Blog Archives

TRT World interview with L. Chrysanthopoulos and C. Copetas on IEO of IMF report .

Uploaded on Athenianvoice 3-8-2016


Published on 2 Aug 2016

If you ask Greeks they’ll say their lenders – including the IMF – have put them through hell over the past few years. And they’ll say it was mostly unnecessary. TRT World’s business programme looks at a recent report criticising the IMF for its Greece bailout. Matthew Moore presents ‘Money Talks’ from TRT World’s studios in Istanbul. From Wall Street to Main Street ‘Money Talks’ helps the 99% navigate their changing financial world.

 

Το χειρότερο κοινοβούλιο από την εποχή του εμφυλίου

sf-013a11Α

Τα χθεσινά εκλογικά αποτελέσματα “αναβάθμισαν” το κοινοβούλιο από μνημονιακό σε ολοκληρωτικά κατοχικό. Κι ο λόγος είναι απλός. Δεν υπάρχει πλέον κανένα πολιτικο κόμμα στη σύνθεση της νέας Βουλής, που να θέτει – έστω και για το θεαθήναι – ζήτημα εθνικής κυριαρχίας, πραξικοπηματικής κατάλυσης του Συντάγματος, ή έστω ανθρωπίνων δικαιωμάτων για τον ελληνικό λαό.

Όλα τα κόμματα της νέας Βουλής – μηδενός εξαιρουμένου – αποδέχονται την κατάλυση της κρατικής υπόστασης της Ελλάδας και την άσκηση κατοχής από τους Θεσμούς της ευρωζώνης. Ούτε που νοιάζονται για το αν τηρείται έστω και στο ελάχιστο η συνταγματική τάξη στη χώρα, αν υφίσταται έστω και στοιχειωδώς κράτος δικαίου για τους πολίτες. Το μόνο δίκαιο που αναγνωρίζουν, είναι το δίκαιο του δυνάστη, του ισχυρού, δηλαδή των επιτελείων της ευρωζώνης.

Σκεφτείτε κατάντια. Οι μόνες δυνάμεις που στο νέο κοινοβούλιο καλούνται να υπερασπιστούν τη συνταγματική έννομη τάξη από τη χούντα των μνημονίων, είναι η ΧΑ και το ΚΚΕ. Δηλαδή δυο κόμματα που δεν δίνουν την ελάχιστη σημασία στην κατοχύρωση συλλογικών και ατοιμικών δικαιωμάτων. Το μεν ένα, η ΧΑ, γιατί ποθεί την ολική επαναφορά του “εθνικιστικού κράτους”, δηλαδή όπως ήταν το κράτος κατά τον εμφύλιο. Ενώ το ΚΚΕ θεωρεί ότι συμβαίνει ως νομοτέλεια του καπιταλισμού κι επομένως του είναι παντελώς αδιάφορο.

Ένα δεύτερο σοβαρό αποτέλεσμα είναι το γεγονός ότι το εθνικό νόμισμα και μαζί του το αίτημα της εθνικής ανεξαρτησίας, της δημοκρατίας, αλλά και της καταγγελίας του χρέους ως παράνομου με βάση το διεθνές δίκαιο, δεν έχουν πλέον κανένα εκπρόσωπο στη νέα Βουλή. Δεν υπάρχει πλέον κανένα κόμμα ενάντια στο ευρώ. Κι αυτό θα ανοίξει μια νέα περίοδο ακόμη χειρότερων αποκλεισμών, ίσως και αστυνομικών μέτρων εναντίον όσων επιμένουν ότι μόνο με την έξοδο από το ευρώ και την ΕΕ, μπορεί να υπάρξει έστω μια πιθανότητα διεξόδου.

Με εξαίρεση τα χρόνια του εμφυλίου, δεν μπορώ να σκεφτώ άλλη ιστορική περίοδο με χειρότερη σύνθεση κοινοβουλίου. Η μεγάλη κατάκτηση των ξένων κέντρων δεν είναι η επικράτηση των πιο αδίστακτων, ανελέητων και τυχοδιωκτικών στοιχείων που διαθέτει ο βόθρος της εγχώριας πολιτικής από τον Τσίπρα και τον Καμμένο έως τον Λεβέντη, αλλά ο αποκλεισμός κάθε αληθινά αντιπολιτευτικής φωνής στο καθεστώς κατοχής.

Σχεδόν έξι χρόνια μετά το πρώτο μνημόνιο, οι δανειστές και οι Θεσμοί της ευρωζώνης, έχουν το πιο εθελόδουλο κοινοβούλιο και ταυτόχρονα τους αναγκαίους πολιτικούς συσχετισμούς για να περάσουν ότι δεν μπορούσαν μέχρι σήμερα. Από εδώ και μπρος αρχίζει η Τελική Λύση για τους Έλληνες. Τώρα θα μάθουμε όλοι στην πράξη τι σημαίνει σφαγείο. Όχι μόνο για τις συντάξεις, τις δουλειές, τα μεροκάματα, αλλά για ολόκληρη τη χώρα.

Το αποτέλεσμα αυτό ήταν πρώτα και κύρια προϊόν της μαζικής αποχής. Όσοι υποστήριξαν συνειδητά την αποχή ως πολιτική πράξη, έπαιξαν επάξια τον ρόλο τους ως Πέμπτη Φάλαγγα. Μ’ αυτούς, όπως και με όσους εντάχθηκαν στα ψηφοδέλτια των κομμάτων της κατοχής, μας χωρίζει αίμα. Το αίμα χιλιάδων συνανθρώπων μας, συμπατριωτών μας.

Το 2015, σύμφωνα με τα ληξιαρχεία, θα έχουμε μεταπολεμικό ρεκόρ θανάτων στην πατρίδα μας, χάρις στην ολοκληρωτική απαξίωση των κοινωνικών υποδομών υγείας στη χώρα μας. Αλλά ποιός νοιάζεται; Πάντως όχι όλοι εκείνοι που συχνοτίζονται με τους δημίους της χώρας μας, ή καλούσαν τον λαό σε αποχή για να διευκολύνουν το καθεστώς κατοχής.

Από πολιτική, εθνική και ταξική άποψη η αποχή σ’ αυτές τις εκλογές έχειτην ίδια σημασία με την αποχή στις βουλευτικές εκλογές της 31ης Μαρτίου 1946. Όπως τότε η αποχή του 50% – που λανθασμένα προκάλεσε το ΕΑΜ – άνοιξε το δρόμο στην κλιμάκωση του εμφυλίου, έτσι και η τωρινή αποχή. Γέννησε μια Βουλή ικανή ακόμη και να αιματοκυλήσει τον λαό με τα όπλα. Με ξένα όπλα.

Με όλους αυτούς λοιπόν μας χωρίζει αίμα. Πολύ περισσότερο όταν αρχίζει να επικρατεί στον κόσμο η κοινωνική ηθική της εθελοδουλείας. Ο Ετιέν ντε λα Μποεσί είχε μιλήσει γι’ αυτήν στην Πραγματεία περί εθελοδουλείας, που γράφτηκε τον 16ο αιώνα. Για φανταστείτε κατάντια. Να εξηγεί την κοινωνική και πολιτική συμπεριφορά των Ελλήνων σήμερα, ένα δοκίμιο του 16ου αιώνα.

Η υποτέλεια, έγραφε ο Μποεσί, ενισχύεται όταν οι άνθρωποι ανατρέφονται υπό καθεστώς υποταγής. Οι άνθρωποι έχουν εκπαιδευτεί να λατρεύουν τους άρχοντες,δηλαδή  αυτούς που κατέχουν την εξουσία. Κι ενώ η ελευθερία έχει ξεχαστεί από τους πολλούς, υπάρχουν πάντα μερικοί που ποτέ δεν θα υποταχθούν. Και απ’ αυτούς η εξαρτάται η πρόοδος του ανθρώπου.

Όταν κυριαρχεί η εθελοδουλεία, ακόμη και η μεγαλύτερη διαστροφή της ανθρώπινης φύσης, φαίνεται σαν κάτι το φυσιολογικό και το δεδομένο. Η κοινωνική ηθική της εθελοδουλείας, δεν είναι παρά η κοινωνική ηθική του αλήτη. Κι ο αλήτης ξέρει μόνο να αρπάζεται από τις καταστάσεις, αδιαφορόντας για τις συνέπειες, αλλά και για όλους τους άλλους. Η πολιτική αδιαφορία και η αποθέωση της πάρτης μου, είναι το raison d’etre της αλήτικης ηθικής. Κι αυτή δυστυχώς τείνει να κυριαρχήσει στην ελληνική κοινωνία.

Αν τα πράγματα πρέπει να αλλάξουν, έγραφε ο Μποεσί, πρέπει κανείς να συνειδητοποιήσει το βαθμό στον οποίο τα θεμέλια της τυραννίας βρίσκονται στα εκτεταμένα δίκτυα των διεφθαρμένων ανθρώπων που ενδιαφέρονται για τη διατήρηση της τυραννίας. Κι αυτά τα έγραφε για τη Γαλλία του 16ου αιώνα, αλλά ισχύουν απόλυτα και για την Ελλάδα του σήμερα. Επομένως η δουλειά όσων αγωνίζονται για να αλλάξουν ριζικά τα πράγματα, οφείλει να είναι όχι απλά πολιτική, αλλά βαθύτατα διαφωτιστική. Η μάχη συνεχίζεται.

Μέσα στη θλίψη της απέραντης μετριότητας, που μας πνίγει από παντού, παρηγοριέμαι ότι κάπου, σε κάποιο καμαράκι, κάποιοι πεισματάρηδες αγωνίζονται να εξουδετερώσουν τη φθορά. Οδυσσέας Ελύτης.

Αναρτήθηκε από ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΑΖΑΚΗΣ στις 1:01 μ.μ.

Ετοιμάζουν κοινοβουλευτική δικτατορία

sf-013a11Α

Μέσα στο καλοκαίρι και υπό το “σιδηρούν παραπέτασμα” των ΜΜΕ ψηφίστηκε το χειρότερο μνημόνιο των τελευταίων χρόνων. Ο λόγος δεν είναι μόνο το γεγονός ότι θα υπάρξουν νέα κουρέματα συντάξεων, μισθών, κοινωνικών δαπανών, κοκ. Ποιός στ’ αλήθεια μπορεί να πιστεψει σήμερα ότι μπορεί να περισώσει τη δουλειά του, ή τη σύνταξή του υπό καθεστώς μνημονίων;

Τι νέο έφερε το καινούργιο μνημόνιο; Για πρώτη φορά από το 2010 κανείς δεν τολμά να υποσχεθεί ούτε καν τα παραμύθια που υποσχόταν στα προηγούμενα μνημόνια. Τα προηγούμενα μνημόνια συνοδεύονταν από υποτίθεται “αναλογιστικές μελέτες” ή έστω εκτιμήσεις για τα οφέλη στο χρέος και στην οικονομία που δήθεν θα έφερνε η εφαρμογή των μνημονιακών πολιτικών. Φυσικά επρόκειτο για παραμύθια. Αλλά μας έλεγαν ότι έτσι και εφαρμόσουμε το πρώτο μνημόνιο στις αρχές του 2011 η ελληνική οικονομία θα γνώριζε άνοδο και το χρέος θα άρχιζε να πέφτει. Η περίφημη απελευθέρωση των επαγγελμάτων θα προσέθετε χιλιάδες θέσεις εργασίας και θα πρόσθετε ποσοστά ανόδου στο ΑΕΠ, κοκ.

Τα ίδια και χειρότερα με το δεύτερο μνημόνιο. Το 2015 κανονικά θα έπρεπε να έχουμε 2,5% άνοδο του ΑΕΠ και μείωση του δημόσιου χρέους στο 160% επί του ΑΕΠ. Άστε τις επενδύσεις και τις θέσεις εργασίας. Όλα αυτά ως ευεργετήματα από την πιστή εφαρμογή της 2ης φάσης των μνημονιακών πολιτικών.

Σήμερα, με το δημόσιο χρέος να καλπάζει στα 180% του ΑΕΠ, την ανεργία να φλερτάρει το 27% – παρά τα μαγειρέματα της ευνουχισμένης ΕΛΣΤΑΤ – και την οικονομία να συρρικνώνεται τουλάχιστον κατά 2,5% φέτος, τα κόμματα του δοσιλογισμού δεν τολμούν ούτε καν να εμφανίσουν ανάλογες “μελέτες” για την τριετία 2016-2018. Έτσι οι Έλληνες καλούνται να φορτωθούν κοντά στα 90 επιπλέον δις ευρώ σε χρέος από τον Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Σταθερότητας, χωρίς να καν φρούδες ελπίδες.

Ο λόγος είναι απλός. Ακόμη κι αν επιτευχθούν όλοι οι δημοσιονομικοί στόχοι του νέου προγράμματος, το 2018 το δημόσιο χρέος θα έχει ξεπεράσει 190% του ΑΕΠ, ενώ η οικονομία θα έχει επιπλέον συρρικνωθεί τουλαχιστον κατά 10%. Η ανεργία θα έχει ξεφύγει από κάθε όριο, ακόμη κι αν η ΕΛΣΤΑΤ θα την εμφανίζει δήθεν σταθερή στα 27%. Ενώ η εξαθλίωση θα έχει πάρει τραγικές καταστάσεις. Στο τέλος του 2018 πάνω από τα μισά νοικοκυριά θα χρειάζονται κρατική υποστήριξη για να μην αναζητούν τα προς το ζειν από τις φιλανθρωπικές οργανώσεις.

Ωστόσο, η πιο σημαντική εξέλιξη του νέου μνημονίου είναι, αφενός, ο νέος Οργανισμός ιδιωτικοποιήσεων (ξεπουλήματος) που θα πρέπει να εκποιήσει 50 δις ευρώ δημόσια περιουσία. Για να αντιληφθούμε το μέγεθος του ξεπουλήματος, αρκεί να ανφέρουμε ότι η Γενική Κυβέρνηση (ευρύτερος δημόσιος τομέας) το πρώτο τρίμηνο του 2015 είχε ως χρηματοπιστωτική περιουσία με τη μορφή των εισηγμένων μετοχών αξίας 14,6 δις ευρώ. Από αυτές τα 2,3 δις είναι εισηγμένες μετοχές των πρώην ΔΕΚΟ και άλλων μη χρηματοπιστωτικών εταιρειών. Ενώ τα 12,2 δις ευρώ είναι οι εισηγμένες μετοχές των συστημικών τραπεζών που πήρε το δημόσιο έναντι των 40 δις ευρώ ανακεφαλαιοποίηση του 2013-2014.

Ενώ η χρηματοπιστωτική περιουσία της Γενικής Κυβέρνηση με τη μορφή των μη εισηγμένων μετοχών και μεριδίων ανερχόταν το πρώτο τρίμηνο του 2015 σε 20,9 δις ευρώ. Πρόκειται για οργανισμούς του δημοσίου, φορείς υγείας, παιδείας, άμυνας, και υποδομές (λιμένες, δίκτυα, αεροδρόμια, κοκ). Με άλλα λόγια ολόκληρη η χρηματοπιστωτική περιουσία του δημοσίου ανερχόταν το πρώτο τρίμηνο του 2015 σε 35,5 δις ευρώ. Και οι δανειστές ζητάνε, πέρα από το ΤΑΙΠΕΔ, άλλα 50 δις ευρώ σε εκποίηση. Που θα βρεθούν αυτά; Ακόμη κι αν εκποιηθεί ολόκληρη η δημόσια περιουσία μαζί με σχολεία, πανεπιστήμια, υποδομές, εγκαταστάσεις ενόπλων δυνάμεων, κοκ, δεν φτάνουν τα 50 δις ευρώ. Με τη μέθοδο αυτής της εκποίησης στην Ελλάδα δεν θα μείνει απολύτως τίποτε. Ούτε καν FIR.

Μια δεύτερη καινοτομία του νέου μνημοίου είναι ολοκληρωτική απόσπαση των λειτουργιών του κράτους από την εποπτεία  των συντεταγμένων οργάνων της ελληνικής πολιτείας. Στο νέο μνημόνιο προβλέπεται ακόμη και η εξάλειψη του ελέγχου των δημοσιονομικών της χώρας, αλλά και του κρατικού προϋπολογισμού, από το Ελεγκτικό Συνέδριο. Με δεδομένο ότι ο έλεγχος από τον κοινοβούλιο έχει καταντήσει λιγότερο από εικονικός, ο αποκλεισμός του Ελεγκτικού Συνεδρίου από τον έλεγχο των δημοσιονομικών, αφαιρεί ακόμη και την ελάχιστη δυνατότητα εποπτείας και ελέγχου προς όφελος του δημοσίου συμφέροντος και των ελλήνων πολιτών.

Με τον τρόπο αυτό το ελληνικό κράτος μετατρέπεται σε μηχανισμό διοικητικής και δημοσιονομικής επιβολής στα χέρια ανεξάρτητων και ανεξέλεγκτων ιδιωτικών οργάνων, που καθορίζονται από τους δανειστές και την αγορά. Η ίδια η έννοια του δημοσίου συμφέροντος καταργείται υπέρ των δανειστών και η δημόσια διοίκηση ιδιωτικοποιείται σε τέτοιο βαθμό, ώστε να κάνουν απόλυτο κουμάντο οι απεσταλμένοι και τα κλιμάκια των Θεσμών εξ Ευρώπης.

Κανένας πολίτης, κανένα όργανο της δικαιοσύνης, κανένα συντεταγμένο όργανο της πολιτείας δεν θα μπορεί να ασκήσει έλεγχο, να παρέμβει στα δημοσιονομικά της χώρας, ή έστω να αντιδράσει ενάντια στις αδικίες και στην πλήρη ασυδοσία της εκτελεστικής εξουσίας. Υπέρτατος νόμος, το συμφέρον των δανειστών και οι δεσμεύσεις έναντί τους.

Γιατί όλα αυτά; Οι δανειστές θέλουν μια τόσο μεγάλη σε αριθμό βουλευτών, συμπαγή, συνεκτική και πειθήνια κοινοβουλευτική πλειοψηφία, η οποία να μπορεί να αποδεχθεί την κατάλυση του εθνικού κράτους, όπως σχεδιάζει το νέο Ευρωπαϊκό Ράιχ. Μέσα από αυτές τις εκλογές το σύστημα κατοχής με τα κόμματα πρωτίστως των δοσιλόγων, επιδιώκουν να νομιμοποιήσουν την κατάλυση της έννομης συνταγματικής τάξης στη χώρας μας. Επιδιώκουν να νομιμοποιήσουν την κατάλυση της ίδιας της κρατικής υπόστασης της Ελλάδας υπέρ των Θεσμών της ΕΕ.

Μην ξεχνάμε ότι οι ηγέτες του νέου ιμπεριαλιστικού άξονα στην Ευρώπη, έχουν ζητήσει να υπάρξει στην ευρωζώνη μια κυβέρνηση, ένα κοινοβούλιο και ένα ταμείο για όλα τα κράτη-μέλη (βλέπε την παρέμβαση Ολάντ στην Journal du Dimanche, 19/7/2015). Ενώ στις Βρυξέλλες, 22 Ιουνίου φέτος, οι πέντε Πρόεδροι – ο Πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Jean-ClaudeJuncker, από κοινού με τον Πρόεδρο της Συνόδου Κορυφής για το ευρώ, Donald Tusk, τον Πρόεδρο του Ευρωομάδας, Jeroen Dijsselbloem, τον Πρόεδρο της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, Mario Draghi και τον Πρόεδρο του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, MartinSchulz  έδωσαν στη δημοσιότητα τα σχέδιά τους για την κατάλυση των εθνικών κρατών μέσα από την συγκέντρωση όλης της κυβερνητικής εξουσίας στα όργανα της ΕΕ έως το 2025.

Αιχμή του δόρατος αυτής της επιστροφής της Ευρώπης στην εποχή των Ράιχ, είναι η Ελλάδα. Αυτό το νόημα έχει η υπαγωγή της Ελλάδας στον Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Σταθερότητας. Επομένως ο ευρωπαϊκός άξονας έχει ανάγκη μια τόσο πειθήνια, συμπαγή και εξαγορασμένη κοινοβουλευτική πλειοψηφία, που να δέχεται τα πάντα στο όνομα της “ευρωπαικής ολοκλήρωσης”. Χωρίς αντιρήσεις, διαφοροποιήσεις, ή έστω τσιριμόνιες και πολιτικαντισμούς. Να δέχεται τα πάντα, ακόμη και τον εθνικό ακρωτηριασμό της Ελλάδας για το καλό της “ευρωπαϊκής προοπτικής”. Άλλωστε ο κ. Παυλόπουλος ως ΠτΔ μας το λέει κάθε τόσο, τα σύνορα της Ελλάδας δεν της ανήκουν. Ανήκουν στην ΕΕ.

Για να τα πετύχουν όλα αυτά χρειάζονται εκτός από μια πειθήνια συμπολίτευση και μια εντελώς ακίνδυνη αντιπολίτευση. Έχοντας ένα παντελώς εικονικό κυνοβούλιο όπου ο δοσιλογισμός της συμπολίτευσης δεν αποτελεί πρόβλημα για μια αντιπολίτευση που καταγγέλει και μένει στη γωνιά της, είναι το ιδανικό για να επιβληθεί στην Ελλάδα μια δικτατορία με κοινοβουλευτικό μανδύα. Αυτό ακριβώς που χρειάζονται οι Θεσμοί της ΕΕ για να περάσουν τα σχέδιά τους. Όχι μόνο στην Ελλάδα, αλλά σ’ ολόκληρη την Ευρώπη.

Θέλουν λοιπόν να μας στερήσουν το δικαίωμα να υπάρχουμε σαν κυρίαρχος και ανεξάρτητος λαός. Το δικαίωμα να μας ανήκει ο τόπος μας, τα πατρώα μας, η πατρίδα μας. Το  δικαίωμα να ζούμε εμείς και η οικογένειά μας με αξιοπρέπεια.

Θέλουν να συνηθίσουμε σ’ ένα αδίστακτο καθεστώς όπου ο άνθρωπος υποβιβάζεται σε υποζύγιο και ζει υπό προθεσμία. Να μας φαίνεται φυσιολογικό και αναπόδραστο να βλέπουμε τους δικούς μας να χάνονται ελλείψει φροντίδας και τα παιδιά μας να φεύγουν για πάντα ρίχνοντας μαύρη πέτρα πίσω τους.

Μας μαθαίνουν ότι η γενοκτονία ενός λαού ισοδυναμεί με την σωτηρία του κι ότι μπορούμε να ζήσουμε στον τόπο μας όχι σαν νοικοκύρηδες, αλλά σαν κούληδες και υποταχτικοί μιας εντελώς απόμακρης και ξένης εξουσίας που εκπορεύεται από τις Βρυξέλλες, το Βερολίνο, την Ουάσινγκτον.  Είναι νομοτέλεια, μας λένε, όπως κάποτε κάποιοι άλλοι έλεγαν στους προγόνους μας ότι είναι γραφτό να μείνουν ραγιάδες.

Γι’ αυτό κι όποιος τρέμει να διεκδικήσει την ελευθερία του, το δικαίωμα να είναι νοικοκύρης στον τόπο του, ας ψηφίσει με γνώμονα πόσο βαμμένος δεξιός, ή αριστερός είναι.  Ας βολευτεί με το λιγότερο κακό, νομίζοντας ότι έτσι τιμωρεί κάποιον άλλο κι όχι τον εαυτό του.

Όποιος όμως μετρά την ευθύνη του απέναντι στους δικούς του και στην πατρίδα του, πάνω και πέρα από κάθε άλλο πιστεύω, τότε θα ψηφίσει με το νου και την καρδιά του. Θα ψηφίσει για μια ανεξάρτητη, κυρίαρχη και ευημερούσα Ελλάδα μακρυά από την χούντα της ευρωζώνης που στήθηκε για τραπεζίτες και εξαγορασμένους πολιτικούς κάθε λογής και απόχρωσης. Δηλαδή, θα ψηφίσει ΕΠΑΜ.

Αναρτήθηκε από ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΑΖΑΚΗΣ στις 6:27 μ.μ.

O Πρώην Αντιπρόεδρος της Ερωπαϊκής Τράπεζας Επενδύσεων Παναγιώτης Γεννηματάς στηρίζει το ΕΠΑΜ

 

Ο Παναγιώτης Γεννηματάς, Αντιπρόεδρος για 7 χρόνια και νυν Επίτιμος Αντιπρόεδρος της Ευρωπαϊκής Τράπεζας Επενδύσεων, στηρίζει το ΕΠΑΜ και την πρότασή του για μετάβαση σε Εθνικό Νόμισμα.

 

Οι αφανείς επιτυχίες των μνημονίων…

sf-013a11Α

Σύμφωνα με τα στοιχεία των ληξιαρχείων στην Ελλάδα η σιωπηρή γενοκτονία που συντελείται εναντίον των Ελλήνων συνιστά ένα ακόμη success story των μνημονίων. Για το πρώτο 8μηνο του 2015, οι θανάτοι ανήλθαν σε 87.270 και οι γεννήσεις σε 63.750. Με άλλα λόγια το δημογραφικό έλλειμμα για τον πληθυσμό της Ελλάδας έφτασε αισίως τους 23.520.

Πρόκειται για ιστορικό ρεκόρ ελλείμματος ανάμεσα σε θανάτους και γεννήσεις για ολόκληρη την περίοδο μετά το τέλος του πολέμου. Μήπως είναι κάτι συγκυριακό; Όχι. Πρόκειται για ένα μόνιμο χαρακτηριστικό, που παρατηρείται συστηματικά από το 2011 και μετά. Δηλαδή στα χρόνια επιβολής των μνημονίων. Τυχαίο; Κάθε άλλο.

Δείτε τι συμβαίνει. Το 2011 εμφανίζεται δημογραφικό έλλειμμα σε βάρος των γεννήσεων της τάξης των 4.671. Ο λόγος είναι απλός. Οι γεννήσεις εκείνη τη χρονιά μειώνονται δραστικά κατά 8.338 έναντι του 2010, ενώ οι θάνατοι αυξάνουν κατά 2.015 έναντι του προηγούμενου έτους.

Το 2012 τα πράγματα γίνονται ακόμη χειρότερα. Οι θάνατοι αυξάνουν κατά 5.589 έναντι του 2011, ενώ οι γεννήσεις πέφτουν εντυπωσιακά κατά 6.057. Το αποτέλεσμα ήταν το δημογραφικό έλλειμμα να εκτιναχθεί στους 16.297 για το 2012.

Το 2013 η κατηφόρα συνεχίζεται. Ενώ οι θάνατοι φαίνονται λιγότεροι έναντι του 2012 κατά  4.874, οι γεννήσεις συνέχισαν να καταρρέουν κατά 6.237. Κι έτσι το δημογραφικό έλλειμμα συνέχισε να αυξάνει κατά 17.660 αυτή την χρονιά.

Το 2014 η δημογραφική κατάρρευση συνεχίζεται. Οι θάνατοι ξαναπέρνουν την ανιούσα και αυξάνονται έναντι του 2013 κατά 2.294. Οι γεννήσεις συνεχίζουν να μειώνονται αν και μόνο κατά 705. Έτσι το δημογραφικό έλλειμμα διαμορφώθηκε για το 2014 σε 20.659.

Στο οκτάμηνο του 2015 η δημογραφική κατάρρευση εμφανίζεται ακόμη χειρότερη. Οι θάνατοι εμφανίζονται πολύ πιο αυξημένοι και στο οκτάμηνο έχουν φτάσει τους 87.270. Αν συνεχίσει έτσι το έτος θα κλείσει με τους θανάτους να πλησιάζουν ή και να ξεπερνούν τους 120 χιλιάδες. Αριθμός ρεκόρ για ειρηνική περίοδο. Οι δε γεννήσεις βρίσκονται στις 63.750 στο οκτάμηνο.

Έτσι μόνο μέσα στο πρώτο οκτάμηνο του 2015 το δημογραφικό έλλειμμα έχει εκτιναχθεί στα 23.520 και ίσως να ξεπεράσει κατά πολύ, έως το τέλος του χρόνου, τις 26 χιλιάδες. Το 2015 απ’ ότι φαίνεται θα είναι η χειρότερη χρονιά της περιόδου των μνημονίων από άποψη θανάτων και δημογραφικής κατάρρευσης. Αυτό είναι το τίμημα της λεηλασίας των ταμείων των νοσοκομείων, ασφαλιστικών ταμείων και γενικά του δημοσίου, προκειμένου να πληρωθεί το ΔΝΤ. Πρώτη φορά αριστερά, βλέπετε.

Τι σημαίνουν όλα αυτά; Σημαίνουν ότι από το 2011 έως το 2014 πέθαναν επίσημα 7.680 παραπάνω από ολόκληρη την προηγούμενη περίοδο. Ενώ ταυτόχρονα οι γεννήσεις μειώθηκαν την ίδια περίοδο κατά 21.337. Ποτέ ξανά καθ’ όλη την μεταπολεμική περίοδο η Ελλάδα δεν υπέστη τέτοια πληθυσμιακή καταστροφή.

Το δημογραφικό έλλειμμα της περιόδου 2011 έως το πρώτο οκτάμηνο του 2015 έχει φτάσει στους 82.807! Με άλλα λόγια χάρις στα μνημόνια έχει ήδη χαθεί ο πληθυσμός μιας ολόκληρης πόλης  μεγέθους Κατερίνης. Ουσιαστικά μια ολόκληρη γενιά Ελλήνων δεν πρόκειται καν να γεννηθεί.

Έχει κανείς αμφιβολία ότι αυτή η δημογραφική κατάρρευση δεν έχει να κάνει με την τραγική κατάσταση του ιατροφαρμακευτικού συστήματος της χώρας, λόγω των οριζόντιων περικοπών και ιδιωτικοποιήσεων που επιβάλλονται από δανειστές και δοσίλογους; Έχει κανείς αμφιβολία ότι η δημογραφική κατάρρευση είναι άσχετη με τη δραματική επιδείνωση της μαζικής φτωχοποίησης και εξαθλίωσης, ιδίως στις νέες ηλικίες;

Να θυμήσουμε μόνο ότι ο πληθυσμός σε κίνδυνο φτώχειας ή κοινωνικό αποκλεισμό στην Ελλάδα από 27-28% ολόκληρη την πριν των μνημονίων περίοδο έχει αισίως σκαρφαλώσει – σύμφωνα με επίσημα αναξιόπιστα στοιχεία – στο 36% το 2014. Άλλο ένα success story των μνημονίων. Η Ελλάδα σήμερα έχει το μεγαλύτερο ποσοστό φτωχοποίησης σ’ ολόκληρη την ΕΕ με εξαίρεση τη Βουλγαρία και τη Ρουμανία. Αλλά να είστε σίγουροι ότι θα τις ξεπεράσουμε πολύ σύντομα χάρις στα νέα μνημόνια της αριστεράς.

Είναι επίσης χαρακτηριστικό ότι το ποσοστό του πληθυσμού σε κίνδυνο φτώχειας υπολογιζόμενο με το κατώφλι φτώχειας του έτους 2005 έχει εξελιχθεί από 16,4% το 2009, σε 16,3% το 2010, 22,9% το 2011, 32,3% το 2012, 40,0% το 2013 και 42,7% το 2014. Κατά τ’ άλλα οι Σαμαροβενιζέλοι μιλούσαν για success story!

Την ίδια ώρα το ποσοστό του πληθυσμού σε κατάσταση υλικής στέρησης από 23,0% το 2009 εκτινάχθηκε στο 37,3% το 2013 και στο 39,3% το 2014. Άλλη μια μεγαλειώδης επιτυχία τουsuccess story. Όμως το χειρότερο απ’ όλα είναι το γεγονός ότι η ηλικιακή ομάδα που πλήττεται περισσότερο από την υλική στέρηση είναι τα ανήλικα από 0 έως 17 ετών. Από 24,4% το 2009 έφτασε το 2013 στο 40,0% και το 2014 στο 42%. Μόνο τριτοκοσμικές χώρες χωρίς παρόν και μέλλον παρουσιάζουν τέτοια φαινόμενα εξαθλιωσης στα ανήλικα.

Συνιστά αυτή η δημογραφική κατάρρευση, γενοκτονία του ελληνικού λαού; Σύμφωνα με τον ορισμό της γενοκτονίας που δόθηκε στη Σύμβαση για την Πρόληψη και Τιμωρία του εγκλήματος της γενοκτονίας και η οποία ψηφίστηκε από τη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ τον Δεκέβριο του 1948, αναφέρει τα εξής στο άρθρο 2:

“Εις την παρούσαν Σύμβασιν ως γενοκτονία νοείται οιαδήποτε εκ των κατωτέρω πράξε­ων, ενεργουμένη με την πρόθεσιν ολικής ή μερικής καταστροφής ομάδος, εθνικής, εθνολογικής, φυλετι­ κής ή θρησκευτικής, ως τοιαύτης : α) Φόνος των μελών της ομάδος. β) Σοβαρά βλάβη της σωματικής ή διανοητικής ακεραιότητος των μελών της ομάδος. γ) Εκ προθέσεως υποβολή της ομάδος εις συνθήκας διαβιώσεως δυναμένας να επιφέρωσιν την πλή­ ρη ή την μερικήν σωματικήν καταστροφήν αυτής. δ) Μέτρα αποβλέποντα εις την παρεμπόδισιν των γεννήσεως εις τους κόλπους ωρισμένης ομάδος. ε) Αναγκαστική μεταφορά παίδων μιας ομάδος εις ετέραν ομάδα.”

Ο πατέρας του όρου “γενοκτονία”, Ραφαέλ Λέμκιν, έγραφε για το περιεχόμενό της:

“Σε γενικές γραμμές, η γενοκτονία δεν σημαίνει απαραίτητα την άμεση καταστροφή ενός έθνους, εκτός κι αν πραγματοποιείται με μαζικές δολοφονίες όλων των μελών του έθνους. Σκοπός είναι μάλλον για να δηλώσει ένα συντονισμένο σχέδιο με ποικίλες δράσεις που αποσκοπούν στην καταστροφή των βασικών θεμελίων της ζωής των εθνικών ομάδων, με σκοπό την εκμηδένιση των ίδιων των ομάδων. Οι στόχοι ενός τέτοιου σχεδίου θα ήταν η διάλυση των πολιτικών και κοινωνικών θεσμών, του πολιτισμού, της γλώσσας, των εθνικών αισθημάτων, της θρησκείας, και της οικονομικής ύπαρξης εθνικών ομάδων, όπως και η καταστροφή της προσωπικής ασφάλειας, της ελευθερίας, της υγείας, της αξιοπρέπειας, ακόμη και της ζωής των ατόμων που ανήκουν σε αυτές τις ομάδες.”  (Raphael Lemkin, Axis Rule in Occupied Europe, Carnegie Endowment for International Peace, 1944, σ. 79)

Τι απ΄όλα αυτά δεν συντρέχουν στην περίπτωση της Ελλάδας των μνημονίων και της ευρωπαίκής κατοχής; Και μόνο η κατάρρευση των γεννήσεων λόγω των μνημονιακών επιταγών συνιστά πολιτική γενοκτονίας σε βάρος του ελληνικού λαού. Μια πολιτική γενοκτονίας για την οποία ευθύνονται τόσο οι Ευρωπαίοι, όσο και οι ντόπιοι δοσίλογοι.

Όμως η γενοκτονία δεν σταματά εκεί. Η διάλυση της εθνικής παιδείας, της υγείας, η καταστολή του εθνικού αισθήματος, η αναγκαστική μετατροπή της χώρας σε αποθήκη λαθραίων μεταναστών υπό καθεστώς δουλεμπορίου, αλλά και η σκόπιμη στέρηση των βασικών θεμελίων της ζωής ενός ολόκληρου έθνους, του ελληνικού, συνιστά καραμπινάτη γενοκτονία.

Ιδίως από τη στιγμή που επιχειρείται να υποβιβαστεί ή και να χαθεί η εθνική ταυτότητα του Έλληνα έναντι ενός πολιτικού και γεωγραφικού προσδιορισμού, Ευρωπαίος. Η επιβολή της τεχνητής ιδιότητας Ευρωπαίος έναντι του Έλληνας, συνιστά φαινόμενο ισάξιο του εκγερμανισμού των Πολωνών και των υπολοίπων εθνών και εθνοτήτων επί ναζισμού. Η διαφορά είναι μόνο στα μέσα. Η λογική και οι επιδιώξεις ακριβώς οι ίδιες. Η διεθνής κοινότητα καταδικάζει κάθε μορφή βίαιης αφομοίωσης ενός υποτελούς, ή υπό κατοχή έθνους, αποεθνοποίησης και γενοκτονίας ως έγκλημα κατά της ανθρωπότητας, από την εποχή των συμφωνιών της Χάγης το 1907.

Σήμερα συντελείται η πιο γενικευμένη βίαιη αφομοίωση ενός ανεξάρτητου έθνους, αποεθνοποίησης και γενοκτονίας των Ελλήνων, προκειμένου να επιβληθεί ο Ευρωπαϊσμός, όπως επιχείρησε παλαιότερα να επιβληθεί ο πανγερμανισμός, ο πανσλαβισμός, ο αγγλοσαξονισμός, κοκ. Η μόνη διαφορά βρίσκεται στα μέσα. Αν και από την σκοπιά του αποτελέσματος δεν παίζει κανένα ρόλο.

Όσοι ντρέπονται για την κληρονομιά τους και την εθνική τους ταυτότητα, όσοι είναι αρκούντως ραγιάδες και υποτακτικοί για να ανεχθούν ένα τέτοιο έγκλημα εναντίον όχι μόνο των Ελλήνων, αλλά της ίδιας της ανθρωπότητας, δεν έχουν παρά να επιβραβεύσουν την Κυριακή τους βασικούς συντελεστές της γενοκτονίας. Είτε με την ψήφο τους σε μια από τις κομματικές παραλλαγές τους, είτε με την αδιαφορία και την αποχή τους.

Αναρτήθηκε από ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΑΖΑΚΗΣ στις 1:46 μ.μ.

 

Σχέδιο Β για την Ευρώπη των Βαρουφάκη, Κωνσταντοπούλου, Μελανσόν, Λαφοντέν και Φασίνα με άρωμα Σόρος

sf-013a11Α

Έδωσαν στη δημοσιότητα οι Μελανσόν, Λαφοντέν, Φασίνα, Κωνσταντοπούλου και Βαρουφάκης ένα -υποτίθεται- Σχέδιο Β για την Ευρώπη. Το εν λόγω μανιφέστο ουσιαστικά προαναγγέλλει την δημιουργία πολιτικής κίνησης σε ευρωπαϊκό επίπεδο και το κάλεσμα για διεθνή διάσκεψη στις αρχές Νοεμβρίου. Η κίνηση αυτή εντάσσεται στον υπό διαμόρφωση “ενιαίο πολιτικό χώρο” της ΕΕ, που είχε εξαγγείλει ο Μπαρόζο ήδη από το 2013. Επιδίωξή τους είναι η υποκατάσταση των εθνικών κομμάτων σε κάθε χώρα μέλος με “ευρωπαϊκά κόμματα”, ως μέρος της επιχείρησης κατάλυσης έως το 2025 των εθνικών κυβερνήσεων και κοινοβουλίων.

Πρόκειται για την “Αριστερά του Σόρος” όπως έχουν αποκαλέσει – όχι άδικα – τους Λαφοντέν, Μελανσόν και Φασίνα. Οι πολιτικές τους δραστηριότητες διαπλέκονται με πλήθος ΜΚΟ και σκοτεινές χρηματοδοτήσεις μαζί με άλλες δήθεν “κοινωνικές οργανώσεις” που βρίσκονται – έμμεσα ή άμεσα – υπό την ομπρέλα της Open Society του μεγαλοκερδοσκόπου Σόρος.

Από την παρέα αυτή δεν θα μπορούσε να λείπει ο κ. Βαρουφάκης. Τον θυμόμαστε από το 2011 με πόση πρεμούρα γινόταν φερέφωνο των συμφερόντων του Σόρος και των πιο αδίστακτων κερδοσκόπων διεθνώς. Παλαιότερα, πλάσαρε ως πανάκεια το “ευρωομόλογο” που είχε ζητήσει τότε επίμονα ο Σόρος. Αργότερα θέλησε να πουλήσει το perpetual bond για να καταντήσει σήμερα ο πιο ξεφωνημένος ντελάλης των παράλληλων, διπλών, ηλεκτρονικών νομισμάτων – της μεγαλύτερης, δηλαδή, απάτης που έχουν σκαρφιστεί ποτέ οι κερδοσκόποι νομισμάτων. Κι ο Σόρος είναι ένας από τους μεγαλύτερους.

Άλλωστε, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι ο κ. Βαρουφάκης παραδέχθηκε ότι με εντολή του Τσίπρα προετοιμαζόταν η εισαγωγή παράλληλου νομίσματος με την μορφή IOU. Βέβαια, η ομολογία αυτή ενέχει σοβαρές ποινικές ευθύνες για τον ίδιο τον Βαρουφάκη, τον Τσίπρα και οποιονδήποτε άλλο ενέχεται στο σχέδιο παράλληλου νομίσματος. Η εισαγωγή δεύτερου ή παράλληλου νομίσματος συνιστά μορφή παραχάραξης του νομίσματος, που χρησιμοποιεί η χώρα ως μέσο συναλλαγής και κιβδηλοποίησής του. Επομένως, αν υπήρχε δικαιοσύνη σ’ αυτή την χώρα θα έπρεπε να είχε κινηθεί αυτεπάγγελτα εναντίον του Βαρουφάκη με βάση τους νόμους που προστατεύουν το νόμισμα που χρησιμοποιεί η χώρα ως μέσο συναλλαγής.

Αυτή που δεν περιμέναμε να υπογράφει το κείμενο είναι η κ. Κωνσταντοπούλου. Όμως, ίσως έτσι να εξηγείται και το γεγονός ότι από τις διακηρύξεις της παρθενικής της ομιλίας ως προέδρου της Βουλής, δεν τόλμησε να τηρήσει απολύτως τίποτε στην πράξη. Όταν ήρθε αντιμέτωπη με το καθήκον να μην επιτρέψει Πράξεις Νομοθετικού Περιεχομένου και εκβιασμούς του κοινοβουλίου για να ψηφιστούν αντισυνταγματικά μνημόνια, η ίδια προτίμησε να λιποτακτήσει.

Πάντα αναρωτιόμασταν γιατί τόσα πολλά λόγια και καμιά, μα καμιά πράξη. Μην ξεχνάμε πως αν ήθελε η κ. Κωνσταντοπούλου – φυλάσσοντας το Σύνταγμα ως τρίτος τη τάξη πολιτειακός παράγοντας και εφαρμόζοντας τον κανονισμό της Βουλής – μπορούσε να τινάξει στον αέρα τα κοινοβουλευτικά πραξικοπήματα με την ψήφιση των προαπαιτουμένων και του νέου μνημονίου.

Αντί γι’ αυτό διάλεξε να καταγγέλει από τη γωνιά της και να αφήσει να περάσουν αυτά που η ίδια χαρακτήρισε ως κοινοβουλευτικό πραξικόπημα. Λες και είναι άμοιρος ευθυνών με βάση το Σύνταγμα ο Πρόεδρος της Βουλής που επιτρέπει τέτοια πραξικοπήματα. Λες και την απαλλάσσει από τις ποινικές ευθύνες, το γεγονός ότι λιποτάκτησε από τον θεσμικό της ρόλο για να ασκηθεί σε απλές και ανώδυνες καταγγελίες.

Όμως, ας επανέλθουμε σ’ αυτό κείμενο-μανιφέστο, που φυσικά όλες οι φανερές και κρυφές “θυγατρικές” της Open Society εξύψωσαν στα ουράνια. Ιδιαίτερα στο χώρο της γνωστής αριστεράς της αποικιοκρατικής ιδεολογίας του ευρωπαϊσμού.

Το συγκεκριμένο κείμενο είναι δια χειρός Βαρουφάκη. Έτσι μόνο εξηγείται η απίστευτη φλυαρία που το διακρίνει χωρίς τίποτε το συγκεκριμένο. Σαν τις εκθέσεις ιδεών που ζητούσαν από τα 16χρονα για την ευρωπαϊκή ιδέα. Το λάιτ μότιφ γνωστό από τη δεκαετία του 1970. Μπορούμε δήθεν να φτιάξουμε μια άλλη Ευρώπη. Παλιά την έλεγαν “Ευρώπη των εργαζομένων”. Σήμερα της δίνουν ότι επιθετικό προσδιορισμό θέλουν για να κρύψουν ότι όλοι αυτοί οι “καλοί” και οι “κακοί” της Ευρώπης έχουν μια κοινή συνισταμένη: το μίσος τους ενάντια στην εθνική αυτοδιάθεση των λαών της Ευρώπης. Τρέφουν το ίδιο μίσος μ’ εκείνο του Μέτερνιχ, των αυτοκρατόρων της Ευρώπης, του Χίτλερ.

Φτάνουν στο σημείο να ισχυρίζονται ότι η ελευθερία ενός λαού, το δικαίωμα στην αυτοδιάθεσή του ισοδυναμεί με απομονωτισμό. Ό,τι ακριβώς έλεγαν οι εκπρόσωποι του “Αρχαίου Καθεστώτος” από την εποχή της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας του 15ου αιώνα, της Ιερής Συμμαχίας, του Κονσέρτου της Ευρώπης και της αποικιοκρατικής Νέας Τάξης, που ματοκύλισε δυό τουλάχιστον φορές την Ευρώπη και τον κόσμο. Κι έτσι εκφυλίζουν την ίδια την έννοια της δημοκρατίας, η οποία μπορεί να υπάρξει μόνο πάνω σε εθνικό έδαφος. Δηλαδή στο έδαφος μιας ελεύθερης, κυρίαρχης και ανεξάρτητης πατρίδας.

Το κεντρικό νόημα του κειμένου Βαρουφάκη είναι το ίδιο με το κήρυγμα των δεσποτάδων του μεσαίωνα προς όλους τους καταπιεσμένους. Μην ασχολείστε με τα εγκόσμια, ασχοληθείτε με τα επουράνια. Το ίδιο υπόσχονται και οι εκπρόσωποι του Σχεδίου Β για την Ευρώπη. Μην ασχολείστε με την καταστροφή των χωρών σας. Μην ξεσηκωθείτε εναντίον του αποικιοκρατικού οικοδομήματος της ΕΕ, γιατί αυτοί θα αλλάξουν τις Συνθήκες. Ουάου, όπως θα έλεγε κι ο Βαρουφάκης.

Πόσα τέρμενα θα χρειαστεί για να αλλάξουν οι Συνθήκες; Πόσες ελληνικές καλένδες; Και μέχρι τότε τι πρέπει να κάνουν οι λαοί που χάνουν το έδαφος κάτω από τα πόδια τους; Τι πρέπει να κάνουν οι Έλληνες που η χώρα τους τεμαχίζεται και εκποιείται με τους χειρότερους αποικιοκρατικούς όρους; Κάτι πολύ απλό. Να προσεύχονται στην “Αριστερά του Σόρος” και να υπομένουν τα μνημόνια μέχρι να έρθει η έλευση του Κυρίου, η δευτέρα παρουσία και δήθεν αλλάξει χαρακτήρα η αποικιοκρατική Ευρώπη.

Όλα τα λεφτά όμως βρίσκονται σε μία και μόνη παράγραφο του κειμένου-μανιφέστου: “Το Σχέδιο Α μας για δημοκρατική Ευρώπη, υποστηριζόμενο με ένα Σχέδιο Β το οποίο δείχνει τη δύναμη που έχουμε και για ποιό λόγο δεν μπορούν να μας τρομοκρατήσουν και να μας υποτάξουν είναι ένα σχέδιο χωρίς αποκλεισμούς, ελκυστικό για την πλειοψηφία των ευρωπαίων.Για να πετύχει απαιτείται ένα υψηλό  επίπεδο προετοιμασίας. Η συζήτηση θα ενισχύσει τα τεχνικά του στοιχεία. Πολλές ιδέες βρίσκονται ήδη στο τραπέζι: η εισαγωγή παράλληλων συστημάτων πληρωμών, παράλληλα νομίσματα, η ψηφιοποίηση των συναλλαγών σε ευρώ, συστήματα ανταλλαγής που βασίζονται στις κοινότητες, έξοδος από το ευρώ και μετατροπή του σε ένα νέο κοινό νόμισμα.”

Καταλάβατε που βρίσκεται το ζουμί; Αν όχι να σας εξηγήσω. Οι λεβέντες και η κυρία που υπογράφουν το κείμενο, καίγονται να εισάγουν τα παράλληλα ή διπλά νομίσματα στις χώρες του ευρώ. Σε τι διαφέρει η λογική τους από εκείνη της πρότασης Σόιμπλε για 5ετή “αγραναύπαση” της Ελλάδας; Σε τίποτε.

Και πραγματικά μας κάνει τρομερή εντύπωση. Αυτοί που θεωρούν ως “ουτοπία” στο σημερινό “παγκοσμιοποιημένο” κόσμο, ή συνώνυμο του απομονωτισμού την ελευθερία και την αυτοδιάθεση των λαών. Αυτοί που ονειρεύονται την αναβίωση των παρλιαμέντων του μεσαίωνα σε ευρωπαϊκό επίπεδο. Αυτοί που κατεβάζουν καντήλια και επικαλούνται λοιμούς, σεισμούς και καταποντισμούς στην αναφορά και μόνο του εθνικού νομίσματος, της πιο πρακτικά πετυχημένης λύσης του νομισματικού για τους λαούς εδώ και δυο αιώνες τουλάχιστον, δεν έχουν κανένα πρόβλημα να εμφανίσουν σαν Σχέδιο Β τις πιο αποτυχημένες εγκεφαλικές επινοήσεις των κερδοσκόπων.

Όλα αυτά τα “παράλληλα συστημάτα πληρωμών, παράλληλα νομίσματα, η ψηφιοποίηση των συναλλαγών σε ευρώ, συστήματα ανταλλαγής που βασίζονται στις κοινότητες…” είναι επί χάρτου εγκεφαλικές επινοήσεις χωρίς ούτε μια πετυχημένη πρακτική εφαρμογή. Όπου έγινε προσπάθεια να εφαρμοστούν, έφεραν την καταστροφή και οι κερδοσκόποι των νομισμάτων έγραψαν νέες σελίδες δόξας σε βάρος των εργαζομένων και της πραγματικής οικονομίας.

Γιατί δεν κάνουν τον κόπο να μας πουν πότε και πού εφαρμόστηκαν αυτές οι “ιδέες”; Πότε και πού έδωσαν διέξοδο προς όφελος της πλειοψηφίας των πολιτών; Ποτέ και πουθενά. Όλες αυτές οι εγκεφαλικές επινοήσεις είναι μια συνειδητή προσπάθεια των πιο άγριων και αδίστακτων κερδοσκόπων τύπου Σόρος να εκμεταλλευθούν την κατάρρευση του ευρώ και την παράλληλη κατάρρευση των οικονομιών της ευρωζώνης.

Όσο για την “έξοδο από το ευρώ και μετατροπή του σε ένα νέο κοινό νόμισμα,” αυτή κι αν είναι εγκεφαλική επινόηση. Η μόνη οικονομία που μπορεί να το πετύχει, είναι η Γερμανία και ίσως ο Γερμανογαλλικός άξονας. Με άλλα λόγια οι αριστεροί μας προτείνουν αυτό που έχει σαν εναλλακτικό σχέδιο η Γερμανία σε περίπτωση ολοκληρωτικής κατάρρευσης του ευρώ.

Και ρωτάμε: πότε και πού συνέβη μια τέτοια μετεξέλιξη από ένα κοινό νόμισμα σε ένα άλλο; Αυτό μπορεί να συμβεί μόνο υπό συνθήκες ανοιχτής δικτατορίας και απολυταρχίας. Μόνο υπό συνθήκες ανοιχτής προσάρτησης των μικρότερων οικονομιών από την κυρίαρχη και δεσπόζουσα οικονομία. Μόνο με τον τρόπο που το Πρωσικό κράτος διαμόρφωσε το Γερμανικό Ράιχ, ή με τον τρόπο που ο Χίλτερ επιχείρησε να δημιουργήσει την Ενωμένη Ευρώπη.

Δεν είναι καθόλου τυχαίο που σε κάθε περίπτωση υπήρχε πάντα μια αριστερά που υποστήριζε επί Κάιζερ ότι το πρόβλημα δεν είναι η αποικιοκρατία, αλλά οι “απάνθρωπες μέθοδοί” της. Ενώ επί Χίτλερ υποστήριζε ότι έστω και με βάρβαρο τρόπο – με την βέρμαχτ και τα Ες Ες – η ναζιστική Ενωμένη Ευρώπη συνιστά ιστορική πρόοδο γιατί κατέλυσε το ξεπερασμένο “εθνικό κράτος”.

Άξιοι επίγονοι της αποικιοκρατικής αριστεράς των Κάιζερ και της επαναστατικής αριστεράς επί Χιτλερισμού, είναι οι σύγχρονοι Βαρουφάκηδες, Κωνσταντοπούλου και οι λοιποί της “Αριστεράς του Σόρος”. Οι ίδιες λογικές, τα ίδια επιχειρήματα, οι ίδιοι στόχοι. Ας ανοίξουν τα μάτια τους, ιδίως όσοι τυφλώνονται από τον επιθετικό προσδιορισμό αριστερός. Κι ας επαγρυπνούμε όλοι μας. Η δοτή αριστερά των μνημονίων και της ευρωπαϊκής αποικιοκρατίας φαίνεται πώς δεν έχει πει ακόμη το τελευταίο της τραγούδι με τον Τσίπρα. Εγκυμονεί νέες τερατογεννέσεις. Να μην της το επιτρέψουμε.

Αναρτήθηκε από ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΑΖΑΚΗΣ στις 1:20 μ.μ.

Δεν ψάχνουν για ψηφοφόρους, αλλά για συνενόχους!

sf-013a11Α

Η χθεσινή αμερικανιά (ελληνιστί debate) έδειξε το ποιόν του πιο εκφυλισμένου κομματικού συστήματος στην Ευρώπη. Και μόνο η σκέψη για ένα δημόσιο debate με απλούς πολίτες – χωρίς προεπιλογή – να ρωτούν, όπως γίνεται στις προεδρικές εκλογές των ΗΠΑ, αντί για τους γνωστούς στημένους δήθεν δημοσιογράφους, οδήγησε σε πανικό τα επιτελεία όλων των κομμάτων. Τους πιάνει σύγκρυο μπροστά σε κάθε σκέψη που τους θέλει αντιμέτωπους με απλούς πολίτες.

Κι έτσι το όλο σκηνικό παρέπεμπε σε αναμέτρηση βλαχοδήμαρχων του αμερικανικού νότου. Απέκλεισαν μάλιστα την ΧΑ, προφανώς γιατί ο κ. Μιχαλολιάκος είναι πιο φασίστας από τον κ. Μεϊμαράκη, που η μεγάλη του συνεισφορά στον πολιτικό διάλογο είναι η ίδρυση των Ρέιντζερς και των Κενταύρων της ΝΔ, δηλαδή της οργάνωσης που δολοφόνησε εν ψυχρώ τον καθηγητή Τεμπονέρα. Λες και υπήρξε ποτέ του ο κ. Μειμαράκης κάτι περισσότερο από κοινός τραμπούκος.

Απέκλεισαν την ΧΑ, προφανώς γιατί ο κ. Μιχαλολιάκος είναι πιο φασίστας από τον κ. Θεοδωράκη που θέλει τους Έλληνες εργαζόμενους δουλοπάροικους στα κάτεργα των ξένων “επενδυτών” και την Ελλάδα τοπαρχία του νέου Ευρωπαϊκού Ράιχ. Ή πιο φασίστας από τον κ. Τσίπρα, που μας είπε κατάμουτρα ότι το OXI του Αλβανικού οδήγησε στην κατοχή και επομένως σωστά ο ίδιος ενέδωσε στη σφαγή του ελληνικού λαού από τους αποικιοκράτρες της ΕΕ. Απέκλεισαν την ΧΑ για να δείξουν ότι οι ίδιοι είναι πιο “δημοκράτες” από τους φασίστες του Μιχαλολιάκου, έστω κι αν έχουν καταλύσει το Σύνταγμα και έχουν οδηγήσει έναν ολόκληρο λαό στην γενοκτονία με το γνωστό πρόσχημα του φασισμού από τον μεσοπόλεμο, δεν μπορεί να γίνει αλλιώς.

Ειλικρινά πρέπει να είναι τυφλός κανείς για να μην βλέπει την ένδεια ενός καθεστώτος που επιχειρεί να ανακυκλώσει τα σκουπίδια και τα ερείπια της πολιτικής. Τόσο στα δεξιά, όσο και στα αριστερά της επίσημης πολιτικής σκηνής.

Όσοι είχαν την απαραίτητη αυτοσυγκράτηση για να τους παρακολουθήσουν, εντυπωσιάστηκαν με την απουσία όλων των μεγάλων ζητημάτων που απασχολούν τους απλούς πολίτες. Πώς θα βρούν δουλειά οι Έλληνες, ώστε να ευημερήσουν; Με τα κάτεργα των ξένων επενδυτών του Θεοδωράκη. Πώς θα αποκτήσουμε σύστημα υγείας και παιδείας επαρκές, αντάξιο των οξύτατων αναγκών και χωρίς να αποτελεί δυσβάσταχτο βάρος για τους Έλληνες πολίτες; Θα μας το φέρουν οι Ευρωπαίοι και κυρίως οι Γερμανοί.

Πώς θα γίνουν επενδύσεις για την αντιμετώπιση της ανεργίας; Με το να μετατρέψουμε όσους έχουν ακόμη δουλειά σε κινέζους κούληδες. Πώς θα ξεφύγουμε από το βρόγχο του χρέους; Με το να απαρνηθούμε όλα τα ανθρώπινα, κοινωνικά και πολιτικά μας δικαιώματα για να γίνουμε δουλαπάροικοι των δανειστών. Μέχρι νεωτέρας. Μέχρι δηλαδή μας λυπηθούν οι αποικιοκράτες.

Από την άλλη, η θλιβερή εικόνα της αριστεράς στο πρόσωπο του κ. Λαφαζάνη και του κ. Κουτσούμπα συμπλήρωνε το πάνελ επάξια της ποιότητας όλων των υπολοίπων. Το κοινό στο οποίο απευθύνονταν είναι το γνωστό κοινό των βουρλισμένων με αριστερά κλισέ. Κουβέντα για την ταμπακέρα. Ανώδυνες καταγγελίες, χωρίς την παραμικρή πρόταση. Και πρόταση δεν είναι το σύνθημα, ούτε καν το αίτημα, αλλά το “πώς” θα φύγουμε από το ευρώ και την ΕΕ, “πώς” θα διαγράψουμε το χρέος χωρίς τις καταστροφές που υπόσχονται οι αποικιοκράτες της ΕΕ.

Για το “πώς” δεν είχαν τίποτε να πουν. Μιλούν από την ασφάλεια της αντιπολίτευσης που δεν διεκδικεί εξουσία προς όφελος του λαού. Τους αρκεί μια γωνίτσα στο κοινοβούλιο, η κρατική επιδότηση για την οποία σκίζονται άπαντες και η κομματική αντιμισθία. Ούτε που τους ενοχλεί το γεγονός ότι μια τέτοια αντιπολίτευση αποτελεί άλλοθι νομιμοποίησης του καθεστώτος κατοχής και αποικιοκρατίας σε βάρος της πατρίδας. Όσο για τον λαό. Ας πάει να χαθεί. Έτσι είναι ο καπιταλισμός!

Άλλωστε ο κ. Κουτσούμπας μας το λέει ξεκάθαρα: αν δεν δεχθεί η ελληνική κοινωνία, ο ελληνικός λαός να τον κλειδώσουν σε στρατώνα αλά Πολ Ποτ, ή Κιμ Ιλ Σούνγκ, που ο Περισσός ονομάζει κομμουνισμό, δεν θα επιτρέψουν η χώρα να φύγει από το ευρώ και την ΕΕ. Εκεί θα μαρτυρήσει ο ελληνικός λαός μέχρις ότου απαυδήσει και αποδεχθεί το μοιραίο. Είτε τον εξανδραποδισμό των αποικιοκρατών, είτε τον στρατώνα του Περισσού.

Και φυσικά το ψέμα πήγε σύνεφο. Μάθαμε ότι ο Τσίπρας δεν είπε ποτέ ψέματα. Δεν ήταν αυτός που ψηφίστηκε για να σκίσει τα μνημόνια, αλλά για να φέρει ένα καλύτερο μνημόνιο. Καλύτερο για ποιόν; Αυτό θα το δείξει η ιατροδικαστική έκθεση του νεκρού Έλληνα. Το παιδί αγωνίστηκε μέχρι δακρύων για να μας φέρει το καλό μνημόνιο. Για να γλυτώσουμε από τα κακά μνημόνια των προηγούμενων. Τι προτιμάτε; Το παλιό, ή το νέο μνημόνιο; Ο θάνατος με το παλιό μνημόνιο, ή ο θάνατος με το νέο μνημόνιο;

Όμως αυτός που ξεπέρασε κάθε προηγούμενο υποκρισίας και ψέμματος ήταν ο Καμμένος. Πούλησε πατριωτισμό για να εκλεγεί και να γίνει υπουργός άμυνας, κατ’ απαίτηση του Ντέιβιντ Χάρις από το Ισραηλινό λόμπι των ΗΠΑ, ώστε να υπογράψει τη συμφωνία – που ούτε η χούντα δεν τόλμησε να υπογράψει – μόνιμης παρουσίας στρατιωτικών δυνάμεων του Ισραήλ στην Ελλάδα και παράδοσης της Καρπάθου, αλλά και ολόκληρου του Αιγαίου στο ΝΑΤΟ. Ποιός άλλος υπουργός άμυνας δέχθηκε ποτέ – με εξαίρεση των υπουργών Τσολάκογλου, Λογοθετόπουλου, Ράλλη – την κατ’ απαίτηση ξένων δυνάμεων, διάλυση των υποδομών των ενόπλων δυνάμεων της χώρας και την εκποίηση των εξοπλιστικών τους συστημάτων;

Ο Καμμένος λοιπόν, πατριδοκάπηλος χωρίς όρια, έφτασε στο σημείο να πει ότι μας γλύτωσε από το αγγλικό δίκαιο. Το αγγλικό δίκαιο ήταν και παραμένει ως εκτελεστέο δίκαιο των Δανειακών Συμβάσεων. Όσο αποικιακές, ετεροβαρείς, λεοντίες κι αν ήταν οι Δανειακές, αφορούσαν Σύμβαση ανάμεσα σε αντισυμβαλόμενους με τυπική ισοτιμία. Αυτό σημαίνει ότι οι δανειακές, θεωρητικά έστω, θα μπορούσαν να καταγγελθούν από την Ελλάδα ακόμη κι εντός της ΕΕ.

Η κυβέρνηση Τσίπρα όμως υπέγραψε με έναν υπερεθνικό οργανισμό, τον ΕΜΣ, όχι ως αντισυμβαλλόμενο μέρος, αλλά με όρους υπαγωγής της Ελλάδας χωρίς καν τυπική ισοτιμία. Αυτό σημαίνει ότι η χώρα τελεί υπό την απόλυτη κυριαρχία του ΕΜΣ, η οποία διέπεται από τη Συνθήκη Ίδρυσής του. Μπορεί μια χώρα σαν την Ελλάδα που έχει υπαχθεί στον ΕΜΣ να προσβάλλει κάποια έστω επιμέρους δέσμευση προς τον ΕΜΣ; Ούτε κατά διάνοια. Κανένα δικαστήριο, ευρωπαϊκό ή άλλου κράτους μέλους, δεν έχει δικαιοδοσία πάνω στον ΕΜΣ. Δεν υπάρχει κανένα δίκαιο με βάση το οποίο μπορεί να προσβληθεί η σχέση με τον ΕΜΣ. Δεν υπάρχει κανένας τρόπος να προστατευθεί η χώρα από τις απαιτήσεις του ΕΜΣ. Η καταγγελία της υπαγωγής στον ΕΜΣ από την Ελλάδα, μπορεί να γίνει μόνο και αποκλειστικά με την απόχώρηση της χώρας από το ευρώ και την ΕΕ. Πόσο πιο ψεύτης πια κ. Καμμένε;

Κανένας τους δεν διεκδικεί την ψήφο του ελληνικού λαού. Κανένας τους δεν θέλει ενεργούς και ενημερωμένους ψηφοφόρους. Όλοι τους αναζητούν συνενόχους. Στα δικά τους φρικτά και ειδεχθή εγκλήματα κατά της πατρίδας και του λαού. Στη δική τους απάθεια και αδιαφορία για ότι συμβαίνει εδώ και έξι χρόνια στη συντριπτική πλειοψηφία των Ελλήνων στο όνομα της δικής τους ιδιότροπης και κρατικοδίαιτης αριστερής συνέπειας.

Μην τους κάνετε την χάρη αυτή την φορά. Μην δεχθείτε το ρόλο του συνενόχου, που θέλουν για όλους μας. Μην δεχθείτε να σας πουν μετά τις εκλογές ότι εσύ με ψήφισες, οπότε δέξου τα χειρότερα. Ούτε μια αντιπολίτευση που προσπαθεί για χρόνια να χρεώσει τη δική της ιδιοτέλεια και απάθεια σε όλους εμάς. Στη δική μας ωριμότητα και ετοιμότητα για να διεκδικήσουμε την πατρίδα μας από τους δοσίλογους και τους αποικιοκράτες. Ας κάνουμε την έκπληξη βάζοντας το ΕΠΑΜ στη Βουλή και τότε θα δουν πόσα απίδια χωρά ο σάκος.

Αναρτήθηκε από ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΑΖΑΚΗΣ στις 2:13 μ.μ.

Το κωλόπαιδο του Γερμαναρά…

sf-013a11Α

«Πολλές φορές τα ΌΧΙ στην ιστορία έχουν οδηγήσει σε εξελίξεις υπαναχώρησης. Το ΌΧΙ του 1940 ακολούθησε μια τετράχρονη κατοχή.» Τάδε έφη ο Αλέξης Τσίπρας στη συνέντευξη του ALPHATV [26.08.2015]

Δεν με εντυπωσιάζει το πόσο βαθιά ανιστόρητος είναι ο Αλέξης Τσίπρας. Άλλωστε στις 14 Αυγούστου στη Βουλή ο Τσίπρας δήλωσε κάτι ανάλογο όταν είπε, «ούτε μετανιώνω για τον συμβιβασμό έναντι του χορού του Ζαλόγγου.» Προφανώς οι Σουλιώτες που προτίμησαν να πέσουν στον γκρεμό, παρά να γίνουν χανουμάκια του Αλή Πασά δεν είχαν τις ίδιες ευαισθησίες και προτεραιότητες με τον Τσίπρα. Δεν είχαν την διαπεραστική οξυδέρκεια του Αλέξη. Ήταν τόσο άγαρμποι, ξεροκέφαλοι, γραφικοί και εριστικοί, που εκτιμούσαν την ελευθερία τους περισσότερο από τη δουλεία και μάλιστα την εθελοδουλεία.

Αλήθεια, ξέρει άραγες ο Αλέξης τι απέγιναν όσοι Τσίπρες τότε έλεγαν στους αδούλωτους Σουλιώτες, ότι είναι προτιμότερη μια ζωή υποτελούς στον Αλή, παρά ο θάνατος για την ελευθερία της πατρίδας; Ξέρει το ανάθεμα που ανά τους αιώνες συγκεντρώνει το όνομα του Πήλιου Γούση; Θα μους πεις, τον ενδιαφέρει; Όχι, βέβαια. Ποιός Τσίπρας νοιάστηκε ποτέ για την υστεροφημία του. Το μόνο που νοιάζει τους Τσίπρες όλων των εποχών είναι η κονόμα του Πήλιου Γούση και φυσικά η εύνοια του Πασά.

Καλόγερε, τί καρτερεῖς κλεισμένος μὲς στὸ Κούγκι;
Πέντε νομάτοι σοῦ ῾μειναν κ᾿ ἐκεῖνοι λαβωμένοι!
Κι εἶναι χιλιάδες οἱ ἐχθροὶ ποὺ σ᾿ ἔχουνε ζωσμένον!
Ἔλα νὰ δώσεις τὰ κλειδιά, πέσε νὰ προσκυνήσῃς,
κι ἀφέντης ὁ Βελῆ Πασᾶς δεσπότη θὰ σὲ κάμη!
Ἔτσι ψηλὰ ἀπ᾿ τὸ βουνὸ φωνάζει ὁ Πήλιος Γούσης.
Κλεισμένος μὲς στὴν ἐκκλησιὰ βρίσκετ᾿ ὁ Σαμουήλης,
κι ἀγέρας παίρνει τὴ φωνὴ τοῦ Πήλιου τοῦ προδότη.

Έτσι φανταζόταν τη σκηνή ο ποιητής Αριστοτέλης Βαλαωρίτης κι έτσι πέρασε στη λαϊκή παράδοση και μούσα το Κούγκι. Τι κάνει ο Τσίπρας σήμερα, εκτός από το να παπαγαλίζει τα ίδια με τον Πήλιο Γούσι; Η μόνη διαφορά είναι ότι μιλάει εξ ονόματος όχι του Βελή Πασά, αλλά της Μέρκελ.

Τι άλλο κάνει εκτός από το να εκθειάζει τη στάση του Πήλιου Γούση και να απαξιώνει τη θυσία για την ελευθερία είτε στο Κούγκι, είτε στο Ζάλογγο, ή πολύ παλιότερα στις Θερμοπύλες, ή πολύ νεότερα στην εποποιία του Αλβανικού και της εθνικής αντίστασης; Έτσι είναι. Σε κάθε κορυφαία ιστορική στιγμή που οι Έλληνες κλήθηκαν από τα πράγματα να πουν ΟΧΙ και να θυσιαστούν για την ελευθερία μαχόμενοι ενάντια στην απολυταρχία, τον δεσποτισμό και κάθε είδους φασιστικό ολοκληρωτισμό, δίκιο είχαν οι Πήλιοι Γούσηδες, οι Εφιάλτες, οι Τσολάκογλου κι όλοι εκείνοι που ήξεραν την τέχνη του συμβιβασμού και της συνθηκολόγησης.

Αλλά όπως δικαιολογείται πάντα ο εκ φύσεως ηλίθιος κι ο γόνος δοσιλόγων: άλλες εκείνες οι εποχές, άλλες σήμερα. Τότε είχε νόημα ο αγώνας για την ελευθερία, ενώ σήμερα έχει νόημα μόνο ο αγώνας για τον μπεζαχτά. Και μάλιστα για τον μπεζαχτά του μεγάλου αφέντη, του σύγχρονου Σουλτάνου και Πασά. Τι είναι η ελευθερία και η αυτοδιάθεση μπροστά στην εύνοια της Μέρκελ; Πώς αλλιώς ο ανίκανος, ο ανεπρόκοπος, ο τεμπέλης, ο θρασύδειλος και ο επιτείδιος θα μπορέσει να πιάσει την καλή, ή έστω να εξασφαλίσει, όπως τα κατοικίδια, κανά ξεροκόμματο για τον εαυτό του; Όντως άλλες εποχές, όπου όλα έχουν αλλάξει κι όλα παραμένουν ίδια κι απαράλλαχτα.

Ούτε αξίζει να ασχοληθεί κανείς με το πόσο εντυπωσιακά αστοιχείωτος είναι ο Αλέξης Τσίπρας. Το έχουμε επισημάνει επανειλημένα σε ανύποπτους καιρούς. Ιδίως την εποχή που τον προσκυνούσαν όλοι και τον εκθείαζαν ως λαμπρό ειλικρινή νέο, διαφορετικό από τους άλλους, με δήθεν μεγάλες ικανότητες. Πρόκειται παιδιόθεν για ένα χαρακτηριστικό προϊόν του κομματικού σωλήνα, τόσο ανεπρόκοπος και αστοιχείωτος ώστε να διαλέξει την καριέρα της κομματικής αργομισθίας. Πώς θα μπορούσε κανείς να περιμένει κάτι διαφορετικό από μια τέτοια ασημαντότητα;

Και δεν είναι ο μόνος. Η ιστορία διεθνώς έχει αποδείξει ότι όσοι έχουν σαν επάγγλεμα την πολιτική κι όσοι ζουν με την κομματική αργομισθία, είναι οι πιο επιρρεπείς στην εξαγορά από της εξουσία και τα ισχυρά συμφέροντα. Είναι οι πρώτοι που θα ξεπουληθούν και θα προδώσουν θέσεις και αρχές. Ο Γκρούεζας του Μαυρογιαλούρου, που στο ερώτημα “πώς τα βγάζεις πέρα” απαντά με τέτοια φυσικότητα, “μα είμαι του κόμματος!”, υπάρχει σαν ιδιαίτερο στρώμα και ευδοκιμεί στην ηγεσία όλων των κομμάτων με επαγγελματικά στελέχη, με κομματικές αντιμισθίες, με πληρωμένες θέσεις που μοιράζει ο κομματικός μηχανισμός. Κάνουν πολιτική επί μισθώσει. Κι αυτό τα λέει όλα.

Όμως, πέρα απ’ όλα αυτά, που τα καταλαβαίνει μόνο όποιος έχει στοιχειώδη συνείδηση και νιονιό, εμένα προσωπικά μου έφεραν στο μυαλό μια ιστορία την οποία είχε διηγηθεί ο παππούς μου. Ο παππούς μου, ονόματι Περικλής Σκιαδόπουλος, ήταν ο χαρακτηριστικός τύπος του παππού για τον οποίο οι περισσότεροι από εμάς είμαστε περήφανοι. Ελαιοχρωματιστής στο επάγγελμα και παρότι αγράμματος ήταν εξαιρετικός στη δουλειά του. Δουλευτής και επινοητικός σε τέτοιο βαθμό, που όσοι τον ήξεραν τον αποκαλούσαν με σεβασμό Μάστορα.

Ο Μάστορας λοιπόν μπορεί να μην πολιτικοποιήθηκε ποτέ στη ζωή του, αλλά ανήκε σε μια γενιά, που δεν μπορούσες με τίποτε να την πείσεις, ούτε καν με τα όπλα και την πείνα, ότι είναι γραφτό της να σκύβει το κεφάλι ταπεινωτικά στον εκάστοτε ισχυρό. Δεν υπήρξε ποτέ αριστερός, ούτε δεξιός. Δεν καταλάβαινε τι σημαίνει αυτός ο διαχωρισμός. Ήξερε μόνο να κρίνει με την κοινωνική μόρφωση της ζωής του. Κι αυτό το αισθητήριο τις περισσότερες φορές, αν δεν το αμβλύνουν οι εμμονές, φυτευτές, ή άλλες, είναι επαρκές και αλάνθαστο.

Ακόμη τον θυμάμαι να κάθεται μαζί με τον αδελφό του κάτω απο την κληματαριά στην αυλή τα καλοκαιριάτικα βράδυα και να παρακολουθεί τις ειδήσεις από την κρατική τηλεόραση του εθνάρχη Καραμανλή. Και μόλις εμφανιζόταν ο εντεταλμένος τηλεσχολιαστής, Δρόσος, αν θυμάμαι καλά τον έλεγαν – ένα είδος Πρετεντέρη και Πορτοσάλτε της εποχής – η κίνηση ήταν αστραπιαία: Να, ρε! Κι άπλωναν τα χέρια τους μαζί σ’ αυτή την τόσο χαρακτηριστική και τόσο ελληνοπρεπή χειρονομία αποδοκιμασίας, που έλκει την καταγωγή της τουλάχιστον από το Βυζάντιο.

Ήμουν ο αγαπημένος του εγγονός καθότι πρωτότοκος κι επομένως δεν έχανε την ευκαιρία να με νουθετεί με ιστορίες και παθήματα από τη ζωή του. Μια απ’ αυτές ήταν όταν μου μίλησε για ένα νέο Γερμανό, ψηλό, ξανθό με ελληνοπρεπές όνομα – το οποίο δεν μπορώ να θυμηθώ – και άψογα ελληνικά, αν και με ιδιαίτερο γερμανικό τονισμό. Μιλούσε με αγάπη για την Ελλάδα και δεν έχανε την ευκαιρία να απαγγέλει στίχους από τον Όμηρο.

Αν και κατοχή, ο Γερμανός αυτός εύχαρης και ανοιχτός καθώς ήταν, γρήγορα κέρδισε τις συμπάθειες της καλής κοινωνίας της Καλαμάτας. Ήταν πάντα ευπρόσδεκτος στα καλύτερα σαλόνια. Τον θεωρούσαν έναν διαφορετικό Γερμανό. Διαφορετικό από τον πατέρα του, που τότε υπηρετούσε ως διοικητής των μαυροφορεμένων με την νεκροκεφαλή στο πέτο.

Ακόμη κι όταν οι εκτελέσεις ομήρων για να τσακιστεί η αντίσταση του λαού, έγινε σχεδόν καθημερινό φαινόμενο, ο νέος ενθουσιώδης Γερμανός με το ελληνοπρεπές όνομα συνέχιζε να κερδίζει τις συμπάθειες της καλής κοινωνίας. Ο παππούς μου τον συνάντησε τελείως αναπάντεχα, όταν από τον Δήμο Καλαμών τον κάλεσαν να περισυλλέξει το πτώμα συγγενούς του, που εκτελέστηκε αναπάντεχα ως όμηρος.

Πήγε λοιπόν στην τοποθεσία βόρεια του νεκροταφείου, όπου οι ναζί και οι συνεργάτες τους, συνήθιζαν να εκτελούν ομαδικά ομήρους. Καθώς μαζί με άλλους προσπαθούσαν να ξεχωρίσουν τα πτώματα των συγγενών τους από το σωρό των εκτελέσθεντων, διέκριναν τον νέο Γερμανό με το ελληνοπρεπές όνομα να κυκλοφορεί πάνω από νεοεκτελεσθέντες και να αφουγκράζεται την αναπνοή τους. Κάθε φορά που διέκρινε αναπνοή, έκανε σαν παιδί που κέρδιζε σε παιχνίδι. Καλούσε με φωνές τον Γερμανό αξιωματικό, επικεφαλής του αποσπάσματος, για να αποτελειώσει την εκτέλεση με χαριστική βολή.

Σε μια στιγμή, καθώς έσκυβε πάνω από το σώμα ένος παλικαριού, ένα χέρι τον πιάνει από το πουκάμισο. Ήταν το παλικάρι που δεν είχε ακόμη ξεψυχήσει. Με αχνή φωνή τον ρωτά: “Γιατί;” Κανείς απ’ όσους παρακολουθούσαν τη σκηνή, δεν κατάλαβε το νόημα αυτής της ερώτησης, αλλά ο φέρελπις νεαρός Γερμανός με ελληνοπρεπές όνομα τράβηξε μακριά το χέρι που τον είχε αρπάξει και απάντησε: “Γιατί χάσατε και δεν λέτε να το δεχτείτε!”

Μια μαυροφορεμένη που παρακολουθούσε τη σκηνή την άκουσε ο παππούς μου να γριλίζει πίσω από τα δόντια: “κωλόπαιδο!” Κι από τότε ολόκληρη η Καλαμάτα έμαθε να τον αποκαλεί με το μόνο όνομα που αληθινά του ταίριαζε: “Το κωλόπαιδο του Γερμαναρά!”

Ο παππούς μου έμαθε μετά την απελευθέρωση ότι αυτό το κωλόπαιδο του Γερμαναρά, βρήκε οικτρό θάνατο – άγνωστο πώς και από ποιόν – στην Αθήνα. Ο πατέρας του, ανώτερος αξιωματικός των Ες-Ες, τον βρήκε σ’ ένα χαντάκι, όπου έμεινε να φυλάει στην αιωνιότητα τους υπονόμους της Αθήνας. Ο ίδιος συνελήφθη από τους παρτιζάνους του Τίτο, καθώς υποχωρούσε μαζί με τη μονάδα του διαμέσου της Γουγκοσλαβίας. Οι παρτιζάνοι τον παρέδωσαν στον κόκκινο στρατό και πέθανε έγκλειστος σε φυλακή για εγκληματίες πολέμου.

Αυτό που θυμάμαι περισσότερο από την όλη ιστορία είναι είναι η αίσθηση δικαίωσης που ένιωθε ο παππούς μου, καθώς έκλεινε την εξιστόρηση λέγοντας: Να αγιάσει το χέρι αυτού που έλιωσε το κεφάλι εκείνου του κωλόπαιδου…

Αυτό που θα ήθελα να μάθω σήμερα είναι μόνο τούτο. Σε τι κατηγορία σαπρόφυτων ανήκουν όσοι σκέφτονται να επιβραβεύσουν με τη ψήφο τους το κωλόπαιδο της Μέρκελ.

Αναρτήθηκε από ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΑΖΑΚΗΣ στις 3:04 μ.μ.

Ποιό είναι το επίδικο ζήτημα των εκλογών που έρχονται;

sf-013a11Α

Το δημοψήφισμα της 7ης Ιουλίου με το αναπάντεχο – ακόμη και για την κυβέρνηση του Τσίπρα – ΟΧΙ του 61,3% εξακολουθεί να βαραίνει το πολιτικό σκηνικό. Έφερε στην επιφάνεια πέρα από κάθε αμφιβολία το βαθύ και αγεφύρωτο ρήγμα που υπάρχει ανάμεσα, αφενός, στη μεγάλη πλειοψηφία του ελληνικού λαού και, αφετέρου, στο σύνολο του επίσημου πολιτικού και κομματικού συστήματος. Όπως αυτό τουλάχιστον εκφράζεται στην τωρινή Βουλή.

Κανένα από τα κόμματα που αναδείχθηκαν στη Βουλή στις 25 Ιανουαρίου δεν εκφράζει το ΟΧΙ του δημοψηφίσματος. Ο Τσίπρας δεν πέρασε ούτε ένα εικοσιτετράωρο από το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος και το πούλησε, ταυτιζόμενος με το ΝΑΙ. Το ΚΚΕ δεν τόλμησε καν να ταχθεί με το ΟΧΙ εξαρχής. Ενώ η ΧΑ δεν τολμά ούτε καν να αμφισβητήσει ευρώ και ΕΕ, που αμφισβήτησε ευθέως η συντριπτική πλειοψηφία του ελληνικού λαού εν μέσω μιας καταγαιστικής εκστρατείας τρομοκρατίας. Απλά αναπολεί το “εθνικιστικό κράτος” της χούντας και των πιο αιματοβαμένων περιόδων εμφύλιου σπαραγμού του ελληνικού λαού. Το όνειρό της είναι να οδηγήσει ξανά στην αλληλοσφαγή τον αδερφό με αδερφό.

Η Βουλή λοιπόν μετά το δημοψήφισμα είχε χάσει κάθε ουσιαστική και τυπική νομιμοποίηση με τουλάχιστον το 61,3% του λαού προδομένο και χωρίς πολιτική εκπροσώπηση. Η απαίτηση καμιά συμφωνία με τους δανειστές σε βάρος του λαού και της πατρίδας, ακόμη κι αν χρειαστεί να φύγουμε από το ευρώ και την ΕΕ, η οποία κυριάρχησε στο δημοψήφισμα, απαιτεί μια ριζικά διαφορετική διακυβέρνηση της χώρας. Απαιτεί μια άλλη Βουλή.

Οι δανειστές που κάνουν κουμάντο στη χώρα – φυσικά, ελέω δοσιλόγων – ξέρουν πολύ καλά ότι η υφιστάμενη Βουλή δεν μπορεί να λειτουργήσει ούτε καν σαν άλλοθι, δηλαδή σαν βιτρίνα για την εφαρμογή της χειρότερης συμφωνίας σε βάρος της Ελλάδας, που επιβλήθηκε όλα αυτά τα χρόνια των μνημονίων. Ξέρουν πολύ καλά ότι για να εφαρμοστούν οι συμφωνίες που παράνομα και αντισυνταγματικά πέρασαν μέσα στο καλοκαίρι από την Βουλή, απαιτούν νωπή εντολή και ισχυρή κυβερνητική πλειοψηφία μέσα στο κοινοβούλιο.

Κι επειδή οι συμφωνίες είναι οι χειρότερες δυνατές, οι δανειστές επιζητούν τη μεγαλύτερη δυνατή σύμπραξη, που θα εξασφαλίσει την πιο ισχυρή κυβερνητική πλειοψηφία με πολύ πάνω από 200 βουλευτές. Ο λόγος είναι απλός. Οι συμφωνίες που ψηφίστηκαν, αλλά και οι συμφωνίες που έρχονται, δεν μπορούν να εφαρμοστούν παρά μόνο με όρους κοινοβουλευτικής δικτατορίας. Δηλαδή ανοιχτής δικτατορίας με όρους πλήρους κυβερνητικής ασυδοσίας και καταστολής με φύλο συκής ένα απόλυτα υποτακτικό κοινοβούλιο.

Για να έχει τυπική νομιμοποίηση αυτή η κοινοβουλευτική δικτατορία, χρειάζεται τη μεγαλύτερη δυνατή συσπείρωση των δυνάμεων του ΝΑΙ, που με την υφαρπαγή της ψήφου του λαού θα εξασφαλίσει μια συντριπτική κοινοβουλευτική πλειοψηφία. Βοηθούντος βέβαια του καλπονοθευτικού εκλογικού συστήματος και της νόθας διαδικασίας των εκλογών. Μια πλειοψηφία τόσο συμπαγή και υποταχτική στα συμφέροντα του Ευρωπαϊκού άξονα, που θα μπορεί να αποδεχθεί τα πάντα στο όνομα της “Ευρώπης”. Έως και την επιβολή στρατιωτικού νόμου σε βάρος των “δραχμιστών” και των “αντιευρωπαϊστών”.

Άλλωστε έχει επιλεγεί ήδη ο κατάλληλος Πρόεδρος της Δημοκρατίας, που έχει αποδείξει πώς δεν έχει κανένα συνταγματικό ή άλλο ενδοιασμό προκειμένου να υπηρετήσει τα συμφέροντα των ξένων κέντρων. Τι του είναι να επικαλεστεί “εθνικό κίνδυνο” και με την αυθαίρετη χρήση του άρθρου 48 να κηρύξει “κατάσταση πολιορκίας” για να ματοκυλήσει τον ελληνικό λαό; Θα το κάνει χωρίς ίχνος ενδοιασμού. Αρκεί να δεχθεί τις κατάλληλες εντολές έξωθεν.

Οι δανειστές θέλουν μια τόσο μεγάλη σε αριθμό βουλευτών, συμπαγή, συνεκτική και πειθήνια κοινοβουλευτική πλειοψηφία, η οποία να μπορεί να αποδεχθεί ακόμη και την κατάλυση του εθνικού κράτους, όπως σχεδιάζει το νέο Ευρωπαϊκό Ράιχ. Μην ξεχνάμε ότι οι ηγέτες του νέου ιμπεριαλιστικού άξονα στην Ευρώπη, έχουν ζητήσει να υπάρξει στην ευρωζώνη μια κυβέρνηση, ένα κοινοβούλιο και ένα ταμείο για όλα τα κράτη-μέλη (βλέπε την παρέμβαση Ολάντ στηνJournal du Dimanche, 19/7/2015). Ενώ στις Βρυξέλλες, 22 Ιουνίου φέτος, οι πέντε Πρόεδροι – ο Πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Jean-Claude Juncker, από κοινού με τον Πρόεδρο της Συνόδου Κορυφής για το ευρώ, Donald Tusk, τον Πρόεδρο του Ευρωομάδας, JeroenDijsselbloem, τον Πρόεδρο της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, Mario Draghi και τον Πρόεδρο του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, Martin Schulz  έδωσαν στη δημοσιότητα τα σχέδιά τους για την κατάλυση των εθνικών κρατών μέσα από την συγκέντρωση όλης της κυβερνητικής εξουσίας στα όργανα της ΕΕ έως το 2025.

Αιχμή του δόρατος αυτής της επιστροφής της Ευρώπης στην εποχή των Ράιχ, είναι η Ελλάδα. Αυτό το νόημα έχει η υπαγωγή της Ελλάδας στον Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Σταθερότητας. Επομένως ο ευρωπαϊκός άξονας έχει ανάγκη μια τόσο πειθήνια, συμπαγή και εξαγορασμένη κοινοβουλευτική πλειοψηφία, που να δέχεται τα πάντα στο όνομα της “ευρωπαικής ολοκλήρωσης”. Χωρίς αντιρήσεις, διαφοροποιήσεις, ή έστω τσιριμόνιες και πολιτικαντισμούς. Να δέχεται τα πάντα, ακόμη και τον εθνικό ακρωτηριασμό της Ελλάδας για το καλό της “ευρωπαϊκής προοπτικής”. Άλλωστε ο κ. Παυλόπουλος ως ΠτΔ μας το λέει κάθε τόσο, τα σύνορα της Ελλάδας δεν της ανήκουν. Ανήκουν στην ΕΕ.

Το πρόβλημα λοιπόν είναι εξαιρετικά απλό. Πρέπει να ανακοπούν με κάθε τρόπο οι σχεδιασμοί των Ευρωπαίων αποικιοκρατών και των εγχώριων δοσιλόγων. Πρέπει να ανατραπεί το σχέδιό τους να υφαρπάξουν την ψήφο του λαού και να δημιουργήσουν μια συντριπτική πλειοψηφία στη Βουλή, που θα νομιμοποιήσει την επιβολή δικτατορίας με κοινοβουλευτικό μανδύα. Αυτό είναι το επίδικο ζήτημα αυτών των εκλογών.

Μπορεί να ανατραπεί το σχέδιο των αποικιοκρατών και δοσιλόγων σ’ αυτές τις εκλογές; Ναι μπορεί. Πώς; Αποκτώντας ενιαία πολιτική έκφαρση το 61,3% του δημοψηφίσματος. Ποιός μπορεί να εκφράσει αυτή τη μεγάλη πλειοψηφία; Κανένα πολιτικό σχήμα από μόνο του. Μόνο μια Συμμαχία ευρύτερων δυνάμεων με χαρακτήρα ξεκάθαρα παλλαϊκό, πατριωτικό, δημοκρατικό, μπορεί να ενώσει τουλάχιστον το μεγαλύτερο μέρος όσων ψήφισαν ΟΧΙ στο δημοψήφισμα.

Μια τέτοια Συμμαχία που μιλά τη γλώσσα του ίδιου του λαού, που δεν τον διαχωρίζει σε δεξιό ή αριστερό, αλλά τον αποδέχεται όπως είναι θέτοντας το πατριωτικό, εθνικοαπελευθερωτικό καθήκον πάνω από όλα, είναι σε θέση σ’ αυτές τι εκλογές να διεκδικήσει ακόμη και την κυβερνητική εξουσία. Διότι αυτό χρειάζεται επειγόντως σήμερα η χώρα. Μια άλλου τύπου διακυβέρνηση. Όχι αριστερή, αλλά βαθύτατα δημοκρατική και πατριωτική με όρους σαν εκείνους που έθετε το παλλαϊκό κίνημα της εθνικής αντίστασης τον καιρό της απελευθέρωσης από τη ναζιστική κατοχή.

Χρειάζεται μια διακυβέρνηση που θα στηρίζεται στη δύναμη του ελληνικού λαού, στην υπέρτατη ανάγκη υπεράσπισης της πατρίδας του απέναντι σε κάθε αποικιοκρατική και ιμπεριαλιστική επιβουλή. Μια διακυβέρνηση που οφείλει να έχει ξεκάθαρο πρόγραμμα διεξόδου, το οποίο έχει σαν αφετηρία:

1ο Την καταγγελία του συνόλου του χρέους ως παράνομου, καταχρηστικού και απεχθούς με βάση τους κανόνες του διεθνούς δικαίου, αλλά και τα δικαιώματα της Ελλάδας ως κυρίαρχου κράτους.

2ο Την θωράκιση της χώρας από κάθε είδους εκβιασμό με την αποχώρηση από την ευρωζώνη, ώστε η Ελλάδα να κατακτήσει τη δημοσιονομική και νομισματική της κυριαρχία.

3ο Την εκκαθάριση υπό καθεστώς δημοσίου ελέγχου των “συστημικών” τραπεζών ώστε να προστατευθούν οι λαϊκές αποταμιεύσεις, να λογοδοτήσουν όσοι εμπλέκονται στα θαλασσοδάνεια και να διαγραφούν όσα ιδιωτικά χρέη δεν μπορούν να εξυπηρετηθούν.

4ο Την παραγωγική ανασυγκρότηση της ελληνικής οικονομίας με έμφαση στον αγροτικό τομέα και τη βιομηχανία με την επιβολή καθεστώτος επιλεκτικής ανταγωνιστικής προστασίας της εγχώριας παραγωγής.

5o Την αποκατάσταση της συνταγματικής νομιμότητας καταδικάζοντας τον σφετερισμό της εξουσίας από τις κυβερνήσεις των μνημονίων και τις πράξεις εσχάτης προδοσίας όπως τις προβλέπει η ποινική δικαιοσύνη σε βάρος του ελληνικού λαού.

Υπάρχουν δυνάμεις σήμερα που μπορούν να συγκροτήσουν αυτή τη Συμμαχία; Έτσι φαίνεται. Και λέμε φαίνεται, διότι στα λόγια βλέπουμε τη νεοσύστατη Λαϊκή Ενότητα να επιζητά κάτι ανάλογο με θέσεις περίπου ίδιες με αυτές που αναφέραμε. Επομένως είμαστε υποχρεωμένοι να εξαντλήσουμε κάθε δυνατότητα συνεννόησης προκειμένου να σχηματιστεί αυτή η Συμμαχία με στόχο την διακυβέρνηση της χώρας με όρους εθνικής ανεξαρτησίας και δημοκρατίας.

Όλο το προηγούμενο διάστημα ασκήσαμε ανοιχτή κριτική στις δυνάμεις που απαρτίζουν σήμερα τη Λαϊκή Ενότητα γιατί αποδείχθηκαν ασυνεπείς στον αγώνα ενάντια στα μνημόνια και το καθεστώς κατοχής της πατρίδας μας. Έδειξαν αδύναμες να αναμετρηθούν – ακόμη και μέσα στο ίδιο τους το κόμμα – με τις λογικές και τις πρακτικές που οδήγησαν την χώρα μας στην χειρότερη δυνατή κατάληξη.

Πολύ περισσότερο δεν έπραξαν το ελάχιστο όλο το προηγούμενο διάστημα για τη συγκρότηση ενός πλατιού αγωνιστικού ρεύματος μέσα στον λαό, που θα μπορούσε να αντιταχθεί αποτελεσματικά στην προδοσία της κυβερνητικής ηγεσίας. Το μόνο που έκαναν είναι να λένε σε κάθε κρίσιμη καμπή “περιμένετε” και “περιμένετε” μέχρι που ξεπουλήθηκαν όλα.

Ακόμη κι όταν επήλθε η προδοσία, οι δυνάμεις αυτές για μια ακόμη φορά έθεσαν τις εσωκομματικές ισορροπίες και την προσχηματική ενότητα του κόμματος, υπεράνω της πατρίδας και του λαού. Δεν τόλμησαν να θέσουν ούτε καν θέμα ανατροπής της κυβέρνησης, καλώντας ανοιχτά τον λαό σε ενότητα και αγώνα ενάντια πρώτα και κύρια στον Τσίπρα που ξεπούλησε την χώρα με τον χειρότερο δυνατό τρόπο. Και λόγω όλων αυτών έχουν ανμφισβήτητα μερίδιο ευθύνης για την κατάληξη της διακυβέρνησης Τσίπρα.

Σ’ όλα αυτά οφείλουμε να προσθέσουμε ότι δεν επιχείρησαν ούτε καν να ανοίξουν έναν δημόσιο πολιτικό διάλογο μέσα στον λαό για την εναλλακτική λύση έναντι των μνημονίων που μαγειρεύονταν. Ενώ το ζήτημα της εξόδου από το ευρώ και το εθνικό νόμισμα το χειρίστηκαν τόσο ερασιτεχνικά, που συχνά το μπέρδευαν με το διπλό νόμισμα και με λύσεις τύπου Σόιμπλε. Κάτι που διευκόλυνε αφάνταστα τον Τσίπρα να ψεύδεται ότι δεν υπάρχει εναλλακτική.

Για όλους αυτούς του λόγους και άλλους πολλούς δεν θα μπορούσε να υπάρξει οργανωτική και πολιτική ενότητα με τις δυνάμεις της Λαϊκής Ενότητας. Το ΕΠΑΜ δεν θα μπορούσε ποτέ να ενταχθεί σε έναν σχηματισμό με τόσο ασυνεπή χαρακτηριστικά και τέτοια ιδεολογική περιχαράκωση. Όμως το ζητούμενο δεν είναι αυτό. Ζητούμενο είναι η πολιτική συνεργασία με άμεσο στόχο την διακυβέρνηση της χώρας προς το συμφέρον του λαού και ενάντια στην αποικιοκρατία της Ευρώπης.

Και τι σημαίνει πολιτική συνεργασία; Σημαίνει ισότιμη συμμαχία δυνάμεων όπου η καθεμιά διατηρεί ακέραια την αυτοτέλειά της στην οργανωτική της συγκρότηση, στον τρόπο δράσης της μέσα στην κοινωνία και στην άρθρωση του πολιτικού της λόγου. Με άλλα λόγια πρόκειται για την τακτική που επιγραμματικά διατύπωσε ο Λένιν λέγοντας ότι «η γραμμή μας είναι να βαδίζουμε χωριστά μα να χτυπάμε μαζί.» Αναφέρουμε τον Λένιν γιατί πολλοί στην αριστερά εύκολα τον παπαγαλίζουν.

Δεν γνωρίζουμε τι θα επικρατήσει στην πράξη στη λογική της νεοσύστατης Λαϊκής Ενότητας. Θα επικρατήσει η λογική της κομματικής στρούγκας, ή της ανοιχτής πολιτικής συνεργασίας; Το ΕΠΑΜ πάντως θα εξαντλήσει κάθε δυνατότητα συνεννόησης στα πλαίσια που προαναφέραμε για τη δημιουργία μιας ευρύτατης Συμμαχίας με δυνατότητες διεμβολισμού και ανατροπής των σχεδιασμών της Ευρωπαϊκής αποικιοκρατίας.

Το σίγουρο είναι ένα. Αν δεν υπάρξει μια τέτοια πολιτική συνεργασία, την ευθύνη δεν θα την φέρει το ΕΠΑΜ. Απλά για μια ακόμη φορά θα έχει επικρατήσει η κομματική ιδιοτέλεια έναντι της πατρίδας και του λαού. Είναι πάντα πολύ πιο εύκολο να το παίξει κανείς αντιπολίτευση στην κοινοβουλευτική γωνία του μ’ ένα ποσοστό που του εξασφαλίζει τις παχυλές αποζημιώσεις από την κρατική επιδότηση, παρά να ρισκάρει να κάνει πράξη τα αιτήματα και τις προτάσεις σου μέσα από μια μετωπική αναμέτρηση έως το τέλος.

Αναρτήθηκε από ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΑΖΑΚΗΣ στις 12:21 π.μ.

Τελικά από πού παίρνει “γραμμή” ο Περισσός;

sf-013a11Α

Πριν δυό μέρες ο κ. Κουτσούμπας και η παρέα του εδέησε να απαντήσει στο ερώτημα που είχα θέσει μέρες πριν, από πού παίρνει “γραμμή” ο Περισσός; Και απάντησε όπως συνηθίζουν όλοι όσοι έχουν στρατευθεί σε χώρους πολιτικού σκοταδισμού. Με ένα ανώνυμο κείμενο, όπου περισσεύουν οι προσωπικοί χαρακτηρισμοί, αλλά δεν υπάρχει ούτε ένα επιχείρημα. Μόνο ισχυρισμοί ελέω Γιαχβέ.

“Ο γνωστός μπαρουφολόγος Δ. Καζάκης, που το σύστημα, που …τόσο «πολεμά», τον είχε αναδείξει κι αυτόν σε «γνωστό τηλεαστέρα της κρίσης και του αντιμνημονιακού αγώνα» (γιατί παραέχει ξεφουσκώσει κι αυτός, όπως όλοι οι μιας χρήσης «αγωνιστές»), συγγράφει στο φύλλο της 4/8 της «Ελεύθερης Ώρας» ένα ατέλειωτης εμπάθειας και ρηχότητας κείμενο κατά του ΚΚΕ. Αυτό δεν είναι πρωτότυπο. Έτσι κάνουν καριέρα όλοι αυτοί.” Τάδε έφη ο ανώνυμος κονδυλοφόρος του Περισσού.

Ο φανατισμός του κουκουλοφόρου δεν με αφορά. Ανήκει στις πολιτικές παραδόσεις του φασισμού και του δοσιλογισμού, που έχουν γίνει πια τόσο οικείες στον Περισσό. Όπως επίσης και το ψέμα. Ούτε προσωπικά με ενοχλούν οι προσωπικοί χαρακτηρισμοί, που, εκτός όλων των άλλων, δείχνουν την τραγική έλλειψη επιχειρημάτων. Δείχνουν τον πανικό του λωποδύτη όταν τον πιάνουν στα πράσα.

Τι να πει ο δυστυχής; Να απαντήσει σ’ αυτά που είπαμε και γράψαμε δεν μπορεί. Κι έτσι το ρίχνει στο υβρεολόγιο. Κοτσάρει και το ότι εγώ δήθεν είμαι αρθρογράφος της “Ελεύθερης Ώρας” και νομίζει πώς καθάρισε. Η αλήθεια βέβαια είναι ότι το κείμενο “Από που παίρνει “γραμμή” ο κ. Κουτσούμπας και ο Περισσός;” έχει γραφτεί και έχει αναρτηθεί από τις 26/7 στο προσωπικό μου blog. H Ε.Ω., αναδημοσίευσε το συγκεκριμένο κείμενο, όπως μπορεί ο καθένας να το κάνει από την στιγμή που υπάρχει σε blog.

Αλλά ο κουκουλοφόρος δεν ενδιαφέρεται για την αλήθεια. Πρέπει οπωσδήποτε να χαρακτηριστώ ως αρθρογράφος της Ε.Ω., γιατί έτσι τον βολεύει. Απευθύνεται σε πνευματικά και κοινωνικά καθυστερημένους, που η εγκεφαλική τους λειτουργία είναι όπως των σαυροειδών της πλειόκαινου. Λειτουργούν με κλισέ όπως η εναλλαγή των σλάιντ στη μηχανή προβολής, “εχθρός”, “φίλος”, “τροφή”, “αφόδευση”.

Γι’ αυτό και συνεχίζει: “Ούτε είναι να παραξενεύεται κανείς πως ο κ. Καζάκης της «αντιμνημονιακής» ΣΠΙΘΑΣ, που έφτιαξε το ΕΠΑΜ, που κατέβηκε σε κοινό ψηφοδέλτιο με τον Παπαθεμελή, που μετά συμπορεύτηκε με την ΑλαβανοΑΝΤΑΡΣΥΑ, σήμερα αρθρογραφεί στην «Ελεύθερη Ώρα». Τη γνωστή φασίζουσα, φιλοχρυσαυγίτικη εφημερίδα, με πρωτοσέλιδα «Για όλα φταίνε οι Εβραίοι», «Τα ‘χε πει ο γέροντας»… Η φωτογραφία του Καζάκη άλλωστε, με βάση την πορεία και τις θέσεις του, θα μπορούσε να βρίσκεται στα λεξικά δίπλα στο λήμμα καιροσκόπος, τυχοδιώκτης, φαντασιόπληκτος και άλλα πολλά…”

Τον καταλαβαίνω απόλυτα. Δεν φτάνει η αργομισθία που του εξασφαλίζει ο Περισσός, θα πρέπει να απαντήσει και στην επιχειρηματολογία του κειμένου μου. Πώς; Εδώ δεν τολμά να γράψει επώνυμα. Θα προτιμούσε να λύσει τις διαφορές του με τύπους σαν κι εμένα με τον τρόπο που παραδοσιακά τις έλυναν οι ομογάλακτοί του, δηλαδή οι κουκουλοφόροι των ναζί και των γερμανοτσολιάδων στην παλιά κατοχή, αλλά τα κότσια του και οι συνθήκες δεν του το επιτρέπουν ακόμη. Κι έτσι αρκείται να ξεθυμαίνει με βρισιές και χυδαία ψέματα.

>Θαυμάστε τον πανικό του σύγχρονου εντεταλμένου γερμανοτσολιά με κόκκινη προβιά: “Στο λίβελό του, αν κανείς αφαιρέσει τα πομπώδη, τα υβριστικά σχόλια και την επιστημονική κενότητα, δεν θα βρει και τίποτα παραπάνω από μια επανάληψη της παραποίησης της θέσης του ΚΚΕ για την κρίση, το νόμισμα και τον καπιταλιστικό δρόμο ανάπτυξης. Το κείμενο, δηλαδή, δεν θα έχρηζε κανενός σχολιασμού αν δεν αποτολμούσε ο Καζάκης να αναρωτηθεί «από πού παίρνει γραμμή» το ΚΚΕ και ο Γραμματέας του και να χαρακτηρίσει το ΚΚΕ «ιμπεριαλιστικό φερέφωνο»!… Φερέφωνο του ιμπεριαλισμού είναι αυτοί που λένε εσκεμμένα ψέματα ότι με μια αλλαγή του νομίσματος και μόνο θα υπάρξουν θετικές για το λαό εξελίξεις. Ότι θα ζήσει καλύτερα στην καπιταλιστική Ελλάδα της δραχμής από την καπιταλιστική Ελλάδα του ευρώ! Και μάλιστα σήμερα που ενισχύεται ένα ρεύμα συνολικότερης αμφισβήτησης της ΕΕ και των «μονόδρομων» του καπιταλισμού. Και το λένε παρέα επιχειρηματίες, «αριστεροί και δεξιοί δραχμιστές», ο Σόιμπλε, η Λεπέν, επιχειρώντας να εγκλωβίσουν εκ νέου το λαό στην κοίτη του συστήματος και στην υπηρεσία τμημάτων του κεφαλαίου, που για δικούς τους -προφανώς- λόγους επιθυμούν μια έξοδο της Ελλάδας από την Ευρωζώνη και σύμπραξη με άλλες ιμπεριαλιστικές συμμαχίες.”

Πότε ήταν καλύτερα;

Για να δούμε ποιοι είναι εντεταλμένα φερέφωνα του ιμπεριαλισμού. Σύμφωνα με τον κουκουλοφόρο εκ Περισσού, φερέφωνο είναι “αυτοί που λένε εσκεμμένα ψέματα ότι με μια αλλαγή του νομίσματος και μόνο θα υπάρξουν θετικές για το λαό εξελίξεις.” Να συμφωνήσουμε προς στιγμή. Αλλά ποιός λέει κάτι τέτοιο; Ποιός λέει ότι με μόνο την αλλαγή του νομίσματος θα υπάρξουν θετικές εξελίξεις για το λαό; Πάντως όχι ο γράφων. Ούτε το ΕΠΑΜ. Θα θέλαμε πάρα πολύ να μας υποδείξει ο εν λόγω κουκουλοφόρος, ή έστω κάποιος άλλος του φυράματός του, πότε και πού είπαμε ότι μια αλλαγή, από μόνη της, του νομίσματος θα φέρει θετικές εξελίξεις.

Αυτό που είπαμε και υποστηρίζουμε σθεναρά είναι ότι το εθνικό κρατικό νόμισμα ταυτόχρονα με την καταγγελία του χρέους ως παράνομου, αθέμιτου, επαχθούς, συνιστούν την μοναδική αφετηρία πάνω στην οποία μπορεί να οικοδομηθεί μια ριζικά διαφορετική πορεία της Ελλάδα προς όφελος του λαού. Διαφωνεί ο εντεταλμένος κουκουλοφόρος; Λέμε ψέματα; Ας μας το δείξει. Γιατί δεν το τολμά; Τόσους και τόσους αργόμισθους διαθέτει ο Περισσός, γιατί δεν σηκώνει κανείς τους το γάντι;

Όμως ακόμη κι αν πάρει στα σοβαρά κανείς τον εν λόγω κουκουλοφόρο και δεχθεί τον ισχυρισμό του, γιατί οι φορείς της άποψης ότι με μόνο το εθνικό νόμισμα θα έχουμε θετικές εξελίξεις για τον λαό, είναι φερέφωνα του ιμπεριαλισμού; Αυτή είναι η επίσημη προπαγάνδα του ιμπεριαλισμού σήμερα; Αυτό προπαγανδίζουν τα επιτελεία του εντός και εκτός Ελλάδας; Δηλαδή, μας λένε μέρα και νύχτα ότι με μόνο την αλλαγή του νομίσματος θα έχουμε θετικές εξελίξεις για το λαό;

Βεβαίως, τι ξέρω εγώ; Με πληρώνει ο Περισσός ως αργόμισθο; Πώς λοιπόν μπορώ να ξέρω; Εγώ είμαι ένας μπαρουφολόγος, τηλεαστέρας, εμπαθής, καιροσκόπος, τυχοδιώκτης, φαντασιόπληκτος και άλλα πολλά… που τολμώ – άκουσον, άκουσον θανάσιμο αμάρτημα που διαπράτω – να αμφισβητώ το κομματικό ταλμούδ. Έτσι είναι, αν έτσι θέλει ο Περισσός. Κι έτσι επινοούν μια ιμπεριαλιστική προπαγάνδα υπέρ του εθνικού νομίσματος, υπέρ της δραχμής, γιατί έτσι τους βολεύει. Είναι η εκ Περισσού παραλλαγή του γνωστού κλισέ περί “συμμορίας της δραχμής”, που δήθεν εκπορεύεται από σκοτεινές κλίκες του μεγάλου κεφαλαίου, οι οποίες θέλουν την επιστροφή στη δραχμή για να αγοράσουν τα πάντα μπιρ παρά με τα κεφάλαια που έχουν στο εξωτερικό.

Κι όπως είναι φυσικό, ο Περισσός είναι από τους πρώτους που προσυπέγραψαν τη χυδαία αυτή τερατολογία της ιμπεριαλιστικής προπαγάνδας. Αυτό και μόνο δείχνει το ποιος είναι φερέφωνο του ιμπεριαλισμού. Αρκεί βέβαια να είναι κανείς νοήμων για να το αντιληφθεί. Και μ’ αυτό δεν θα ήθελα καθόλου να προσβάλω τον εντεταλμένο κουκουλοφόρο εκ Περισσού. Μπορεί να είναι πολλά, αλλά ποτέ και κανείς δεν θα τον έπαιρνε για νοήμονα. Ούτε αυτούς που τον πιστεύουν.

Ούτε ευρώ, ούτε δραχμή!

Ο εν λόγω κουκουλοφόρος μπορεί να μην γουστάρει, κυριολεκτικά να απεχθάνεται την ιμπεριαλιστική προπαγάνδα όταν δήθεν αυτή είναι υπέρ της δραχμής, αλλά δεν φαίνεται να τον πειράζει διόλου όταν υιοθετεί άκριτα και εν είδει θέσφατου την τερατολογία της εναντίον της δραχμής. Έτσι αποφαίνεται ελέω Γιαχβέ ότι λένε ψέματα όσοι ισχυρίζονται ότι ο λαός “θα ζήσει καλύτερα στην καπιταλιστική Ελλάδα της δραχμής από την καπιταλιστική Ελλάδα του ευρώ.”

Από πού προκύπτει κάτι τέτοιο; Με βάση ποια στοιχεία; Γιατί κανένας από τους αργόμισθους του Περισσού δεν κάνει τον κόπο να τεκμηριώσει αυτό το θέσφατο; Αλήθεια, πότε ήταν καλύτερα η κατάσταση της εργατικής τάξης και του λαού; Σήμερα με το ευρώ, ή παλιά με την δραχμή; Έχουν να παρουσιάσουν τέτοια στοιχεία; Όχι βέβαια. Πού βρήκαν οι κονδυλοφόροι εκ Περισσού μια τέτοια ανοησία και την παπαγαλίζουν; Μόνο στα κιτάπια της προπαγάνδας του ιμπεριαλισμού. Μόνο εκεί υπάρχει. Και δεν πειράζει διόλου τους εκ Περισσού να την υιοθετούν και να την αναπαράγουν παντελώς άκριτα. Τι Περισσός, τι Άδωνης!

Γιατί άραγε το παλιό ΚΚΕ στράφηκε εναντίον της ΕΟΚ πρώτα, της Ευρωπαϊκής Ένωσης κατόπιν και φυσικά εναντίον της είσοδου της χώρας στην ευρωζώνη; Δεν το έκανε στο όνομα του σοσιαλισμού, αλλά για λόγους δημοκρατίας και εθνικής ανεξαρτησίας. Γιατί λοιπόν θέλησε να κρατήσει την Ελλάδα στην καπιταλιστική δραχμή; Δεν ήξερε τότε ότι η καπιταλιστική Ελλάδα είτε με δραχμή, είτε με ευρώ, είναι το ίδιο χάλια για τον λαό; Πότε έλεγε ψέματα και πότε αλήθεια;

Το νόμισμα δεν είναι εργαλείο.

Το νόμισμα δεν είναι ένα απλό εργαλείο όπως νομίζουν οι κονδυλοφόροι του Περισσού. Δεν είναι πράγμα, ώστε να σου είναι αδιάφορο. Αυτή είναι μια μονεταριστική ανοησία που έχουν δανειστεί από τους εκπροσώπους του ιμπεριαλισμού. Οι απόψεις που ήθελαν το χρήμα ως πράγμα είναι πολύ παλιές και ο Προυντόν ήταν από τους πρώτους που την υιοθέτησαν για να κηρύξουν την πολιτική αδιαφορία για το νόμισμα. Η άποψή του ήταν εξωφρενικά απλή, όσο και των μονεταριστών. Το χρήμα είναι ένα πράγμα, ένα εργαλείο της οικονομίας, ενώ το νόμισμα εξαρτάται από την εξουσία.

Κι επομένως, το πρόβλημά του ήταν να “κοινωνικοποιήσει” τα πάντα μέσα από τα δικά του ευφάνταστα σχέδια, ανεξάρτητα από το χρήμα και το νόμισμα. Ο Μαρξ διαφώνησε ριζικά: “Το χρήμα δεν είναι ένα πράγμα, είναι μια κοινωνική σχέση. Η χρηματική σχέση είναι μια παραγωγική σχέση όπως κάθε άλλη οικονομική σχέση, όπως ο καταμερισμός της εργασίας, κοκ. Αν ο Προυντόν είχε δεόντως λάβει υπόψη του αυτή τη σχέση, δεν θα είχε δει στο χρήμα μια εξαίρεση, ένα στοιχείο αποσπασμένο από μια σειρά άγνωστη, ή που χρήζει ανασυγκρότησης.”

Η βασική διαφορά ανάμεσα στον Προυντόν και στους εκ Περισσού εντοπίζεται σε δυο κύριες πλευρές. Αφενός ο Προυντόν ήταν σαφώς πιο πρωτότυπος στοχαστής, ενώ οι εκ Περισσού αναμασούν σαν τσίχλα την κυρίαρχη ιμπεριαλιστική ιδεολογία. Και αφετέρου, ο Προυντόν στην εποχή του, τόσα ήξερε, τόσα έλεγε, ενώ σήμερα οι εκ Περισσού κάνουν αγώνα ολόκληρο υπέρ του ιμπεριαλιστικού μονεταρισμού.

Σε αντίθεση λοιπόν με τους παλιούς και νέους μονεταριστές, όλων των χρωμάτων, το νόμισμα εκφράζει κοινωνικές σχέσεις ισχύος, εξουσίας και εκμετάλλευσης. Δηλαδή παραγωγικές σχέσεις. Κι επειδή οι παραγωγικές σχέσεις στον καπιταλισμό δεν ήταν ποτέ, ούτε εκ φύσεως μπορούν να είναι μονοδιάστατες και στατικές, έτσι και το νόμισμα. Δεν είναι ίδιας σημασίας το νόμισμα στον καπιταλισμό. Άλλο το νόμισμα που εκφράζει ιμπεριαλιστική κατοχή και αυτοκρατορικές δομές, άλλο το νόμισμα που εκφράζει εθνικά ενιαία και αδιαίρετη δημοκρατία.

Μαρξ και εθνικό κρατικό νόμισμα.

Γι’ αυτό και για το κίνημα δεν ήταν ποτέ αδιάφορο το νόμισμα. Ο Μαρξ και ο Ένγκελς στα Αιτήματα του Κομμουνιστικού Κόμματος της Γερμανίας μπροστά στη δημοκρατική επανάσταση του 1848, διατύπωναν την εξής θέση σχετικά με το νόμισμα: “Μια κρατική τράπεζα, της οποίας το χαρτονόμισμα θα είναι νόμιμο χρήμα, θα αντικαταστήσει όλες τις ιδιωτικές τράπεζες. Το μέτρο αυτό θα επιτρέψει να ρυθμιστεί το πιστωτικό σύστημα προς το συμφέρον του λαού στο σύνολό του, και ως εκ τούτου θα υπονομεύσει την κυριαρχία των μεγιστάνων του χρηματοπιστωτικού τομέα. Περαιτέρω, με τη σταδιακή υποκατάσταση του χρυσού και ασημένιου νομίσματος με χαρτονόμισμα, το καθολικό μέσο ανταλλαγής (αυτή η απαραίτητη προϋπόθεση του αστικού εμπορίου και των συναλλαγών) θα φθηνύνει, ενώ ο χρυσός και το ασήμι θα απελευθερωθεί για χρήση στο εξωτερικό εμπόριο. Τέλος, το μέτρο αυτό είναι αναγκαίο προκειμένου να συνδέσει τα συμφέροντα της συντηρητικής αστικής τάξης με τους σκοπούς της επανάστασης.”

Την εποχή αυτή στη Γερμανία βασίλευε η οικονομική ένωση Zollverein (1834-1871), η οποία είχε επιβληθεί από την Πρωσία με σκοπό να ενοποιήσει τις οικονομίες των ανεξάρτητων Γερμανικών κρατών μέσω της ελευθερίας κίνησης κεφαλαίου και εργασίας. Φυσικά η ένωση αυτή, που πολλοί στην δεκαετία του 1960 θεώρησαν ως προκάτοχο της Ευρωπαϊκής Κοινότητας , απαιτούσε και κοινό νόμισμα, το Vereinsmünze, το οποίο εκφραζόταν σε χρυσό και ασήμι. Οι δημοκρατικές επαναστάσεις που ξέσπασαν στη Γερμανία το 1848 στράφηκαν εναντίον της Πρωσικής επικυριαρχίας και φυσικά εναντίον του Zollverein.

Την ίδια γραμμή ακολούθησαν ο Μαρξ με τον Ένγκελς. Τα “Αιτήματά” τους ξεκινούσαν με το αίτημα: “Το σύνολο της Γερμανίας πρέπει να ανακυρηχθεί σε μια ενιαία και αδιαίρετη δημοκρατία.” Γιατί άραγε ο Μαρξ κι ο Ένγκελς δεν είπαν τότε, αυτό που λένε σήμερα οι εκ Περισσού; Γιατί απαίτησαν την κατάργηση του κοινού νομίσματος και μάλιστα στη σκληρή του εκδοχή, σε χρυσό και ασήμι, προκειμένου να δημιουργηθεί μια κρατική κεντρική τράπεζα που θα έχει το αποκλειστικό εκδοτικό δικαίωμα χαρτονομίσματος;

Προφανώς δεν συμμερίζονταν την ηλίθια άποψη ότι το καπιταλιστικό Zollverein είχε τις ίδιες επιπτώσεις για τις λαϊκές μάζες με την ενιαία και αδιαίρετη δημοκρατία, η οποία διαθέτει το δικό της αποκλειστικό νόμισμα στο έδαφος του καπιταλισμού. Και μάλιστα έφταναν ως το σημείο να προσδοκούν το τράβηγμα ακόμη και της συντηρητικής αστικής τάξης στην επανάσταση. Τόσο οπορτουνιστές. Γι αυτό και το λοιμοκαθαρτήριο του Περισσού έχει αναλάβει να τους εξαφανίσει από τη σκέψη και την πρακτική των πιστών οπαδών του κομματικού ταλμούδ.

Το εθνικό κρατικό νόμισμα συνώνυμο της δημοκρατίας.

Έτσι λοιπόν η μεγάλη, η τεράστια διαφορά ανάμεσα στο εθνικό κρατικό νόμισμα και ένα νόμισμα σαν το ευρώ, είναι ότι το μεν πρώτο διευκολύνει “να ρυθμιστεί το πιστωτικό σύστημα προς το συμφέρον του λαού στο σύνολό του, και ως εκ τούτου θα υπονομεύσει την κυριαρχία των μεγιστάνων του χρηματοπιστωτικού τομέα,” όπως έλεγαν Μαρξ κι Ένγκελς. Αρκεί να εκδίδεται από μια κεντρική κρατική τράπεζα σε συνθήκες δημοκρατίας. Ενώ το ευρώ διευκολύνει ακριβώς το ανάποδο. Ενισχύει την κυριαρχία των μεγιστάνων του χρήματος με κάθε δυνατό τρόπο, υπερβαίνοντας τις εθνικές νομοθεσίες ελέγχου και εποπτείας.

Δεν είναι τυχαίο που η δημιουργία εθνικού κρατικού νομίσματος συνδέθηκε ιστορικά με τη δημοκρατία. Πόσο διαφορετική από το αίτημα του Μαρξ και Ένγκελς ήταν η διακήρυξη του Α. Λίνκολν το 1865 για τη δημιουργία εθνικού κρατικού νομίσματος; “Η Κυβέρνηση διαθέτει τη δύναμη να δημιουργήσει και να εκδώσει το νόμισμα και την πίστη ως χρήμα και απολαμβάνοντας το δικαίωμα να αποσύρει τα δύο, το νόμισμα και την πίστη από την κυκλοφορία με τη φορολογία και αλλιώς, δεν χρειάζεται και δεν πρέπει να δανείζεται κεφάλαια με τόκο ως μέσο χρηματοδότησης του κυβερνητικού έργου και τη δημόσιας επιχείρησης. Η κυβέρνηση πρέπει να δημιουργεί, να εκδίδει, να κυκλοφορεί το σύνολο του νομίσματος και των πιστώσεων που απαιτούνται για την ικανοποίηση της αγοραστικής δύναμης της κυβέρνησης και της αγοραστικής δύναμης των καταναλωτών. Το προνόμιο της δημιουργίας και έκδοσης χρήματος είναι όχι μόνο το ανώτατο αποκλειστικό προνόμιο της κυβέρνησης, αλλά είναι η μεγαλύτερη δημιουργική ευκαιρία της κυβέρνησης. Με την υιοθέτηση αυτών των αρχών, η μακροχρόνια ανάγκη για ένα ενιαίο μέσο θα ικανοποιηθεί. Οι φορολογούμενοι θα απαλλαγούν από τεράστια ποσά σε τόκους, εκπτώσεις και ρυθμίσεις δανείων. Η χρηματοδότηση όλων των δημόσιων επιχειρήσεων, η διατήρηση της σταθερής κυβέρνησης και εύρυθμης προόδου, όπως και η συμπεριφορά του Δημοσίου Ταμείου θα γίνει θέμα πρακτικής διοίκησης. Οι άνθρωποι μπορούν και θα πρέπει να διαθέτουν ένα νόμισμα τόσο ασφαλές όσο και η δική τους κυβέρνηση. Το χρήμα θα πάψει να είναι ο αφέντης και θα γίνει ο υπηρέτης της ανθρωπότητας. Η δημοκρατία θα αποδειχθεί ανώτερη της δύναμης του χρήματος.”

Επί της ουσίας το αίτημα είναι ακριβώς το ίδιο. Η διαφορά βρίσκεται στο γεγονός ότι ο Λίνκλον έντυνε το αίτημα αυτό με πολύ όμορφες αστικοδημοκρατικές φαντασιώσεις. Το πλήρωσε ακριβά με τη δολοφονία του, διότι οι μεγιστάνες του χρήματος την εποχή εκείνη δεν συμμερίζονταν καθόλου την άποψη ότι ο καπιταλισμός του αυτοκρατορικού νομίσματος υπό τον έλεγχο και την έκδοση των ιδίων, είναι το ίδιο με τον καπιταλισμό της δημοκρατίας και του εθνικού κρατικού νομίσματος.

Η αδιαφορία ως απολογητική του ιμπεριαλισμού.

Το να αδιαφορείς λοιπόν για το νόμισμα είναι το ίδιο με το να αδιαφορείς για τις συνθήκες και τους όρους ύπαρξης του λαού, για το αν έχει κατοχυρωμένα δικαιώματα, ή όχι, για το αν είναι δούλος, υπεξούσιος υπό το διαρκές φάσμα της πείνας και της εξαθλίωσης, ή όχι. Αν ζει σε μια χώρα λεύτερη, ή όχι.

Το ευρώ εκ συστάσεως είναι ο μοχλός για να διαλυθεί κάθε έννοια κοινωνικής και εργασιακής κατάκτησης σ’ ολόκληρη την Ευρωπαϊκή Ένωση. Να μετατραπούν τα κράτη μέλη από κυρίαρχα για τον λαό τους, σε στυγνούς μηχανισμούς υποταγής και υποδούλωσης των υπεξουσίων. Έτσι μόνο μπορεί να διατηρηθεί. Δεν υπάρχει άλλος τρόπος. Κι όσο προχωρά η πολιτική ενοποίηση της ΕΕ, τόσο περισσότερο αναδεικνύονται τα ιμπεριαλιστικά, αυτοκρατορικά χαρακτηριστικά του κοινού νομίσματος. Μας γυρίζει πίσω στα Ράιχ.

Πότε οι λαοί και οι εργατικές τάξεις πέτυχαν δικαιώματα και κατακτήσεις; Πότε πέτυχαν να καλυτερεύσουν τη ζωή τους; Έστω και οριακά; Με το εθνικό νόμισμα, ή με το ευρώ; Δεν υπάρχει χώρα της Ευρώπης όπου ο λαός και οι εργαζόμενοι να μην έχασαν ό,τι είχαν κατακτήσει εδώ και αιώνες με όρους εργασιακών δικαιωμάτων, κοινωνικού κράτους, δημοκρατίας. Θα μπορούσαν οι δυνάμεις της πιο παρασιτικής μορφής πλούτου, οι μεγιστάνες του χρήματος, να καταφέρουν μια τόσο συντριπτική κοινωνική εκδίκηση εναντίον των λαών, αν δεν υπήρχε το ευρώ και η ΕΕ; Ούτε κατά διάνοια.

Βέβαια, όλα αυτά δεν σημαίνουν απολύτως τίποτε για τον κουκουλοφόρο εκ Περισσού. Διότι αυτός ξέρει. Τι ξέρει; Ότι εμείς οι “δραχμιστές” πάμε να αποπροσανατολίσουμε τον κόσμο τώρα “μάλιστα σήμερα που ενισχύεται ένα ρεύμα συνολικότερης αμφισβήτησης της ΕΕ και των «μονόδρομων» του καπιταλισμού.” Α, δεν το ξέρετε; Ναι βέβαια ενισχύεται ένα “ρεύμα” συνολικότερης αμφισβήτησης της ΕΕ και των “μονοδρόμων” του καπιταλισμού! Όχι, δεν είναι το ρεύμα που πλευριτώνει εκατοντάδες χιλιάδες οικογένειες κάθε χειμώνα ελλείψει θέρμανσης μέσα στο ευρώ. Ίσως να ‘ναι κάποιο “ρεύμα” από τα ανοιχτά παράθυρα του Περισσού. Αλλά πάλι, Περισσός και ανοιχτά παράθυρα; Ούτε κατά διάνοια.

Πάντως από κάποιο “ρεύμα” θα το έπαθε ο δύστυχος κουκουλοφόρος εκ Περισσού και συνεχίζει το παραλήρημα: “Και το λένε παρέα επιχειρηματίες, «αριστεροί και δεξιοί δραχμιστές», ο Σόιμπλε, η Λεπέν, επιχειρώντας να εγκλωβίσουν εκ νέου το λαό στην κοίτη του συστήματος και στην υπηρεσία τμημάτων του κεφαλαίου, που για δικούς τους -προφανώς – λόγους επιθυμούν μια έξοδο της Ελλάδας από την Ευρωζώνη και σύμπραξη με άλλες ιμπεριαλιστικές συμμαχίες.”

Προσέξτε τι ωραία που προσπαθεί να ταυτίσει εμάς, τους “δραχμιστές”, όπως μας αποκαλεί η ιμπεριαλιστική προπαγάνδα, με τον Σόιμπλε, τη Λεπέν και άλλους επιχειρηματίες. Μπορεί να μην ξέρει ποιους, αλλά είναι σίγουρο ότι τα λέμε παρέα και με άλλους επιχειρηματίες. Είπαμε, αυτός ξέρει. Άδικα πληρώνεται;
Φυσικά δεν τον ενοχλεί καθόλου ότι ο ίδιος ταυτίζεται με τους πιο χυδαίους προπαγανδιστές του ευρώ, που ισχυρίζονται ακριβώς το ίδιο πράγμα. Είναι τόσο χαρούμενος με την ταύτισή του, που υιοθετεί και τους όρους που λανσάρει η επίσημη ιμπεριαλιστική προπαγάνδα, “δραχμιστές”.

Δραχμιστές, όπως λέμε πατριώτες.

Που να ξέρει ο δύσμοιρος ότι οι “δραχμιστές” στην ιστορία των κοινωνικών και πολιτικών αγώνων του ελληνικού λαού, είναι όλοι όσοι πολέμησαν εναντίον της ιμπεριαλιστικής επικυριαρχίας και αγωνίστηκαν για λευτεριά, ανεξαρτησία και δημοκρατία. Από τα πρώιμα χρόνια του Καποδίστρια, ο οποίος επιχείρησε να ιδρύσει κρατικό νομισματοκοπείο και να εκδώσει εθνικό νόμισμα, τον φοίνικα, για να γλυτώσει η Ελλάδα από το καθεστώς προτεκτοράτου. Φυσικά με τον ερχομό της Βαυαροκρατίας, το κρατικό νομισματοκοπείο στην Αίγινα καταστράφηκε με εντολή των Αντιβασιλέων και δόθηκε εντολή να εκδοθεί η δραχμή στο Μόναχο, έρμαιο ιδιωτικών τραπεζικών συμφερόντων.

Από τότε μέχρι τα χρόνια της αντίστασης, του ΕΑΜ, το εθνικό κρατικό νόμισμα ήταν και παρέμεινε κυρίαρχο ζήτημα δημοκρατίας. Ο Αλ. Σβώλος, υπουργός οικονομικών στην Κυβέρνηση Εθνικής Ενότητας, έλεγε τον Οκτώβριο του 1944: “Η κυβέρνησις θα κάνη το παν δια να συγκροτήσει εθνικόν νόμισμα. Η πολιτική της είναι να σταματήσει τον πληθωρισμό… Η χώρα πρέπει να αποκτήσει γερό νόμισμα… Έχει προβλεφθεί η εισαγωγή νέας δραχμής, με την οποία θα ανταλλαγούν οι σημερινές δραχμές.” Για να γίνει εισαγωγή αληθινού εθνικού νομίσματος, δεν έπρεπε να εξαρτάται ούτε από τη λίρα στερλίνα, ούτε από τον χρυσό. Κάτι που δεν ήθελαν καθόλου οι Βρετανοί.

Κι έτσι η επιχείρηση των υπουργών του ΕΑΜ για νομισματική σταθεροποίηση το Νοέμβριο του 1944 ήταν ένας από τους βασικούς λόγους για την επιτάγχυνση της μετωπικής αναμέτρησης που οδήγησε στα Δεκεμβριανά και αργότερα στον εμφύλιο. Κι έτσι οι Βρετανοί κράτησαν τον έλεγχο του νομίσματος, ενώ οι Αμερικανοί αργότερα επέτρεψαν, για πρώτη φορά στην ιστορία της Ελλάδας μετά τον Καποδίστρια, να λειτουργήσει κρατικό νομισματοκοπείο και να τυπώσει ελληνικά τραπεζογραμμάτια. Κι όλα αυτά γιατί ήθελαν να δέσουν τη νέα δραχμή με το δολάριο στα πλαίσια του συστήματος σταθερών ισοτιμιών του Bretton Woods.

Έτσι, το αίτημα για ένα αυθεντικό εθνικό κρατικό νόμισμα και ένα πιστωτικό σύστημα υπό κρατικό έλεγχο ήταν και παρέμεινε ταυτισμένο με ανάγκη ανοικοδόμησης της Ελλάδας σε συνθήκες ελευθερίας, δημοκρατίας και ανεξαρτησίας. Γιατί άραγε κανένας από το ΚΚΕ, ή άλλη δημοκρατική δύναμη, πριν την άφιξη της σημερινής κοινοβουλευτικής αριστεράς, δεν έθεσε ζήτημα αδιαφορίας για το νόμισμα; Γιατί δεν θεώρησαν ποτέ ότι είναι το ίδιο το εθνικό κρατικό νόμισμα με εκείνο που είναι δεμένο με ιμπεριαλιστικά νομίσματα;

Πού να τα ξέρει όλα αυτά ο δύσμοιρος κουκουλοφόρος εκ Περισσού. Μήπως έχει την παραμικρή σχέση, αυτός και τα αφεντικά του, με τους ιστορικούς αγώνες του ελληνικού λαού; Ούτε όσο πατάει η γάτα.

Που είναι το κακό;

Όμως, ας κάνουμε τη χάρη του κουκουλοφόρου εκ Περισσού. Ας κάνουμε την υπόθεση εργασίας ότι υπάρχουν αστικές δυνάμεις, ή «μερίδα της αστικής τάξης» στην Ελλάδα – δεν ξέρουμε ποια, ούτε που κρύβεται τόσο καλά και μόνο ο Περισσός την βλέπει με υπόδειξη των ιμπεριαλιστών, η οποία διακαώς επιθυμεί επιστροφή στο εθνικό νόμισμα. Κι ας υποθέσουμε ότι αυτή η «μερίδα» είναι ικανή να φτάσει έως το σημείο να μην αναγνωρίσει και να διαγράψει το χρέος, να φύγει από το ευρώ για να επαναφέρει το δικό της εθνικό νόμισμα, ώστε να σπάσει τα δεσμά αποικιακής εκμετάλλευσης από τους ισχυρούς στην ευρωζώνη, να εθνικοποιήσει τις τράπεζες για να χτυπήσει την ελεύθερη κίνηση του κεφαλαίου, να προχωρήσει σε παραγωγική ανασυγκρότηση, ώστε να μην είναι έρμαιο των πολυεθνικών, κοκ, προκειμένου να προστατεύσει την οικονομία της.

Το ερώτημα που θέτουμε είναι το εξής: αν τα κάνει όλα αυτά για να «κατευνάσει την λαϊκή οργή», σε ποιον κάνει κακό, στους εργαζόμενους, ή στην ίδια και στο σύστημα κυριαρχίας της; Ποιανού θέση ενισχύει αντικειμενικά; Τη δική της, ή του εργατικού και λαϊκού κινήματος; Αν η λαϊκή οργή αναχαιτίσει έστω την «ελεγχόμενη χρεοκοπία εκατομμυρίων νοικοκυριών», πού είναι το κακό; Ακόμη κι αν υποθέσουμε ότι μπορεί να υπάρξει μια τέτοια «μερίδα της αστικής τάξης», γιατί το να ικανοποιήσει ορισμένα από τα πιο επείγοντα και ζωτικά αιτήματα της εργατικής τάξης και του λαού, κάτω μάλιστα από την πίεση της λαϊκής οργής, είναι κάτι κακό και επιλήψιμο;

Τι πρέπει να επιδιώκουμε σήμερα; Να χαθεί η εργατική τάξη στην εξαθλίωση και την ανεργία, ή να σταματήσουμε εδώ και τώρα αυτό που συμβαίνει ώστε να βελτιωθεί η θέση και η κατάστασή της, για να μπορέσει να διεκδικήσει τα περαιτέρω;

Εκτός κι αν η λογική των εκ Περισσού είναι μανιχαϊστικά απλή: είτε με πείνα, ανεργία, εξαθλίωση και ιδιωτικοποιήσεις, είτε χωρίς, ο καπιταλισμός είναι πάντα καπιταλισμός, οπότε ποια είναι η διαφορά; Όποιος έχει τέτοια λογική, του ευχόμαστε να μην τη βιώσει ο ίδιος. Να μην ζήσει την εξαθλίωση και τη χρόνια ανεργία, που ζουν σήμερα πάνω από το 60% των εργαζομένων στην Ελλάδα. Να μην δει την οικογένειά του να σκαλίζει στα σκουπίδια για ένα πιάτο φαγητό. Να μην βρεθεί στην δύσκολη θέση να ζήσει από τα συσσίτια της ενορίας. Να μην ζήσει τις κατασχέσεις σπιτιού και οικοσκευής όταν δεν θα έχει να πληρώσει το δάνειο στην τράπεζα. Να μην καταντήσει να εκλιπαρεί για μια δουλειά του ποδαριού, ώστε να εξασφαλίσει ένα λειψό μεροκάματο. Ούτε να βρεθεί στην ανάγκη να βγάλει τα παιδιά του, ή την γυναίκα του στο πεζοδρόμιο γιατί δεν θα μπορεί να κάνει αλλιώς. Και ελπίζω να μην δει το παιδί του, ή κάποιο άλλο εντελώς προσφιλές του πρόσωπο να πεθαίνει στα χέρια του γιατί κανένα ιδιωτικοποιημένο νοσοκομείο δεν θα δέχεται ανασφάλιστους.

Αυτά κι άλλα πολλά, που μόνο ένας μεροκαματιάρης γνωρίζει από πρώτο χέρι, βιώνουν σήμερα στην Ελλάδα εκατομμύρια οικογένειες εργαζομένων. Είναι το ίδιο ένας καπιταλισμός της εξαθλίωσης και της ανεργίας με έναν καπιταλισμό όπου η εργατική τάξη έχει κατοχυρωμένα δικαιώματα και ανερχόμενο βιοτικό επίπεδο; Αν ναι, ας κάνουν τότε τα λεβεντόπαιδα του Περισσού καμιά βόλτα, ασυνόδευτοι από μπράβους, στις λαϊκές γειτονιές να τους εξηγήσουν στην πράξη την διαφορά.

Γι’ αυτό και ο εν λόγω κουκουλοφόρος, που μας έκανε την τιμή, αλλά και τα αφεντικά του, βρήκαν το μήνα που θρέφει τους εννιά. Η κρατικοδίαιτη κομματική αντιμισθία τους εξασφαλίζει ότι δεν θα τα ζήσουν όλα αυτά και εκ του ασφαλούς μπορούν να μας λένε, ούτε με ευρώ, ούτε με δραχμή!

Άμα δεν τους προσκυνά ο λαός, να πάει να πεθάνει!

Πάντως, από την εποχή της βιομηχανικής έκρηξης στις αρχές του 19ου αιώνα, το εργατικό κίνημα γεννήθηκε, αντρώθηκε και απείλησε κατ’ επανάληψη τον καπιταλισμό πάνω ακριβώς στην ανάγκη με την πάλη του να κερδίσει καλύτερες συνθήκες για τους εργαζόμενους. Οι θεωρίες που προσέβλεπαν στην εξαθλίωση της εργατικής τάξης για να την επαναστατικοποιήσουν, δεν είχαν ποτέ καμιά θέση στο εργατικό και προπαντός στο κομμουνιστικό κίνημα. Ήταν προϊόντα της αγανάκτησης του ξεπεσμένου μικροαστού, ή της διαστροφής του κοινωνικού περιθωρίου. Σ’ αυτόν ακριβώς τον επαναστατισμό του «κουρελοπρολεταριάτου» εδραιώθηκε το ναζιστικό φαινόμενο και πάνω σ’ αυτόν μπορεί εύκολα ένας αριστερός σοσιαλιστής, πιστός του κομμουνισμού και λάβρος επαναστάτης του ξίφους να γίνει καθαρόαιμος φασίστας, όπως συνέβη και με το Μουσολίνι.

Εμείς απλά θα συνεχίσουμε να ρωτάμε κι ας μην τολμά κανείς από τους αργόσχολους του Περισσού να απαντήσει: Μπορεί να υπάρξει επαναστατική πολιτική για την εργατική τάξη μακριά και έξω από την πάλη για δημοκρατία, την εθνική ανεξαρτησία και την ελευθερία του λαού από ιμπεριαλιστικές επιβουλές; Αν το ιστορικό κομμουνιστικό κίνημα είχε τη λογική των εκ Περισσού, τότε θα έπρεπε να είχε παραιτηθεί εξυπαρχής από την πάλη για τα αστικοδημοκρατικά αίτηματα. Και μάλιστα στο όνομα του σοσιαλισμού. Το έκανε αυτό ποτέ; Όχι βέβαια. Αντίθετα ο Λένιν τόνιζε: «Εμείς δεν απορρίπτουμε τα αστικοδημοκρατικά συνθήματα αλλά με μεγαλύτερη συνέπεια και πληρότητα, πιο αποφασιστικά εισάγουμε το δημοκρατικό στοιχείο σ’ αυτά.»

Και η διαγραφή των χρεών σε συνδυασμό με το εθνικό κρατικό νόμισμα, αποτελεί ένα από τα πιο παλιά και θεμελιώδη αστικοδημοκρατικά αιτήματα. Γιατί λοιπόν εμείς σήμερα θα πρέπει να τα θεωρήσουμε ως ανύπαρκτα, ή ακόμη χειρότερα να τα ταυτίσουμε με την κατάσταση ιμπεριαλιστικής κατοχής από την ΕΕ και το ευρώ; Επειδή έτσι βολεύει τα επιτελεία του ιμπεριαλισμού;

Ποιός βάζει πλάτες στον Σόιμπλε;

Φυσικά, όλα αυτά που γράφουμε εδώ εμείς οι μπαρουφολόγοι, οι εμπαθείς, οι καιροσκόποι, οι τυχοδιώκτες, οι φαντασιόπληκτοι και άλλα πολλά, που τα ξέρει μόνο ο υπεράνω εμπάθειας κουκουλοφόρος γερμανοτσολιάς με την κόκκινη προβειά, δεν περιμένουμε από κανέναν στον Περισσό να τα καταλάβει. Πολύ περισσότερο δεν περιμένουμε από κανένας τους να απαντήσει. Μη τζιζ, όπως λένε…

Αυτοί με το Τυριμοκωμείο τους στον Περισσό έχουν την αποστολή τους. Την ίδια ακριβώς με εκείνη του Τυρίμου στη ναζιστική κατοχή. Να παπαγαλίζουν όλη μέρα, αυτά που προπαγανδίζουν τα επιτελεία των ιμπεριαλιστών. Με άλλοθι τι; Τις κρυστάλλινες θέσεις του Περισσού! Όχι μην γελάτε, είναι αλήθεια. Έτσι τις ονομάζει ο εν λόγω κουκουλοφόρος: “Η πρόταση του ΚΚΕ είναι κρυστάλλινη και η μόνη γνήσια και φιλολαϊκή, αφού επιδιώκει την κοινωνικοποίηση των μονοπωλίων, την αποδέσμευση από όλες τις ιμπεριαλιστικές λυκοσυμμαχίες (και όχι μόνο από την ΟΝΕ) που ματώνουν τους λαούς όπου Γης, τη διαγραφή ολοσχερώς του καπιταλιστικού κρατικού χρέους, με το λαό πραγματικά στην εξουσία (όπως είχε κάνει ο Λένιν που ο Καζάκης πιάνει στο στόμα του για να «κάνει μαθήματα» οικονομίας στο ΚΚΕ υπέρ ενός grexit!).”

Θαυμάστε θέσεις και μάλιστα κρυστάλλινες! Πώς ακριβώς κάνεις “κοινωνικοποίηση” των μονοπωλίων σε συνθήκες ευρώ και τέτοιας ύφεσης; Οι εκ Περισσού έχουν βρει μια λέξη και την έχουν ξεκατινιάσει, κοινωνικοποίηση. Κι επειδή τη δίνουν στους αργόσχολους στον Περισσό οι αναφορές στο Λένιν, ας θυμηθούμε τι έλεγε σ’ όλους αυτούς που απλά παπαγάλιζαν τη λέξη: «Τι θα πει ‘κοινωνικοποίηση’; Με τον όρο αυτό μπορεί να εννοείται η μετατροπή της ιδιοκτησίας σε ιδιοκτησία όλης της κοινωνίας, μπορεί όμως επίσης να εννοούνται και οποιαδήποτε επιμέρους μέτρα, οποιεσδήποτε μεταρρυθμίσεις μέσα στα πλαίσια του καπιταλισμού, από τους αγροτικούς συνεταιρισμούς μέχρι τα δημοτικά λουτρά και ουρητήρια.»

Τι σημαίνει λοιπόν “κοινωνικοποίηση μονοπωλίων” υπό τις σημερινές συνθήκες καταστροφής; Και τέλος πάντων πώς φαντάζεται ο Περισσός να συμβαίνει μαζί με την αποδέσμευση από τις “ιμπεριαλιστικές λυκοσυμμαχίες” και τη διαγραφή του “καπιταλιστικού χρέους”, χωρίς να υποστεί η χώρα και ο λαός υπερπληθωρισμούς και καταστροφές σαν κι αυτές που χρεώνει στη δραχμή; Πώς; Το ρωτήσαμε ξανά και ξανά, αλλά απάντηση ουδεμία.

Μας το φυλάει για έκπληξη ο Περισσός, ή πετάει μια ανοησία, ένα σύνθημα χωρίς περιεχόμενο, έτσι για να έχει άλλοθι προκειμένου να συγκαλύψει τη διατεταγμένη υπηρεσία του υπέρ του ευρώ; Ελπίζω το δεύτερο, γιατί έτσι και σπάσει ο διάολος το ποδάρι του και βρεθεί στην εξουσία η συμμορία του Περισσού, τότε μπροστά της το καθεστώς του Πολ Ποτ και των κόκκινων Χμερ θα μοιάζει με παιδική χαρά.

Κι επειδή ο εν λόγω κουκουλοφόρος δεν έχει όρια στα ψέματα που λέει, όπως άλλωστε κάθε τυπικό φασιστοειδές, κλείνει το μεγαλειώδες πόνημά του με το εξής: “Ο Καζάκης, λοιπόν, που προωθεί ένα grexit αλά Σόιμπλε (!), μάλλον πρέπει να μας πει από πού παίρνει γραμμή… Και ο νοών νοείτω.”

Με κατατρόπωσε! Και από πού αποδεικνύεται ότι ο Καζάκης προωθεί ένα Grexit αλά Σόιμπλε; Έλα τώρα, που ζητάς αποδείξεις, θα μπορούσε να πει κανείς. Ζητάνε αποδείξεις από έναν κουκουλοφόρο; Όταν οι ομογάλακτοί του στα μπλόκα της Κοκκινιάς και αλλού έδειχναν με το δάχτυλο τους “δραχμιστές” της εποχής, έφερναν αποδείξεις; Γιατί να φέρει ο σύγχρονος απόγονός τους;

Άλλωστε, έφερε ποτέ κανένας απόδειξη για την ύπαρξη του Γιαχβέ; Η τυφλή πίστη αρκεί και ο νοών νοείτο. Τα υπόλοιπα τα αναλάμβάνει το ταλμούδ. Έτσι συμβαίνει και με τους εκ Περισσού. Πότε έγραψαν, ή είπαν κάτι για να αποδείξουν μια εκτίμηση που υιοθέτησαν; Ποτέ. Δεν χρειάζεται. Το κομματικό ταλμούδ δεν αποδεικνύεται, μόνο ερμηνεύεται. Και μάλιστα μόνο από τους εντεταλμένους της κομματικής αργομισθίας.

Αλήθεια, ποιανού γραμμή σήμερα είναι να ταυτίζονται όσοι προτείνουν την έξοδο από το ευρώ με το Grexit Σόιμπλε; Αυτά δεν λέει η κυβέρνηση Τσίπρα και όλοι οι άλλοι δοσίλογοι; Αυτό δεν ισχυρίστηκε ότι απέφυγε, με την αποδοχή του νέου μνημονίου;

Εκτός κι αν το Grexit Σόιμπλε περιλαμβάνει την καταγγελία και διαγραφή του χρέους, την έκδοση εθνικού κρατικού νομίσματος, την αποκατάσταση όλων των καταργημένων εργατικών και κοινωνικών δικαιωμάτων, την επιβολή επιλεκτικής ανταγωνιστικής προστασίας προς όφελος του έλληνα εργαζόμενου και του εγχώριου παραγωγού από την ελευθερία της κίνησης κεφαλαίου, εμπορευμάτων και εργασίας.

Τέτοιο είναι το Grexit που πρότεινε ο Σόιμπλε; Αν είναι τέτοιο, τότε έχει δίκιο ο κουκουλοφόρος εκ Περισσού. Είμαι υπέρ ενός τέτοιου Grexit. Μόνο που η αλήθεια είναι ότι ο Σόιμπλε πρότεινε ένα πενταετές ειδικό καθεστώς εντός ΟΝΕ και ΕΕ με διπλό νόμισμα, όπως τότε στην παλιά ναζιστική κατοχή. Όπως τότε δηλαδή που οι προπάτορες του Σόιμπλε, έλυναν κι έδεναν συνήθως αγνούς πατριώτες αγωνιστές, “δραχμιστές”, για να χρησιμοποιήσουμε τον όρο που προτιμούν σήμερα τα φερέφωνα της ιμπεριαλιστικής κατοχής.

%d bloggers like this: