Blog Archives

Ο Νεοφιλελευθερισμός είναι Φασισμός

της Manuela Cadelli, Προέδρου της Ένωσης Δικαστικών Λειτουργών του Βελγίου

https://pbs.twimg.com/profile_images/704720688989360128/5vQjwQKt.jpg

français english

 

Πέρασε η εποχή που έπρεπε να προσέχουμε πώς μιλάμε. Τώρα πρέπει να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους, ώστε να γεννηθεί μια συντονισμένη δημοκρατική αντίδραση, ιδιαίτερα στο χώρο των δημόσιων υπηρεσιών.

Ο φιλελευθερισμός ήταν ένα πολιτικό και οικονομικό δόγμα που προήλθε από τον Διαφωτισμό και που απέβλεπε στο να περιορίσει το κράτος στο βαθμό που απαιτείτο, ώστε να γίνονται σεβαστές οι ελευθερίες και να επιτευχθεί η δημοκρατική χειραφέτηση. Ήταν η μήτρα της γέννησης και της προόδου των δυτικών δημοκρατιών.

Ο νεοφιλελευθερισμός είναι ο πλήρης οικονομισμός που σήμερα πλήττει μόνιμα κάθε τομέα της κοινωνίας μας. Είναι ένα είδος εξτρεμισμού.

Ο φασισμός ορίζεται ως η υποταγή όλων των στοιχείων του κράτους σε μια ολοκληρωτική και μηδενιστική ιδεολογία.

Υποστηρίζω ότι ο νεοφιλελευθερισμός είναι φασισμός, γιατί η οικονομία έχει καθυποτάξει όχι μόνο τις κυβερνήσεις δημοκρατικών χωρών, αλλά και κάθε έκφραση της σκέψης μας. Το κράτος βρίσκεται πλέον στην υπηρεσία του χρηματοοικονομικού συστήματος, το οποίο  αντιμετωπίζει το πρώτο σαν υποδεέστερο και το προστάζει ακόμα και να θέτει σε κίνδυνο το γενικό καλό.

Η λιτότητα που απαιτούν οι χρηματοοικονομικοί κύκλοι έχει καταστεί μια ανώτερη αξία  που έχει αντικαταστήσει την πολιτική. Η απαίτηση για εξοικονόμηση χρήματος αποκλείει την επιδίωξη οποιουδήποτε άλλου δημόσιου στόχου. Η αρχή της δημοσιονομικής ορθοδοξίας φθάνει στο σημείο να παρουσιάζεται ως συνταγματική επιταγή των κρατών. Η έννοια των δημόσιων υπηρεσιών χάνει κάθε νόημα.

Ο μηδενισμός που απορρέει από όλα αυτά οδηγεί στην απόρριψη του οικουμενισμού και των προφανέστερων ανθρωπιστικών αξιών : της αλληλεγγύης, της αδελφοσύνης, της ένταξης όλων και του σεβασμού της διαφορετικότητας. Δεν υπάρχει πλέον χώρος ούτε για την κλασική οικονομική θεωρία : η εργασία ήταν στο παρελθόν στοιχείο συνδεδεμένο με την ζήτηση και οι εργαζόμενοι για αυτόν τον λόγο ετύγχαναν σεβασμού · ο διεθνής χρηματοοικονομικός τομέας την μετέτρεψε σε μια απλή μεταβλητή που προσαρμόζεται στις συνθήκες.

Παραμόρφωση της πραγματικότητας

Κάθε ολοκληρωτισμός ξεκινά σαν διαστροφή της γλώσσας και, όπως στο μυθιστόρημα του Τζορτζ Όργουελ, ο νεοφιλελευθερισμός έχει τους νεολογισμούς του και τις επικοινωνιακές στρατηγικές του που επιτρέπουν τη στρέβλωση της πραγματικότητας. Έτσι, κάθε περικοπή στον προϋπολογισμό παρουσιάζεται σαν εκσυγχρονισμός του αντίστοιχου τομέα. Αν το ταμείο υγείας δεν δικαιολογεί πλέον κάποιες ιατρικές υπηρεσίες και οι φτωχοί δεν έχουν τη δυνατότητα να επισκεφθούν οδοντίατρο, είναι επειδή «εκσυγχρονίζεται» η κοινωνική ασφάλιση.

Στον δημόσιο λόγο επικρατεί αοριστολογία για να μην γίνεται αναφορά συνεπειών στο ανθρώπινο στοιχείο. Έτσι, η αναφορά στην υποδοχή μεταναστών είναι σημαντικό να μη δημιουργήσει ζήτηση για υποδοχή που δεν μπορεί να αντέξει η οικονομία μας. Επίσης κάποιοι άνθρωποι χαρακτηρίζονται με απαξιωτικές λέξεις, κάπως σαν «βάρος της κοινωνίας», επειδή η στήριξή τους είναι θέμα εθνικής αλληλεγγύης.

Λατρεία της αξιολόγησης

Ο κοινωνικός δαρβινισμός κυριαρχεί και επιβάλλει σε όλους και στον καθένα τις πιο αυστηρές απαιτήσεις επιδόσεων : το να είσαι ένας από τους αδύναμους ισοδυναμεί με αποτυχία. Οι βάσεις του πολιτισμού μας έχουν αντιστραφεί : κάθε ανθρωπιστικό αξίωμα αποκλείεται ή απαξιώνεται, γιατί ο νεοφιλελευθερισμός έχει το μονοπώλιο του ορθολογισμού και του ρεαλισμού. Η Μάργκαρετ Θάτσερ το δήλωσε το 1985: «Δεν υπάρχει εναλλακτική». Οτιδήποτε άλλο δεν είναι παρά ουτοπία, παραλογισμός και οπισθοδρόμηση. Τα πλεονεκτήματα του διαλόγου και της αντιπαράθεσης απαξιώθηκαν, αφού η ιστορία διέπεται από μια αναγκαιότητα.

Αυτή η υποκουλτούρα ενέχει μια δική της υπαρξιακή απειλή : η έλλειψη υψηλών επιδόσεων καταδικάζει σε εξαφάνιση και ταυτόχρονα όλοι κατηγορούνται για αναποτελεσματικότητα και όλοι πρέπει να δικαιολογούνται για τα πάντα. Δεν υπάρχει πλέον εμπιστοσύνη. Η βαθμολόγηση βασιλεύει και μαζί της η γραφειοκρατία, που επιβάλλει τον ορισμό και την μελέτη πλήθους στόχων και δεικτών, με τους οποίους όλοι θα πρέπει να συμμορφώνονται. Η δημιουργικότητα και η κριτική σκέψη χάνονται στον κυκεώνα των διοικητικών υποχρεώσεων. Και ο καθένας θα πρέπει να απολογείται ως ένοχος για σπατάλη και αδράνεια.

Η παραμέληση της δικαιοσύνης

Η νεοφιλελεύθερη ιδεολογία δημιουργεί δικούς της νόμους, που ανταγωνίζονται τους νόμους του κοινοβουλίου. Η νομοθετική εξουσία κινδυνεύει. Οι νόμοι και οι  διαδικασίες, δεδομένου ότι λειτουργούν σαν προστάτες των ελευθεριών κι εμποδίζουν τις καταχρήσεις, είναι πλέον εμπόδια.

Ομοίως, το δικαστικό σώμα, που υπάρχει πιθανότητα να εναντιωθεί στη θέληση των κυρίαρχων, πρέπει να αποδυναμωθεί. Η βελγική Δικαιοσύνη άλλωστε υποχρηματοδοτείται. Το 2015, σε μια ευρωπαϊκή κατάταξη με βάση τη χρηματοδότηση της δικαιοσύνης που περιλαμβάνει όλα τα κράτη που βρίσκονται μεταξύ του Ατλαντικού και των Ουραλίων, το Βέλγιο ήρθε τελευταίο. Σε δύο χρόνια, η κυβέρνηση κατάφερε να άρει την ανεξαρτησία που το Σύνταγμα χορηγούσε στην Δικαιοσύνη προς όφελος του πολίτη – για να παίζει το ρόλο του αντιπερισπασμού στην εξουσία. Το σχέδιο είναι σαφές : να μην υπάρχει πλέον Δικαιοσύνη στο Βέλγιο.

Μια κάστα ανώτερη από τη «μάζα»

Όμως η άρχουσα τάξη δεν παίρνει το ίδιο «φάρμακο» που χορηγεί στους απλούς πολίτες, αφού η συνταγογραφούμενη λιτότητα αρχίζει από τους άλλους. Ο οικονομολόγος Thomas Piketty περιέγραψε επακριβώς αυτή την κατάσταση στις μελέτες του για την ανισότητα και τον καπιταλισμό στον εικοστό πρώτο αιώνα. [Στα ελληνικά κυκλοφορούν από τις εκδόσεις Πόλις τα βιβλία του «Το Κεφάλαιο τον 21ο αιώνα» και «Η οικονομία των ανισοτήτων»]

Παρά την κρίση του 2008 και τους ηθικολογικούς εξορκισμούς που ακολούθησαν, δεν έγινε τίποτα για να επιτηρηθούν οι χρηματοοικονομικοί κύκλοι και να υποταχθεί η λειτουργία τους στις επιταγές του κοινού καλού. Ποιος την πλήρωσε; Οι απλοί άνθρωποι : εσείς και εγώ.

Και ενώ το βελγικό κράτος συναίνεσε για μια δεκαετία φορολογικών ελαφρύνσεων 7 δισ. για τις πολυεθνικές, οι  κοινοί θνητοί είδαν επιβαρυμένη την πρόσβαση στη δικαιοσύνη (αυξημένα δικαστικά τέλη, φορολογία 21% στις δικηγορικές αμοιβές). Στο εξής τα θύματα της αδικίας πρέπει να είναι πλούσια, προκειμένου να αποζημιωθούν. Όλα αυτά σ΄ένα κράτος όπου ο αριθμός των ασκούντων δημόσιο λειτούργημα ξεπερνά κάθε παγκόσμιο στάνταρ. Σε αυτόν τον συγκεκριμένο τομέα δεν υπάρχει αξιολόγηση ούτε μελέτες εκτίμησης κόστους-κέρδους. Ένα παράδειγμα: τριάντα χρόνια μετά την ομοσπονδιοποίηση υπάρχουν ακόμα  περιφερειακά ιδρύματα χωρίς να μπορεί κανείς να πει σε τι χρησιμεύουν. Ο εξορθολογισμός και η ιδεολογία της αποτελεσματικής διαχείρησης σταμάτησαν απότομα όταν έφτασαν μπροστά στην πόρτα των πολιτικών.

Το ιδανικό της ασφάλειας

Η τρομοκρατία, αυτή η άλλη μορφή μηδενισμού που φανερώνει τις αδυναμίες μας και τη δειλία μας όσον αφορά στην επιβεβαίωση των αξιών μας, επιδεινώνει την κατάσταση παρέχοντας νομιμοποίηση στις παραβιάσεις των ελευθεριών και στην επίθεση εναντίον κάθε είδους αμφισβήτησης του συστήματος, αφήνοντας στην άκρη  τη δικαστική εξουσία, η οποία κρίνεται αναποτελεσματική, και μειώνοντας όλο και περισσότερο την κοινωνική προστασία των πιο φτωχών, που θυσιάζεται κι αυτή χάριν του «ιδανικού» της ασφάλειας.

Η σωτηρία μέσω της στράτευσης

Αυτή η κατάσταση αναμφισβήτητα απειλεί τα θεμέλια των δημοκρατιών μας · αλλά μας  καταδικάζει άραγε σε αποθάρρυνση και απόγνωση;

Σίγουρα όχι. Πριν από 500 χρόνια, την εποχή της μεγαλύτερης όξυνσης των προβλημάτων που προκάλεσε η για περισσότερο από τρεις αιώνες ξένη κατοχή στα ιταλικά κράτη και που κατέληξε στην κατάρρευση των περισσότερων απ΄αυτά, ο Νικολό Μακιαβέλι προέτρεπε τους ενάρετους ανθρώπους να καταπολεμήσουν το πεπρωμένο και μπρος τις αντιξοότητες των καιρών να προτιμήσουν τη δράση και την τόλμη αντί για τη σύνεση. Γιατί, όσο πιο τραγική είναι η κατάσταση, τόσο περισσότερο απαιτείται η δράση και η άρνηση της παραίτησης. («Ο ηγεμόνας», κεφάλαια XXV και XXVI).

Αυτή η προτροπή σαφώς επιβάλλεται στην εποχή μας, όπου τα πάντα φαίνεται να βρίσκονται σε κίνδυνο. Η αποφασιστικότητα των πολιτών που είναι πιστοί στον ριζοσπαστισμό των δημοκρατικών αξιών αποτελεί μια ανεκτίμητη πηγή, η οποία δεν έχει ακόμη αποκαλύψει –τουλάχιστον όχι στο Βέλγιο– τις δυνατότητές και τη δύναμή της να αλλάξει αυτό που παρουσιάζεται ως αναπότρεπτο. Χάρις στα κοινωνικά δίκτυα και την δυνατότητα να εκφράζονται οι απόψεις, ο καθένας μπορεί τώρα πια να στρατευτεί, ιδίως στις δημόσιες υπηρεσίες, τα πανεπιστήμια και τον φοιτητικό κόσμο, στο δικαστικό σώμα και τον Δικηγορικό Σύλλογο, στη δημόσια διοίκηση και  στις συλλογικότητες, για να φέρει στο επίκεντρο της δημόσιας συζήτησης το γενικό καλό και την κοινωνική δικαιοσύνη.

Ο νεοφιλελευθερισμός είναι φασισμός. Πρέπει να παταχθεί και να επανέλθει ο πλήρης ανθρωπισμός.

Μετάφραση από τα γαλλικά : ΕΠΑΜ Εξωτερικού

Είναι η Ευρώπη καταδικασμένη στην υποτέλεια για χάρη της Ουάσιγκτον;

Του Paul Craig Roberts Source : Information Clearing House  , 29-7-2016 – Επιμέλεια Μετάφρασης  ο Γιώργος του Κλικ – Ανεβασμένο στο Athenianvoice 5-8-2016


Αγγλικά

“Ένα δαχτυλίδι για να κυβερνήσει τα πάντα… και στο σκοτάδι να τα δέσει”
JRR Tolkien, Ο Άρχοντας των Δαχτυλιδιών

Ο Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος είχε ως αποτέλεσμα να κατακτηθεί η Ευρώπη, όχι από το Βερολίνο, αλλά από την Ουάσιγκτον.

Η κατάκτηση ήταν βέβαιη αλλά όχι “μια κι έξω”. Η κατάκτηση της Ευρώπης εκ μέρους της Ουάσιγκτον προέκυψε 1) από το Σχέδιο Μάρσαλ, 2) από τον φόβο για τον Κόκκινο Στρατό του Στάλιν που έκανε την Ευρώπη να εξαρτάται από την προστασία της Ουάσιγκτον, υποτάσσοντας τους στρατιωτικούς της Ευρώπης στην Ουάσιγκτον και στο ΝΑΤΟ, 3) από την αντικατάσταση της βρετανικής λίρας ως παγκόσμιου αποθεματικού νομίσματος με το δολάριο ΗΠΑ, και 4) από την μακρά διαδικασία της υποταγής της κυριαρχίας των επιμέρους ευρωπαϊκών χωρών στην Ευρωπαϊκή Ένωση, η οποία ΕΕ ήταν μια πρωτοβουλία της CIA που εφάρμοσε η Ουάσιγκτον προκειμένου να ελέγχει όλη την Ευρώπη δια μέσου μόνο μίας, μη υπόλογης στους λαούς, κυβέρνησης.

Με λίγες εξαιρέσεις, κυρίως το Ηνωμένο Βασίλειο, η ένταξη στην ΕΕ σήμαινε επίσης την απώλεια της οικονομικής ανεξαρτησίας. Δεδομένου ότι μόνο η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, ένα όργανο της ΕΕ, μπορεί να δημιουργήσει ευρώ, οι χώρες αυτές, τόσο ανόητες ώστε να αποδεχθούν το ευρώ ως νόμισμά τους, δεν έχουν πλέον τη δύναμη να δημιουργήσουν δικό τους χρήμα, προκειμένου να χρηματοδοτήσουν τα ελλείμματα του προϋπολογισμού.

Οι χώρες που προσχώρησαν το ευρώ πρέπει να βασίζονται σε ιδιωτικές τράπεζες για τη χρηματοδότηση των ελλειμμάτων τους. Το αποτέλεσμα είναι ότι οι υπερχρεωμένες χώρες δεν μπορούν πλέον να πληρώσουν τα χρέη τους δημιουργώντας χρήμα ή να περιμένουν την διαγραφή των χρεών τους σε επίπεδα τέτοια ώστε να μπορούν να επιβιώσουν. Έτσι, η Ελλάδα, η Πορτογαλία, η Λετονία και η Ιρλανδία λεηλατήθηκαν από τις ιδιωτικές τράπεζες.

Η ΕΕ ανάγκασε τις ψευδοκυβερνήσεις αυτών των χωρών να πληρώσουν τις βόρειες ευρωπαϊκές ιδιωτικές τράπεζες υποβιβάζοντας το βιοτικό επίπεδο των πληθυσμών τους και ιδιωτικοποιώντας την δημόσια περιουσία με αντίτιμο λίγα σεντ του δολαρίου. Έτσι οι συντάξεις, η δημόσια απασχόληση και οι υπηρεσίες παιδείας και υγείας κόπηκαν και τα χρήματα κατευθύνθηκαν προς τις ιδιωτικές τράπεζες. Οι δημοτικές εταιρείες ύδρευσης ιδιωτικοποιήθηκαν με αποτέλεσμα υψηλότερους λογαριασμούς του νερού. Και ούτω καθεξής.

Αφού λοιπόν, όντας μέλος της ΕΕ, δεν υπάρχει καμία ανταμοιβή, παρά μόνο τιμωρία, γιατί οι κυβερνήσεις, παρά τις εκπεφρασμένες επιθυμίες των λαών τους, συμμετείχαν;

Η απάντηση είναι ότι η Ουάσιγκτον δεν επιθυμούσε κανέναν άλλο τρόπο. Οι Ευρωπαίοι “πατέρες ιδρυτές της Ενωμένης Ευρώπης” είναι πλάσματα της φαντασίας. Η Ουάσιγκτον χρησιμοποίησε πολιτικούς που ήλεγχε η Ουάσιγκτον για να δημιουργήσει την ΕΕ.

Πριν από μερικά χρόνια κυκλοφόρησαν έγγραφα της CIA που αποδεικνύουν ότι η ΕΕ ήταν μια πρωτοβουλία της CIA. (Βλέπε: http://www.telegraph.co.uk/news/worldnews/europe/1356047/Euro-federalists-financed-by-US-spy-chiefs.html και http://benwilliamslibrary.com/blog/?p=5080)

Στη δεκαετία του 1970, ο επιβλέπων της διδακτορικής διατριβής μου, ένας πολύ υψηλά ιστάμενος αξιωματούχος στην Ουάσιγκτον τότε, με έλεγχο σε υποθέσεις διεθνούς  ασφάλειας, μου ζήτησε να αναλάβω μια ευαίσθητη αποστολή στο εξωτερικό. Αρνήθηκα. Παρ’ όλα αυτά, απάντησε στην ερώτησή μου: “Πώς η Ουάσιγκτον υποχρεώνει ξένες χώρες να κάνουν αυτό που θέλει η Ουάσιγκτον;”

“Λεφτά”, είπε. “Δίνουμε στους ηγέτες τους σακούλες γεμάτες χρήμα. Μας ανήκουν”.

Είναι ξεκάθαρο ότι η ΕΕ εξυπηρετεί τα συμφέροντα της Ουάσιγκτον, όχι τα συμφέροντα της Ευρώπης. Για παράδειγμα, ο γαλλικός λαός και η κυβέρνηση είναι αντίθετοι με τους ΓΤΟ (ΣτΜ, Γενετικά Τροποποιημένοι Οργανισμοί) αλλά η ΕΕ επιτρέπει μια “προληπτική άδεια αγοράς” για εισαγωγή ΓΤΟ, επικαλούμενη ενδεχομένως “επιστημονικά ευρήματα” επιστημόνων στη μισθοδοσία της Monsanto. Όταν η πολιτεία του Βερμόντ των ΗΠΑ ψήφισε νόμο που απαιτούσε την επισήμανση των τροφίμων με ΓΤΟ, η Monsanto μήνυσε την πολιτεία του Βερμόντ. Μόλις οι εξαγορασμένοι αξιωματούχοι της ΕΕ υπογράψουν την συμφωνία ΤΤΙΡ που έχει γραφτεί από υπερεθνικές εταιρείες ΗΠΑ, η Monsanto θα αναλάβει την ευρωπαϊκή γεωργία.

Ο κίνδυνος όμως για την Ευρώπη πηγαίνει πολύ πιο πέρα από την υγεία των ευρωπαϊκών λαών που θα υποχρεωθούν να έχουν στο γεύμα και στο δείπνο τους  δηλητηριασμένα τρόφιμα. Η Ουάσιγκτον χρησιμοποιεί την ΕΕ για να αναγκάσει τους Ευρωπαίους να συγκρουστούν με την Ρωσία, μια ισχυρή πυρηνική δύναμη ικανή να καταστρέψει όλη την Ευρώπη και όλες τις Ηνωμένες Πολιτείες μέσα σε λίγα λεπτά.

Αυτό συμβαίνει επειδή οι εξαγορασμένοι με “σακούλες χρήμα” Ευρωπαίοι “ηγέτες” προτιμούν τα χρήματα της Ουάσιγκτον στο βραχυπρόθεσμο παρά την ζωή των Ευρωπαίων στο μακροπρόθεσμο.

Δεν είναι δυνατόν ο κάθε Ευρωπαίος πολιτικός να είναι τόσο ηλίθιος ώστε να πιστεύει ότι η Ρωσία εισέβαλε στην Ουκρανία, ότι η Ρωσία όπου να ‘ναι θα εισβάλει στην Πολωνία και στις χώρες της Βαλτικής, ή ότι ο Πούτιν είναι ένας “νέος Χίτλερ” που συνωμοτεί για την αναδημιουργία της Σοβιετικής Αυτοκρατορίας. Αυτές οι παράλογες κατηγορίες είναι ένα τίποτα, η προπαγάνδα της Ουάσιγκτον όμως στερείται κάθε σχέσης με την αλήθεια. Η προπαγάνδα της Ουάσιγκτον είναι εντελώς διαφανής. Ούτε ένας ηλίθιος δεν θα μπορούσε να την πιστέψει.

Και όμως, η ΕΕ ακολουθεί την προπαγάνδα, όπως κάνει και το ΝΑΤΟ.

Γιατί; Η απάντηση είναι τα χρήματα της Ουάσιγκτον. Η ΕΕ και το ΝΑΤΟ είναι εντελώς διεφθαρμένοι. Είναι καλοπληρωμένες πόρνες της Ουάσιγκτον.

Ο μόνος τρόπος για τους Ευρωπαίους να μπορέσουν να αποτρέψουν έναν πυρηνικό 3ο Παγκόσμιο Πόλεμο και να συνεχίσουν να ζουν και να απολαμβάνουν ότι έχει απομείνει από τον πολιτισμό τους και που οι Αμερικανοί δεν έχουν καταστρέψει με την αμερικανική κουλτούρα του σεξ, της βίας και της απληστίας, είναι οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις να ακολουθήσουν το παράδειγμα των Άγγλων και να φύγουν από το δημιούργημα της CIA που λέγεται Ευρωπαϊκή Ένωση. Και να βγουν και από το ΝΑΤΟ, ο σκοπός του οποίου εξατμίστηκε με την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης, και το οποίο τώρα χρησιμοποιείται ως μέσο για την Παγκόσμια Ηγεμονία της Ουάσιγκτον.

Γιατί οι Ευρωπαίοι θέλουν να πεθάνουν για την παγκόσμια ηγεμονία της Ουάσιγκτον; Αυτό σημαίνει επίσης ότι οι Ευρωπαίοι πεθαίνουν και για την ηγεμονία της Ουάσιγκτον στην Ευρώπη.

Γιατί οι Ευρωπαίοι θέλουν να υποστηρίξουν την Ουάσιγκτον όταν υψηλοί αξιωματούχοι της Ουάσιγκτον, όπως η Βικτώρια Νούλαντ, λένε “Γάμα την ΕΕ”;

Οι Ευρωπαίοι ήδη υποφέρουν από τις οικονομικές κυρώσεις που ο άρχοντας τους στην Ουάσιγκτον τους ανάγκασε να επιβάλλουν στη Ρωσία και στο Ιράν. Γιατί οι Ευρωπαίοι θέλουν να καταστραφούν από έναν πόλεμο με τη Ρωσία; Οι Ευρωπαίοι πάσχουν από μια επιθυμία θανάτου; Έχουν αμερικανοποιηθεί οι Ευρωπαίοι και δεν εκτιμούν πλέον την ιστορική συσσώρευση καλλιτεχνικής και αρχιτεκτονικής ομορφιάς, τα λογοτεχνικά και μουσικά επιτεύγματα των οποίων οι χώρες τους είναι θεματοφύλακες;

Η απάντηση είναι ότι δεν έχει καμία απολύτως σημασία τι πιστεύουν οι Ευρωπαίοι, επειδή η Ουάσιγκτον έχει δημιουργήσει μια κυβέρνηση για αυτούς η οποία είναι εντελώς ανεξάρτητη από τις επιθυμίες τους. Η κυβέρνηση της ΕΕ είναι υπόλογη μόνο στα χρήματα της Ουάσιγκτον. Οι λίγοι άνθρωποι σε θέση να εκδίδουν διατάγματα είναι στη μισθοδοσία της Ουάσιγκτον. Το σύνολο των λαών της Ευρώπης είναι δουλοπάροικοι της Ουάσιγκτον.

Ως εκ τούτου, εάν οι Ευρωπαίοι παραμείνουν οι αφελείς, αμέριμνοι, και ηλίθιοι λαοί που είναι τώρα, είναι καταδικασμένοι, μαζί με όλους εμάς τους υπόλοιπους.

Από την άλλη μεριά, εάν οι ευρωπαϊκοί λαοί μπορέσουν να έρθουν στα συγκαλά τους, να απελευθερωθούν από το Matrix που η Ουάσιγκτον τους έχει επιβάλει, και να εξεγερθούν εναντίον των πρακτόρων της Ουάσιγκτον που τους ελέγχουν, οι ευρωπαϊκοί λαοί θα μπορέσουν να σώσουν τις ζωές τους και τις ζωές όλων των υπόλοιπων από εμάς.

Ο Δρ Paul Craig Roberts ήταν Υφυπουργός Οικονομικών για την Οικονομική Πολιτική και συνεργάτης εκδότης της Wall Street Journal. Ήταν αρθρογράφος στα Business Week, Scripps Howard News Service, και Creators Syndicate. Είχε πολλούς διορισμούς σε πανεπιστήμια. Οι δημοσιεύσεις του στο διαδίκτυο έχουν προσελκύσει παγκόσμιο ενδιαφέρον. Τελευταία βιβλία του Roberts είναι The Failure of Laissez Faire Capitalism and Economic Dissolution of the West, How America Was Lost, και The Neoconservative Threat to World Order.

TRT World interview with L. Chrysanthopoulos and C. Copetas on IEO of IMF report .

Uploaded on Athenianvoice 3-8-2016


Published on 2 Aug 2016

If you ask Greeks they’ll say their lenders – including the IMF – have put them through hell over the past few years. And they’ll say it was mostly unnecessary. TRT World’s business programme looks at a recent report criticising the IMF for its Greece bailout. Matthew Moore presents ‘Money Talks’ from TRT World’s studios in Istanbul. From Wall Street to Main Street ‘Money Talks’ helps the 99% navigate their changing financial world.

 

O βαθιά δημοκρατικός χαρακτήρας του Brexit

Ο πανικός με το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος υπέρ του Brexit συνεχίζεται. Και τι δεν ακούμε τα τελευταία εικοσιτετράωρα. Η βλακεία είναι τόσο απόλυτη που ξεπερνά κάθε προηγούμενο.

Αυτοί που ψήφισαν υπέρ του Brexit είναι εθνικιστές και ακροδεξιοί. Η αλήθεια είναι ότι η πλειοψηφία των Βρετανών και ιδίως των λαϊκών στρωμάτων και τάξεων – με πρώτη την παραδοσιακή εργατική τάξη στα παλιά βιομηχανικά κέντρα της Βρετανίας που σήμερα σαρώνονται από τη μαζική ανέχεια και ανεργία – ψήφισαν υπέρ της διατήρησης του έθνους κράτους και εναντίον του υπερεθνικού αυτοκρατορικού μορφώματος της ΕΕ.

Αυτό ήταν το βασικό επιχείρημα της εκστρατείας υπέρ του Brexit. Ποιος θέλεις να έχει τον έλεγχο; Εσύ, ο βρετανός πολίτης, ή η απρόσιτη γραφειοκρατία της ΕΕ που δεν λογοδοτεί σε κανέναν; Σ’ αυτό το ερώτημα απάντησε η πλειοψηφία των Βρετανών, ιδίως – όπως αναφέραμε – τα πιο καταπονημένα στρώματα του λαού, τα οποία απάντησαν με συντριπτικά ποσοστά άνω του 60% ότι ο έλεγχος πρέπει να βρίσκεται στα χέρια τους.

Η ψήφος λοιπόν υπέρ του Brexit ήταν πρωτίστως ταξική, μιας και προήλθε κυρίως από τις εργατικές τάξεις της Βρετανίας και ταυτόχρονα εθνική γιατί η προσδοκία τους για μια ριζική αλλαγή συμπυκνώθηκε στο αίτημα της εθνικής ανεξαρτησίας. Κι επομένως ότι κι αν λένε οι μοιρολογίστρες του Ευρωπαϊκού Ράιχ, η ψήφος υπέρ του Brexit ήταν βαθύτατα δημοκρατική.

Τα λαϊκά στρώματα από ταξική διαίσθηση κατάλαβαν ότι το κύριο ζήτημα είναι το ποιός παίρνει τις αποφάσεις. Και το έθνος κράτος δημιουργήθηκε – πρώτα και κύρια από τις ίδιες τις εργατικές τάξεις – ακριβώς για να εξασφαλίσει την ενεργή συμμετοχή κάθε πολίτη του έθνους στη δημιουργία του κράτους του.

Γι’ αυτό και το έθνος κράτος αποτέλεσε το λίκνο της αναβιωσης του αγώνα για τη δημοκρατία, αλλά και προνομιακό πεδίο της ταξικής πάλης. Δηλαδή του αγώνα των εργατικών τάξεων για κοινωνικές και πολιτικές κατακτήσεις. Κατακτήσεις που απέκτησαν μόνο και αποκλειστικά στα πλαίσια του έθνους κράτους.

Αντίθετα, η ΕΕ εξαρχής στηρίχθηκε σ’ ένα σύστημα διακυβέρνησης μακριά από τα έθνη και τους λαούς. Αντί για ένα σύστημα διακυβέρνησης που εξαρτάται από τη θέληση των πολλών, του έθνους και του λαού, δημιούργησε ένα σύστημα διακυβέρνησης από μια πεφωτισμένη ελίτ των γραφειοκρατών. Οι ΠΟΛΛΟΙ (εσείς και εγώ) είναι απλά πάρα πολύ αδιάφοροι, πάρα πολύ συναισθηματικοί, πολύ απαίδευτοι για να τους επιτραπεί με ασφάλεια η δυνατότητα να επιλέγουν τις κυβερνήσεις τους και τις πολιτικές που θα εφαρμόζονται στον τόπο τους.

Η δημοκρατία όπου ο λαός αποφασίζει τι θα γίνει στον τόπο του, είναι σύστημα ανασφαλές για τις αγορές και την εξουσία κι επομένως θα πρέπει να αντικατασταθεί με ένα σύστημα υπερεθνικών εξουσιών. Αυτή είναι η κεντρική ιδέα που διαπνέει ολόκληρο το οικοδόμημα της ΕΕ. Να γιατί οι αξιωματούχοι της Ένωσης δεν λογοδοτούν σε κανέναν, ενώ είναι προστατευμένοι με αυξημένες ασυλίες έναντι οιουδήποτε συστήματος δικαιοσύνης.

Η ευρωβουλή δεν είναι παρά το άλλοθι της απολυταρχίας των Βρυξελλών. Πρόκειται για μια αναβίωση των παρλιαμέντων του μεσαίωνα, που συγκαλούσε ο μονάρχης προκειμένου να πάρει την έγκριση των υπηκόων του για τις πολιτικές του επιλογές. Και όπως ήταν φυσικό, όποιος βρισκόταν εκεί ως εκπρόσωπος των πληθυσμών του βασιλείου διακινδύνευε το κεφάλι του, πηγαίνοντας κόντρα στον μονάρχη, ή κέρδιζε προνόμια και πλούτη αν αποδεικνυόταν πιστός υπήκοος.

Όπως τα παρλιαμέντα αυτά δεν αποτέλεσαν ποτέ προϊόν, ή δείγμα δημοκρατίας, έτσι σήμερα είναι και το ευρωκοινοβούλιο. Ένα συμβουλευτικό παρλιαμέντο εξαγοράς με προνόμια και πλούτη των εκπροσώπων από τους πληθυσμούς της αυτοκρατορίας.

Φυσικά το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος στη Βρετανία ήταν μόνο η αρχή. Ήδη έχει ξεσπάσει η μάχη για την ίδια την έννοια και την ουσία της δημοκρατίας. Όχι απλά για την κυριαρχία των πολλών, αλλά και της συμμόρφωσης της εξουσίας με την αξίωση της μεγάλης πλειοψηφίας για μεγάλες ριζικές αλλαγές υπέρ της εργασίας στη Βρετανία. Η υπεράσπιση του έθνους κράτους με το Brexit ήταν απλά η αρχή.

 

Η Ελλάδα καταλύθηκε επίσημα ως συγκροτημένο κράτος της διεθνούς κοινότητας

Η Ελλάδα είναι η πρώτη χώρα στην ιστορία της οικου-μένης που δέχεται να καταλυθεί ως συγκροτημένο κράτος χωρίς να έχει ηττηθεί σε κανέναν πόλεμο. Μας αξίζουν ως έθνος συγχαρητήρια. Ίσως γι’ αυτό ζητωκραυγάζουν τα μέσα ενημέρωσης της χώρας μας. Μαζί βέβαια με τους κυβερνώντες.

Η χώρα μας είναι η πρώτη στην παγκόσμια ιστορία που συγκροτήθηκε ως κράτος -αμέσως μετά την παλιγγενεσία- υπό καθεστώς προστασίας. Δηλαδή ως προτεκτοράτο. Με άλλα λόγια η νεώτερη Ελλάδα -ή ορθότερα η κρατούσα τάξη των τυχοδιωκτών κάθε είδους και των παλιών μπέηδων του οθωμανικού μεσαίωνα που πήραν την εξουσία σε τούτον τον τόπο με τις πλάτες ξένων πρεσβειών και δυνάμεων- δίδαξαν στη νεότερη ανθρωπότητα τι σημαίνει προτεκτοράτο και ημιαποικία.

Σήμερα έχουμε μια νέα παγκόσμια πρώτη. Προβιβαστήκαμε. Η κρατούσα πολιτική τάξη στην Ελλάδα βάλθηκε να διδάξει στη σύγχρονη ανθρωπότητα πώς μπορεί να καταλυθεί ένα συγκροτημένο κράτος χωρίς πόλεμο. Φυσικά προς το συμφέρον ξένων δυνάμεων.

Τι σημαίνει όμως κατάλυση συγκροτημένου κράτους; Κάτι πολύ χειρότερο από την παραχώρηση εθνικής κυριαρχίας, ή των κυριαρχικών δικαιωμάτων της χώρας. Σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο από την εποχή της Συνθήκης του Μοντεβιδέο το 1932, συγκροτημένο κράτος θεωρείται εκείνο που διαθέτει τα εξής θεμελιώδη γνωρίσματα:

(α) Μόνιμο πληθυσμό. (β) Καθορισμένη επικράτεια. (β) Δική του διακυβέρνηση. (δ) Και την ικανότητα να συνάπτει σχέσεις ελεύθερα με άλλα κράτη.

Τίποτε απ’ όλα αυτά δεν ισχύει πια επίσημα για την Ελλάδα μετά την ψήφιση και του τελευταίου πολυνομοσχεδίου. Η χώρα έχασε τον έλεγχο στο ποιος και πώς κατοικεί ως μόνιμος πληθυσμός. Έχασε τον έλεγχο στην εδαφική της επικράτεια. Και φυσικά δεν διαθέτει ούτε δική της διακυβέρνηση, ή έστω τη δυνατότητα να συνάπτει με δική της επιλογή σχέσεις με άλλα κράτη και τη διεθνή κοινότητα.

Τα πάντα τελούν υπό τον άμεσο θεσμοθετημένο πια έλεγχο των ευρωπαϊκών “θεσμών”. Δηλαδή των Βρυξελλών και του Βερολίνου.

Πολύ σύντομα – έως το τέλος του 2018 – η Ελλάδα δεν θα διαθέτει ούτε καν δική της άμυνα. Ό,τι θα έχει απομείνει από τις ελληνικές ένοπλες δυνάμεις θα μετασχηματιστεί σ’ ένα μικρό και επιχειρησιακά ευέλικτο πλήρως επαγγελματικό – δηλαδή μισθοφορικό – στρατιωτικό σώμα υπό την άμεση διοίκηση του ΝΑΤΟ με σκοπό την “αστυνόμευση” της ευρύτερης περιοχής και την αντιμετώπιση “ασύμμετρων απειλών”. Όπως ήδη ισχύει στη Βουλγαρία και την Αλβανία.

Αυτό λοιπόν που δεν έχει αντιληφθεί ακόμη ο μέσος Έλληνας είναι αυτό που συνέβη την περασμένη Κυριακή με την ψήφιση του πολυνομοσχεδίου των 7.500 σελίδων δεν είναι ότι παραδόθηκε η κυριαρχία της χώρας. Αυτή έχει παραδοθεί ήδη από τις προηγούμενες κυβερνήσεις με την συνεπικουρία Αρείου Πάγου και ΣτΕ. Αυτό που συνέβη είναι ότι η ελληνική πολιτεία έπαψε να υφίσταται ως συγκροτημένο κράτος με βάση τα προβλεπόμενα του διεθνούς δικαίου.

Πιο συγκεκριμένα:

– Η ίδια η έννοια του δημοσίου συμφέροντος καταργήθηκε. Το κράτος δεν είναι πλέον εγγυητής, ή φορέας του δημοσίου συμφέροντος, αλλά μηχανισμός τήρησης και επιβολής των δεσμεύσεων και αποφάσεων ξένων “θεσμών”. Και μάλιστα υπό ιδιωτική εποπτεία. Την εποπτεία μιας ανεξάρτητης αρχής με ιδιώτες στελέχη από την αγορά, φυσικά υπό καθεστώς ασυλίας, η οποία έχει τον απόλυτο έλεγχο της πρώην δημόσιας διοίκησης. Ιδιαίτερα της δημοσιονομικής.

– Ολοκληρώθηκε η αντικατάσταση της συνταγματικής έννομης τάξης και του εθνικού δικαίου της χώρας με το δίκαιο σκοπιμότητας των δανειστών και των “θεσμών” τους. Το δίκαιο σκοπιμότητας είναι εκείνο που εφαρμόζεται σε χώρες υπό κατοχή με σκοπό να δοθεί το ελεύθερο στους κατακτητές να κάνουν ό,τι θέλουν.

– Δεν υπάρχουν πλέον αναγνωρισμένα δικαιώματα στους Έλληνες πολίτες. Ακόμη και το δικαίωμα στην ιδιοκτησία τελεί πλέον υπό την αίρεση της σκοπιμότητας των δανειστών και των “θεσμών”. Δεν υπάρχει πλέον δικαστήριο που μπορεί να προστατεύσει τον Έλληνα πολίτη, γιατί πολύ απλά προέχει το συμφέρον των δανειστών και των τραπεζών. Η ελληνική δικαιοσύνη καταργήθηκε οριστικά και μετατράπηκε επίσημα σε σύστημα προστασίας του δικαίου σκοπιμότητας των “θεσμών”.

– Δεν υφίσταται πλέον εδαφική επικράτεια. Με το υπερταμείο “αποκρατικοποιήσεων” όχι μόνο ξεπουλιέται ολοκληρωτικά η δημόσια περιουσία, αλλά αποκτούν δικαιώματα επιφανείας επί της εδαφικής επικράτειας της Ελλάδας οι “επενδυτές”. Όπως προβλέπει άλλωστε ο ήδη ψηφισμένος νόμος 3986/1-7-2011 (Κεφάλαιο Τρίτο), που τώρα ενεργοποιείται. Δια του δικαιώματος επιφανείας ο “επενδυτής” αποκτά δικαιώματα στα χωρικά ύδατα της χώρας, την ακτογραμμή, τον εναέριο χώρο, ακόμη και στην οριοθέτηση μέρους της εδαφικής επικράτειας. Ανάλογα με την “επένδυση” και το συμφέρον του. Αρκεί μια υπουργική απόφαση. Και φυσικά η σύμφωνη γνώμη των “θεσμών”.

Όποιος λοιπόν είναι τόσο ραγιάς ώστε να αδιαφορεί για όλα αυτά, μπορεί κάλλιστα να βαυκαλίζεται ότι το πρόβλημα αρχίζει και τελειώνει με τη λιτότητα, τη σύνταξη, το μεροκάματο, τα εργασιακά και τα κλαδικά. Απλά θυμίζουμε ό,τι η τύχη του καθενός μας ξεχωριστά και όλων μας μαζί είναι ταυτισμένη με την τύχη αυτής της χώρας. Και λαός χωρίς πατρίδα, δεν είναι παρά ραγιάς, δούλος, ή νομάδας ρακοσυλλέκτης σαν τις μάζες της εξαθλίωσης που μετακινούνται από ήπειρο σε ήπειρο σε αναζήτηση στοιχειώδους επιβίωσης.

Δημήτρης Καζάκης

 

Δημοσιεύτηκε στην Kontranews, 29/5/2016

μέσω ΣΕΙΣΑΧΘΕΙΑ Ε.ΠΑ.Μ.

ΑΝΘΡΩΠΟΠΑΓΙΔΑ

Πάρα πολλά έχουν γραφτεί, ειπωθεί, προβληθεί για το θέμα του προσφυγικού – μεταναστευτικού που διαδραματίζεται τα τελευταία χρόνια στην ευρύτερη περιοχή των χωρών πέριξ της Μεσογείου.
Στο βίντεο – ντοκιμαντέρ «ΑΝΘΡΩΠΟΠΑΓΙΔΑ» γίνεται μια προσπάθεια να αποτυπωθούν τα σημαντικότερα σημεία που αναδεικνύουν τους πραγματικούς κινδύνους, την μεθόδευση με την οποία γίνεται η διαχείριση της κατάστασης, αλλά και τους τρόπους με τους οποίους μπορούν να αντιμετωπιστούν τα προβλήματα πριν αυτά πάρουν ανεξέλεγκτη μορφή…

Ταυτόχρονα, οι συγκλονιστικές εικόνες που εκτυλίσσονται στο φόντο παρουσιάζουν όλη την διαδρομή του «ανθρωπιστικού διαδρόμου», από τις φουσκωτές βάρκες στο Αιγαίο μέχρι τους φράχτες στην Ειδομένη…
Η επιμέλεια του βίντεο είναι πρωτοβουλία μελών και φίλων του Ε.ΠΑ.Μ.

Ψήφισμα για το μεταναστευτικό – προσφυγικό πρόβλημα στο 4ο Συνέδριο του Ε.ΠΑ.Μ.:

http://www.epamhellas.gr/2016/02/25/4…

Ο υπουργός Άμυνας έσπευσε στην Ουάσινγκτον να δηλώσει υποταγή στους σιωνιστές του Ισραήλ.

Πόσο συχνά βλέπεις εν ενεργεία υπουργό σε εκδήλωση ιδιωτικού λόμπι συμφερόντων; Και μάλιστα ξένης χώρας; Τι συμπέρασμα θα έβγαζες αν τον έβλεπες; Η κοινή λογική λέει ότι κατ’ ελάχιστο είναι ταυτισμένος με τα συμφέροντα που εκπροσωπεί αυτό το λόμπι.

Για ποιόν μιλάμε; Μα για ποιόν άλλον; Τον φερόμενο ως υπουργό Άμυνας της Ελλάδας, κ. Πάνο Καμμένο. Ο εν λόγω κύριος, που το όνομά του σαφώς έχει ξεπεράσει τη φήμη του ομοϊδεάτη του και ομογάλακτού του Νορβηγού Βίντκουν Κουίσλιγκ, έτρεξε να παραβρεθεί στην ετήσια σύνοδο της AIPAC στην Ουάσινγκτον. Για όσους δεν γνωρίζουν, η AIPAC (American Israel Public Affairs Committee) είναι μια ομάδα πολιτικής πίεσης (lobby) για την προώθηση των συμφερόντων του Ισραήλ.

Αρχικά ονομαζόταν American Zionist Committee for Public Affairs, δηλαδή Αμερικανική Σιωνιστική Επιτροπή Δημοσίων Υποθέσεων και ήταν επίσημα παρακλάδι του Αμερικανικού Σιωνιστικού Συμβουλίου. Άλλαξε ονομασία το 1963, αλλά επί της ουσίας παραμένει το πιο ισχυρό lobby των σιωνιστών στις ΗΠΑ και παγκόσμια. Με μοναδικό σκοπό να υποστηρίζει το κράτος του Ισραήλ, η AIPAC θα έπρεπε να καταγράφεται από την κυβέρνηση των ΗΠΑ ως εκπρόσωπος ξένης δύναμης. Αντ’ αυτού, η κυβέρνηση των ΗΠΑ κωφεύει, ενώ η Επιτροπή αρνείται ότι λαμβάνει χρηματοδότηση από το Ισραήλ, έστω κι αν έχει αποδειχθεί πολλές φορές το αντίθετο.

Η ύπαρξη της AIPAC συνιστά εδώ και δεκαετίες ένα από τα μεγαλύτερα σκάνδαλα διαπλοκής και εξαγοράς υπέρ ξένων συμφερόντων στις ΗΠΑ. Το Fortune Magazine συνήθως βαθμολογεί την AIPAC ως το δεύτερο πιο ισχυρό λόμπι στις ΗΠΑ. Έχει ένα κληροδότημα που επίσημα ανέρχεται στα $100 εκατομμύρια και οι ετήσιες χορηγίες της περίπου στα $60 εκατομμύρια. Επίσημα φαίνεται να ξοδεύει περίπου 2 με 3.000.000 $ κάθε χρόνο για lobbying στο Κογκρέσο.

Η διαπλοκή είναι τόσο ισχυρή και ξεδιάντροπη, που λέγεται ότι όποιος δεν παραβρεθεί στην ετήσια συνάντηση της AIPAC δεν έχει μέλλον στην πολιτική. Και φυσικά οι σιωνιστές της AIPAC λατρεύουν κάθε χρόνο να επιδεικνύουν τη δύναμη και την επιρροή που ασκούν στην αμερικανική και κατά προέκταση στην παγκόσμια πολιτική, εμφανίζοντας ως “προσκεκλημένους” όλους εκείνους που έχουν εξαγοράσει.

Φέτος, όπως είναι φυσικό, πρωταγωνιστεί ο Νετανιάχου – ο σχιζοφρενής δολοφόνος που βρίσκεται στον πρωθυπουργικό θώκο του Ισραήλ – η Χίλαρι Κλίντον και ο Ντόναλντ Τραμπ. Μαζί με όλη την αφρόκρεμα της πολιτικής και των επενδύσεων, που υποστηρίζει με θέρμη τη νέα πολεμική ανάφλεξη σ’ ολόκληρη την ανατολική λεκάνη της Μεσογείου. Από την Τουρκία έως την Αραβική Χερσόνησο. Κι από το Ιράν έως την Αίγυπτο και την Λιβύη.

Η AIPAC βρίσκεται πίσω από όλους τους πολέμους της Μέσης Ανατολής. Από την εποχή του πολέμου των 6 ημερών το 1967 έως σήμερα. Ήταν η Επιτροπή που χρόνια τώρα ενίσχυσε με κάθε τρόπο και μέσο τον πόλεμο εναντίον της Συρίας. Είναι επίσης η Επιτροπή που συνεχίζει να υποστηρίζει με κάθε μέσο και τρόπο τον πόλεμο και εναντίον του Ιράν.

Ταυτόχρονα η AIPAC διεξάγει ολόκληρη εκστρατεία στα ΜΜΕ και διαμέσου του Χόλιγουντ ώστε να ταυτιστεί ο εβραϊσμός με το σιωνισμό. Κι έτσι να στιγματιστεί ο αντισιωνισμός και η αντίθεση με το σιωνιστικό Ισραήλ, με τον αντισημιτισμός. Δαπανά δεκάδες εκατομμύρια από ιδιώτες – όπως φαίνονται – χορηγούς για να φιμώσει την πλειοψηφία των εβραϊκών κοινοτήτων στις ΗΠΑ, ώστε να μην ακούγεται η φωνή διαμαρτυρίας τους εναντίον του σιωνισμού και του κράτους του, του Ισραήλ.

Επίσης, είναι φημισμένο για τη διαπλοκή του με τη βιομηχανία όπλων, αλλά και υπηρεσιών ασφαλείας – όπως αποκαλούνται τα τελευταία χρόνια οι εταιρείες μισθοφόρων – που κάνουν χρυσές δουλειές με τους πολέμους στην περιοχή πρωτογενούς ενδιαφέροντος της AIPAC και του Ισραήλ. Ειδικά φέτος που η συγκεκριμένη Επιτροπή πιέζει για τη γενίκευση του πολέμου στη Βόρεια Αφρική με στόχο τη Λιβύη και την Αίγυπτο. Όπως και στη Μέση Ανατολή.

Δεν θα μπορούσε λοιπόν να λείπει από μια τέτοια ετήσια σύνοδο ένας υπουργός σαν τον Καμμένο. Το υπουργείο Άμυνας έχει παραδοθεί άνευ όρων στους σιωνιστές από την εποχή που ο Σαμαράς ως Πρωθυπουργός βρέθηκε στις 30/9/2013 με τα μέλη της Αμερικανικής Εβραϊκής Επιτροπής (AJC) στην Ουάσινγκτον σε πρόγευμα εργασίας. Από τότε ο Ντέιβιντ Χάρις, επικεφαλής της εν λόγω οργάνωσης, προσωπικός φίλος του κ. Σαμαρά, γνωστός σιωνιστής, σεσημασμένος ρατσιστής και πολεμοκάπηλος, έκανε συχνές επισκέψεις στο υπουργείο Άμυνας.

Ο κ. Καμμένος τότε το έπαιζε αντιπολίτευση. Εύκολος στις καταγγελίες για να ρίχνει στάχτη στα μάτια του φιλοθεάμονος εκλογικού κοινού. Όταν ανέλαβε το υπουργείο Άμυνας, μια από τις πρώτες πράξεις του ήταν να κάνει εκχωρήσεις στο ΝΑΤΟ και το Ισραήλ ιδιαίτερα, που ούτε η χούντα δεν είχε τολμήσει να κάνει.

Τον Ιούλιο πέρυσι πέταξε αστραπή στο Τελ Αβίβ όπου υπέγραψε εν κρυπτώ με τον Μοσέ Γιαλόν, υπουργό άμυνας του Ισραήλ, συμφωνία για την εγκατάσταση δυνάμεων του Ισραήλ σε ελληνικό έδαφος. (The Jerusalem Post, 19/7/2015). Συμφωνία σαν κι αυτή, η οποία αποκαλείται SOFA (Status of Forces Accord), η Ελλάδα έχει υπογράψει μόνο με τις ΗΠΑ για να υπάρχουν οι βάσεις της στην εθνική επικράτεια. Με το Ισραήλ δεν έχει δεχθεί καμιά χώρα – πλην των ΗΠΑ – να υπογράψει τέτοια συμφωνία ώστε να δεχθεί δυνάμεις του στην επικράτειά της. Μόνο η Ελλάδα επί Καμμένου.

Το ενδιαφέρον είναι ότι η συγκεκριμένη συμφωνία SOFA με το Ισραήλ, μπορεί να έχει τεθεί εν ισχύ και οι δυνάμεις του Ισραήλ να εγκαθίστανται μόνιμα στην Κρήτη, αλλά δεν έχει περάσει καν από την ελληνική Βουλή. Όπως έχει γίνει με την SOFA των ΗΠΑ. Όπως προβλέπει το Σύνταγμα άρθρο 27 παρ. 2.

Με την επίσκεψή του ο κ. Καμμένος στην ετήσια σύνοδο της AIPAC θέλησε να δηλώσει ότι είναι ο άνθρωπος του Ισραήλ στην Ελλάδα και φυσικά ότι είναι ταυτισμένος με τα συμφέροντα και τις πολεμικές επιδιώξεις των σιωνιστών στην ευρύτερη περιοχή, η οποία ήδη φλέγεται. Η εθνική επικράτεια της Ελλάδας έχει δοθεί ήδη στο Ισραήλ, προκειμένου να αποκτήσει στην επερχόμενη πολεμική ανάφλεξη “βάθος άμυνας” και βάσεις εξόρμησης.

Άλλωστε τι άλλο σημαίνει η δήλωση του εν λόγω κυρίου ότι «οι Ισραηλινές οργανώσεις των Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής θα βοηθήσουν στη δυναμική προσπάθεια της Ελλάδος, βγαίνοντας από την κρίση, να περάσει στο αύριο, έχοντας τη δυνατότητα νέων επενδύσεων, σε ένα περιβάλλον το οποίο θα είναι ασφαλές. Ένα περιβάλλον το οποίο θα μπορέσει να δημιουργήσει τις συνθήκες για τη διαμόρφωση ενός τόξου ασφάλειας που θα αρχίζει από το Ισραήλ, την Κύπρο, την Αίγυπτο, την Ιορδανία, την Ελλάδα και θα επεκτείνεται στη Βουλγαρία και στη Ρουμανία».

Πότε το Ισραήλ – εξ ιδρύσεως – υπήρξε παράγοντας σταθερότητας και ασφάλειας για την ευρύτερη περιοχή; Φυσικά ο κ. Καμμένος χρησιμοποιεί την ορολογία των πολεμοκάπηλων και των σιωνιστών. Δεν μιλά για σταθερότητα, αλλά “τόξο ασφαλείας”, το οποίο σε καμιά περίπτωση δεν ταυτίζεται με τη σταθερότητα. Αντίθετα, ο όρος αυτός από την εποχή του διαμελισμού της Γιουγκοσλαβίας ταυτίζεται με επιχειρήσεις αποσύνθεσης και διάλυσης κρατών στο όνομα της “ασφάλειας” από “ασύμμετρες απειλές”.

Ο κ. Καμμένος πήγε στην Ουάσινγκτον για να διαβεβαιώσει τα πιο γεράκια απ’ όλα τα γεράκια που κατοικοεδρεύουν εκεί, ότι η Ελλάδα έχει μετατραπεί σε ορμητήριό τους. Τι χειρότερο έκανε ο Νορβηγός πρόγονός του, Βίντκουν Κουίσλιγκ; Αντί να παρομοιάζουμε τους δοσίλογους με Κουίσλινγκ θα πρέπει να μιλάμε για Καμμένους.

Εξάλλου, ο φερόμενος ως υπουργός ‘Αμυνας εξέφρασε την ικανοποίηση του για το γεγονός ότι «η συμφωνία του ΝΑΤΟ γίνεται αποδεκτή από την πλευρά της Τουρκίας, παρότι είχε υπογραφεί αλλά δεν είχε εφαρμοστεί και πιστεύω ότι η εκ νέου κύρωση αυτής της συνθήκης στο πλαίσιο πλέον και της Ευρωπαϊκής Ένωσης είναι ιδιαίτερα σημαντική για την Ελλάδα και ουσιαστικά σταματούν να υπάρχουν εκείνες οι φωνές που ακούστηκαν στην αρχή και δημιουργήθηκαν ορισμένοι φόβοι για αυτή τη συμφωνία» όπως σχολίασε.

Προσέξτε αυτό το “συμφωνία του ΝΑΤΟ”. Πότε πέρασε από τη Βουλή μια τέτοια συμφωνία; Ποτέ. Με βάση ποιές προβλέψεις των καταστατικών αρχών του ΝΑΤΟ έγινε αυτή η συμφωνία; Καμιά. Τι προβλέπει αυτή η συμφωνία; Κανείς δεν ξέρει, εκτός από αυτούς που την υπέγραψαν ερήμην του ελληνικού λαού με άλλοθι το προσφυγικό. Να γιατί δεν κατατέθηκε στη Βουλή ώστε να τεθει σε ισχύ με νόμο του κράτους, όπως απαιτεί το Σύνταγμα στο άρθρο 27, παρ. 2.

Δεν πρέπει να αντιληφθεί ο Έλληνας πολίτης ότι τη χώρα του την κυβερνάνε όχι απλά προδότες, ή δοσίλογοι, αλλά πράκτορες ξένων δυνάμεων. Με σκοπό τη γενοκτονία του ελληνικού πληθυσμού, την διάλυση και τον διαμελισμό της εθνικής επικράτειας. Αλλά κι ως ορμητήριο για τη διάλυση της ευρύτερης περιοχής της νοτιοανατολικής Μεσογείου.

Ας αφήσουν τα κροκοδείλια δάκρυα για τους πρόσφυγες οι νεοναζί ηγέτες της ΕΕ.

Έκλεισε επί της αρχής η συμφωνία ανάμεσα ΕΕ και Τουρκία για τον έλεγχο της ροής των προσφύγων. Η ΕΕ μαζί με την Τουρκία αρνείται επίσημα να μεταχειρίζεται τους πρόσφυγες ως τέτοιους, ώστε να μπορεί επιλεκτικά να χορηγεί άσυλο, να μπορεί να τους επιστρέφει πίσω και γενικά να τους μεταχειρίζεται κατά το δοκούν έξω από τις προβλέψεις του διεθνούς ανθρωπιστικού δικαίου, τις διεθνείς συμβάσεις και πρωτόκολλα. Τώρα πια οι πρόσφυγες θα βαφτίζονται παράνομοι μετανάστες και θα αντιμετωπίζονται ως “εισβολείς” έτσι ώστε να μπορούν να τους κρατούν σε στρατόπεδα κράτησης και να τους μεταχειρίζονται ως αλλοδαπούς χωρίς δικαιώματα.

Φυσικά η Ελλάδα θα είναι ο χώρος μετακομιδής των δύστυχων με σκοπό τη διαλογή για θέσεις επανεγκατάστασης (resettlement) από θέσεις μετεγκατάστασης (relocation), όπως ονομάζονταν παλιότερα. Η Ελλάδα λοιπόν συμφώνησε να μεταβληθεί σ’ ένα τεράστιο στρατόπεδο κράτησης με πάνω από 30 hot spots και ευρεία διασπορά όσων κρίνονται – άγνωστο με ποιά κριτήρια και από ποιόν – ότι πρέπει να εγκλωβιστούν στη χώρα. Οι υπόλοιποι θα επιστρέφουν στην Τουρκία, ανεξάρτητα από το αν θα είναι πρόσφυγες από τη Συρία, ή όχι.

Στην ίδια συμφωνία των “28” η Ελλάδα αποδέχεται όχι μόνο να μετατρέψει την επικράτειά της σ’ ένα τεράστιο στρατόπεδο κράτησης προσφύγων και να υπογράψει διμερή συμφωνία με την Τουρκία για την εγκατάσταση δικών της αξιωματούχων στα ελληνικά νησιά. Τόσο η Ελλάδα όσο και η Τουρκία θα πρέπει να υπογράψουν όλες τις απαραίτητες διμερείς συμφωνίες, με αυτή που αφορά την παρουσία τούρκων αξιωματούχων στα ελληνικά νησιά να αναφέρεται συγκεκριμένα στο προσχέδιο των “28”. Η Ελλάδα θα πρέπει, επίσης, να διασφαλίσει ότι όσοι μετανάστες βρίσκονται ήδη στα νησιά πρέπει να μεταφερθούν σε “κέντρα υποδοχής” στην ενδοχώρα.

Με τον τρόπο αυτό η ΕΕ με την σύμφωνη γνώμη της ελληνικής κυβέρνησης, ανατρέπει το σύνολο των διεθνών προβλέψεων για το καθεστώς και τα δικαιώματα προσφύγων και μεταναστών από την εποχή του μεσοπολέμου, δηλαδή από την εποχή της Κοινωνίας των Εθνών. Μας επιστρέφει στο καθεστώς που είχαν επιβάλει οι ευρωπαϊκές αυτοκρατορίες προ του πρώτου παγκοσμίου πολέμου, όπου άπαντες είχαν καθεστώς alien και αντιμετωπίζονταν κατά το δοκούν.

Επίσης, ποτέ άλλοτε στην ιστορία της η Ελλάδα δεν είχε υιοθετήσει ένα τόσο αυθαίρετο, απάνθρωπο και απαράδεκτο καθεστώς για πρόσφυγες και μετανάστες. Ποτέ άλλοτε! Κι όχι μόνο αυτό. Οι δύσμοιροι που θα καταλήξουν στα στρατόπεδα κράτησης (hot spots), ή σε “δομές φιλοξενίας” θα είναι στο έλεος ιδιωτικών κυκλωμάτων ΜΚΟ και άλλων. Καμιά κρατική πρόβλεψη, κανενός είδους πρόνοια. Μόνο ότι προκύψει από την φιλανθρωπία και τη βιομηχανία εκμετάλλευσης της αγωνίας και της δυστυχίας αυτών των ανθρώπων από διάφορα επιδοτούμενα δίκτυα και κυκλώματα ΜΚΟ.

Φαντάζεστε τι έχει να γίνει; Τι θα κάνουν οι εκατοντάδες χιλιάδες εγκλωβισμένοι όταν θα είναι υποχρεωμένοι να ζουν σε συνθήκες ανείπωτης αθλιότητας; Πόσο εύκολο θα είναι να στρατολογηθούν από κυκλώματα εγκλήματος, ή άλλης σκοπιμότητας; Είδαμε τι μπορεί να συμβεί με αυτό που έγινε στην Ειδομένη. Τι θα γινόταν αν οι συνοριακοί φρουροί άνοιγαν πυρ και χυνόταν αίμα; Δεν φέρει κανένας ποινική ευθύνη για τέτοιες ενέργειες που θέτουν σε άμεσο κίνδυνο ανθρώπινες ζωές;

Σ’ ολόκληρη την ΕΕ εντείνεται ένα τεράστιο κύμα προπαγάνδας ώστε ο μαυριδερός ξένος – πρόσφυγας ή μετανάστης – να γίνει συνώνυμο του βιαστή, του απολίτιστου ισλαμιστή. Το πολιτικό κατεστημένο της Ευρώπης αναγεννά τα παλιά αποικιοκρατικά στερεότυπα που καλλιεργούσε για τους ξανθούς Αρίους πληθυσμούς των υπεξουσίων του, που κινδύνευαν από την επιμιξία με τις υποτελείς ράτσες της Ανατολής.

Το φάντασμα του μαυριδερού ισλαμιστή που έρχεται στην Ευρώπη ύπουλα ως alien για να βιάσει τις κόρες και τις συζύγους του πολιτισμένου Ευρωπαίου, κατακλύζει τα λαϊκά αναγνώσματα χυδαίας προπαγάνδας από την εποχή της Βικτωριανής Βρετανίας και της Πρωσικής Γερμανίας. Είναι ο εφιάλτης κάθε πιστού Ευρωπαίου καθολικού και προτεστάντη από την εποχή της Οθωμανικής αυτοκρατορίας, που οι φραγκολεβαντίνοι θεωρούσαν ως ανάχωμα στην εισβολή των καθυστερημένων μαζών από την Ανατολή.

Τα ίδια ζει σήμερα η ΕΕ. Από τη Γερμανία έως το Βέλγιο και την Αυστρία. Παντού καλλιεργείται ο πανικός του μαυριδερού ξένου, που εισέρχεται ύπουλα για να βιάσει γριές, νέες και παιδιά. Άλλοτε με κατασκευασμένα γεγονότα – αδιανόητα για ένα οργανωμένο πολιτισμένο κράτος – όπως ο ομαδικός βιασμός στο κέντρο της Κολωνίας τις παραμονές της πρωτοχρονιάς, που αποδόθηκε συλλήβδην σε ξαναμμένους Σύρους και άλλους μαυριδερούς πρόσφυγες, άρτι αφιχθέντες στη Γερμανία. Κι άλλες φορές σε πραγματικά περιστατικά που δίνονται επίσημα από τις αρχές διαστάσεις πραγματικής επιδημίας.

Στη Φλάνδρα, αλλά και στη Γερμανία, οι επίσημες αρχές έχουν αρχίσει “κατήχηση” σε μετανάστες και πρόσφυγες περί σεξουαλικότητας. Με στόχο, όπως λένε, να περιοριστεί η – όπως θεωρούν έμφυτη – τάση τους για βιασμούς. Και μόνο αυτό δείχνει το μέγεθος του καθεστωτικού ρατσισμού. Ο βιασμός για τους πολιτισμένους Ευρωπαίους είναι προϊόν ψυχικής διαταραχής, ενώ για τους απολίτιστους μαυριδερούς ανατολίτες είναι έλλειμμα σεξουαλικής διαπαιδαγώγησης!

Η αναβίωση του ρατσισμού είναι πλέον επίσημη πολιτική των αρχών της ΕΕ. Ένα επίσημα υποκινούμενο ρατσιστικό παραλήρημα σε χώρες με μεγάλη προϊστορία ρατσισμού, προκειμένου να χρησιμοποιηθούν οι πρόσφυγες και οι μετανάστες ως δουλική εργασία ενάντια στον ντόπιο πληθυσμό. Το μόνο που μένει είναι η πολιτική άνοδος του φασισμού και του ναζισμού , που σίγουρα θα συμβεί με την πολιτική που ακολουθεί η ΕΕ.

Τι δουλειά έχουμε εμείς σαν Ελλάδα σ’ αυτή τη φωλιά του φιδιού που εγκυμονεί νέα Άουσβιτς; Γιατί δεχόμαστε να μετατρέψουν τη χώρα μας σ’ ένα τεράστιο στρατόπεδο κράτησης εξαθλιωμένων ανθρώπων που ζητούν καταφύγιο και προστασία; Γιατί ανεχόμαστε τους εγχώριους ευρωπαϊστές της νεοναζιστικής Ενωμένης Ευρώπης, να μας αποκαλούν “ρατσιστές” επειδή αντιδρούμε ενάντια στα hot spots και στο “μπάτε σκύλοι αλέστε” της κατάλυσης των εθνών και των συνόρων;

Κι επειδή πρόσφατα ορισμένοι τρόφιμοι του Μαξίμου και εγκάθετοι του ΣΥΡΙΖΑ εξ Ηρακλείου Κρήτης θεώρησαν καλό να λασπολογήσουν εναντίον επαμιτών από τις στήλες της ΕφΣυν, θα τους λέγαμε τα εξής απλά: Το ΕΠΑΜ δεν δέχεται μαθήματα από καρακόλια της εξουσίας και του δοσιλογισμού. Δεν δέχεται μαθήματα από εκείνους που μπερδεύουν τη δημοσιογραφία με τη μαύρη προπαγάνδα και τη διατεταγμένη υπηρεσία σε συμφέροντα και σκοπιμότητες.

Τα μέλη και οι φίλοι του ΕΠΑΜ οφείλουν να πρωτοστατήσουν στο ξεσηκωμό του λαού εναντίον της δημιουργίας των στρατοπέδων κράτησης που επιτάσσει η νεοναζιστική Ευρώπη. Επιτελούν έτσι με τον καλύτερο τρόπο το δημοκρατικό και πατριωτικό τους καθήκον.

Ρατσιστής και φασίστας είναι εκείνος που δεν αναγνωρίζει με βάση τα διεθνώς νόμιμα τον πρόσφυγα ως τέτοιον και δεν του αποδίδει τα προβλεπόμενα δικαιώματα. Ας μας απαντήσουν λοιπόν όλοι αυτοί οι όψιμοι δήθεν. Γιατί η ελληνική κυβέρνηση δεν αναγνωρίζει τους πρόσφυγες ως τέτοιους και δεν τους παρέχει αμέσως με τα απαραίτητα έγγραφα ώστε με τη συνδρομή της Ύπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ να φύγουν από τη χώρα; Διότι σε μια τέτοια περίπτωση οι πρόσφυγες δεν θα μπορούσαν να κρατηθούν παρά κι ενάντια στη θέλησή τους, ενώ κανένα κράτος δεν θα μπορούσε να τους απαγορεύσει την είσοδο.

Η ελληνική κυβέρνηση με εντολή της ΕΕ μιλά για πρόσφυγες, αλλά δεν τους αναγνωρίζει νόμιμα ως τέτοιους ακολουθώντας τις διεθνείς συμβάσεις και τα πρωτόκολλα περί προσφύγων. Αν το έκανε θα όφειλε να τους παράσχει με τα προβλεπόμενα ταξιδιωτικά έγγραφα, προκειμένου να φύγουν και να πάνε όπου θέλουν. Δεν θα μπορούσε δηλαδή να τους εγκλωβίσει στην Ελλάδα και να τους σταβλίζει ως κοπάδι, όπως είδαμε να συμβαίνει στην Ειδομένη. Ούτε βέβαια θα μπορούσε να τους θέσει υπό καθεστώς κράτησης, ή να τους μεταχειρίζεται όπως θέλει.

Κι επειδή η νεοναζιστική ΕΕ διατάσσει, η Ελλάδα δεν τολμά να καταγγείλει την Τουρκία με βάση τη γνωστή απόφαση της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ του 2005 με βάση την οποία η κυριαρχία δεν προστατεύει πλέον τα κράτη από την απευθείας ανάμιξη της διεθνούς κοινότητας, όταν αυτά ευθύνονται για πράξεις γενοκτονίας εναντίον του πληθυσμού τους, ή απειλούν την ευημερία και τα νόμιμα δικαιώματα όσων βρίσκονται στην επικράτειά τους.

Με βάση αυτή την απόφαση η Τουρκία:

1. Φέρει την κύρια ευθύνη για την προστασία των πληθυσμών από γενοκτονία, εγκλήματα πολέμου, εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας και εθνοκάθαρση, αλλά και την υποκίνηση του. Συμβαίνει ή δεν συμβαίνει κάτι τέτοιο σήμερα στην Τουρκία; Και μάλιστα όχι μόνο εναντίον των προσφύγων, αλλά και σε βάρος των ίδιων των πολιτών, πρωτίστως Κουρδικής καταγωγής;

2. Η διεθνής κοινότητα έχει την ευθύνη να χρησιμοποιήσει όλα τα κατάλληλα διπλωματικά, ανθρωπιστικά και άλλα μέσα για την προστασία των πληθυσμών από τα εγκλήματα αυτά. Εάν το κράτος αδυνατεί πρόδηλα να προστατεύσει τους πληθυσμούς του, η διεθνής κοινότητα οφείλει να είναι έτοιμη να αναλάβει συλλογική δράση για την προστασία του πληθυσμού, σύμφωνα με το Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών. Ακόμη και με ανάπτυξη δυνάμεων.

Γιατί δεν επικαλείται η Ελλάδα αυτή την απόφαση εναντίον της Τουρκίας και του καθεστώτος Ερντογάν; Γιατί δεν απαιτεί από την ΕΕ και τη διεθνή κοινότητα να προβούν άμεσα σ’ όλα τα ενδεικνυόμενα μέσα; Γιατί δεν απαιτεί από το ΝΑΤΟ – με βάση αυτή την απόφαση του ΟΗΕ – να αναπτύξει τις δυνάμεις του στα παράλια της Τουρκίας και να προβεί ακόμη και σε ναυτικό αποκλεισμό της συγκεκριμένης χώρας, αν χρειαστεί;

Για έναν και μόνο έναν λόγο. Για να μεταβληθεί η Ελλάδα σε ένα απέραντο στρατόπεδο κράτησης και διαλογής ανθρώπων υπό τις εντολές των Ευρωπαίων. Κι όταν η χώρα διαλυθεί παντελώς. Κι όταν ο ντόπιος θα στραφεί εναντίον του ξένου κι ο ξένος εναντίον του ντόπιου, τότε οι Ευρωπαίοι, το ΝΑΤΟ και όλοι οι άλλοι εταίροι μας, θα αποφασίσουν ότι η Ελλάδα είναι πλέον failed state – όπως αποκαλεί η δυτική διπλωματία τα κράτη όπου η ίδια η Δύση τις περισσότερες φορές οδηγεί σε κατάρρευση και ακυβερνησία – προκειμένου να αναπτυχθούν δυνάμεις στρατιωτικής κατοχής. Δήθεν για τη διασφάλιση της τάξης και της ασφάλειας στην επικράτεια. Βρισκόμαστε ήδη στο παρά πέντε.

Ο Τσίπρας νομίζει ότι οι αγρότες βόσκουν κουτόχορτο.

sf-013a11Α

>Η χθεσινή συνάντηση του Τσίπρα, του φερόμενου ως πρωθυπουργού, με εκπροσώπους των αγροτών ήταν μια ωραία φιέστα πολιτικού διαλόγου χωρίς αντικείμενο. Η ουσία; Καμιά δέσμευση. Μόνο γενικές θεωρίες και υποσχέσεις. Όχι για τους αγρότες, αλλά για όσους ημέτερους θέλουν να υπηρετήσουν το ξεπούλημα των αγροτών.

Ο στόχος των λεγόμενων προτάσεων της κυβέρνησης είναι βασικά πολιτικός. Να αναγκάσει τους αγρότες να γυρίσουν στα σπίτια τους με άδεια χέρια. Ή μάλλον με υποσχέσεις χωρίς αντίκρισμα. Κι αφού οι αγρότες γυρίσουν στα χωράφια, τα ζώα και τις δουλειές τους, η κυβέρνηση θα συνεχίσει με τα μνημόνια.

Στις δήθεν προτάσεις της κυβέρνηση δεν υπάρχει ούτε μνεία στα χρέη των αγροτών. Τα χρέη που υπάρχουν ήδη στις τράπεζες, τον ΟΓΑ, την εφορία. Τσιμουδιά. Ο λόγος είναι απλός. Η κυβέρνηση έχει πουλήσει ήδη τα χρέη των αγροτών, διαμέσου των συστημικών τραπεζών – και κυρίως της Τράπεζας Πειραιώς – σε ξένα επενδυτικά κεφάλαια.

Τα ξένα αυτά funds οργανώνουν ήδη την επίθεσή τους στην ύπαιθρο δια της “συμβολαιακής γεωργίας”. Η ανάγκη χρηματοδότησης του αγρότη θα μετατραπεί σε παγίδα για τον ίδιο, καθώς η τράπεζα θα τον εξαναγκάσει να υποθηκεύσει τα πάντα, τη γη, το βιός του, την ίδια την ύπαρξή του, προκειμένου να προωθηθούν πειραματικές καλλιέργειες και εφαρμογές υπέρ πολυεθνικών agrobusiness.

Η απόφαση έχει παρθεί ήδη. Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή έχει ήδη εκπονήσει τις απαραίτητες οδηγίες και σχέδια. Ο αγρότης οφείλει να γίνει δουλοπάροικος της τράπεζας και των ξένων funds. Να γιατί ο αγρότης δεν πρέπει επ’ ουδενί να γλυτώσει από τα χρέη. Να γιατί το ζήτημα της χρηματοδότησης του αγρότη ούτε καν θίγεται από τις δήθεν προτάσεις της κυβέρνησης.

Τι πρέπει να γίνει; Πρέπει πρώτα απ’ όλα να σβήσουν όλα τα χρέη των αγροτών. Τόσο προς τις τράπεζες, όσο και προς την εφορία, αλλά και τον ΟΓΑ. Να συζητηθεί η χρηματοδότηση των αγροτών από μηδενικής βάσης. Πρώτα και κύρια με την ίδρυση ενός 100% κρατικού ειδικού χρηματοπιστωτικού φορέα για την ενίσχυση και χρηματοδότηση χωρίς τοκογλυφία και υποθήκες του γεωργού, του κτηνοτρόφου και του ψαρά.

Άμεσο είναι και το ζήτημα της δήμευσης, κατάσχεσης, ή και πλειστηριασμού της αγροτικής γης. Η αγροτική γη πρέπει να προστατεύεται και μαζί της ο αγρότης. Δεν μπορεί επ’ ουδενί να αναγκάζεται ο αγρότης να πουλάει τη γη του, ή να την κατάσχει η τράπεζα, η εφορία, ο ΟΓΑ, ή όποιος άλλος για χρέη. Το ίδιο πρέπει να ισχύει και για το ζωικό κεφάλαιο του κτηνοτρόφου, αλλά και τα εργαλεία δουλειάς του ψαρά.

Δεν μπορεί ο γεωργός, ο κτηνοτρόφος, ο ψαράς να κινδυνεύει να χάσει τα μέσα παραγωγής του από χρέη. Πρέπει να παγώσουν αμέσως και να ακυρωθούν όλες οι υποθήκες. Ειδικά για τους μικρούς και τους μεσαίους αγρότες. Να κατοχυρωθεί επίσης ότι η αγροτική γη δεν αλλάζει χρήση για κανέναν λόγο. Το ίδιο και τα σκάφη αλιείας. Ειδικά τα παραδοσιακά.

Τσιμουδιά για τα ζητήματα αυτά από την κυβέρνηση. Όπως επίσης τσιμουδιά και για το κόστος παραγωγής των αγροτών. Μόνο δόσεις στη ΔΕΗ υπόσχεται η κυβέρνηση και φωτοβολταϊκά. Με τα αγροτοεφόδια; Τα καύσιμα; Τσιμουδιά.

Κουβέντα για κατάργηση του ΕΝΦΙΑ στον αγρότη. Μόνο παρατάσεις υπόσχεται η κυβέρνηση. Ενώ επιμένει να αντιμετωπίζει την αγροτική εκμετάλλευση ως αγροτική επιχείρηση προκειμένου να εξομοιώσει τον αγρότη με τον επιχειρηματία και να καταργηθεί κάθε έννοια προστασίας που δικαιούται ο πρώτος.

Αγροτική παραγωγή χωρίς ειδικό καθεστώς προστασίας, αλλά και χωρίς εθνικό σχέδιο επιδοτήσεων και χρηματοδότησης με βάση το προϊόν δεν μπορεί να υπάρξει. Πουθενά στον κόσμο. Η κυβέρνηση και οι δανειστές το γνωρίζουν πολύ καλά αυτό.

Ό,τι κι αν τάξουν στον αγρότη, ένα είναι απολύτως σίγουρο. Χωρίς το σβήσιμο όλων των χρεών του εδώ και τώρα, χωρίς την κατοχύρωση της γης και των μέσων παραγωγής του, χωρίς την προστασία από εισαγωγές που υπονομεύουν την ανταγωνιστικότητα και την ποιότητα της εγχώριας αγροτικής παραγωγής, χωρίς την κατοχύρωση του κατ’ επάγγελμα αγρότη, ο αγρότης στην Ελλάδα δεν μπορεί να επιβιώσει. Ενώ οι ελάχιστοι που θα τα καταφέρουν θα γίνουν σύγχρονοι κολλήγοι των τραπεζών και των ξένων επενδυτικών κεφαλαίων.

Η κυβέρνηση βιάζεται να διώξει τους αγρότες από τους δρόμους. Τους τάζει παρατάσεις για το νέο ασφαλιστικό και το νέο φορολογικό, γιατί ξέρει ότι τη δουλειά θα την αναλάβουν οι τράπεζες και τα χρέη. Ξέρει πολύ καλά ότι ο αγρότης δεν μπορεί να τα βγάλει πέρα όπως είναι ήδη. Κι επομένως αν υποχωρήσει τώρα, τα έχασε όλα και για πάντα.

Το μόνο που χρειάζεται είναι να πιστέψει τις παρατάσεις της κυβέρνησης και να γυρίσει σπίτι του. Το έργο αυτό οι αγρότες το έχουν ξαναδεί. Μόνο που αυτή την φορά δεν θα υπάρχει επιστροφή. Οσονούπω ξεκινά η κρεατομηχανή των πλειστηριασμών και ο γεωργός, ο κτηνοτρόφος και ο ψαράς δεν εξαιρούνται. Ούτε καν με υπόσχεση της κυβέρνησης.

Του χρόνου δεν θα υπάρχουν αγρότες για να κινητοποιηθούν ξανά. Να γιατί υποχώρηση σήμερα σημαίνει θάνατος. Ειδικά για τον μικρομεσαίο αγρότη, τον ελεύθερο κτηνοτρόφο, τον ψαρά της παράκτιας αλιείας.

Ενώ τώρα, σήμερα έχουν, ίσως, μια ιδανική ευκαιρία. Ίσως η τελευταία τους. Να ηγηθούν μιας παλλαϊκής κινητοποίησης με σκοπό την ανατροπή των μνημονίων και του καθεστώτος κατοχής της πατρίδας μας. Να δρομολογήσουν πολιτικές εξελίξεις ριζικής αλλαγής με την ανάδειξη μιας αληθινά πατριωτικής κυβέρνησης, που θα υπηρετεί και τα δικά τους άμεσα και ζωτικά συμφέροντα.

Η καταστροφή που μας απειλεί και πώς οφείλουμε να την αντιμετωπίσουμε

sf-013a11Α

Ολόκληρη η πολιτική βυθίζεται όλο και περισσότερο στο επίπεδο του κ. Λεβέντη. Με την αμέριστη φυσικά βοήθεια των μέσων μαζικής εξαχρείωσης. Ο μέσος έλληνας δεν πρέπει να συζητά τα σοβαρά. Δεν έχει καμιά σημασία αν η οικονομία κυριολεκτικά καταρρέει κι από κοντά ακολουθεί η κοινωνία.

Αρκεί να το θελήσουν οι ευεργέτες μας εξ Ευρώπης και ως δια μαγείας όλα μπορούν να αλλάξουν προς το καλύτερο. Η οικονομία θα αναστηθεί, θα έχουμε ανάπτυξη κι ως εκ τούτου όλα θα πάνε καλά. Αρκεί οι εταίροι, ευχαριστημένοι από τις επιδόσεις μας, να χαλαρώσουν τη δημοσιονομική πίεση και να “απομειώσουν” το χρέος. Αυτά ακούμε από το πρωί μέχρι το βράδυ. Δεν έχει καμιά σημασία αν όλα αυτά είναι μπούρδες, ανοησίες και ηλιθιότητες για αφελείς και simpletons.

Η λογική δεν έχει καμιά θέση σήμερα. Αφήστε που είναι είδος εν ανεπαρκεία γενικά. Οι εκπρόσωποι των αγροτών θα πάνε να δουν τον πρωθυπουργό για να συζητήσουν με μια κυβέρνηση, η οποία έχει παραχωρήσει επίσημα και με νόμο το δικαίωμα των αποφάσεων στην ΕΚΤ, το ΔΝΤ και την Ευρωπαϊκή Επιτροπή. Αυτό βέβαια δεν ενοχλεί ούτε τους αγροτοσυνδικαλιστές, ούτε τα κόμματα, ούτε φυσικά την κυβέρνηση, η οποία καλεί σε έναν διάλογο χωρίς αντικείμενο.

Ζούμε στην εποχή της πιο απόλυτης προσποίησης. Οι συνδικαλιστές των κλάδων προσποιούνται ότι διεκδικούν από μια κυβέρνηση, που δεν έχει καμιά πολιτική αρμοδιότητα πέρα από την εξαπάτηση και την προδοσία. Η κυβέρνηση προσποιείται ότι αυτοί αποφασίζει. Η αντιπολίτευση προσποιείται ότι είναι κάτι διαφορετικό από την κυβέρνηση. Οι δικαστές προσποιούνται ότι υπηρετούν τη δικαιοσύνη. Κι όλοι εμείς προσποιούμαστε ότι νοιαζόμαστε για ότι συμβαίνει στη χώρα μας.

Πέστε μου, ποιός δουλεύει ποιόν; Δεν έχει σημασία. Το σημαντικό είναι ο ραγιάς να νομίζει ότι έχει επιλέξει κυβέρνηση κι ότι αυτή αποφασίζει. Ότι ακόμη έχει χώρα κι ότι με χρόνια με καιρούς, πάλι δικιά του θα ‘ναι. Ναι, όταν ξυπνήσει ο μαρμαρωμένος βασιλιάς!

Αν όμως κοιτάξουμε τη μεγάλη εικόνα, τι θα δούμε; Η οικονομία της ευρωζώνης μόλις και μετά βίας αναπνέει με ρυθμούς ανόδου που δεν ξεπερνούν το 0,5% ανά τρίμηνο. Η ανεργία είναι στα υψηλότερα επίπεδα που γνώρισε η Ευρώπη μετά τον 2ο παγκόσμιο πόλεμο και δεν λέει να πέσει με τίποτε. Εισοδηματικά ο μέσος Ευρωπαίος εργαζόμενος κυριολεκτικά υποφέρει. Και σαν αποτέλεσμα όλων αυτών η οικονομία της ευρωζώνης έχει εισέλθει σε δίνη αποπληθωρισμού, κοινώς κλιμακούμενης κατάρρευσης.

Το συνολικό δημόσιο χρέος έχει ξεπεράσει το 93% του ΑΕΠ της ευρωζώνης, από 66% το 2007. Το χρέος των νοικοκυριών βρίσκεται στο 95% του ΑΕΠ της ευρωζώνης, ενώ των επιχειρήσεων στο 134%. Δηλαδή το συνολικό χρέος στην ευρωζώνη υπερβαίνει το 322% του ΑΕΠ.

Στην Ελλάδα το δημόσιο χρέος αισίως έχει πιάσει το 180% του ΑΕΠ και το ιδιωτικό χρέος (νοικοκυριά και επιχειρήσεις) το 130%. Σύνολο χρέους ως προς το ΑΕΠ της Ελλάδας, 310%.

Σύμφωνα με το ΔΝΤ (Telegraph, 19.4.2015), ο συνδυασμός με τη δυσοίωνη απειλή του αποπληθωρισμού, το βάρος του χρέους στις προηγμένες οικονομίες είναι τώρα η κύρια απειλή που αντιμετωπίζει η παγκόσμια οικονομία. Τα συνολικά επίπεδα δημόσιου και ιδιωτικού χρέους έχουν φτάσει σε ύψη ρεκόρ, 275% του ΑΕΠ στις πλούσιες χώρες και 175% στις αναδυόμενες αγορές. Και στις δύο ομάδες χωρών, το χρέος είναι μέχρι και 30 πόντους υψηλότερα από την εποχή της κατάρρευσης της Lehman Brothers το 2008. Από 210% του παγκόσμιου ΑΕΠ το 2008, έχει ξεπεράσει σήμερα το 240%.

Κι εμείς περιμένουμε να ανακάμψει η ελληνική οικονομία, αν το θελήσουν οι ευρωπαίοι. Οι ίδιοι δηλαδή που δεν μπορούν να κάνουν καλά την οικονομία της ευρωζώνης. Τα ίδια επιτελεία που ότι κι αν κάνουν όχι μόνο αδυνατούν να αναχαιτίσουν το βύθισμα της παγκόσμιας οικονομίας, αλλά το κάνουν χειρότερο. Πόσο αφελής, ανόητος, ή κοινός απατεώνας πρέπει να είναι κάποιος για να περιμένει ότι υπάρχει διέξοδος εντός των δοσμένων πλαισίων;

Η κατάσταση είναι τόσο κρίσιμη, που ακόμη και τα επίσημα φερέφωνα της πολιτικής των ανοιχτών συνόρων και των ανοιχτών αγορών, αναγκάζονται να εξετάσουν – στα λόγια έστω – εναλλακτικές.

“Έχει έρθει η ώρα για τους πολιτικούς να συμμετάσχουν στον αγώνα μαζί με τους κεντρικούς τραπεζίτες. Οι πιο ριζοσπαστικές πολιτικές ιδέες θέλουν τη συγχώνευση δημοσιονομικής και νομισματικής πολιτικής. Μια τέτοια επιλογή είναι η χρηματοδότηση των δημοσίων δαπανών (ή των φορολογικών περικοπών) απευθείας με την εκτύπωση χρήματος, γνωστή ως “πτώση από ελικόπτερο”. Σε αντίθεση με QE [ποσοτική χαλάρωση], μια πτώση από ελικόπτερο παρακάμπτει τις τράπεζες και τις χρηματοπιστωτικές αγορές, και βάζει φρεσκοτυπωμένο μετρητό χρήμα κατευθείαν στις τσέπες των ανθρώπων. Αυτή η καθαρά απερίσκεπτη ενέργεια, θεωρητικά, θα ενθαρρύνει το λαό να δαπανήσει τα επιπλέον χρήμα κι όχι να το αποταμιεύσει,” αναφέρει το κεντρικό άρθρο του Economist (20.2.2016).

Η ιδέα είναι πολύ παλιά. Η ουσία της βρίσκεται στην ανάγκη να δοθεί πραγματικό εισόδημα στα λαϊκά στρώματα ώστε να αυξηθεί η αγοραστική τους δύναμη, να τονωθεί ο τζίρος στην οικονομία κι έτσι να αυξηθούν οι επενδύσεις μαζί με τις θέσεις απασχόλησης.

Με άλλα λόγια, μετά από σχεδόν 8 χρόνια συνεχών κεφαλαιοποιήσεων των μεγάλων τραπεζών και των ανοιχτών χρηματαγορών με δεκάδες τρις δολάρια παγκόσμια, ανακάλυψαν – στα λόγια – το αυτονόητο. Ό,τι χωρίς πραγματικό εισόδημα είναι αδύνατο να ανακάμψει η οικονομία. Ιδίως μια οικονομία σαν της Ελλάδας, που εξαρτάται πρωταρχικά από τη δική της εγχώρια αγορά.

Επομένως, ποιό είναι το πρώτο και βασικό μέλημα μιας πολιτικής που επιδιώκει την ανάκαμψη της οικονομίας με όρους θέσεων εργασίας και επενδύσεων; Η παροχή πραγματικού εισοδήματος στα λαϊκά στρώματα. Αλλιώς είναι αδύνατον να ξεφύγει από την κατάρρευση.

Πώς πρέπει να δοθεί εισόδημα; Ακόμη και με τον τρόπο που αναφέρει ο Economist. Δηλαδή με φρεσκοτυπωμένο χρήμα κατευθείαν στον πληθυσμό. Κι αυτή οφείλει να είναι η πρώτη πράξη μιας κυβέρνησης, που θέλει να οδηγήσει την οικονομία και την κοινωνία σε ανάκαμψη.

Σε ποιούς πρέπει να δοθεί αυτό το χρήμα, ως επιπλέον εισόδημα; Στα πιο καταπονημένα στρώματα του πληθυσμού. Συνταξιούχοι, άνεργοι και νοικοκυριά που βρίσκονται κάτω από το όριο της φτώχειας.

Γιατί σ’ αυτούς; Όχι μόνο για λόγους κοινωνικής δικαιοσύνης, αλλά γιατί το εισόδημα αυτό δεν θα γίνει αποταμίευση, ούτε θα ενισχύσει τη ζήτηση για εισαγόμενα. Θα κατευθυνθεί πρωτίστως σε βασικά είδη κατανάλωσης, όπου κυριαρχεί η εγχώρια παραγωγή.

Πώς μπορεί να δοθεί αυτό το εισόδημα από την πρώτη κιόλας ημέρα; Με απόφαση του κράτους. Στην αρχή αγνοώντας τους κανόνες του κοινού νομίσματος με σκοπό να προετοιμάσει την ομαλή μετάβαση της ελληνικής οικονομίας σε δικό της εθνικό κρατικό νόμισμα.

Ειδικά για την Ελλάδα το κράτος οφείλει να χρηματοδοτήσει τα ανήλικα τέκνα από 0-18 ετών με 300 ευρώ ανά μήνα κατά κεφαλή. Με σκοπό φυσικά να ανακόψει αποφασιστικά τη δημογραφική κατάρρευση, που βιώνει η χώρα.

Για να βρει το επιπλέον αυτό εισόδημα το δρόμο του για την εγχώρια αγορά, απαιτούνται τρείς θεμελιώδεις κινήσεις:

Πρώτο, σεισάχθεια, δηλαδή σβήσιμο των χρεών προς τράπεζες, εφορίες και ασφαλιστικά ταμεία για νοικοκυριά, ελευθεροεπαγγελματίες, αγρότες και μικρομεσαίους.

Δεύτερο, διάλυση όλων των τραστ, καρτέλ και ιδιωτικών μονοπωλίων, ή ολιγοπωλίων.

Και τρίτο, καθεστώς επιλεκτικής ανταγωνιστικής προστασίας υπέρ της εγχώριας παραγωγής και αγοράς. Σε συνδυασμό φυσικά με την επιβολή αυστηρών ελέγχων και απαγορεύσεων στην κίνηση κεφαλαίου εκτός Ελλάδας.

Όλα αυτά είναι μέτρα του πρώτου 24ώρου που οφείλει να υιοθετήσει μια κυβέρνηση, αν έχει σκοπό να αναχαιτίσει την οικονομική και κοινωνική κατάρρευση της χώρας. Χωρίς αυτά δεν μπορεί να υπάρξει συνέχεια. Δεν μπορεί ούτε καν να υπάρξει προετοιμασία για εισαγωγή νέου εθνικού κρατικού νομίσματος στη θέση του ευρώ.

Μπορούν όλα αυτά να γίνουν με μνημόνια και δανειακές συμβάσεις; Ούτε κατά διάνοια. Η κυβέρνηση που θα αναλάβει να βγάλει τη χώρα από το σημερινό αδιέξοδο είναι υποχρεωμένη να καταγγείλει δανειακές συμβάσεις, μνημόνια και χρέος ως παράνομα, απεχθή και καταχρηστικά για τα θεμελιώδη δικαιώματα του λαού και της χώρας.

Είναι επίσης υποχρεωμένη να κινήσει διαδικασία ποινικής λογοδοσίας για όλους όσοι υπέγραψαν, ψήφισαν και υπηρέτησαν θεσμικά το καθεστώς των μνημονίων, της κατάλυσης του Συντάγματος και της αποικιακής κατοχής της χώρας. Όχι μόνο για λόγους δικαιοσύνης, αλλά για να καταλάβει τόσο ο λαός, όσο και η διεθνής κοινότητα ότι τα πράγματα αλλάζουν ριζικά στην Ελλάδα.

Δεν ξέρω τι θα χρειαστεί για να αντιληφθεί η μεγάλη πλειοψηφία του λαού ότι αυτά που περιγράψαμε είναι η μόνη εναλλακτική που διαθέτει έναντι της απόλυτης καταστροφής. Δεν ξέρω πόσα παθήματα θα χρειαστούν ακόμη. Πόσες εκατόμβες. Πόσες τραγωδίες. Το μόνο που ξέρω σίγουρα είναι ότι υπάρχει η πολιτική δύναμη που μπορεί – αύριο το πρωί, αν χρειαστεί – να τα βάλει με επιτυχία στην πράξη. Κι αυτή η δύναμη είναι μόνο το ΕΠΑΜ.

%d bloggers like this: