Blog Archives

TRT World interview with L. Chrysanthopoulos and C. Copetas on IEO of IMF report .

Uploaded on Athenianvoice 3-8-2016


Published on 2 Aug 2016

If you ask Greeks they’ll say their lenders – including the IMF – have put them through hell over the past few years. And they’ll say it was mostly unnecessary. TRT World’s business programme looks at a recent report criticising the IMF for its Greece bailout. Matthew Moore presents ‘Money Talks’ from TRT World’s studios in Istanbul. From Wall Street to Main Street ‘Money Talks’ helps the 99% navigate their changing financial world.

 

Advertisements

The Greek debt, a European tragedy (multi-sub) – Το ελληνικό χρέος, μια ευρωπαϊκή τραγωδία

Uploaded on Athenianvoice 22-7-2016


Français  /  english subs /  español /  ελληνικοί υπότιτλοι 

Published on 20 Jul 2016

Subtitles: English, Ελληνικά, Español, Deutsch, Srpskohrvatski jezik/ Српскохрватски језик

Speech bubble translation/traducíones de los textos:
13:31 :
En: Eric TOUSSAINT, scientific coordinator of Greece Truth Committee on Public Debt (quoting Keynes): “If you owe your bank a thousand euros, you have a problem. But if you owe a billion, it has.”

Es: Eric TOUSSAINT, coordinador científico del Comité para la Verdad sobre la Deuda Pública griega (citando Keynes): “Si debes mil euros a tu banco tienes un problema; si le debes mil milliones el problema lo tiene el banco.”

De: Eric TOUSSAINT, wissenschaftlichen Koordinators der Kommission für Wahrheit über griechischen Schulden: „Wenn Sie 1000€ ihrer Bank schulden, haben Sie ein Problem. Aber wenn Sie ihr eine Milliarde schulden, hat sie ein Problem!“

14:08 :
En: Jean-Claude Juncker, President of the European Commission: “There can be no democratic choice against the European treaties.”

Es: Jean-Claude Juncker, Presidente de la Comisión Europea: “No puede haber decisiones democráticas contra los tratados europeos.”

De: Jean-Claude Juncker, Präsident der Europäischen Kommission: „Es kann keine demokratischen Entscheidungen geben, die gegen den europäischen Verträge gehen“

14:11 :
En: Donald Tusk, President of the European Council: “Given what is happening in Greece, has appeared the illusion that it would now be possible to change the course of Europe. That we could build an alternative to the traditional view of Europe, to the discourse on austerity.”

Es: Donald Tusk, Presidente del Consejo Europeo: “Con lo que ha pasado en Grecia, ha aparecido la ilusión ideológica de que es posible cambiar el curso de Europa, que podemos construir una alternativa a la visión tradicional de Europa, al discurso sobre la austeridad.”

De: Donald Tusk, Präsident des Europäischen Rates: „All das, was in Griechenland geschehen ist, hat die ideologische Illusion erschafft, dass es nun möglich ist, den Lauf Europas zu ändern, dass man eine Alternative zur traditionellen Sicht Europas und zur Rede über die Sparpolitik bauen kann.“

14:19 :
En: Romaric Godin, journalist with ‘La Tribune’ newspaper: “Euro is the ECB currency which distributes it on critereas that take account of financial issues -poorly hiding politic purposes- rather than the peoples well-being.”

Es: Romaric Godin, periodista por ‘La Tribune’: “El euro es la moneda del la BCE, que la distribuye en base a criterios que no tienen en cuenta el bien estar de población, sino en base a criterios financieros que disimulan mal los objetivos políticos.”

De: Romaric Godin, Journalist der Zeitung “La Tribune” : „Das Euro ist die Währung der EZB, die das Wohlstehen der Völker nicht berücksichtigt, wenn sie sie verteilt, aber die nach finanziellen Kriterien entscheidet, die fast gar nicht politische Ziele verbergen.“

Pour aller plus loin/ To go futher:
1:19 : http://ec.europa.eu/eurostat/tgm/tabl…)

1:38 :
fr: http://www.cadtm.org/IMG/pdf/65QR-201… , question 12, p.55
en: http://www.cadtm.org/Debt-the-IMF-and…
es: http://www.cadtm.org/IMG/pdf/60Q_60R.pdf , pregunta 12, p.75

6:41 :
fr: Restructuration de 2012: lire http://cadtm.org/L-echec-de-la-restru…
en: 2012 restructuration: Read http://www.cadtm.org/The-lessons-that…
es: restructuración de 2012: http://www.cadtm.org/El-fracaso-de-la…

9:11 : http://jubileedebt.org.uk/news/imf-ma…

9:45 : http://gesd.free.fr/imfinter2010.pdf

10:03 : http://www.latribune.fr/economie/unio…

10:13 :
fr: légalité du 3eme memorandum: http://www.cadtm.org/Analyse-de-la-le…
en: Legal analysis of the 3rd memorandum http://www.cadtm.org/Illegitimacy-Ill…
es: legalidad del 3° memorandum: http://www.cadtm.org/Ilegitimidad-Ile…

13:00 : http://www.acrimed.org/Couverture-med…

13:40 :
fr: https://www.oxfam.org/sites/www.oxfam…
en: https://www.oxfam.org/sites/www.oxfam…
es: https://www.oxfam.org/sites/www.oxfam…

Plus en français:
http://www.cadtm.org/Rapport-prelimin…
http://www.cadtm.org/Si-la-Grece-resp…
http://www.cadtm.org/Quelques-verites…
http://cadtm.org/Grece?lang=fr
http://greekdebttruthcommission.org/
http://cadtm.org/L-expert-des-Nations…
More in English:
http://www.cadtm.org/Preliminary-Repo…
http://www.cadtm.org/UN-expert-on-Gre…
Más en español:
http://www.cadtm.org/Informe-prelimin…
http://www.cadtm.org/El-experto-de-la…

Το χειρότερο κοινοβούλιο από την εποχή του εμφυλίου

sf-013a11Α

Τα χθεσινά εκλογικά αποτελέσματα “αναβάθμισαν” το κοινοβούλιο από μνημονιακό σε ολοκληρωτικά κατοχικό. Κι ο λόγος είναι απλός. Δεν υπάρχει πλέον κανένα πολιτικο κόμμα στη σύνθεση της νέας Βουλής, που να θέτει – έστω και για το θεαθήναι – ζήτημα εθνικής κυριαρχίας, πραξικοπηματικής κατάλυσης του Συντάγματος, ή έστω ανθρωπίνων δικαιωμάτων για τον ελληνικό λαό.

Όλα τα κόμματα της νέας Βουλής – μηδενός εξαιρουμένου – αποδέχονται την κατάλυση της κρατικής υπόστασης της Ελλάδας και την άσκηση κατοχής από τους Θεσμούς της ευρωζώνης. Ούτε που νοιάζονται για το αν τηρείται έστω και στο ελάχιστο η συνταγματική τάξη στη χώρα, αν υφίσταται έστω και στοιχειωδώς κράτος δικαίου για τους πολίτες. Το μόνο δίκαιο που αναγνωρίζουν, είναι το δίκαιο του δυνάστη, του ισχυρού, δηλαδή των επιτελείων της ευρωζώνης.

Σκεφτείτε κατάντια. Οι μόνες δυνάμεις που στο νέο κοινοβούλιο καλούνται να υπερασπιστούν τη συνταγματική έννομη τάξη από τη χούντα των μνημονίων, είναι η ΧΑ και το ΚΚΕ. Δηλαδή δυο κόμματα που δεν δίνουν την ελάχιστη σημασία στην κατοχύρωση συλλογικών και ατοιμικών δικαιωμάτων. Το μεν ένα, η ΧΑ, γιατί ποθεί την ολική επαναφορά του “εθνικιστικού κράτους”, δηλαδή όπως ήταν το κράτος κατά τον εμφύλιο. Ενώ το ΚΚΕ θεωρεί ότι συμβαίνει ως νομοτέλεια του καπιταλισμού κι επομένως του είναι παντελώς αδιάφορο.

Ένα δεύτερο σοβαρό αποτέλεσμα είναι το γεγονός ότι το εθνικό νόμισμα και μαζί του το αίτημα της εθνικής ανεξαρτησίας, της δημοκρατίας, αλλά και της καταγγελίας του χρέους ως παράνομου με βάση το διεθνές δίκαιο, δεν έχουν πλέον κανένα εκπρόσωπο στη νέα Βουλή. Δεν υπάρχει πλέον κανένα κόμμα ενάντια στο ευρώ. Κι αυτό θα ανοίξει μια νέα περίοδο ακόμη χειρότερων αποκλεισμών, ίσως και αστυνομικών μέτρων εναντίον όσων επιμένουν ότι μόνο με την έξοδο από το ευρώ και την ΕΕ, μπορεί να υπάρξει έστω μια πιθανότητα διεξόδου.

Με εξαίρεση τα χρόνια του εμφυλίου, δεν μπορώ να σκεφτώ άλλη ιστορική περίοδο με χειρότερη σύνθεση κοινοβουλίου. Η μεγάλη κατάκτηση των ξένων κέντρων δεν είναι η επικράτηση των πιο αδίστακτων, ανελέητων και τυχοδιωκτικών στοιχείων που διαθέτει ο βόθρος της εγχώριας πολιτικής από τον Τσίπρα και τον Καμμένο έως τον Λεβέντη, αλλά ο αποκλεισμός κάθε αληθινά αντιπολιτευτικής φωνής στο καθεστώς κατοχής.

Σχεδόν έξι χρόνια μετά το πρώτο μνημόνιο, οι δανειστές και οι Θεσμοί της ευρωζώνης, έχουν το πιο εθελόδουλο κοινοβούλιο και ταυτόχρονα τους αναγκαίους πολιτικούς συσχετισμούς για να περάσουν ότι δεν μπορούσαν μέχρι σήμερα. Από εδώ και μπρος αρχίζει η Τελική Λύση για τους Έλληνες. Τώρα θα μάθουμε όλοι στην πράξη τι σημαίνει σφαγείο. Όχι μόνο για τις συντάξεις, τις δουλειές, τα μεροκάματα, αλλά για ολόκληρη τη χώρα.

Το αποτέλεσμα αυτό ήταν πρώτα και κύρια προϊόν της μαζικής αποχής. Όσοι υποστήριξαν συνειδητά την αποχή ως πολιτική πράξη, έπαιξαν επάξια τον ρόλο τους ως Πέμπτη Φάλαγγα. Μ’ αυτούς, όπως και με όσους εντάχθηκαν στα ψηφοδέλτια των κομμάτων της κατοχής, μας χωρίζει αίμα. Το αίμα χιλιάδων συνανθρώπων μας, συμπατριωτών μας.

Το 2015, σύμφωνα με τα ληξιαρχεία, θα έχουμε μεταπολεμικό ρεκόρ θανάτων στην πατρίδα μας, χάρις στην ολοκληρωτική απαξίωση των κοινωνικών υποδομών υγείας στη χώρα μας. Αλλά ποιός νοιάζεται; Πάντως όχι όλοι εκείνοι που συχνοτίζονται με τους δημίους της χώρας μας, ή καλούσαν τον λαό σε αποχή για να διευκολύνουν το καθεστώς κατοχής.

Από πολιτική, εθνική και ταξική άποψη η αποχή σ’ αυτές τις εκλογές έχειτην ίδια σημασία με την αποχή στις βουλευτικές εκλογές της 31ης Μαρτίου 1946. Όπως τότε η αποχή του 50% – που λανθασμένα προκάλεσε το ΕΑΜ – άνοιξε το δρόμο στην κλιμάκωση του εμφυλίου, έτσι και η τωρινή αποχή. Γέννησε μια Βουλή ικανή ακόμη και να αιματοκυλήσει τον λαό με τα όπλα. Με ξένα όπλα.

Με όλους αυτούς λοιπόν μας χωρίζει αίμα. Πολύ περισσότερο όταν αρχίζει να επικρατεί στον κόσμο η κοινωνική ηθική της εθελοδουλείας. Ο Ετιέν ντε λα Μποεσί είχε μιλήσει γι’ αυτήν στην Πραγματεία περί εθελοδουλείας, που γράφτηκε τον 16ο αιώνα. Για φανταστείτε κατάντια. Να εξηγεί την κοινωνική και πολιτική συμπεριφορά των Ελλήνων σήμερα, ένα δοκίμιο του 16ου αιώνα.

Η υποτέλεια, έγραφε ο Μποεσί, ενισχύεται όταν οι άνθρωποι ανατρέφονται υπό καθεστώς υποταγής. Οι άνθρωποι έχουν εκπαιδευτεί να λατρεύουν τους άρχοντες,δηλαδή  αυτούς που κατέχουν την εξουσία. Κι ενώ η ελευθερία έχει ξεχαστεί από τους πολλούς, υπάρχουν πάντα μερικοί που ποτέ δεν θα υποταχθούν. Και απ’ αυτούς η εξαρτάται η πρόοδος του ανθρώπου.

Όταν κυριαρχεί η εθελοδουλεία, ακόμη και η μεγαλύτερη διαστροφή της ανθρώπινης φύσης, φαίνεται σαν κάτι το φυσιολογικό και το δεδομένο. Η κοινωνική ηθική της εθελοδουλείας, δεν είναι παρά η κοινωνική ηθική του αλήτη. Κι ο αλήτης ξέρει μόνο να αρπάζεται από τις καταστάσεις, αδιαφορόντας για τις συνέπειες, αλλά και για όλους τους άλλους. Η πολιτική αδιαφορία και η αποθέωση της πάρτης μου, είναι το raison d’etre της αλήτικης ηθικής. Κι αυτή δυστυχώς τείνει να κυριαρχήσει στην ελληνική κοινωνία.

Αν τα πράγματα πρέπει να αλλάξουν, έγραφε ο Μποεσί, πρέπει κανείς να συνειδητοποιήσει το βαθμό στον οποίο τα θεμέλια της τυραννίας βρίσκονται στα εκτεταμένα δίκτυα των διεφθαρμένων ανθρώπων που ενδιαφέρονται για τη διατήρηση της τυραννίας. Κι αυτά τα έγραφε για τη Γαλλία του 16ου αιώνα, αλλά ισχύουν απόλυτα και για την Ελλάδα του σήμερα. Επομένως η δουλειά όσων αγωνίζονται για να αλλάξουν ριζικά τα πράγματα, οφείλει να είναι όχι απλά πολιτική, αλλά βαθύτατα διαφωτιστική. Η μάχη συνεχίζεται.

Μέσα στη θλίψη της απέραντης μετριότητας, που μας πνίγει από παντού, παρηγοριέμαι ότι κάπου, σε κάποιο καμαράκι, κάποιοι πεισματάρηδες αγωνίζονται να εξουδετερώσουν τη φθορά. Οδυσσέας Ελύτης.

Αναρτήθηκε από ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΑΖΑΚΗΣ στις 1:01 μ.μ.

Ετοιμάζουν κοινοβουλευτική δικτατορία

sf-013a11Α

Μέσα στο καλοκαίρι και υπό το “σιδηρούν παραπέτασμα” των ΜΜΕ ψηφίστηκε το χειρότερο μνημόνιο των τελευταίων χρόνων. Ο λόγος δεν είναι μόνο το γεγονός ότι θα υπάρξουν νέα κουρέματα συντάξεων, μισθών, κοινωνικών δαπανών, κοκ. Ποιός στ’ αλήθεια μπορεί να πιστεψει σήμερα ότι μπορεί να περισώσει τη δουλειά του, ή τη σύνταξή του υπό καθεστώς μνημονίων;

Τι νέο έφερε το καινούργιο μνημόνιο; Για πρώτη φορά από το 2010 κανείς δεν τολμά να υποσχεθεί ούτε καν τα παραμύθια που υποσχόταν στα προηγούμενα μνημόνια. Τα προηγούμενα μνημόνια συνοδεύονταν από υποτίθεται “αναλογιστικές μελέτες” ή έστω εκτιμήσεις για τα οφέλη στο χρέος και στην οικονομία που δήθεν θα έφερνε η εφαρμογή των μνημονιακών πολιτικών. Φυσικά επρόκειτο για παραμύθια. Αλλά μας έλεγαν ότι έτσι και εφαρμόσουμε το πρώτο μνημόνιο στις αρχές του 2011 η ελληνική οικονομία θα γνώριζε άνοδο και το χρέος θα άρχιζε να πέφτει. Η περίφημη απελευθέρωση των επαγγελμάτων θα προσέθετε χιλιάδες θέσεις εργασίας και θα πρόσθετε ποσοστά ανόδου στο ΑΕΠ, κοκ.

Τα ίδια και χειρότερα με το δεύτερο μνημόνιο. Το 2015 κανονικά θα έπρεπε να έχουμε 2,5% άνοδο του ΑΕΠ και μείωση του δημόσιου χρέους στο 160% επί του ΑΕΠ. Άστε τις επενδύσεις και τις θέσεις εργασίας. Όλα αυτά ως ευεργετήματα από την πιστή εφαρμογή της 2ης φάσης των μνημονιακών πολιτικών.

Σήμερα, με το δημόσιο χρέος να καλπάζει στα 180% του ΑΕΠ, την ανεργία να φλερτάρει το 27% – παρά τα μαγειρέματα της ευνουχισμένης ΕΛΣΤΑΤ – και την οικονομία να συρρικνώνεται τουλάχιστον κατά 2,5% φέτος, τα κόμματα του δοσιλογισμού δεν τολμούν ούτε καν να εμφανίσουν ανάλογες “μελέτες” για την τριετία 2016-2018. Έτσι οι Έλληνες καλούνται να φορτωθούν κοντά στα 90 επιπλέον δις ευρώ σε χρέος από τον Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Σταθερότητας, χωρίς να καν φρούδες ελπίδες.

Ο λόγος είναι απλός. Ακόμη κι αν επιτευχθούν όλοι οι δημοσιονομικοί στόχοι του νέου προγράμματος, το 2018 το δημόσιο χρέος θα έχει ξεπεράσει 190% του ΑΕΠ, ενώ η οικονομία θα έχει επιπλέον συρρικνωθεί τουλαχιστον κατά 10%. Η ανεργία θα έχει ξεφύγει από κάθε όριο, ακόμη κι αν η ΕΛΣΤΑΤ θα την εμφανίζει δήθεν σταθερή στα 27%. Ενώ η εξαθλίωση θα έχει πάρει τραγικές καταστάσεις. Στο τέλος του 2018 πάνω από τα μισά νοικοκυριά θα χρειάζονται κρατική υποστήριξη για να μην αναζητούν τα προς το ζειν από τις φιλανθρωπικές οργανώσεις.

Ωστόσο, η πιο σημαντική εξέλιξη του νέου μνημονίου είναι, αφενός, ο νέος Οργανισμός ιδιωτικοποιήσεων (ξεπουλήματος) που θα πρέπει να εκποιήσει 50 δις ευρώ δημόσια περιουσία. Για να αντιληφθούμε το μέγεθος του ξεπουλήματος, αρκεί να ανφέρουμε ότι η Γενική Κυβέρνηση (ευρύτερος δημόσιος τομέας) το πρώτο τρίμηνο του 2015 είχε ως χρηματοπιστωτική περιουσία με τη μορφή των εισηγμένων μετοχών αξίας 14,6 δις ευρώ. Από αυτές τα 2,3 δις είναι εισηγμένες μετοχές των πρώην ΔΕΚΟ και άλλων μη χρηματοπιστωτικών εταιρειών. Ενώ τα 12,2 δις ευρώ είναι οι εισηγμένες μετοχές των συστημικών τραπεζών που πήρε το δημόσιο έναντι των 40 δις ευρώ ανακεφαλαιοποίηση του 2013-2014.

Ενώ η χρηματοπιστωτική περιουσία της Γενικής Κυβέρνηση με τη μορφή των μη εισηγμένων μετοχών και μεριδίων ανερχόταν το πρώτο τρίμηνο του 2015 σε 20,9 δις ευρώ. Πρόκειται για οργανισμούς του δημοσίου, φορείς υγείας, παιδείας, άμυνας, και υποδομές (λιμένες, δίκτυα, αεροδρόμια, κοκ). Με άλλα λόγια ολόκληρη η χρηματοπιστωτική περιουσία του δημοσίου ανερχόταν το πρώτο τρίμηνο του 2015 σε 35,5 δις ευρώ. Και οι δανειστές ζητάνε, πέρα από το ΤΑΙΠΕΔ, άλλα 50 δις ευρώ σε εκποίηση. Που θα βρεθούν αυτά; Ακόμη κι αν εκποιηθεί ολόκληρη η δημόσια περιουσία μαζί με σχολεία, πανεπιστήμια, υποδομές, εγκαταστάσεις ενόπλων δυνάμεων, κοκ, δεν φτάνουν τα 50 δις ευρώ. Με τη μέθοδο αυτής της εκποίησης στην Ελλάδα δεν θα μείνει απολύτως τίποτε. Ούτε καν FIR.

Μια δεύτερη καινοτομία του νέου μνημοίου είναι ολοκληρωτική απόσπαση των λειτουργιών του κράτους από την εποπτεία  των συντεταγμένων οργάνων της ελληνικής πολιτείας. Στο νέο μνημόνιο προβλέπεται ακόμη και η εξάλειψη του ελέγχου των δημοσιονομικών της χώρας, αλλά και του κρατικού προϋπολογισμού, από το Ελεγκτικό Συνέδριο. Με δεδομένο ότι ο έλεγχος από τον κοινοβούλιο έχει καταντήσει λιγότερο από εικονικός, ο αποκλεισμός του Ελεγκτικού Συνεδρίου από τον έλεγχο των δημοσιονομικών, αφαιρεί ακόμη και την ελάχιστη δυνατότητα εποπτείας και ελέγχου προς όφελος του δημοσίου συμφέροντος και των ελλήνων πολιτών.

Με τον τρόπο αυτό το ελληνικό κράτος μετατρέπεται σε μηχανισμό διοικητικής και δημοσιονομικής επιβολής στα χέρια ανεξάρτητων και ανεξέλεγκτων ιδιωτικών οργάνων, που καθορίζονται από τους δανειστές και την αγορά. Η ίδια η έννοια του δημοσίου συμφέροντος καταργείται υπέρ των δανειστών και η δημόσια διοίκηση ιδιωτικοποιείται σε τέτοιο βαθμό, ώστε να κάνουν απόλυτο κουμάντο οι απεσταλμένοι και τα κλιμάκια των Θεσμών εξ Ευρώπης.

Κανένας πολίτης, κανένα όργανο της δικαιοσύνης, κανένα συντεταγμένο όργανο της πολιτείας δεν θα μπορεί να ασκήσει έλεγχο, να παρέμβει στα δημοσιονομικά της χώρας, ή έστω να αντιδράσει ενάντια στις αδικίες και στην πλήρη ασυδοσία της εκτελεστικής εξουσίας. Υπέρτατος νόμος, το συμφέρον των δανειστών και οι δεσμεύσεις έναντί τους.

Γιατί όλα αυτά; Οι δανειστές θέλουν μια τόσο μεγάλη σε αριθμό βουλευτών, συμπαγή, συνεκτική και πειθήνια κοινοβουλευτική πλειοψηφία, η οποία να μπορεί να αποδεχθεί την κατάλυση του εθνικού κράτους, όπως σχεδιάζει το νέο Ευρωπαϊκό Ράιχ. Μέσα από αυτές τις εκλογές το σύστημα κατοχής με τα κόμματα πρωτίστως των δοσιλόγων, επιδιώκουν να νομιμοποιήσουν την κατάλυση της έννομης συνταγματικής τάξης στη χώρας μας. Επιδιώκουν να νομιμοποιήσουν την κατάλυση της ίδιας της κρατικής υπόστασης της Ελλάδας υπέρ των Θεσμών της ΕΕ.

Μην ξεχνάμε ότι οι ηγέτες του νέου ιμπεριαλιστικού άξονα στην Ευρώπη, έχουν ζητήσει να υπάρξει στην ευρωζώνη μια κυβέρνηση, ένα κοινοβούλιο και ένα ταμείο για όλα τα κράτη-μέλη (βλέπε την παρέμβαση Ολάντ στην Journal du Dimanche, 19/7/2015). Ενώ στις Βρυξέλλες, 22 Ιουνίου φέτος, οι πέντε Πρόεδροι – ο Πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Jean-ClaudeJuncker, από κοινού με τον Πρόεδρο της Συνόδου Κορυφής για το ευρώ, Donald Tusk, τον Πρόεδρο του Ευρωομάδας, Jeroen Dijsselbloem, τον Πρόεδρο της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, Mario Draghi και τον Πρόεδρο του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, MartinSchulz  έδωσαν στη δημοσιότητα τα σχέδιά τους για την κατάλυση των εθνικών κρατών μέσα από την συγκέντρωση όλης της κυβερνητικής εξουσίας στα όργανα της ΕΕ έως το 2025.

Αιχμή του δόρατος αυτής της επιστροφής της Ευρώπης στην εποχή των Ράιχ, είναι η Ελλάδα. Αυτό το νόημα έχει η υπαγωγή της Ελλάδας στον Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Σταθερότητας. Επομένως ο ευρωπαϊκός άξονας έχει ανάγκη μια τόσο πειθήνια, συμπαγή και εξαγορασμένη κοινοβουλευτική πλειοψηφία, που να δέχεται τα πάντα στο όνομα της “ευρωπαικής ολοκλήρωσης”. Χωρίς αντιρήσεις, διαφοροποιήσεις, ή έστω τσιριμόνιες και πολιτικαντισμούς. Να δέχεται τα πάντα, ακόμη και τον εθνικό ακρωτηριασμό της Ελλάδας για το καλό της “ευρωπαϊκής προοπτικής”. Άλλωστε ο κ. Παυλόπουλος ως ΠτΔ μας το λέει κάθε τόσο, τα σύνορα της Ελλάδας δεν της ανήκουν. Ανήκουν στην ΕΕ.

Για να τα πετύχουν όλα αυτά χρειάζονται εκτός από μια πειθήνια συμπολίτευση και μια εντελώς ακίνδυνη αντιπολίτευση. Έχοντας ένα παντελώς εικονικό κυνοβούλιο όπου ο δοσιλογισμός της συμπολίτευσης δεν αποτελεί πρόβλημα για μια αντιπολίτευση που καταγγέλει και μένει στη γωνιά της, είναι το ιδανικό για να επιβληθεί στην Ελλάδα μια δικτατορία με κοινοβουλευτικό μανδύα. Αυτό ακριβώς που χρειάζονται οι Θεσμοί της ΕΕ για να περάσουν τα σχέδιά τους. Όχι μόνο στην Ελλάδα, αλλά σ’ ολόκληρη την Ευρώπη.

Θέλουν λοιπόν να μας στερήσουν το δικαίωμα να υπάρχουμε σαν κυρίαρχος και ανεξάρτητος λαός. Το δικαίωμα να μας ανήκει ο τόπος μας, τα πατρώα μας, η πατρίδα μας. Το  δικαίωμα να ζούμε εμείς και η οικογένειά μας με αξιοπρέπεια.

Θέλουν να συνηθίσουμε σ’ ένα αδίστακτο καθεστώς όπου ο άνθρωπος υποβιβάζεται σε υποζύγιο και ζει υπό προθεσμία. Να μας φαίνεται φυσιολογικό και αναπόδραστο να βλέπουμε τους δικούς μας να χάνονται ελλείψει φροντίδας και τα παιδιά μας να φεύγουν για πάντα ρίχνοντας μαύρη πέτρα πίσω τους.

Μας μαθαίνουν ότι η γενοκτονία ενός λαού ισοδυναμεί με την σωτηρία του κι ότι μπορούμε να ζήσουμε στον τόπο μας όχι σαν νοικοκύρηδες, αλλά σαν κούληδες και υποταχτικοί μιας εντελώς απόμακρης και ξένης εξουσίας που εκπορεύεται από τις Βρυξέλλες, το Βερολίνο, την Ουάσινγκτον.  Είναι νομοτέλεια, μας λένε, όπως κάποτε κάποιοι άλλοι έλεγαν στους προγόνους μας ότι είναι γραφτό να μείνουν ραγιάδες.

Γι’ αυτό κι όποιος τρέμει να διεκδικήσει την ελευθερία του, το δικαίωμα να είναι νοικοκύρης στον τόπο του, ας ψηφίσει με γνώμονα πόσο βαμμένος δεξιός, ή αριστερός είναι.  Ας βολευτεί με το λιγότερο κακό, νομίζοντας ότι έτσι τιμωρεί κάποιον άλλο κι όχι τον εαυτό του.

Όποιος όμως μετρά την ευθύνη του απέναντι στους δικούς του και στην πατρίδα του, πάνω και πέρα από κάθε άλλο πιστεύω, τότε θα ψηφίσει με το νου και την καρδιά του. Θα ψηφίσει για μια ανεξάρτητη, κυρίαρχη και ευημερούσα Ελλάδα μακρυά από την χούντα της ευρωζώνης που στήθηκε για τραπεζίτες και εξαγορασμένους πολιτικούς κάθε λογής και απόχρωσης. Δηλαδή, θα ψηφίσει ΕΠΑΜ.

Αναρτήθηκε από ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΑΖΑΚΗΣ στις 6:27 μ.μ.

O Πρώην Αντιπρόεδρος της Ερωπαϊκής Τράπεζας Επενδύσεων Παναγιώτης Γεννηματάς στηρίζει το ΕΠΑΜ

 

Ο Παναγιώτης Γεννηματάς, Αντιπρόεδρος για 7 χρόνια και νυν Επίτιμος Αντιπρόεδρος της Ευρωπαϊκής Τράπεζας Επενδύσεων, στηρίζει το ΕΠΑΜ και την πρότασή του για μετάβαση σε Εθνικό Νόμισμα.

 

Οι αφανείς επιτυχίες των μνημονίων…

sf-013a11Α

Σύμφωνα με τα στοιχεία των ληξιαρχείων στην Ελλάδα η σιωπηρή γενοκτονία που συντελείται εναντίον των Ελλήνων συνιστά ένα ακόμη success story των μνημονίων. Για το πρώτο 8μηνο του 2015, οι θανάτοι ανήλθαν σε 87.270 και οι γεννήσεις σε 63.750. Με άλλα λόγια το δημογραφικό έλλειμμα για τον πληθυσμό της Ελλάδας έφτασε αισίως τους 23.520.

Πρόκειται για ιστορικό ρεκόρ ελλείμματος ανάμεσα σε θανάτους και γεννήσεις για ολόκληρη την περίοδο μετά το τέλος του πολέμου. Μήπως είναι κάτι συγκυριακό; Όχι. Πρόκειται για ένα μόνιμο χαρακτηριστικό, που παρατηρείται συστηματικά από το 2011 και μετά. Δηλαδή στα χρόνια επιβολής των μνημονίων. Τυχαίο; Κάθε άλλο.

Δείτε τι συμβαίνει. Το 2011 εμφανίζεται δημογραφικό έλλειμμα σε βάρος των γεννήσεων της τάξης των 4.671. Ο λόγος είναι απλός. Οι γεννήσεις εκείνη τη χρονιά μειώνονται δραστικά κατά 8.338 έναντι του 2010, ενώ οι θάνατοι αυξάνουν κατά 2.015 έναντι του προηγούμενου έτους.

Το 2012 τα πράγματα γίνονται ακόμη χειρότερα. Οι θάνατοι αυξάνουν κατά 5.589 έναντι του 2011, ενώ οι γεννήσεις πέφτουν εντυπωσιακά κατά 6.057. Το αποτέλεσμα ήταν το δημογραφικό έλλειμμα να εκτιναχθεί στους 16.297 για το 2012.

Το 2013 η κατηφόρα συνεχίζεται. Ενώ οι θάνατοι φαίνονται λιγότεροι έναντι του 2012 κατά  4.874, οι γεννήσεις συνέχισαν να καταρρέουν κατά 6.237. Κι έτσι το δημογραφικό έλλειμμα συνέχισε να αυξάνει κατά 17.660 αυτή την χρονιά.

Το 2014 η δημογραφική κατάρρευση συνεχίζεται. Οι θάνατοι ξαναπέρνουν την ανιούσα και αυξάνονται έναντι του 2013 κατά 2.294. Οι γεννήσεις συνεχίζουν να μειώνονται αν και μόνο κατά 705. Έτσι το δημογραφικό έλλειμμα διαμορφώθηκε για το 2014 σε 20.659.

Στο οκτάμηνο του 2015 η δημογραφική κατάρρευση εμφανίζεται ακόμη χειρότερη. Οι θάνατοι εμφανίζονται πολύ πιο αυξημένοι και στο οκτάμηνο έχουν φτάσει τους 87.270. Αν συνεχίσει έτσι το έτος θα κλείσει με τους θανάτους να πλησιάζουν ή και να ξεπερνούν τους 120 χιλιάδες. Αριθμός ρεκόρ για ειρηνική περίοδο. Οι δε γεννήσεις βρίσκονται στις 63.750 στο οκτάμηνο.

Έτσι μόνο μέσα στο πρώτο οκτάμηνο του 2015 το δημογραφικό έλλειμμα έχει εκτιναχθεί στα 23.520 και ίσως να ξεπεράσει κατά πολύ, έως το τέλος του χρόνου, τις 26 χιλιάδες. Το 2015 απ’ ότι φαίνεται θα είναι η χειρότερη χρονιά της περιόδου των μνημονίων από άποψη θανάτων και δημογραφικής κατάρρευσης. Αυτό είναι το τίμημα της λεηλασίας των ταμείων των νοσοκομείων, ασφαλιστικών ταμείων και γενικά του δημοσίου, προκειμένου να πληρωθεί το ΔΝΤ. Πρώτη φορά αριστερά, βλέπετε.

Τι σημαίνουν όλα αυτά; Σημαίνουν ότι από το 2011 έως το 2014 πέθαναν επίσημα 7.680 παραπάνω από ολόκληρη την προηγούμενη περίοδο. Ενώ ταυτόχρονα οι γεννήσεις μειώθηκαν την ίδια περίοδο κατά 21.337. Ποτέ ξανά καθ’ όλη την μεταπολεμική περίοδο η Ελλάδα δεν υπέστη τέτοια πληθυσμιακή καταστροφή.

Το δημογραφικό έλλειμμα της περιόδου 2011 έως το πρώτο οκτάμηνο του 2015 έχει φτάσει στους 82.807! Με άλλα λόγια χάρις στα μνημόνια έχει ήδη χαθεί ο πληθυσμός μιας ολόκληρης πόλης  μεγέθους Κατερίνης. Ουσιαστικά μια ολόκληρη γενιά Ελλήνων δεν πρόκειται καν να γεννηθεί.

Έχει κανείς αμφιβολία ότι αυτή η δημογραφική κατάρρευση δεν έχει να κάνει με την τραγική κατάσταση του ιατροφαρμακευτικού συστήματος της χώρας, λόγω των οριζόντιων περικοπών και ιδιωτικοποιήσεων που επιβάλλονται από δανειστές και δοσίλογους; Έχει κανείς αμφιβολία ότι η δημογραφική κατάρρευση είναι άσχετη με τη δραματική επιδείνωση της μαζικής φτωχοποίησης και εξαθλίωσης, ιδίως στις νέες ηλικίες;

Να θυμήσουμε μόνο ότι ο πληθυσμός σε κίνδυνο φτώχειας ή κοινωνικό αποκλεισμό στην Ελλάδα από 27-28% ολόκληρη την πριν των μνημονίων περίοδο έχει αισίως σκαρφαλώσει – σύμφωνα με επίσημα αναξιόπιστα στοιχεία – στο 36% το 2014. Άλλο ένα success story των μνημονίων. Η Ελλάδα σήμερα έχει το μεγαλύτερο ποσοστό φτωχοποίησης σ’ ολόκληρη την ΕΕ με εξαίρεση τη Βουλγαρία και τη Ρουμανία. Αλλά να είστε σίγουροι ότι θα τις ξεπεράσουμε πολύ σύντομα χάρις στα νέα μνημόνια της αριστεράς.

Είναι επίσης χαρακτηριστικό ότι το ποσοστό του πληθυσμού σε κίνδυνο φτώχειας υπολογιζόμενο με το κατώφλι φτώχειας του έτους 2005 έχει εξελιχθεί από 16,4% το 2009, σε 16,3% το 2010, 22,9% το 2011, 32,3% το 2012, 40,0% το 2013 και 42,7% το 2014. Κατά τ’ άλλα οι Σαμαροβενιζέλοι μιλούσαν για success story!

Την ίδια ώρα το ποσοστό του πληθυσμού σε κατάσταση υλικής στέρησης από 23,0% το 2009 εκτινάχθηκε στο 37,3% το 2013 και στο 39,3% το 2014. Άλλη μια μεγαλειώδης επιτυχία τουsuccess story. Όμως το χειρότερο απ’ όλα είναι το γεγονός ότι η ηλικιακή ομάδα που πλήττεται περισσότερο από την υλική στέρηση είναι τα ανήλικα από 0 έως 17 ετών. Από 24,4% το 2009 έφτασε το 2013 στο 40,0% και το 2014 στο 42%. Μόνο τριτοκοσμικές χώρες χωρίς παρόν και μέλλον παρουσιάζουν τέτοια φαινόμενα εξαθλιωσης στα ανήλικα.

Συνιστά αυτή η δημογραφική κατάρρευση, γενοκτονία του ελληνικού λαού; Σύμφωνα με τον ορισμό της γενοκτονίας που δόθηκε στη Σύμβαση για την Πρόληψη και Τιμωρία του εγκλήματος της γενοκτονίας και η οποία ψηφίστηκε από τη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ τον Δεκέβριο του 1948, αναφέρει τα εξής στο άρθρο 2:

“Εις την παρούσαν Σύμβασιν ως γενοκτονία νοείται οιαδήποτε εκ των κατωτέρω πράξε­ων, ενεργουμένη με την πρόθεσιν ολικής ή μερικής καταστροφής ομάδος, εθνικής, εθνολογικής, φυλετι­ κής ή θρησκευτικής, ως τοιαύτης : α) Φόνος των μελών της ομάδος. β) Σοβαρά βλάβη της σωματικής ή διανοητικής ακεραιότητος των μελών της ομάδος. γ) Εκ προθέσεως υποβολή της ομάδος εις συνθήκας διαβιώσεως δυναμένας να επιφέρωσιν την πλή­ ρη ή την μερικήν σωματικήν καταστροφήν αυτής. δ) Μέτρα αποβλέποντα εις την παρεμπόδισιν των γεννήσεως εις τους κόλπους ωρισμένης ομάδος. ε) Αναγκαστική μεταφορά παίδων μιας ομάδος εις ετέραν ομάδα.”

Ο πατέρας του όρου “γενοκτονία”, Ραφαέλ Λέμκιν, έγραφε για το περιεχόμενό της:

“Σε γενικές γραμμές, η γενοκτονία δεν σημαίνει απαραίτητα την άμεση καταστροφή ενός έθνους, εκτός κι αν πραγματοποιείται με μαζικές δολοφονίες όλων των μελών του έθνους. Σκοπός είναι μάλλον για να δηλώσει ένα συντονισμένο σχέδιο με ποικίλες δράσεις που αποσκοπούν στην καταστροφή των βασικών θεμελίων της ζωής των εθνικών ομάδων, με σκοπό την εκμηδένιση των ίδιων των ομάδων. Οι στόχοι ενός τέτοιου σχεδίου θα ήταν η διάλυση των πολιτικών και κοινωνικών θεσμών, του πολιτισμού, της γλώσσας, των εθνικών αισθημάτων, της θρησκείας, και της οικονομικής ύπαρξης εθνικών ομάδων, όπως και η καταστροφή της προσωπικής ασφάλειας, της ελευθερίας, της υγείας, της αξιοπρέπειας, ακόμη και της ζωής των ατόμων που ανήκουν σε αυτές τις ομάδες.”  (Raphael Lemkin, Axis Rule in Occupied Europe, Carnegie Endowment for International Peace, 1944, σ. 79)

Τι απ΄όλα αυτά δεν συντρέχουν στην περίπτωση της Ελλάδας των μνημονίων και της ευρωπαίκής κατοχής; Και μόνο η κατάρρευση των γεννήσεων λόγω των μνημονιακών επιταγών συνιστά πολιτική γενοκτονίας σε βάρος του ελληνικού λαού. Μια πολιτική γενοκτονίας για την οποία ευθύνονται τόσο οι Ευρωπαίοι, όσο και οι ντόπιοι δοσίλογοι.

Όμως η γενοκτονία δεν σταματά εκεί. Η διάλυση της εθνικής παιδείας, της υγείας, η καταστολή του εθνικού αισθήματος, η αναγκαστική μετατροπή της χώρας σε αποθήκη λαθραίων μεταναστών υπό καθεστώς δουλεμπορίου, αλλά και η σκόπιμη στέρηση των βασικών θεμελίων της ζωής ενός ολόκληρου έθνους, του ελληνικού, συνιστά καραμπινάτη γενοκτονία.

Ιδίως από τη στιγμή που επιχειρείται να υποβιβαστεί ή και να χαθεί η εθνική ταυτότητα του Έλληνα έναντι ενός πολιτικού και γεωγραφικού προσδιορισμού, Ευρωπαίος. Η επιβολή της τεχνητής ιδιότητας Ευρωπαίος έναντι του Έλληνας, συνιστά φαινόμενο ισάξιο του εκγερμανισμού των Πολωνών και των υπολοίπων εθνών και εθνοτήτων επί ναζισμού. Η διαφορά είναι μόνο στα μέσα. Η λογική και οι επιδιώξεις ακριβώς οι ίδιες. Η διεθνής κοινότητα καταδικάζει κάθε μορφή βίαιης αφομοίωσης ενός υποτελούς, ή υπό κατοχή έθνους, αποεθνοποίησης και γενοκτονίας ως έγκλημα κατά της ανθρωπότητας, από την εποχή των συμφωνιών της Χάγης το 1907.

Σήμερα συντελείται η πιο γενικευμένη βίαιη αφομοίωση ενός ανεξάρτητου έθνους, αποεθνοποίησης και γενοκτονίας των Ελλήνων, προκειμένου να επιβληθεί ο Ευρωπαϊσμός, όπως επιχείρησε παλαιότερα να επιβληθεί ο πανγερμανισμός, ο πανσλαβισμός, ο αγγλοσαξονισμός, κοκ. Η μόνη διαφορά βρίσκεται στα μέσα. Αν και από την σκοπιά του αποτελέσματος δεν παίζει κανένα ρόλο.

Όσοι ντρέπονται για την κληρονομιά τους και την εθνική τους ταυτότητα, όσοι είναι αρκούντως ραγιάδες και υποτακτικοί για να ανεχθούν ένα τέτοιο έγκλημα εναντίον όχι μόνο των Ελλήνων, αλλά της ίδιας της ανθρωπότητας, δεν έχουν παρά να επιβραβεύσουν την Κυριακή τους βασικούς συντελεστές της γενοκτονίας. Είτε με την ψήφο τους σε μια από τις κομματικές παραλλαγές τους, είτε με την αδιαφορία και την αποχή τους.

Αναρτήθηκε από ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΑΖΑΚΗΣ στις 1:46 μ.μ.

 

Έλεος κ. Μάρδα! Κόψτε τις μαρδακίες!

sf-013a11Α

«Ανυπολόγιστες οι ζημιές με επιστροφή στη δραχμή» μας δήλωσε το παλιό κομματόσκυλο του Σημίτη και νυν αναπληρωτής υπουργός οικονομικών Μάρδας. Ο εν λόγω κύριος ανήκε στη συμμορία που μας έβαλε στο ευρώ με τους χειρότερους δυνατούς όρους, ώστε να λεηλατηθεί η χώρα από τραπεζίτες κερδοσκόπους και τοκογλύφους. Και τώρα τι μας λέει; Έτσι και φύγουμε, θα καταστραφούμε.

Όταν φωνάζει ο κλέφτης να φοβηθεί ο νοικοκύρης

Το αγαπημένο μοτίβο του εν λόγω κυρίου είναι η υποτίμηση του νομίσματος. Η νέα δραχμή θα υποτιμηθεί! Γιατί; Διότι έτσι το λέει ο κ. Μάρδας. Είναι ένα είδος φυσικού φαινομένου. Έτσι και η Ελλάδα φύγει από το ευρώ, η νέα δραχμή της θα τρελαθεί στις υποτιμήσεις. Γιατί έτσι γουστάρει ο κ. Μάρδας. Μπορεί να μην ξέρει πού πάνε τα τέσσερα, αλλά γνωρίζει πού θα πάει η νέα δραχμή.

Για να δούμε. Μιλώντας στο MEGA, στη ναυαρχίδα της μαύρης προπαγάνδας και φυσικά εκ του ασφαλούς χωρίς αντίλογο, ο κ. Μάρδας τόνισε πώς η υποτίμηση της δραχμής μπορεί να φτάσει το 50%-60% ακόμη και 70% και πρόσθεσε ότι “υποτίμηση σημαίνει εκρηκτική αύξηση των τιμών και σημαντική υποβάθμιση των εσόδων των Ελλήνων.”

Για να μας πείσει ο κ. Μάρδας χρησιμοποίησε το παράδειγμα της Αργεντινής, της οποίας το νόμισμα την πρώτη χρονιά της επιστροφής στο εθνικό νόμισμα υποτιμήθηκε κατά 75% και πλέον έχει υποτιμηθεί σωρρευτικά κατά 1.000%. Βέβαια, ο κ. Μάρδας “ξέχασε” να σημειώσει ορισμένα πολύ σημαντικά πράγματα.

Γιατί υποτιμήθηκε το αργεντίνικο πέσος;

Ήταν φυσικό φαινόμενο, ή απόρροια του γεγονότος ότι το νόμισμα αυτό είναι ελεύθερα κυμαινόμενο στις διεθνείς αγορές forex, δηλαδή συναλλάγματος; Φυσικά το δεύτερο. Από τη στιγμή που το νόμισμά σου είναι διαθέσιμο στις διεθνείς αγορές, τότε είναι έρμαιο των επιθέσεων και πιέσεων κερδοσκοπίας. Όπως συνέβη και με το Αργεντίνικο πέσος.

Χαρακτηριστική η ισοτιμία με το δολάριο. Το 2008 ήταν $1:3,16 αργεντίνικα πέσος. Το 2009 η ισοτιμία ήταν $1:3,71. Το 2010 ήταν $1:3,89. Το 2012 ήταν $1:4,53. Το 2013 ήταν $1:5,44, ενώ σήμερα είναι $1:9,18. Η εκτίναξη αυτή δεν ήταν φυσιολογική, αλλά αποτέλεσμα κερδοσκοπικών πιέσεων και χειραγώγησης της ισοτιμίας από μεγάλους κερδοσκόπους και τράπεζες στις διεθνείς αγορές συναλλάγματος.

Ο λόγος που γίνεται είναι απλός. Κάθε φορά που το νόμισμα πιέζεται και υποτιμάται, η κεντρική τράπεζα παρεμβαίνει και δαπανά συνάλλαγμα προκειμένου να αγοράσει το δικό της νόμισμα και να σταματήσει την πτώση. Με την πίεση που ασκούν οι κερδοσκόποι επιχειρούν να εξαναγκάσουν την Αργεντινή να εξαντλήσει τα συναλλαγματικά της αποθέματα κι έτσι να αναγκαστεί να βγει στις διεθνείς αγορές για δάνεια αναπλήρωσης σε συνάλλαγμα. Κι εκεί την περιμένουν οι τοκογλύφοι για να τη λαινίσουν.

Είναι ένας είδος πολέμου. Νομισματικός πόλεμος λέγεται και έχει ως βασική προϋπόθεση το νόμισμά σου να είναι ελεύθερα διαθέσιμο στις διεθνείς αγορές συναλλάγματος. Αν δεν είναι, τι μπορούν να σου κάνουν; Απολύτως τίποτε. Γι’ αυτό και η Ισλανδία, μόλις υπέστη το 2009 400% υποτίμηση του νομίσματός της, τι έκανε για να αποφύγει το νομισματικό πόλεμο εναντίον της; Βρήκε συνάλλαγμα (από την Κίνα) και αγόρασε τα διαθέσιμα του δικού της νομίσματος και τα απέσυρε από τις διεθνείς αγορές συναλλάγματος.

Δεν είναι ανάγκη να έχεις εκτεθειμένο εθνικό νόμισμα

Αυτό που έκανε η Ισλανδία είναι πολύ δύσκολο να το κάνει η Αργεντινή. Να γιατί η κυβέρνησή της σήμερα μελετά την εισαγωγή ενός τελείως καινούργιου πέσος, σε αντικατάσταση του παλιού, το οποίο δεν θα είναι διαθέσιμο στις διεθνείς αγορές συναλλάγματος.

Η Ελλάδα, φεύγοντας από το ευρώ και φυσικά την ΕΕ, έχει ένα μεγάλο συγκριτικό πλεονέκτημα. Δεν θα επιστρέψει στην παλιά δραχμή, αλλά θα εισάγει μια εντελώς νέα δραχμή, ένα εντελώς νέο εθνικό κρατικό νόμισμα. Από πού θα το βρουν οι διεθνείς κερδοσκόποι για να ασκήσουν πίεση; Αναγκαστικά από την κεντρική τράπεζα της Ελλάδας, μιας και θα υφίσταται καθεστώς προστασίας της εθνικής οικονομίας και έλεγχος κίνησης κεφαλαίου.

Γιατί λοιπόν να το πουλήσει η κεντρική τράπεζα στους κερδοσκόπους; Δεν θα το πουλήσει, τουλάχιστον τα πρώτα χρόνια. Κι έτσι θα γλυτώσουμε το νομισματικό πόλεμο. Από κει και πέρα, η υποτίμηση του νομίσματος εξαρτάται από το βαθμό υποκατάστασης των εισαγωγών από εγχώρια παραγωγή και εξαγωγές. Αυτό είναι το στοίχημα και θα έχουμε τα χρηματοδοτικά μέσα για να το πετύχουμε χωρίς να εξαρτόμαστε από δάνεια και ξένα κεφάλαια.

Η Αργεντινή δεν κατέρρευσε από την υποτίμηση, αλλά από το peg.

Όμως, ακόμη και μ΄αυτήν την υποτίμηση του πέσος, τι απέγινε η Αργεντινή; Μήπως κατέρρευσε η οικονομία της; Όχι. Μην ξεχνάμε ότι Αργεντινή εδώ και πάνω από ένα έτος έχει κηρυχθεί σεdefault από τους διεθνείς οίκους πιστοληπτικής αξιολόγησης, λόγω του ότι αρνείται να πληρώσει τον Πολ Σίνγκερ και τη συμμορία του. Και λοιπόν;

Η Αργεντινή χρεοκόπησε και κυριολεκτικά κατέρρευσε στα τέλη του 2001, αρχές του 2002, όταν, ακολουθώντας οικονομικούς συμβούλους επιπέδου και σκοπιμότητας Μάρδα, εφάρμοζε πιστά τα “προγράμματα προσαρμογής” που εφαρμόζονται στην Ελλάδα. Με το πέσος δεμένο σε peg με το δολάριο 1:1. Το αποτέλεσμα ήταν να χάσει το 50% του προϊόντος της μέσα σ’ ένα χρόνο. Να εκτιναχθεί η ανέχεια και η φτώχεια στο 65% του πληθυσμού. Να εξοντωθεί ολοσχερώς η λεγόμενη “μεσαία τάξη”. Να φτάσει η ανεργία σε επίπεδα Ελλάδας.

Από τότε που διέγραψε το χρέος κατά 70% και έδιωξε το ΔΝΤ, ως πράξη εθνικής κυριαρχίας, η οικονομία της Αργεντινής άρχισε να ανακάμπτει και, παρ’ όλο το νομισματικό πόλεμο, σήμερα εμφανίζει τα εξής δεδομένα. Η φτώχεια έπεσε στο 25% του πληθυσμού. Η ανεργία γύρω στο 7%, ενώ η ανεργία των νέων γύρω στο 18%. Και, παρά το γεγονός ότι ο πληθωρισμός κινείται γύρω στο 20%, οι αμοιβές και το λαϊκό εισόδημα γενικά αυξάνουν διαρκώς.

Οι αποταμιεύσεις των νοικοκυριών, που χάθηκαν παντελώς όταν οι Μάρδες της Αργεντινής κυβερνούσαν τη χώρα, τώρα ανέρχονται στο 24% του καθαρού διαθέσιμου εισοδήματος. Αντίθετα στην Ελλάδα των μνημονίων οι αποταμιεύσεις των νοικοκυριών είναι αρνητικές και βρίσκονται στο -16% του καθαρού διαθέσιμου εισοδήματος. Στην Ελλάδα η παραγωγή πεθαίνει, ενώ στην Αργεντινή ανθεί. Στην Ελλάδα πουλιούνται τα πάντα, ενώ η Αργεντινή πρόσφατα εκτόξευσε δικής της κατασκευής τηλεπικοινωνιακό δορυφόρο.

Εδώ και μια δεκαετία η Αργεντινή δεν δανείζεται από το εξωτερικό. Δεν έχει ανάγκη να το κάνει. Το δημόσιο χρέος της κινείται στο 45% του ΑΕΠ της, παρά το γεγονός ότι παρουσιάζει πρωτογενή ελλείμματα στον προϋπολογισμό της. Κι ενώ το 2014 παρουσίασε ύφεση, ωστόσο δεν αντιμετωπίζει κανενός είδους κατάρρευση.

Οι εξωτερικές οικονομικές της σχέσεις δεν ήταν ποτέ καλύτερες. Χαρακτηριστικό είναι το γεγονός ότι οι ξένες άμεσες επενδύσεις στην Αργεντινή έχουν τριπλασιαστεί από τότε που οι Μάρδες την κυβερνούσαν με τα προγράμματα του ΔΝΤ. Έχουν ξεπεράσει τα 115 δις δολάρια, ήτοι πάνω απο το 21% του ΑΕΠ της χώρας, ενώ στην Ελλάδα το 2010 μόλις που ξεπερνούσαν τα 26 δις δολάρια, ήτοι το 12% του ΑΕΠ. Ενώ, από το 2010 οι ξένες άμεσες επενδύσεις στην Ελλάδα των μνημονίων κυριολεκτικά κατέρρευσαν.

Απ’ ότι φαίνεται τα ξένα κεφάλαια προτιμούν για επενδύσεις χώρες με προστατευμένη οικονομία και εθνικό νόμισμα, σαν την Αργεντινή, από χώρες όπου τα πάντα ξεπουλιούνται στο όνομα των ξένων επενδύσεων, σαν την Ελλάδα. Η Ελλάδα δεν είχε μόνο χειρότερο εξωτερικό εμπόριο με το ευρώ, αλλά προσέλκυσε και πολύ λιγότερες ξένες άμεσες επενδύσεις από την εποχή που είχε εθνικό νόμισμα, την παλιά δραχμή.

Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, η Αργεντινή της 1.000% υποτίμησης επένδυσε σοβαρά στην αναστήλωση του κοινωνικού κράτους, που κυριολεκτικά είχαν γκρεμίσει οι Μάρδες του ΔΝΤ. Να τι λέει η Παγκόσμια Τράπεζα τον Απρίλιο του 2015: “Η οικονομία [της Αργεντινής] έχει αυξηθεί σταθερά κατά την τελευταία δεκαετία. Η Αργεντινή έχει επενδύσει σημαντικά στην υγεία και την εκπαίδευση, τομείς οι οποίοι ευθύνονται για το 8% και 6% του ΑΕΠ, αντίστοιχα. Μεταξύ του 2003 και του 2009, η μεσαία τάξη έχει διπλασιαστεί σε μέγεθος, 9.300.000 σε 18.600.000 (που ισοδυναμεί με το 45% του πληθυσμού). Η χώρα έχει θέσει ως προτεραιότητα τις κοινωνικές δαπάνες, μέσω διαφόρων προγραμμάτων, συμπεριλαμβανομένου του Οικουμενικού Επιδομάτος Τέκνων, το οποίο αφορά περίπου 3,7 εκατομμύρια παιδιά και εφήβους έως 18 ετών, δηλαδή το 9,3% του πληθυσμού. Τους τελευταίους μήνες, ο εξωτερικός τομέας της χώρας έχει αντιμετωπίσει σημαντικές προκλήσεις. Κατά τη διάρκεια του 2014, η δημοσιονομική κατάσταση παρουσίασε πρωτογενές έλλειμμα 0,9% του ΑΕΠ και συνολικό έλλειμμα 2,5% του ΑΕΠ. Τα έσοδα του δημόσιου τομέα αυξήθηκαν 42,5%, ενώ οι δαπάνες αυξήθηκαν κατά 45% σε σύγκριση με το προηγούμενο έτος. Προβλέψεις για την ανάπτυξη για το 2015 κυμαίνονται από 0% έως 1%.” (http://www.worldbank.org/en/country/argentina/overview)

Πού είναι λοιπόν η κατάρρευση και η χρεοκοπία που έχει η υποστεί η Αργεντινή με 1.000% υποτίμηση; Δεν ισχυρίζεται κανείς ότι δεν έχει σοβαρά προβλήματα. Τα προβλήματά της όμως ειναι αντιμετωπίσιμα και κυρίως χωρίς να συνθλίβεται ο εργαζόμενος πληθυσμός της. Όποιος λέει ότι η Αργεντινή καταρρέει, ή ότι χρεοκοπεί – παρά το γεγονός ότι οι διεθνείς αγορές την έχουν κηρύξει επίσημα σε default – είτε δεν ξέρει τι λέει, είτε είναι σε διατεταγμένη υπηρεσία. Εκτός κι αν είναι Μάρδας. Ο Μάρδας είνα κατηγορία από μόνος του και λέει μαρδακίες ανερυθρίαστα.

Όταν ο Μάρδας ανακαλύπτει το Ζαίρ του δικτάτορα Μομπούτου.

Και να ήταν μόνο η Αργεντινή, πάει στον κόρακα. Θα λέγαμε, σημιτάνθρωπος είναι ο εν λόγω κύριος, τι να πει; Να δαγκώσει το χέρι που τον ταίζει; Δεν σταμάτησε όμως εκεί. Ερωτηθείς για το τι θα σημαίνει στην πράξη η επιστροφή στο εθνικό νόμισμα, δήλωσε ότι “θα χρειαστεί να πηγαίνουμε με σακουλίτσες με χρήματα για να πάμε στο εστιατόριο. Αυτό το έζησε το Ζαίρ που εφάρμοσε μια μορφή του σχεδίου αυτού” ενώ επεσήμανε ότι η Ελλάδα έζησε το τι μπορεί να σημαίνει η υποτίμηση ενός νομίσματος κατά την περίοδο 1974-2000.

Οι παλαιότεροι θυμόμαστε και πληθωρισμούς του 20%, 25% και του 33%, οπότε φανταστείτε έναν επιχειρηματία πώς μπορεί να χαράξει μια στρατηγική με πληθωρισμούς της τάξης του 20%, 25% και 30%,” ανέφερε ο κ. Μάρδας και πρόσθεσε πώς “οι ζημιές με μια επιστροφή στη δραχμή θα είναι τέτοιες που δεν θα μπορούν να υπολογιστούν από πριν.”

Ειλικρινά, δεν ξέρω σε ποιούς απευθύνεται ο εν λόγω κύριος. Μάλλον μας θεωρεί κάφρους, σαν τα δουλικά του Μομπούτου στο Ζαίρ του 1965. Το Ζαίρ δεν είναι άλλο από τη Λαϊκή Δημοκρατία του Κογκό, στην οποία την περίοδο 1960-1965 ο λαός της πολέμησε κυριολεκτικά για την ανεξαρτησία του από την Βελγική αποικιοκρατία. Σημαδεύτηκε από την δολοφονία ενός από τους πιο δημοφιλείς ηγέτες της Αφρικανικής ηπείρου και διεθνώς, του Πατρίς Λουμούμπα το 1961 από μισθοφόρους των Ευρωπαίων αποικιοκρατών και των ΗΠΑ.[(Emmanuel Gerard, Bruce Kuklick.Death in the Congo: Murdering Patrice Lumumba. Harvard University Press, 2015]

Το 1965 ο Μομπούτου τερματίζει τον αγώνα για την ανεξαρτησία του λαού του Κονγκό με την επιβολή της δικής του στυγερής δικτατορίας με δεκανίκια από την Ευρώπη και τις ΗΠΑ. Μετονόμασε τη χώρα σε Ζαίρ και πήρε αυτοκρατορικό σκήπτρο. Οι μαζικές σφαγές και η λεηλασία της χώρας που ακολούθησε το καθεστώς οδήγησε το Ζαίρ έως τα μέσα της δεκαετίας του 1975 στην οικονομική κατάρρευση. Και, για να έχει η εξουσία του τη στήριξη της Δύσης, αναγνώρισε το σύνολο των αποικιοκρατικών δανείων σε βάρος της χώρας του.

Έτσι το 1979 η αγοραστική δύναμη του πληθυσμού ήταν μόνο το 4% εκείνης του 1960.  Μέχρι τις αρχές του 1976, το Ζαΐρ  ήταν σε βαθιά οικονομική και χρηματοπιστωτική κρίση, αντιμέτωπο με πτώχευση για τα δάνεια, που είχε αναγνωρίσει ο δικτάτορας. Ο Μομπούτου αναζήτησε τη συνδρομή από τα έντεκα μέλη της Λέσχης του Παρισιού, την Παγκόσμια Τράπεζα και το ΔΝΤ για τις ανεξόφλητες οφειλές.

Ξεκινώντας το 1976, το ΔΝΤ μπήκε στη χώρα και άρχισε τα δανεία προς τη δικτατορία. Μαζί με την Παγκόσμια Τράπεζα. Μεγάλο μέρος από τα χρήματα των δανείων υπεξαιρέθηκαν από το καθεστώς Μομπούτου, που ήταν ένα από τα πιο αιμοσταγή και διεφθαρμένα της ηπείρου. Αυτό δεν ήταν μυστικό. Στην έκθεση του 1982 ο ειδικός απεσταλμένος του ΔΝΤ Erwin Blumenthal έγραφε, ότι είναι “ανησυχητικά σαφές ότι το σύστημα διαφθοράς του Ζαΐρ  με όλες τις πονηρές και άσχημες εκδηλώσεις του, την κακοδιαχείριση και τις απάτες του θα καταστρέψει όλες τις προσπάθειες των διεθνών οργανισμών, των φιλικών κυβερνήσεων, καθώς και των εμπορικών τραπεζών προς την ανάκαμψη και την αποκατάσταση της οικονομίας του Ζαΐρ .”[GeorgesNzongola-Ntalaja. The Crisis in Zaire: Myths and RealitiesAfrica World Press, 1986. σ. 226]

Ο Blumenthal ανέφερε ότι δεν υπήρχε “καμία πιθανότητα” οι πιστωτές να ανακτήσουν ποτέ τα δάνειά τους. Ωστόσο, το ΔΝΤ και η Παγκόσμια Τράπεζα συνέχισε να δανείζει χρήματα που, είτε τα καταχράστηκε, είτε τα σπατάλησε το καθεστώς Μομπούτου σε “μεγάλα έργα” χωρίς αντίκρυσμα.

Τα «προγράμματα διαρθρωτικής προσαρμογής» που απαίτησε το ΔΝΤ και η Παγκόσμια Τράπεζα ως προϋπόθεση για τα δάνεια, περιέκοψαν κάθε έννοια υγειονομικής περίθαλψης, εκπαίδευσης και υποδομών. Ενώ τα τεράστια αποθέματα ορυκτού πλούτου παραδόθηκαν σε πολυεθνικές έναντι πινακίου φακής. [David van ReybrouckCongo: The Epic History of a PeopleHarperCollins, 2012. σ. 374]

Τι θέλει λοιπόν να συγκρίνει ο Μάρδας; Το Ζαΐρ  του Μομπούτου συγκρίνεται μόνο με την Ελλάδα του Σημίτη και των άλλων που ακολούθησαν στο δρόμο της ίδιας ηθικής και κρατικοδίαιτης κλεπτοκρατικής δράσης.

Γιατί δεν κατέρρευσε η Ελλάδα με την παλιά δραχμή;

Και σαν να μην έφταναν όλες αυτές οι μαρδακίες, που αστείρευτα ξερνάει ο εν λόγω κύριος, έφτασε στο σημείο να επικαλεστεί και την εμπειρία της Ελλάδας την περίοδο 1974-2000. Όντως η παλιά δραχμή υποτιμήθηκε ακόρεστα από τις κυβερνήσεις της κρατικοδίαιτης κλεπτοκρατίας μέσα στην μεταπολίτευση. Αυτό ήταν κεντρική επιλογή των κυβερνήσεων κι όχι φυσικό φαινόμενο, όπως μας το παρουσιάζει ο Μάρδας. Για να κερδοσκοπούν ασύστολα με το εθνικό νόμισμα οι τραπεζίτες και τα ιδιωτικά ολιγοπώλια που έλεγχαν τις εξαγωγές και τις ειαγωγές.

Μέσα σε δέκα χρόνια, η αξία της δραχµής απέναντι στο δολάριο µειώθηκε κατά περίπου 5 φορές, µε αποτέλεσµα το 1985 η ισοτιµία δραχµής δολαρίου να φθάσει τις 147,76 δραχµές ανά δολάριο, από 30 δραχμές ανά δολάριο το 1975. Τα επόµενα δέκα χρόνια η δραχµή είχε χάσει άλλη µία φορά την αξία της, και το 1995 βρισκόταν στις 237 δραχµές ανά δολάριο. Όταν η Ελλάδα υιοθέτησε το ευρώ το 2000, η ισοτιµία της δραχµής βρισκόταν στις 365,6 δραχµές ανά δολάριο.

Μήπως η ελληνική οικονομία κατέρρευσε και δεν το πήραμε χαμπάρι; Μήπως χρεοκόπησε από την υποτίμηση; Μήπως αντιμετωπίσαμε καταστάσεις όπως αυτές που μας επιβάλλουν οι δανειστές τα τελευταία μνημονιακά χρόνια; Μήπως εξανεμίστηκαν οι καταθέσεις; Μήπως κλείσανε αυθαίρετα και κερδοσκοπικά οι τράπεζες;  Ή μήπως χρειαζόμασταν σακουλίτσες με χρήματα για να πάμε στο εστιατόριο, όπως ισχυρίζεται ο κ. Μάρδας, που μάλλον τότε βρισκόταν στο Σείριο, ή στον πλανήτη των Μαρδόσαυρων.

Οι μόνες σακουλίτσες με χρήματα πού βλέπαμε να κυκλοφορούν τότε ήταν οι μίζες προς τα πολιτικά αφεντικά του κ. Μάρδα, που ενίοτε λόγω όγκου απαιτούσαν κούτες πάμπερς ή βαλίτσες. Ειδικά όταν προορίζονταν για υπουργούς και πρωθυπουργούς. Επί Σημίτη, λόγω της απελευθέρωσης της εξαγωγής των κεφαλαίων, αυξήθηκε τόσο πολύ ο όγκος των χρημάτων από τις μίζες της κλεπτοκρατίας, που χρειάζονταν ολόκληρα κοντέινερ για να φεύγουν τα μαύρα στο εξωτερικό. Μετά μπήκαμε στο ευρώ κι όλα έγιναν πολύ πιο απλά για τους ληστοσυμμορίτες που κυβερνούν τη χώρα όλα αυτά τα χρόνια.

Παρ’ όλα αυτά, και παρά την τραγική υποτίμηση της παλιάς δραχμής, το ποσοστό των εξαγωγών επί των εισαγωγών αυξήθηκε την περίοδο 1975-1985 από 44% στο 50%. Με άλλα λόγια, η εγχώρια παραγωγή μπορούσε να υποκαθιστά τις εισαγωγές. Μετά το 1985 και έως το 1995, παρ’ όλες τις επιπτώσεις από την ένταξή μας στην ΕΟΚ, το ποσοστό των εξαγωγών επί των εισαγωγών παρέμεινε πάνω κάτω σταθερό στο 45%.

Από την εποχή Σημίτη και ένταξης της χώρας στην ΕΕ το ποσοστό εξαγωγών επί των εισαγωγών έπεσε στο 35% έως το 2000. Ενώ, με την είσοδο του ευρώ, η εγχώρια παραγωγή κατέρρευσε, με αποτέλεσμα το 2009 το ποσοστό των εξαγωγών επί των εισαγωγών να πέσει στο 29%. Ολοκληρωτική κατάρρευση του εμπορικού ισοζυγίου της χώρας. Με το ευρώ η Ελλάδα κατάντησε – εκτός όλων των άλλων – εμπορική αποικία της Γερμανίας κυρίως και των άλλων μεγάλων οικονομιών της ΕΕ.

Οι επιχειρήσεις λοιπόν, ακόμα και στην παραγωγή, μια χαρά τα κατάφερναν με τους πληθωρισμούς και τις υποτιμήσει της παλιάς δραχμής. Ή τουλάχιστον τα κατάφερναν πολύ καλύτερα από την εποχή του ευρώ και της Ε.Ε.

Πόσο Μάρδας πρέπει να είναι κανείς για να ισχυρίζεται ότι με όλες τις υποτιμήσεις της παλιάς δραχμής και με όλους τους πληθωρισμούς, η ελληνική οικονομία και κοινωνία ήταν σε χειρότερη κατάσταση απ’ ότι με το ευρώ; Πολύ Μάρδας! Τόσο Μάρδας που να μην νοιάζεται να λέει συνέχεια μαρδακίες!

Αναρτήθηκε από ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΑΖΑΚΗΣ στις 3:12 μ.μ.

Η Βουλή προχωρά σε ανοιχτό πραξικόπημα ψηφίζοντας το χειρότερο μνημόνιο όλων.

sf-013a11Α

Η χθεσινή ψηφοφορία στη Βουλή θα μείνει στην ιστορία. Είναι η πρώτη φορά που τόσο ανοιχτά η Βουλή βρίσκεται σε τόσο κατάφωρη αντίθεση με το κοινό αίσθημα και την εκφρασμένη θέληση του λαού. Λιγότερο από μια εβδομάδα μετά το δημοψήφισμα που έδωσε ένα συντριπτικό 61,3% κατά οποιασδήποτε συμφωνίας σε βάρος του λαού και της πατρίδας, 251 βουλευτές ψηφίζουν την χειρότερη συμφωνία που έχει επιβληθεί στην Ελλάδα από την αρχή των μνημονίων.

Πρόκειται για ένα τόσο κατάφωρο πραξικόπημα, που κανείς δεν μπορεί πλέον να κρυφτεί. Η Βουλή, όπως και η κυβέρνηση, στερούνται πλέον λαϊκής εντολής και σφετερίζονται ανοιχτά την εξουσία που τους δίνει το Σύνταγμα. Καταπατούν την λαϊκή κυριαρχία και αντιστρατεύονται την λαική θέληση, ιδίως όταν αυτή είναι τόσο νωπά και έκδηλα εκφρασμένη. Το κοινοβουλευτικό αυτό πραξικόπημα προσιδιάζει με εκείνα της περιόδου του εμφυλίου, αλλά και κατόπιν από τις δοτές κυβερνήσεις με τις πλάτες ξένων δυνάμεων.

Καμιά δικαιολογία δεν μπορεί να σταθεί. Αν η κυβέρνηση του Τσίπρα δεν ήξερε πώς να διαχειριστεί το περήφανο ΟΧΙ της μεγάλης πλειοψηφίας του ελληνικού λαού, ούτε να ανταποκριθεί σ’ αυτό, όφειλε να παραιτηθεί και να διευκολύνει την προσφυγή στις κάλπες προκειμένου να διαμορφωθούν νέοι πολιτικοί συσχετισμοί αντίστοιχοι της λαικής θέλησης. Δεν το έκανε. Αντίθετα προτίμησε το πραξικόπημα με τη συνέργεια των δυνάμεων του δοσιλογισμού, προκειμένου να υποταχθεί η χώρα στους δανειστές.

Είχαμε όμως κι ορισμένα καινούργια δεδομένα. Είναι η πρώτη φορά που ουσιαστικά ψηφίζεται μνημόνιο και μάλιστα το χειρότερο δυνατό με τις λιγότερες διαφοροποιήσεις στο κυβερνητικό στρατόπεδο. Μόνο δυο βουλευτίνες του κυβερνητικού συνασπισμού είχαν την αξιοπρέπεια να καταψηφίσουν κι έτσι να διασώσουν τιμή και αξιοπρέπεια.

Από την άλλη, οι επαναστάτες της μεταξωτής καλτσοδέτας και της αριστερής παντόφλας, ψήφισαν “παρών”. Ο ηγέτης τους κ. Λαφαζάνης εξήγησε το γιατί ως εξής: «Με το “παρών” εξέφρασα τη ριζική και κατηγορηματική μου αντίθεση σε μια “πρόταση” που κινδυνεύει να παρατείνει την κηδεμονία της πατρίδας μου. Στηρίζω την κυβέρνηση αλλά δεν στηρίζω ένα πρόγραμμα λιτότητας, νεοφιλελεύθερων απορρυθμίσεων και ιδιωτικοποιήσεων, που αν γίνει δεκτό από τους “θεσμούς” και εφαρμοστεί στην πράξη, θα επιτείνει το φαύλο κύκλο της ύφεσης, της φτώχειας και της δυστυχίας. Η χώρα θα έχει αύριο, αν όλοι μαζί κάνουμε παρελθόν την ευρω-νεοαποικιοκρατία και η Ελλάδα ανεξάρτητη και κυρίαρχη, χαράξει – χωρίς νέα μέτρα λιτότητας, με ικανή ρευστότητα και βαθιά διαγραφή του χρέους- μια νέα πορεία προοδευτικής ανασυγκρότησης της παραγωγικής μας βάσης, της οικονομίας και της κοινωνίας».

Η δήλωση αυτή αποτελεί μνημείο πολιτικαντισμού και πολιτικής ανηθικότητας. Δείτε τι λέει. Ψηφίζει “παρών” για να μην ρίξει την κυβέρνηση. Μια κυβέρνηση που απεργάζεται την αποικιοκρατική κηδεμονία της Ελλάδας, την επιβολή προγραμμάτων λιτότητας, απορυθμίσεων και ιδιωτικοποιήσεων, κοκ. Με άλλα λόγια ο κ. Λαφαζάνης βάζει πάνω από την πατρίδα, τον λαό και τους εργαζόμενους τη νομή της εξουσίας από το κόμμα του. Δίκαια λοιπόν πήρε τον τίτλο του Λαλιώτη του ΣΥΡΙΖΑ.

Μας τάζει μάλιστα ότι άμα κάτσουμε ήσυχοι και πειθαρχήσουμε στην κυβέρνησή του, άμα δεν απαιτήσουμε την ανατροπή της, τότε κάπου, κάπως, κάποτε “μια νέα πορεία προοδευτικής ανασυγκρότησης της παραγωγικής μας βάσης”, θα χαραχθεί από μόνη της για την Ελλάδα. Και μέχρι τότε, όλοι τα κεφάλια μέσα και το πολύ-πολύ αρκεί καμιά δηλωσούλα διαφωνίας για να εκτονώνεται η βάση. Ταμάμ Λαλιώτης.

Στο ίδιο μήκος κύματος και η κ. Ζωή Κωνσταντοπούλου, η οποία επίσης ψήφισε “παρών”. Και η Προκαταρκτική Έκθεση για το χρέος της δικής της επιτροπής, που το χαρακτήρισε παράνομο, αθέμιτο και απεχθές; Πώς συμβιβάζεται με το “παρών”; Δεν συμβιβάζεται, απλά η κ. Κωνσταντοπούλου ότι έκανε, το έκανε για το θεαθήναι, ή ορθότερα, για να γίνει βεζύρης στη θέση του βεζύρη. Κι επομένως της είναι πιο πολύτιμο το κόμμα, από την πατρίδα και τον λαό της. Το κόμμα δεν πρέπει να χάσει την κουτάλα της εξουσίας και δεν πρέπει να διαλυθεί. Αλλιώς πώς θα γίνει βεζύρης στη θέση του βεζύρη.

Τώρα αν διαλυθεί η πατρίδα και εξοντωθεί μαζικά ο λαός της, δεν έχει καμιά σημασία. Ψιλοπράγματα. Αρκούν οι κομματικές φιλοδοξίες της κ. Κωνσταντοπούλου.

Δεν θα μιλήσουμε για Λαπαβίτσα, Κυρίτση και για όλους τους άλλους ηρακλειδείς της αριστερής παντόφλας. Έκαναν την επανάστασή τους με “παρών”. Δεν αξίζουν λοιπόν ούτε να τους φτύσει κανείς. Όσο για την κ. Ραχήλ Μακρή, φρόντισε να εξαφανιστεί για να μην πάρει θέση με την ψήφο της. Απουσίαζε από την μάχη, όπως αρμόζει στις πολιτικές της επιλογές.

Από τις τάξεις των Ανεξάρτητων Ελλήνων δεν υπήρξαν διαρροές. Εκεί έχει ξεκαθαρίσει προ πολλού το τοπίο. Εν τη παλάμη κι ούτω βοήσωμεν.

Για το πραξικόπημα αυτό και για ότι ακολουθήσει, ο Τσίπρας και η αριστερά του, όπως και οι πατριώτες της τσέπης και του θώκου του Καμμένου, φέρουν ακέραια την ευθύνη και οφείλουν να λογοδοτήσουν όχι μόνο πολιτικά στον λαό, αλλά και στην ποινική δικαιοσύνη για πράξεις σφετερισμού της εξουσίας και εσχάτης προδοσίας. Κι αν νομίζουν οι εν λόγω κυρίες και κύριοι ότι όλα αυτά θα ξεχαστούν, γελιούνται.

Αναρτήθηκε από ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΑΖΑΚΗΣ στις 10:45 π.μ.

Με το αίτημα της κυβέρνησης στον ΕΜΣ για νέα χρηματοδήτηση, η Ελλάδα πετιέται στον σκουπιδοφάγο.

sf-013a11Α

in English

Υπό καθεστώς ενός οιονεί παγκόσμιου κραχ των χρηματαγορών, η κυβέρνηση υπέβαλλε στον Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Σταθερότητας αίτηση νέας χρηματοδότησης. Αιτείται νέο χρέος για το παλιό. Με την αίτηση αυτή η χώρα υπάγεται πλέον απευθείας στον μόνιμο μηχανισμό ελγχόμενης χρεοκοπίας και διάλυσης.

Ο ΕΜΣ δεν είναι κάτι απλό. Είναι ένα ίδρυμα ελεγχόμενης χρεοκοπίας με έδρα το Λουξεμβούργο για τις χώρες της ευρωζώνης που αδυνατούν να ανταπεξέλθουν στα χρέη τους. Η συνθήκη για τον ΕΜΣ δεν είναι παρά μία συνθήκη χρέους για την προστασία του ευρώ. Το διοικητικό συμβούλιο και ο διευθύνων σύμβουλος έχουν απόλυτη εξουσία έναντι των κρατών μελών που οφείλουν να συμμορφώνονται «άνευ όρων και αμετάκλητα», όπως ορίζεται αυτολεξεί στην Συνθήκη Ίδρυσης του ΕΜΣ. Στην ουσία πρόκειται για το στήσιμο ενός ανεξέλεγκτου οργανισμού με έδρα το Λουξεμβούργο ώστε να μην υπόκειται σε κανέναν έλεγχο και καμία εξουσία, δικαστική, ή άλλης μορφής.

Ας δούμε τι προβλέπει η Συνθήκη Ίδρυσης του ΕΜΣ. Επιγραμματικά με το άρθρο 32 παρ. 2 της Συνθήκης: «Ο ΕΜΣ διαθέτει πλήρη νομική προσωπικότητα· έχει πλήρη δικαιοπρακτική ικανότητα:

α) να αποκτά και να διαθέτει κινητή και ακίνητη περιουσία,

β) να συμβάλλεται,

γ) να είναι διάδικος και

δ) να συνάπτει συμφωνία και/ή πρωτόκολλα για την έδρα, όποτε είναι αναγκαίο, για την εξασφάλιση της αναγνώρισης και της επιβολής του νομικού καθεστώτος και των προνομίων και ασυλιών του.»

Η παρ. 3 του ίδιου άρθρου αναφέρει: «Ο ΕΜΣ, η ακίνητη περιουσία, οι πόροι του και τα περιουσιακά του στοιχεία, ανεξαρτήτως τοποθεσίας και κατόχου, χαίρουν ασυλίας από οιασδήποτε μορφής δικαστική διαδικασία, εκτός εάν ο ΕΜΣ παραιτηθεί ρητώς από την ασυλία του για τους σκοπούς οιασδήποτε διαδικασίας ή βάσει των όρων οιασδήποτε συμβάσεως, συμπεριλαμβανομένης της τεκμηρίωσης των χρηματοδοτικών του μέσων.»

Η παρ. 4 του ίδιου άρθρου αναφέρει: «Η περιουσία, οι χρηματοδοτικοί πόροι και τα στοιχεία του ενεργητικού του ΕΜΣ, ανεξαρτήτως τοποθεσίας και κατόχου, χαίρουν ασυλίας έναντι έρευνας, επίταξης, δήμευσης, απαλλοτρίωσης ή οποιασδήποτε άλλης μορφής κατάσχεσης, αφαίρεσης ή δέσμευσης βάσει εκτελεστικών, δικαστικών, διοικητικών ή νομοθετικών μέτρων.»

Οι παρ. 5 & 6 του ίδιου άρθρου αναφέρουν: «Τα αρχεία του ΕΜΣ και όλα τα έγγραφα που ανήκουν στον ΕΜΣ ή βρίσκονται στην κατοχή του είναι απαραβίαστα. Οι χώροι των εγκαταστάσεων του ΕΜΣ είναι απαραβίαστοι.»

Ενώ οι παρ. 8 & 9 του ίδιου άρθρου αναφέρουν: «Στον βαθμό που είναι αναγκαίο για την άσκηση των δραστηριοτήτων που προβλέπονται στην παρούσα συνθήκη, όλη η περιουσία, οι χρηματοδοτικοί πόροι και τα στοιχεία του ενεργητικού του ΕΜΣ δεν υπόκεινται σε κανέναν περιορισμό, ρύθμιση, έλεγχο και μορατόρια οποιασδήποτε φύσεως. Ο ΕΜΣ απαλλάσσεται από οιαδήποτε υποχρέωση έγκρισης ή αδειοδότησης ως πιστωτικό ίδρυμα, πάροχος επενδυτικών υπηρεσιών ή άλλου είδους επίσημη αδειοδοτημένη, ή ρυθμιζόμενη οντότητα δυνάμει των νομοθεσιών εκάστου μέλους του ΕΜΣ.»

Μάλιστα στο άρθρο 32 παρ. 8 της Συνθήκης ίδρυσης του ΕΜΣ προβλέπεται: «Στον βαθμό που είναι αναγκαίο για την άσκηση των δραστηριοτήτων που προβλέπονται στην παρούσα συνθήκη, όλη η περιουσία, οι χρηματοδοτικοί πόροι και τα στοιχεία του ενεργητικού του ΕΜΣ δεν υπόκεινται σε κανέναν περιορισμό, ρύθμιση, έλεγχο και μορατόρια οποιασδήποτε φύσεως.»

Με άλλα λόγια ο δανεισμός και οι εγγυήσεις που θα αποσπάσει ο ΕΜΣ από το κράτος μέλος που έχει τεθεί υπό την κηδεμονία του «δεν υπόκεινται σε κανέναν περιορισμό, ρύθμιση, έλεγχο και μορατόρια οποιασδήποτε φύσεως.» Κι έτσι το κράτος οφειλέτης είναι αναγκασμένο να υποστεί ότι έχει αποφασιστεί ερήμην του χωρίς να έχει καν το δικαίωμα διαπραγμάτευσης ώστε δήθεν να πετύχει τίποτε περιορισμούς, ρυθμίσεις, ελέγχους και μορατόρια στον τρόπο δανεισμού του από τον ΕΜΣ.

Τι γίνεται όταν ο ΕΜΣ εγκρίνει την έναρξη ενός νέου χρηματοδοτικού προγράμματος προς την Ελλάδα; Τότε συντάσσεται «με το ενδιαφερόμενο μέλος του ΕΜΣ μνημόνιο κατανόησης («ΜΚ») όπου θα περιγράφονται αναλυτικά οι όροι που θα συνδέονται με τη διευκόλυνση χρηματοπιστωτικής συνδρομής. Το περιεχόμενο του ΜΚ αντικατοπτρίζει τις αδυναμίες που πρέπει να αντιμετωπιστούν και το μέσο χρηματοπιστωτικής συνδρομής που έχει επιλεγεί.» (άρθρο 13, παρ. 3) Επομένως κάθε νέα χρηματοδότηση, οφείλει να συνοδεύεται από «μνημόνιο κατανόησης», όπως αυτά που μας έχουν επιβληθεί μέχρι σήμερα.

Το καινούργιο είναι  ότι το «ΜΚ [Μνημόνιο Κατανόησης] συνάδει πλήρως με τα μέτρα συντονισμού των οικονομικών πολιτικών που προβλέπονται στη ΣΛΕΕ [Συνθήκη Λειτουργίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης], ιδίως με τυχόν πράξεις του δικαίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης, συμπεριλαμβανομένης οποιασδήποτε γνώμης, προειδοποίησης, σύστασης ή απόφασης απευθυνόμενης στο ενδιαφερόμενο μέλος του ΕΜΣ.» (στο ίδιο άρθρο) Δηλαδή αυτή την φορά το Μνημόνιο δεν είναι μια διμερής συμφωνία με το υπό χρηματοδότηση κράτος, όπως είναι η Ελλάδα, απόρροια μιας συγκεκριμένης δανειακής σύμβασης. Εντάσσεται στη ΣΛΕΕ και στο δίκαιο της ΕΕ.

Τι σημαίνει αυτό; Σημαίνει πώς η εφαρμογή του μνημονίου δεν είναι κάτι ξεχωριστό από την συμμετοχή της χώρας μας στην «ευρωπαϊκή ολοκλήρωση» Κι επομένως η τήρηση του μνημονίου, εντάσσεται στο άρθρο 28 του Συντάγματος που «προβλέπει περιορισμούς ως προς την άσκηση της εθνικής κυριαρχίας της,» προκειμένου να διευκολυνθεί η «συμμετοχή της Χώρας στις διαδικασίες της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης,» όπως ρητά αναφέρεται στην ερμηνευτική δήλωση του συγκεκριμένου άρθρου.

Γι’ αυτό και η «Ευρωπαϊκή Επιτροπή υπογράφει το ΜΚ εξ ονόματος του ΕΜΣ» (παρ. 4) και επίσης η «Ευρωπαϊκή Επιτροπή – σε συνεργασία με την ΕΚΤ και, εφόσον είναι εφικτό, από κοινού με το ΔΝΤ – επιφορτίζεται με την παρακολούθηση της συμμόρφωσης προς τους όρους που συνοδεύουν τη διευκόλυνση χρηματοπιστωτικής συνδρομής.» (παρ. 5).

Με άλλα λόγια το κράτος μέλος που δανείζεται απευθείας από τον ΕΜΣ χάνει όχι μόνο την εθνική του κυριαρχία, αλλά την ίδια την κρατική του υπόσταση. Η κυβέρνηση οφείλει “άνευ όρων και αμετάκλητα” να ακολουθεί κατά γράμμα ότι αποφασίζει η Ευρωπαϊκή Επιτροπή και το διοικητικό συμβούλιο του ΕΜΣ. Δηλαδή, με την ένταξή μας στο ΕΜΣ, τελειώσαμε σαν Ελλάδα. Μετατρεπόμαστε σε οικόπεδο υπό εκκαθάριση του μηχανισμού. Κι όλα με αριστερά στην κυβέρνηση.

Αναρτήθηκε από ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΑΖΑΚΗΣ στις 12:29 π.μ.

H πρόσφατη έκθεση του ΔΝΤ για το χρέος, ψέματα και αλήθειες.

sf-013a11Α

Το ΔΝΤ έδωσε στη δημοσιότητα την Πέμπτη την έκθεσή του για την βιωσιμότητα του ελληνικού δημόσιου χρέους. Ο κ. Τσίπρας βγήκε δημόσια και την υιοθέτησε χωρίς δεύτερη σκέψη. Να τι είπε χθες σε μήνυμά του προς τον ελληνικό λαό:

“Χθες είχαμε ένα γεγονός βαρύνουσας πολιτικής σημασίας. Είδε το φως της δημοσιότητας η έκθεση του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου για την ελληνική οικονομία. Έκθεση που αποτελεί μια μεγάλη δικαίωση για την ελληνική κυβέρνηση, καθώς επιβεβαιώνει το αυτονόητο, ότι δηλαδή το ελληνικό χρέος δεν είναι βιώσιμο. Ο μόνος τρόπος, λένε οι ίδιοι, για να καταστεί βιώσιμο το χρέος και να ανοίξει ο δρόμος στην ανάκαμψη, είναι να κουρευτεί κατά 30% και να δοθεί 20ετής περίοδος χάριτος. Μόνο που αυτή η θέση δεν παρουσιάστηκε ποτέ απο τη πλευρά των δανειστών στην ελληνική κυβέρνηση στους πέντε μήνες της διαπραγμάτευσης, πέντε μήνες τώρα που διαπραγματευόμαστε. Έλειπε από την τελική πρόταση των θεσμών που την Κυριακή καλείται να εγκρίνει ή να απορρίψει ο ελληνικός λαός. Η έκθεση του ΔΝΤ δικαιώνει την επιλογή μας να μην αποδεχτούμε μία συμφωνία που παρακάμπτει αυτό το μείζον ζήτημα του χρέους. Με δυο λόγια, ο βασικός εμπνευστής του Μνημονίου έρχεται τώρα και επιβεβαιώνει την ορθότητα της εκτίμησής μας, ότι η πρόταση που μας δίνεται δεν οδηγεί σε βιώσιμη έξοδο απο την κρίση.”

Λέει την αλήθεια ο κ. Τσίπρας;

Ως συνήθως, όχι. Δείτε τι λέει η ίδια η έκθεση του ΔΝΤ:

“Κατά την τελευταία αναθεώρηση τον Μάιο του 2014, το δημόσιο χρέος στην Ελλάδα εκτιμήθηκε έπαιρνε μια πορεία προς την βιωσιμότητα, αν και παρέμεινε εξαιρετικά ευάλωτη. Μέχρι τα τέλη του καλοκαιριού του 2014, με τα επιτόκια να έχουν μειωθεί περαιτέρω, φάνηκε ότι δεν θα χρειαζόταν καμία περαιτέρω ελάφρυνση του χρέους στο πλαίσιο της συμφωνίας του Νοεμβρίου 2012, αν το πρόγραμμα είχε τεθεί σε εφαρμογή, όπως είχε συμφωνηθεί. Αλλά σημαντικές αλλαγές στις πολιτικές έκτοτε-αν μη τι άλλο, τη μείωση των πρωτογενών πλεονασμάτων και μια αδύναμη προσπάθεια μεταρρύθμισης που θα επιβαρύνουν την ανάπτυξη και την ιδιωτικοποίηση-οδηγούν σε σημαντικές νέες ανάγκες χρηματοδότησης. Ερχόμενοι στην κορυφή του πολύ υψηλού υφιστάμενου χρέους, αυτές οι νέες χρηματοδοτικές ανάγκες καθιστούν η δυναμική του χρέους μη βιώσιμη. Το συμπέρασμα αυτό ισχύει αν κάποιος εξετάσει το απόθεμα του χρέους στο πλαίσιο του Νοέμβριου 2012 ή αλλάζει την εστίαση στην εξυπηρέτηση του χρέους ή τις ακαθάριστες δανειακές ανάγκες. Για να διασφαλιστεί ότι το χρέος είναι βιώσιμο με υψηλή πιθανότητα, οι ελληνικές πολιτικές θα πρέπει και πάλι να ευθυγραμμιστούν, αλλά επίσης, κατ’ ελάχιστον, οι λήξεις των υφιστάμενων ευρωπαϊκών δανείων θα πρέπει να επεκταθούν σημαντικά, ενώ νέα ευρωπαϊκή χρηματοδότηση για την κάλυψη των χρηματοδοτικών αναγκών κατά τα επόμενα χρόνια θα πρέπει να παρέχεται με παρόμοιους ευνοϊκούς όρους. Αλλά αν το πακέτο των μεταρρυθμίσεων υπό εξέταση εξασθενήσει περαιτέρω, ιδίως μέσω μιας περαιτέρω μείωσης στους στόχους των πρωτογενών πλεονασμάτων και ακόμη πιο αδύναμες διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις- θα καταστεί αναγκαίο το κούρεμα του χρέους.”

Ακόμη μια ομολογία αποτυχίας

Το ΔΝΤ ομολογεί, κατά πρώτο, ότι για μια ακόμη φορά οι εκτιμήσεις του για τη βιωσιμότητα του ελληνικού δημόσιου χρέους έπεσαν έξω. Γιατί; Διότι η συνταγή του ΔΝΤ και των Ευρωπαίων δανειστών να συνδυάσουν πρωτογενή πλεονάσματα και έσοδα από ιδιωτικοποιήσεις για να πληρωθεί μέρος του χρέους και ταυτόχρονα να υπάρξει οικονομική άνοδος στη βάση διαρθρωτικών μεταρρυθμίσεων, δεν λειτούργησε.

Ως συνήθως το ΔΝΤ, όπως και οι Ευρωπαίοι δανειστές, την αποτυχία αυτή την χρεώνουν όχι στη συνταγή τους, αλλά στο γεγονός ότι δεν τηρήθηκε πιστά το πρόγραμμα που συνταγογράφησαν για την ελληνική οικονομία. Δεν μπόρεσαν να επιτευχθούν οι στόχοι πρωτογενούς πλεονάσματος, τα έσοδα από ιδιωτικοποιήσεις χαμηλά και η οικονομική άνοδος αναιμική ως ανύπαρκτη.

Δεν φταίει το πρόγραμμα, αλλά η Ελλάδα.

Γιατί δεν μπόρεσε να εφαρμοστεί το πρόγραμμα; Το ΔΝΤ, όπως και οι Ευρωπαίοι δανειστές, ούτε που τους παιρνά από το μυαλό, ότι οι στόχοι του προγράμματος είναι ανέφικτοι. Όχι, σου λένε, δεν είναι αυτό. Φταίει το ότι από το καλοκαίρι του 2014 η Ελλάδα δεν παρέμεινε πιστή στην εφαρμογή του. Και κυρίως στην επιβολή των διαρθρωτικών μεταρρυθμίσεων.

Τι εννοεί το ΔΝΤ και οι Ευρωπαίοι δανειστές διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις; Διάλυση του κοινωνικού κράτους, απελευθέρωση των εργασιακών σχέσεων και επαγγελμάτων, άνοιγμα των αγορών προς κάθε κατεύθυνση. Αυτές, ισχυρίζονται, ότι θα φέρουν οικονομική άνοδο, δηλαδή ανάπτυξη. Κι έτσι σε συνδυασμό με τα πρωτογενή πλεονάσματα και τα έσοδα από τις γενικευμένες ιδιωτικοποιήσεις θα γίνει το χρέος βιώσιμο. Δηλαδή θα μπορεί να εξυπηρετείται, ανεξάρτητα από το πόσοι Έλληνες θα έχουν βιώσιμη δουλειά, βιώσιμο μισθό, βιώσιμο εισόδημα, βιώσιμη σύνταξη, βιώσιμο παρόν και μέλλον.

Ο καλβινισμός ως οικονομικό δόγμα

Πρόκειται ουσιαστικά για μια θεολογική αντίληψη, που δεν επαληθεύεται από την αληθινή οικονομία. Όσο κυνηγάς σε συνθήκες ύφεσης πρωτογενή πλεονάσματα και προχωράς σε μαζικές ιδιωτικοποιήσεις, τόσο επιδεινώνεται η κατάσταση της οικονομίας, τόσο βαθαίνει η ύφεση. Ο λόγος είναι απλός. Στην ουσία επιδιώκεις να αφαιρέσεις όλο και περισσότερο εισόδημα από την οικονομία και τους συντελεστές της, για να πληρώσεις το χρέος.

Την ίδια ώρα που χρειάζεται επειγόντως αύξηση του πραγματικού εισοδήματος ώστε να αρχίσει να ανακάμπτει η οικονομία. Χωρίς δραματική αύξηση του πραγματικού εισοδήματος, η οικονομία και πρωτίστως η κοινωνία δεν πρόκειται να ανακάμψει ποτέ. Ακόμη ένα θέσφατο που επιβεβαιώνεται από την οικονομική εμπειρία δύο αιώνων παγκόσμια.

Περίσσοτερος βούρδουλας

Και οι διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις; Άλλο ένα θεολογικό δόγμα του οικονομικού καλβινισμού που υπηρετούν το ΔΝΤ και οι Ευρωπαίοι δανειστές. Το άνοιγμα των αγορών και το τσάκισμα των εργασιακών σχέσεων έρχεται να επιδεινώσει την εισοδηματική κατάσταση της μεγάλης πλειοψηφίας και να δώσει ακόμη πιο κυρίαρχη θέση στην οικονομία σε ιδιωτικά καρτέλ, τραστ και μονοπώλια.

Επομένως, που καταλήγει το ΔΝΤ; Σ΄αυτό που ζητάνε και οι δανειστές εξ Ευρώπης. Σε ακόμη πιο αυστηρή εφαρμογή του προγράμματος διάσωσης. Ζητούν από τις εγχώριες κυβερνήσεις να μην χαριστούν στους εργαζόμενους, ούτε στους συνταξιούχους, όπως έκαναν μέχρι τώρα και απέτυχε, δήθεν, να γίνει βιώσιμο το χρέος. Περισσότερο βούρδουλα ζητούν.

Τι βρήκε ο Τσίπρας να τον δικαιώνει;

Αυτή είναι η δικαίωση του κ. Τσίπρα; Και γιατί το 30% κούρεμα με περίοδο χάριτος 20 ετών αποτελεί λύση; Είναι ποτέ δυνατόν να πληρώνεις το χρέος με νέα δανεικά και να γλυτώσεις από την χρεοκοπία και την ύφεση; Πότε το χρέος υπήρξε απάντηση στο χρέος;

Το ΔΝΤ λέει ότι μπορεί να κάνει βιώσιμο το χρέος, εάν και εφόσον ενταθεί η πιστή εφαρμογή του προγράμματος που προβλέπει ξερίζωμα κάθε κοινωνικού δικαιώματος στο όνομα του πρωτογενούς πλεονάσματος και της ακόμη πιο γενικευμένης ιδιωτικοποίησης. Σ’ αυτό ελπίζει κι ο Τσίπρας;

Τότε γιατί το 52% κούρεμα και η δεκαετής περίοδος χάριτος το 2012 μας έφερε χειρότερα αποτελέσματα και βούλιαξε ακόμη περισσότερο τη χώρα στην ύφεση και το χρέος; Αν το όνειρο του κ. Τσίπρα είναι να φορτώσει άλλα 50 δις ευρώ νέο χρέος, όπως εκτιμά το ΔΝΤ, με την προοπτική να γίνει στο μέλλον ένα αδιευκρίνιστο κούρεμα 30% με εικοσεατή περιοδο χάριτος, αφού λιανίσει με τα προγράμματα προσαρμογής ότι έχει απομείνει στην ελληνική οικονομία και κοινωνία, τότε η κυβέρνησή του είναι άκρως επικίνδυνη.

Βλέπετε ο κ. Τσίπρας δεν έχει καν την αίσθηση της μετακύλισης ενός εντελώς παράνομου, αθέμιτου και απεχθούς χρέους στις μελλοντικές γενιές. Ώστε τα δισέγγονά μας να χρωστάνε περίσσοτερα απ’ ότι εμείς σήμερα. Η αναλγησία ως κυρίαρχη έκφραση της πολιτικής. Αν όλα αυτά δεν συνιστούν δουλοπαροικία χρέους ενός ολόκληρου λαού εσαεί, τότε τι είναι;

Αναρτήθηκε από ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΑΖΑΚΗΣ στις 10:02 π.μ.

%d bloggers like this: