Monthly Archives: February 2016

Ε.ΠΑ.Μ. – «Διάλεξη για την Δημοκρατία» από τον Δ.Καζάκη στις 28 Φεβ 2016

Την Κυριακή 28 Φεβρουαρίου 2016, στα γραφεία του Ε.ΠΑ.Μ., στην Ελευθερίου Βενιζέλου (Θησέως) 4, στην Καλλιθέα, πραγματοποιήθηκε διάλεξη στα πλαίσια της «σχολής του Ε.ΠΑ.Μ.» και των «Σεμιναρίων Αυτομόρφωσης» που διοργανώνει, με εισηγητή τον Δημήτρη Καζάκη και με θέμα :

«Διάλεξη για την Δημοκρατία»

EURO and the Economic Disaster in Greece – EU Counter Summit in London

Extract from the european alliance of EU-critical movements meeting in London, November 7th 2015. Antonis Ragousis on EPAM and how euro caused the economic disaster in Greece.

The whole EU Counter Summit in London

Ο Τσίπρας νομίζει ότι οι αγρότες βόσκουν κουτόχορτο.

sf-013a11Α

>Η χθεσινή συνάντηση του Τσίπρα, του φερόμενου ως πρωθυπουργού, με εκπροσώπους των αγροτών ήταν μια ωραία φιέστα πολιτικού διαλόγου χωρίς αντικείμενο. Η ουσία; Καμιά δέσμευση. Μόνο γενικές θεωρίες και υποσχέσεις. Όχι για τους αγρότες, αλλά για όσους ημέτερους θέλουν να υπηρετήσουν το ξεπούλημα των αγροτών.

Ο στόχος των λεγόμενων προτάσεων της κυβέρνησης είναι βασικά πολιτικός. Να αναγκάσει τους αγρότες να γυρίσουν στα σπίτια τους με άδεια χέρια. Ή μάλλον με υποσχέσεις χωρίς αντίκρισμα. Κι αφού οι αγρότες γυρίσουν στα χωράφια, τα ζώα και τις δουλειές τους, η κυβέρνηση θα συνεχίσει με τα μνημόνια.

Στις δήθεν προτάσεις της κυβέρνηση δεν υπάρχει ούτε μνεία στα χρέη των αγροτών. Τα χρέη που υπάρχουν ήδη στις τράπεζες, τον ΟΓΑ, την εφορία. Τσιμουδιά. Ο λόγος είναι απλός. Η κυβέρνηση έχει πουλήσει ήδη τα χρέη των αγροτών, διαμέσου των συστημικών τραπεζών – και κυρίως της Τράπεζας Πειραιώς – σε ξένα επενδυτικά κεφάλαια.

Τα ξένα αυτά funds οργανώνουν ήδη την επίθεσή τους στην ύπαιθρο δια της “συμβολαιακής γεωργίας”. Η ανάγκη χρηματοδότησης του αγρότη θα μετατραπεί σε παγίδα για τον ίδιο, καθώς η τράπεζα θα τον εξαναγκάσει να υποθηκεύσει τα πάντα, τη γη, το βιός του, την ίδια την ύπαρξή του, προκειμένου να προωθηθούν πειραματικές καλλιέργειες και εφαρμογές υπέρ πολυεθνικών agrobusiness.

Η απόφαση έχει παρθεί ήδη. Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή έχει ήδη εκπονήσει τις απαραίτητες οδηγίες και σχέδια. Ο αγρότης οφείλει να γίνει δουλοπάροικος της τράπεζας και των ξένων funds. Να γιατί ο αγρότης δεν πρέπει επ’ ουδενί να γλυτώσει από τα χρέη. Να γιατί το ζήτημα της χρηματοδότησης του αγρότη ούτε καν θίγεται από τις δήθεν προτάσεις της κυβέρνησης.

Τι πρέπει να γίνει; Πρέπει πρώτα απ’ όλα να σβήσουν όλα τα χρέη των αγροτών. Τόσο προς τις τράπεζες, όσο και προς την εφορία, αλλά και τον ΟΓΑ. Να συζητηθεί η χρηματοδότηση των αγροτών από μηδενικής βάσης. Πρώτα και κύρια με την ίδρυση ενός 100% κρατικού ειδικού χρηματοπιστωτικού φορέα για την ενίσχυση και χρηματοδότηση χωρίς τοκογλυφία και υποθήκες του γεωργού, του κτηνοτρόφου και του ψαρά.

Άμεσο είναι και το ζήτημα της δήμευσης, κατάσχεσης, ή και πλειστηριασμού της αγροτικής γης. Η αγροτική γη πρέπει να προστατεύεται και μαζί της ο αγρότης. Δεν μπορεί επ’ ουδενί να αναγκάζεται ο αγρότης να πουλάει τη γη του, ή να την κατάσχει η τράπεζα, η εφορία, ο ΟΓΑ, ή όποιος άλλος για χρέη. Το ίδιο πρέπει να ισχύει και για το ζωικό κεφάλαιο του κτηνοτρόφου, αλλά και τα εργαλεία δουλειάς του ψαρά.

Δεν μπορεί ο γεωργός, ο κτηνοτρόφος, ο ψαράς να κινδυνεύει να χάσει τα μέσα παραγωγής του από χρέη. Πρέπει να παγώσουν αμέσως και να ακυρωθούν όλες οι υποθήκες. Ειδικά για τους μικρούς και τους μεσαίους αγρότες. Να κατοχυρωθεί επίσης ότι η αγροτική γη δεν αλλάζει χρήση για κανέναν λόγο. Το ίδιο και τα σκάφη αλιείας. Ειδικά τα παραδοσιακά.

Τσιμουδιά για τα ζητήματα αυτά από την κυβέρνηση. Όπως επίσης τσιμουδιά και για το κόστος παραγωγής των αγροτών. Μόνο δόσεις στη ΔΕΗ υπόσχεται η κυβέρνηση και φωτοβολταϊκά. Με τα αγροτοεφόδια; Τα καύσιμα; Τσιμουδιά.

Κουβέντα για κατάργηση του ΕΝΦΙΑ στον αγρότη. Μόνο παρατάσεις υπόσχεται η κυβέρνηση. Ενώ επιμένει να αντιμετωπίζει την αγροτική εκμετάλλευση ως αγροτική επιχείρηση προκειμένου να εξομοιώσει τον αγρότη με τον επιχειρηματία και να καταργηθεί κάθε έννοια προστασίας που δικαιούται ο πρώτος.

Αγροτική παραγωγή χωρίς ειδικό καθεστώς προστασίας, αλλά και χωρίς εθνικό σχέδιο επιδοτήσεων και χρηματοδότησης με βάση το προϊόν δεν μπορεί να υπάρξει. Πουθενά στον κόσμο. Η κυβέρνηση και οι δανειστές το γνωρίζουν πολύ καλά αυτό.

Ό,τι κι αν τάξουν στον αγρότη, ένα είναι απολύτως σίγουρο. Χωρίς το σβήσιμο όλων των χρεών του εδώ και τώρα, χωρίς την κατοχύρωση της γης και των μέσων παραγωγής του, χωρίς την προστασία από εισαγωγές που υπονομεύουν την ανταγωνιστικότητα και την ποιότητα της εγχώριας αγροτικής παραγωγής, χωρίς την κατοχύρωση του κατ’ επάγγελμα αγρότη, ο αγρότης στην Ελλάδα δεν μπορεί να επιβιώσει. Ενώ οι ελάχιστοι που θα τα καταφέρουν θα γίνουν σύγχρονοι κολλήγοι των τραπεζών και των ξένων επενδυτικών κεφαλαίων.

Η κυβέρνηση βιάζεται να διώξει τους αγρότες από τους δρόμους. Τους τάζει παρατάσεις για το νέο ασφαλιστικό και το νέο φορολογικό, γιατί ξέρει ότι τη δουλειά θα την αναλάβουν οι τράπεζες και τα χρέη. Ξέρει πολύ καλά ότι ο αγρότης δεν μπορεί να τα βγάλει πέρα όπως είναι ήδη. Κι επομένως αν υποχωρήσει τώρα, τα έχασε όλα και για πάντα.

Το μόνο που χρειάζεται είναι να πιστέψει τις παρατάσεις της κυβέρνησης και να γυρίσει σπίτι του. Το έργο αυτό οι αγρότες το έχουν ξαναδεί. Μόνο που αυτή την φορά δεν θα υπάρχει επιστροφή. Οσονούπω ξεκινά η κρεατομηχανή των πλειστηριασμών και ο γεωργός, ο κτηνοτρόφος και ο ψαράς δεν εξαιρούνται. Ούτε καν με υπόσχεση της κυβέρνησης.

Του χρόνου δεν θα υπάρχουν αγρότες για να κινητοποιηθούν ξανά. Να γιατί υποχώρηση σήμερα σημαίνει θάνατος. Ειδικά για τον μικρομεσαίο αγρότη, τον ελεύθερο κτηνοτρόφο, τον ψαρά της παράκτιας αλιείας.

Ενώ τώρα, σήμερα έχουν, ίσως, μια ιδανική ευκαιρία. Ίσως η τελευταία τους. Να ηγηθούν μιας παλλαϊκής κινητοποίησης με σκοπό την ανατροπή των μνημονίων και του καθεστώτος κατοχής της πατρίδας μας. Να δρομολογήσουν πολιτικές εξελίξεις ριζικής αλλαγής με την ανάδειξη μιας αληθινά πατριωτικής κυβέρνησης, που θα υπηρετεί και τα δικά τους άμεσα και ζωτικά συμφέροντα.

Η καταστροφή που μας απειλεί και πώς οφείλουμε να την αντιμετωπίσουμε

sf-013a11Α

Ολόκληρη η πολιτική βυθίζεται όλο και περισσότερο στο επίπεδο του κ. Λεβέντη. Με την αμέριστη φυσικά βοήθεια των μέσων μαζικής εξαχρείωσης. Ο μέσος έλληνας δεν πρέπει να συζητά τα σοβαρά. Δεν έχει καμιά σημασία αν η οικονομία κυριολεκτικά καταρρέει κι από κοντά ακολουθεί η κοινωνία.

Αρκεί να το θελήσουν οι ευεργέτες μας εξ Ευρώπης και ως δια μαγείας όλα μπορούν να αλλάξουν προς το καλύτερο. Η οικονομία θα αναστηθεί, θα έχουμε ανάπτυξη κι ως εκ τούτου όλα θα πάνε καλά. Αρκεί οι εταίροι, ευχαριστημένοι από τις επιδόσεις μας, να χαλαρώσουν τη δημοσιονομική πίεση και να “απομειώσουν” το χρέος. Αυτά ακούμε από το πρωί μέχρι το βράδυ. Δεν έχει καμιά σημασία αν όλα αυτά είναι μπούρδες, ανοησίες και ηλιθιότητες για αφελείς και simpletons.

Η λογική δεν έχει καμιά θέση σήμερα. Αφήστε που είναι είδος εν ανεπαρκεία γενικά. Οι εκπρόσωποι των αγροτών θα πάνε να δουν τον πρωθυπουργό για να συζητήσουν με μια κυβέρνηση, η οποία έχει παραχωρήσει επίσημα και με νόμο το δικαίωμα των αποφάσεων στην ΕΚΤ, το ΔΝΤ και την Ευρωπαϊκή Επιτροπή. Αυτό βέβαια δεν ενοχλεί ούτε τους αγροτοσυνδικαλιστές, ούτε τα κόμματα, ούτε φυσικά την κυβέρνηση, η οποία καλεί σε έναν διάλογο χωρίς αντικείμενο.

Ζούμε στην εποχή της πιο απόλυτης προσποίησης. Οι συνδικαλιστές των κλάδων προσποιούνται ότι διεκδικούν από μια κυβέρνηση, που δεν έχει καμιά πολιτική αρμοδιότητα πέρα από την εξαπάτηση και την προδοσία. Η κυβέρνηση προσποιείται ότι αυτοί αποφασίζει. Η αντιπολίτευση προσποιείται ότι είναι κάτι διαφορετικό από την κυβέρνηση. Οι δικαστές προσποιούνται ότι υπηρετούν τη δικαιοσύνη. Κι όλοι εμείς προσποιούμαστε ότι νοιαζόμαστε για ότι συμβαίνει στη χώρα μας.

Πέστε μου, ποιός δουλεύει ποιόν; Δεν έχει σημασία. Το σημαντικό είναι ο ραγιάς να νομίζει ότι έχει επιλέξει κυβέρνηση κι ότι αυτή αποφασίζει. Ότι ακόμη έχει χώρα κι ότι με χρόνια με καιρούς, πάλι δικιά του θα ‘ναι. Ναι, όταν ξυπνήσει ο μαρμαρωμένος βασιλιάς!

Αν όμως κοιτάξουμε τη μεγάλη εικόνα, τι θα δούμε; Η οικονομία της ευρωζώνης μόλις και μετά βίας αναπνέει με ρυθμούς ανόδου που δεν ξεπερνούν το 0,5% ανά τρίμηνο. Η ανεργία είναι στα υψηλότερα επίπεδα που γνώρισε η Ευρώπη μετά τον 2ο παγκόσμιο πόλεμο και δεν λέει να πέσει με τίποτε. Εισοδηματικά ο μέσος Ευρωπαίος εργαζόμενος κυριολεκτικά υποφέρει. Και σαν αποτέλεσμα όλων αυτών η οικονομία της ευρωζώνης έχει εισέλθει σε δίνη αποπληθωρισμού, κοινώς κλιμακούμενης κατάρρευσης.

Το συνολικό δημόσιο χρέος έχει ξεπεράσει το 93% του ΑΕΠ της ευρωζώνης, από 66% το 2007. Το χρέος των νοικοκυριών βρίσκεται στο 95% του ΑΕΠ της ευρωζώνης, ενώ των επιχειρήσεων στο 134%. Δηλαδή το συνολικό χρέος στην ευρωζώνη υπερβαίνει το 322% του ΑΕΠ.

Στην Ελλάδα το δημόσιο χρέος αισίως έχει πιάσει το 180% του ΑΕΠ και το ιδιωτικό χρέος (νοικοκυριά και επιχειρήσεις) το 130%. Σύνολο χρέους ως προς το ΑΕΠ της Ελλάδας, 310%.

Σύμφωνα με το ΔΝΤ (Telegraph, 19.4.2015), ο συνδυασμός με τη δυσοίωνη απειλή του αποπληθωρισμού, το βάρος του χρέους στις προηγμένες οικονομίες είναι τώρα η κύρια απειλή που αντιμετωπίζει η παγκόσμια οικονομία. Τα συνολικά επίπεδα δημόσιου και ιδιωτικού χρέους έχουν φτάσει σε ύψη ρεκόρ, 275% του ΑΕΠ στις πλούσιες χώρες και 175% στις αναδυόμενες αγορές. Και στις δύο ομάδες χωρών, το χρέος είναι μέχρι και 30 πόντους υψηλότερα από την εποχή της κατάρρευσης της Lehman Brothers το 2008. Από 210% του παγκόσμιου ΑΕΠ το 2008, έχει ξεπεράσει σήμερα το 240%.

Κι εμείς περιμένουμε να ανακάμψει η ελληνική οικονομία, αν το θελήσουν οι ευρωπαίοι. Οι ίδιοι δηλαδή που δεν μπορούν να κάνουν καλά την οικονομία της ευρωζώνης. Τα ίδια επιτελεία που ότι κι αν κάνουν όχι μόνο αδυνατούν να αναχαιτίσουν το βύθισμα της παγκόσμιας οικονομίας, αλλά το κάνουν χειρότερο. Πόσο αφελής, ανόητος, ή κοινός απατεώνας πρέπει να είναι κάποιος για να περιμένει ότι υπάρχει διέξοδος εντός των δοσμένων πλαισίων;

Η κατάσταση είναι τόσο κρίσιμη, που ακόμη και τα επίσημα φερέφωνα της πολιτικής των ανοιχτών συνόρων και των ανοιχτών αγορών, αναγκάζονται να εξετάσουν – στα λόγια έστω – εναλλακτικές.

“Έχει έρθει η ώρα για τους πολιτικούς να συμμετάσχουν στον αγώνα μαζί με τους κεντρικούς τραπεζίτες. Οι πιο ριζοσπαστικές πολιτικές ιδέες θέλουν τη συγχώνευση δημοσιονομικής και νομισματικής πολιτικής. Μια τέτοια επιλογή είναι η χρηματοδότηση των δημοσίων δαπανών (ή των φορολογικών περικοπών) απευθείας με την εκτύπωση χρήματος, γνωστή ως “πτώση από ελικόπτερο”. Σε αντίθεση με QE [ποσοτική χαλάρωση], μια πτώση από ελικόπτερο παρακάμπτει τις τράπεζες και τις χρηματοπιστωτικές αγορές, και βάζει φρεσκοτυπωμένο μετρητό χρήμα κατευθείαν στις τσέπες των ανθρώπων. Αυτή η καθαρά απερίσκεπτη ενέργεια, θεωρητικά, θα ενθαρρύνει το λαό να δαπανήσει τα επιπλέον χρήμα κι όχι να το αποταμιεύσει,” αναφέρει το κεντρικό άρθρο του Economist (20.2.2016).

Η ιδέα είναι πολύ παλιά. Η ουσία της βρίσκεται στην ανάγκη να δοθεί πραγματικό εισόδημα στα λαϊκά στρώματα ώστε να αυξηθεί η αγοραστική τους δύναμη, να τονωθεί ο τζίρος στην οικονομία κι έτσι να αυξηθούν οι επενδύσεις μαζί με τις θέσεις απασχόλησης.

Με άλλα λόγια, μετά από σχεδόν 8 χρόνια συνεχών κεφαλαιοποιήσεων των μεγάλων τραπεζών και των ανοιχτών χρηματαγορών με δεκάδες τρις δολάρια παγκόσμια, ανακάλυψαν – στα λόγια – το αυτονόητο. Ό,τι χωρίς πραγματικό εισόδημα είναι αδύνατο να ανακάμψει η οικονομία. Ιδίως μια οικονομία σαν της Ελλάδας, που εξαρτάται πρωταρχικά από τη δική της εγχώρια αγορά.

Επομένως, ποιό είναι το πρώτο και βασικό μέλημα μιας πολιτικής που επιδιώκει την ανάκαμψη της οικονομίας με όρους θέσεων εργασίας και επενδύσεων; Η παροχή πραγματικού εισοδήματος στα λαϊκά στρώματα. Αλλιώς είναι αδύνατον να ξεφύγει από την κατάρρευση.

Πώς πρέπει να δοθεί εισόδημα; Ακόμη και με τον τρόπο που αναφέρει ο Economist. Δηλαδή με φρεσκοτυπωμένο χρήμα κατευθείαν στον πληθυσμό. Κι αυτή οφείλει να είναι η πρώτη πράξη μιας κυβέρνησης, που θέλει να οδηγήσει την οικονομία και την κοινωνία σε ανάκαμψη.

Σε ποιούς πρέπει να δοθεί αυτό το χρήμα, ως επιπλέον εισόδημα; Στα πιο καταπονημένα στρώματα του πληθυσμού. Συνταξιούχοι, άνεργοι και νοικοκυριά που βρίσκονται κάτω από το όριο της φτώχειας.

Γιατί σ’ αυτούς; Όχι μόνο για λόγους κοινωνικής δικαιοσύνης, αλλά γιατί το εισόδημα αυτό δεν θα γίνει αποταμίευση, ούτε θα ενισχύσει τη ζήτηση για εισαγόμενα. Θα κατευθυνθεί πρωτίστως σε βασικά είδη κατανάλωσης, όπου κυριαρχεί η εγχώρια παραγωγή.

Πώς μπορεί να δοθεί αυτό το εισόδημα από την πρώτη κιόλας ημέρα; Με απόφαση του κράτους. Στην αρχή αγνοώντας τους κανόνες του κοινού νομίσματος με σκοπό να προετοιμάσει την ομαλή μετάβαση της ελληνικής οικονομίας σε δικό της εθνικό κρατικό νόμισμα.

Ειδικά για την Ελλάδα το κράτος οφείλει να χρηματοδοτήσει τα ανήλικα τέκνα από 0-18 ετών με 300 ευρώ ανά μήνα κατά κεφαλή. Με σκοπό φυσικά να ανακόψει αποφασιστικά τη δημογραφική κατάρρευση, που βιώνει η χώρα.

Για να βρει το επιπλέον αυτό εισόδημα το δρόμο του για την εγχώρια αγορά, απαιτούνται τρείς θεμελιώδεις κινήσεις:

Πρώτο, σεισάχθεια, δηλαδή σβήσιμο των χρεών προς τράπεζες, εφορίες και ασφαλιστικά ταμεία για νοικοκυριά, ελευθεροεπαγγελματίες, αγρότες και μικρομεσαίους.

Δεύτερο, διάλυση όλων των τραστ, καρτέλ και ιδιωτικών μονοπωλίων, ή ολιγοπωλίων.

Και τρίτο, καθεστώς επιλεκτικής ανταγωνιστικής προστασίας υπέρ της εγχώριας παραγωγής και αγοράς. Σε συνδυασμό φυσικά με την επιβολή αυστηρών ελέγχων και απαγορεύσεων στην κίνηση κεφαλαίου εκτός Ελλάδας.

Όλα αυτά είναι μέτρα του πρώτου 24ώρου που οφείλει να υιοθετήσει μια κυβέρνηση, αν έχει σκοπό να αναχαιτίσει την οικονομική και κοινωνική κατάρρευση της χώρας. Χωρίς αυτά δεν μπορεί να υπάρξει συνέχεια. Δεν μπορεί ούτε καν να υπάρξει προετοιμασία για εισαγωγή νέου εθνικού κρατικού νομίσματος στη θέση του ευρώ.

Μπορούν όλα αυτά να γίνουν με μνημόνια και δανειακές συμβάσεις; Ούτε κατά διάνοια. Η κυβέρνηση που θα αναλάβει να βγάλει τη χώρα από το σημερινό αδιέξοδο είναι υποχρεωμένη να καταγγείλει δανειακές συμβάσεις, μνημόνια και χρέος ως παράνομα, απεχθή και καταχρηστικά για τα θεμελιώδη δικαιώματα του λαού και της χώρας.

Είναι επίσης υποχρεωμένη να κινήσει διαδικασία ποινικής λογοδοσίας για όλους όσοι υπέγραψαν, ψήφισαν και υπηρέτησαν θεσμικά το καθεστώς των μνημονίων, της κατάλυσης του Συντάγματος και της αποικιακής κατοχής της χώρας. Όχι μόνο για λόγους δικαιοσύνης, αλλά για να καταλάβει τόσο ο λαός, όσο και η διεθνής κοινότητα ότι τα πράγματα αλλάζουν ριζικά στην Ελλάδα.

Δεν ξέρω τι θα χρειαστεί για να αντιληφθεί η μεγάλη πλειοψηφία του λαού ότι αυτά που περιγράψαμε είναι η μόνη εναλλακτική που διαθέτει έναντι της απόλυτης καταστροφής. Δεν ξέρω πόσα παθήματα θα χρειαστούν ακόμη. Πόσες εκατόμβες. Πόσες τραγωδίες. Το μόνο που ξέρω σίγουρα είναι ότι υπάρχει η πολιτική δύναμη που μπορεί – αύριο το πρωί, αν χρειαστεί – να τα βάλει με επιτυχία στην πράξη. Κι αυτή η δύναμη είναι μόνο το ΕΠΑΜ.

H παράδοση του Αιγαίου στο ΝΑΤΟ φέρνει τις πρώτες μεγάλες ανατροπές.

sf-013a11Α

Η παράδοση του Αιγαίου στο ΝΑΤΟ – κάτι που αρνήθηκαν να πράξουν όλες οι κυβερνήσεις της Ελλάδας από την εποχή της χούντας – ήταν ιδιαίτερα εκκωφαντική. Πρώτα και κύρια λόγω της σιωπής όλων – κυριολεκτικά όλων – των πολιτικών δυνάμεων της ελληνικής βουλής. Όλοι τους λοιπόν είναι μέσα στο κόλπο. Όπως είναι στο κόλπο και για το επόμενο βήμα, την εγκατάσταση ξένων δυνάμεων για την φύλαξη και των χερσαίων συνόρων της χώρας.

Έως το τέλος του 2017, που οι ΗΠΑ σχεδιάζουν την αναβάθμιση της στρατιωτικής τους παρουσίας στην Ευρώπη, η Ελλάδα θα έχει τεθεί υπό τον πλήρη στρατιωτικό έλεγχο του ΝΑΤΟ. Λίγες μονάδες θα έχουν απομείνει από τις ελληνικές ένοπλες δυνάμεις κι αυτές υπό ξένη, νατοϊκή διοίκηση. Και σ’ αυτό έχουν συμφωνήσει άπαντες. Από την ΧΑ έως το ΚΚΕ.

Όμως το πρόβλημα δεν περιορίζεται στην κατάλυση της διεθνούς προσωπικότητας της Ελλάδας ως αυθύπαρκτου κράτους, αλλά επιφέρει και ραγδαίες ανατροπές στο γεωστρατηγικό σκηνικό της περιοχής. Για πρώτη φορά μετά τον 19ο αιώνα η Ρωσία βρίσκεται αποκλεισμένη από το Αιγαίο. Η ασφαλής διεύλεση των δικών της πολεμικών, βρίσκεται πλέον στην επιχειρησιακή αρμοδιότητα του ΝΑΤΟ.

Τα δεδομένα αυτά εξανάγκασαν τον Πούτιν, αφενός, να θυσιάσει τον Άσσαντ και τη Συρία και, αφετέρου, να επιτρέψει στην Τουρκία να αναβαθμίσει τον ρόλο της στην περιοχή. Αυτό το νόημα έχει η κατάπαυση του πυρός στη Συρία, που αποφασίστηκε την προηγούμενη εβδομάδα στις διαπραγματεύσεις 20 χωρών στο Μόναχο.

Η κατάπαυση του πυρός θα επιτρέψει στις δυνάμεις των μισθοφόρων του ΝΑΤΟ να κατοχυρώσουν τις θέσεις τους, αλλά και τις ζώνες ελέγχου τους. Την ίδια ώρα θα επιτρέψει στο ΝΑΤΟ να ενισχύσει τις δυνάμεις τους σε υλικό και άνδρες, έτσι ώστε να διεκδικήσουν το διαμελισμό της Συρίας σε ζώνες ελέγχου και επιρροής.

Επίσης, επιτρέπουν στην Τουρκία να εντείνει τις στρατιωτικές επιχειρήσεις της εναντίον των Κούρδων στη Συρία. Κάτι στο οποίο αντέδρασε τόσο η Γαλλία, όσο και οι ΗΠΑ, αλλά ο Νταβούτογλου ξεκαθάρισε ότι η Τουρκία έχει το δικαίωμα να προχωρά σε αντίμετρα κάθε φορά που οι δυνάμεις της δέχονται επιθέσεις από Συριακό έδαφος. Η ηγεσία της Τουρκίας ξέρει πολύ καλά ότι ο διαμελισμός της Συρίας έχει ήδη ξεκινήσει και επιδιώκει να ενισχύσει τη στρατιωτική της παρουσία με σκοπό την απόσπαση εδαφών, ή έστω προγεφυρωμάτων στο Συριακό έδαφος.

Αυτή την αποθράσυνση της Τουρκίας θα τη νιώσουμε λίαν συντόμως και στο Αιγαίο. Με ανύπαρκτη την Ελλάδα και απόλυτα φιλικό έως ανεκτικό το ΝΑΤΟ, γιατί να μην επιβάλει τετελεσμένα; Τα ελληνικά νησιά ίσως να μην έχουν βρεθεί ξανά τόσο πολύ εκτεθειμένα από πλευράς εθνικής κυριαρχίας.

Το πιο σημαντικό όμως απ’ όλα είναι η διαπίστωση είναι ότι η Ρωσία κι ο Πούτιν επέδειξε «μια σημαντική αλλαγή της συμπεριφοράς», όπως δήλωσε ο Φίλιπ Χάμοντ υπεξ της Βρετανίας. «Το καθήκον τώρα είναι η Μόσχα και η Τεχεράνη να οδηγήσουν το καθεστώς του Άσαντ [της Συρίας] να καταθέσει τα όπλα,» δήλωσε ο υπουργός Εξωτερικών της Γερμανίας Φρανκ-Βάλτερ Στάινμαγιερ. «Όποιος δεν συνεργάζεται … πρέπει να υπολογίζει σε όλες τις συνέπειες γι’ αυτή του την άρνηση», είπε με ύφος υπουργού του Ράιχ.

Όπως όλα δείχνουν ο αποκλεισμός της Ρωσίας από το ΝΑΤΟ, έχει σαν πρώτο θύμα την ίδια τη Συρία και τον διαμελισμό της σε ζώνες ελέγχου φυλάρχων κατά το πρότυπο της Λιβύης. Και τότε θα δείτε ρεύμα προσφύγων άνευ προηγουμένου.

Μετά ποιός έχει σειρά; Η Ιορδανία; Το Ιράν; Η Τουρκία; Όλοι. Καμιά χώρα δεν πρόκειται να γλυτώσει από την εσωτερική διάλυση και διαμελισμό. Έτσι ώστε καμιά χώρα να μην είναι σε θέση να διαθέτει συγκροτημένο κράτος. Ενώ οι λαοί είναι καταδικασμένοι να μετατραπούν σε νομάδες σε αναζήτηση του επιούσιου απανταχού γης. Ένας νέος μεσαίωνας ανατέλει ήδη.

Ε.ΠΑ.Μ. – Δ. Καζάκης, Ν. Καλογερόπουλος στην εκπομπή “Πολιτικοί Διάλογοι” στην ERTOpen. 22/02/2016.

Ο οικονομολόγος και Γενικός Γραμματέας του Ε.ΠΑ.Μ. Δημήτρης Καζάκης, στην εκπομπή “Πολιτικοί Διάλογοι” στην ERTOpen, με τον ηθοποιό Νίκο Καλογερόπουλο και την δημοσιογράφο Γεωργία Μπιτάκου αναλύουν τις νέες παραμέτρους του κατοχικού καθεστώτος, την αποθράσυνση των Τούρκων στο Αιγαίο και καλούν τους Έλληνες σε ξεσηκωμό ως μοναδικό δρόμο λύτρωσης αξιοπρέπειας και λευτεριάς. Δευτέρα, ‎22 ‎Φεβρουαρίου ‎2016.

ΚΑΖΑΚΗΣ, για τον ΦΑΣΙΣΜΟ και τους ΝΑΖΙ και μια ιστορική απάντηση στη Χρυσή Αυγή

 

ΚΑΖΑΚΗΣ, ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΤΗ ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ 23 Οκτ 2012

Ο Δημήτρης Καζάκης δίνει μια αναλυτική ιστορική απάντηση στις γελοίες δηλώσεις της Χρυσής Αυγής περί του (Ναζιστικού) χαιρετισμού “της δεξιάς χειρός”, για τον Μεταξά κλπ.

(Απόσπασμα από την εκπομπή ‘ΕΚΠΟΜΠΗ Α.Ε’ στον ArtFM 90.6 στις 23-10-2012).

ΚΑΖΑΚΗΣ εναντίον ΧΡΥΣΗΣ ΑΥΓΗΣ : «Είναι ανθέλληνες και φασίστες»

«Ανθέλληνες» και «φασίστες» αποκάλεσε την ηγετική ομάδα της Χρυσής Αυγής καθώς και τα συμφέροντα που την υποστηρίζουν, ο οικονομολόγος και Γενικός Γραμματέας του Ενιαίου Παλλαϊκού Μετώπου (Ε.ΠΑ.Μ.) Δημήτρης Καζάκης τονίζοντας πως καμία σχέση δεν έχει ο Εθνικισμός με τον αγνό και άδολο Πατριωτισμό. Το στιγμιότυπο είναι από την εκπομπή «Δούρειος Ίππος» με την δημοσιογράφο Γεωργία Μπιτάκου.

Ο Δ.ΚΑΖΑΚΗΣ για τον ΦΑΣΙΣΜΟ και τους ΝΑΖΙ

Καζάκης ιστορική αναδρομή, Μεταξάς Παπαδήμος

ΜΗΝΥΜΑ ΜΙΚΗ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗ – ΩΡΑ ΜΗΔΕΝ

Εδώ και καιρό ζούμε τις συνέπειες της ανυπαρξίας πολιτικής από την Κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ. Ανυπαρξία πολιτικής που σιγά-σιγά και σταθερά μας οδήγησε στη σημερινή κατάσταση. Ποια είναι αυτή:

Η χώρα έχει απομονωθεί με την κατάληψη των τελωνείων στα σύνορα με όλες τις όμορες χώρες και έχει παραλύσει από τα δεκάδες μπλόκα αλλά και από την γενική απεργία όλων ανεξαρτήτως των κλάδων της κοινωνικής ζωής, ενώ οι αγρότες με τα εκατοντάδες τρακτέρ ανακοίνωσαν την απόφασή τους να κατεβούν στην Αθήνα, στην πλατεία Συντάγματος.

Είναι φανερό ότι φτάσαμε πλέον στην ΩΡΑ ΜΗΔΕΝ ανεξάρτητα από τις κινήσεις της Κυβέρνησης που προς το παρόν παρακολουθεί αδρανής τις εξελίξεις αδύναμη, σαν να μην υπάρχει.

Σήμερα για πρώτη φορά αποφάσισε να βγει από τη νάρκη της αλλά αντί να δώσει κάποια λύση εκτονώνοντας την κατάσταση, δήλωσε ότι δεν θα επιτρέψει την κάθοδο των τρακτέρ στην Αθήνα προσπαθώντας έτσι να αποτρέψει την σύγκρουσή της με τους αγρότες που όπως φαίνεται αυτή τη φορά είναι αποφασισμένοι για όλα, αφού τους έχουν φτάσει στο σημείο να παλεύουν για τα πλέον στοιχειώδη δικαιώματά τους. Μια σύγκρουση για την οποία αποκλειστικά υπεύθυνη είναι η κυβέρνηση. Ο «διάλογος» που προτείνει τώρα είναι στάχτη στα μάτια των αγροτών, αφού τις αποφάσεις δεν τις παίρνει η κυβέρνηση αλλά οι Θεσμοί.

Βεβαίως μια σύγκρουση όποιας μορφής και με όποια αποτελέσματα θα είναι πλήγμα δεινό σε μια καταρρέουσα χώρα. Και είναι βέβαιο ότι θα μας οδηγήσει όχι μόνο σε βαθύτερη κρίση αλλά παράλληλα και σε μια ακόμα βαθύτερη αλλαγή της ψυχολογίας του Ελληνικού Λαού, ο οποίος πιστεύω ότι συνειδητοποιεί πλέον σε ευρύτατη κλίμακα την ορθότητα των προβλέψεων και των θέσεών μας για το αδιέξοδο στο οποίο μας έχει οδηγήσει η πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ.

Η διχαστική δήλωση του κ. Τσίπρα που μας χωρίζει σε καλούς και κακούς Έλληνες αποδεικνύει ότι έχει χάσει την επαφή του με την πραγματικότητα. Αφού για κείνον «κακοί» προφανώς είναι η Δεξιά κι όμως την ίδια στιγμή ο ίδιος και η κυβέρνησή του έχουν αναδειχθεί σε αρχιερείς της Νεοφιλελεύθερης Δεξιάς πολιτικής που εφαρμόζουν κατ’ εντολήν των ξένων Θεσμών. Και τώρα ήρθε η ώρα να πληρώσουν ακριβά οι ίδιοι την ολέθρια πλάνη τους. Δεδομένου ότι ο Ελληνικός Λαός έχει την αρετή να μην υποτάσσεται τελικά. Και έχει έρθει πλέον η ώρα αυτή του «τελικά», η ΩΡΑ ΜΗΔΕΝ που είναι η γενικευμένη σύγκρουση της Κυβέρνησης με τον Ελληνικό Λαό του οποίου η αιχμή είναι σήμερα οι Έλληνες αγρότες στο σύνολό τους και η απόφασή τους να ικανοποιηθούν τα αιτήματά τους.

Φτάσαμε λοιπόν στο σήμερα, όπου η ίδια η ζωή ανάγκασε τους Έλληνες να συγκροτήσουν ένα ανθρώπινο ακέφαλο μεν όμως ενιαίο μέτωπο πάλης. Η δύναμη που εκπέμπει ο παλλαϊκός ξεσηκωμός του Λαού όλων των κλάδων με επί κεφαλής τους αγρότες είναι τόσο μεγάλη που είναι κρίμα (ακόμα και στην περίπτωση που η Κυβέρνηση και οι Θεσμοί υποχωρήσουν κάπως) να έχουν ως κέρδος λίγα ψιχία. Ο Λαός μας δεν αξίζει μια τέτοια εξέλιξη που σε βάθος χρόνου θα τον οδηγήσει σε ακόμα μεγαλύτερη κρίση.

Αντίθετα αν με την απελπισία αλλά και τη θέληση που τον οδηγούν σ’ αυτόν τον γενικό ξεσηκωμό είχε φροντίσει να διεκδικήσει αυτά που του ανήκουν ως μια ενιαία δύναμη και με κοινούς στόχους στρατηγική τακτική αλλά και προοπτική, θα μπορούσε να κερδίσει πολλαπλάσια.

Γιατί είναι οι ίδιες οι διεθνείς δυνάμεις που μας αναγκάζουν να έχουμε όχι τρεις ή τέσσερις αλλά μόνο δύο εθνικές πολιτικές. Την πολιτική που ακολουθεί τις εντολές των Θεσμών και την πολιτική που υποστηρίζει τη σύγκρουση με τους Θεσμούς.

Δυστυχώς η συγκρότηση αυτού του Ενιαίου Μετώπου Πάλης που δεν θα διαπραγματευόταν απλώς για λίγα ψίχουλα παραπάνω αλλά θα είχε ως στόχο την κατάκτηση των ουσιαστικών δικαιωμάτων του Ελληνικού Λαού δεν έγινε ποτέ πραγματικότητα.

Γι’ αυτό το λόγο η ΩΡΑ ΜΗΔΕΝ δεν έχει φτάσει μόνο για την Κυβέρνηση αλλά κυρίως για τον Λαό. Και αυτή είναι η μεγάλη Τραγωδία.

Αθήνα, 10.2.2016

Μίκης Θεοδωράκης

Ukraine’s Right Sector paramilitary battalion is illegal – Judge Advocate General

The volunteer battalion of the ultra-nationalist Ukrainian Right Sector group is illegal, according to Ukraine’s Judge Advocate General, who slammed the group for its failure to integrate into Ukraine’s military.

Members of Right Sector (Gleb Garanich, Reuters)

Members of Right Sector (Gleb Garanich, Reuters)

The Right Sector battalion has over the past two years failed to decide whether it wanted to join the ranks of Ukraine’s army or of National Guards, the Judge Advocate General said in an interview. “According to all juridical norms and practices, and to the Ukrainian Constitution, speaking in meager legal terms, the Right Sector volunteer battalion is an illegal armed group,” Judge Advocate General Anatoly Matios told Ukraine’s Public Radio.

Matios has condemned certain incidents when the Right Sector volunteer battalion militants violated Ukrainian legislation.

“It is unacceptable that a [military] unit, even acting under the slogans of patriotism, should be lurking well-armed in rearward areas, playing firing on police checkpoints. Whether police is right or wrong is a question of law and its application,” Matios said.

In July 2015 the Right Sector militants clashed with police in western Ukraine’s Mukachevo. Kiev called the incident an “act of terror,” while the group said its forces would stand against the authorities across the country. The incident left four civilians and three police officers injured. One civilian was killed by Right Sector gunmen. The ultranationalist group said two of its fighters were killed and four injured in the incident.

If Ukrainian authorities go on with covering up general crime with patriotism, “chaos will devour Ukraine,” Matios said.

He however described Right Sector as “extreme patriots of the state” and their fallen fighters as “heroes, the country’s elite”.

Members of the Right Sector group took an active role in events on Maidan which resulted in a government coup in Ukraine in 2013 that led to the deposition of President Viktor Yanukovich.

In Russia the group’s activities were banned under a Supreme Court decision in January 2015. In addition, Russia’s Investigative Committee started criminal cases against several members of the radical Ukrainian group over charges of fighting against the Russian military in the Chechen wars of the 1990s.

On January 19 Ukrainian nationalists, largely represented by Right Sector, marched through the center of the Ukrainian capital of Kiev to commemorate the two year anniversary of Ukraine’s Euromaidan events. The crowd marched with Ukrainian flags and the flags of the far-right Right Sector group and gathered piles of tires setting them ablaze in front of the governmental buildings.

This email was cleaned by emailStripper, available for free from http://www.papercut.biz/emailStripper.htm

 

Ukraine: Masks of the “Revolution” (French, Italian, Dutch)

The bitter truth on Ukraine and the “Revolution of Dignity”

The documentary is a good clue of what actually went on when the entire western media kept so quite about the real facts on Ukraine’s “revolution”. I chose to put the word revolution in quotes, because when a small fascist minority together with allied criminal gangs hijack a massive, democratic, uprising through ultra violence and overthrows the government to form a “government”, a regime, of its own liking, it’s called a coup d’etat. It is of course completely coincidental that exactly this development in Ukraine happened to serve US foreign policy and NATO geo-strategic goals extremely well.

An actual revolution, according to the historical, political, social and legal meaning, is when a large portion of the people from different sectors unite and organize, through a democratic resistance struggle and even armed resistance if necessary, in order to overthrow a tyrant regime. The right to self-determination by armed struggle against tyranny is permissible under the UN charter’s article 51, concerning self-defense. But it is very exact on the fact that it only defends democratic, popular uprisings and not coup d’etats. This documentary shines some good lights in the shadows where US’s and NATO’s plans for Russia are laid.

Kosmas Loumakis

Ukraine-aff3VA

The hard-hitting documentary by Paul Moreira “Ukraine, les masques de la révolution” [Ukraine: Masks of the Revolution], released on Monday night by Canal+, created a turmoil both in Ukraine and France well before the premiere. On Sunday the Ukrainian Foreign Ministry reported in Facebook that their Ambassador in France had sent an outraged letter to Canal+ where he condemned  the documentary as a “a pamphlet at the height of the worst disinformation traditions” “using primitive methods of journalistic manipulation, including the handling of comments of respondents, distorted in translation and facts and purely fabricated images“. The same day Le Monde doubled the pressure on Canal+. Paul Moreira has calmly and respectfully responded to his critics by a detailed post translated into English here. To the credit of Canal Plus’ management, the documentary was screened in time:

French:

Italian:

Dutch:

Please watch it attentively. And let’s try to understand why it has infuriated the official Kiev so much.

To be fair, the masterpiece did not reveal anything new. So far there were a lot of separate investigations by international organizations, NGOs, concerned individuals etc on different aspects of the “Revolution of Dignity“: who actually killed theheavenly hundred, what happened in Odessa in May 2014, what is going on in the zone of “anti-terrorist operation” in the South-East of Ukraine, where are the “Russian troops” and where are the Western mercenaries there… But most of them were successfully ignored by the mainstream Western media, stick to their comfortable myths about Euromaidan.

The principal danger of Paul Moreira heartbreaking 50-minutes long documentary is that it exposed all critically important lies and silenced facts about “Revolution of Dignity” and its agents in a concentrated form at the established French TV channel.

Paul Moreira did not do anything but showed a simple and honest truth – there was no dignity in that “revolution”. There is no “free civilizational choice” and “independent and legitimate authorities” in today’s Ukraine. There are gangsters licensed to kill and rob, psychopaths and criminals in the “democratic parliament”, parallel Nazi-inspired army, foreign officials who manipulate the political process in a sovereign country, media under total nationalist control etc. His argumentation and picture are so evident, eloquent and bright that there is no reasonable way to refute them. Here is the cause of hysteria and calls to ban (which paradoxically has triggered unprecedented public attention to the movie far beyond France) – they understand that an open and fair discussion would lead further undesirable revelations against the interim rulers in Kiev.

One more pleasant outcome of this story is that the rumors about clinical death of the independent journalism in the West are apparently somewhat exaggerated…


The filmmaker’s own words

By Paul Moreira, published in French on his blog on Mediapart.fr, Jan 30, 2016, translated to English by New Cold War.org

When I started this investigation on Ukraine, I was astonished to discover the degree to which the massacre in Odessa [May 2, 2014] had faded from memory. Forty five people were killed in a huge fire in the heart of a major European city in the middle of the 21stcentury. Everything was filmed by dozens of cameras and cell phones. Yet around me, no one remembered.

Ukraine - 'Les Masques de la Révolution'Forty five Ukrainians of Russian origin died in a fire inside a building [the Trades Union House in the city center of Odessa] caused by the Molotov cocktails of Ukrainian nationalist militias. After a quick investigation, I discovered that the event had not been censored. It had been addressed, discussed, but never investigated. As though too embarrassing to discuss.

Why no investigation? Probably because the victims were of Russian origin. These victims were reported as “persons” but without knowing who they were, who killed them and why they were dead. “Persons” who were nobodies.

In speaking of these deaths, our democracies should have expressed some sympathy, officially, solemnly. There should have been strong reactions by chancelleries. Press releases by ministries of foreign affairs. [However], following the Russian invasion of Crimea, Russian-speaking populations in the conflict were assigned the roles of villains.

What happened on that May 2, 2014, in Odessa? I discovered the answer after viewing hours of video shootings, interviewing dozens of witnesses, finding victims and aggressors and comparing the stories until I pieced together facts that make sense of this fury. Important fact: I interviewed and have broadcast only direct witnesses of events–the people I saw on videos– in order to filter to some extent the exaggerations and lies that arise in such a circumstance, on the side of the attackers as well as victims. The result of this painstaking work is at the heart of the film to be broadcast Monday evening [February 1] by Canal Plus [Canal +].

During my investigation into this massacre of little exposure, I saw the importance of Ukrainian nationalist militias. They were at the forefront of street fighting on Maidan Square (January-February 2014], and later formed battalions to fight Russian troops in the east of the country. But these battalions were merged into the army. They did not exercise the same discipline. They were able to serve as auxiliaries to the government; or become a parallel police. And, yes, in their ranks, the signs of neo-Nazi ideology were obvious.

My investigation went against the commonly accepted narrative. I knew I was going to meet strong opposition, that we would be accused of playing into the hands of Putin, to voice elements of Russian propaganda. I did not expect to meet with such huge denial, bordering on hysteria at times. On a Ukrainian website, I am called a “terrorist” in the pay of the Russian secret service. The site calls for a ban on the film. Even the Ukrainian ambassador to France pressured Canal Plus [not to screen the film]. That is what surprises me the most. For it seems to me that Ukraine must ask itself about these paramilitary groups. They are, as stated in the film, the greatest threat to Ukrainian democracy. To renounce saying what one knows to be the truth because “it plays into Russian propaganda” is to become a propagandist oneself. One omits, not because we are liars but because we are full of good intentions. But never forget that from such omissions, the worst conspiracy theories are born.

In France, the accusations against the film have come mainly from two militant blogs and an unusually violent writing by the reporter in charge of Ukraine in Le Monde, Benoit Vitkine. In all three publications, the arguments are similar. It is said I did not nuance enough my perception of the extreme right, which ranges from dark brown neo-Nazism to light-beige nationalism. I exaggerated the importance of the paramilitary groups, armed with Kalashnikovs and sometimes with tanks. I have not stressed enough their heroic role in their fight against the Russians. I exaggerated the influence of Americans in the regime change [of February 2014].

And then certain factual errors are pinpointed. I’ll try to answer them here.

To question the rigor of my documentary, Benoit Vitkine cites one, sole example. He accuses me of having created out of my imagination the manufacture of a new generation of tanks by the nationalist battalion Azov (for which he seems to feel a fond indulgence). But it’s the truth. Andriy Biletsky, the head of the battalion, sang to me its praises [manufactured tank] with much pride. 1.2 meters of armored shield in the front and steering video cameras used to steer it. The technical details of this new beast of war can be found here.

Benoit Vitkine is well aware that Andriy Biletsky comes from the most radical extreme right. His electoral standing is low (although he is a Rada deputy), but his standing in steel and in battle-hardened men is strong.

Then Benoit Vitkine insinuates, without citing anything in support, that my purpose is to highlight “the installation of a new fascism in Ukraine”. Vitkine must be very angry to write such things. I never said that fascism had settled in Ukraine. The key phrase of my documentary is: “The Ukrainian revolution has created a monster that will soon turn against its creator.” And then I tell how far-right groups attacked the parliament and killed three policemen in August 2015. I have never suggested that the attackers were in power. Even if those who are in power were able to use them.

The only “good point” which Benoit Vitkine wants to award me is that I worked on the massacre of Odessa, a “frequently overlooked episode”. You said it yourself, dear colleague…

Anna Colin Lebedev writes a blog on Mediapart.fr. She, on the other hand, reproaches me precisely for my treatment of the “drama” of Odessa. She is careful to never write the word “massacre” or “butchery”, to never precisely name the savagery of the murders. Anna Colin Lebedev affirms that this “drama” is not at all ignored. The only proof she offers are papers published … a year after the fact. Those of Le Monde (Benoit Vitkine) and The Economist. A blogger, Olivier Berruyer, conducted an analysis of article headings in the days immediately following the massacre. This analysis is available on his website. It is most eloquent.

Anna Colin Lebedev accuses me of creating a story “centered on the tears of victims”. That’s true, I gave voice to a mother who lost her 17 year old son, Vadim Papura. She spoke reluctantly, she was certain that I would not use her statements, that the West does not care about their fate. I also give voice to Ukrainian nationalists, some of whom even voice remorse. I interviewed eyewitnesses from all sides. According to Anna, everything is the fault of the police, who were not sufficiently effective [in stopping the violence that day]. This is what the film should have focused on, she says. Not on militiamen who threw Molotov cocktails on the trade union building or who finished off the wounded lying on the ground [after jumping from windows to escape the burning building]. Not on the fact that none of the killers has been imprisoned and that the Ukrainian government has sabotaged any judicial inquiry, as recalled in the article in The Economist [May 8, 2014] which she kindly quotes as reference but which she probably has not taken the time to read.

That’s it for the specific criticisms. From there, we descend into tiny details.

Thus, Anna Colin Lebedev tells me that I mention the presence of the symbol of Azov on Maidan while the battalion had yet to be created. It will be formed three months later. Sure, but for me, it was just a name change: the symbol was everywhere on Maidan, it is the same symbol as the group ‘Patriots of Ukraine’, who have the same leader, Biletsky, the same men and who will go on to form a military battalion to fight in Mariupol [Donetsk region in eastern Ukraine].

So for clarity, I made the editorial decision not to go into such levels of detail. The fact that this famous [Azov] symbol is borrowed from an SS division, Das Reich, does not seem to move my critics.

Igor Moysichuk, according to Anna Colin-Lebedev, was not the spokesman for Pravy Sektor [Right Sector] however he was introduced as such in this televised debate. Igor Moysichuk is a member of nationalist splinter groups that sailed between Azov and Pravy Sektor but he was mostly a crook playing for his personal account. He joined the Radical party of Oleg Lyashko and he was arrested, in front of our camera, after extorting 100,000 Hryvnia from some guy from his party.

In the blog Comité Ukraine [Ukraine Committee] by Renaud Rebardy, I am accused of not reporting that the Azov battalion had integrated into the regular army. Renaud Rebardy will have misheard and, especially, misunderstood the nature of relations between the Ukrainian government and Azov. Here is a verbatim commentary from the film when I talk to Azov: “Officially, this brigade obeys the Ukrainian national army. And yet, many of them remain masked.”

And this is what their leader Andriy Biletsky told me about their financial means: “Well, if we talk about finances, for acquiring armaments, it is provided by the state, as is part of our equipment. The rest comes from the work of activists among whom there are small and medium businessmen. They invest money and make all of this possible. ”

During the interview and in comments that I finally edited out, Biletsky utters a veiled threat against the government he deems too corrupt. The subtlety of Azov is that they are officially in the army but they retain a wide margin of autonomy.

Then Renaud Rebardy says that there have “never been talks” to remove Russian as an official language in 13 Ukrainian regions. The facts: the Ukrainian parliament proposed to do so on February 23, 2014, and the day after, the war started. Russian-speaking populations were worried about their future and Putin took advantage of that to launch military manoeuvres. On February 28, the [interim] Ukrainian president repealed the measure. But it was too late, the devil had escaped from the box.

The same Renaud Rebardy chides me for reporting that the new Ukrainian Minister of Finance is a former U.S. diplomat. Natalie Jaresko became a naturalized Ukrainian in December 2014 in order to join the government. Before that, she worked first as a diplomat at the State Department, specializing in Eastern European countries, from 1989 to 1995, and then she maintained a strong relationship with the U.S. government after taking over the presidency of the Western NIS Enterprise Fund (WNISEF), an investment fund that invests money from a U.S. state agency (USAID) in the Ukrainian economy. She remained there (in addition to her position at the private investment fund she ran, Horizon Capital) until she took a job in the Ukrainian government [as finance minister]. These are not trivial matters, correct?

Benoit Vitkine accuses me of reporting that the new ministers of the economy are “pro-business”. Yet this is the politics from which they declare themselves “aggressively pro-business,” I have it in my video recordings. This explains, for example, the fourfold increase in natural gas prices. Among other things.

Rebardy also accuses me of being too harsh with Oleh Tyahnybok, the leader of the Svoboda Party. I describe him: “Historically, he belongs to the neo-Nazi movement.” This man has many times said that he wants to rid the country of the “Muscovite-Jewish mafia”; he often uses the term “Yid”. He was also the founder of the Social National Party (does that name remind you of something?).

Another criticism came from the militant Euromaidan blog: I gave voice to Alexis Albu, a communist activist of Odessa whom they accuse of being homophobic and red-brown.

Why did I interview Albu? Not because of his opinions but because I discovered on amateur video his presence in the building of Odessa on the famous May 2, 2014. And let me remind you, my goal was to find people who are seen in videos and then gather their comments on what they saw. I try to establish the facts. What interested me in Albu is that we see him walking out of the union building intact and shortly thereafter, he is laying on the ground, gravely wounded in the head. What happened in between?

Finally Anna Colin Lebedev noted a sentence written in the presentation of the website ofPremières Lignes announcing my documentary: “No one has really asked who they (the Ukrainian nationalist paramilitaries) were.” This sentence is obviously factually false. But if she saw the movie and, most of all, listened to it, she knows that this sentence is not in there. It was written to “sell” the film on the website of the production house and can therefore be attributed to clumsy marketing.

All this said, if one sits at the level global public perception, it is clear that the general public knows nothing about the importance of Ukrainian neo-Nazi groups, nor the existence of the massacre of Odessa of May 2, 2014. That`s because this issue has been underreported (which is not to say not reported at all). We know from the Russian side, it is said that far-right nationalists went to fight in the Donbass. But we know less on the other side.

To conclude, I invite everyone to watch the film on Monday night on Canal Plus and make your own judgment. Because the people who insult me and threaten me on social networks are precisely those who have not seen the documentary. They imagined it. Faith is a powerful drug.

You can watch the February 1, 2016 broadcast of ‘Ukraine: The Masks of the Revolution’ on channel ‘Canal Plus’ here (in French, 54 minutes), or click on the screen below. English-language promo and other information on the film is here

%d bloggers like this: