Daily Archives: July 15, 2015

Να πώς απαντά στον κ. Τσίπρα η ύπατη αρμοστεία ανθρωπίνων δικαιωμάτων του ΟΗΕ.

sf-013a11Α

Πώς χαρακτήριζε ανέκαθεν ο ελληνικός λαός έναν πρωθυπουργό που προδίσει την εμπιστοσύνη του και καταπατά τα δικαίωματα και την κυριαρχία της χώρας;

Το τι οφείλει να κάνει ένας Πρωθυπουργός που σέβεται τη δέσμευσή του απέναντι στο λαό που τον ψήφισε και τη χώρα του, ιδίως όταν δέχεται τελεσίγραφα, το περιγράφουν οι επιτετραμένοι της Ύπατης Αρμοστείας Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του

Πώς χαρακτήριζε ανέκαθεν ο ελληνικός λαός έναν πρωθυπουργό που προδίσει την εμπιστοσύνη του και καταπατά τα δικαίωματα και την κυριαρχία της χώρας;

Το τι οφείλει να κάνει ένας Πρωθυπουργός που σέβεται τη δέσμευσή του απέναντι στο λαό που τον ψήφισε και τη χώρα του, ιδίως όταν δέχεται τελεσίγραφα, το περιγράφουν οι επιτετραμένοι της Ύπατης Αρμοστείας Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του ΟΗΕ. Διαβάστε:

“Κανείς δεν μπορεί να περιμένει ο Πρωθυπουργός της Ελλάδας να παραιτηθεί από τις δεσμεύσεις που ανέλαβε προς εκείνους που τον εξέλεξαν με σαφή εντολή να διαπραγματευτεί μια δίκαιη λύση που δεν θα διαλύσει την ελληνική δημοκρατία και δεν θα οδηγήσει σε αύξηση της ανεργίας και της κοινωνικής εξαθλίωσης. Η συνθηκολόγηση στο τελεσίγραφο για την επιβολή περαιτέρω μέτρων λιτότητας στον Ελληνικό πληθυσμό θα ήταν ασύμβατη με τη δημοκρατική εμπιστοσύνη προς τον Έλληνα Πρωθυπουργό από το εκλογικό σώμα. Εκ φύσεως, κάθε κράτος έχει την ευθύνη να προστατεύει την ευημερία όλων των ατόμων που ζουν υπό τη δικαιοδοσία του. Αυτό περιλαμβάνει φορολογική και δημοσιονομική κυριαρχία και ρυθμιστικό χώρο που δεν μπορεί να χαλκευτεί από εξωτερικούς παράγοντες, είτε είναι κράτη, διακυβερνητικές οργανώσεις, είτε πιστωτές.

Το άρθρο 103 του Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών ορίζει ότι οι διατάξεις του Χάρτη κατισχύουν όλων των άλλων συνθηκών, ως εκ τούτου, καμία συνθήκη, ή συμφωνία δανείου δεν μπορεί να υποχρεώσει μια χώρα να παραβιάσει τα πολιτικά, πολιτιστικά, οικονομικά, πολιτικά και κοινωνικά δικαιωμάτα του πληθυσμού της, ούτε μπορεί μια σύμβαση δανείου να ακυρώσει την κυριαρχία ενός κράτους. Οποιαδήποτε συμφωνία που θα απαιτούσε μια τέτοια παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και του διεθνούς εθιμικού δικαίου είναι contra bonos mores (αντίθετη με τα χρηστά ήθη) και συνεπώς άκυρη, σύμφωνα με το άρθ. 53 της Σύμβασης της Βιέννης για το Δίκαιο των Συνθηκών.

Μια δημοκρατική και δίκαιη διεθνής τάξης απαιτεί ένα εμπορικό και οικονομικό καθεστώς που θα διευκολύνει την υλοποίηση του συνόλου των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Οι διακυβερνητικές οργανώσεις πρέπει να προωθούν και σε καμία περίπτωση να εμποδίζουν την επίτευξη της πληρότητας των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Το εξωτερικό χρέος δεν αποτελεί δικαιολογία για να παρεκκλίνουν, ή να παραβιάζουν τα ανθρώπινα δικαιώματα, ή για να προκαλέσουν οπισθοδρόμηση κατά παράβαση των άρθρων 2 και 5 του Διεθνούς Συμφώνου για τα Οικονομικά, Κοινωνικά και Πολιτιστικά Δικαιώματα.” – Δείτε περισσότερα στο:

http://www.ohchr.org/EN/NewsEvents/Pages/DisplayNews.aspx?NewsID=16170&LangID=E#sthash.Jvo54L3F.dpuf

Εσείς πώς θα χαρακτηρίζατε έναν πρωθυπουργό που θα έλεγε ΝΑΙ στα τελεσίγραφα; Οι παππούδες μας που πολέμησαν για την τιμή και την υπόληψη της πατρίδας, λέγοντας ΟΧΙ με το αίμα και τη ζωή τους στα τελεσίγραφα, θα τον αποκαλούσαν δοσίλογο και θα τον εκτελούσαν στην πρώτη ευκαιρία. Εμείς έχουμε τόσο πολύ μεταλλαχθεί σε γραικύλους;

Αναρτήθηκε από ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΑΖΑΚΗΣ στις 12:23 μ.μ.

 

Advertisements

Η ενότητα του κόμματος πάνω απ’ όλα.

sf-013a11Α

Όποιος βάζει την ενότητα του κόμματος πάνω απ’ όλα, τότε αυτός ετοιμάζεται να βάλει πλάτη στην επιβολή της Συμφωνίας. Έστω κι αν λέει πώς διαφωνεί, ή καταψηφίζει. Η μόνη έντιμη απάντηση στη συνωμοσία Τσίπρα και λοιπών δοσιλόγων για να επιβληθεί το χειρότερο μνημόνιο των τελευταίων 5 χρόνων, είναι η διάσπαση του κόμματος. Εδώ και τώρα.

Την ενότητα επικαλείται σε τέτοιες κρίσιμες στιγμές μόνο όποιος δεν θέλει να αποχωριστεί την κουτάλα της εξουσίας. Μόνο όποιος βάζει τις κομματικές ισορροπίες και θώκους πάνω από την πατρίδα και το λαό. Μόνο όποιος νιώθει απέχθεια για τούτο τον τόπο και τους κατοίκους του. Μόνο όποιος θεωρεί τον κόσμο απλό αντικείμενο χειραγώγησης. Μόνο όποιος δεν διαθέτει αρχές, αξιοπρέπεια και πεποιθήσεις υψηλότερες της τσέπης και του κορβανά.

Η κυβέρνηση Τσίπρα πρέπει να πέσει το ταχύτερο δυνατό. Όχι για να έρθει μια άλλη κυβέρνηση “ειδικού σκοπού”, αλλά για να πάμε εδώ και τώρα σε εκλογές ώστε να εκφραστεί πολιτικά το 61% του ΟΧΙ. Να εκφραστεί μέσα από μια ευρεία συμπαράταξη δυνάμεων που διεκδικούν την ελευθερία και την ανεξαρτησία της Ελλάδας, μακριά από το νέο Ευρωπαικό Ράιχ. Μοναδική προϋπόθεση για την αναγκαία ευημερία της μεγάλης πλειοψηφίας του λαού.

Όποιος βαλθεί να την κρατήσει στην εξουσία, παρά τις συμφωνίες της σε βάρος της χώρας και του λαού, παρά τα πραξικοπήματα που ενεργεί μαζί με τους υπόλοιπους δοσίλογους, παίζει το παιχνίδι της Μέρκελ. Οι αποικιοκράτες της Ευρώπης θέλουν τον Τσίπρα στην κυβέρνηση για να έχει τη τύχη του Γιανούκοβιτς και η Ελλάδα να καταλήξει Ουκρανία. Ας αναλάβει λοιπόν ο καθένας τις ευθύνες του.

class=”post-footer”>

Για να κερδίσουν οι δοσίλογοι την “εμπιστοσύνη” της Μέρκελ, πρέπει η Βουλή να ψηφίσει μέχρι και bail in.

sf-013a11Α

Δείτε τι απαιτεί η συμφωνία από την ελληνική Βουλή:

Ως τις 15 Ιουλίου:

* “Εξορθολογισμό του ΦΠΑ και διεύρυνση της φορολογικής βάσης ώστε να αυξηθούν τα έσοδα.” Δηλαδή τσάκισμα του μικρομεσαίου και του αυταπασχολούμενου ειδικά στις παραμεθόριες περιοχές.

* “Εμπροσθοβαρή μέτρα για να βελτιωθεί η μακροπρόθεσμη βιωσιμότητα του ασφαλιστικού συστήματος ως μέρους ενός ολοκληρωμένου προγράμματος μεταρρύθμισης.” Κλάψτε τις συντάξεις, ειδικά επικουρικές και ΕΚΑΣ.

* “Διαφύλαξη της πλήρους νομικής ανεξαρτησίας της ΕΛΣΤΑΤ.” Καθεστώς χεριαγώγησης και τρομοκρατίας αλά Γεωργίου επ’ αόριστον.

* “Πλήρη εφαρμογή των σχετικών προβλέψεων της Συνθήκης για τη Σταθερότητα, Συνεργασία και Διακυβέρνηση της Νομισματικής Ενωσης και ειδικά κάνοντας λειτουργικό το Δημοσιονομικό Συμβούλιο πριν την οριστικοποίηση του Μνημονίου Κατανόησης (MoU) και περιλαμβάνοντας ημιαυτόματες περικοπές σε περιπτώσεις αποκλίσεων από φιλόδοξους στόχους πρωτογενούς πλεονάσματος αφού αναζητηθεί συμβουλή από το Δημοσιονομικό Συμβούλιο και υπό την αίρεση της προηγούμενης έγκρισης των θεσμών.” Όταν δεν μπορεί να επιτευχθεί ο στόχος, το πρόβλημα δεν είναι αυτός, αλλά το γεγονός ότι γίνονται αρκετά βαθιές περικοπές. Οι οποίες θα αποφασίζονται από το Δημοσιονομικό Συμβούλιο που θα απαρτίζεται από τεχνοκράτες της αγοράς, υπό την έγκριση των αποικιοκρατικών θεσμών.

Ως τις 22 Ιουλίου:

* “Υιοθέτηση του Κώδικα Πολιτικής Δικονομίας που αποτελεί σημαντική αναμόρφωση των διαδικασιών και σύστημα δικαιοσύνης που μπορεί να βελτιώσει σημαντικά την ταχύτητα απονομής δικαιοσύνης και να μειώσει τα κόστη.” Πλειστηριασμοί με ταχύτητα αστραπής υπέρ των τραπεζών και της εφορίας κατά το αμερικάνικο πρότυπο.

* “Υιοθέτηση του BRRD με στήριξη από την Κομισιόν.” Με άλλα λόγια ενσωμάτωση στο εθνικό δίκαιο της ειδικής οδηγίας που επιτρέπει στην Κομισιόν και την ΕΚΤ να εφαρμόζει κούρεμα αποταμιεύσεων, συμμετοχών και ομολόγων των τραπεζών. Όποιος το προηγούμενο διάστημα αγόρασε τραπεζικό ομόλογο για να εξασφαλίσει τις αποταμιεύσεις του, θα βρεθεί με κούρεμα βαρβάτο.

Κι όλα αυτά ως προϋπόθεση για να ξεκινήσει η διαπραγμάτευση για το νέο Μνημόνιο Κατανόησης (MoU) που θα υπογραφεί με τον Ευρωπαικό Μηχανισμό Σταθερότητας. Το σφαγείο μόλις τώρα αρχίζει.

 

Austerity and Neoliberalism in Greece with Richard Wolff and Barry Herman | The New School

Development, Thought and Policy Lecture Series: Austerity and Neoliberalism in Greece, sponsored by the Julien J. Studley Graduate Program in International Affairs (http://www.newschool.edu/public-engag…), at the Milano School for International Affairs, Management, and Urban Policy (http://www.newschool.edu/milano). GPIA Professors Richard Wolff and Barry Herman share their insights, led by chair and moderator Achilles Kallergie, PhD Candidate in the GPIA program.

What austerity is about is shifting the burden of an economic crisis from one part of the population to another. The mass of Greek people did not force Andreas Papandreou to borrow money. The mass of the Greek people didn’t know about or have much to do with fiscal policy at the national level. In fact, governments, bankers, leading industrialists, ship builders, the major players of the Greek economy, got together, as their counterparts did elsewhere, to produce the decisions that then, in the wake of the international collapse of capitalism, became unsustainable, producing a crisis in Greece. Once that had happened, there was only one question left: Who was going to pay the cost of all the debt Greece has run up or all the production decisions made that have left Greece without the capacity to export, with a dependence on imports etc.? And at that point, as has happened in every country – Greece is in no way unique – the wealthy and the business community went to work, with their resources and their business connections, to make sure that they didn’t pay the price.

THE NEW SCHOOL | http://www.newschool.edu

The problem of Greece is not only a tragedy. It is a lie. – by John Pilger

JohnsPhotoThe true nature of Syriza has been seldom examined and explained. To the foreign media it is no more than “leftist” or “far left” or “hardline” – the usual misleading spray. Some of Syriza’s international supporters have reached, at times, levels of cheer leading reminiscent of the rise of Barack Obama. Few have asked: Who are these “radicals”? What do they believe in?

greece3.jpg

An historic betrayal has consumed Greece. Having set aside the mandate of the Greek electorate, the Syriza government has willfully ignored last week’s landslide “No” vote and secretly agreed a raft of repressive, impoverishing measures in return for a “bailout” that means sinister foreign control and a warning to the world.

Prime Minister Alexis Tsipras has pushed through parliament a proposal to cut at least 13 billion euros from the public purse – 4 billion euros more than the “austerity” figure rejected overwhelmingly by the majority of the Greek population in a referendum on 5 July.

These reportedly include a 50 per cent increase in the cost of healthcare for pensioners, almost 40 per cent of whom live in poverty; deep cuts in public sector wages; the complete privatization of public facilities such as airports and ports; a rise in value added tax to 23 per cent, now applied to the Greek islands where people struggle to eke out a living. There is more to come.

“Anti-austerity party sweeps to stunning victory”, declared a Guardian headline on January 25. “Radical leftists” the paper called Tsipras and his impressively-educated comrades. They wore open neck shirts, and the finance minister rode a motorbike and was described as a “rock star of economics”. It was a façade. They were not radical in any sense of that cliched label, neither were they “anti austerity”.

For six months Tsipras and the recently discarded finance minister, Yanis Varoufakis, shuttled between Athens and Brussels, Berlin and the other centres of European money power. Instead of social justice for Greece, they achieved a new indebtedness, a deeper impoverishment that would merely replace a systemic rottenness based on the theft of tax revenue by the Greek super-wealthy – in accordance with European “neo-liberal” values – and cheap, highly profitable loans from those now seeking Greece’s scalp.

Greece’s debt, reports an audit by the Greek parliament, “is illegal, illegitimate and odious”. Proportionally, it is less than 30 per cent that of the debit of Germany, its major creditor. It is less than the debt of European banks whose “bailout” in 2007-8 was barely controversial and unpunished.

For a small country such as Greece, the euro is a colonial currency: a tether to a capitalist ideology so extreme that even the Pope pronounces it “intolerable” and “the dung of the devil”. The euro is to Greece what the US dollar is to remote territories in the Pacific, whose poverty and servility is guaranteed by their dependency.

In their travels to the court of the mighty in Brussels and Berlin, Tsipras and Varoufakis presented themselves neither as radicals nor “leftists” nor even honest social democrats, but as two slightly upstart supplicants in their pleas and demands. Without underestimating the hostility they faced, it is fair to say they displayed no political courage. More than once, the Greek people found out about their “secret austerity plans” in leaks to the media: such as a 30 June letter published in the Financial Times, in which Tsipras promised the heads of the EU, the European Central Bank and the IMF to accept their basic, most vicious demands – which he has now accepted.

When the Greek electorate voted “no” on 5 July to this very kind of rotten deal, Tsipras said, “Come Monday and the Greek government will be at the negotiating table after the referendum with better terms for the Greek people”. Greeks had not voted for “better terms”. They had voted for justice and for sovereignty, as they had done on January 25.

The day after the January election a truly democratic and, yes, radical government would have stopped every euro leaving the country, repudiated the “illegal and odious” debt – as Argentina did successfully – and expedited a plan to leave the crippling Eurozone. But there was no plan. There was only a willingness to be “at the table” seeking “better terms”.

The true nature of Syriza has been seldom examined and explained. To the foreign media it is no more than “leftist” or “far left” or “hardline” – the usual misleading spray. Some of Syriza’s international supporters have reached, at times, levels of cheer leading reminiscent of the rise of Barack Obama. Few have asked: Who are these “radicals”? What do they believe in?

In 2013, Yanis Varoufakis wrote: “Should we welcome this crisis of European capitalism as an opportunity to replace it with a better system? Or should we be so worried about it as to embark upon a campaign for stabilising capitalism? To me, the answer is clear. Europe’s crisis is far less likely to give birth to a better alternative to capitalism… I bow to the criticism that I have campaigned on an agenda founded on the assumption that the left was, and remains, squarely defeated… Yes, I would love to put forward [a] radical agenda. But, no, I am not prepared to commit the [error of the British Labour Party following Thatcher’s victory]… What good did we achieve in Britain in the early 1980s by promoting an agenda of socialist change that British society scorned while falling headlong into Thatcher’s neoliberal trip? Precisely none. What good will it do today to call for a dismantling of the Eurozone, of the European Union itself…?”

Varoufakis omits all mention of the Social Democratic Party that split the Labour vote and led to Blairism. In suggesting people in Britain “scorned socialist change” – when they were given no real opportunity to bring about that change – he echoes Blair.

The leaders of Syriza are revolutionaries of a kind – but their revolution is the perverse, familiar appropriation of social democratic and parliamentary movements by liberals groomed to comply with neo-liberal drivel and a social engineering whose authentic face is that of Wolfgang Schauble, Germany’s finance minister, an imperial thug. Like the Labour Party in Britain and its equivalents among former social democratic parties such as the Labor Party in Australia, still describing themselves as “liberal” or even “left”,  Syriza is the product of an affluent, highly privileged, educated middle class, “schooled in postmodernism”, as Alex Lantier wrote.

For them, class is the unmentionable, let alone an enduring struggle, regardless of the reality of the lives of most human beings. Syriza’s luminaries are well-groomed; they lead not the resistance that ordinary people crave, as the Greek electorate has so bravely demonstrated, but “better terms” of a venal status quo that corrals and punishes the poor. When merged with “identity politics” and its insidious distractions, the consequence is not resistance, but subservience. “Mainstream” political life in Britain exemplifies this.

This is not inevitable, a done deal, if we wake up from the long, postmodern coma and reject the myths and deceptions of those who claim to represent us, and fight.

 

John Pilger

Debt Fraud: Greece Actually Owes Nothing!

The Greek debt, as such, is mostly not Greek debt. The debt which Germany and other nations are demanding that they pay for, is money that the Greeks never got! So the Greeks don’t owe that money. This was a swindle, because the Greeks didn’t incur that debt.

Lyndon LaRouche, Feb. 17, 2015

What Americans need to know about Greece and “its debt,” is that the new Greek government is asking the European Union to shut down a huge Wall Street-London bank swindle and make economic growth possible again in Europe.

If that doesn’t happen, the worsening bankruptcy of the whole trans-Atlantic banking system will continue to generate desperate confrontations with major powers Russia and China, with the threat of world war.

The rest of Europe, so far, is refusing to shut that Wall Street swindle down, and today Obama’s Treasury Secretary Jack Lew backed up that refusal, including by a threatening phone call to the Greek finance minister.

What Obama, Merkel, et al. are demanding Greece do, instead of shutting down this Europe-wide swindle by the banks, is run a budget surplus of 4.5% of its annual economy, exclusively to pay the “Greek debt.” In U.S. terms? That would mean the United States running a government tax surplus of $750 billion a year, in order to pay down debt. You won’t hear Obama or Lew volunteering to try it; it is impossible.

The “Greek debt” swindle is the same one as the TARP bailout here, and the Federal Reserve’s printing of $4 trillion in new money to cover Wall Street’s debts; and its perpetrators are the same huge banks.

In the United States, the big banks took millions of subprime, unrepayable mortgages sold by their captive mortgage companies, and made them into toxic securities which blew up the financial system and the whole economy in 2008; the government bailed them out, while our living standards plunged.

In Europe, the banks bought the mortgage securities from the U.S. banks. At the same time they made millions of unrepayable subprime loans of their own — not only to homeowners, but also to governments without the means to repay them, like those of Greece, Ireland, Portugal, Hungary, and others. Big Wall Street banks were involved, particularly Goldman Sachs, which created “magic” derivatives: Take a bank loan to Greece, make it look like a mere “currency swap” rather than a debt — but turn it into a much bigger debt ten years later.

All this European subprime debt blew up on the big banks in 2009, a year after the U.S. subprime debt blew up on them. Then the European governments allsuperindebted themselves, to create a $1 trillion “European TARP” called by the initials EFSF. They bailed the megabanks out, with the IMF pitching in, using “only” about $600 billion to pay the unpayable “subprime government debt” part of it. $275 billion paid “Greek debt.”

This immense bank bailout got passed through the Greek, Irish, etc. governments, which passed it immediately on to the banks which had been their “subprime lenders.”

We have to spill this thing as a leading issue in the U.S. You can sink Wall Street on this one. If you sink the Greek swindle, you’re going to start a chain-reaction explosion of the international trans-Atlantic system, like the Wall Street system and similar things, the British andothers. They are the ones who owe the debt, not the Greeks.

— Lyndon LaRouche • Feb. 17, 2015

The Greek debt swindle was classic. In 2009 Greece’s debt was $300 billion. It then “got” two huge bailouts in 2010 and 2012, of about $140 billion each. Less than 10% of that $275 billion stayed in Greece and was spent by the Greek government; more than 90% went directly and immediately to Deutsche Bank, HSBC, JPMorgan Chase, and their fellow sharks, with small amounts crumbling to the hedge funds swimming alongside. Former Greek Labor and Social Security Minister Louka Katseli has given documentation that the Greek government actually got to spend or invest just 3% of that $275 billion. The only banks which had to write off their “Greek debt” were Greek banks; all of Wall Street and the London-centered banks got their toxic debt “assets” guaranteed 100% by this European bailout swindle. This made the Greek banks so bankrupt that the Greek government then had to borrow more to bail them out with $50 billion — so Greece’s debt was increased when supposedly being reduced! A total swindle!

Then, between 2010 and today, Greece, Ireland, Portugal, etc. were ordered to pay the bill for this huge new Europe-wide bank bailout debt. They imposed a slashing domestic austerity until their people emigrated, death rates rose and birth rates fell, and clouds of wood smoke rose over modern cities whose inhabitants could no longer afford modern heat. After five years of this punishment, Greece’s $300 billion debt has become $350 billion or so — after $250 billion passed through to the banks!

And the other European countries are also on the hook for this phony debt, all of it. They guaranteed it; Greece and Ireland and the other austerity-crushed countries can’t pay it, so the rest of Europe must either agree to reorganize that debt and write it down, or their taxpayers will pay for the swindle.

This is why the new Greek government now demands that Europe shut down this global bank swindle: Write off the unpayable debt; invest in reviving economic productivity by building new economic infrastructure.

EIR SPECIAL REPORT: There Is Life After the Euro! Program for an Economic Miracle In Southern Europe, The Mediterranean Region, And Africa

In addition, the megabanks have to be put through a Glass-Steagall reorganization and broken up.

To which Lyndon LaRouche has added:

“This thing has to be put loud and clear on every doorstep in the United States. If you want to avoid World War III, that’s what you’ll do.”

Meanwhile, in Ukraine, after the forces of the fascist Kiev regime fled under fire today from encircled Debaltsevo, an actual ceasefire is now in effect, however fragile, and heavy weapons are being withdrawn from the front lines by both sides, as agreed by the leaders of the French, German, Ukrainian, and Russian governments at Minsk last week. To make it an enduring ceasefire, all we need do now, is immediately remove Nazi Victoria Nuland from the State Department.

%d bloggers like this: