Monthly Archives: July 2015

Greece and the European Union: First as Tragedy, Second as Farce, Thirdly as Vassal State

07.26.2015 :: Analysis



Introduction: The Greek people’s efforts to end the economic depression, recover their sovereignty and reverse the regressive socio-economic policies, which have drastically reduced living standards, have been thrice denied.

First, the denial came as tragedy: When the Greek majority elected Syriza to government and their debts increased, the economy plunged further into depression and unemployment and poverty soared. The Greek people voted for Syriza believing its promises of ‘a new course’. Immediately following their victory, Syriza reneged on their promise to restore sovereignty – and end the subjugation of the Greek people to the economic dictates of overseas bankers, bureaucrats and political oligarchs. Instead Syriza kept Greece in the oligarchical imperialist bloc, portraying the European Union as an association of independent sovereign countries. What began as a great victory of the Greek people turned into a tragic strategic retreat. >From their first day in office, Syriza led the Greek people down the blind alley of total submission to the German empire.

Then the tragedy turned into farce when the Greek people refused to acknowledge the impending betrayal by their elected leaders. They were stunned, but mute, as Syriza emptied the Greek treasury and offered even greater concessions, including acceptance of the illegal and odious debts incurred by private bankers, speculators and political kleptocrats in previous regimes.

True to their own vocation as imperial overlords, the EU bosses saw the gross servility of Syriza as an invitation to demand more concessions – total surrender to perpetual debt peonage and mass impoverishment. Syriza’s demagogic leaders, Yanis Varoufakis and Alexis Tsipras, shifting from fits of hysteria to infantile egotism, denounced ‘the Germans and their blackmail’ and then performed a coy belly-crawl at the feet of the ‘Troika’, peddling their capitulation to the bankers as ‘negotiations’ and referring to their overlords as . . . ‘partners’.

Syriza, in office for only 5 months brought Greece to the edge of total bankruptcy and surrender, then launched the ‘mother of all deceptions’ on the Greek people: Tsipras convoked a ‘referendum’ on whether Greece should reject or accept further dictates and cuts to bare bones destitution. Over 60% of the Greek people voted a resounding NO to further plunder and poverty.

In Orwellian fashion, the megalomaniac Tsipras immediately re-interpreted the ‘NO’vote as a mandate to capitulation to the imperial powers, accepting the EU bankers’ direct supervision of the regime’s implementation of Troika’s policies – including drastic reductions of Greek pensions, doubling the regressive ‘VAT’ consumption tax on vital necessities and a speed-up of evictions of storeowners and householders behind in their mortgage payments. Thus Greece became a vassal state: Nineteenth century colonialism was re-imposed in the 21st century.

Colonialism by Invitation

Greek politicians, whether Conservative or Socialist, have openly sought to join the German-led imperial bloc known as the European Union, even when it was obvious that the Greek economy and financial system was vulnerable to domination by the powerful German ruling class.

From the beginning, the Greek Panhellenic Socialist Party (PASOK) and their Conservative counterparts refused to recognize the class basis of the European Union. Both political factions and the Greek economic elites, that is, the kleptocrats who governed and the oligarchs who ruled, viewed entry into the EU as an opportunity for taking and faking loans, borrowing, defaulting and passing their enormous debts on to the public treasury!

Widely circulating notions among the Left that ‘Germany is responsible’ for the Greek crisis are only half true, while the accusations among rightwing financial scribes that the ‘Greek people are spendthrifts’ who brought on their own crisis is equally one-sided. The reality is more complex:

The crash and collapse of the Greek economy was a product of an entrenched parasitic rentier ruling class –both Socialist and Conservative – which thrived on borrowing at high interest rates and speculating in non-productive economic activities while imposing an astronomical military budget. They engaged in fraudulent overseas financial transactions while grossly manipulating and fabricating financial data to cover-up Greece’s unsustainable trade and budget deficits.

German and other EU exporters had penetrated and dominated the Greek markets. The bankers charged exorbitant interest rates while investors exploited cheap Greek labor. The creditors ignored the obvious risks because Greek rulers were their willing accomplices in the ongoing pillage.

Clearly entry into and continued membership in the EU has largely benefited two groups of elites: the German rulers and the Greek rentiers: The latter received short-term financial grants and transfers while the former gained powerful levers over the banks, markets and, most important, established cultural-ideological hegemony over the Greek political class. The Greek elite and middle class believed ‘they were Europeans’ – that the EU was a beneficent arrangement and a source of prosperity and upward mobility. In reality, Greek leaders were merely accomplices to the German conquest of Greece. And the major part of the middle class aped the views of the Greek elite.

The financial crash of 2008-2009 ended the illusions for some but not most Greeks. After 6 years of pain and suffering a new version of the old political class came to power: Syriza! Syriza brought in new faces and rhetoric but operated with the same blind commitment to the EU. The Syriza leadership believed they were “partners”.

The road to vassalage is rooted deep in the psyche of the political class. Instead of recognizing their subordinate membership in the EU as the root cause of their crisis, they blamed ‘the Germans, the bankers, Angela Merkel, Wolfgang Schnauble , the IMF, the Troika… The Greek rulers and middle class were in fact both victims and accomplices.

The German imperial regime loaned money from the tax revenues of German workers to enable their complicit Greek vassals to pay back the German bankers… German workers complained. The German media deflected criticism by blaming the ‘lazy Greek cheats’. Meanwhile, the Greek oligarch-controlled media deflected criticism of the role of the parasitical political class back to the ‘Germans’. This all served to obscure the class dynamics of empire building — colonialism by invitation. The ideology of blaming peoples, instead of classes, is pitting German workers against Greek employees and pensioners. The German masses support their bankers, while the Greek masses have elected and followed Syriza – their traitors.

From Andreas Papandreou to Alexis Tsipras: Misconceptions about the European Union

After Syriza was elected a small army of instant experts, mostly leftist academics from Canada, the US and Europe, sprang up to write and speak, usually with more heat than light, on current Greek political and economic developments. Most have little knowledge or experience of Greek politics, particularly its history and relations with the EU over the past thirty five years.

The most important policy decisions shaping the current Syriza government’s betrayal of Greek sovereignty go back to the early 1980’s when I was working as an adviser to PASOK Prime Minister Andreas Papandreou. At that time, I was party to an internal debate of whether to continue within the EU or leave. Papandreou was elected on an anti EU, anti NATO platform, which, like Tsipras, he promptly reneged on– arguing that ‘there were no alternatives’. Even then, there were international and Greek academic sycophants, as there are today, who argued that membership in the EU was the only realistic alternative- it was the ‘only possibility’. The ‘possibilistas” at that time, operating either from ignorance or deceit, were full of bluster and presumption. They denied the underlying power realities in the structure of the EU and dismissed the class capacity of the working and popular masses to forge an alternative. Then, as now, it was possible to develop independent alternative relations with Europe, Russia, China, the Middle East and North Africa. The advantages of maintaining a protected market, a robust tourist sector and an independent monetary system were evident and did not require EU membership (or vassalage).

Above all, what stood out in both leaders, Andreas Papandreou and Alexis Tsipras, was their profound misconception of the class nature of the dominant forces in the EU. In the 1980’s Germany was just beginning to recover its imperial reach. By the time Syriza-Tsipras rose to power (January 2015), Germany’s imperial power was undeniable. Tsipras’ misunderstanding of this reality can be attributed to his and his ‘comrades’ rejection of class and imperial analyses. Even academic Marxists, who spouted Marxist theory, never applied their abstract critiques of capitalism and imperialism to the concrete realities of German empire building and Greece’s quasi-colonial position within the EU. They viewed their role as that of ‘colonial reformers’ –imagining that they were clever enough to ‘negotiate’ better terms in the German-centered EU. They inevitably failed because Berlin had a built-in majority among its fervently neo-liberal ex-communist satellites plus the IMF, French and English imperial partners. Syriza was no match for this power configuration. Then there was the bizarre delusion among the Syriza intellectuals that European capitalism was more benign than the US version.

EU membership has created scaffolding for German empire-building. The take off point was West Germany’s annexation of East Germany. This was soon followed by the incorporation of the rightwing regimes in the Baltic and Balkans as subordinate members of the EU – their public assets were snapped up by Germany corporations at bargain prices. The third step was the systematic break-up of Yugoslavia and the incorporation of Slovenia into the German orbit. The fourth step was the takeover of key sectors of the Polish and Czech economies and the exploitation of cheap skilled labor from Bulgaria, Romania, Hungary and other satellite states.

Without firing a shot, German empire-building has revolved around making loans and financial transfers to the new subordinate member states in the EU. These financial transactions were predicated upon the following conditions: 1) Privatization and sale of the new member states’ prized public assets to mainly German as well as other EU investors and 2) Forcing member states to dismantle their social programs, approve massive lay-offs and meet impossible fiscal targets. In other words, expansion of the contemporary German empire required austerity measures, which transformed the ex-communist countries into satellites, vassals and sources of mercenaries – a pattern which is now playing out in Greece.

The reason these new German ‘colonies’ (especially Poland and the Baltic States) insist on the EU imposing harsh austerity measures on Greece, is that they went through the same brutal process convincing their own beleaguered citizens that there was no alternative – resistance was futile. Any successful demonstration by Greek workers, farmers and employees that resistance to empire was possible would expose the corrupt relationship between these client leaders and the German imperial order. In order to preserve the foundations of the new imperial order, Germany has had to take a hardline on Greece. Otherwise the recently incorporated colonial subjects in the Baltic, Balkan and Central Europe states might “re-think” the brutal terms of their own incorporation to the European Union. This explains the openly punitive approach to Greece – turning it into the ‘Haiti of Europe’ analogous to the US’ long standing brutalization of the rebellious Haitians – as an object lesson to its own Caribbean and Latin American clients.

The root cause of German intransigence has nothing to do with the political personalities or quirks of Angela Merkle and Wolfgang Schnauble: Such imperial leaders do not operate out of neurotic vindictiveness. Their demand for total Greek submission is an imperative of German empire-building, a continuation of the step-by-step conquest of Europe.

German empire-building emphasizes economic conquests, which go hand-in-hand with US empire-building based on military conquests. The same economic satellites of Germany also serve as sites for US military bases and exercises encircling Russia; these vassal states provide mercenary soldiers for US imperial wars in South Asia, Iraq, Syria and elsewhere.

Syriza’s economic surrender is matched by its spineless sell-out to NATO, its support of sanctions against Russia and its embrace of US policies toward Syria, Lebanon and Israel.

Germany and its imperial partners have launched a savage attack on the working people of Greece, usurping Greek sovereignty and planning to seize 50 billion Euros of vital Greek public enterprises, land and resources. This alone should dispels the myth, promoted especially by the French social democratic demagogue Jacques Delores, that European capitalism is a benign form of ‘social welfarism’ and an ‘alternative’ to the savage Anglo-American version capitalism.

What has been crucial to previous and current versions of empire-building is the role of a political collaborator class facilitating the transition to colonialism. Here is where social democrats, like Alexis Tsipras, who excel in the art of talking left while embracing the right, flatter and deceive the masses into deepening austerity and pillage.

Instead of identifying the class enemies within the EU and organizing an alternative working class program, Tsipras and his fellow collaborators pose as EU ‘partners’ , fostering class collaboration – better to serve imperial Europe: When the German capitalists demanded their interest payments, Tsipras bled the Greek economy. When German capitalists sought to dominate Greek markets, Tsipras and Syriza opened the door by keeping Greece in the EU. When German capital wanted to supervise the take-over of Greek properties, Tsipras and Syriza embraced the sell-off.

There is clear class collaboration within the Greek elite in the destruction of nation’s sovereignty: Greek banker oligarchs and sectors of the commercial and tourist elite have acted as intermediaries of the German empire builders and they personally benefit from the German and EU takeover despite the destitution of the Greek public. Such economic intermediaries, representing 25% of the electorate, have become the main political supporters of the Syriza-Tsipras betrayal. They join with the EU elite applauding Tsipras’ purge of left critics and his authoritarian seizure of legislative and executive power! This collaborator class will never suffer from pension cuts, layoffs and unemployment. They will never have to line up at crippled banks for a humiliating dole of 65 Euros of pension money. These collaborators have hundreds of thousands and millions stashed in overseas bank accounts and invested in overseas real estate. Unlike the Greek masses, they are ‘European’ first and foremost – willing accomplices of German empire builders!

Tragic Beginnings: The Greek People Elect a Trojan Horse

Syriza is deeply rooted in Greek political culture .A leadership of educated mascots serving overseas European empire-builders. Syriza is supported by academic leftists who are remote from the struggles, sacrifices and suffering of the Greek masses. Syriza’s leadership emerged on the scene as ideological mentors and saviors with heady ideas and shaky hands. They joined forces with downwardly mobile middle class radicals who aspired to rise again via the traditional method: radical rhetoric, election to office, negotiations and transactions with the local and foreign elite and betrayal of their voters. Theirs is a familiar political road to power, privilege and prestige. In this regard, Tsipras personifies an entire generation of upwardly mobile opportunists, willing and able to sellout Greece and its people. He perpetuates the worst political traditions: In campaigns he promoted consumerism over class consciousness (discarding any mobilization of the masses upon election!). He is a useful fool, embedded in a culture of clientelism, kleptocracy, tax evasion, predatory lenders and spenders – the very reason his German overlords tolerated him and Syriza, although on a short leash!

Tsipras’ Syriza has absolute contempt for democracy. He embraces the ‘Caudillo Principle’: one man, one leader, one policy! Any dissenters invite dismissal!

Syriza has utterly submitted to imperial institutions, the Troika and their dictates, NATO and above all the EU, the Eurozone. Tsipras/ Syriza reject outright independence and freedom from imperial dictates. In his ‘capitulation to the Germans’ Tsipra engaged in histrionic theatrics, but by his own personal dictate, the massive ‘NO to EU’ vote was transformed into a YES.

The cruelest political crime of all has been Tsipras running down the Greek economy, bleeding the banks, emptying the pension funds and freezing everyday salaries while ‘blaming the bankers’, in order to force the mass of Greeks to accept the savage dictates of his imperial overlords or face utter destitution!

The Ultimate Surrender

Tsipras and his sycophants in Syriza, while constantly decrying Greece’s subordination to the EU empire-builders and claiming victimhood, managed to undermine the Greek people’s national consciousness in less than 6 months. What had been a victorious referendum and expression of rejection by three-fifths of the Greek voters turned into a prelude to a farcical surrender by empire collaborators. The people’s victory in the referendum was twisted to represent popular support for a Caudillo. While pretending to consult the Greek electorate, Tsipras manipulated the popular will into a mandate for his regime to push Greece beyond debt peonage and into colonial vassalage.

Tsipras is a supreme representation of Adorno’s authoritarian personality: On his knees to those above him, while at the throat of those below.

Once he has completed his task of dividing, demoralizing and impoverishing the Greek majority, the local and overseas ruling elites will discard him like a used condom, and he will pass into history as a virtuoso in deceiving and betraying the Greek people.


Syriza’s embrace of hard-right foreign policies should not be seen as the ‘result of outside pressure’, as its phony left supporters have argued, but rather a deliberate choice. So far, the best example of the Syriza regime’s reactionary policies is its signing of a military agreement with Israel.

According to the Jerusalem Post (July 19, 2015), the Greek Defense Minister signed a mutual defense and training agreement with Israel, which included joint military exercises. Syriza has even backed Israel’s belligerent position against the Islamic Republic of Iran, endorsing Tel Aviv’s ridiculous claim that Teheran represents a terrorist threat in the Middle East and Mediterranean. Syriza and Israel have inked a mutual military support pact that exceeds any other EU member agreement with Israel and is only matched in belligerence by Washington’s special arrangements with the Zionist regime.

Israel’s ultra-militarist ‘Defense’ Minister Moshe Yaalon, (the Butcher of Gaza), hailed the agreement and thanked the Syriza regime for ‘its support’. It is more than likely that Syriza’s support for the Jewish state explains its popularity with Anglo-American and Canadian ‘left’ Zionists…

Syriza’s strategic ties with Israel are not the result of EU ‘pressure’ or the dictates of the ‘Troika’. The agreement is a radical reversal of over a half-century of Greek support for the legitimate national rights of the Palestinian people against the Israeli terrorist state. This military pact, like the Syriza regime’s economic capitulation to the German ruling class, is deeply rooted in the ‘colonial ideology’, which permeates Tsipras’ policies. He has taken Greece a significant step ‘forward’ from economic vassal to a mercenary client of the most retrograde regime in the Mediterranean.


Έλεος κ. Μάρδα! Κόψτε τις μαρδακίες!


«Ανυπολόγιστες οι ζημιές με επιστροφή στη δραχμή» μας δήλωσε το παλιό κομματόσκυλο του Σημίτη και νυν αναπληρωτής υπουργός οικονομικών Μάρδας. Ο εν λόγω κύριος ανήκε στη συμμορία που μας έβαλε στο ευρώ με τους χειρότερους δυνατούς όρους, ώστε να λεηλατηθεί η χώρα από τραπεζίτες κερδοσκόπους και τοκογλύφους. Και τώρα τι μας λέει; Έτσι και φύγουμε, θα καταστραφούμε.

Όταν φωνάζει ο κλέφτης να φοβηθεί ο νοικοκύρης

Το αγαπημένο μοτίβο του εν λόγω κυρίου είναι η υποτίμηση του νομίσματος. Η νέα δραχμή θα υποτιμηθεί! Γιατί; Διότι έτσι το λέει ο κ. Μάρδας. Είναι ένα είδος φυσικού φαινομένου. Έτσι και η Ελλάδα φύγει από το ευρώ, η νέα δραχμή της θα τρελαθεί στις υποτιμήσεις. Γιατί έτσι γουστάρει ο κ. Μάρδας. Μπορεί να μην ξέρει πού πάνε τα τέσσερα, αλλά γνωρίζει πού θα πάει η νέα δραχμή.

Για να δούμε. Μιλώντας στο MEGA, στη ναυαρχίδα της μαύρης προπαγάνδας και φυσικά εκ του ασφαλούς χωρίς αντίλογο, ο κ. Μάρδας τόνισε πώς η υποτίμηση της δραχμής μπορεί να φτάσει το 50%-60% ακόμη και 70% και πρόσθεσε ότι “υποτίμηση σημαίνει εκρηκτική αύξηση των τιμών και σημαντική υποβάθμιση των εσόδων των Ελλήνων.”

Για να μας πείσει ο κ. Μάρδας χρησιμοποίησε το παράδειγμα της Αργεντινής, της οποίας το νόμισμα την πρώτη χρονιά της επιστροφής στο εθνικό νόμισμα υποτιμήθηκε κατά 75% και πλέον έχει υποτιμηθεί σωρρευτικά κατά 1.000%. Βέβαια, ο κ. Μάρδας “ξέχασε” να σημειώσει ορισμένα πολύ σημαντικά πράγματα.

Γιατί υποτιμήθηκε το αργεντίνικο πέσος;

Ήταν φυσικό φαινόμενο, ή απόρροια του γεγονότος ότι το νόμισμα αυτό είναι ελεύθερα κυμαινόμενο στις διεθνείς αγορές forex, δηλαδή συναλλάγματος; Φυσικά το δεύτερο. Από τη στιγμή που το νόμισμά σου είναι διαθέσιμο στις διεθνείς αγορές, τότε είναι έρμαιο των επιθέσεων και πιέσεων κερδοσκοπίας. Όπως συνέβη και με το Αργεντίνικο πέσος.

Χαρακτηριστική η ισοτιμία με το δολάριο. Το 2008 ήταν $1:3,16 αργεντίνικα πέσος. Το 2009 η ισοτιμία ήταν $1:3,71. Το 2010 ήταν $1:3,89. Το 2012 ήταν $1:4,53. Το 2013 ήταν $1:5,44, ενώ σήμερα είναι $1:9,18. Η εκτίναξη αυτή δεν ήταν φυσιολογική, αλλά αποτέλεσμα κερδοσκοπικών πιέσεων και χειραγώγησης της ισοτιμίας από μεγάλους κερδοσκόπους και τράπεζες στις διεθνείς αγορές συναλλάγματος.

Ο λόγος που γίνεται είναι απλός. Κάθε φορά που το νόμισμα πιέζεται και υποτιμάται, η κεντρική τράπεζα παρεμβαίνει και δαπανά συνάλλαγμα προκειμένου να αγοράσει το δικό της νόμισμα και να σταματήσει την πτώση. Με την πίεση που ασκούν οι κερδοσκόποι επιχειρούν να εξαναγκάσουν την Αργεντινή να εξαντλήσει τα συναλλαγματικά της αποθέματα κι έτσι να αναγκαστεί να βγει στις διεθνείς αγορές για δάνεια αναπλήρωσης σε συνάλλαγμα. Κι εκεί την περιμένουν οι τοκογλύφοι για να τη λαινίσουν.

Είναι ένας είδος πολέμου. Νομισματικός πόλεμος λέγεται και έχει ως βασική προϋπόθεση το νόμισμά σου να είναι ελεύθερα διαθέσιμο στις διεθνείς αγορές συναλλάγματος. Αν δεν είναι, τι μπορούν να σου κάνουν; Απολύτως τίποτε. Γι’ αυτό και η Ισλανδία, μόλις υπέστη το 2009 400% υποτίμηση του νομίσματός της, τι έκανε για να αποφύγει το νομισματικό πόλεμο εναντίον της; Βρήκε συνάλλαγμα (από την Κίνα) και αγόρασε τα διαθέσιμα του δικού της νομίσματος και τα απέσυρε από τις διεθνείς αγορές συναλλάγματος.

Δεν είναι ανάγκη να έχεις εκτεθειμένο εθνικό νόμισμα

Αυτό που έκανε η Ισλανδία είναι πολύ δύσκολο να το κάνει η Αργεντινή. Να γιατί η κυβέρνησή της σήμερα μελετά την εισαγωγή ενός τελείως καινούργιου πέσος, σε αντικατάσταση του παλιού, το οποίο δεν θα είναι διαθέσιμο στις διεθνείς αγορές συναλλάγματος.

Η Ελλάδα, φεύγοντας από το ευρώ και φυσικά την ΕΕ, έχει ένα μεγάλο συγκριτικό πλεονέκτημα. Δεν θα επιστρέψει στην παλιά δραχμή, αλλά θα εισάγει μια εντελώς νέα δραχμή, ένα εντελώς νέο εθνικό κρατικό νόμισμα. Από πού θα το βρουν οι διεθνείς κερδοσκόποι για να ασκήσουν πίεση; Αναγκαστικά από την κεντρική τράπεζα της Ελλάδας, μιας και θα υφίσταται καθεστώς προστασίας της εθνικής οικονομίας και έλεγχος κίνησης κεφαλαίου.

Γιατί λοιπόν να το πουλήσει η κεντρική τράπεζα στους κερδοσκόπους; Δεν θα το πουλήσει, τουλάχιστον τα πρώτα χρόνια. Κι έτσι θα γλυτώσουμε το νομισματικό πόλεμο. Από κει και πέρα, η υποτίμηση του νομίσματος εξαρτάται από το βαθμό υποκατάστασης των εισαγωγών από εγχώρια παραγωγή και εξαγωγές. Αυτό είναι το στοίχημα και θα έχουμε τα χρηματοδοτικά μέσα για να το πετύχουμε χωρίς να εξαρτόμαστε από δάνεια και ξένα κεφάλαια.

Η Αργεντινή δεν κατέρρευσε από την υποτίμηση, αλλά από το peg.

Όμως, ακόμη και μ΄αυτήν την υποτίμηση του πέσος, τι απέγινε η Αργεντινή; Μήπως κατέρρευσε η οικονομία της; Όχι. Μην ξεχνάμε ότι Αργεντινή εδώ και πάνω από ένα έτος έχει κηρυχθεί σεdefault από τους διεθνείς οίκους πιστοληπτικής αξιολόγησης, λόγω του ότι αρνείται να πληρώσει τον Πολ Σίνγκερ και τη συμμορία του. Και λοιπόν;

Η Αργεντινή χρεοκόπησε και κυριολεκτικά κατέρρευσε στα τέλη του 2001, αρχές του 2002, όταν, ακολουθώντας οικονομικούς συμβούλους επιπέδου και σκοπιμότητας Μάρδα, εφάρμοζε πιστά τα “προγράμματα προσαρμογής” που εφαρμόζονται στην Ελλάδα. Με το πέσος δεμένο σε peg με το δολάριο 1:1. Το αποτέλεσμα ήταν να χάσει το 50% του προϊόντος της μέσα σ’ ένα χρόνο. Να εκτιναχθεί η ανέχεια και η φτώχεια στο 65% του πληθυσμού. Να εξοντωθεί ολοσχερώς η λεγόμενη “μεσαία τάξη”. Να φτάσει η ανεργία σε επίπεδα Ελλάδας.

Από τότε που διέγραψε το χρέος κατά 70% και έδιωξε το ΔΝΤ, ως πράξη εθνικής κυριαρχίας, η οικονομία της Αργεντινής άρχισε να ανακάμπτει και, παρ’ όλο το νομισματικό πόλεμο, σήμερα εμφανίζει τα εξής δεδομένα. Η φτώχεια έπεσε στο 25% του πληθυσμού. Η ανεργία γύρω στο 7%, ενώ η ανεργία των νέων γύρω στο 18%. Και, παρά το γεγονός ότι ο πληθωρισμός κινείται γύρω στο 20%, οι αμοιβές και το λαϊκό εισόδημα γενικά αυξάνουν διαρκώς.

Οι αποταμιεύσεις των νοικοκυριών, που χάθηκαν παντελώς όταν οι Μάρδες της Αργεντινής κυβερνούσαν τη χώρα, τώρα ανέρχονται στο 24% του καθαρού διαθέσιμου εισοδήματος. Αντίθετα στην Ελλάδα των μνημονίων οι αποταμιεύσεις των νοικοκυριών είναι αρνητικές και βρίσκονται στο -16% του καθαρού διαθέσιμου εισοδήματος. Στην Ελλάδα η παραγωγή πεθαίνει, ενώ στην Αργεντινή ανθεί. Στην Ελλάδα πουλιούνται τα πάντα, ενώ η Αργεντινή πρόσφατα εκτόξευσε δικής της κατασκευής τηλεπικοινωνιακό δορυφόρο.

Εδώ και μια δεκαετία η Αργεντινή δεν δανείζεται από το εξωτερικό. Δεν έχει ανάγκη να το κάνει. Το δημόσιο χρέος της κινείται στο 45% του ΑΕΠ της, παρά το γεγονός ότι παρουσιάζει πρωτογενή ελλείμματα στον προϋπολογισμό της. Κι ενώ το 2014 παρουσίασε ύφεση, ωστόσο δεν αντιμετωπίζει κανενός είδους κατάρρευση.

Οι εξωτερικές οικονομικές της σχέσεις δεν ήταν ποτέ καλύτερες. Χαρακτηριστικό είναι το γεγονός ότι οι ξένες άμεσες επενδύσεις στην Αργεντινή έχουν τριπλασιαστεί από τότε που οι Μάρδες την κυβερνούσαν με τα προγράμματα του ΔΝΤ. Έχουν ξεπεράσει τα 115 δις δολάρια, ήτοι πάνω απο το 21% του ΑΕΠ της χώρας, ενώ στην Ελλάδα το 2010 μόλις που ξεπερνούσαν τα 26 δις δολάρια, ήτοι το 12% του ΑΕΠ. Ενώ, από το 2010 οι ξένες άμεσες επενδύσεις στην Ελλάδα των μνημονίων κυριολεκτικά κατέρρευσαν.

Απ’ ότι φαίνεται τα ξένα κεφάλαια προτιμούν για επενδύσεις χώρες με προστατευμένη οικονομία και εθνικό νόμισμα, σαν την Αργεντινή, από χώρες όπου τα πάντα ξεπουλιούνται στο όνομα των ξένων επενδύσεων, σαν την Ελλάδα. Η Ελλάδα δεν είχε μόνο χειρότερο εξωτερικό εμπόριο με το ευρώ, αλλά προσέλκυσε και πολύ λιγότερες ξένες άμεσες επενδύσεις από την εποχή που είχε εθνικό νόμισμα, την παλιά δραχμή.

Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, η Αργεντινή της 1.000% υποτίμησης επένδυσε σοβαρά στην αναστήλωση του κοινωνικού κράτους, που κυριολεκτικά είχαν γκρεμίσει οι Μάρδες του ΔΝΤ. Να τι λέει η Παγκόσμια Τράπεζα τον Απρίλιο του 2015: “Η οικονομία [της Αργεντινής] έχει αυξηθεί σταθερά κατά την τελευταία δεκαετία. Η Αργεντινή έχει επενδύσει σημαντικά στην υγεία και την εκπαίδευση, τομείς οι οποίοι ευθύνονται για το 8% και 6% του ΑΕΠ, αντίστοιχα. Μεταξύ του 2003 και του 2009, η μεσαία τάξη έχει διπλασιαστεί σε μέγεθος, 9.300.000 σε 18.600.000 (που ισοδυναμεί με το 45% του πληθυσμού). Η χώρα έχει θέσει ως προτεραιότητα τις κοινωνικές δαπάνες, μέσω διαφόρων προγραμμάτων, συμπεριλαμβανομένου του Οικουμενικού Επιδομάτος Τέκνων, το οποίο αφορά περίπου 3,7 εκατομμύρια παιδιά και εφήβους έως 18 ετών, δηλαδή το 9,3% του πληθυσμού. Τους τελευταίους μήνες, ο εξωτερικός τομέας της χώρας έχει αντιμετωπίσει σημαντικές προκλήσεις. Κατά τη διάρκεια του 2014, η δημοσιονομική κατάσταση παρουσίασε πρωτογενές έλλειμμα 0,9% του ΑΕΠ και συνολικό έλλειμμα 2,5% του ΑΕΠ. Τα έσοδα του δημόσιου τομέα αυξήθηκαν 42,5%, ενώ οι δαπάνες αυξήθηκαν κατά 45% σε σύγκριση με το προηγούμενο έτος. Προβλέψεις για την ανάπτυξη για το 2015 κυμαίνονται από 0% έως 1%.” (

Πού είναι λοιπόν η κατάρρευση και η χρεοκοπία που έχει η υποστεί η Αργεντινή με 1.000% υποτίμηση; Δεν ισχυρίζεται κανείς ότι δεν έχει σοβαρά προβλήματα. Τα προβλήματά της όμως ειναι αντιμετωπίσιμα και κυρίως χωρίς να συνθλίβεται ο εργαζόμενος πληθυσμός της. Όποιος λέει ότι η Αργεντινή καταρρέει, ή ότι χρεοκοπεί – παρά το γεγονός ότι οι διεθνείς αγορές την έχουν κηρύξει επίσημα σε default – είτε δεν ξέρει τι λέει, είτε είναι σε διατεταγμένη υπηρεσία. Εκτός κι αν είναι Μάρδας. Ο Μάρδας είνα κατηγορία από μόνος του και λέει μαρδακίες ανερυθρίαστα.

Όταν ο Μάρδας ανακαλύπτει το Ζαίρ του δικτάτορα Μομπούτου.

Και να ήταν μόνο η Αργεντινή, πάει στον κόρακα. Θα λέγαμε, σημιτάνθρωπος είναι ο εν λόγω κύριος, τι να πει; Να δαγκώσει το χέρι που τον ταίζει; Δεν σταμάτησε όμως εκεί. Ερωτηθείς για το τι θα σημαίνει στην πράξη η επιστροφή στο εθνικό νόμισμα, δήλωσε ότι “θα χρειαστεί να πηγαίνουμε με σακουλίτσες με χρήματα για να πάμε στο εστιατόριο. Αυτό το έζησε το Ζαίρ που εφάρμοσε μια μορφή του σχεδίου αυτού” ενώ επεσήμανε ότι η Ελλάδα έζησε το τι μπορεί να σημαίνει η υποτίμηση ενός νομίσματος κατά την περίοδο 1974-2000.

Οι παλαιότεροι θυμόμαστε και πληθωρισμούς του 20%, 25% και του 33%, οπότε φανταστείτε έναν επιχειρηματία πώς μπορεί να χαράξει μια στρατηγική με πληθωρισμούς της τάξης του 20%, 25% και 30%,” ανέφερε ο κ. Μάρδας και πρόσθεσε πώς “οι ζημιές με μια επιστροφή στη δραχμή θα είναι τέτοιες που δεν θα μπορούν να υπολογιστούν από πριν.”

Ειλικρινά, δεν ξέρω σε ποιούς απευθύνεται ο εν λόγω κύριος. Μάλλον μας θεωρεί κάφρους, σαν τα δουλικά του Μομπούτου στο Ζαίρ του 1965. Το Ζαίρ δεν είναι άλλο από τη Λαϊκή Δημοκρατία του Κογκό, στην οποία την περίοδο 1960-1965 ο λαός της πολέμησε κυριολεκτικά για την ανεξαρτησία του από την Βελγική αποικιοκρατία. Σημαδεύτηκε από την δολοφονία ενός από τους πιο δημοφιλείς ηγέτες της Αφρικανικής ηπείρου και διεθνώς, του Πατρίς Λουμούμπα το 1961 από μισθοφόρους των Ευρωπαίων αποικιοκρατών και των ΗΠΑ.[(Emmanuel Gerard, Bruce Kuklick.Death in the Congo: Murdering Patrice Lumumba. Harvard University Press, 2015]

Το 1965 ο Μομπούτου τερματίζει τον αγώνα για την ανεξαρτησία του λαού του Κονγκό με την επιβολή της δικής του στυγερής δικτατορίας με δεκανίκια από την Ευρώπη και τις ΗΠΑ. Μετονόμασε τη χώρα σε Ζαίρ και πήρε αυτοκρατορικό σκήπτρο. Οι μαζικές σφαγές και η λεηλασία της χώρας που ακολούθησε το καθεστώς οδήγησε το Ζαίρ έως τα μέσα της δεκαετίας του 1975 στην οικονομική κατάρρευση. Και, για να έχει η εξουσία του τη στήριξη της Δύσης, αναγνώρισε το σύνολο των αποικιοκρατικών δανείων σε βάρος της χώρας του.

Έτσι το 1979 η αγοραστική δύναμη του πληθυσμού ήταν μόνο το 4% εκείνης του 1960.  Μέχρι τις αρχές του 1976, το Ζαΐρ  ήταν σε βαθιά οικονομική και χρηματοπιστωτική κρίση, αντιμέτωπο με πτώχευση για τα δάνεια, που είχε αναγνωρίσει ο δικτάτορας. Ο Μομπούτου αναζήτησε τη συνδρομή από τα έντεκα μέλη της Λέσχης του Παρισιού, την Παγκόσμια Τράπεζα και το ΔΝΤ για τις ανεξόφλητες οφειλές.

Ξεκινώντας το 1976, το ΔΝΤ μπήκε στη χώρα και άρχισε τα δανεία προς τη δικτατορία. Μαζί με την Παγκόσμια Τράπεζα. Μεγάλο μέρος από τα χρήματα των δανείων υπεξαιρέθηκαν από το καθεστώς Μομπούτου, που ήταν ένα από τα πιο αιμοσταγή και διεφθαρμένα της ηπείρου. Αυτό δεν ήταν μυστικό. Στην έκθεση του 1982 ο ειδικός απεσταλμένος του ΔΝΤ Erwin Blumenthal έγραφε, ότι είναι “ανησυχητικά σαφές ότι το σύστημα διαφθοράς του Ζαΐρ  με όλες τις πονηρές και άσχημες εκδηλώσεις του, την κακοδιαχείριση και τις απάτες του θα καταστρέψει όλες τις προσπάθειες των διεθνών οργανισμών, των φιλικών κυβερνήσεων, καθώς και των εμπορικών τραπεζών προς την ανάκαμψη και την αποκατάσταση της οικονομίας του Ζαΐρ .”[GeorgesNzongola-Ntalaja. The Crisis in Zaire: Myths and RealitiesAfrica World Press, 1986. σ. 226]

Ο Blumenthal ανέφερε ότι δεν υπήρχε “καμία πιθανότητα” οι πιστωτές να ανακτήσουν ποτέ τα δάνειά τους. Ωστόσο, το ΔΝΤ και η Παγκόσμια Τράπεζα συνέχισε να δανείζει χρήματα που, είτε τα καταχράστηκε, είτε τα σπατάλησε το καθεστώς Μομπούτου σε “μεγάλα έργα” χωρίς αντίκρυσμα.

Τα «προγράμματα διαρθρωτικής προσαρμογής» που απαίτησε το ΔΝΤ και η Παγκόσμια Τράπεζα ως προϋπόθεση για τα δάνεια, περιέκοψαν κάθε έννοια υγειονομικής περίθαλψης, εκπαίδευσης και υποδομών. Ενώ τα τεράστια αποθέματα ορυκτού πλούτου παραδόθηκαν σε πολυεθνικές έναντι πινακίου φακής. [David van ReybrouckCongo: The Epic History of a PeopleHarperCollins, 2012. σ. 374]

Τι θέλει λοιπόν να συγκρίνει ο Μάρδας; Το Ζαΐρ  του Μομπούτου συγκρίνεται μόνο με την Ελλάδα του Σημίτη και των άλλων που ακολούθησαν στο δρόμο της ίδιας ηθικής και κρατικοδίαιτης κλεπτοκρατικής δράσης.

Γιατί δεν κατέρρευσε η Ελλάδα με την παλιά δραχμή;

Και σαν να μην έφταναν όλες αυτές οι μαρδακίες, που αστείρευτα ξερνάει ο εν λόγω κύριος, έφτασε στο σημείο να επικαλεστεί και την εμπειρία της Ελλάδας την περίοδο 1974-2000. Όντως η παλιά δραχμή υποτιμήθηκε ακόρεστα από τις κυβερνήσεις της κρατικοδίαιτης κλεπτοκρατίας μέσα στην μεταπολίτευση. Αυτό ήταν κεντρική επιλογή των κυβερνήσεων κι όχι φυσικό φαινόμενο, όπως μας το παρουσιάζει ο Μάρδας. Για να κερδοσκοπούν ασύστολα με το εθνικό νόμισμα οι τραπεζίτες και τα ιδιωτικά ολιγοπώλια που έλεγχαν τις εξαγωγές και τις ειαγωγές.

Μέσα σε δέκα χρόνια, η αξία της δραχµής απέναντι στο δολάριο µειώθηκε κατά περίπου 5 φορές, µε αποτέλεσµα το 1985 η ισοτιµία δραχµής δολαρίου να φθάσει τις 147,76 δραχµές ανά δολάριο, από 30 δραχμές ανά δολάριο το 1975. Τα επόµενα δέκα χρόνια η δραχµή είχε χάσει άλλη µία φορά την αξία της, και το 1995 βρισκόταν στις 237 δραχµές ανά δολάριο. Όταν η Ελλάδα υιοθέτησε το ευρώ το 2000, η ισοτιµία της δραχµής βρισκόταν στις 365,6 δραχµές ανά δολάριο.

Μήπως η ελληνική οικονομία κατέρρευσε και δεν το πήραμε χαμπάρι; Μήπως χρεοκόπησε από την υποτίμηση; Μήπως αντιμετωπίσαμε καταστάσεις όπως αυτές που μας επιβάλλουν οι δανειστές τα τελευταία μνημονιακά χρόνια; Μήπως εξανεμίστηκαν οι καταθέσεις; Μήπως κλείσανε αυθαίρετα και κερδοσκοπικά οι τράπεζες;  Ή μήπως χρειαζόμασταν σακουλίτσες με χρήματα για να πάμε στο εστιατόριο, όπως ισχυρίζεται ο κ. Μάρδας, που μάλλον τότε βρισκόταν στο Σείριο, ή στον πλανήτη των Μαρδόσαυρων.

Οι μόνες σακουλίτσες με χρήματα πού βλέπαμε να κυκλοφορούν τότε ήταν οι μίζες προς τα πολιτικά αφεντικά του κ. Μάρδα, που ενίοτε λόγω όγκου απαιτούσαν κούτες πάμπερς ή βαλίτσες. Ειδικά όταν προορίζονταν για υπουργούς και πρωθυπουργούς. Επί Σημίτη, λόγω της απελευθέρωσης της εξαγωγής των κεφαλαίων, αυξήθηκε τόσο πολύ ο όγκος των χρημάτων από τις μίζες της κλεπτοκρατίας, που χρειάζονταν ολόκληρα κοντέινερ για να φεύγουν τα μαύρα στο εξωτερικό. Μετά μπήκαμε στο ευρώ κι όλα έγιναν πολύ πιο απλά για τους ληστοσυμμορίτες που κυβερνούν τη χώρα όλα αυτά τα χρόνια.

Παρ’ όλα αυτά, και παρά την τραγική υποτίμηση της παλιάς δραχμής, το ποσοστό των εξαγωγών επί των εισαγωγών αυξήθηκε την περίοδο 1975-1985 από 44% στο 50%. Με άλλα λόγια, η εγχώρια παραγωγή μπορούσε να υποκαθιστά τις εισαγωγές. Μετά το 1985 και έως το 1995, παρ’ όλες τις επιπτώσεις από την ένταξή μας στην ΕΟΚ, το ποσοστό των εξαγωγών επί των εισαγωγών παρέμεινε πάνω κάτω σταθερό στο 45%.

Από την εποχή Σημίτη και ένταξης της χώρας στην ΕΕ το ποσοστό εξαγωγών επί των εισαγωγών έπεσε στο 35% έως το 2000. Ενώ, με την είσοδο του ευρώ, η εγχώρια παραγωγή κατέρρευσε, με αποτέλεσμα το 2009 το ποσοστό των εξαγωγών επί των εισαγωγών να πέσει στο 29%. Ολοκληρωτική κατάρρευση του εμπορικού ισοζυγίου της χώρας. Με το ευρώ η Ελλάδα κατάντησε – εκτός όλων των άλλων – εμπορική αποικία της Γερμανίας κυρίως και των άλλων μεγάλων οικονομιών της ΕΕ.

Οι επιχειρήσεις λοιπόν, ακόμα και στην παραγωγή, μια χαρά τα κατάφερναν με τους πληθωρισμούς και τις υποτιμήσει της παλιάς δραχμής. Ή τουλάχιστον τα κατάφερναν πολύ καλύτερα από την εποχή του ευρώ και της Ε.Ε.

Πόσο Μάρδας πρέπει να είναι κανείς για να ισχυρίζεται ότι με όλες τις υποτιμήσεις της παλιάς δραχμής και με όλους τους πληθωρισμούς, η ελληνική οικονομία και κοινωνία ήταν σε χειρότερη κατάσταση απ’ ότι με το ευρώ; Πολύ Μάρδας! Τόσο Μάρδας που να μην νοιάζεται να λέει συνέχεια μαρδακίες!

Αναρτήθηκε από ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΑΖΑΚΗΣ στις 3:12 μ.μ.

Όταν ασκείται κατοχή στην πατρίδα, αυτός που την αποδέχεται είναι δοσίλογος.


“Αν και καταλαβαίνω τον ενθουσιασμό του Τύπου που απορρέει από τα στοιχεία της εν λόγω συζήτησης, όπως το να χρειαστεί να εξετάσω ανορθόδοξα μέσα πρόσβασης σε συστήματα του δικού μου υπουργείου, υπάρχει μόνο ένα θέμα που έχει σημασία από άποψη δημοσίου συμφέροντος. Υπάρχει ένας φρικτός περιορισμός της εθνικής κυριαρχίας που επιβάλλει η Τρόικα των δανειστών στους Έλληνες υπουργούς, οι οποίοι δεν έχουν πρόσβαση στις υπηρεσίες των υπουργείων τους, κάτι που είναι καθοριστικό για την εφαρμογή καινοτόμων πολιτικών. Όταν η απώλεια της εθνικής κυριαρχίας, λόγω του μη βιώσιμου δημόσιου χρέος, και οι αποδόσεις των πολιτικών έρχονται σε αναντιστοιχία με τα έθνη, τότε ξέρουμε ότι κάτι σάπιο υπάρχει στο βασίλειο του ευρώ”, έγραψε χθες σε άρθρο του στους Financial Times, o Γιάννης Βαρουφάκης.

Με άλλα λόγια, αυτό που καταγγέλει ο Βαρουφάκης είναι ότι οι υπουργοί δεν έχουν ούτε καν πρόσβαση στα συστήματα των υπουργείων τους, λόγω άσκησης κατοχής από τους δανειστές. Κι αυτό είναι γνωστό ότι έχει συμβεί από την εποχή της πρώτης δανειακής σύμβασης. Το έχουν ομολογήσει όλοι σχεδόν οι προκάτοχοι του κ. Βαρουφάκη. Θα απασχολήσει άραγε το θέμα την κ. Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου, ή κι αυτό θα θεωρηθεί απολύτως φυσιολογικό για μια χώρα οφειλέτη εντός ευρώ;

Πάντως ένα είναι σίγουρο. Δεν θα απασχολήσει, όπως και δεν απασχόλησε, τους εν λόγω κυρίους και κυρίες του δικηγορικού επαγγέλματος, που κινήθηκαν εναντίον του Βαρουφάκη για συνομωσία και σύσταση συμμορίας. Νομικοί σαν του λόγου τους δεν βρίσκουν κανένα πρόβλημα με το καθεστώς κατοχής που έχει επιβληθεί στην πατρίδα μας από τους δανειστές και του ευρωεξουσιαστές.

Έστω κι αν παραβιάζουν κατάφωρα το άρθρο 5, παρ. 1 του Κώδικα των Δικηγόρων (4194/2013) με βάση το οποίο ο “δικηγόρος κατά την άσκηση των καθηκόντων του: α) Υπερασπίζεται το Σύνταγμα, την Ευρωπαϊκή Σύμβαση των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και τα Πρόσθετα Πρωτόκολλα αυτής, το Χάρτη των θεμελιωδών δικαιωμάτων του ανθρώπου της Ευρωπαϊκής Ένωσης, καθώς και το σύνολο των διεθνών και ευρωπαϊκών συμβάσεων για τα ανθρώπινα δικαιώματα.” Ποιά σύμβαση υπερασπίζονται; Ποιό Σύνταγμα με την αποδοχή του καθεστώτος κατοχής της πατρίδας μας;

Για να μην πούμε για τον όρκο των δικηγόρων: «Ορκίζομαι ενώπιον του Θεού να είμαι πιστός στην πατρίδα και το δημοκρατικό πολίτευμα, να υπακούω στο Σύνταγμα και στους νόμους που συμφωνούν με αυτό, να ακολουθώ τις παραδόσεις του δικηγορικού λειτουργήματος, να εκπληρώνω τα καθήκοντά μου έναντι των εντολέων μου ευσυνείδητα, να υπερασπίζομαι τα ανθρώπινα δικαιώματα όλων των πολιτών και κατοίκων της χώρας και να αντιστέκομαι με κάθε μέσο εναντίον οποιουδήποτε επιχειρεί να καταλύσει το Σύνταγμα με τη βία.»

Ποιά πατρίδα, ποιό δημοκρατικό πολίτευμα, ποιό Σύνταγμα και ποιούς νόμους που συμφωνούν μ’ αυτό; Τα ευρώπουλα στην τσέπη να είναι καλά κι ας ξεπουληθεί η πατρίδα, το Σύνταγμα, το δημοκρατικό πολίτευμα και τα ανθρώπινα δικαιώματα στους σύγχρονους κατακτητές εξ Ευρώπης.

Το ρητορικό ερώτημα που απλά θέτουμε σ’ όλους τους τίμιους και ευσυνείδητους δικηγόρους που σέβονται τον όρκο τους, είναι το εξής: Γιατί θα πρέπει να παραμένουν στις τάξεις των δικηγόρων όλοι αυτοί που καταπατούν τόσο κατάφωρα τον όρκο και τις Θεμελιώδεις αρχές και αξίες στην άσκηση της δικηγορίας; Γιατί δεν τους αφαιρούν αυτό το δικαίωμα; Πρώτα και κύρια στον δήθεν Δικηγορικό Σύλλογο Αθηνών.

Αναρτήθηκε από ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΑΖΑΚΗΣ στις 9:47 π.μ.

Τι δείχνει η μάζωξη της “αριστερής πλατφόρμας” στον Πανελλήνιο.


Χθες είχαμε την πρώτη επίσημη ανοιχτή συγκέντρωση της λεγόμενης “αριστερής πλατφόρμας” στο γήπεδο του Πανελληνίου. Ειλικρινά μια σκέτη απογοήτευση. Ως συνήθως είχαμε στημένες από τα πριν ομιλίες και φυσικά στημένες παρεμβάσεις. Ο πολιτικός διάλογος ανύπαρκτος.

Μόνο όσοι συμφωνούν με τις κεντρικές επιλογές της “αριστερής πλατφόρμας” είχαν τον λόγο. Κανένας άλλος. Ο τρόμος μην τυχόν κι ο κόσμος που βρέθηκε εκεί “ξεστρατίσει” την εκδήλωση ήταν έκδηλος. Και το γνωστό καταπραϋντικό που θέλει την Αριστερά (με κεφαλαίο “Α” πάντα για να υποδηλώνει τη θεϊκή της καταγωγή) ως θεραπεύουσα “πάσαν νόσον και πάσαν μαλακίαν εν τω λαώ,” όπως μας λέει ο ευαγγελιστής Ματθαίος, σε δόσεις που θα αποκοίμιζαν ελέφαντα. Πόσο μάλλον το φιλοθεάμων κοινό.

Έτσι ακούσαμε κάθε λογής λογίδρια περί του τι πρέπει να είναι, ή τι δεν πρέπει να κάνει η Αριστερά, αλλά για την ταμπακέρα ουδέν. Κανείς δεν είχε την αξιοπρέπεια να απαιτήσει απαντήσεις στα εξής βασικά:

Νοείται αριστερά χωρίς κοινωνική ευαισθησία κατ’ ελάχιστο; Ή μήπως η κομματική σκοπιμότητα είναι ανώτερη της κοινωνικής ευαισθησίας;

Αν ισχύει το αυτονόητο, που οφείλει να ισχύει όχι μόνο για κάποιον αριστερό, αλλά για οποιονδήποτε τίμιο και αξιοπρεπή άνθρωπο, τότε γιατί κανένας από τους ομιλητές δεν απολογήθηκε για την πορεία του μέχρι σήμερα. Γιατί δεν απολογήθηκε για το γεγονός ότι όλοι τους με τη στάση τους επέτρεψαν στην κυβέρνηση να οδηγήσει τα πράγματα στη συμφωνία θανάτου;

Αυτοί δεν ήταν που μας έλεγαν “περιμένετε” όλο αυτό το διάστημα; Αυτοί δεν έβγαζαν στους δρόμους τον κόσμο σαν απλούς χειροκροτητές και κομματικά πιόνια;

Αυτοί δεν ήταν άφαντοι από το “πεζοδρόμιο” και την οργάνωση της λαϊκής αντίστασης; Αυτοί δεν ήταν που είχαν κατεβάσει το ακουστικό για να μην τους ενοχλούν όσοι επέμεναν ότι τα πράγματα πάνε στραβά;

Αυτοί δεν ήταν που χειροκρότησαν την αρπαγή των ταμειακών διαθεσίμων, σαν δήθεν προσωρινό μέτρο; Αυτοί δεν ήταν που χειροκρότησαν τη συμφωνία της 20ης Φερβουαρίου, που ήταν ο προάγγελος της συμφωνίας θανάτου της 13ης Ιούλη;

Δεν υπηρετούσαν ως υπουργοί όταν η εργοδοσία δολοφόνησε 4 εργάτες στα ΕΛΠΕ; Εκτός κι αν η ζωή 20άρηδων εργατών, που δουλεύοντας στα κάτεργα έχασαν άδικα τη ζωή τους, δεν σημαίνει τίποτε προκειμένου να κρατηθούν θώκοι και οφίτσια.

Δεν υπηρετούσαν ως υπουργοί όταν η ασυδοσία της Εληνικός Χρυσός ξεπέρασε κάθε προηγούμενο και έφτασε μέχρις του σημείου να επιβάλλει καθεστώς εμφυλίου στη Χαλκιδική; Ή μήπως κι αυτό είναι ανούσια λεπτομέρεια;

Δεν υπηρετούσαν στην κυβέρνηση όταν ψηφιζόταν ΠΝΠ για να δωθούν 30 εκατ. ευρώ στον Σάλα, δήθεν για να ανοίξει το εργοστάσιο ζάχαρης; Ή έγινε κατά λάθος, όπως και η λεηλασία των καταθέσεων που συνέβη από τις τράπεζες όλο αυτό διάστημα;

Ούτε βέβαια απήχαν από την παράδοση της περιοχής Λιπάσματα Δραπετσώνας στον Μελισανίδη. Κι άλλα πολλά τέτοια. Εμείς δεν πρόκειται να τα ξεχάσουμε αυτά. Όχι για λόγους αντεκδίκησης, αλλά για λόγους αξιοπιστίας. Ποιός μπορεί να έχει εμπιστοσύνη σε κάποιον που δεν επέδειξε ούτε καν τη στοιχειώδη κοινωνική ευαισθησία; Και μάλιστα κατέχοντας κυβερνητικές θέσεις;

Πού ήταν άλλωστε όλο αυτό το διάστημα; Γιατί δεν πρωτοστατούσαν, ή έστω δεν συμμετείχαν στο άνοιγμα ενός δημόσιου πολιτικού διαλόγου για εναλλακτική πρόταση έναντι του μονοδρόμου του ευρώ; Για να μας λένε σήμερα ότι δεν έχουν προετομάσει άλλη πρόταση κι έτσι να προσφερουν άλλοθι στον Τσίπρα;

>Και ποιός φταίει; Ή μήπως θα πρέπει να περιμένει ολόκληρη η κοινωνία πότε η “αριστερή πλατφόρμα”, η “αριστερή εξέδρα”, η “αριστερή παντόφλα”, η “αριστερή καλτσοδέτα”, το “αριστερό πανέθυρο”, ο “αριστερός παπαφίγκος” κι ότι άλλο υπάρχει στην αποκαλούμενη ριζοσπαστική αριστερά, διανοηθεί ότι χρειάζεται χειροπιαστή άμεση εναλλακτική πρόταση;

Και με ποιούς θα βρεθεί η εναλλακτική πρόταση; Με τον κ. Παπακωνσταντίνου, που αγωνίζεται να κατανοήσει πώς μια κυβέρνηση της αριστεράς είναι χειρότερη ακόμη κι από τους προηγούμενους; Με τον κ. Κουβελάκη που αναλύει το αυτονόητο με όρους κομματικού ινστρούκτορα του μεσοπολέμου; Με τους Λαπαβίτσα και Μηλιό, που όποτε δεν φωνάζουν ευρώ και πάνω τούρλα, μπερδεύουν συστηματικά και σκόπιμα το εθνικό νόμισμα με το διπλό; Ή με απάτριδες αριστερούς τύπου Νταβανέλου, που ακόμη και σήμερα ρίχνουν το ανάθεμα στην πατριωτική παράδοση του ΕΑΜ, όπως οι Τυριμοκόμοι της Κομαντατούρ;

Πού είναι οι περγαμηνές σας; Πού είναι οι προτάσεις σας; Ή μήπως το μοναδικό σας πρόβλημα δεν είναι άλλο από το κόμμα;

Αυτό φαίνεται πώς σας καίει. Πώς θα πάρεται στα χέρια σας το κόμμα. Και τι ενδιαφέρει αυτό τον εργαζόμενο, τον αγρότη, τον μικρομεσαίο, τον νέο που σφαγιάζεται από την κυβέρνηση του δικού σας κόμματος; Από πότε το κόμμα σας είναι πάνω από την πατρίδα και τον λαό;

Εσείς μπορείτε να περιμένετε. Άλλωστε απ’ αυτούς που είδαμε στον Πανελλήνιο, πολλοί έχουν τον τρόπο τους. Είτε άμεσα δια μέσου του κόμματος αμέσως, είτε έμμεσα. Μπορούν λοιπόν να περιμένουν και να έχουν την πολυτέλεια να ασχολούνται με τα τετριμένα και τα μηδαμινά, δηλαδή με τα κομματικά της αριστεράς.

Οι υπόλοιποι; Εκείνοι που αγωνίζονται για το μεροκάματο; Τους ρώτησε κανείς αν και πόσο μπορούν να περιμένουν;

Σας απασχόλησε ποτέ πόσο μπορούν να περιμένουν μισθωτοί, συνταξιούχοι, ελευθεροεπαγγελματίες, αγρότες, μικρομεσαίοι και κυρίως νέοι, που αν είναι τυχεροί και έχουν δουλειά, δουλεύουν χωρίς να έχουν αύριο. Ναι βέβαια. Όσο σας απασχόλησε όλο τον προηγούμενο καιρό. Όταν κάνατε πολιτική ερήμην των προβλημάτων της κοινωνίας, ερήμην της κτηνώδους βίας που αντιμετωπίζει λαός και πατρίδα.

Σε τι διαφέρεται λοιπόν από όλους τους άλλους; Σε τι διαφέρεται από την αριστερά των συντρόφων σας στο ΣΥΡΙΖΑ; Σε τι διαφέρεται από τα υπόλοιπα καθεστωτικά κόμματα; Μόνο στα λόγια. Κι από λόγια, άλλο τίποτε. Να κτίζουμε ανώγεια και κατώγεια χωρίς κανένα αντίκρυσμα στη ζωή.

Αναρτήθηκε από

Η αλήθεια για το σκάνδαλο της συνομιλίας Βαρουφάκη με τα Hedge Fund


Μια συνομιλία ανάμεσα στον Βαρουφάκη και εκπροσώπους Hedge Funds με συντονιστή τον Νόρμαν Λάμοντ, δημοσιοποίησε σήμερα Δευτέρα ο ίδιος ο οργανισμός Official Monetary and Financial Institutions Forum (OMFIF). Ο οργανισμός αυτός δεν είναι τυχαίος. Είναι μια από τις πολλές δήθεν αθώες βιτρίνες που χρησιμοποιούν τα κυκλώματα κερδοσκοπίας στις χρηματαγορές προκειμένου να εμφανίζονται με την ουδέτερη ιδιότητα του συμβούλου, ή του ειδικού στο πλευρό υπουργών, κυβερνήσεων, οργανισμών ανά τον κόσμο.

Ο Νόρμαν Λάμοντ συνδέεται στενά με τον οργανισμό αυτό. Παλιά καραβάνα στο κουρμπέτι, άρχισε την καριέρα του – που αλλού; – στην NM Rothschild & Sons, την επενδυτική τράπεζα όπου έγινε διευθυντής της Rothschild Asset Management πριν μεταπηδήσει στο βρετανικό κοινοβούλιο. Ο Λάμοντ αναγκάστηκε να παραιτηθεί από την κυβέρνηση Μέιτζορς το 1993 κάτω από το βάρος των καταγγελιών για πιθανή εμπλοκή του στο σκάνδαλο κερδοσκοπίας με τη βρετανική λίρα. Η Μαύρη Τετάρτη (16 Σεπτεμβρίου 1992) είναι γνωστή ως η ημέρα που οι κερδοσκόποι “έσπασαν” τη λίρα στερλίνα και ανάγκασαν την βρετανική κυβέρνηση να την αποσύρει από τον Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Συναλλαγματικών Ισοτιμιών (ΜΣΙ).

Στο παιχνίδι αυτό άγριας κερδοσκοπίας πρωτοστάτησε ένας “φίλος” του κ. Βαρουφάκη, ο Τζόρτζ Σόρος, ο οποίος καθάρισε τουλάχιστον 1 δις δολάρια και μετά απ’ αυτό καθιερώθηκε ως ο Νο 1 κερδοσκόπος με νομίσματα παγκόσμια. Ο Λάμοντ φέρεται να ήταν αναμεμιγμένος στο παιχνίδι, ως υπουργός οικονομικών της κυβέρνησης Μέιτζορς εκείνη την περίοδο, αλλά οι καταγγελίες δεν μπόρεσαν να διαπεράσουν την μαφιόζικη ομερτά που κυριαρχεί στις αγορές, το City και τους τόρυδες. Έτσι αναγκάστηκε απλά να παραιτηθεί ήσυχα, απλά και δίχως συνέπειες, ώστε να συνεχίσει την καριέρα του ως σήμερα.

Όπως συνήθως, ο τύπος σε διατεταγμένη υπηρεσία προσπαθεί να επικεντρωθεί στα “χάκιν” κι άλλες τέτοιες πιπεράτες λεπτομέρειες. Δεν τους ενοχλεί καθόλου το γεγονός ότι ο υπουργός οικονομικών συζητά τις λεπτομέρειες ενός σχεδίου επιβολής παράλληλης νομισματικής κυκλοφορίας (με IOU) στην Ελλάδα με ποιούς; Με εκείνους που θα έπρεπε να αποφεύγει όπως ο διάολος το λιβάνι, δηλαδή τους κερδοσκόπους του νομίσματος.

Τι σημαίνει αυτό; Σημαίνει ότι το σχέδιο επιβολής IOU προχωρούσε σε συνενόηση με τους κερδοσκόπους και φυσικά πρός όφελός τους. Δεν υπάρχει κανένας άλλος λόγος να συζητάς με κερδοσκόπους ειδικά μια τόσο επικίνδυνη νομισματική μεταβολή, όπως το παράλληλο νόμισμα, παρά μόνο για έναν και μοναδικό λόγο: για να φορντίσουν οι ίδιοι να τοποθετήσουν κατάλληλα τα κεφάλαιά τους ώστε να κερδήσουν από την εισαγωγή IOU τα μέγιστα. Με πρόβλεψη ενδεχομένως μεριδίου για Βαρουφάκη, Γκάλμπρεϊθ και άλλους εντός και εκτός κυβέρνησης.

Επίσης αυτό που κάνει εντύπωση είναι η συζήτηση για δημιουργία παράλληλου ηλεκτρονικού δικτύου πληρωμών. Ακόμη κι αν αποδεχτούμε την ερμηνεία Βαρουφάκη, ότι δεν πρόκειται για “χάκιν” και τα άλλα, παραμένει το ερώτημα: Τι δουλειά έχει να συζητά ένα τέτοιο άκρως απόρρητο και ευαίσθητο δεδομένο με ιδιώτες κερδοσκόπους; Ο μόνος λόγος είναι για να μπορούν οι κερδοσκόποι να αξιοποιούν το σύστημα κατά το δοκούν με ανοιχτές τις “πίσω πόρτες”. Είτε για να προωθούν μίζες πολιτικών, είτε για λεηλασία αποθεματικών και ταμείων, είτε για την “εκ των έσω” πληροφόρηση προκειμένου να κερδίζουν από τοποθετήσεις, εξαγορές και συγχωνεύσεις.

Τέλος είναι φανερό ότι όλα αυτά που σχεδίαζε ο Βαρουφάκης με τους κερδοσκόπους ήταν για να παρμείνει πάση θυσία στο ευρώ η Ελλάδα. Μια Ελλάδα που θα επέλεγε να φύγει οριστικά από ευρωζώνη και ΕΕ, να καταγγείλει τα χρέη και τις δανειακές ως παράνομες, αθέμιτες και απεχθείς, δεν έχει καμιά ανάγκη ούτε από συμφωνίες θανάτου σαν αυτή του Τσίπρα, ούτε IOU, ούτε θα ήταν υποχείριο εκβιαστών και κερδοσκόπων.

Το ποιός είναι ο Βαρουφάκης και τι είναι ικανός να κάνει, το έχουμε επισημάνει επανειλλημένα σε ανύποπτους καιρούς. Από την στιγμή που κάποιος δηλώνει ευθαρσώς ότι δεν πιστεύει στη δυνατότητα της Ελλάδας να σταθεί στα πόδια της με δικές της δυνάμεις, τότε είναι ικανός για τα πάντα. Είναι ικανός να την πουλήσει σ΄οποιονδήποτε. Ιδίως όταν ο ίδιος πάσχει από ένα σοβαρό ψυχωτικό σύνδρομο ναρκισισμού, που δεν του επιτρέπει να έχει ούτε καν αίσθηση των συνεπειών για όσα κάνει.

Με άλλα λόγια ο Βαρουφάκης ήταν ο ιδανικός για τη θέση του υπουργού οικονομικών, που του πρόσφεραν στη κυβέρνηση Τσίπρα. Δεν είναι καθόλου τυχαίο που ένα ολόκληρο σύστημα προώθησης και image making στήθηκε για να τον προωθήσει και να τον κάνει λαοφιλή. Το μηντιακό σύμπαν συνομώτησε ώστε να βγει με πλήθος εξαπατημένων ψήφων και έπειτα να εξαργυρώσει τις επιταγές αυτών που τον επέλεξαν για το συγκεκριμένο ρόλο.

Τώρα όλοι αυτοί που τον εκθείαζαν και του έστηναν το δημόσιο προφίλ ως “γκουρού των οικονομικών” διαρυγνύουν τα ιμάτιά τους, ή σιωπούν χωρίς να απολογούνται για τις επιλογές τους. Η δική μου άποψη είναι ότι ο κ. Βαρουφάκης είναι μια κλασική περίπτωση “idiot utile” (χρήσιμου ηλίθιου). Έκανε τη βρωμοδουλειά και τώρα τον ρίχνουν στα σκυλιά, σαν εξιλαστήριο τράγο προκειμένου να εξαγνιστεί ο Τσίπρας και η συμφωνία του.

Η ανθρωποφαγία που είναι σίγουρο ότι θα ακολουθήσει δεν μας αφορά. Είναι ίδιον του καθεστώς που υπηρετεί κι ο κ. Βαρουφάκης. Ούτε μας ενδιαφέρει αν οι “φίλοι” του κ. Βαρουφάκη είναι αρκετά ισχυροί για να τον σώσουν από την φυλακή. Το σίγουρο είναι ότι από τη στιγμή που ο Νόρμαντ Λάμοντ και η οικογένειά του από Hedge Fund αποφασίζει να “δώσει” στεγνά τον Βαρουφάκη, σημαίνει ότι έχουν κλείσει τις συμφωνίες που θέλουν με τον νέο υπουργό οικονομικών και την κυβέρνηση Τσίπρα. Ίσως το “δώσιμο” Βαρουφάκη να εντάσσεται στα αντισταθμιστικά οφέλη.

Κι όποιος νομίζει ότι η Ελλάδα γλύτωσε τα IOU, ας το ξανασκεφτεί. Όσο κρατάνε τις τράπεζες ανενεργές, τόσο στραγγαλίζεται ο ιδιωτικός τομέας, τόσο πιο κοντά έρχονται λύσεις τύπου IOUκαι κουρέματος καταθέσεων και τραπεζικών τίτλων. Γιατί νομίζετε ότι οι Ευρωπαίοι βιάζονταν να περάσει η οδηγία που επιτρέπει το κούρεμα καταθέσεων και τίτλων τώρα στις 22/7; Όσοι από εσάς έχετε πιστέψει τους τσανακογλύφτες της συμφωνίας, που σας λένε ότι αυτή η οδηγία αφορά όλες τις χώρες της ευρωζώνης, να σας πούμε μόνο ότι μέχρι σήμερα μόνο η Γερμανία και η Αυστρία την έχει εγκρίνει εκτός της Ελλάδας. Οι άλλες το έχουν παραπέμψει για το 2016 και μετά.

Τώρα που μάλλον θα επιληφθεί του θέματος ο εισαγγελέας, μήπως να κάνει τον κόπο να μας βρει με ποιό δικαίωμα η κυβέρνηση έκλεισε και κρατά κλειστές τις τράπεζες; Ποιός της έδωσε αυτό το δικαίωμα; Το Σύνταγμα και οι νόμοι της χώρας πάντως όχι. Αλλά για να νοιαστεί κάποιος εισαγγελέας για τέτοια θέματα θα πρέπει να θεωρήσουμε ότι υπάρχει δικαιοσύνη στον τόπο μας. Αν υπήρχε δεν θα είχε καταλυθεί έτσι βάναυσα η συνταγματική τάξη της χώρας, ούτε θα ζούσαμε τόσα απανωτά πραξικοπήματα.

Αναρτήθηκε από ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΑΖΑΚΗΣ στις 8:44 μ.μ.

Η κυβέρνηση Τσίπρα υπονομεύει ανοιχτά την εδαφική ακεραιότητα της χώρας.


Ενός κακού μύρια έπονται. Πόσο μάλλον όταν πρόκειται για μια τόσο καραμπινάτη προδοσία του ελληνικού λαού, με την μετατροπή σε ΝΑΙ του ηχηρού ΟΧΙ του δημοψηφίσματος της 7ης Ιουλίου. Έτσι δεν μας έφτανε η συμφωνία θανάτου με τους δανειστές, η κυβέρνηση Τσίπρα έχει αναλάβει να υπονομεύσει ανοιχτά και την εδαφική ακεραιότητα της χώρας.

Πρώτα ήρθε η προκλητική κίνηση του υπουργού εξωτερικών Ν. Κοτζιά να αναγνωρίσει ουσιαστικά το Κόσοβο και να πυροδοτήσει νέο γύρο απειλών για τα Βαλκάνια, αλλά και για την Ελλάδα. Όλοι γνωρίζουν ότι οι ελληνικές κυβερνήσεις αρνιόντουσαν την επίσημη αναγνώριση του Κοσόβου, γιατί θα αναγνώριζαν προϊόν καθαρής πολεμικής επέμβασης εναντίον φιλικού κράτους, που κάλλιστα θα μπορούσε να συμβεί και στην Ελλάδα.

Μόνο ο Κοτζιάς ως άπατρις “αριστερός” της σχολής ΓΑΠ και Πάγκαλου, θα μπορούσε να το κάνει αυτό που δεν τόλμησαν οι προηγούμενες κυβερνήσεις των δοσιλόγων, υπακούοντας σε εντολές των ΗΠΑ και της Γερμανίας. Βέβαια, η αγορά βοά ότι η ουσιαστική αυτή αναγνώριση του Κοσόβου έχει να κάνει και με ισχυρά εγχώρια οικονομικά συμφέροντα από πολύ γνωστά ονόματα ολιγαρχών, που διαπλέκονται στενά με τα κυκλώματα λαθρεμπορίου (καυσίμων, όπλων, μισθοφόρων, ναρκωτικών, κοκ) τα οποία ανθούν και ουσιαστικά συνθέτουν την οικονομία του Νατοϊκού προτεκτοράτου.

Το χειρότερο όμως ήρθε όταν στις 19 Ιουλίου ο Π. Καμμένος ως υπουργός άμυνας υπέγραψε με το Ισραήλ μια Status of Forces Agreement (SOFA). H SOFA είναι μια συμφωνία μεταξύ μιας χώρας υποδοχής και μιάς άλλης για τη μόνιμη στάθμευση στρατιωτικών δυνάμεων στην πρώτη. Οι συμφωνίες αυτές συνοδεύονται με άλλους τύπους στρατιωτικών συμφωνιών, ως μέρος μιας συνολικής ρύθμισης της ασφάλειας υπέρ του κράτους που σταθμεύει μόνιμα δυνάμεις στη χώρα υποδοχής. Η SOFA καθορίζει τα δικαιώματα και τα προνόμια του αλλοδαπού προσωπικού και το καθεστώς ετεροδικίας που θα διέπει την παραμονή του στη χώρα υποδοχής.

Η Ελλάδα μέχρι σήμερα διέθετε μόνο με μία χώρα τέτοια συμφωνία SOFA, τις ΗΠΑ. Και πρόκειται για τη συμφωνία με βάση την οποία βρίσκονται οι αμερικανικές βάσεις, αλλά και οι δυνάμεις τους που σταθμεύουν στην Ελλάδα μόνιμα. Τώρα ο Καμμένος υπέγραψε μια ανάλογηSOFA και με το Ισραήλ. Χωρίς να έχει γίνει γνωστό ακόμη ποιές θα είναι οι περιοχές της χώρας που θα παραχωρηθούν στις ένοπλες δυνάμεις του Ισραήλ. Ή τι άλλο προβλέπει αυτή η συμφωνία υπό τον τίτλο “στρατιωτικής συνεργασίας”.

“Εκτιμούμε πάρα πολύ την επίσκεψή σας εδώ σε μια δύσκολη περίοδο για την Ελλάδα,” είπε στον ομόλογό του Καμμένο ο ισραηλινός υπουργός Άμυνας Μοσέ Γιααλόν, πρώην Αρχηγός του Επιτελείου των Ισραηλινών Ενόπλων Δυνάμεων (IDF) και ένα από τα πιο γνωστά γεράκια στο Ισραήλ. “Το γεγονός αυτό υπογραμμίζει τη σημασία των σχέσεων μεταξύ των χωρών”, πρόσθεσε Γιααλόν.

Ο Καμμένος υπερασπίστηκε τη συμφωνία για λόγους «αντι-τρομοκρατίας». Κι επέμεινε ότι οι “Έλληνες είναι πολύ κοντά στους ανθρώπους στο Ισραήλ”. Κι έτσι η Ελλάδα θα μεταβληθεί σε ορμητήριο του πιο αιματοβαμένου στρατού του πλανήτη – ακόμη και σε σύγκριση με τον στρατό των ΗΠΑ – ο οποίος θεωρεί ως βασική του αποστολή να κρατά υπό κατοχή εδώ και πενήντα χρόνια τα νόμιμα εδάφη των Παλαιστηνίων, να ενισχύει τον εποικισμό τους και να δολοφονεί μαζικά με επιχειρήσεις ανά δυό φορές τον χρόνο τον άμαχο αραβικό πληθυσμό. Μόνο μία άλλη χώρα στον κόσμο έχει υπογράψει μια τέτοια συμφωνία με το Ισραήλ. Κι αυτή είναι οι ΗΠΑ, που ζητούν άκριτη στήριξη του Ισραήλ και «ειδική σχέση».

Τον Ιανουάριο του 2015, ένα op-ed στην Jerusalem Post ισχυρίστηκε ότι “η νίκη του ΣΥΡΙΖΑ στην Ελλάδα είναι άσχημα νέα για το Ισραήλ.” Μετά την υπογραφή της συμφωνίας θανάτου στις 13 Ιουλίου της Ελλάδας με τους δανειστές της, το επίσημο Ισραήλ αποθέωσε τον Τσίπρα ως “μεγάλο ηγέτη”. Το γιατί έγινε γνωστό όταν στις 19 Ιουλίου ο Καμμένος υπέγραψε την SOFA με το Ισραήλ.

Κάτι βέβαια που προετοιμαζόταν μήνες τώρα με τη διαμεσολάβηση της κ. Νιούλαντ, υφυπουργού των ΗΠΑ, ειδική στην οικοδόμηση “ειδικών σχέσεων”, αλλά και “πορτοκαλί επαναστάσεων”. Το τι περιλαμβάνει η “στρατιωτική συνεργασία” Ελλάδας-Ισραήλ έχουμε πάρει δείγμα στους δρόμους της Αθήνας, όταν οι πραιτωριανοί της εξουσίας χρησιμοποιούν μαζικά τα χημικά που αγοράζει η κυβέρνηση μαζικά από την ΙDF, δοκιμασμένα στα κατεχόμενα. Πόσο απέχουμε από το να συνδράμει ο Ισραηλινός στρατός κατοχής και με προσωπικό στα κατεχόμενα της Ελλάδας;

Αναρτήθηκε από ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΑΖΑΚΗΣ στις 11:09 π.μ.

Από που παίρνει “γραμμή” ο κ. Κουτσούμπας και ο Περισσός;


Σε ομιλία του στην Σύρο (24/7), ο κ. Κουτσούμπας απέδειξε για μια ακόμη φορά ότι η πολιτική του είναι πλήρως ευθυγραμμισμένη μ’ εκείνη των πιο χυδαίων υπερασπιστών του ευρώ και της ιμπεριαλιστικής Ευρωπαϊκής Ένωσης. Από τα γεράκια της ευρωζώνης δανείζεται μέχρι και την τελευταία τελεία των επιχειρημάτων του εναντίον του εθνικού νομίσματος.

Ας δούμε συγκεκριμένα. Ο κ. Κουτσούμπας αφού έκανε τη συνήθη λιτανεία εναντίον της Ευρωπαϊκής Ένωσης και των μνημονίων, μας ξεκαθαρίζει επίσης το εξής: “Είμαστε επίσης κάθετα αντίθετοι, και δεν είναι αντίφαση αυτό, με το να φύγει η Ελλάδα από το ευρώ αυτή τη στιγμή και να επιστρέψει σε ένα εθνικό νόμισμα. Διότι ξεκάθαρα λέμε στον ελληνικό λαό σε όλους τους τόνους ότι αυτή τη στιγμή έτσι όπως είναι η κατάσταση, με αυτούς τους συσχετισμούς δυνάμεων, όντας στο καπιταλιστικό σύστημα, όντας στην ΕΕ, όντας στην εξουσία που την έχουν συγκεκριμένοι, εάν πας σε δραχμή ή σε ένα άλλο νόμισμα όπως κι αν ονομαστεί αυτό, η κρατική χρεοκοπία και οι επιπτώσεις στο λαό μας θα είναι εξίσου μεγάλες όπως και με τη συμφωνία – μνημόνιο που υπογράφεται τώρα.”

Ο Κουτσούμπας φερέφωνο της ιμπεριαλιστικής προπαγάνδας.

Εδώ είναι δυό τα ζητήματα: Ο κ. Κουτσούμπας και η παρέα του είναι “κάθετα αντίθετοι” να φύγει η Ελλάδα από το ευρώ αυτή τη στιγμή και να επιστρέψει σε ένα εθνικό νόμισμα, αν ταυτόχρονα παραμείνει η χώρα στην ΕΕ, όπως θέλει το Grexit ο Σόιμπλε; Ή είναι “κάθετα αντίθετοι” να φύγει η Ελλάδα από το ευρώ αυτή τη στιγμή και να επιστρέψει σε ένα εθνικό νόμισμα, για όσο υπάρχει καπιταλισμός γενικά;

Ο κ. Κουτσούμπας σκόπιμα τα συγχέει, γιατί είναι τελείως διαφορετική η περίπτωση ενός υποτιθέμενου Grexit, σαν κι αυτό που πρότεινε ο Σόιμπλε, όπου το χρέος δεν διαγράφεται, απλά ρυθμίζεται και η οικονομία παραμένει υπό τον έλεγχο των μηχανισμών της ΕΕ και άλλο ζήτημα η έξοδος από το ευρώ και την ΕΕ παραμένοντας στο γενικό έδαφος του καπιταλισμού. Όποιος μπλέκει τα δυό, το κάνει μόνο για έναν σκοπό: για να υιοθετήσει με το πρόσχημα ενός ανώδυνου αντικαπιταλισμού τη χυδαιότητα της επίσημης προπαγάνδας εναντίον του εθνικού νομίσματος.

Πού το βρήκε λοιπόν ο Κουτσούμπας ότι “εάν πας σε δραχμή ή σε ένα άλλο νόμισμα όπως κι αν ονομαστεί αυτό, η κρατική χρεοκοπία και οι επιπτώσεις στο λαό μας θα είναι εξίσου μεγάλες όπως και με τη συμφωνία – μνημόνιο που υπογράφεται τώρα.” Από που αντλεί τέτοιο συμπέρασμα; Ποιός του το σφύριξε στο αυτί; Οι πληρωμένοι από τις τράπεζες καλαμαράδες, πολιτευτές και λοιποί δημοσιοκάφροι; Μόνο αυτοί το ισχυρίζονται.

Ο Κουτσούμπας, όπως και κάθε επαγγελματίας απολογητής του ευρώ, μιλά γενικά και αφηρημένα. Ποτέ συγκεκριμένα. Κι ο λόγος είναι γιατί δεν θέλει να εκτεθεί με επιχειρήματα, αλλά να αφήσει εντυπώσεις, να ενισχύσει την τρομοκρατία εναντίον του λαού που ασκείται από το καθεστώς και την ιμπεριαλιστική προπαγάνδα. Απ’ αυτήν άλλωστε δανείζεται όλους τους ισχυρισμούς του. Παπαγαλίζει χωρίς καν δεύτερη σκέψη.

Τι σημαίνει χρεοκοπία κράτους;

Για τον Κουτσούμπα δεν έχει καμιά σημασία το γεγονός ότι δεν υπάρχει ούτε ένα παράδειγμα καπιταλιστικής χώρας που κήρυξε χρεοστάσιο με δικό της νόμισμα και να πήγε χειρότερα. Γιατί; Διότι πολύ απλά χρεοστάσιο σημαίνει κατ’ ελάχιστο αναστολή πληρωμών του χρέους κι επομένως περισσότερα διαθέσιμα για την οικονομία και την κοινωνία. Το που θα πάνε αυτά είναι υπόθεση της ταξικής πάλης. Τα διαθέσιμα αυτά εκ των πραγμάτων πυροδοτούν τις κοινωνικές και ταξικές αναμετρήσεις προκειμένου να καθοριστεί το πώς θα μοιραστούν κι έτσι οι συσχετισμοί δύναμεις τείνουν ν’ αλλάξουν υπέρ των εργαζόμενων τάξεων.

Να γιατί ποτέ και καμιά άρχουσα τάξη δεν θέλησε από μόνη της να προχωρήσει σε χρεοστάσιο. Γινόταν πάντα υπό συθήκες κρίσης και βαθύτατου κλονισμού του συστήματος εξουσίας της. Διότι ήξερε κάτι που δεν θέλει να ξέρει ο κ. Κουτσούμπας. Ότι το χρεοστάσιο δεν έρχεται ποτέ μόνο του. Συνεπάγεται μια τεράστια όξυνση όλων των κοινωνικών και ταξικών αναμετρήσεων. Γι’ αυτό και όπως είναι φυσικό δεν υπήρξε ποτέ αυθεντικά εργατικό και λαϊκό κίνημα που να εναντιώθηκε στην κήρυξη χρεοστασίου. Οι εργάτες και τα λαικά στρώματα ήξεραν ανέκαθεν πολύ καλά αυτό που δεν γνωρίζει ο κ. Κουτσούμπας, ότι μόνο έτσι θα μπορούσαν να διεκδικήσουν καλύτερες συνθήκες και όρους αμοιβής. Μόνο έτσι θα μπορούσαν να κατακτήσουν δικαιώματα.

Το παράδειγμα της χρεοκοπίας του 1932.

Θέλει πολύ σκέψη να το αντιληφθεί κανείς; Μόνο αν είσαι Κουτσούμπας. Τον Απρίλιο του 1932 η Ελλάδα του Ελευθερίου Βενιζέλου εξαναγκάζεται να εγκαταλείψει το χρυσό κανόνα, δηλαδή τη χρυσή δραχμή. Η δημοσιονομική και κοινωνική κατάρρευση της χώρας μαζί με το παγκόσμιο κραχ του 1929, επέβαλλε στον πολιτικό κόσμο να καταργήσει ένα τόσο πολύτιμον νόμισμα, όπως το χαρακτήριζαν και το λάτρευε η αργόσχολη τάξη της εποχής. Ακριβώς όπως το ευρώ σήμερα. Λίγο αργότερα ο πρωθυπουργός Βενιζέλος κυρήσσει επίσης χρεοστάσιο, αφού είχε εξαντλήσει κάθε μέσο και τρόπο αφαίμαξης της ελληνικής οικονομίας προκειμένου να υποστηρίξει τη χρυσή δραχμή και να εξυπηρετήσει σε χρυσό τα χρέη.

Να πώς περιγράφει ο Μπελογιάννης το δια ταύτα της απόφασης του Βενιζέλου: “Επόμενο ήταν κάτω απ΄αυτές τις συνθήκες να μεγαλώνει η απόγνωση κι η αγανάκτηση του λαού. Ο κόσμος άρχισε να κάνει γιουρούσι στους φούρνους. Οι πορείες πείνας πλήθαιναν καθημερινά. ΟΒενιζέλος έπρεπε να διαλέξει. Ή τα τοκομερίδια ή το ψωμί του λαού.” (Ν. Μπελογιάννης, Το Ξένο Κεφάλαιο στην Ελλάδα, Άγρα, 2010, σ. 290).

Φυσικά, ο επίσημος πολιτικός κόσμος της εποχής με κανένα τρόπο δεν ήθελε να διαγράψει το χρέος και να στερήσει τα πλούσια κέρδη από τους δανειστές της Ελλάδας. Από τα οποία άλλωστε είχαν να λαμβάνουν και μεγάλα ονόματα της εγχώριας οικονομίας και πολιτικής μαζί με το παλάτι. Κι έτσι ξεκίνησε μια ολόκληρη διελκυστίνδα διαπραγματεύσεων και εξευτελισμών του ελληνικού κράτους με τους ομολογιούχους δανειστές. Σαν αυτές περίπου που υποστήκαμε τον τελευταίο καιρό.

Όσο κρατούσαν οι συνενοήσεις και οι εξευτελισμοί, είχαμε το ίδιο βιολί με σήμερα. Σχεδόν το σύνολο των “ειδικών” της εποχής, καθηγητάδες και μη, συμμετείχαν σε μια πρωτοφανή εκστρατεία το μαύρο να γίνει άσπρο και υποστήριζαν ότι το να μην πληρώσεις τα χρέη, είναι πολύ χειρότερο από το να πληρώσεις. Να τι έλεγε ο Μπελογιάννης: “Όλοι σχεδόν οι αστοί οικονο¬μολόγοι προσπαθούν να πείσουν τον κόσμο ότι μια ανοιχτή χρεοκοπία θα κατάστρεφε την πίστη και τα οικονομικά της Ελλάδας. Όχι όμως μία αλλά εκατό φορές να λέγαμε στους ομολογιούχους ότι δεν έχουμε να τους πληρώσουμε, πάλι δεν θα παθαίναμε την οικονομική, εθνική και ηθική ζημιά πού πάθαμε με τις ατέλειωτες κι εξευτε¬λιστικές για την αξιοπρέπεια της χώρας μας συζητήσεις.” (Ό. Π., σ. 293).

Βέβαια ο Μπελογιάνης δεν ήταν Κουτσούμπας. Ούτε την εποχή εκείνη το ΚΚΕ διέθετε Κουτσούμπα. Γιατί αν διέθετε, είναι σίγουρο ότι το καθεστώς και η προπαγάνδα του θα τον είχε πείσει. Κι έτσι το ΚΚΕ θα είχε μετεξελιχθεί σε φερέφωνο της επίσημης προπαγάνδας. Όπως ακριβώς είναι σήμερα.

Ο Κουτσούμπας θεωρεί το αποικιοκρατικό μνημόνιο καλύτερο.

Όμως του κ. Κουτσούμπα δεν του αρκεί η υιοθέτηση της επίσημης κινδυνολογία. Προχωρεί ακόμη παραπέρα: “Μπορεί να είναι και χειρότερες [από εκείνες του μνημονίου] για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα, που δε θα είναι μόνο έξι μήνες, όπως λέει ο κύριος Λαπαβίτσας ή διάφοροι οικονομολόγοι του ΣΥΡΙΖΑ ή άλλων κομμάτων. Διότι μπορεί να μην παίρνονται σε αυτή την περίπτωση τέτοια μέτρα όπως θα παρθούν τώρα για μισθούς, συντάξεις, μείωση του λαϊκού εισοδήματος και λοιπά, όμως η ίδια η υποτίμηση του εθνικού νομίσματος που θα επέλθει, η οποία θα είναι πάνω από 50%, θα οδηγήσει σε πραγματική μείωση πάλι του λαϊκού εισοδήματος. Δηλαδή θα παίρνει ο εργαζόμενος 1.000 ευρώ, 600, 800 όσα παίρνει στη δουλειά του για παράδειγμα, τα οποία θα αντιστοιχούν στο μισό, σαν να παίρνει 300 ή 500 ευρώ από 1.000. Άρα έτσι θα ψωνίζει, έτσι θα αγοράζει υπηρεσίες, έτσι θα αγοράζει προϊόντα, έτσι θα ζει. Άρα κάθετη μείωση του λαϊκού εισοδήματος. Και δε λέω για όλα τα υπόλοιπα, ο πληθωρισμός, η μαύρη αγορά, οι αυξήσεις στις τιμές των εισαγόμενων προϊόντων που θα επέλθουν.”

Εδώ πραγματικά βγάζει μάτι η απολογητική ακόμη και του μνημονίου που επιχειρεί ο κ. Κουτσούμπας. Προσέξτε τι λέει. Τι σημαίνει μνημόνιο; Κατάλυση κάθε έννοιας εργασιακού και εργατικού δικαιώματος, διάλυση της κοινωνικής πρόνοιας, ολόκληρου του συστήματος κοινωνικών παροχών και ασφάλισης, επί τούτου κατάρρευση της παιδείας, της υγείας, μεταφορά των κέντρων απόφασης για τη χώρα σε ξένα κέντρα χωρίς καν κοινοβουλευτική νομιμοποίηση, κοκ.

Υπάρχει κανείς που να αρνείται ότι αυτό σημαίνει μνημόνιο; Μόνο ο κ. Κουτσούμπας, για τον οποίο μνημόνιο δεν είναι τίποτε άλλο εκτός από μέτρα μείωσης για μισθούς, συντάξεις, του λαϊκού εισοδήματος και λοιπά! Υποβαθμίζει έτσι το ρόλο και τη σημασία του μνημονίου από την σκοπιά των εργαζομένων και του λαού, για να ισχυριστεί το πρωτοφανές. Ό,τι η τυχόν μείωση του εργατικού και λαϊκού εισοδήματος από μια υποτίμηση του εθνικού νομίσματος, θα έχει χειρότερες συνέπειες!

Νεοφιλελέ παραμύθια δια χειρός Κουτσούμπα

Αφήνουμε το γεγονός ότι ταυτίζει το ποσοστό υποτίμησης του νομίσματος με το ποσοστό μείωσης του λαικού εισοδήματος. Αυτό δείχνει πόσο αγράμματος είναι και πόσο εμποτισμένος με τα παραμύθια της επίσημης προπαγάνδας. Κατά τ’ άλλα έχει το θράσος να ασκεί κριτική στους οικονομολόγους που υποστηρίζουν το εθνικό νόμισμα, όταν ο κ. Κουτσούμπας δεν γνωρίζει καν ότι μια ενδεχόμενη υποτίμηση δεν είναι ούτε καν αναγκαίο να περάσει στο λαϊκό εισόδημα.

Αυτό που κάνει η υποτίμηση του νομίσματος είναι – κάτω από προϋποθέσεις – να μειώσει την τιμή του προϊόντος σε συνάλλαγμα, για τις εξαγωγές. Το αν η υποτίμηση θα πυροδοτήσει εγχώριο πληθωρισμό ώστε να μειωθεί και μάλιστα αντίστοιχα το εργατικό εισόδημα, εξαρτάται άμεσα από τον βαθμό ολιγοπώλησης του εξωτερικού και εσωτερικού εμπορίου, υποκατάστασης των εισαγωγών από την εγχώρια παραγωγή, αλλά και από το επίπεδο των ποσοστών κέρδους ανά προϊόν ή υπηρεσία.

Επομένως, ακόμη και σε περίπτωση υποτίμησης του εθνικού νομίσματος, κάθε άλλο παρά δεδομένη είναι η αντίστοιχη υποτίμηση του εργατικού και λαϊκού εισοδήματος. Στην μεταπολίτευση η μείωση των εργατικών και λαϊκών εισοδημάτων δεν είχε ως πηγή την υποτίμηση της παλιάς δραχμής, αλλά τον πληθωρισμό κερδών ειδικά από τις μονοπωλιακές καταστάσεις που κυριαρχούσαν στην οικονομία. Η υποτίμηση της δραχμής είχε ελάχιστη επίδραση στο επίπεδο των μισθών και των συντάξεων.

Το 1982-1983 η νεοεκλεγμένη κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ έδωσε σημαντικές για την εποχή πραγματικές αυξήσεις σε μισθούς και συντάξεις. Μάλιστα για να αντιμετωπιστεί ο κίνδυνος του πληθωρισμού εφάρμοσε για πρώτη φορά Αυτόματη Τιμαριθμική Αναπροσαρμογή με βάση την οποία μισθοί και συντάξεις προσαρμόζονταν αυτόματα στο επίπεδο του ετήσιου πληθωρισμού.

Κι όλα αυτά παρά το γεγονός ότι η δραχμή συνέχιζε τις διολισθήσεις της. Μάλιστα, όσο κράτησαν τα μέτρα ενίσχυσης του λαϊκού εισοδήματος (έως το 1984) ο πληθωρισμός δεν εκτινάχθηκε. Αντίθετα περιορίστηκε έστω οριακά. Από το 24,5% το 1981 στο 18,4% το 1984. Έστω κι αν η υποτίμηση της παλιάς δραχμής έναντι του δολαρίου ήταν περίπου 30% την ίδια χρονική περίοδο. Πού πήγε η συγνταγή περί υποτίμησης του κ. Κουτσούμπα;

Αλήθεια, που το βρήκε ο κ. Κουτσούμπας αυτό το 50% υποτίμηση του νέου εθνικού νομίσματος; Ποιός του το έδωσε; Ο Ντράγκι ή κάποιος άλλος σαν κι αυτόν; Και τι σημαίνει υποτίμηση κατά 50%; Σημαίνει ότι από 1:1 ευρώ προς νέα δραχμή, θα γίνει 1:2 ευρώ προς νέα δραχμή. Ξέρει καμιά οικονομία που να την κατέστρεψε μια τέτοια υποτίμηση;

Η Ισλανδία είδε το νόμισμά της να υποτιμάται 400%, όταν το 2009 ο λαός παρά κι ενάντια στην κυβέρνηση της χώρας δεν επέτρεψε να περάσουν στον κρατικό προϋπολογισμό τα χρέη των τραπεζών. Την ίδια χρονιά ο πληθωρισμός ανέβηκε στο 19%. Αντί όμως να μειώνονται αντίστοιχα οι μισθοί και οι συντάξεις, αυξήθηκαν με αποτέλεσμα να μειωθεί και ο πληθωρισμός. Μέσα σε δύο χρόνια έπεσε στο 3%.

Κι όλα αυτά χωρίς να μπαίνουμε στον κόπο να εξηγήσουμε ότι δεν είναι καθόλου απαραίτητη μια υποτίμηση του εθνικού νομίσματος. Αντίθετα, είναι μια επιλογή ανάγκης όταν όλα τα άλλα μέσα πολιτικής δεν έχουν αποδώσει. Πράγμα απίθανό. Ούτε είναι ανάγκη το εθνικό νόμισμα να είναι διαθέσιμο στις διεθνείς αγορές FOREX για να γίνει αντικείμενο κερδοσκοπίας.

Αλλά αυτά ας τα αφήσουμε. Είναι πολύ ψηλά γράμματα για τον κ. Κουτσούμπα. Είναι σαν να προσπαθείς να μιλήσεις για μαθηματικά με μπαμπουίνο. Αν και πιστεύω ότι περισσότερα θα κατάφερνε κανείς, μιας και ο μπαμπουίνος δεν έχει τα κολλήματα, τις σκοπιμότητες και τις ιδεοληψίες του Κουτσούμπα και της παρέας του.

Έχει εναλλακτική πρόταση ο κ. Κουτσούμπας;

Ο κ. Κουτσούμπας λοιπόν απεύχεται την εισαγωγή εθνικού νομίσματος, γιατί έχει πειστεί πλήρως από την επίσημη ιμπεριαλιστική προπαγάνδα ότι θα έχει μέχρι και χειρότερες συνέπειες από το τωρινό μνημόνιο. Το ερώτημα βέβαια είναι, τότε γιατί καταγγέλει τον Τσίπρα και τους άλλους δοσίλογους; Αυτό δεν λένε κι αυτοί;

Εδώ λοιπόν ο κ. Κουτσούμπας έχει έναν άσσο στο μανίκι του. Ή έτσι νομίζει:

“Αυτό δε σημαίνει όμως ότι δεν υπάρχει εναλλακτική λύση. Επειδή το ΚΚΕ λέει όχι στη μία όχι και στην άλλη λύση, ότι δεν έχουμε εναλλακτική λύση. Μόνο που αυτή η εναλλακτική λύση σημαίνει άλλη κοινωνική οργάνωση, άλλη οικονομία. Και πρέπει σε αυτό το ζήτημα να πειστεί ο ελληνικός λαός και να αποφασίσει να παλέψει και να το επιλέξει. Με πλήρη συνείδηση. Όχι με κοροϊδίες και ψεύτικα προεκλογικά διλήμματα ή εκβιαστικά διλήμματα, αλλά καθαρά και ντόμπρα. Κι αυτή την πρόταση φέρνει για συζήτηση στο λαό το ΚΚΕ. Σημαίνει ότι ο λαός στην εξουσία, ενισχύοντας το ΚΚΕ, δυνάμεις εργατικές – λαϊκές, τη λαϊκή συμμαχία που θα έρθει στην εξουσία, δεν θα κάνει διαπραγμάτευση με την τρόικα. Θα πει στοπ. Διότι, το πρώτο, καταργώ όλα τα μνημόνια, όλος τους εφαρμοστικούς νόμους. Αυτό σημαίνει ότι έρχομαι σε ρήξη, σε σύγκρουση με την ΕΕ και την Ευρωζώνη. Δεν σημαίνει ότι φεύγω μόνο από το ευρώ ή την ευρωζώνη και μένω στην ΕΕ. Αποδεσμεύομαι από την ΕΕ, την ίδια στιγμή όμως που προχωρώ σε κοινωνικοποίηση ως λαϊκή εξουσία, ως κυβέρνηση, ως κράτος – πέστε το όπως θέλετε. Προχωρώ σε κοινωνικοποίηση του πλούτου που παράγει ο λαός μου, δηλαδή του ορυκτού πλούτου, των τηλεπικοινωνιών, της ενέργειας, παίρνω την αγροτική οικονομία στα χέρια μου, αποδεσμεύομαι από ό,τι αλυσίδες και εξαρτήσεις έχω από την ΕΕ. Γιατί η ΕΕ βάζει δεσμεύσεις, το ζούμε και στα ναυπηγεία εδώ, το ζούμε και στην αγροτική οικονομία, το ζήσαμε πολλά χρόνια με τις ποσοστώσεις, και σε μια σειρά άλλους τομείς της οικονομίας. Άρα κοινωνικοποιώ αυτά, αποδεσμεύομαι, οργανώνω με βάση έναν πανεθνικό κεντρικό σχεδιασμό, επιστημονικά οργανωμένο για όλη τη χώρα, την προώθηση της ανάπτυξης του τόπου, της αξιοποίησης δηλαδή των παραγωγικών δυνατοτήτων που έχει η Ελλάδα, η πατρίδα μας.”

Προσέξτε καλά τι λέει. Η δική του εναλλάκτική λύση εντοπίζεται σε μια μόνη φράση: κοινωνικοποίηση. Φεύγουμε από ευρώ και ΕΕ για να κοινωνικοποιηθούν μέσα παραγωγής και ο πλούτος της χώρας. Ωραία. Όμως αυτή δεν είναι πρόταση. Είναι ευχή, ή έστω πρόθεση. Πώς θα φύγουμε από το ευρώ και την ΕΕ χωρίς να πυροδοτηθεί υπερπληθωρισμός και χωρίς να καταρρεύσει το νέο σοσιαλιστικό, ή λαϊκό, ή όπως αλλιώς φαντασιώνεται το νόμισμα ο κ. Κουτσούμπας; Ή δεν χρειάζεται νόμισμα; Πώς θα κοινωνικοποιηθούν τα μέσα παραγωγής και ο πλούτος σε μια χώρα καθόλα ρημαγμένη και κατεστραμένη; Κουβέντα. Λέξη. Τσιμουδιά.

Να θυμηθούμε μόνο ότι οι μπολσεβίκοι χρειάστηκαν να εισάγουν το 1922 τον χρυσό κανόνα, με τη μορφή του σεβρονέτς, μόνο και μόνο για απαλλαγούν από το υπερπληθωριστικό χάρτινο ρούβλι, που οι ίδιοι είχαν εισάγει το 1918. Μαζί με τον χρυσό κανόνα χρειάστηκε να εισάγουν και τον κρατικό καπιταλισμό στην οικονομία, προκειμένου να απαλλαγούν από τον πολεμικό κομμουνισμό, δηλαδή έναν ιδεοληπτικό κομμουνισμό του στρατώνα όπου όλα ήταν κοινωνικοποιημένα.

Θα μου πείτε. Τι δουλειά έχουν τέτοιοι σιχαμεροί οπορτουνιστές, όπως ήταν οι μπολσεβίκοι του Λένιν, μ’ έναν τέτοιο κολοφώνα της επανάστασης σαν τον Κουτσούμπα. Ειλικρινά, καμία.

Για τον Κουτσούμπα, σε αντίθεση με όλα τα άλλα επαναστατικά κινήματα που γνώρισε η ιστορία του καπιταλισμού, είναι τόσο απλά. Όλα θα λυθούν δια μαγείας. Με το κόκκινο ραβδάκι του Περισσού. Par ordre du Mufti, με διάταγμα του Μουφτί.

Ο κ. Κουτσούμπας δεν έχει πρόταση. Ή μάλλον η πρότασή του δεν διαφέρει από εκείνη των παλιών ιερέων των αρχόντων του Μεσαίωνα που δίδασκαν στους καταπιεσμένους την υπομονή και την καρτερία εν αναμονή του βασιλείου εν τοις ουρανοίς. Δεν είναι παρά η αναβίωση του παλιού γερμανικού ή “αληθινού” σοσιαλισμού, που ο Μαρξ στο Μανιφέστο τον θεωρούσε εξίσου επικίνδυνο με την πιο μαύρη αντίδραση, γιατί αρνιόταν να παλέψει τα πιο άμεσα αστικοδημοκρατικά αιτήματα στο όνομα των σοσοσιαλιστικών διεκδικήσεων.

“Έτσι, στον “αληθινό” σοσιαλισμό δόθηκε η τόσο ποθητή ευκαιρία να αντιπαραθέσει τις σοσιαλιστικές διεκδικήσεις στο πολιτικό κίνημα, για να εξαπολύσει τα πατροπαράδοτα αναθέματα ενάντια στο φιλελευθερισμό, ενάντια στο αντιπροσωπευτικό κράτος, ενάντια στον αστικό συναγωνισμό, την αστική ελευθερία του τύπου, το αστικό δίκαιο, την αστική ελευθερία και ισότητα και για να κηρύξει στη λαϊκή μάζα πως δεν έχει να κερδίσει τίποτε απ’ αυτό το αστικό κίνημα, αντίθετα θα τα χάσει όλα… Στις γερμανικές απολυταρχικές κυβερνήσεις με την ακολουθία τους από παπάδες, δασκάλους, ευγενείς της υπαίθρου και γραφειοκράτες, ο σοσιαλισμός αυτός χρησίμευε σαν ποθητό σκιάχτρο ενάντια στην αστική τάξη που τραβούσε απειλητικά προς τα πάνω. Αποτελούσε το γλυκερό συμπλήρωμα στις πικρές βουρδουλιές και τις σφαίρες, με τις οποίες οι ίδιες αυτές κυβερνήσεις αντιμετώπιζαν τις γερμανικές εργατικές εξεγέρσεις.”

Ετσι κι ο Κουτσούμπας με τους εκ Περισσού. Αποτελούν το “γλυκερό συμπλήρωμα” στην αγριότητα των μνημονίων και της ιμπεριαλιστικής κατοχής.

Δείτε πώς στήνεται η τερατολογία εναντίον της νέας δραχμής.


Γέμισαν με ζωφερές προβλέψεις τα μέσα μαζικής εξαπάτησης. Όχι για το θανατικό που θα φέρει η νέα συμφωνία και η υπαγωγή της Ελλάδας στη μηχανή του κιμά, τον Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Στήριξης. Όχι βέβαια. Το πρόβλημα δεν είναι η απόλυτη καταστροφή και το αδιέξοδο που βιώνει η χώρα υπό καθεστώς ευρώ, αλλά η υποτιθέμενη καταστροφή που θα συμβεί αν τυχόν και η Ελλάδα φύγει από το ευρώ και την ΕΕ.

Κι επειδή η τερατολογία των ηλιθίων επί χρήμασι στα ΜΜΕ, πιάνει πια μόνο σε αντίστοιχου διανοητικού επιπέδου ιθαγενείς, χρειάζονται επειγόντως ενισχύσεις. Κι έτσι εμφάνισαν μια υποτιθέμενη μελέτη της Ernst & Young. Πού είναι αυτή η μελέτη; Πουθενά. Δεν υφίσταται καμιά τέτοια μελέτη. Δεν δημοσιεύτηκε πουθενά για να αξιολογηθεί. Και δεν απασχόλησε κανέναν στη διεθνή κοινότητα οικονομικής ανάλυσης.

Τυχαίο; Όχι βέβαια. Πρόκειται για τις γνωστές εκστρατείες ψεύδους, που σε μια ευνομούμενη πολιτεία θα είχαν προκαλέσει την επέμβαση του εισαγγελέα τουλάχιστον για διασπορά ψευδών ειδήσεων, παραπληροφόρησης και πρόκλησης πανικού.

Δείτε πώς στήθηκε το παραμύθι. Η ελληνική θυγατρική της Ernst & Young, σε συνεργασία με την Oxford Economics, διεξήγαγε μελέτη για λογαριασμό ξένων επενδυτών, με βάση τα σενάρια για το τι θα συμβεί σε περίπτωση Grexit. Τα συμπεράσματα της μελέτης διέρρευσαν στον Τύπο χθες, αλλά όχι η μεθοδολογία, ούτε οι βασικές μετρήσεις της. Φυσικά δεν διέρρευσε ούτε αυτός που πλήρωσε για την εν λόγω μελέτη.

Όλα αυτά βέβαια δεν έχουν καμιά σημασία για τους επώνυμους δημοσιοκάφρους που έτρεξαν να την υιοθετήσουν και να μετατρέψουν σε πηχαίους τίτλους τα δήθεν συμπεράσματά της. Δεν πρόκειται για ενημέρωση, αλλά για κλασσική προπαγάνδα, που μπροστά της ο Γκέμπελς ωχριά. Το ζητούμενο δεν είναι να συζητηθεί η εν λόγω ανύπαρκτη μελέτη, αλλά να εντυπωθούν στον ιθαγενή τα τερατώδη δήθεν συμπέρασμά της.

Το βασικό σενάριο της εν λόγω ανύπαρκτης μελέτης προβλέπει μια συντονισμένη έξοδο. Δηλαδή «συντονισμό» με τους πιστωτές που θα συνεπαγόταν μια συμφωνία για ένα κούρεμα όχι μικρότερο από 50%, το οποίο θα σήμαινε ότι ο λόγος του χρέους προς το ΑΕΠ θα παραμείνει στην περιοχή του 130%.

Με άλλα λόγια η δήθεν μελέτη ξεκινά με την παραδοχή όχι μιας ολοκληρωτικής διαγραφής του χρέους της Ελλάδας με βάση τα προβλεπόμενα από τον ΟΗΕ και το διεθνές δίκαιο, αλλά με μια “συναινετική” διαγραφή του 50%. Όπως δηλαδή το 2012. Το υπόλοιπο χρέος υποτίθεται ότι η Ελλάδα θα συνεχίσει να το πληρώνει.

Κι όχι μόνο αυτό. Μια ακόμη παραδοχή της ανύπαρκτης μελέτης είναι ότι η Ελλάδα θα φύγει μεν από το ευρώ, αλλά θα παραμείνει εντός της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Επομένως η Ελλάδα θα συνεχίσει να είναι υπό καθεστώς ελευθερίας κίνησης κεφαλαίου, εμπορευμάτων και εργασίας, δηλωδή των γνωστών κοινοτικών κεκτημένων.

Μια ακόμη παραδοχή είναι ότι οι τράπεζες παραμένουν όπως σήμερα και λειτουργούν κατά τα προβλεπόμενα της τραπεζικής ένωσης της ΕΚΤ. Κατά συνέπεια τα μόνα capital controls που μπορούν να υπάρξουν είναι αυτά που έχουν επιβληθεί σήμερα.

Από κει και πέρα, είναι εύκολο να βγάλει κανείς όποιο καταστροφικό συμπέρασμα θέλει. Το ερώτημα βέβαια είναι ποιός έχει τέτοια πρόταση εξόδου από το ευρώ; Η κ. Κωνσταντοπούλου και η Αριστερή Πλατφόρμα μιλάνε μεν για έξοδο από το ευρώ, αλλά δεν λένε τίποτε συγκεκριμένο, ούτε έχουν καταθέσει πρόταση. Μιλάνε μόνο με συνθήματα στο κομματικό τους ακροατήριο.

Ποιός άλλος έχει προτείνει έξοδο από το ευρώ με τις παραδοχές της συγκεκριμένης ανύπαρκτης μελέτης; Κανένας άλλος εκτός από τον κ. Σόιμπλε. Επομένως στην καλύτερη περίπτωση η εν λόγω ανύπαρκτη μελέτη συνάγει συμπεράσματα για την έξοδο από το ευρώ, όπως την προτείνει ο ίδιος ο Σόιμπλε. Τότε ναι. Ένα τέτοιο Grexit, σαν εκείνο που προτείνει ο Σόιμπλε, θα εξαϋλώσει ότι έχει απομείνει από την ελληνική οικονομία.

Όμως η έξοδος από το ευρώ δεν νοείται χωρίς ταυτόχρονη έξοδο από την ΕΕ. Το ζητούμενο είναι ένα νέο εθνικό κρατικό νόμισμα, μια νέα δραχμή υπό καθεστώς προστατευμένης οικονομίας προκειμένου να αναπτυχθεί ραγδαία η παραγωγική βάση της. Αυτό σημαίνει ότι δεν θα υπάρχουν διαπλεκόμενες τοκογλυφικές τράπεζες με τα κυκλώματα διεθνών κερδοσκόπων, όπως συμβαίνει σήμερα. Σημαίνει καθεστώς επιλεκτικής ανταγωνιστικής προστασίας για την εγχώρια παραγωγή.

Σημαίνει επίσης καθεστώς ελέγχου στην εισροή και εκροή κεφαλαίου. Κι αυτό καθόλου δεν σημαίνει το καθεστώς πιστωτικής ασφυξίας που ισχύει σήμερα λόγω του ευρώ και της ΕΕ. Και φυσικά σημαίνει ολοκληρωτική μονομερής διαγραφή του δημοσίου χρέους ως παράνομου, αθέμιτου και απεχθούς.

Υπό αυτές τις παραδοχές και συνθήκες, όπου η ελληνική οικονομία θα έχει ξεφύγει από τα δεσμά της ΟΝΕ και της ΕΕ, η άνθηση θα έρθει τάχιστα. Η Ελλάδα θα μπορεί επιτέλους να ανοιχθεί ελεύθερα στις διεθνείς συναλλαγές, ώστε να πετύχει καλύτερους όρους εμπορίου από εκείνους που της έχουν επιβάλλει εντός ΕΕ. Μόνο η κίνηση αυτή θα επιτρέψει να πέσουν οι τιμές εισαγωγών και εσωτερικής αγοράς γύρω στο 20-30%.

Η ελληνική οικονομία λόγω ΕΕ πληρώνει τα προιόντα και τις υπηρεσίες που εισάγει 30-45% υψηλότερα απ’ ότι οι μεγάλες ευρωπαϊκές οικονομίες. Ακόμη κι αν είναι της δικής της εγχώριας παραγωγής. Αυτές οι μονοπωλιακά υψηλές τιμές θα πάψουν να υφίστανται με την έξοδο από την ΟΝΕ και την ΕΕ. Ειδικά στον τομέα των καυσίμων και των πρώτων υλών.

Αρκεί να υπάρχει από την πρώτη στιγμή αύξηση του πραγματικού εισοδήματος στην πλειοψηφία του πληθυσμού και ευρύτατο πρόγραμμα δημοσίων επενδύσεων, με βάση τις πραγματικές ανάγκες σε παραγωγικό δυναμικό και υποδομές. Με την ανεργία να μειώνεται στο μισό μόλις τον πρώτο χρόνο της εξόδου από το ευρώ και την εξαθλίωση να εξαλείφεται με την κατοχύρωση για κάθε Έλληνα του δικαιώματος σε βασικό εισόδημα τουλάχιστον στο ύψος των βασικών καταναλωτικών αναγκών του.

Το μόνο που χρειάζεται για να γίνει κάτι τέτοιο είναι να δημιουργείς το δικό σου χρήμα και να διαθέτεις μια αληθινά δημοκρατική κυβέρνηση που ξέρει να υπερασπίζεται πατρίδα και λαό.

Αναρτήθηκε από ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΑΖΑΚΗΣ στις 1:47 μ.μ.

Να πώς βλέπουν οι οικονομολόγοι διεθνώς μια πιθανή έξοδο της Ελλάδας από το ευρώ και την ΕΕ.


Το παρακάτω κείμενο το παραθέτουμε ολόκληρο για να δείτε πώς αντιλαμβάνονται οι πιο σοβαροί οικονομολόγοι την έξοδο της Ελλάδας από το ευρώ, όταν δεν χρηματίζονται για να βγαίνουν και να λένε άλλα. Το κείμενο είναι της 7/7 και αναρωτιέμαι, δεν μπόρεσε να κουβεντιάσει με κανέναν από δαύτους η κυβέρνηση Τσίπρα; Ούτε άκουσε, ούτε είδε κανείς από το επιτελείο του;

Το κείμενο έχει ως εξής:

Σύμφωνα με ορισμένους οικονομολόγους, υπάρχει μια πιθανότητα ότι ένα Grexit δεν θα βυθίσει στην πραγματικότητα την οικονομία στην Ελλάδα, αλλά αντ ‘αυτού θα διευκολυνθεί η ανάπτυξή της. Πράγμα που δημιουργεί φόβους ότι το παράδειγμα της Αθήνας θα ενθαρρύνει και άλλες χώρες μέλη της ΕΕ να βγούν από την ευρωζώνη.

Επικαλούμενος κορυφαίους οικονομολόγους από την Oxford Economics Ltd. και την Citigroup Inc., ο δημοσιογράφος με έδρα το Λονδίνο και ειδικός στα οικονομικά Simon Kennedy θέτει υπό αμφισβήτηση την πρόταση ότι η εγκατάλειψη του ευρώ θα σύρει τελικά την χώρα στην άβυσσο της οικονομικής καταστροφής.

“Οικονομολόγοι σε Oxford Economics Ltd. και η Citigroup Inc. αυτή την εβδομάδα έδωσαν φωνή στο ερώτημα του τι θα συνέβαινε αν η ίδια η Ελλάδα πετάξει όλα από πάνω της μέσα σε δύο χρόνια και καβαλικεύοντας ένα νόμισμα σε πτώση γυρίσει πίσω στην οικονομική ανάπτυξη. Αυτό θα έθετε υπό αμφισβήτηση τη θεωρία ότι αφήνοντας το ευρώ είναι οικονομική αυτοκτονία,» τόνισε ο δημοσιογράφος.

Σύμφωνα με τον κ Kennedy, αν η Ελλάδα ξεπεράσει τη συνεχιζόμενη αστάθεια της θα παρακινήσει και άλλα μέλη της ΕΕ που πλήττονται από τα μέτρα λιτότητας που επιβάλλουν οι Βρυξέλλες για να εξετάσουν την υποτίμηση και χρεοκοπία, μια εναλλακτική “πιο ελκυστική από τη ζωή μέσα στο ευρώ.” Μέχρι στιγμής, το “μεταδοτικό” παράδειγμα της Αθήνας θα επιφέρει ένα βαρύ πλήγμα στη βιωσιμότητα του κοινού νομίσματος, πολύ μεγαλύτερο από ό, τι αν η Ελλάδα μείνει στην Ευρωζώνη, σημειώσε ο δημοσιογράφος.

Αξίζει να σημειωθεί ότι, ο Joseph E. Gagnon, ανώτερος συνεργάτης του Peterson Institute for International Economics που εδρεύει στην Ουάσιγκτον, έχει προχωρήσει τόσο πολύ ώστε να δηλώνει ότι ένα Grexit, “με τον σωστό χειρισμό” μπορεί να διευκολύνει την οικονομική ανάπτυξη της χώρας. «Η ελληνική οικονομία θα μπορούσε να αρχίσει να αναπτύσσεται μέσα σε έξι μήνες και να επιταχυνθεί σημαντικά κατά τα επόμενα δύο ή τρία χρόνια», υπογράμμισε ο μελετητής.

“Η πραγματική υποτίμηση της δραχμής θα μπορούσε να προκαλέσει μια άμεση ώθηση, ώστε οι δαπάνες στο εσωτερικό Ελλάδα θα αυξάνονται με την πάροδο του χρόνου. Θα κάνει την Ελλάδα πιο ελκυστική για τους ξένους τουρίστες. Θα ενισχύσει την εγχώρια αγοραστική δύναμη των εργαζομένων και των ιδιοκτητών της μεγάλης ελληνικής ναυτιλίας που κερδίζουν τα χρήματά τους στο εξωτερικό. Θα αυξήσει την ανταγωνιστικότητα των Ελλήνων αγροτών και των διυληστηρίων πετρελαίου και άλλων που παράγουν προϊόντα τα οποία προορίζονται για εξαγωγή. Κάνοντας τις εισαγωγές πιο ακριβές, θα ενισχυθεί η ανταγωνιστικότητα των ελληνικών επιχειρήσεων που κάνουν ανταγωνιστικά προϊόντα και υπηρεσίες,” όπως αναλύει ο κ Gagnon.

Υπάρχει μια σοβαρή «απειλή» ότι η πιθανή οικονομική ανάκαμψη στην Ελλάδα θα ενθαρρύνει “μη συστημικές δυνάμεις” σε άλλες χώρες, δηλαδή το κόμμα της αντι-λιτότητας Podemos της Ισπανίας, τόνισε ο κ. Κένεντι τόνισε επικαλούμενος τους οικονομολόγους από την Citigroup.

«Από οικονομική άποψη, μία από τις μεγαλύτερες απειλές μόλυνσης από μια ελληνική έξοδο θα ήταν εάν η Ελλάδα αφεθεί και η οικονομία της αρχίσει γρήγορα να μεγενθύνεται σημαντικά. Σε ένα τέτοιο σενάριο, ο περαιτέρω κατακερματισμός της ζώνης του ευρώ μπορεί να είναι πιο πιθανό,” σημείωσε ο επικεφαλής οικονομολόγος για την ευρωζώνη της Oxford Economics, Ben May, όπως αναφέρθηκε από τον δημοσιογράφο.

Οι ειδικοί προτείνουν ότι υπάρχουν πολλές άλλες νότιες οικονομίες της Ευρωζώνης που πιθανότατα θα ακολουθήσουν το παράδειγμα στην Ελλάδα, προειδοποιώντας ότι ένα τέτοιο φαινόμενο ντόμινο θα μπορούσε να έχει δραματικές επιτπώσεις για την ΕΕ.

Σύμφωνα με τους ειδικούς της Oxford Economics “η απόφαση του Σολομώντα” θα είναι να παρασχεθί στην Αθήνα “αρκετή” βοήθεια για να αποφύγει την καταστροφή, αλλά “όχι αρκετή” για να κάνει μια έξοδο από την Ευρωζώνη να φαίνεται ελκυστική για τα άλλα κράτη-μέλη της ΕΕ.…

Το πακέτο Γιούνκερ μεγάλη μπίζνα για τους αετονύχιδες.


Έως 60.000 ελληνικές επιχειρήσεις εξετάζουν το ενδεχόμενο να μεταφέρουν τις δραστηριότητές τους στη Βουλγαρία μετά από εβδομάδες ελέγχων στην κίνηση κεφαλαίων και οικονομική αναταραχή, σύμφωνα με την Βουλγαρική Ένωση Βιομηχανικού Κεφαλαίου (BICA). Οι ελληνικές επιχειρήσεις αντιμετωπίζουν δυσκολίες στην πληρωμή των προμηθευτών και τώρα την αύξηση του φόρου εταιριών σε 29%.

Τι σημαίνει αυτή η μετακίνηση; Το λιγότερο 400 χιλιάδες θέσεις εργασίας μείον στην ελληνική οικονομία. Πράγμα που σημαίνει ότι η ανεργία θα αυξηθεί επιπλέον 10% και θα ξεπεράσει το 35% συνολικά. Η αύξηση αυτής της ανεργίας θα επιβαρύνει περίπου 14% το ΑΕΠ της Ελλάδας.

Όμως μην ανησυχείτε. Έρχεται το αναπτυξιακό πακέτο του Γιούνκερ των 35 δις ευρώ. Μας το είπαν γεμάτοι ικανοποίηση όλοι αυτοί που ψήφισαν το σύμφωνο θανάτου της Ελλάδας. Αυτό όμως που δεν λένε είναι τα χρήματα αυτά είναι δάνεια που θα προστεθούν στο δημόσιο χρέος της Ελλάδας.

Ξέρετε πώς θα δίνονται; Μετά από αιτήσεις απευθείας των φορέων του ιδιωτικού τομέα, διαμέσου ιδιωτικών εγχώριων τραπεζών. “Το βασικό μήνυμά μας προς τον ιδιωτικό τομέα είναι: Μπορείτε να επικοινωνήσετε με την ΕΤΕπ ή το ΕΤΕ άμεσα χωρίς οι αιτήσεις να διέλθουν από τα κράτη,” για να πάρει τη χρηματοδότηση κινδύνου, όπως έχει δηλώσει ο Jyrki Katainen.

Τι θα γίνεται λοιπόν; Θα αιτείται η ιδιωτική κοινοπραξία, ή πολυεθνική απευθείας στην ΕΕ, ανεξάρτητα από το κράτος και τις ανάγκες του. Αν εγκριθεί το έργο, το ΕΤΕ θα παρέχει εγγυήσεις με τις οποίες ο ιδιώτης θα πρέπει να βρει τα απαραίτητα χρήματα από κάπου. Από τις τράπεζες; Από το κράτος; Ουδείς ακόμη γνωρίζει. Το υπόλοιπο θα δίνεται από την ΕΤΕπ ως subordinateddebt, δηλαδή χρέος χαμηλής εξασφάλισης (συνολική αναλογία 3.2 Ευρώ εγγυήσεις για κάθε 1 Ευρώ subordinated debt).

Έτσι μεγάλες κοινοπραξίες ιδιωτών και πολυεθνικών θα προχωρούν σε επενδύσεις εκμετάλλευσης υποθηκεύοντας το ίδιο το έργο σε fund, κυρίως σε “γύπες” που ειδικεύονται σε επενδύσεις υψηλή κινδύνου, με το κράτος υποχρεωμένο να προσμετρά την χρηματοδότηση στο δημόσιο χρέος του. Μιλάμε για την απόλυτη εκμετάλλευση και διαπλοκή. Να γιατί χαίρονται τα τρωκτικά των ευρωπαϊκών κονδυλίων και ψηφίζουν ΝΑΙ με τα δυο χέρια.

Ο κάθε Μπόμπολας θα κάνει την επένδυση της αρεσκείας του και τα χρήματα που θα δανείζεται από τα πιο κερδοσκοπικά fund διεθνώς, θα καλείται να αποπληρώσει το κράτος ως μέρος του δικού του δημόσιου χρέους. Και με το έργο της επένδυσης υποθηκευμένο στα fund. Αυτό θα πει ανάπτυξη!

Αναρτήθηκε από ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΑΖΑΚΗΣ στις 1:43 μ.μ.

%d bloggers like this: