Monthly Archives: June 2015

Ο ελληνικός λαός δεν πάσχει από το σύνδρομο του αυτόχειρα, όσο κι αν επενδύουν σ’ αυτό ντόπιοι και ξένοι εκβιαστές.

sf-013a11Α

Ένα ηχηρό και μαζικότατο ΟΧΙ στο επικείμενο δημοψήφισμα θα αλλάξει ριζικά τα δεδομένα υπέρ του ελληνικού λαού. Δεν έχει καμιά σημασία τι “ερμηνείες” θέλει να δώσει ο Τσίπρας και η κυβέρνησή του. Το ΟΧΙ αντικειμενικά θα σημάνει ότι ο ελληνικός λαός δίνει σαφή εντολή στην κυβέρνηση ρήξης μέχρις τέλους με τους δανειστές. Ακόμη κι αν αυτό σημαίνει έξοδο από το ευρώ.

Αν μετά από ένα τέτοιο αποτέλεσμα η κυβέρνηση Τσίπρα συνεχίσει τα ίδια, τότε είναι σίγουρο ότι θα πέσει. Και θα πέσει υπέρ των δυνάμεων που στρατεύονται υπέρ της καταγγελίας του χρέους και της εξόδου από το ευρώ.

Να γιατί έχουν πανικοβληθεί οι αγορές και τα επιτελεία των δανειστών. Να γιατί κλιμακώνουν τους εκβιασμούς. «Αναμένουμε ότι το δημοψήφισμα θα καταλήξει σε μια άνετη πλειοψηφία για το στρατόπεδο του «Ναι», και δεν περιμένουμε φέτος κανένα Grexit ενώ χαμηλότερο κίνδυνο Grexitκατά τα επόμενα έτη,» έγραψαν σε σημείωμά τους για τους πελάτες οι οικονομολόγοι τηςCitigroup Inc., χθες Κυριακή αργά το βράδυ.

«Με το «Όχι» στο δημοψήφισμα, ή ένα όχι πειστικό «Ναι», είναι δύσκολο να δούμε πώς μια κυβέρνηση πρόθυμη και ικανή να υλοποιήσει κάτι σαν τις τελευταίες προτάσεις των θεσμικών οργάνων θα μπορούσε να σταθεί στη θέση της για το υπόλοιπο του τρέχοντος έτους,» σημείωσαν οι οικονομολόγοι της Citigroup. Η Citigroup δεν είναι τυχαία, μιας και πρωταγωνιστεί στην κερδοσκοπία με χαρτιά σε βάρος της ελληνικής οικονομίας.

Την εκτίμηση αυτή συμμερίζονται όλοι στα επιτελεία των αγορών και τους δανειστές. Που βασίζουν την αισιοδοξία τους ότι οι Έλληνες θα ψηφίσουν «Ναι» και μάλιστα με μεγάλη διαφορά; Σε δυο θεμελιώδεις παράγοντες. Αφενός, στους εκβιασμούς που κλιμακώθηκαν με το αναγκαστικό κλείσιμο των τραπεζών και την επιβολή περιορισμών στις αναλήψεις. Αφετέρου, στο γεγονός ότι η κυβέρνηση είναι έρμαιο των εκβιασμών.

Το γεγονός ότι έκλεισαν οι τράπεζες και επιβλήθηκε περιορισμός στις αναλήψεις, δεν συνιστά απλά ωμό εκβιασμό εκ μέρους της ΕΚΤ και των Ευρωπαίων αποικιοκρατών, αλλά απόδειξη και του γεγονότος ότι η κυβέρνηση δεν έχει το ηθικό και πολιτικό ανάστημα να προστατεύσει την ελληνική οικονομία. Επέτρεψε όλους αυτούς τους μήνες στους δανειστές να στραγγαλίσουν την Ελλάδα τόσο δημοσιονομικά, όσο και οικονομικά. Δεν πήρε ούτε καν το πιο στοιχειώδες μέτρο αναχαίτησης των εκβιασμών. Προτάσεις υπήρξαν και μάλιστα έγκαιρα, αλλά η κυβέρνηση κώφευσε σκόπιμα.

Και τώρα φτάνει να εξαγγέλει δημοψήφισμα, χωρίς να έχει κάνει την παραμικρή προετοιμασία προκειμένου να μην κλείσουν οι τράπεζες. Φρόντισε όμως να πληρώσει πρώτα το μεγαλύτερο μέρος των δημοσίων υπαλλήλων (27/6) και άφησε έρμαια του εκβιαστικού κλεισίματος των τραπεζών τους συνταξιούχους και τον ιδιωτικό τομέα. Γιατί άραγε;

Μήπως έτσι ο Τσίπρας επενδύει σ’ ένα εκβιαστικό ΝΑΙ, ενώ αυτός θα φαίνεται να υποστηρίζει ΟΧΙ; Μήπως έτσι θέλει να ρίξει την ευθύνη του δικού του ΝΑΙ στον ελληνικό λαό, που κατατρομαγμένος και εκβιαζόμενος θα πάει να ψηφίσει ΝΑΙ; Μήπως για να πει τη Δευτέρα 6/7 ότι “τι να κάνω, εγώ έλεγα ΟΧΙ, αλλά ο λαός είπε ΝΑΙ κι οπότε υπογράφω”;

Όπως και να έχει το πλήγμα που δέχεται αυτή τη στιγμή η ελληνική οικονομία από το κλείσιμο των τραπεζών εν μέσω καλοκαιρινής περιόδου, θα είναι ανεπανόρθωτο εντός ευρώ. Το σκηνικό όπως στήνεται μετά το κλείσιμο των τραπεζών και την επιβολή περιορισμών στις αναλήψεις επενδύει στο ΝΑΙ. Όχι μόνο για να επιβληθούν άμεσα οι απαιτήσεις των δανειστών με οριζόντιες περικοπές σε συντάξεις, μισθούς, εργασιακά, κοκ.

Ένα ΝΑΙ αυτή την Κυριακή θα σημάνει μια νέα άγρια επιδρομή σε βάρος της χώρας με την επιβολή bail in σαν κι αυτό της Κύπρου. Ίσως και πολύ χειρότερο. Ήδη τα capital controls που απαιτούνται γι’ αυτό έχουν επιβληθεί. Ποιός θα τους εμποδίσει από τη Δευτέρα 6/7 να επιβάλουν φόρους στις καταθέσεις και τις αναλήψεις από το πρώτο ευρώ; Ποιός θα τους εμποδίσει να σαρώσουν την ελληνική οικονομία με αυξήσεις έμμεσων φόρων και ΦΠΑ άμεσης απόδοσης; Ποιός θα τους εμποδίσει να επιβάλουν το νόμο Λοβέρδου που προβλέπει συντάξεις των 360 ευρώ; Ποιός θα τους εμποδίσει να ξεπουλήσουν ότι έχει και δεν έχει η χώρα; Ποιός θα τους εμποδίσει να βγάλουν στο σφυρί την ιδιωτική περιουσία των ελλήνων πολιτών από την πρώτη κατοικία;

Ας τους κόψουμε την όρεξη. Ας οδηγήσουμε την Ελλάδα σε ήρεμα νερά. Μακριά από εκβιαστές και αποικιοκράτες. Ας πάρουμε την απόφαση να ξεμπερδέψουμε μια και καλή μ’ όλες αυτές τις απειλές. Υπάρχει εναλλακτική. Ας καταγγείλουμε το χρέος ως παράνομο κι ας σταματήσουμε μια κι έξω να το πληρώνουμε. Τι θα πάθουμε; Τίποτε. Οι αγορές, το ευρώ και οι παγκόσμιες τράπεζες θα πάθουν πανωλεθρία. Θα υποστούν τέτοιο κραχ, που μπροστά του το κραχ του φθινοπώρου 2008 θα μοιάζει παιδική χαρά.

Κι έτσι εμείς θα μπορέσουμε να ελέγξουμε τράπεζες και οικονομία ώστε να αρχίσουμε την ανοικοδήμηση της χώρας μας προς όφελος των πολλών. Με το δικό μας κρατικό νόμισμα. Σε συνθήκες ελευθερίας, ανεξαρτησίας και ευημερίας για όλους τους βιοπαλαιστές. Όλα αυτά μπορούμε να τα πετύχουμε αρχίζοντας μ’ ένα ηχηρό και μαζικό ΟΧΙ την Κυριακή. Ας τους δείξουμε ότι ο ελληνικός λαός δεν πάσχει από το σύνδρομο του αυτόχειρα.

Αναρτήθηκε από ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΑΖΑΚΗΣ στις 9:50 π.μ.

Ένα δημοψήφισμα που τρέμουν όλοι, ακόμη και η ίδια η κυβέρνηση.

sf-013a11Α

Ο Αλέξης Τσίπρας εισηγήθηκε δημοψήφισμα στις 5 Ιουλίου, δηλαδή ουσιαστικά σε μια εβδομάδα, για το “τελεσίγραφο” όπως αποκάλεσε τις τελευταίες απαιτήσεις των δανειστών. Δεν διευκρίνησε όμως τι θα γίνει αν μέσα στο σαββατοκύριακο αποσύρουν οι δανειστές το τελεσίγραφο και επαναφέρουν την προταση της ίδιας της κυβέρνησης των 47 σελίδων με μέτρα κοινωνικής σφαγής και ύφεσης.

Ούτε διευκρίνησε τι θα γίνει αν επικρατήσει το ΟΧΙ, που και ο ίδιος φαίνεται να υποστηρίζει. Θα συνεχίσει την ίδια πορεία “διαπραγμάτευσης” μέχρις ολοκλήρωτικής εξόντωσης της ελληνικής οικονομίας κάτω από το βάρος της εξυπηρέτησης του χρέους και του ευρώ; Ή θα δρομολογηθεί η έξοδος από το ευρώ και η καταγγελία του χρέους;

Προσωπικά δεν μας έπεισε η εξαγγελία του κ. Τσίπρα. Δεν μας έπεισε ότι θέλει πραγματικά δημοψήφισμα. Αν το ήθελε πραγματικά δεν θα έστελνε εκτάκτως χθες το βράδυ τους Δραγασάκη και Τσακαλώτο στον Ντράγκι. Αν το ήθελε θα έδινε τη δυνατότητα αληθινού πολιτικού διαλόγου για να ξεκαθαριστεί το βασικό ερώτημα που θα κριθεί στο δημοψήφισμα. Αν το ήθελε δεν θα το πρότεινε εντός μιας εβδομάδας, όταν ξέρει πολύ καλά ότι με μεγάλη δυσκολία μπορεί να ανταποκριθεί ο κρατικός μηχανισμός με στήσιμο κάλπης, κοκ.

Αν πραγματικά το ήθελε αυτός και οι δικοί του, συμπεριλαμβανομένης και της εσωκομματικής του αντιπολίτευσης, θα παρουσίαζαν εναλλακτικές προτάσεις στον ελληνικό λαό. Εναλλακτικές της λογικής των μνημονιων και της εξάρτησης από το ευρώ. Όχι εναλλακτικά μνημόνια, το ένα χειρότερο από το άλλο, που έχει έως σήμερα παρουσιάσει η κυβέρνησή του.

Πάντως εμείς του λέμε να το τολμήσει. Να μην το κάνει όπως ο Γ. Παπανδρέου όταν για ξεκάρφωμα πρότεινε δημοψήφισμα στις 31/10/2011. Ας το τολμήσει. Ας δώσει τη δυνατότητα επιτέλους ουσιαστικού πολιτικού διαλόγου στον ελληνικό λαό. Ας κάνει αληθινό δημοψήφισμα αφού πρώτα ενημερωθεί ο λαός για τις εναλλακτικές. Ας κάνει δημοψήφισμα για το βασικό και θεμελιώδες: Θελει ο ελληνικός λαός να συνεχίσει με όρους μαζικής εξόντωσης στο ευρώ και με την εξυπηρέτηση του χρέους, ή όχι;
Αυτό είναι το μοναδικό αληθινά δημοκρατικό δημοψήφισμα που οφείλει να γίνει τώρα. Γιατί δεν θέτει αυτό το ερώτημα – που ήδη συζητά ολόκληρη η ελληνική κοινωνία; Τι φοβάται; Μήπως κι ο ελληνικός λαός παρά την τρομοκρατία και την παραπληροφόρηση δώσει εντολή να καταγγελθεί το χρέος και να φύγουμε από το ευρώ;

Τέλος, τι θα κάνει ο κ. Τσίπρας για να προστατεύσει τη χώρα από τις εχθρικές ενέργειες του Ντράγκι και του τραπεζικού καρτέλ; Τι θα κάνει για να μην κλείσουν οι τράπεζες την Δευτέρα; Τι θα κάνει για να μην γενικευτεί το bank run; Τι θα κάνει για να μη προσχωρήσουν οι τράπεζες σε στάση πληρωμών προς το εσωτερικό για να εκβιάσουν καταστάσεις; Ή μήπως είναι κάτι που επιθυμεί κι ο ίδιος για να τρομοκρατηθεί ο κοσμάκης; Τσιμουδιά για όλα αυτά.

Πάντως ένα είναι σίγουρο. Ακόμη και με τις λογικές που εισηγείται το δημοψήφισμα ο Τσίπρας, όσο κι αν θέλει να παραπλανήσει τον κόσμο, το σίγουρο είναι πώς αν τελικά έχουμε δημοψήφισμα αυτό που θα κυριαρχήσει είναι το ΝΑΙ στην υποδούλωση της Ελλάδας, ή ΌΧΙ στο νέο Ράιχ, το χρέος και το ευρώ. Κάντε το λοιπόν κ. Τσίπρα αν τολμάτε. Εμείς πάντως, όπως και την εποχή της πρότασης Παπανδρέου για το δημοψήφισμα, το υποστηρίζουμε γιατί ξέρουμε πολύ καλά ότι το ΟΧΙ δεν θα αφορά μόνο ή απλά τα τελεσίγραφα των δανειστών, αλλά και τη δική σας, κ. Τσίπρα, ενδοτική πολιτική της υποτέλειας στην αποικιοκρατική Ευρώπη.

Αναρτήθηκε από ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΑΖΑΚΗΣ στις 10:27 π.μ.

Το μόνο που μένει για την επίσημη συμφωνία είναι η έναρξη της εφαρμογής όσων απαιτούν οι δανειστές.

sf-013a11Α

Η κυβέρνηση Τσίπρα συμφώνησε σε μέτρα οριζόντιων περικοπών και αυξημένων φόρων της τάξης των 8 δις ευρώ έως το 2016. Πιο συγκεκριμένα 2,7 δις ευρώ έως το τέλος του 2015 και 5,2 δις ευρώ μέσα στο 2016. Κι όλα αυτά για να επιτευχθεί ο πολυπόθητος στόχος του 1% πρωτογενές πλεόνασμα επί του ΑΕΠ το 2015.

Η κυβέρνηση προσχώρησε και στην απαίτηση των δανειστών για πρωτογενή πλεονάσματα τα επόμενα 4 χρόνια 1, 2, 3, 3.5% του ετήσιου ΑΕΠ αντίστοιχα. Κάτι που η κυβέρνηση Τσίπρα είχε χαρακτηρίσει παλιότερα “παράλογη” απαίτηση και “υφεσιακή πολιτική”.

Από μόνα τους αυτά τα μέτρα θα αφαιρέσουν 1,5% από το ΑΕΠ σε ονομαστικές τιμές έως το τέλος του έτους. Φυσικά υπέρ των δανειστών. Ενώ το 2016 θα αφαιρεθούν κοντά στο 3% από το ΑΕΠ. Πάντα σε ονομαστικές τιμές. Η ύφεση δηλαδή θα ενισχυθεί οδηγώντας σε πτώση το ΑΕΠ κατά 4,5% το λιγότερο έως το τέλος του 2016. Ενώ το δημόσιο χρέος με τα σημερινά δεδομένα θα βρίσκεται στο τέλος του 2015 στα 326 δις ευρώ, δηλαδή στο 185% του ΑΕΠ.

Ποιός θα κληθεί να πληρώσει; Αναφέρουν ότι θα κληθούν θα καταβάλουν έκτακτο φόρο όσες επιχειρήσεις έχουν 500 χιλιάδες κέρδη ετήσια και πάνω. Αυτό θα παρουσιασθεί ως μέτρο ανακατανομής σε βάρος του κεφαλαίου, αλλά στο βαθμό που θα εφαρμοσθεί θα οδηγήσει σε περισσότερα λουκέτα.

Όπως επίσης θα ενισχυθεί η στάση πληρωμών των επιχειρήσεων προς εργαζόμενους και προμηθευτές. Ήδη η στάση πληρωμών ακόμη και των μεγαλύτερων επιχειρήσεων παίρνει διαστάσεις επιδιμίας.

Το 25% είναι αυταπασχολούμενοι χωρίς προσωπικό σε κατάσταση αισχρή με τα χρέη και την αναδουλειά να καλπάζει. Με τα νέα μέτρα, αλλά και η επιδρομή του ΚΕΑΟ, θα τους αφανίσει κυριολεκτικά. Μαζί μ’ αυτούς κοντά στο 27% των μισθωτών είναι επίσημα άνεργοι. Ενώ ένα επιπλέον 10% είναι μερική απασχόληση, δηλαδή μεροκάματο στη χάξη και τη φέξη.

Με άλλα λόγια το 62% είναι αδύνατον να βρει δουλειά για να συντηρηθεί. Το μερίδιο αυτό της απασχόλησης αντιμετωπίζει μέσα στους επόμενους μήνες το φάσμα της απόλυτης εξαθλίωσης, ακόμη και της πείνας. Η κυβέρνηση αναζητά πόρους από την ΕΕ για να συντηρήσει με συσσίτια, ή κουπόνια σίτισης γύρω στους 350 χιλιάδες.

Η Αρχιεπισκοπή με τη σειρά της ήδη σιτίζει γύρω στους 500 χιλιάδες. Συνεπώς με τους πιο μετριοπαθείς υπολογισμούς έως το τέλος του έτους γύρω στο 9% του πληθυσμού θα εξαρτάται από συσσίτια. Ενώ σύμφωνα με τα επίσημα δεδομένα ένα 45% του πληθυσμού θα βρίσκεται κάτω από το όριο της φτώχειας. Πρόκειται για την εικόνα μιας τριτοκοσμικής χώρας χωρίς παρών και μέλλον.

Κι ενώ το κοινωνικό ολοκαύτωμα θα παίρνει διαστάσεις πρωτόγνωρες για την μεταπολεμική Ελλάδα, οι δανειστές θα απαιτούν διαρκώς πρόσθετα μέτρα καθώς η βυθιζόμενη οικονομία θα κάνει αδύνατη την εξυπηρέτηση του χρέους. Ακόμη κι αν από καπρίτσιο οι δανειστές κουρέψουν το χρέος κατά 50%. Ενώ το κυνήγι του πρωτογενούς πλεονάσματος θα οδηγεί το δημόσιο τομέα σε γενική ασφυξία, σε μαζικές απολύσεις, σε αναστολή κοινωνικών λειτουργιών και σε αυξανόμενα ληξιπρόθεσμα χρέη προς τους πολίτες.

Προσωπικά πιστεύουμε ότι μέχρι το τέλος του 2015 η ζωή στην Ελλάδα θα είναι κυριολεκτικά αβίωτη για την συντριπτική πλειοψηφία των νοικοκυριών, τα περισσότερα εκ των οποίων θα στερούνται τα βασικά μέσα προς το ζειν. Την ίδια ώρα τα χρέη τους προς την εφορία, τις τράπεζες και τα ασφαλιστικά ταμεία (κυρίως των αυταπασχολουμένων) θα καλπάζουν και η λεηλασία της ιδιωτικής περιουσίας θα έχει πάρει διαστάσεις μάστιγας.

Τώρα λοιπόν είναι απαραίτητο να πάρουμε τις αποφάσεις μας. Δεν είναι υπόθεση δεξιάς ή αριστεράς. Είναι υπόθεση εθνική, υπόθεση βαθιά πατριωτική και δημοκρατική. Πρέπει να διεκδικήσουμε την ελευθερία και την ανεξαρτησία μας. Αλλιώς κυριολεκτικά χανόμαστε. Ας παραμερίσουμε τις όποιες ιδεολογικές διαφορές μας κι ας απαλλαγούμε μια και καλή από τα δεσμά της ευρωδουλείας.

Δεν έχουμε να περιμένουμε κανέναν και τίποτε. Δείτε τους! Όλοι εν χορώ λένε το ίδιο πράγμα: έτσι κι ο Έλληνας αποφασίσει να σπάσει τα δεσμά του ευρώ, θα καταστραφεί. Από τους “Μένουμε Ευρώπη” έως τον Μιχαλολιάκο της ΧΑ και τον Κουτσούμπα που θέλει την έξοδο από την ΕΕ μόνο με τη δική του υστερική φαντασίωση.

Η αλήθεια είναι ότι μόνο τα μεγάλα αφεντικά εντός κι εκτός Ελλάδας έχουν κάθε λόγο να τρέμουν την οργή του Έλληνα και την έξοδο από το ευρώ. Η συντριπτική πλειοψηφία δεν έχει να χάσει τίποτα εκτός από τα δεσμά της και το σφαγείο της ευρωζώνης. Κι έχει να κερδίσει την ευημερία του σε μια λεύτερη και δημοκρατική πατρίδα. Ιδού η Ρόδος, ιδού και το πήδημα!

Αναρτήθηκε από ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΑΖΑΚΗΣ στις 1:02 μ.μ.

Τι θα πει “αμοιβαία επωφελής συμφωνία” σύμφωνα με την κυβέρνηση; Ο ελληνικός λαός θα πληρώνει ότι απαιτούν οι δανειστές για να φορτώνεται με νέα χρέη.

sf-013a11Α

Η ελληνική κυβέρνηση απέστειλε νέα πρόταση προς τους πιστωτές της το βράδυ της Κυριακής (21 Ιουνίου), που θεωρήθηκε “μια καλή βάση για την επίτευξη προόδου” από την Επιτροπή της ΕΕ ενόψει της συνόδου κορυφής της Δευτέρας.

Ο Επίτροπος Οικονομικών Pierre Moscovici στο γαλλικό ραδιόφωνο το πρωί της Δευτέρας, δήλωσε ότι οι νέες προτάσεις της κυβέρνησης “πηγαίνουν προς τη σωστή κατεύθυνση”. Η ελληνική κυβέρνηση δήλωσε ότι υπέβαλε “πρόταση για μια αμοιβαία επωφελή συμφωνία η οποία θα δώσει μια οριστική λύση στο πρόβλημα.”

Χαρές και πανηγύρια στους κύκλους των κερδοσκόπων και τους τραπεζίτες, οι οποίοι ώθησαν τις τιμές των χρηματιστηρίων της Αθήνας και της ΕΕ σε άνοδο. Προεξοφλούν συμφωνία κι επομένως προδικάζουν ότι το πάρτυ των αρπακτικών θα συνεχιστεί με το κουφάρι της Ελλάδας.

Η ελληνική πρόταση περιέχει αντι-προτάσεις για να γεφυρωθεί το χάσμα με τις απαιτήσεις των πιστωτών για τις συντάξεις και το ΦΠΑ. Το όλο πρόβλημα δηλαδή της κυβέρνησης είναι πώς θα ανταποκριθεί στις απαιτήσεις των δανειστών, που η ίδια έχει χαρακτηρίσει παράλογες. Γιατί; Για να της δώσουν τις πιστώσεις προκειμένου να συνεχίσει η Ελλάδα να πληρώνει τα χρέη τους.

Τι μπορεί να περιμένει ο ελληνικός λαός από μια τέτοια συμφωνία; Τα χειρότερα. Η ελληνική κυβέρνηση έχει δεχθεί όλες τις βασικές απαιτήσεις των δανειστών σε αυξήσεις φόρων, ΦΠΑ, σε οριζόντιες περικοπές σε συντάξεις, αλλά και σε μαζικές ιδιωτικοποιήσεις. Με αντάλλαγμα τι; Να δωθούν τα 7,2 δις ευρώ που υπολείπονται από το τελευταίο πρόγραμμα.

Αλήθεια, που θα πάνε αυτά τα δις, αν δωθούν; Η κυβέρνηση Τσίπρα λεηλάτησε τα ταμειακά διαθέσιμα του ελληνικού δημοσίου για να πληρώσει πάνω από 3,8 δις ευρώ στο ΔΝΤ. Αφήνωντας με αντίστοιχα ελλείμματα σύστημα υγείας, ασφαλιστικούς φορείς, παιδεία, κοκ. Και προκειμένου να πληρώσει έντοκα γραμάτια αξίας 15 δις ευρώ, χρειάστηκε να εκδόσει νέα συνολικής αξίας 19,5 δις ευρώ. Με τον τρόπο αυτό κάλυψε και το τρέχων ταμειακό έλλειμα της κεντρικής διοίκησης που ανερχόταν στο τέλος Απριλίου σχεδόν στο 1,5 δις ευρώ.

Επομένως η κυβέρνηση Τσίπρα έχει φορτώσει ένα κυλιόμενο έλλειμμα στον ευρύτερο δημόσιο τομέα τουλάχιστον 5,3 δις ευρώ. Με προοπτική να αυξηθεί σημαντικά καθότι η αγορά είναι νεκρή και εισόδημα για να αποδόσει φορολογικά έσοδα δεν υπάρχει. Πώς θα καλυφθεί αυτό το έλλειμμα; Πώς θα αποδωθούν πίσω τα ταμειακά διαθέσιμα που λεηλατήθηκαν;

Μήπως από τα 7,2 δις ευρώ που πρόκειται να εισπράξει η κυβέρνηση Τσίπρα, αν και εφόσον αποδεχθεί τις απαιτήσεις μειώσεων, περικοπών και ιδιωτικοποιήσεων που απαιτούν οι δανειστές; Μέχρι το τέλος του έτους η κυβέρνηση καλείται να πληρώσει 5,2 δις ευρώ στο ΔΝΤ. Άλλα 5,1 δις στην ΕΚΤ, μαζί 1,5 δις ευρώ διακρατούμενα ομόλογα από τις άλλες κεντρικές τράπεζες του ευρωσυστήματος. Σύνολο 11,8 δις ευρώ.

Αν προσθέσουμε άλλα 3,2 δις ευρώ σε τόκους τίτλων που πρέπει να πληρωθούν έως το τέλος του έτους, τότε η συνολική απαίτηση αυξάνει στα 15 δις ευρώ. Επομένως τα 7,2 δις ευρώ των υπολοιπόμενων δόσεων – ακόμη κι αν δωθούν – δεν φτάνουν ούτε καν για την τρέχουσα εξυπηρέτηση του μακροπρόθεσμου χρέους. Απαιτούνται έως το τέλος του έτους άλλα περίπου 7 δις ευρώ. Πόθεν;

Η κυβέρνηση λέει ότι “έπεισε” τους δανειστές να της απελευθερώσουν τα 10,8 δις ευρώ που προορίζονταν για την ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών. Ο κ. Τσίπρας και οι επιτελείς του αφήνουν να ενοηθεί ότι θα τα χρησιμοποιήσουν εν λευκώ, αλλά λένε ως συνήθως ψέματα. Τα 10,8 δις ευρώ προορίζονται αποκλειστικά για ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών ώστε να σταματήσει – έστω προσωρινά – η εξάρτησή τους από τον ELA.

Τουτέστιν; Αυτό που ονομάζει ως “αμοιβαία επωφελή συμφωνία” ο Τσίπρας και οι δικοί του, δεν είναι παρά η άντληση περίπου 6 δις ευρώ από αυξήσεις φόρων, μειώσεις συντάξεων και οριζόντιες περικοπές, ώστε να καλυφθεί το τρέχον κυλιόμενο έλλειμμα. Με αντάλλαγμα τουλάχιστον 18 δις ευρώ επιπλέον χρέους. Θέλει πολύ σκέψη για να αντιληφθεί κι ο πιο αδαής ότι μια τέτοια συμφωνία θα μας οδηγήσει στα πολύ χειρότερα; Σε μια οικονομία και μια κοινωνία που θα σκοτώνεται, ή θα δολοφονεί για λίγα ευρώ.

Μόνο νοσηρός νους και απόλυτα διεστραμένος θα αποζητούσε μια τέτοια συμφωνία. Μόνο όσοι έχουν ταυτίσει τα συμφέροντα τους με την μαζική εξόντωση μιας ολόκληρης χώρας κι ενός ολόκληρου λαού. Αυτοί μαζί με τον υπόκοσμο της ρεμούλας, της αρπακτής και της κλεπτοκρατίας, που τον είδαμε να διαληλώνει φωνάζοντας “Μένουμε Ευρώπη”.

Αναρτήθηκε από ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΑΖΑΚΗΣ στις 1:10 μ.μ.

Γιατί η κυβέρνηση δεν επιβάλλει φόρο στην εκροή χρήματος στο εξωτερικό;

sf-013a11Α

Την Πέμπτη αποσύρθηκε από τις τράπεζες άλλο ένα 1 δις ευρώ, εντείνοντας τους φόβους ενός τραπεζικού πανικού, σύμφωνα με πηγές της Τράπεζας της Ελλάδας. Πάνω από € 2 δις έχουν αποσυρθεί αυτή την εβδομάδα και οδεύουν προς το εξωτερικό με την ενθάρυνση και την διευκόλυνση των συστημικών τραπεζών. Ο αξιωματούχος της ΕΚΤ Benoit Coeuré προειδοποίησε την Πέμπτη ότι οι τράπεζες θα μπορούσαν να παραμείνουν κλειστές τη Δευτέρα για να ανακοπεί η κρίση.

Την ίδια ημέρα ο Ντράγκι δημοσιοποιούσε στην Αθήνα το σχέδιό του για επιβολή ελέγχου κεφαλαίων. Η Αθήνα δεν το αποδέχθηκε, αλλά η ζημιά έχει ήδη γίνει. Το παιχνίδι αυτό των ανακοινώσεων έχει οδηγήσει σ’ ένα ζωφερό σαββατοκύριακό. Οι ακυρώσεις κρατήσεων καθώς μπαίνουμε στην καρδιά της τουριστικής σαιζόν, κουρφώνονται. Το ίδιο και στο εξωτερικό εμπόριο της χώρας.

Η ελληνική οικονομία οδηγείται σκόπιμα σε ολοκληρωτική παράλυση. Η κυβέρνηση αδιαφορεί και φαίνεται να λέει ότι βρέξει, ας κατεβάσει. Γιατί δεν προστατεύει την οικονομία με επιβολή φόρου στην εξαγωγή κεφαλαίου; Και μάλιστα με αναδρομική ισχύ έτους ή εξαμήνου; Μπορεί κάλλιστα να επικαλεστεί έκτακτες συνθήκες σύμφωνα με τα προβλεπόμενα στην ΣΛΕΕ και γενικά στο πρωτογενές δίκαιο της ΕΕ.

Κι έτσι να προχωρήσει άμεσα στην επιβολή αυτού του φόρου, ο οποίος για να είναι αποτελεσματικός θα πρέπει να είναι τουλάχιστον 45% για κάθε χρηματική εκροή στο εξωτερικό (εκτός φυσικά από πληρωμές) και έως 90% για κάθε ρευστοποίηση ελληνικού τίτλου, ή μεταβίβαση άλλων κινητών αξιών (όπως χρυσός, είδη αξίας, κοκ) στο εξωτερικό.

Το ξαναλέμε, ο φόρος αυτός θα μπορεί κάλλιστα να είναι αναδρομικός τουλάχιστον για ένα εξάμηνο. Δηλαδή να ισχύει για όσες εκροές στο εξωτερικό έγιναν από τις αρχές του 2015. Αυτό σημαίνει ότι κοντά 40 δις ευρώ που έφυγαν προς το εξωτερικό από τις αρχές του χρόνου μέχρι σήμερα, η κυβέρνηση μπορεί και πρέπει να απαιτήσει γύρω στα 18 δις ευρώ.

Γιατί δεν το κάνει; Τι την εμποδίζει; Πάντως όχι οι κανονισμοί της ΕΕ. Το πρωτογενές δίκαιο της ΕΕ το επιτρέπει υπό καθεστώς έκτακτων συνθηκών, ή ανωτέρας βίας. Άλλωστε υπάρχει και το προηγούμενο της Κύπρου. Γιατί δεν αναλαμβάνει την πρωτοβουλία η ίδια η κυβέρνηση να επιβάλλει τον φόρο, αποσείωντας την επιβολή capital controls με κούρεμα αποταμιεύσεων από την ΕΚΤ;

Γιατί η κυβέρνηση επιτρέπει να στραγγαλίζεται έτσι αδίστακτα η ελληνική οικονομία από τους δανειστές; Μήπως έχει συμφωνήσει ήδη στο παρασκήνιο για bail in τύπου Κύπρου; Ή μήπως ακόμη χειρότερα έχει συμφωνήσει με τους δανειστές την επιβολή διπλού παράλληλου νομίσματος, ώστε η εσωτερική υποτίμηση να συνδυαστεί και με μια γενναία εξωτερική υποτίμηση;

Θυμάστε το παιχνίδι που έπαιξε η κυπριακή Βουλή στους Κυπρίους αδελφούς τον Μάρτιο του 2013; Θυμάστε πώς το εθνικά υπερήφανο “όχι” της κυπριακής Βουλής, μετατράπηκε σ’ ένα επαίσχυντο και εθνικά μειοδοτικό “ναι” – ύστερα από σκληρές δήθεν διαπραγματεύσεις – για να μετουσιωθεί στη χειρότερη δυνατή συμφωνία καταστροφής για την Κύπρο; Πολύ φοβάμαι, ότι στο ίδιο θέατρο είμαστε θεατές.

Αναρτήθηκε από ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΑΖΑΚΗΣ στις 1:33 μ.μ.

Η 2η Υγειονομική Περιφέρεια περιορίζει σ’ έναν ή το πολύ δύο γιατρούς τις εφημερίες στα Κέντρα Υγεία της νησιωτικής Ελλάδας.

sf-013a11Α

Χαριστική βολή στο Πρωτοβάθμιο Σύστημα Υγείας κατεδαφίζοντας ό,τι είχε απομείνει όρθιο από το σύστημα εφημέρευσης των Κέντρων Υγείας των νησιών του Αιγαίου και της ανατολικής Αττικής.

Με εντολή προς τους διευθυντές των Κέντρων Υγείας διατάσσεται η άμεση και δραματική περικοπή των προγραμμάτων εφημεριών, ώστε σε κάθε Κέντρο Υγείας να εφημερεύει ένας και μοναδικός γιατρός και ένα άλλος να είναι σε ετοιμότητα. Στους πιο τουριστικούς προορισμούς (Μύκονος, Σαντορίνη, Μήλος, Πάρος) προβλέπεται να υπάρχει και δεύτερος γιατρός σε ενεργό εφημερία.

Όμως ένας γιατρός είναι πρακτικά αδύνατο να ανταπεξέλθει στον καθημερινό φόρτο εργασίας, να εξετάζει επί 16 ως 24 ώρες, να πραγματοποιεί τις επείγουσες εργαστηριακές εξετάσεις, να εκτελεί το νοσηλευτικό έργο (λόγω έλλειψης νοσηλευτικού προσωπικού), να πραγματοποιεί κατ’ οίκον επισκέψεις και να συνοδεύει τα περιστατικά που χρήζουν διακομιδής.

Είναι δε εντυπωσιακό πως η εντολή περικοπής των προγραμμάτων εφημεριών δίνεται ΤΩΡΑ, στην καρδιά της τουριστικής περιόδου αφ ενός και σε μέρες που υπάρχουν στα νησιά κύματα προσφύγων αφ ετέρου. Δηλαδή, ζητείται η περικοπή των προγραμμάτων εφημεριών – καθαρά για οικονομικούς λόγους όπως ομολογείται στο έγγραφο της 2ης ΥΠΕ – τώρα που πολλαπλασιάζεται ο πληθυσμός των νησιών!

Μπορεί σε μια πολιτισμένη κοινωνία η ανθρώπινη ζωή να μη κοστολογείται. Όχι όμως στην τριτοκοσμική Ελλάδα του ευρώ. Εδώ η ανθρώπινη ζωή δεν σημαίνει απολύτως τίποτε μπροστά στις απαιτήσεις δανειστών και τραπεζικού καρτέλ. Πρώτη φορά Αριστερά!

Αναρτήθηκε από ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΑΖΑΚΗΣ στις 9:05 μ.μ.

Το ελληνικό χρέος κρίθηκε “παράνομο, αθέμιτο και απεχθές”, αλλά η κυβέρνηση Τσίπρα συνεχίζει να το αναγνωρίζει και να το πληρώνει ξεπουλώντας την Ελλάδα.

sf-013a11Α

Το ελληνικό χρέος είναι “παράνομo, αθέμιτο και απεχθές” και δεν πρέπει να πληρωθεί, δήλωσε η Επιτροπή Αλήθειας για το δημόσιο χρέος, χθες Τετάρτη στην Προκαταρκτική της Έκθεση. Η επιτροπή που συγκροτήθηκε τον Απρίλιο από την πρόεδρο της Βουλής, Ζωής Κωνσταντοπούλου, είχε σαν αντικείμενο τον έλεγχο του χρέους.

Στην Προκαταρκτική Εκθεσή της, που δημοσιοποιήθηκε χθες, αναφέρει συγκεκριμένα: “Όλα τα στοιχεία που παρουσιάζουμε στην Προκαταρκτική Έκθεση καταδεικνύουν ότι η Ελλάδα όχι μόνο δεν είναι σε θέση να πληρώσει το χρέος, αλλά και δεν πρέπει να το πληρώσει. Πρωτίστως διότι το χρέος που προκάλεσαν οι ρυθμίσεις που επέβαλε η Τρόικα παραβιάζει ευθέως τα θεμελιώδη ανθρώπινα δικαιώματα των κατοίκων της Ελλάδας. Ως εκ τούτου η Ελλάδα δεν πρέπει να πληρώσει αυτό το χρέος διότι είναι παράνομο, αθέμιτο και επονείδιστο.”

Η ανάλυση που συνοδεύει το συγκεκριμένο πόρισμα δεν προσθέτει τίποτε σημαντικό στις γνώσεις μας για το χρέος. Αντίθετα δεν εμβάθυνε ούτε καν στην μακροοικονομική ανάλυση της διαμόρφωσής του, τουλάχιστον κατά την μεταπολιτευτική περίοδο. Δεν εμβάθυνε στους τρόπους ή τις μορφές δανεισμού και εξυπηρέτησης του χρέους κατά την ίδια περίοδο.

Δεν ανέλυσε τον τρόπο που οι εκάστοτε κυβερνήσεις της μεταπολίτευσης επέλεγαν τις μορφές εσωτερικού και εξωτερικού δανεισμού με αποτέλεσμα να επιβαρύνεται πάντα το ελληνικό δημόσιο με τα υψηλώτερα συγκριτικά επιτόκια της αγοράς, αλλά και να εξαρτά την εξυπηρέτησή του από νέο δανεισμό.

Δεν εμβάθυνε στο ποιός είχε και εξακολουθεί να έχει στα χέρια του το ελληνικό δημόσιο χρέος. Όχι τυπικά, όπως αναφέρει, αλλά ουσιαστικά. Ποιός βρίσκεται πίσω από τα βασικά fund που έχουν στα χέρια τους το κύριο μέρος του χρέους. Δεν προσπάθησε να αναλύσει τις μεταβιβάσεις των ελληνικών τίτλων από χέρι σε χέρι, ώστε να αποκαλυφθεί η κατευθυνόμενη κερδοσκοπία με τη συμμετοχή μάλιστα των κυβερνήσεων.

Τέλος από την Προκαταρκτική Έκθεση φαίνεται καθαρά ότι η συγκεκριμένη επιτροπή δεν είχε καμμιά πρόσβαση στη βάση δεδομένων τόσο του Γενικού Λογιστηρίου του Κράτους, όσο και του ΟΔΔΗΧ (Οργανισμός για τη Διαχείριση του Δημοσίου Χρέους). Κι επομένως κανένα ουσιαστικό ερώτημα δεν έχει απαντηθεί για το πώς και με ποιό τρόπο γινόταν η διαχείριση του χρέους.

Η Έκθεση καταλήγει: “Τα νομικά επιχειρήματα που επιτρέπουν σε ένα κυρίαρχο κράτος να αποκηρύξει μονομερώς το παράνομο, αθέμιτο και επονείδιστο χρέος είναι πολλαπλά· όσον αφορά την ελληνική περίπτωση, μια τέτοια μονομερής κυριαρχική πράξη θα μπορούσε να θεμελιωθεί στα εξής επιχειρήματα: καταρχάς στην κακή πίστη την οποία επέδειξαν οι δανειστές, ωθώντας την Ελλάδα να παραβιάσει το εσωτερικό της δίκαιο και τις διεθνείς της υποχρεώσεις σε σχέση με τα ανθρώπινα δικαιώματα. Στη νομική υπεροχή και προτεραιότητα των ανθρώπινων δικαιωμάτων απέναντι σε διεθνείς συμφωνίες, όπως εκείνες που υπέγραψαν οι προηγούμενες κυβερνήσεις με τους δανειστές ή με την Τρόικα. Τη χρήση καταναγκασμού. Την επιβολή άδικων και ανεπιεικών όρων, οι οποίοι κατάφωρα παραβιάζουν το Σύνταγμα και την εθνική κυριαρχία. Τέλος, το δικαίωμα το οποίο αναγνωρίζει το διεθνές δίκαιο στο κράτος, να παίρνει μετρα ενάντια σε παράνομες ενέργειες δανειστών, οι οποίες πλήττουν τη δημοσιονομική του κυριαρχία, το υποχρεώνουν να αποδεχθεί παράνομα, αθέμιτα και επονείδιστα χρέη, και παραβιάζουν την οικονομική του αυτοδιάθεση και τα θεμελιώδη ανθρώπινα δικαιώματα.”

Αν και προσωπικά μου φαίνονται πολύ φτωχά τα νομικά ερείσματα που αναφέρονται στο διεθνές δίκαιο, ωστόσο περιμένω να δω ποιός θα τολμήσει να αμφισβήτησει με επιχειρήματα τη δυνατότητα της Ελλάδας να αποκηρύξει μονομερώς (δηλαδή ως κυρίαρχο κράτος) και να σταματήσει να πληρώνει το χρέος.

Φυσικά καμιά τέτοια ενέργεια δεν μπορεί να γίνει αν ταυτόχρονα δεν κινηθεί δικαστική δίωξη για πράξεις εσχάτης προδοσίας εναντίον όλων εκείνων που υπέγραψαν και στήριξαν όλα αυτά που συνέβησαν στη χώρα μας. Μια δικαστική δίωξη που οφείλει να κινηθεί με όρους ανάλογους μ’ εκείνους που κινήθηκε η δίωξη των πρωταιτίων της χούντας το 1974. Μέχρι να γίνει αυτό, η νομιμότητα στη χώρα δεν μπορεί να αποκατασταθεί.

Κι όποια κυβέρνηση – όπως η κυβέρνηση Τσίπρα – συνεχίζει αναγνωρίζοντας αυτό το παράνομο, αθέμιτο και απεχθές χρέος και ματώνει την χώρα για την εξυπηρέτησή του, τότε διαπράτει σφετερισμό εξουσίας σε βάρος του ελληνικού λαού και οφείλει να λογοδοτήσει επίσης στην ποινική δικαιοσύνη. Κανονικά η ηγεσία της δικαιοσύνης οφείλει να πάρει την Έκθεση αυτή και να κινήσει διαδικασίες δίωξης επί εσχάτης και σφετερισμού. Αν δεν το κάνει είναι υπόλογη για παράβαση καθήκοντας με βάση το Σύνταγμα, αλλά και για συνέργια στις πράξεις αυτές είτε λόγω αμέλειας, είτε με αποφάσεις της που νομιμοποιούν τις πράξεις αυτές.

Αναρτήθηκε από ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΑΖΑΚΗΣ στις 1:27 μ.μ.

Former Greek ambassador Leonidas Chrysanthopoulos interview with RT

The question of the referendum vote is whether the Greek people except the positions that were submitted in an ultimatum form on Thursday night to the Greek government.

LEONIDAS CHRYSANTHOPOULOS INTERVIEW WITH RT INTERNATIONAL 18.06.2015

Former Greek Diplomat and ambassador Leonidas Chrysanthopoulos talks with RT about the current situation in Greece.

The Radical Reconfiguration of Southern European Politics: The Rise of the Non Leftist Left

petras

Introduction: Over the past decade fundamental changes have taken place in Southern Europe, which have broken with previous political alignments, resulting in the virtual disappearance of traditional leftist ’parties, the decline of trade unions and the emergence of ‘middle class radicalism’.

New political movements, purportedly on the left, no longer are based on class conscious workers nor are they embedded in the class struggle. Likewise on the right, greater attention is paid to escalating the repressive capacity of the state instead of state intervention in pursuit of economic markets.

Radicalization of the right, including massive cutbacks in social spending, has demolished welfare programs. The dispossession of households has uprooted cohesive neighborhood-based social organizations.

In place of the class based traditional left, ‘non-leftist left’ movements have emerged. Their leaders embrace ‘participatory democracy’ but engage in vertical political practice.

On the right, politics no longer revolve around conserving national economic privileges. Rightwing leaders willingly subordinate their economies and society to imperial led crusades, which empty national sovereignty of any meaning while pillaging the national treasury.

This essay will proceed to discuss these complex changes and their meaning.

The ‘Non-Leftist Left’ in Southern Europe

The economic crisis, in particular the imposition of severe cuts in wages, pensions and other social welfare programs by rightwing and social democratic governments have led to widespread discontent, which the traditional workplace based leftist parties have been unable to address and mobilize the people. Prolonged and deepening unemployment and the growth of temporary employment have affected over 50% of the labor force.

Union representation has declined precipitously, further weakening the presence of traditional leftist parties in factories.

Large-scale evictions, foreclosure of mortgages and accompanying job losses have led to neighborhood-based anti-eviction movements and struggles. Millions of young workers now depend on their grandparents’ pensions and remain with two older generations in their parents’ home. For the young workers, the degradation of everyday life, the loss of personal autonomy and the inability to live independently have led to revolts for ‘dignity’.

The traditional left parties and trade unions have failed (or not attempted) to organize the unemployed. They have failed to attract the young and the downwardly mobile temporary workers in anything resembling class-based, class struggle-oriented movements.

Paradoxically despite the deepening crisis among most workers, the traditional left has declined. Its workplace orientation and its language of class struggle do not resonate with those without jobs or prospects. For the radicalized middle class the traditional left is too radical in seeking to overturn capitalism and too distant from power to realize changes.

The radicalized middle class includes public employees, professionals and self-employed private contractors who aspire to, and until recently, experienced upward mobility but have now found their path blocked by the austerity programs imposed by rightwing, as well as, social democratic parties.

Frustrated by the social democrats’ betrayal and facing downward mobility, the radicalized middle class are disoriented and fragmented. Many have joined amorphous street protests; some have even embraced, temporarily in most cases, the alternative traditional rightwing parties only to encounter even more brutal job cuts, insecurity and downward mobility.

The middle classes deeply resent being denied the opportunity for upward mobility for themselves and their children. They resent their formerly ‘moderately progressive’ Social Democratic leaders’ betrayal of their interests. Their radicalism is directed toward restoring their past access to social advancement. Their deep-seated hostility to the authorities is rooted in the loss of their previous status as a result of the crisis.

Middle class radicalism is tempered by nostalgia for the past. This radicalism is rooted in the struggle to restore the European Union’s social subsidies and growth policies. They remember a recent past of rising living standards and “social inclusion”, now denied their own children. This vision guides the rhetoric that the progressive middle class had earned and enjoyed theirrising incomes as a result of their own ‘merit’.

Today the radicalized middle class looks for practical, specifically defined and government-sponsored policies that can restore their past prosperity. They do not aim to ‘level the playing field’ for everyone but to prevent their proletariazation. They reject the politics of the traditional left parties because class struggle and worker-centered ideologies do not promote their own social aspirations.

For most radicalized middle class activists the culprits are ‘austerity’, the mega-bank swindlers and the political kleptocrats. They seek parties that can reform or moralize capitalism and restore ‘individual dignity’. They want to kick out corrupt officials. They demand ‘participatory democracy’ rather than the traditional left’s goal of public ownership under worker control.

Under the specific conditions generated by the current social crisis, a non-leftist left (NLL) has emerged throughout Europe. Spontaneous, amorphous, ‘anarchic’, extra-institutional and ‘street-centered’, the NLL has adopted an irreverent style. The NLL, in its origins, rejected political parties, well-defined programs and disciplined cadres in favor of spontaneity and irreverence toward institutions.

As the appeal of the NLL grew, the unemployed, the temporary workers, the insecure and unprotected non-unionized workers and the radicalized middle class joined demonstrations and found safety in the crowds. They were attracted by the appeals from ‘the street’ to oust the incumbent kleptocrats.

Emerging from this movement aimed at the downwardly mobile middle class’ anger, Podemosin Spain, Syriza in Greece and Five Stars in Italy have appealed to all the people disconnected from power, by promising a restoration of ‘dignity and respect.’ They made amorphous appeals to ‘end austerity’ with only a vague promise that they would create jobs.

The NLL leadership, however, is most clearly influenced by the non-radical resentments of the downwardly mobile middle class.

They never engaged in class struggles and have rejected class ideology. For the NLL leaders, social polarization is mostly a vehicle for building an electoral base. Their participation in small-scale local struggles was presented as ‘proof’ that the NLL leaders spoke to authentic popular aspirations.

The Non-Leftist Left’s Transition: From Street to Public Office

From the street, the NLL moved swiftly to elections and from elections they proceeded to form coalitions with traditional parties. Strategic decisions were taken by a small coterie of personalistic leaders: They redefined ‘participatory democracy’ to refer only to local neighborhood activism and issues – not national issues, which were the realm of ‘experts’.

Syriza, the first NLL to reach power, reflected the immense gap between the radical posturingof its leaders in opposition and their cringing conformity before Established Power (the Troika: IMF, European Commission, Central Bank) once elected to government.

Syriza embodied middle class resentment toward the Euro-technocratic elite in Brussels whom they blamed for their loss of past prosperity and job security and for the ongoing degradation of everyday life. Syriza denounced the Troika while it remained under its tutelage. It excoriatedthe EU elite in the highest moral tones for doing what its elite class interests dictated, that is, defend the EU bankers, extract debt payments and threaten their underlings. In practice,Syriza never applied any class analysis to the Troika’s policy as it continued to refer to their ‘EU partners’. ..even as they imposed brutall demands.

Once in power the Syriza leaders never mobilized a single mass protest and never even threatened a general strike in the face of EU colonial dictates.

Syriza’s personalist leader, Alexis Tsipra,s appointed right wingers from former regimes to key posts. He negotiated with the Troika and caved on all strategic issues dealing with debt payments, austerity and privatizations. Syriza never considered ‘going to the people’. Syriza’smoral crusade’ against capitalism ended by their embracing capitalism and the colonial Eurozone system.

Syriza’s lack of class analysis, class struggle and class mobilization and its total commitment to working within a moralized capitalism and the Eurozone to restore middle class status and security has resulted in the most abject conformity and surrender – punctuated by shameless buffoonery on the part of some leaders.

In the end, Syriza surrendered to the dictates of higher powers of the Troika ad their Eurozone acolytes, but not until it had emptied the Greek Treasury. The leaders have combined the worst of all worlds: a bankrupt national economy, a ‘protesting’ but fundamentally colonial regime and a disenchanted electorate.

Where Syriza wildly succeeded was in marginalizing the traditional left (the Greek Communist Party). It reaffirmed the historic pattern: free floating movements of the moment end up being run by personalistic leaders who presume to speak for “the people” while bending over to their overseas overlords.

NLL in Spain and Italy: Podemos and Five Stars

Podemos in Spain and Five Stars in Italy are ready to follow Syriza’s path of colonial subservience. They rejected and successfully marginalized the traditional left. They have gained mass support, organized mass protests and loudly rejected austerity and the dictates of the Troika.

While Podemos leaders talk of ‘participatory democracy’, a handful of leaders make all policy pronouncements, decide which candidates to support in the elections and determine what kind of post-election coalition governments they will join.

What gives Podemos and Five Stars their radical appearance is their opposition to the governing parties, their rejection of ‘austerity’, their criticism of neoliberalism – and their support for ‘micro-politics’ of local grassroots direct-action.

At no time or place have they counterpoised an alternative to capitalism. Nor have they repudiated illicit debts or supported the expropriation of the banks responsible for the pillage their economies.

Podemos and Five Stars deliberately obscure their politics: They are whatever any of their affiliates’ claim to be…

The leaders raise populist demands and speak about ‘dignity’, employment and punishment of corrupt officials. They call for an end to authoritarian measures, but avoid any real commitments to institutional change, especially of the repressive courts, police or armed forces.

Podemos and Five Stars criticize the EU’s austerity programs while staying in the EU as subordinate members of an organization dominated by German bankers. They promote popular mobilizations which they have turned into vote-gathering machines for electing their members to office.

The NLLs contradictory politics of populist gestures and institutional commitments reflect the politics of a frustrated and blocked middle class demanding a restoration of its past status and security. Podemos and Five Stars leaders put on the grand show of thumbing their noses at the establishment to promote limited middle class demands. On a much broader front, the leaders of the NLL have not organized any mass protests – let alone formed a mass movement which would seriously challenge the imperialist powers, NATO, the Middle East wars and US-EU sanctions against Russia.

Since most of their supporters are anti NATO, in favor of Palestinian independence and critical of the Kiev regime the popular base of the NLL will act on their own but will have no real impact on the current national leadership.

The reason for the disparity between leaders and followers is clear: The NLL leaders intend to form post-electoral coalitions with the corrupt and reactionary ‘center left’ parties so despised and rejected by their own electorate.

Following the nationwide Spanish municipal and regional elections, Podemos allied with corrupt Socialist Party (PSOE). In the municipality of Madrid, Podemos supported the left-center coalition Ahora Madrid (Madrid Now), which in turn has allied with the center-right Socialists to elect the ‘progressive’ mayoral candidate, Manuela Carmena.

While the entire ‘progressive camp’ celebrates the defeat of the hard-right Popular Party candidate –little has been said about consequential changes in the municipal and regional budgets, structures of economic power and class relations.

Five Stars’,( Movimento Cinque Stelle or M5S), Italy’s non-leftist left is dominated by a single ‘anti-leader’, Beppe Grillo, he defines the party’s programs and affiliations. He is known for making clownish, provocative gestures against the authorities, calling for a “Fuck the Parliament Day”.

It is Beppe who selects the candidates to run for Parliament. While in opposition, M5S loudly opposed all NATO wars in the Middle East, US military interventions in Latin America and free trade agreements. But now ensconced in the European Parliament, Beppe has aligned with the Libertarian Right.

Five Stars (M5S) central demands revolve around ‘direct democracy’ and ‘sustainable development’. It has captured the electoral support of the majority of the lower middle classgaining 26% of the vote (9 million voters) in the 2013 general elections.

While Beppe and his colleagues engage in fist fights within the Parliament, make radical gestures and spout belligerent rhetoric, ‘M5S’ has not supported a workers general strike. It participates in each and every election, but has stayed away from factory struggles.

Radicalism, as grand ‘gesture politics’, is an entertaining, non-threatening response to capitalism since there is no concerted effort to form class alliances with workers engaged in workplace struggles.

M5S’, like Podemos and Syriza, expresses the disorganized radicalism of the young, frustrated lower middle class raging against their downward mobility, while refusing to breakwith the EU .They rail against the concentration of power in the hands of the banks, but refuse to pursue their nationalization. M5S mobilized 800,000 people in Rome recently but led them nowhere. ‘Five Stars’ convokes crowds to meet and cheer its leaders and to ridicule the power brokers. Afterwards they all go home.

Conclusion

While the ‘NLL’ movements capture the support of the ‘indignant’, the mass of unemployed workers and the evicted householders, their leaders do not articulate a serious plan of action capable of challenging the economic power structures: they raise popular expectations via demands for ‘change’. However, these vague and deceptive slogans allow the NLL leaders to join in a medley of opportunist electoral coalitions and governmental alliances, with decidedly establishment personalities and parties.

In Greece, Italy and Spain the traditional left has either disappeared, or shrunk to a marginal force. With little or no base outside of the workplace and trade unions, they barely secure five percent of the votes.

The NLL has deepened the isolation of the traditional left and has even attracted a part of its social base. NLL’s rejection of the traditional left’s tight organization and top down leadership and its pluralistic rhetoric appeals to the young. Moreover, as the left trade unions have sought compromises with the bosses to save the jobs of employed workers and ignored the unemployed, the latter has looked to the ‘open and spontaneous’ NLL to express their opposition. In Spain’s municipal elections, the United Left, a Communist-led electoral formation, joined with Podemos to elect Manuela Carmena, the ‘insurgent mayor’ of Madrid.

While the Euro-US academic left has rightly celebrated the emergence of mass opposition to the rightist regimes in Southern Europe, they have failed to understand the internal dynamicswithin the NLL movements: the limitations of middle class radicalism and their conformists’ goals.

The example of Syriza in Greece is a warning of the fatal consequences of middle class leaders trying to realize radical changes, within the neo-liberal framework imposed by the EU.

Epilogue

Currently, the best example of the opportunism and bankruptcy of the NLL is found in the successful Mayor-elect of Madrid, Manuela Carmena, whose victory was hailed by Podemos as the ‘great victory for the people’ at recent celebration.

For her part, Mayor-elect Carmena has wasted no time repudiating all ‘five basic emergency reforms’ promised during the elections. In a press conference, the so-called ‘progressive Mayor of Madrid’ announced (with a cynical grin) that ‘promise number one’ – a public bank – was no longer needed because she was satisfied to work with the private banking oligarchy. She refused to pursue ‘promise number two’ – to provide subsidies for electricity, water and gas for poor families cut off from those services, claiming such support was too early and could wait until winter

Regarding Podemos ‘promise number three’ – a debt moratorium, Carmena insisted that “we will keep paying, for now”. On ‘promise number four’ favoring public over private contractors for municipal contracts, Carmena reversed the position: “We can’t change right away”.

Carmena even repudiated ‘promise number five’ – to immediately implement a summer meals program for poor children, insisting that she would rely on the inadequate programs of far right predecessor.

Moreover, Mayor-elect Carmena went even further, staffing her administration with far-right holdovers from the previous government to strategic policy-making positions. For example, sheappointed Carmen Roman, a former Director General of the far right Prime Minister Aznar, as Senior Executive of Madrid. She defended these reactionary decisions claiming that she was looking for “technocrats who are the best professional administrations”. Indeed, Carmen Roman had implemented mass firing of public workers and the dismantling of social programs in the ‘best professional’ manner possible!

Carmena further betrayed her Podemos electorate by insisting she looked forward to working with the hard right Prime Minister Rajoy and flatly rejected the idea of promoting a progressive alternative!

In less than one week, the euphoria over the victory of Podemos backed candidates has been dissipated by these acts of cynical opportunism: the non-leftist left has betrayed its electorate, from the very start!

%d bloggers like this: