Daily Archives: February 5, 2015

A Soros «Trojan Horse» inside the New Greek Government?

This is an analysis from the Strategical Cultural Foundation, that with further details confirms my conclusions in my own article “SYRIZA’s new Greek government is just PASOK “updated” – Soro’s edition”.


A Soros «Trojan Horse» inside the New Greek Government?


Wayne MADSEN | 29.01.2015 | 00:00

As Greece celebrates the inauguration of its anti-austerity government, the euphoria should be tempered with a bit of realism. Although new Prime Minister Alexis Tsipras, who named his son «Ernesto» after Cuban revolutionary Ernesto «Ché» Guevara, and the vast majority of his new Coalition of the Radical Left (SYRIZA) government have good left-wing and pro-labor credentials, the same cannot be necessarily said of the man Tsipras chose to be Greece’s new finance minister. Yanis Varoufakisis a citizen of Australia who was educated in Britain and worked as a professor at the University of Texas. Europe has witnessed such dual nationals with conflicting loyalties take power in countries in Eastern Europe, most notably in Ukraine, where American Natalie Jaresko became finance minister in order to deliver International MonetaryFund (IMF) and European Central Bank (ECB) austerity «poison pills» to Ukraine.

Today, the nations of eastern and central Europe are populated with globalists, overt types and those of the «crypto» variety, with many of them, like Varoufakis, citizens or past legal residents of other nations. Romania’s finance minister, Ioana Petrescu, is a Wellesley and Harvard graduate and former fellow for the U.S. Republican Party’s National Republican Institute at the neo-conservative and anti-Russian American Enterprise Institute (AEI). She is also a past professor at the University of Maryland. Although Petrescu’s right-wing connections to Washington appear at odds with Varoufakis’s ties to the neo-liberal Brookings Institution, in the world of «make believe» political differences, Petrescu and Varoufakis are two sides of the same coin. When one follows the money that helped create these two finance ministers, as well as Jaresko, all roads lead back to Washington and entities that suckle from the teat of the Central Intelligence Agency and its myriad of front entities.

Varoufakis’s curriculum vitae, like that of Jaresko’s, reeks of George Soros-intertwined globalist links. For a finance minister who is to — if we believe the dire warnings from the corporate press — challenge the austerity measures dictated to Greece’s previous failed conservative and social democratic governments by the «Troika» of the IMF, ECB, and European Commission, Varoufakis has had a past close relationship with the global entities with which he is expected to battle.

Varoufakis also served as «economist-in-residence» for the Valve Corporation, a video game spinoff of the always-suspect Microsoft Corporation of extreme globalist Bill Gates.

The warning signs that Varoufakis is a «Trojan horse» for the global bankers are abundant. First, Varoufakis served as an economic adviser to the failed PASOK social democratic government of Prime Minister George Papandreou, the man who first put Greece on the road to draconian austerity measures. Varoufakis now claims that he was ardently opposed to Papandreou’s deal with the «Troika» but no one will ever know how much the now-anti austerity finance minister agreed to while he was advising Papadreou on the proper course of action to settle Greece’s enormous debt problem.

Varoufakis is a close friend and co-author of American economist and fellow University of Texas professor James K. Galbraith, the son of the late «eminence grise» of American economists, John Kenneth Galbraith. Galbraith’s ties to the global banking elite are exemplified by his guest scholar position at the elitist Brookings Institution in Washington. In other words, although Tsipras’s biography suggests a bona fide leftist, Varoufakis’s background indicates that Greece’s new finance minister is at home and comfortable with the banker elites who carved out Greece’s national soul with a sharp blade of austerity cuts to social security, public health, and other basic public services.

The foreword to Varoufakis’s book, «A Modest Proposal, which deals with Europe’s financial crisis and which he co-wrote with James Galbraith and former British Member of Parliament Stuart Holland, was written by former French Prime Minister Michael Rocard. Rocard has called for the EU to appoint a European «strongman» and Rocard’s choice is European Parliament president Martin Schulz, the very same man who has warned the new SYRIZA government to abide by the austerity agreements concluded by the past PASOK and conservative governments.

Holland, an adviser to former Greek Prime Minister Andreas Papandreou, along with French President François Mitterand, helped craft the 1986 Single European Act, one of the charters that helped create the European Union financial system that has been used to emaciate the Greek economy in the name of austerity.

Varoufakis’s commitment to work within the IMF and European banking system is obvious from what the Greek finance minister wrote on his website. After calls by American financial writers Paul Krugman and Mark Weisbrot for Greece to follow the example of Argentina and default on its debts and exit the Eurozone altogether, Varoufakis argues that Greece must «grin and bear» the measures imposed on it by the bankers and the German government as a member of the Eurozone. And that means the SYRIZA finance minister surrendered to the whims of the bankers long before SYRIZA’s electoral victory. Considering the unquestionable leftist credentials of many members of the Greek government, the bankers have, at the very least, a willing accomplice as finance minister on the Greek side of the negotiating table on the future of the nation’s economy and the unpopular Troika-imposed austerity measures that swept SYRIZA to power.

Although Varoufakis stands ready to cut deal after deal with the global and European bankers, his colleagues in the coalition government SYRIZA crafted with the anti-EU but right-wing Independent Greeks party, will not follow EU diktats when it comes to such matters as agreeing to continued austerity, as well as EU sanctions against Russia. No sooner had Tsipras become prime minister, he criticized the EU for issuing a warning about further sanctions against Russia over Ukraine. Tsipras said an anti-Russia European Council statement had been issued without the consent of Greece.

Greece’s new foreign minister, Nikos Kotzias, is, like Varoufakis, an academic. However, unlike Varoufakis, Kotzias, a former Communist, has been a professor at a Greek, not a foreign, university. Kotzias and Tsipras are following through with their promises of opposing current and future EU sanctions against Russia, something that will not endear them to the Soros elements who have their clutches on Varoufakis. Kotzias has the power to veto new or renewed sanctions against Russia. Kotzias is opposed to German domination over Europe and was such a staunch Communist, he supported the crackdown by Polish Communist leader Wojciech Jaruzelski on the Solidarity trade union movement in Poland in the 1980s, a fact that places him at complete loggerheads with EU Polish President Donald Tusk, an early activist within the Solidarity movement, who wants to impose further punitive measures on Russia. In what can only send EU and NATO interventionists into a tail spin, Kotzias will find himself more at home in Moscow than he will in Brussels or Berlin. Russian President Vladimir Putin has already started the process of establishing close relations with the new government in Athens. The U.S. National Security Agency (NSA) has likely commenced «surge» surveillance of all official communications links between Athens and Moscow and it has also certainly placed Greece, like Russia, Turkey, Brazil, Hungary, Venezuela, Iran, Syria, and Lebanon into the category of a hostile «target» nation for the purposes of collecting signals intelligence or «SIGINT».

Greece, which pioneered the Trojan horse weapon used against Troy, must be on guard against Trojan horses like Varoufakis who have been implanted in the new Greek government.





Τι σημαίνει η στήριξη Ομπάμα στην κυβέρνηση Τσίπρα;

Λογότυπο ΕΠΑΜ


Την Κυριακή 1/2 ο Ομπάμα βγήκε με δηλώσεις του στο CNN και παρείχε ανοιχτή στήριξη στην κυβέρνηση Τσίπρα. Όχι για τη διαγραφή χρέους, αλλά για να σταματήσει, υποτίθεται, η λιτότητα και η συμπίεση της ελληνικής οικονομίας και κοινωνίας. Ας δούμε τι είπε.

“Δεν μπορούμε να συνεχίσει κανείς να συμπιέζει τις χώρες που βρίσκονται καταμεσής της ύφεσης. Σε κάποιο σημείο θα πρέπει να υπάρξει μια στρατηγική ανάπτυξης για να μπορέσουν να ξεπληρώσουν τα χρέη τους να εξαλειφθούν ορισμένα από τα ελλείμματά τους,” είπε ο Ομπάμα.

Ο ίδιος δήλωσε ότι η Αθήνα θα πρέπει να αναδιαρθρώσει την οικονομία της για να ενισχύσει την ανταγωνιστικότητά της, “αλλά είναι πολύ δύσκολο να δρομολογήσει κανείς αυτές τις αλλαγές, αν το επίπεδο ζωής των ανθρώπων έχει υποστεί πτώση κατά 25%. Στην πάροδο του χρόνου, τελικά το πολιτικό σύστημα, η κοινωνία δεν μπορεί να το υποστηρίξει.”

Ο Ομπάμα εξέφρασε την ελπίδα ότι θα επιτευχθεί μια συμφωνία έτσι ώστε η Ελλάδα να μπορεί να παραμείνει στην ευρωζώνη, λέγοντας, ότι “νομίζω ότι θα απαιτήσει συμβιβασμούς από όλες τις πλευρές.”

“Γενικότερα, είμαι ανήσυχος για την ανάπτυξη στην Ευρώπη”, πρόσθεσε. Είπε δημοσιονομική σύνεση και διαρθρωτικές αλλαγές είναι σημαντικές για πολλές χώρες της ευρωζώνης, αλλά “αυτό που έχουμε μάθει από την εμπειρία των ΗΠΑ… είναι ότι ο καλύτερος τρόπος για να μειωθούν τα ελλείμματα και να αποκατασταθεί η δημοσιονομική σταθερότητα είναι η ανάπτυξη. Και όταν έχεις μια οικονομία που βρίσκεται σε ελεύθερη πτώση, πρέπει να υπάρχει μια στρατηγική για την ανάπτυξη και όχι απλά μια προσπάθεια να αποσπάσουν όλο και περισσότερα από έναν πληθυσμό που πληγώνεται όλο και χειρότερα.”

Τόσο ο κατευθυνόμενος αμερικανικός και διεθνής τύπος, όσο και η προπαγάνδα εντός Ελλάδας, εμφάνισε τις δηλώσεις του Ομπάμα ως έμμεση πλην ευθεία στήριξη της κυβέρνησης Τσίπρα στον κοινό υποτίθεται αγώνα ενάντια στην λιτότητα. Το ίδιο λίγο ως πολύ μας είπαν και από την ίδια την κυβέρνηση Τσίπρα, η οποία δεν μπόρεσε να κρύψει τη χαρά της.

Είναι ο Ομπάμα εναντίον της λιτότητας;

Το πρώτο ερώτημα που πρέπει να μας απασχολήσει είναι το εξής: Είναι όντως ο Ομπάμα εναντίον της λιτότητας; Όταν μιλά ο Ομπάμα για λιτότητα, εννοεί το ίδιο πράγμα που καταλαβαίνει ο μέσος εργαζόμενος; Δηλαδή τη συμπίεση των αμοιβών του και τη διάλυση του λεγόμενου κοινωνικού κράτους;

Αν ναι, όπως θέλει να πιστέψουμε η κυβερνητική ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ μαζί με τα παπαγαλάκια, τότε μπορεί κάποιος να μας εξηγήσει πώς γίνεται και στις ΗΠΑ του Ομπάμα η ζωντανή εργασία, δηλαδή ο μέσος εργαζόμενος έχει υποστεί μεγαλύτερη συμπίεση απ’ ότι ο μέσος Ευρωπαίος εργαζόμενος; Ας δούμε τα στοιχεία επιγραμματικά από την ετήσια έκθεση του Economic PolicyInstitute, το οποίο εκδίδει κάθε χρόνο από το 1988 The State of Working America (Η Κατάσταση της Εργαζόμενης Αμερικής) και συνιστά την πιο έγκυρη καταγραφή της κατάστασης των εργαζομένων των ΗΠΑ.

Σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία το μέσο οικογενειακό εισόδημα ήταν 6% χαμηλότερο το 2010 από ό,τι το 2000. Όλες οι προβλέψεις εκτιμούν ότι η ανεργία θα παραμείνει σε υψηλά επίπεδα για πολλά ακόμη χρόνια, γεγονός που υποδηλώνει ότι τυπικά οι Αμερικανοί είναι έτοιμοι για μια ακόμα χαμένη δεκαετία. Για παράδειγμα, τα εισοδήματα των οικογενειών του μέσου επιπέδου εισοδήματος το 2018 θα είναι βρισκόνται σε χαμηλότερα επίπεδα του 2000.

Σήμερα οι ΗΠΑ μπορεί επίσημα να εμφανίζουν ανεργία στο 5,6%, αλλά η αλήθεια είναι ότι ποτέ άλλοτε στην ιστορία τους δεν υπήρχα τόσοι πολλοί εργαζόμενοι που έχουν παραιτηθεί από την αναζήτηση της εργασίας, ή δουλεύουν μόνο για λίγες ώρες την εβδομάδα. Αν πάρουμε υπόψη μας τα δεδομένα αυτά, τότε η πραγματική ανεργία φτάνει και μερικές φορές ξεπερνά το 20%.

Όμως ακόμη κι όταν ο μέσος Αμερικάνος διαθέτει πλήρη απασχόληση, μόλις και μετά βίας τα βγάζει πέρα. Το 50% των εργαζομένων αμοίβεται με το βασικό ωρομίσθιο κι αυτό δεν τους επιτρέπει να υποστηρίξουν ούτε καν τις βασικές δαπάνες μιας οικογένειας με αποτέλεσμα να καλπάζει το ιδιωτικό χρέος όσο πουθενά αλλού στον κόσμο.

Επιστροφή στις ανισότητες του 1920

Ποτέ άλλοτε οι ΗΠΑ δεν είχαν τόση φτώχεια και τόσους ανασφάλιστους όσους σήμερα. Η άνοδος των τελευταίων ετών του ΑΕΠ των ΗΠΑ, βασίστηκε πρωτίστως στην ενίσχυση της κερδοσκοπίας στις χρηματαγορές με κάθε μέσο και τρόπο, στον επεκτατισμό και τους πολέμους. Κάτι που, όπως είναι φυσικό, μεταφράστηκε σε μια εντυπωσιακή εκτίναξη της εισοδηματικής και κοινωνικής ανισότητας.

Σε μια πρόσφατη σχετική μελέτη για την ανισότητα του πλούτου στις ΗΠΑ (http://gabriel-zucman.eu/files/SaezZucman2014.pdf) εκτιμάται το εξής: “Η ανισότητα πλούτου, αποδεικνύεται, ακολούθησε μια θεαματική εξέλιξη σε σχήμα U κατά τα τελευταία 100 χρόνια. Από τη Μεγάλη Ύφεση της δεκαετίας του 1930 μέσα από τα τέλη της δεκαετίας του 1970 υπήρξε μια σημαντική πρόοδος εκδημοκρατισμού του πλούτου. Η τάση αυτή αναστρέφεται, με το μερίδιο του συνολικού πλούτου των νοικοκυριών που ανήκουν στην κορυφή  του 0,1% αυξάνεται σε 22% το 2012 από 7% στα τέλη του 1970.”

Η μελέτη αποδεικνύει ότι το 0,1% του πληθυσμού, που περιλαμβάνει 160.000 οικογένειες διαθέτουν τόσο πλούτο, όσο 145 εκατ. οικογένειες στις ΗΠΑ. Ενώ η εισοδηματική ανισότητα σήμερα στις ΗΠΑ δεν ήταν ποτέ χειρότερη από την εποχή της δεκαετίας του 1920, η οποία τελικά γέννησε τη Μεγάλη Ύφεση και το κραχ του 1929-33.

Ποιό είναι το ζητούμενο για τον Ομπάμα;

Επομένως, τι εννοεί λιτότητα ο Ομπάμα; Το πρόβλημά του βρίσκεται στη σφιχτή δημοσιονομική πολιτική που ακολουθεί η ΕΕ. Από το Νοέμβριο του 2008 οι ΗΠΑ προσπαθούν να σβήσουν τη φωτιά της ύφεσης και να επανεκκινήσουν την οικονομία δημιουργώντας τεράστιες ποσότητες χρήματος από το τίποτα. Στα τέλη του 2014 η Ομοσπονδιακή Τράπεζα των ΗΠΑ έχει σπαταλήσει πάνω από 4,2 τρις δολάρια για να αγοράσει κυρίως τίτλους χρέους της ομοσπονδιακής κυβέρνησης (2,5 τρις δολάρια) και ενυπόθηκους τίτλους (1,7 τρις δολάρια) από τις τράπεζες. Αυτή η πολιτική ονομάστηκε ποσοτική χαλάρωση.

Παράλληλα το αμερικανικό κράτος ακολούθησε εκτεταμένη ελλειμματική πολιτική του ομοσπονδιακού προϋπολογισμού για την ενίσχυση των τραπεζών και των μονοπωλιακών ομίλων με αποτέλεσμα να εκτιναχθεί το δημόσιο χρέος των ΗΠΑ. Το 2008 βρισκόταν γύρω στα 9 τρις δολάρια ή 68% του ΑΕΠ, ενώ τώρα έχει ξεπεράσει τα 18 τρις δολάρια, ή το 105% του ΑΕΠ των ΗΠΑ.

Τι τροφοδότησαν όλα αυτά τα τρις δολαρίων; Τις τεράστιες περιουσίες, που έγιναν ακόμη πιο εκτρωματικά τεράστιες μέσα από τον ιμπεριαλιστικό επεκτατισμό των ΗΠΑ παγκόσμια. Αυτό εξασφάλισε μια εικονική εν πολλοίς και ασθενική άνοδο του ΑΕΠ, αλλά η οικονομία παρέμεινε να βασανίζεται από όλα τα διαρθρωτικά γνωρίσματα της ύφεσης.

Όταν ο σκύλος κυνηγά την ουρά του

Η διοίκηση των ΗΠΑ έχει εγκλωβιστεί σ’ έναν φαύλο κύκλο. Ο πακτωλός χρήματος μετασχηματίζεται μέσω κυρίως της κερδοσκοπίας των χρηματαγορών σε όλο και μεγαλύτερες περιουσίες. Η κερδοσκοπία όμως στις αγορές κεφαλαίου απορροφά όλο και περισσότερα εισοδήματα από την πραγματική οικονομία. Το αποτέλεσμα είναι η πραγματική οικονομία να αντιμετωπίζει ταυτόχρονα μια όλο και βαθύτερη ύφεση τόσο από την πλευρά της προσφοράς, όσο και από την πλευρά της ζήτησης. Αυτό υποδηλώνει η απειλή του αποπληθωρισμού.

Οι ΗΠΑ αναζητούν εναγωνίως νέες ευκαιρίες επέκτασης της κερδοσκοπικής διόγκωσης των χρηματαγορών σε μια απέλπιδα προσπάθεια να μην χάσουν ακόμη κι αυτή την αναιμική, εικονική άνοδο του ΑΕΠ. Τι κάνουν λοιπόν; Εντείνουν τον παγκόσμιο επεκτατισμό τους με όλων των ειδών τις επεμβάσεις, τις υπονομεύσεις και τους ανοιχτούς πολέμους. Το 2014 ήταν η χρονιά με τα περισσότερα πολεμικά μέτωπα από το τέλος του 2ου παγκοσμίου πολέμου.

Όμως για να χρηματοδοτηθεί αυτή τους η επέκταση δεν αρκούν πια τα δικά τους μέσα. Πρέπει να ανοίξουν τις κάνουλες χρήματος και οι άλλες μεγάλες κεντρικές τράπεζες. Αυτό απαιτούν οι ΗΠΑ από την ευρωζώνη. Πιέζουν να προχωρήσει η ΕΚΤ, όχι μόνο στην ποσοτική χαλάρωση, αλλά και στην απευθείας κοπή χρήματος. Θέλουν οπωσδήποτε ένα πληθωρισμένο ευρώ.

Κι ο λόγος είναι απλός. Το πληθωρισμένο ευρώ θα χάσει ραγδαία έδαφος έναντι του δολαρίου ως αποθεματικό νόμισμα ακόμη και μέσα στην ευρωζώνη, ακόμη και στις ευρωπαικές χρηματαγορές. Αυτό θα ενισχύσει το ρόλο των αμερικανικών τραπεζών, κεφαλαίων και πολυεθνικών στο εσωτερικό της ευρωζώνης και θα την προσδέσει στενότερα την ευρωαντλαντική ένωση που επιδιώκουν οι ΗΠΑ. Με αποφασιστικό βήμα την διαβόητη Υπερατλαντική Συμφωνία Εμπορίου (ΤΤΑ) που διαπραγματεύονται υπό καθεστώς μυστικότητας οι γραφειοκράτες των Βρυξελλών με την Ουάσινγκτον.

Στην προοπτική αυτή αντιδρά η Γερμανία, η οποία αισθάνεται να απειλείται η πρωτοκαθεδρία της στην ευρωζώνη. Κι όντως η πληθωριστικοποίηση του ευρώ θα της στοιχήσει με όρους κόστους δανεισμού, αλλά και εξαγωγής κεφαλαίου, ενώ θα εξαρτηθεί περισσότερο από το δολάριο και τα αμερικανικά κεφάλαια.

Η Ελλάδα έρμαιο των ΗΠΑ

Για να πιέσουν οι ΗΠΑ την ευρωζώνη και τη Γερμανία χρησιμοποιούν ως πολιορκητικό κριό την Ελλάδα. Δεν καίγεται καρφί για τη χώρα και τον λαό της. Ούτε βέβαια νοιάζονται για την κατάσταση του έλληνα, ή αν το χρέος είναι δυσβάσταχτο. Αυτό που τους ενδιαφέρει είναι να προωθηθούν οι θέσεις τους στην καρδιά της Ευρώπης.

Δεν είναι η πρώτη φορά που το κάνουν. Ας θυμηθούμε τι έκαναν με την εκλογή του Γιώργου Παπανδρέου. Ο δικός τους άνθρωπος στην κατάλληλη θέση για να προωθήσει τα αμερικανικά συμφέροντα στην ευρωζώνη. Ποια ήταν η απαίτηση των ΗΠΑ τότε απέναντι στην ευρωζώνη; Να δημιουργήσουν μηχανισμό ελεγχόμενης χρεοκοπίας σε συνεργασία με το ΔΝΤ.

Τότε και πάλι αντιδρούσαν οι Γερμανοί κυρίως, διότι φοβόντουσαν τη δημοσιονομική τους εμπλοκή στις αποκαλούμενες “διασώσεις”. Πώς ξεπεράστηκαν οι αντιδράσεις της Γερμανίας; Αφενός οι ΗΠΑ επέτρεψαν και διευκόλυναν να συναφθεί η απεχθέστερη δανειακή σύμβαση που έχει αποδεχθεί παγκόσμια κράτος οφειλέτης από τον 19ο αιώνα και μετά. Πρόκειται για τη δανειακή σύμβαση που μετέτρεψε την Ελλάδα επίσημα σε δουλοπαροικία του χρέους.

Και αφετέρου επέτρεψαν στον δικό τους άνθρωπο, Γιώργο Παπανδρέου, να υπογράψει τη χειρότερη αποικιακή σύμβαση που έχει υπογράψει ποτέ η Ελλάδα με άλλο κράτος. Τη λεγόμενη “Ελληνογερμανική εταιρική σχέση”, που υπεγράφη στις αρχές Μαρτίου 2010 στο Βερολίνο. Με βάση αυτή τη σύμβαση ολόκληρη η Ελλάδα μετατράπηκε σε γιουσουρούμ ευκαιριών, όπου ο ειδικός απεσταλμένος του Βερολίνου, Φούχτελ μπορούσε ελεύθερα να ψωνίσει σε τιμή ευκαιρίας, ή και τσάμπα προς όφελος των Γερμανών.

Τώρα ο Ομπάμα έρχεται για τον δεύτερο γύρο. Θέλει να εξαναγκάσει την ευρωζώνη να κόψει χρήμα, όλο και περισσότερο χρήμα για τις χρηματαγορές, ώστε οι μεγάλες περιουσίες, να γίνουν ακόμη μεγαλύτερες. Και η κυβέρνηση Τσίπρα, ως δια μαγείας, θεωρεί την πολιτική αυτή, την πολιτική της ποσοτικής χαλάρωσης και της αυθαίρετης κοπής χρήματος για να ενισχυθεί η κερδοσκοπία στις χρηματαγορές, ως “αριστερή” πολιτική, ως πολιτική που θα μας βγάλει από την λιτότητα, κοκ. Είναι να μην την στηρίζει ο Ομπάμα;

Τι λέτε λοιπόν να συμβαίνει; Χρησιμοποιούμε εμείς τον Ομπάμα; Ή ο Ομπάμα χρησιμοποιεί για μια ακόμη φορά τους δικούς του ανθρώπους στην κυβέρνηση της Ελλάδας προκειμένου να πετύχει αυτά που θέλει; Βέβαια, το ποιος θα πληρώσει την λυπητερή είναι ευκόλως εννοούμενο και άρα παραλείπεται.

Αναρτήθηκε από ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΑΖΑΚΗΣ στις 10:52 π.μ.

Όταν σε εκβιάζουν, απαντάς με αποφασιστικές κινήσεις κι όχι με τρια πουλάκια κάθονται…

Λογότυπο ΕΠΑΜ


“Η πίεση αυξάνεται στην Ελλάδα και στον υπουργό οικονομικών για να παραμείνει στην ίδια γραμμή και να επιμείνει στις δημοσιονομικές δεσμεύσεις,” αναφέρει το euronews (4/2).

Η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα την Τετάρτη το βράδυ έφερε την απαγόρευση να χρησιμοποιούν οι τράπεζες τα ελληνικά ομόλογα για να αντλούν ρευστότητα. Αυτό σημαίνει ότι η παραίτηση της ΕΚΤ που επέτρεψε στην Ελλάδα να δίνει τα ομόλογά της ως εγγύηση για χρήμα στις τράπεζες, θα λήξει στις 11 Φεβρουαρίου, δύο εβδομάδες νωρίτερα από την προηγούμενη προθεσμία της 28ης Φεβρουαρίου.

Οι ελληνικές τράπεζες θα εξακολουθούν να έχουν πρόσβαση σε κεφάλαια μέσω του προγράμματος δανεισμού εκτάκτου ανάγκης της ΕΚΤ (ELA), αλλά ακόμη και εδώ υπάρχουν κινήσεις να καταστούν αυστηρότεροι όροι για την πρόσβαση στον εν λόγω χρηματοδοτικό μηχανισμό. Το άμεσο αποτέλεσμα της κίνησης της ΕΚΤ ήταν το ευρώ να υποχωρήσει έναντι του δολαρίου, καθώς οι επενδυτές υποψιάζονται ότι η Ελλάδα έχει ελάχιστα περιθώρια ελιγμών για τα πολυδιαφημισμένα σχέδιά της να επαναδιαπραγματευτεί τους όρους της διάσωσης των € 240 δις.

Η κίνηση αυτή της ΕΚΤ ισοδυναμεί με προαναγγελία πιστωτικού επισοδείου έως τα τέλη Φεβρουαρίου. Όλοι γνωρίζουν ότι οι συστημικές τράπεζες είναι κουφάρια. Το 2014 χρειάστηκαν 7,5 δις ευρώ περισσότερη χρηματοδότηση από την ΕΚΤ. Ειδικά τους τρεις τελευταίους μήνες η πρόσθετη χρηματοδότηση ανήλθε σε 15 δις ευρώ. Τον Δεκέμβριο χρειάστηκαν κοντά στα 9 δις ευρώ πρόσθετη χρηματοδότηση από το ευρωσύστημα.

Μπορεί να μας εξηγήσει κανείς από τους διεθνούς φήμης επαίοντες που μας ταλαιπωρούν επί τόσα χρόνια, πώς γίνεται και πλήρως ανακεφαλαιοποιημένες τράπεζες, οι οποίες υποτίθεται ότι έχουν περάσει και τα τεστ αντοχής (που ο Τσίπρας αποκαλούσε crash test) μόλις τον Σεπτέμβριο, τελικά καταφεύγουν στον ELA; Καταλαβαίνετε το δούλεμα ψιλό γαζί;

Επίσης, αν η ΕΚΤ μπορεί τόσο εύκολα να κατεβάσει τα ρολά στο τραπεζικό σύστημα, καταλαβαίνετε τι υπερόπλο διαθέτει; Πώς είναι δυνατόν να διαπραγματευθεί κανείς σε ισότιμη τουλάχιστον βάση, όταν ο αντίκρυ μπορεί με μια τόσο απλή κίνηση να σου κλείσει τις τράπεζες;

Και η κυβέρνηση; Περί άλλων τυρβάζει. Το τραπεζικό σύστημα είναι εξασφαλισμένο από άποψη ρευστότητας και χρηματοδότησης και δεν υπάρχει λόγος ανησυχίας από την απόφαση της ΕΚΤ επισήμανε ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Γαβριήλ Σακελλαρίδης το πρωί της Πέμπτης. Ο ίδιος έκανε λόγο για πολιτική πίεση εκ μέρους της ΕΚΤ προς όλα τα μέρη, κάτι που αποτελεί μέρος της διαδικασίας διαπραγμάτευσης και τόνισε: «Δεν εκβιάζουμε, αλλά δεν εκβιαζόμαστε». Τρία πουλάκια κάθονται κι ο λαός ας κοιμάται τον ύπνο του δικαίου.

Προκαλώ οιονδήποτε διαθέτει σώας φρένας να αναρωτηθεί τι σόι διαπραγμάτευση μπορεί να γίνει όταν αυτός με τον οποίον θέλεις να διαπραγματευθείς έχει τη δυνατότητα να σε βγάλει εκτός μάχης με μια κίνηση; Κι αντί η νέα κυβέρνηση να μας πει με ποιόν τρόπο θα αφαιρέσει το όπλο αυτό του εκβιασμού από την ΕΚΤ, τι μας λέει; Να μην ανησυχούμε γιατί οι τράπεζες που συντηρούνται σχεδόν αποκλειστικά με χρήμα από την ΕΚΤ είναι μια χαρά και η νέα κυβέρνηση “δεν εκβιάζεται, και δεν εκβιάζει.” Από την Πόλη έρχομαι και στην κορφή καν’ έλα!

Θέλει πολύ φαντασία να καταλάβει κανείς ότι υπό τέτοιες συνθήκες το αποτέλεσμα της όποιας διαπραγμάτευσης είναι ήδη προκαθορισμένο; Τι διαπραγματεύεται τελικά η νέα κυβέρνηση; Προφανώς το επικοινωνιακό περιτύλιγμα μιας από τα ίδια συμφωνίας.

Αναρτήθηκε από ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΑΖΑΚΗΣ στις 1:10 μ.μ.

%d bloggers like this: