Monthly Archives: January 2015

The Battle of Salamis

The Battle of Salamis

The Battle of Salamis

(Scroll down for videos)

The Battle of Salamis was a naval battle between the Greek city-states and Persia, fought in September, 480 BC in the straits between Piraeus and Salamis, a small island in the Saronic Gulf near Athens, Greece.


The Athenians had fled to Salamis after the Battle of Thermopylae in August, 480 BC, while the Persians occupied and burned their city. The Greek fleet joined them there in August after the indecisive Battle of Artemisium. The Spartans wanted to return to the Peloponnese, seal off the Isthmus of Corinth with a wall, and prevent the Persians from defeating them on land, but the Athenian commander Themistocles persuaded them to remain at Salamis, arguing that a wall across the Isthmus was pointless as long as the Persian army could be transported and supplied by the Persian navy. His argument depended on a particular interpretation of the oracle at Delphi, which, in typical Delphic ambiguity, prophesized that Salamis would “bring death to women’s sons,” but also that the Greeks would be saved by a “wooden wall”. Themistocles interpreted the wooden wall as the fleet of ships, and argued that Salamis would bring death to the Persians, not the Greeks. Furthermore some Athenians who chose not to flee Athens, interpreted the prophecy literally, barricaded the entrance to the Acropolis with a wooden wall, and fenced themselves in. The wooden wall was overrun, they were all killed, and the Acropolis was burned down by the Persians.


The Greeks had 371 triremes and pentekonters (smaller fifty-oared ships), effectively under Themistocles, but nominally led by the Spartan Eurybiades. The Spartans had very few ships to contribute, but they regarded themselves the natural leaders of any joint Greek military expedition, and always insisted that the Spartan general would be given command on such occasions. There were 180 ships from Athens, 40 from Corinth, 30 from Aegina, 20 from Chalcis, 20 from Megara, 16 from Sparta, 15 from Sicyon, 10 from Epidaurus, 7 from Eretria, 7 from Ambracia, 5 from Troizen, 4 from Naxos, 3 from Leucas, 3 from Hermione, 2 from Styra, 2 from Cythnus, 2 from Ceos, 2 from Melos, one from Siphnus, one from Seriphus, and one from Croton.

The much larger Persian fleet consisted of 1207 ships, although their original invasion force consisted of many more ships that had since been lost due to storms in the Aegean Sea and at Artemisium. The Persians, led by Xerxes I, decided to meet the Athenian fleet off the coast of Salamis Island, and were so confident of their victory that Xerxes set up a throne on the shore, on the slopes of Mount Aegaleus, to watch the battle in style and record the names of commanders who performed particularly well.

Eurybiades and the Spartans continued to argue with Themistocles about the necessity of fighting at Salamis. They still wanted to fight the battle closer to Corinth, so that they could retreat to the mainland in case of a defeat, or withdraw completely and let the Persians attack them by land. Themistocles argued in favor of fighting at Salamis, as the Persian fleet would be able to continually supply their army no matter how many defensive walls Eurybiades built. At one point during the debate, spirits flared so badly that Eurybiades raised his staff of office and threatened to strike Themistocles with it. Themistocles responded calmly “Strike, but also listen”. His eloquence was matched by his cunning. Afraid that he would be overruled by Eurybiades despite the Spartan’s total lack of naval expertise, Themistocles sent an informer, a slave named Sicinnus, to Xerxes to make the Persian king believe that the Greeks had in fact not been able to agree on a location for battle, and would be stealthily retreating during the night. Xerxes believed Sicinnus and had his fleet blockade the western outlet of the straits, which also served to block any Greek ships who might be planning to escape. Sicinnus was later rewarded with emancipation and Greek citizenship.Artemisia, the queen of Halicarnassus in Asia Minor and an ally of Xerxes, supposedly tried to convince him to wait for the Greeks to surrender, as a battle in the straits of Salamis would be deadly to the large Persian ships, but Xerxes and his chief advisor Mardonius pressed for an attack. Throughout the night the Persian ships searched the gulf for the Greek retreat, while in fact the Greeks remained on their ships, asleep. During the night Aristides, formerly a political opponent of Themistocles, arrived to report that Themistocles’ plan had worked, and he allied with the Athenian commander to strengthen the Greek force.

The battle

The next morning (possibly September 28, but the exact date is unknown), the Persians were exhausted from searching for the Greeks all night, but they sailed in to the straits anyway to attack the Greek fleet. The Corinthian ships under Adeimantus immediately retreated, drawing the Persians further into the straits after them; although the Athenians later felt this was due to cowardice, the Corinthians had most likely been instructed to feign a retreat by Themistocles. Nevertheless none of the other Greek ships dared to attack, until one Greek trireme quickly rammed the lead Persian ship. At this, the rest of the Greeks joined the attack.

As at Artemisium, the much larger Persian fleet could not manoeuvre in the gulf, and a smaller contingent of Athenian and Aeginan triremes flanked the Persian navy. The Persians tried to turn back, but a strong wind sprang up and trapped them; those that were able to turn around were also trapped by the rest of the Persian fleet that had jammed the strait. The Greek and Persian ships rammed each other and something similar to a land battle ensued. Both sides had marines on their ships (the Greeks with fully armed hoplites), and arrows and javelins also flew across the narrow strait. The chief Persian admiral Ariamenes rammed Themistocles’ ship, but in the hand-to-hand combat that followed Ariamenes was killed by a Greek foot soldier.

Only about 100 of the heavier Persian triremes could fit into the gulf at a time, and each successive wave was disabled or destroyed by the lighter Greek triremes. At least 200 Persian ships were sunk, including one by Artemisia, who apparently switched sides in the middle of the battle to avoid being captured and ransomed by the Athenians. Aristides also took another small contingent of ships and recaptured Psyttaleia, a nearby island that the Persians had occupied a few days earlier. It is said that it was the Immortals, the elite Persian Royal Guard, who during the battle had to evacuate to Psyttaleia after their ships sank: they were slaughtered to a man. According to Herodotus, the Persians suffered many more casualties than the Greeks because the Persians did not know how to swim; one of the Persian casualties was a brother of Xerxes. Those Persians who survived and ended up on shore were killed by the Greeks who found them.

Xerxes, sitting ashore upon his golden throne, witnessed the horror. He remarked that Artemisia was the only general to show any productive bravery ramming and destroying nine Athenian triremes, saying, “My female general has become a man, and my male generals all become women.”


The victory of the Greeks marked the turning point in the Persian Wars. Xerxes and most of his army retreated to the Hellespont, where Xerxes wanted to march his army back over the bridge of ships he had created before the Greeks arrived to destroy it (although they had in fact decided not to do this). Xerxes returned to Persia, leaving Mardonius and a small force to attempt to control the conquered areas of Greece. Mardonius recaptured Athens, but the Greek city-states joined together once more to fight him at the simultaneous battles of Plataea and Mycale in 479 BC.

Because the Battle of Salamis saved Greece from being absorbed into the Persian Empire, it essentially ensured the emergence of Western civilization as a major force in the world. Many historians have therefore ranked the Battle of Salamis as one of the most decisive military engagements of all time

Historic Significance of The Battle of Salamis

Reviewed by John Lewis, History and Political Science, Ashland University (
Word count: 2505 words

Barry Strauss gives us three reasons why ancient sources such as Herodotus can now be “read right”: a new-found respect for Persia as “a formidable and innovative power,” the “painful compromises” that the Greeks knew were needed to maintain democracy in a hostile world, and “a new focus on the experience of battle” (7). These are the organizing principles anchoring this reconstruction of the epic battle and the people who fought it, and the exciting story that emerges. Strauss has connected the abstract meaning of the war to its concrete reality: a sweaty, desperate effort in which over 100,000 men crammed into their ships, readied their oars, and rowed for their lives.

Strauss follows the general chronology established by Herodotus, and he cites Rados and Lazenby as the moderns he most closely adopts.1 There is a succinct and useful description of sources, but it is not Strauss’s project to compare and contrast the objections and criticisms that professional scholars can level against his conclusions. Footnotes are few, and the technical aspects of ancient naval warfare are placed in an opening “An Important Note about the Ships” (along with a timetable and a map of the Persian Empire). The point is to motivate students and laymen to understand the crucial importance of the battle across history, as well as its humanity on the rowing bench. Strauss as story-teller does not focus on the source-critical minutiae behind each particular fact but rather draws a powerful picture of what the issues were and how the people behind them thought.

The story begins in the prologue, “Piraeus,” with Herodotus — “one of the shrewdest and most skeptical students of the past who ever wrote, and also one of the most honest” — looking on war-torn Athens, the burial place of the bones of Themistocles (6). This is a fitting starting point for a dramatic tale that is heightened by the focus on the people; each of the chapters begins with a portrayal of a particular person, from the first rank of Themistocles, Xerxes and Artemisia, through Polycritus of Aegina down to the unknown rowers. The reader is brought into the world of the war- and plague-besot Athenians, who “craved a story of the heroic past” in their darkest hour. Strauss leaves no doubt that this is a story of real people, foibles and all, doing great things — but Themistocles remains the hero of the day.

In Part One, “The Advance,” Strauss weaves his story from “Artemisium” (Chapter One). Both the scene and the man Themistocles are vividly contextualized in the overall strategic relationship between Persia and the Greeks, in the ambiguities of the Athenian democracy and the Persian court, and in the rough and tumble world of the rower and the marine. Chapter Two, “Thermopylae,” begins with a handsome paragraph about the visage of Leonidas, which becomes shocking with the realization his head, so well “framed by its long hair,” has been dismembered (31). A virtue of Strauss’s narrative is that he does not let the vividness of such scenes overtake his ability to keep his story connected to wider historical and political issues. One of the important points here is the Persian use of psychological warfare and their search for traitors as a means to defeat the Greeks.

Of course we know little about the non-Greeks here, and Strauss is not afraid to use his own powers of inference to fill in the story. Certainly the sketch of the eunuch Hermotimus, most favored by Xerxes, in Chapter Three, “Athens,” needs such inferences. Here he becomes one of the central figures of intrigue in the Persian king’s court, as well as a motive force for the vengeance that the Persian invasion represented. His forced castration of Panionius and his four sons “suggests that sort of bloody justice — if not the precise punishment — that Xerxes had in mind for the Athenians.” The fast march to Athens by Xerxes’ advance guard, the slower rape of Boeotia, and the evacuation of Athens were the context for the debate over the defense of Greece, which was settled by the crafty, un-angelic Themistocles, “but Seraphim could not have saved the Greeks” (13). Themistocles is the obvious point of focus for the painful compromises that brought the Greeks together.

The evacuation to Salamis in Chapter Four is vivified in the face of the Spartan commander Eurybiades (“an ambitious man but a feeble manager”) and in the outrageously crowded condition on Salamis (74). The Greeks were manipulated by Themistocles, who rises as an embodiment of the leadership needed to buck the opinions of the masses and their officers. “In short, the Peloponnesian admirals were defeatists” who had to be outwitted by the wily Themistocles. At the moment of their turn towards retreat after the council of war, Strauss uses the Athenian Mnesiphilus to solidify the essence of the moment for Themistocles himself: if the Greek fleet retreated, “it would give up the act of fighting for a single Greek fatherland” (84). Under Themistocles’ pleading — and threat of migration to Sicily — the Greeks reconvened, and were maneuvered into a nearly perfect battle.

The Persians think they are in control, but their advance draws them into (Part Two) “The Trap.” At “Phaleron” (Chapter Five) Artemisia is the very figure of the ambitious woman — a rebuke to male warriors and a cunning, ruthless manipulator of Xerxes (as Themistocles was to the Greeks). “Herodotus was smitten” writes Strauss, by a woman campaigning in Greece — one of the few women in history to command a navy, but still beholden to a serious Persian weakness, the need to seek the favor of the king. The acquiescence that the Great King demanded is a stark contrast to the open discussions of the Greeks, and the maneuvers behind the meetings of both the Greeks and the Persians become respectively a source of strength and weakness. The Persian council at Phaleron was “less a strategy session than a rally,” an exercise in courting the King’s approval (98). Only Artemisia dared challenge what the king wanted to hear. An enduring enigma remains: why did the despot, who only wanted to hear what he wanted to hear, value Artemisia for her advice — which he rejected?

The logistical pressures on the Persian fleet (the need for eighty-four ships bringing in food and supplies) increased the desire among the Persians to find a Greek traitor — another vulnerability that Themistocles could exploit. As at Thermopylae, “the key to the Persian victory against Greece was treason,” which Themistocles turned against friend and foe alike (43). When Themistocles’ agent Sicinnus arrives in the Persian camp (the figure is first illuminated in Chapter Six, “From Salamis to Phaleron”) the Persian officers are primed for his message, and they foolishly launch their ships in the night. Despite the disagreements between Aeschylus and Herodotus, the story is justified; Strauss reminds us that its improbability is no reason to deny it. Strauss offers his non-specialist audience a taste of source problems entailed by the differences in the accounts of the affair by Aeschylus, Herodotus and Plutarch. Themistocles is again the hero, but only to the reader; he hides his role from the Greeks, and Aristides takes word of the Persian movements to the other Greeks.

As the Greeks set sail to break the Persian encirclement, in Chapter Seven “From Phaleron to Salamis,” the people of import are the faceless rowers and their often nameless captains. Tetramnestus King of Sidon is one we do know, a favorite of Xerxes, utterly loyal in contrast to the Ionians and Egyptians — for the Persians, trustworthiness and competence often turned out to be inversely proportional in the battle. This was not purely an affair between Persians and Greeks; there were as many Greeks fighting for Persia as for Greece (the victorious Greeks will deal with them later), and the “Persians” were a motley multi-cultural collection of Medes, Iranians, Cilicians, Ionians, Egyptians, etc., with wildly differing skills and motivations. Much is made here of the contest between the Phoenicians and the Greeks for mastery of the sea, a point sometimes lost in the traditional Greco-Persian accounts. The Greek naval victory marks the ascendance of the Greeks over the Phoenicians, and the demoralization of the Persian navy followed the defeat of the Phoenicians.

In Chapter Eight, “Salamis,” Aeschylus goes back to war, ten years after Marathon, now fighting in a unified Greek force. Strauss emphasizes the fleeting unification of the Greeks: with the news that the Persians were approaching, “suddenly, there were no more Athenians, no more Spartans, no more Corinthians. There were only Greeks.” The character sketch here is one of the Greek sailors as well as their ships. The democracy in Athens still had divisions among its military personnel — as among its citizens — and military commanders had to pay “homage to the martial tradition of the Greek people. They also reminded the marines, at least symbolically, that they were elite troops” (150-51). Strauss does well to project these internal faults lines within the Greeks and the temporary nature of the Greek unification achieved by Themistocles.

Part Three, “The Battle,” begins in “Salamis Straits: Morning” (Chapter Nine). The admiral Ariabignes, half-brother of Xerxes and commander of the Carians and Ionian in the Persian fleet, is the first man deceived. Even when he knows that the Greeks have sneaked past him he finds it difficult to admit that fact; “Royal admirals do not like to admit mistakes, especially not mistakes that might discredit their brother on the throne” (158). The surprise launched by the Greeks is all the more effective because of the nature of Persian rule, which looks for acquiescence rather than independence; the Persian king’s decision to send his dead-tired rowers against fresh Greeks is demonstration of his distance from his men. The unexpected Greek paean sank the spirits of the Persian forces, whose every strength (speed of ships, numbers, and subservience to authority) was now a weakness. True to form, the first attack was by a Greek subordinate who disobeyed orders and jumped the gun. The challenge by independent upstarts in the Greek forces against Phoenician naval rivals concretizes the particular motivations of many Greeks, while demonstrating the wider struggle of Greeks against Phoenicians.

Aminas of Pallene, possibly the ambitious subordinate who could not wait to ram an enemy, is the first face in Chapter Ten, “Salamis Straits: Afternoon.” The battle gives him more than glory: “now he is no longer a man without a city … he is a man who defends what is sacred and holy” (175). The unifying effect of the battle for the Greeks is both real and transitory, and it contrasts utterly with Artemisia, who willingly kills her own people on her own ships to save her reputation before Xerxes. Strauss brings out a double-dramatic reversal: the Greeks are unified and on the way to victory while the “Persians” are divided, demoralized and on their way to defeat.

Independence breeds conflict in a society concerned with prestige, but the presence of a common enemy focuses attention outwards, and leads men to strive to outdo one another in killing the enemy. As the Carians and the Ionians were not homogenous with the Egyptians and the Iranians on the Persian side, so the Aeginetans could see the Athenians as competitors. In Chapter Eleven, “Salamis Straits: Evening,” we see the Aiginetan trireme crews making their attack on the fugitive Persian ships into a demonstration to their Athenian audience. As the narrative progresses, Strauss’s ability to paint a realistic portrait of why the Greeks unified against the Persians, including the political maneuverings involved and the limits to that unity, leaves a reader with a growing realization that removal of the Persian forces would soon plunge the Greeks into a new war.

Beaten, the Persians enter Part Four, “The Retreat.” “Phaleron,” Chapter Twelve, turns the narrative back to the essence of defeat: the dead and wounded now clogging the straits, and the conniving of those who will wish to save face before the Great King. The King’s decision to withdraw, taken with his Persian officers and Artemisia apart from others, was smart; there was little of value to be gained from conquering the Peloponnesus. The Greeks were not a positive value to be gained, and the decision by the king to leave part of the army there while withdrawing back to Ionia might have allowed him to keep the Greeks off-balance at home. Yet the demoralization of the Persian forces at sea — the Persians were never sea people, Strauss stresses — prevented them from rebuilding their forces. “On the sea they were broken in spirit,” Straus quotes Herodotus, and the battle was won by breaking their will to continue it (221). The work that Xerxes did in the year after his retreat to prevent defections from his rule must be based on inferences, yet there is no doubt that he was the one off balance, on his own homeland.

The postwar world begins in “Andros,” title to Chapter Thirteen. The Spartans are becoming weary of Themistocles’ lack of respect and of Athenian leadership. As the unity of the Greeks begins to fall apart, retribution, specifically demands for tribute, falls onto the islands that had not supported the Greek cause. The split between the Spartans and the Athenians is personalized as Eurybiades standing up to Themistocles. Strauss has expertly shown that a great politician like Themistocles had to persuade and deceive in order to channel the enmity in Greek life against a common enemy. But withdrawal of the enemy leaves both the politician and his charges vulnerable to the factious pressures of an agonistic culture.

Themistocles the exile from Athens steals the last scene. In an Epilogue, “Susa,” he faces the new Persian King Artaxerxes, falls prostrate before his throne — if legend is correct — and the King later cries out “I have Themistocles the Athenian!” (248) The irony is not lost. From Themistocles’ perspective the victor is not at all clear. A wrap-up of the lives of the people driving this story elevates the biographical value of this book for non-specialist readers.

But a criticism is in order: “The Battle of Salamis” has not demonstrated its subtitle, that it saved Western Civilization. Greek democracy was hardy, Strauss maintains, and had they lost, the Athenians might have gone to Italy, or even returned and driven the Persians back, even if they had not formed an imperial democracy. If this is so, how did the heroes of Salamis save the West? If the Athenians had maintained their independence and their rational self-government, then the essence of the West would have been preserved, not destroyed by a despot such as Xerxes. Although the Athenian democracy that followed was a target for the criticisms of Socrates, Plato and Aristotle, one would be hard pressed to make philosophy dependent upon these political developments. Had the Athenians fled to Italy, the seat of philosophy might have followed to their new oasis of freedom.

1.   Constantin N. Rados, La Bataille de Salamine (Paris, Fontemoing & Cie., 1915), and J. F. Lazenby, The Defense of Greece, 490-479 B.C. (Warminster: Aris & Phillips, 1993), among others.


Historic Victory for SYRIZA Greece – SYRIZA Faces Herculean Task

Leo Panitch says it is the first left party to come to power since the 2007-2008 crisis of neoliberalism

Dimitri Lascaris says breaking up the troika and the power of oligarchs that control Greece is not going to be an easy task

Που είναι η πολιτική συμφωνία;

Λογότυπο ΕΠΑΜ


Στις 10:00 σήμερα το πρωί συναντήθηκαν Τσίπρας και Καμμένος. Λίγο αργότερα εξήλθε ο Καμμένος και ανακοίνωσε ότι ο πρωθυπουργός (Τσίπρας) θα πάει να ορκιστεί και θα ορίσει κυβέρνηση.Ερώτηση, ίσως ολίγον αφελής: Είδατε πουθενά καμιά πολιτική συμφωνία Τσίπρα-Καμμένου ή ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ; Είδατε πουθενά να συνεδριάζουν τα όργανα των συγκεκριμένων κομμάτων και να επιχειρηματολογούν πάνω στην πολιτική συμφωνία;

Που είναι οι κόκκινες γραμμές που έλεγε ο Καμμένος; Που συμφώνησαν και που διαφώνησαν οι συνεταίροι; Έχει άποψη ο Καμμένος για το τι θα γίνει με τη διαπραγμάτευση του χρέους, ή το έχει αφήσει εξ ολοκλήρου στον πρωθυπουργό και τους δικούς του;

Και με την εθνική ανεξαερτησία και κυριαρχία της χώρας, τι συμφώνησαν; Πώς θα εξασφαλιστεί όταν δεν θέτει κανείς τους ούτε καν το ζήτημα; Μήπως έστω έθεσε ο Καμμένος το ζήτημα της δίωξης εκείνων που παρέδωσαν “άνευ όρων και αμετάκλητα” την εθνική κυριαρχία της χώρας; Αυτό δεν υποσχόταν προεκλογικά;

Τελικά όλα αυτά έγιναν για να κλείσουν συμφωνία νομής της εξουσίας και για να γίνει ο Καμμένος υπουργός Ναυτιλίας, όπως έχει διακινείται στον τύπο;

Μία μέρα μετά τις εκλογές και άρχισαν ήδη να φαίνονται οι αληθινές προθέσεις. Πίσω από τα συνθήματα και τις υποσχέσεις υπάρχει μόνο η ιδιοτέλεια, πολιτική και προσωπική.

Να γιατί χρειάζεται η παράσταση με τα άνθη στο μνημείο των πεσόντων στην Καισαριανή. Μόνο που οι εκτελεσθέντες ήταν πατριώτες που πέθαναν όχι για τη νομή της εξουσίας, αλλά γιατί δεν θέλησαν να διαπραγματευτούν τη ζωή τη δική τους και της πατρίδας τους με τους κατακτητές.

Πέθαναν για μια Ελλάδα λεύτερη και λαοκρατική, όχι για υπουργεία, θώκους και πάρε-δώσε με τους δυνάστες της πατρίδας τους. Θα τρίζουν τα κόκκαλά τους. Κι αν το πάει έτσι ο Τσίπρας και το συνεταιράκι του, ένα είναι σίγουρο. Θα αναστηθούν για να τους στοιχειώσουν…

Syriza triumphs: Cameron defends austerity, British left say ‘hope has won’

Published time: January 26, 2015 14:01

Alexis Tsipras, opposition leader and head of radical leftist Syriza party (R) and British Prime Minister David Cameron (L) (Reuters)

Alexis Tsipras, opposition leader and head of radical leftist Syriza party (R) and British Prime Minister David Cameron (L) (Reuters)

Syriza’s Greek election win has dealt a blow to Eurocrats’ austerity agenda. As the European left celebrated the triumph, UK Prime Minister David Cameron warns the result will prompt further “economic uncertainty” in Europe.

Cameron made the comment after Syriza beat Greece’s ruling center-right New Democracy party in Sunday’s election, paving the way for a potential confrontation with international creditors.

Throughout its electoral campaign, the left-wing party pledged a series of deeply transformative policies.

Syriza leader Alexis Tsipras vowed to renegotiate Greece’s £179 billion bailout, and address clauses that make the Greek government’s implementation of harsh austerity measures mandatory.

He also said the party would demand the cancellation of over 50 percent of Greek debt owed predominantly to the ECB and Eurozone states, and place a new debt deal with the EU at the heart of its agenda.

As Syriza swept the ruling conservative New Democracy party from power, warnings that incoming Greek PM Tsipras’s party will prompt a crisis in the euro began to circulate.

‘There is no alternative’

Reflecting on the anti-austerity party’s electoral triumph, Cameron said the UK must stick to its economic plan of fiscal rectitude. In a climate of increasing economic insecurity in Europe, British policy makers must strive to deliver “security at home,”he warned.

View image on Twitter

Chancellor George Osborne suggested Syriza’s radical demands will require Greece’s exit from the eurozone.

He said the anti-austerity party’s pre-electoral mandate would be “very difficult” to deliver on and is ultimately “incompatible with what the eurozone currently demands of its members.”

In an effort to defend the austerity agenda that underpins his long-term economic plan for Britain, Osborne claimed Greek votes on Sunday weren’t against austerity, but against economic policies that had failed the Mediterranean state.

Speaking on BBC Radio 4’s Today program, the chancellor echoed Cameron’s stance that the election result would increase economic uncertainty in Europe.

But Euroskeptic UK Independence Party (UKIP) leader, Nigel Farage, took a more critical stance.

“Greece’s elections are a cry for help from those who have been impoverished by the euro,” he said.

Farage argued Syriza’s victory marked the beginning of a “game of poker” with German Chancellor and EU austerity architect Angela Merkel.

He also suggested the ECB will be “powerless” as this political game unfolds.

‘Hope has won’

Shadow Welsh Secretary Peter Hain said austerity hasn’t worked for Greece, for Britain or for the wider EU.

Lauding Syriza’s victory as “fantastic,” he argued investment in growth must replace savage cuts in Britain and Europe.

Green Party MP, Caroline Lucas, said “hope has won.”

She said she was “inspired” by the large proportion of Greeks who voted for Syriza, and that the time had come for the EU to listen to economists and Greek citizens and “respond with debt forgiveness and support.”

Head of radical leftist Syriza party Alexis Tsipras waves after winning elections in Athens, January 25, 2015 (Reuters / Alkis Konstantinidis)

Head of radical leftist Syriza party Alexis Tsipras waves after winning elections in Athens, January 25, 2015 (Reuters / Alkis Konstantinidis)

Left-wing comedian and political activist Russell Brand also weighed in, calling for a new party in Britain that could emulate Syriza’s radical position.

Brand said he would abandon his propensity not to vote if a similar party emerged on Britain’s political horizon.

In response to Cameron’s claim that Syriza’s victory would increase economic uncertainty in Britain and elsewhere, Brand said: “It will increase economic uncertainty for corporations, the city and you, ‘Dave.’”

View image on Twitter

Despite concern amid Eurocrats and financial institutions that a Syriza victory could spell disaster for the eurozone and the euro itself, European stocks have remained relatively stable since Sunday.

Analysts suggest recent European Central Bank stimulus measures pursued by the bank’s chief Mario Draghi have neutralized fears over the anti-austerity party’s victory.

‘Rage against the dying of the light’

Writing in the Spectator magazine, Swedish economist Frederick Erixon said Greece’s election result had inevitably paved the way for “turbulence ahead, both in Greek and eurozone politics.”

But Yanis Varoufakis, a leading economics professor based in Athens, contests this view.

He argues, “Greek democracy resolved to rage against the dying of the light” on Sunday in a bid to place Greece on a path of “sustainable prosperity.”

“The people of Greece gave a vote of confidence to hope.”

“They used the ballot box, in this splendid celebration of democracy, to put an end to a self-reinforcing crisis that produces indignity in Greece and feeds Europe’s darkest forces.

While it remains unclear whether Greece will leave the euro, how Syriza’s policies will affect the single market currency and what they will mean for Britain and eurozone member states in the long term, one thing is certain: Syriza have proved it’s possible to build a successful political movement that can challenge austerity, and the governments and international creditors that propel it.

Syriza leader Alexis Tsipras will be officially sworn in on Monday afternoon as Greece’s new prime minister.

As his party begins its task of restructuring Greece’s political and economic position on a fraught European stage, leftist parties in Britain and Europe will be watching closely.

Μόνο έτσι υπάρχει ελπίδα!

Ένα πολύ σημαντικό μήνυμα που πρέπει να το ακούσουν όλοι,
όποια και αν είναι τα αποτελέσματα των Εκλογών 2015…

ΠΡΟΕΙΔΟΠΟΙΗΣΗ, βουλώνοντας τα αυτιά σας δεν θα αλλάξει την αλήθεια

Ε.ΠΑ.Μ. – Δ. Καζάκης:

  • Γενική Πολιτική Απεργία,
  • Δημοκρατία — Συντακτική Εθνοσυνέλευση
  • Ανατροπή δεσμεύσεων – συμφωνιών

“Έχουμε δώσει όρκο τιμής στα παιδιά και τους γονείς μας… Ακόμη και ένας από εμάς να μείνει, θα δώσει τον αγώνα μέχρι τέλους”, ανέφερε ο γ.γ του ΕΠΑΜ Δημήτρης Καζάκης κατά την παρουσίαση του ευρωψηφοδελτίου του Κινήματος στο κατάμεστο Polis Art Cafe στη Στοά του Βιβλίου. “Στις 25 Μάη θα γυρίσουμε την κλεψύδρα ανάποδα και θα τους πάρει ο διάολος”, συμπλήρωσε ο ίδιος, αποθεώμενος από δεκάδες φίλους και μέλη του ΕΠΑΜ.

Η εκδήλωση για την παρουσίαση των 42 υποψηφίων ευρωβουλευτών του ΕΠΑΜ τα είχε όλα… Κόσμο, παλμό και πολιτικά συνθήματα. Πρώτα απ’ όλα, όμως, έστελνε μήνυμα σε Ελλάδα και Ευρώπη.

“Τραγουδώντας και πολεμώντας, έλεγαν οι παλιοί, ότι πάνε στον πόλεμο”, ανέφερε ο Δημήτρης Καζάκης, σημειώνοντας πως “ο αγώνας είναι δύσκολος. Έχουμε μεγάλες απώλειες από το βάρος της καθημερινότητας, της ζωής, αλλά δεν το βάζουμε κάτω. Ο αγώνας είναι πολύ μεγάλος, όταν οι κυβερνώντες θέλουν να σε κάνουν δούλο”.
Ο γενικός γραμματέας του ΕΠΑΜ, που αναγκάστηκε να διακόψει πολλές φορές την τοποθέτησή του λόγω των χειροκροτημάτων, υπογράμμισε ότι “στο Κίνημα αυτό δεν ζητάμε πιστοποιητικά κοινωνικών φρονημάτων. Μετράμε ποιοι είναι πατριώτες, ποιοι στρατεύονται στην υπεράσπιση της πατρίδας”.

Λίγο νωρίτερα, ο ίδιος είχε αναφερθεί στις “βάσεις”, που στηρίχθηκε το ΕΠΑΜ κατά την ίδρυσή του: “Από την αρχή προσπαθήσαμε να ενώσουμε το λαό που είναι ή οφείλει να είναι πρωταγωνιστής των εξελίξεων, να διαδόσουμε πως η γνώση του λαού είναι δύναμη και η δύναμη θα μας οδηγήσει στην πρόοδο, καθώς και να προκαλέσουμε το σύνολο του πολιτικού κόσμου να συζητήσει για όλα τα μεγάλα ζητήματα που απασχολούν τον τόπο. Εμείς έχουμε κωδικοποιημένη πρόταση και για τη διαγραφή του χρέους της χώρας και για τη μετάβασή μας στη Νέα Ελλάδα”.

Τι σημαίνει για το κίνημα, το λαό και την πατρίδα η πολιτική του Περισσού;

Λογότυπο ΕΠΑΜ


Ο κ. Κουτσούμπας και η ηγεσία του Περισσού βάλθηκε σ’ ολόκληρη την προεκλογική περίοδο να μας πείσει ότι οι εκλογές αυτές δεν αφορούν το ποιός θα κυβερνήσει, αλλά το ποιός θα είναι αντιπολίτευση. Δηλαδή είτε συνεχίσουν να κυβερνούν οι εντεταλμένοι δολοφόνοι του λαού, είτε υπάρξει μια αντιμνημονιακή κυβέρνηση είναι το ίδιο και το αυτό.

Είναι αυταπάτη για τον Περισσό να παλεύει ο λαός για έστω μια ανάσα. Είναι αυταπάτη να θέλει να σταματήσει, έστω προσωρινά, ο οδοστρωτήρας. Είναι αυταπάτη να προσπαθήσει ο λαός να αποσπάσει ακόμη και πενταροδεκάρες στην κατάσταση που βρίσκεται.

Ο πολιτικός του λόγος αφορά το όλα ή τίποτα. Ποιά όλα; Τα δικά του όλα. Αυτά που φαντασιώνεται ο Περισσός ως “όλα”. Κι επομένως όποιος δεν δέχεται κατά γράμμα το πολιτικό πρόγραμμα του Περισσού, αλλά τάσσεται ενάντια στο σημερινό καθεστώς, είναι χειρότερος εχθρός από αυτούς που έχουν και ασκούν την εξουσία. Διότι πολύ απλά, ό,τι δεν υπογράφει ο Περισσός, είναι μια αυταπάτη.

Να γιατί έχουν αναδείξει ως κύριο εχθρό τον “οπορτουνισμό” και τον καπιταλισμό γενικά. Να γιατί όλες οι βολές τους εξαντλούνται ενάντια στις ενδιάμεσες “οπορτουνιστικές” δυνάμεις. Την ίδια ώρα που πασχίζουν με κάθε τρόπο να μας πείσουν ότι αυτό που μας συμβαίνει είναι τόσο συνυφασμένο με τον καπιταλισμό γενικά, που είναι αδύνατο να ανατραπεί από τους κοινωνικούς αγώνες του λαού πάνω στο γενικό έδαφος του σημερινού συστήματος. Το τέλος της ταξικής πάλης είναι γεγονός.

Μιλούν για λαϊκή εξουσία, όπως οι θρησκόληπτοι μιλούν για την επουράνια βασιλεία. Πρόκειται για ένα έτοιμο σύστημα που θα φορεθεί, άγνωστο με ποιό τρόπο, άγνωστο πότε, άγνωστο υπό ποιούς όρους, στην κοινωνία για να της λύσει εσαεί τα προβλήματα και να την κάνει ευτυχισμένη. Ο πολιτικός τους λόγος δεν είναι παρά η αναπαραγωγή του αποκαλυπτικού λόγου των ιεραποστόλων στην έρημο.

Με την λογική ενός γκέτο

Το πρόγραμμα του Περισσού δεν είναι παρά μια πολιτική θρησκοληψία που για να έχει νόημα πρέπει να παραμένει αμόλυντη από τα πραγματικά προβλήματα του λαού και τους αγώνες του. Κι απαιτεί από τους οπαδούς του όχι σκέψη, λογική, γνώση και δράση ως μέρος του αγωνιζόμενου λαού, αλλά μια βαθιά μυστικιστική λατρεία την οποία κανένα λογικό επιχείρημα, καμιά επαφή με την πραγματικότητα δεν μπορεί να διαπεράσει. Γι’ αυτό και με τους οπαδούς του Περισσού υπάρχει τρομακτικό πρόβλημα στοιχειώδους επικοινωνίας. Ζουν με τους όρους και τις λογικές ενός γκέτο.

Βέβαια, όποιος γνωρίζει την ιστορία του κινήματος, ξέρει ότι πάντα σε κάθε κρίσιμη στιγμή η απολογητική του συστήματος δεν είχε ποτέ την απαραίτητη διείσδυση στις μάζες, αν δεν υπήρχαν εκείνοι που μιλούσαν εξ ονόματός της επανάστασης. Έτσι, κάθε φορά που η επίθεση της μαύρης αντίδρασης κορυφωνόταν, υπήρχαν πάντα εκείνοι που έβρισκαν ότι δεν έχει νόημα να υπερασπιστεί ο λαός και το κίνημα αυτά που έχανε.

Όταν το νεαρό εργατικό κίνημα δεχόταν μια άγρια επίθεση εναντίον των αιτημάτων του, υπήρχαν πάντα εκείνοι που προδίκαζαν το “απραγματοποίητο” στον καπιταλισμό. Η εργατική νομοθεσία είναι «οικονομικά απραγματοποίητη» στις συνθήκες του καπιταλισμού και η πάλη γι’ αυτήν αποτελεί «άρνηση των μεγάλων αρχών του επαναστατικού σοσιαλισμού,»[i] έγραφε Σαβέιρο Μερλίνο στέλεχος της επαναστατικής πτέρυγας της 2ης Διεθνούς.

Όταν με αγριότητα ο ιμπεριαλισμός επιτέθηκε στην ανθρωπότητα για αποικίες και σφαίρες επιρροής οδηγώντας τελικά στον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο, νάσου κι αυτοί που είδαν στις δημοκρατικές διεκδικήσεις πάλι το “απραγματοποίητο” στον καπιταλισμό. Ο Λένιν που τους επιτέθηκε χαρακτήρισε τις αντιλήψεις τους ως “ιμπεριαλιστικό οικονομισμό”.

Το ίδιο συμβαίνει και σήμερα με τον Περισσό. Με μια διαφορά. Ο Περισσός δεν είναι μέρος του κινήματος. Έχει δημιουργήσει το δικό του ιδεολογικό και πολιτικό γκέτο, που ονομάζει κίνημα. Οποιος συμμετέχει σ’ αυτό έχει σαν προϋπόθεση να εγκαταλείψει τα εγκόσμια και την επαφή με την πραγματικότητα. Όπως συμβαίνει με μια παραθρησκευτική σέχτα, ή με ένα ίδρυμα σωφρονισμού.

Η πολιτική της αποχής από το κίνημα

Δεν ήταν πάντα έτσι το ΚΚΕ. Ούτε το ιστορικό κομμουνιστικό κίνημα. Αντίθετα σ’ ολόκληρη την πορεία του τόσο το κόμμα, όσο και το κίνημα, αντιπάλεψε με σφοδρότητα τις λογικές που σήμερα αποτελούν επίσημη θρησκεία του Περισσού. Δεν τα κατάφερνε πάντα, αλλά είχε ανέκαθεν ως οδηγό τη ρήση του Λένιν: «Ο σοσιαλισμός δεν είναι ένα έτοιμο σύστημα που θα δοθεί σαν ευεργεσία στην ανθρωπότητα. Ο σοσιαλισμός είναι η ταξική πάλη του σημερινού προλεταριάτου, που βαδίζει από ένα σκοπό σήμερα σ’ έναν άλλο αύριο στο όνομα του βασικού του σκοπού, προς τον οποίο πλησιάζει κάθε μέρα[ii]

Κι όπως έγραφε στα 1883 ο δάσκαλος του Λένιν, ο Γκ. Πλεχάνοφ: «Μόνο περνώντας μέσα από το σκληρό σχολείο της πάλης για σκόρπια μικρά κομμάτια του εχθρικού εδάφους μπορεί η καταπιεσμένη τάξη να αποκτήσει την επιμονή, την τόλμη και την αναγκαία ανάπτυξη για την αποφασιστική μάχη»[iii].

Αλλά αυτά ανήκουν στο παρελθόν και αφορούν τις ιστορικές και θεωρητικές παρακαταθήκες ενός κινήματος με το οποίο δεν έχει καμιά σχέση ο Περισσός σήμερα. Απλά καπηλεύεται τα ιστορικά σύμβολά του για να τα ξεφτυλίσει και να τα ταπεινώσει ως το έσχατο σημείο, ενώ η κομματική γραφειοκρατία για την δική της επιβίωση προσπαθεί να μετατρέψει τους συναισθηματικούς δεσμούς σε θρησκευτική παράκρουση.

Σ’ ολόκληρη την ιστορία τους ήταν αδιανόητο για τους κομμουνιστές να αντιμετωπίζουν τις διαφορετικές καταστάσεις εντός του καπιταλισμού ως μια από τα ίδια. Ήταν αδιανόητο να μην διεκδικούν άμεσα πολιτικά αιτήματα για τον λαό και να αδιαφορούν για το ποιός θα βρίσκεται στην κυβέρνηση. Ήταν αδιανόητο να μην διεκδικούν όλο και περισσότερη δημοκρατία για τον λαό.

Ήταν αδιανόητο να αδιαφορούν κάθε φορά που η επίθεση της ολιγαρχίας και της εξουσίας της στερούσε θεμελιώδη δικαιώματα από τον λαό. Κι ο λόγος ήταν και παραμένει απλός. Τον είχε ξεκαθαρίσει ο Λένιν όταν έγραφε: Λένιν: «Καμμιά δημοκρατία στον κόσμο δεν θα εξαλείψει την ταξική πάλη και την παντοδυναμία του χρήματος. Η σημασία και το όφελος της δημοκρατίας δεν βρίσκεται καθόλου σ’ αυτό. Η σημασία της βρίσκεται στο ότι κάνει την ταξική πάλη πλατιά, ανοιχτή, συνειδητή. Κι αυτό δεν αποτελεί μαντεία, ούτε ευχή, αλλά γεγονός»[iv]

Και συνέχιζε: «Η ως το τέλος ανάπτυξη της δημοκρατίας, η αναζήτηση των μορφών αυτής της ανάπτυξης, ο έλεγχός τους στην πράξη κτλ., αποτελούν ένα από τα συστατικά καθήκοντα της πάλης για την κοινωνική επανάσταση. Κανένας δημοκρατισμός χωριστά παρμένος δεν θα δώσει το σοσιαλισμό, στη ζωή όμως ο δημοκρατισμός δεν «θα παρθεί» ποτέ «χωριστά», αλλά «θα παρθεί μαζί» με άλλα φαινόμενα, θα ασκεί την επιρροή του και στην οικονομία, θα προωθεί το μετασχηματισμό της, θα δέχεται την επίδραση της οικονομικής εξέλιξης κτλ. Τέτοια είναι η διαλεκτική της ζωντανής ιστορίας.»[v]

Κι αυτά τα έγραφε ο Λένιν εναντίον ορισμένων που εκείνη την εποχή θεωρούσαν ότι η δημοκρατία στον ιμπεριαλισμό ήταν “οικονομικά απραγματοποίητη” κι επομένως η πάλη για δημοκρατικά αιτήματα εντός του καπιταλισμού απομακρύνει το κίνημα από την κοινωνική επανάσταση. Ο Λένιν τους χαρακτήρισε απολογητές του ιμπεριαλισμού και τους αντιμετώπισε ως τέτοιους, έστω κι αν τυπικά ήταν σύντροφοί του.

Το Σύμφωνο Σοφούλη-Σκλάβαινα το 1936

Έτσι π.χ. όταν το ΚΚΕ στο μεσοπόλεμο αντιλήφθηκε πόσο μεγάλος κίνδυνος ήταν ο επερχόμενος φασισμός, φρόντισε να έρθει σε διαπραγματεύσεις τόσο με το Λαϊκό Κόμμα του Παναγή Τσαλδάρη, όσο και το Κόμμα των Φιλελευθέρων του Θεμιστοκλή Σοφούλη, προκειμένου να αποτρέψουν την ψήφιση από την Βουλή του 1936 της κυβέρνησης “εθνικής ενότητος” του Ι. Μεταξά. Κάτι που απαιτούσε η ντόπια ολιγαρχία, ο βασιλιάς και ο ξένος παράγων, δηλαδή η Βρετανία, η οποία τότε ασκούσε τότε αποικιοκρατική επιροή στη χώρα.

Τελικά επήλθε η συμφωνία που έμεινε γνωστή ως Σοφούλη-Σκλάβαινα τον Φερβουάριο του 1936. Αφορούσε μια πολιτική συμφωνία ανάμεσα στην κοινοβουλευτική ομάδα του Παλλαϊκού Μετώπου (ΚΚΕ και συνεργαζόμενοι) υπό τον Στ. Σκλάβαινα και το Κόμμα των Φιλελευθέρων υπό τον Κ. Σοφούλη. Η πολιτική συμφωνία αφορούσε στην στήριξη με ψήφο ανοχής από το Παλλαϊκό Μέτωπο του κόμματος των Φιλελευθέρων προκειμένου να επικρατήσει στην Βουλή και να σχηματίσει δική του κυβέρνηση. Κι όλα αυτά για να κοπεί ο δρόμος του Ι. Μεταξά, που ορθώς το ΚΚΕ τότε εκτιμούσε ότι θα οδηγούσε τη χώρα σε φασιστική εκτροπή.

Η πολιτική αυτή συμφωνία βασιζόταν στην υλοποίηση εντός δεσμευτικών χρονοδιαγραμμάτων ορισμένων πολύ άμεσων ελάχιστων πολιτικών και κοινωνικών αιτημάτων ανακούφισης των λαικών μαζών. Το Παλλαϊκό Μέτωπο δεν επρόκειτο να συμμετάσχει στην κυβέρνηση, ενώ διατηρούσε ακέραιο το δικαίωμά του να ασκεί δριμύτατη κριτική σ’ οτιδήποτε δεν συμφωνεί.

Ποια ήταν τα αιτήματα του Συμφώνου; Τα εξής απλά[vi]:

  1. Πλήρης αποκατάστασις των λαϊκών ελευθεριών εντός μηνός από τον σχηματισμό της κυβερνήσεως, ήτοι:

(α) Ακύρωσις της διατάξεως του εκλογικού νόμου δυνάμει της οποίας αφαιρούνται τα εκλογικά δικαιώματα από τους καταδικασθέντες επί παραβάσει του ιδιωνύμου. Η ακύρωσις αύτη θα έχει αναδρομικήν ισχύν.

(β) Κατάργησις του νόμου 4229 και πασών των τροποποιήσεων αυτού ως και των Επιτροπών Ασφαλείας.

(γ) Παροχή αμνηστείας εις τους βουλευτάς του Παλλαϊκού Μετώπου Β. Νεφελούδην, Β. Βερβέρην, Ν. Ζαχαριάδην.

(δ) Παροχή γενικής αμνηστείας είς άπαντας τους πολιτικούς καταδίκους, εξορίστους, καταδιωκομένους.

(ε) Κατάργησις της υπηρεσίας αμύνης του Κράτους.

(στ) Καταπολέμησις των δικτατορικών φασιστικών τάσεων και διάλυσις όλων των οργανώσεων αι οποίαι αποβλέπουν εις τοιούτους σκοπούς.

  1. Καθιέρωση ως μόνιμου εκλογικού συστήματος της αναλογικής.
  1. Ελλάτωσις εντός διμήνου της τιμής του άρτου κατά δυο τουλάχιστον δραχμάς.
  1. Κατάργησις της προσωποκρατήσεως δια χρέη προς το δημόσιον, ετήσιον χρεωστάσιον προς τους οφειλέτας του δημοσίου δια ποσόν μέχρι 3.000 δραχμών.
  1. Πενταετές χρεωστάσιον άνευ όρων δια τα χρέη των αγροτών προς τους ιδιώτας και τράπεζας και
  1. Εφαρμογή των Κοινωνικών Ασφαλίσεων.

Η πολιτική συμφωνία αν και υιοθετήθηκε, δεν εφαρμόστηκε ποτέ. Την καταπάτησε ο Θ. Σοφούλης και το κόμμα του κάτω από τις άγριες επιθέσεις του τύπου της εποχής (των εφημερίδων του Λαμπράκη, κλπ.), αλλά και την αδυναμία του να τα βάλει με τους ντόπιους ολιγάρχες και τους Βρετανούς που προετοίμαζαν χρόνια την φασιστική εκτροπή.

Αν είχε υλοποιηθεί η πολιτική συμφωνία και είχε αποτραπεί, έστω προσωρινά, η έλευση του Μεταξά και επομένως της φασιστικής εκτροπής, θα ήταν σαν αποτέλεσμα αδιάφορο για το κίνημα και τον λαό; Κάθε άλλο. Ενώ η επιμονή του ΚΚΕ (Παλλαϊκού Μετώπου) στη συμφωνία έθεσε τα θεμέλια ανοίγματος στις μάζες του κόμματος των Φιλελευθέρων, πράγμα που αργότερα επέτρεψε την δημιουργία του ΕΑΜ.

Και ρωτώ. Πότε ήταν πιο επαναστατικό το ΚΚΕ; Σήμερα, ή τότε; Βέβαια, τότε θα μπορούσε να μην είχε ακολουθήσει αυτή την πολιτική. Θα μπορούσε κάλλιστα να ακολουθήσει την πολτική του Περισσού σήμερα και να καταλήξει μια περιθωριακή γκρούπα σαν τις διάφορες τροσκίζουσες που τότε έλεγαν αυτά που λέει σήμερα ο Κουτσούμπας και Σία.

Επομένως ποιοί ήταν πιο επαναστάτες; Οι Κουτσούμπας, Παπαρήγα, Μαίλης και ο Περισσός σήμερα του όλοι ίδιοι είναι, ή οι Σκλάβαινας, Ζαχαριάδης, Γληνός του ΚΚΕ εκείνης της εποχής; Οι θρσηκόληπτοι οπαδοί του Περισσού θα πουν ότι άλλαξαν οι εποχές. Όχι. Οι ένοικοι του Περισσού έχουν αλλάξει και υπηρετούν εθνικά και ταξικά συμφέροντα αλλότρια του λαού.

Κοινή δράση και ενότητα στα αιτήματα.

Όπως έγραφε ο Γληνός, στόχος εξυπαρχής και σε κάθε καμπή του αγώνα, σε κάθε εποχή, σε κάθε καιρό, πρέπει να τίθεται η ενότητα του λαικού κινήματος στους σκοπούς: “Η καθημερινή πάλη για να μην τσακιστεί ο λαός κάτω από την πείνα, την αρρώστεια και τις υλικές στερήσεις. Όταν αφίσεις τον λαό να πεθάνει στους δρόμους και κουρελιαστεί ψυχικά και σωματικά και λες έπειτα ότι θα κάνεις ‘στον κατάλληλο καιρό’ εθνικοαπελευθερωτικόν αγώνα, είσαι ένας συνειδητός απατεώνας και συνεργάτης του εχθρού. Γιατί είναι το ίδιο σα να λες ότι θα βγάλεις ένα κουφάρι να πολεμήσει.[vii]

Τι διαφορετικό έλεγε ο Λένιν όταν έγραφε: «… η μάζα των εργαζομένων χωρίς οικονομικές διεκδικήσεις, χωρίς άμεση και γρήγορη βελτίωση της θέσης της, ποτέ δεν θα συμφωνήσει να διανοηθεί τη γενική «πρόοδο» της χώρας. Η μάζα τραβιέται στο κίνημα, συμμετέχει ενεργά, δίνει μεγάλη σημασία σ’ αυτό και δείχνει ηρωισμό, αυταπάρνηση, σταθερότητα και αφοσίωση στη μεγάλη υπόθεση, μόνο στην περίπτωση που βελτιώνεται η οικονομική κατάσταση του εργαζόμενου. Διαφορετικά δεν μπορεί να γίνει, γιατί οι συνθήκες ζωής των εργατών σε «συνηθισμένη» περίοδο είναι αφάνταστα βαριές. Η εργατική τάξη, όταν παλεύει για να πετύχει τη βελτίωση των συνθηκών ζωής της, ανεβαίνει παράλληλα και ηθικά και πνευματικά και πολιτικά, γίνεται πιο ικανή να πραγματοποιεί τους μεγάλους απελευθερωτικούς σκοπούς της»[viii].

Ακόμη κι όταν πρόκειται για πενταροδεκάρες: «Να νομίζει κανείς ότι η διεκδίκηση της ‘πενταροδεκάρας’ είναι σε θέση να εξαφανίσει το θεμελιακό [ταξικό] χαρακτήρα της διαμαρτυρίας, σημαίνει ότι γλιστράει στο επίπεδο του καντέτου. Απεναντίας… τη διεκδίκηση της ‘πενταροδεκάρας’ δεν πρέπει να την ειρωνευόμαστε, αλλά να την αναγνωρίζουμε απόλυτα!… η διεκδίκηση αυτή δεν ‘εξαφανίζει’ αλλά δυναμώνει το ‘θεμελιακό χαρακτήρα της διαμαρτυρίας’»[ix].

Τι σημαίνουν όλα αυτά σε απλά ελληνικά; Ό,τι ο λαός και η εργατική τάξη δεν υφίσταται παρά μόνο μέσα από τις νίκες που πετυχαίνει το μαζικό τους κίνημα. Μέσα από τις βελτιώσεις που πετυχαίνει, όσο μικρές, ασταθείς, προσωρινές, αμφίβολες κι αν είναι. Έστω και για πενταροδεκάρες. Διαφορετικά οι εργαζόμενοι μέσα από τις συνεχείς ήττες τους δεν βιώνουν μόνο την απελπισία και το αδιέξοδο, αλλά μολύνονται από την κοινωνική και πολιτική ηθική του όχλου. Σαν κι αυτή που διδάσκει ο Περισσός στους οπαδούς του.

Ποια η διαφορά με το σήμερα; Πόσο συνειδητός απατεώνας και συνεργάτης του εχθρού πρέπει να είσαι όταν αδιαφορείς για το αν θα τσακιστεί ο λαός κάτω από την πείνα, την αρρώστεια και τις υλικές στερήσεις. Πόσο συνειδητός απατεώνας και συνεργάτης του εχθρού πρέπει να είναι εκείνος που αρνείται την ενότητα του λαϊκού κινήματος ακόμη και για το ελάχιστο; Να μην κουρελιαστεί ψυχικά και σωματικά ο λαός. Πόσο συνειδητός απατεώνας και συνεργάτης του εχθρού πρέπει να είναι εκείνος που δηλώνει προκαταβολικά ότι όλοι είναι ίδιοι κι ότι είναι αυταπάτη ακόμη κι ο πόθος του λαού για μια ανάσα;

Από πότε η πολιτική αδιαφορία είναι υπέρ του λαού;

Έχουμε λοιπόν μια κυβέρνηση στυγνών δολοφόνων, μια κυβέρνηση που έχει καταλύσει ακόμη και τις στοιχειώδεις διαδικασίες νομιμότητας του κοινοβουλευτισμού της μεταπολίτευσης. Πρόκειται για μια διακυβέρνηση όπου καμιά πίεση “από τα κάτω”, ή από την αντιπολίτευση δεν είναι αρκετή για να κάνει έστω πίσω. Κι από την άλλη ο λαός επιχειρεί να γλυτώσει μέσα από την επιλογή μιας διακυβέρνησης που του έχει υποσχεθεί ότι θα λυτρωθεί από το λυντσάρισμα. Έστω και με τρόπο που δεν εγγυάται την διέξοδο με βάση το συμφέρον του λαού.

Γιατί πρέπει να είναι αδιάφορο ποια από τις δυο θα επικρατήσει;

Αυτό που πρέπει να μας ενδιαφέρει τα εξής: (α)Να νιώσει ο λαός τη χάρα της νίκης, της ανατροπής μιας από τις πιο λαομίσητες και επικίνδυνες διακυβερνήσεις της χώρας. (β) Να νιώσει ικανός ο λαός να διεκδικήσει τα πιο άμεσα και ζωτικά του αιτήματα ώστε να γλυτώσει από τα χειρότερα. (γ) Να αποσπάσει από τη νέα κυβέρνηση την ικανοποίηση όσων περισσότερων διεκδικήσεών του, έστω και με τρόπο ασταθή και αμφίβολο. (δ) Να γιγαντωθεί το διεκδικητικό κίνημα του λαού που βήμα, το βήμα θα προχωρά από τη μια νίκη στην άλλη ακόμη κι απέναντι στη νέα κυβέρνηση.

Πρέπει να συμμετέχεις σε μια τέτοια κυβέρνηση; Όχι. Στο βαθμό που δεν έχει ξεκαθαρισμένα προτάγματα και πολιτικές με αφετηρία τα πιο ζωτικά συμφέροντα του λαού και της πατρίδας. Στο βαθμό που δεν υπηρετεί οργανωτικά, κινηματικά και πολιτικά την κινητοποίηση του λαού, θα ήταν ολέθριο σφάλμα η συμμετοχή σε μια τέτοια κυβέρνηση.

Όμως, σε καμιά περίπτωση δεν μπορεί κανείς να παραιτηθεί από τη δυνατότητα πίεσης “από τα κάτω” μιας τέτοιας κυβέρνησης. Δεν μπορεί να παραιτηθεί από την παραχώρηση ανοχής έναντι πολύ συγκεκριμένων ανταλλαγμάτων υπέρ του λαού. Κι όλα αυτά για να διευκολυνθεί η μαζική κινητοποίηση του λαού.

Κι ένα τέτοιο κίνημα για να είναι νικηφόρο χρειάζεται απαραιτήτως την κοινή δράση και την ενότητα στους σκοπούς, δηλαδή στα πιο άμεσα και ζωτικά αιτήματα της πλειοψηφίας του λαού. Επομένως το κυρίως ζητούμενο αυτής της εκλογικής αναμέτρησης είναι πρωτίστως η συντριπτική ήττα των δοκιμασμένων δολοφόνων του λαού και της χώρας. Έστω κι αν είναι υπέρ μιας μεσοβέζικης και ταλαντευόμενης πολιτικής δύναμης σαν τον ΣΥΡΙΖΑ.

Πόσο λοιπόν συνειδητός απατεώνας και συνεργάτης του εχθρού είναι εκείνος που προδικάζει το αποτέλεσμα σε βάρος του λαού; Πόσο συνειδητός απατεώνας και συνεργάτης του εχθρού είναι εκείνος που προκαταβολικά και εκ προοιμίου αποκλείει – και μάλιστα από θέση αρχής – μια τακτική σαν κι αυτή της πολιτικής συμφωνίας Σοφούλη-Σκλάβαινα; Πόσο συνειδητός απατεώνας και συνεργάτης του εχθρού που στο όνομα της δικής του κομματικής αυτοδυναμίας και καθαρότητας δεν διστάζει ακόμη και να επιτρέψει την συνέχιση της σημερινής διακυβέρνησης;

Το σημερινό ΚΚΕ είναι ένα διαφορετικό πολιτικό μόρφωμα

Ο Λένιν συνήθιζε να λέει ότι κανείς δεν μπορεί να γελοιοποιήσει τους κομμουνιστές εκτός κι αν το κάνουν από μόνοι τους. Στην περίπτωση του Περισσού δεν έχουμε καν κομμουνιστές με την εννοια που έδινε ο Λένιν, ή είχαν πολιτογραφηθεί στην ιστορία του ΚΚΕ. Με όλα τα στραβά κι ανάποδά τους. Κανείς δεν θα μπορούσε να κλονίσει και να θρυμματίσει τους δεσμούς του ΚΚΕ με το λαό και την εργατική τάξη παρά μόνο το ίδιο το ΚΚΕ. Κι αυτό εγινε.

Σε μια από τις τελευταίες πολιτικές δηλώσεις του, ο Χαρίλαος Φλωράκης με αφορμή τη συμπλήρωση των 85 χρόνων από την ίδρυση του ΚΚΕ τόνισε ιδιαίτερα τα εξής: «Αναπολώντας τα 85 χρόνια ζωής και δράσης του ΚΚΕ δεν μπορεί παρά να νιώθουμε αισθήματα υπερηφάνειας για την πατριωτική του δράση. Τη δράση του για την ειρήνη, το ψωμί, την εθνική ανεξαρτησία, τη λαϊκή κυριαρχία. Στη νεότερη ιστορία του τόπου δεν υπάρχει κατάκτηση, κοινωνική και δημοκρατική που να μη συνέβαλε το ΚΚΕ. Τι ήταν αυτό που έκανε το ΚΚΕ να παραμένει ορθό και δυναμικό στους αγώνες τόσα και τόσα χρόνια παρά τις δυσκολίες και τα εμπόδια που έζησε, παρά τις ανηφόρες και κατηφόρες που πέρασε η πολιτική και κοινωνική ζωή του τόπου, παρά το γεγονός ότι πέρασε τη μισή ζωή του στην παρανομία, στις διώξεις; Ήταν και είναι η πίστη των κομμουνιστών και κομμουνιστριών στο δικαίωμα του λαού να καθορίζει αυτός την τύχη του. Η πίστη του στο δίκαιο των εργαζομένων αλλά και στη δυνατότητά τους να το επιβάλλουν… Το ΚΚΕ χωρίς να παραιτείται από τον τελικό του σκοπό, δε σταμάτησε ποτέ να καταπιάνεται με τα καθημερινά προβλήματα του λαού, με τον αγώνα για την ειρήνη, την υπεράσπιση της ακεραιότητας και των κυριαρχικών δικαιωμάτων της χώρας. Στήριξε και βοήθησε κάθε αγώνα, κάθε κίνημα, κάθε προσπάθεια, από όπου και αν προερχόταν, με στόχο την απόσπαση κατακτήσεων υπέρ των εργαζομένων, των πιο φτωχών λαϊκών στρωμάτων.»[x]

Πολλά θα μπορούσε να πει κανείς για το κατά πόσο το ΚΚΕ ιστορικά κατόρθωσε επάξια να ανταποκριθεί σ’ όλα αυτά. Ιδίως στην περίοδο της μεταπολίτευσης. Άλλωστε το γεγονός ότι το μοναδικό κόμμα της εργατικής τάξης έχασε την εκπροσώπηση της εργατικής τάξης και του λαού, λέει από μόνο του πολλά. Ωστόσο, αυτά που επισημαίνει ο εκλιπών ηγέτης του ΚΚΕ κρύβουν μια μεγάλη αλήθεια. Και είναι ακριβώς αυτά τα ταξικά χαρακτηριστικά του ΚΚΕ που ο Περισσός σήμερα έχει απαρνηθεί, έχει καταπολεμήσει και συνεχίζει να καταπολεμά προς μεγάλη αγαλλίαση του εχθρού.

Τα μπάσταρδα του Τυρίμου

Το ράσο δεν κάνει τον παππά, λέει ο λαός μας κι έχει δίκιο. Έτσι και το γεγονός ότι κάποιος σφετερίζεται τα σύμβολα και λάβαρα ενός ιστορικού κινήματος, δεν σημαίνει καθόλου ότι είναι αυτό που δηλώνει. Το ΚΚΕ έχασε τον αγώνα του με την ιστορία κι αντί για έντιμη κι ένδοξη αποχώρηση από το προσκήνιο, η τύχη του επεφύλαξε την πιο ταπεινωτική ήττα. Οι χειρότεροι και πιο ορκισμένοι εχθροί όσων αντιπροσώπευσε ιστορικά και πολιτικά το κομμουνιστικό κίνημα διεθνώς και στον τόπο μας, σήμερα να καπηλεύονται τα σύμβολα και τις αναφορές του προς όφελος του καθεστώτος αποικιακής κατοχής της πατρίδας μας.

Ο Τυρίμος και η συμμορία του που υπό τις εντολές πρώτα του Μανιαδάκη και ύστερα της κομμαντατούρ προσπάθησε να σφετεριστεί το ΚΚΕ και δεν το κατόρθωσε, σήμερα παίρνει καθηστερημένα την ιστορική του αντεκδίκηση. Οι σημερινοί του Περισσού είναι γνήσιοι απόγονοί του. Ιδεολογικά, πολιτικά, ταξικά. Παπαγαλίζουν ότι παπαγάλιζε κι εκείνος, εξυπηρετώντας τα ίδια ταξικά και εθνοπροδοτικά συμφέροντα.

Κι όπως κάθε γραφειοκράτης που νοιάζεται πρώτα και κύρια για το τομάρι του, φροντίζει να ντοπάρει τους οπαδούς του με τη λατρεία της Ανώτατης Αρχής. Να γιατί ο Ριζοσπάστης στις 23/1/2015 εγραφε: “Περισσότεροι από τους μισούς Ρώσους εξακολουθούν να πιστεύουν ότι ο Ιωσήφ Στάλιν διαδραμάτισε θετικό ρόλο στη ρωσική ιστορία, ποσοστό που παραμένει ουσιαστικά αμετάβλητο τα τελευταία δύο χρόνια, σύμφωνα με μια δημοσκόπηση του ανεξάρτητου κέντρου Levada που δόθηκε την Πέμπτη στη δημοσιότητα.”

Και δείτε την ερμηνεία που δίνει: “Παρά την προσπάθεια κατασυκοφάντησης του Στάλιν, η πλειοψηφία των Ρώσων εκτιμά τον ιστορικό ηγέτη του παγκόσμιου προλεταριάτου για το ρόλο του στην ήττα της ναζιστικής Γερμανίας κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, για τη συμβολή του στη μετατροπή της ΕΣΣΔ σε παγκόσμια υπερδύναμη αλλά και τις πρωτόγνωρες κατακτήσεις που είχαν γνωρίσει οι εργαζόμενοι και ο σοβιετικό λαός, κατά τη διάρκεια της ηγεσίας τους.”

Τα αφεντικά του Ριζοσπάστη δεν τα προβλημάτισε καν το γεγονός ότι η ίδια έρευνα δείχνει τραγικά χαμηλά δημοτικότητας τόσο του Λένιν, όσο και της Οκτωβριανής επανάστασης. Ούτε βέβαια τα προβλημάτισε το γεγονός ότι υψηλά ποσοστά δημοτικότητας έχει και το τσαρικό παρελθόν της Ρωσίας. Όσο για τους αναγνώστες του Ριζοσπάστη; Αυτοί είναι σίγουρο ότι καλούνται να μην σκέπτονται καν.

Οι ένοικοι του Περισσού δοξάζουν τον Στάλιν ως συνεχιστή του Τσάρου. Τον Στάλιν των χιλιάδων γκούλαγκ πρώτα και κύρια για τους συντρόφους του, ίσως και για τον ίδιο τον Λένιν αν ζούσε την εποχή της παντοκρατορίας του “ηγέτη του παγκόσμιου προλεταριάτου”. Δοξάζουν τον Στάλιν γιατί επέβαλε ως επίσημη κρατική και κομματική ιδεολογία την λακίροφκα της Ανώτατης Αρχής σ’ έναν ταπεινομένο λαό, που δεν κούνησε ούτε το δαχτυλάκι του όταν οι επίγονοι του Στάλιν ανέτρεπαν το σοβιετικό καθεστώς.

Ο καθένας έχει το δικαίωμα να πιστεύει σε όποια θρησκεία θέλει. Ακόμη και σ’ εκείνη του Περισσού. Όμως αυτό που δεν έχει δικαίωμα είναι να σκυλεύει την ιστορία και τα σύμβολα του κομμουνιστικού κινήματος. Ιδίως όταν όλοκληρη η πολιτική και η ιδεολογία του στρέφεται τόσο βάναυσα εναντίον του λαού και της πατρίδας. Όταν δεν αποτελεί παρά τη νεκρανάσταση των παλιών πρακτότων του κατακτητή, που κουνώντας την κόκκινη σημαία προσπαθούσαν να παρασύρουν το κίνημα στον εμφύλιο καταμεσής της κατοχής και με πρόσχημα την “εργατική εξουσία”, όταν προείχε η εθνική απελευθέρωση του λαού και της πατρίδας.

Ο προδότης είναι πάντα προδότης, ότι ράσο κι αν φορά, ότι λάβαρο κι αν ανεμίζει. Η ιστορία θα αποδείξει αν το κάνει επί μισθώσει, ή όχι. Αν και από την άποψη του αποτελέσματος δεν έχει καμιά σημασία, διότι η πράξη και οι θέσεις του ισοδυναμούν με εκείνη του συνειδητού απατεώνα και συνεργάτη του εχθρού, όπως έγραφε ο Γληνός. Αν μη τι άλλο ετούτες οι εκλογές θα έχουν κι αυτό το λυτρωτικό αποτέλεσμα. Θα αποκαλύψουν ακόμη και στον πιο αφελή ποιά ταξικά και εθνοπροδοτικά συμφέροντα υπηρετεί η ιδεολογία και η πολιτική του Περισσού.


[i] The Commonweal, vol. 5, No 188, 17/8/1889, σελ. 259.

[ii] Β. Ι. Λένιν, Άπαντα, τ. 23, σελ. 54.

[iii] Γκεόργκι Πλεχάνοφ, “Σοσιαλισμός και πολιτική πάλη”. Selected Philosophical Works, vol. 1,Progress, 1974, σελ. 79.

[iv] Β. Ι. Λένιν, Οι Επιτυχίες των Αμερικανών Εργατών. Άπαντα, τ. 22, σ. 113.

[v] Β. Ι. Λένιν, Κράτος και Επανάσταση. Άπαντα, τ. 33, σ. 79.

[vi] Το Συμφωνητικό υπεγράφη στις 19 Φεβρουαρίου 1936, αλλά δημοσιοποιήθηκε στις 3 Απρίλη του ίδιου χρόνου από τον Ριζοσπάστη.

[vii] Δ. Γληνός, Τι είναι και τι θέλει το ΕΑΜ; Αθήνα, 1944, σ. 39-40.

[viii] Β. Ι. Λένιν, Οικονομική και Πολιτική Απεργία. Άπαντα, τ. 21, σ. 330.

[ix] Ο. Π., σ. 333.

[x] Ριζοσπάστης, Τετάρτη 19 Νοέμβρη 2003.

Αναρτήθηκε από ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΑΖΑΚΗΣ στις 1:58 μ.μ.

Τι σημαίνει Ποσοτική Χαλάρωση;

Λογότυπο ΕΠΑΜ


Ο Ντράγκι την Πέμπτη ανακοίνωσε ότι η ΕΚΤ θα δαπανήσει 1,14 τρις ευρώ σε πρόγραμμα Ποσοτικής Χαλάρωσης έως το 2016 για την επανεκκίνηση της ευρωζωνης και την αποφυγή αποπληθωρισμού.

Τι είναι Ποσοτική Χαλάρωση;

Υποτίθεται ότι λειτουργεί ως εξής:

1. Η ΕΚΤ δημιουργεί χρήμα…
2. Για να αγοράσει ομόλογα από τις τράπεζες…
3. Ώστε να πέσουν τα επιτόκια δανεισμού…
4. Διευκολύνοντας επιχειρήσεις και νοικοκυριά να δανειστούν…
5. Αυξάνοντας τη δαπάνη και τις θέσεις εργασίας…
6. Κι έτσι η οικονομία μπαίνει σε τροχιά ανόδου…

Στην πράξη η Ποσοτική Χαλάρωση (QE) έχει δοκιμαστεί στις ΗΠΑ από το Νοέμβριο του 2008. Το αποτέλεσμα; Ο Δρ. Μπερνάκι (πρώην πρόεδρος της FED και εισηγητής της QE) εξηγεί τι σημαίνει:
“Ταίζοντας τις Τράπεζες με αρκετά δολάρια είναι σίγουρο ότι αργά ή γρήγορα κάτι καλό θα βγει από την άλλη άκρη.”

Το αποτέλεσμα; Μέσα σε 4 χρόνια τριπλασιασμός των μεγάλων περιουσιών, δηλαδή του 1% του πληθυσμού, ενώ το υπόλοιπο 99% μόλις είδε να αυξάνεται το εισόδημά του κατά 4%. Η φτώχεια εξαπλώνεται και η οικονομία αδυνατεί να επανεκκινήσει, καθώς το ΑΕΠ παρουσιάζει εικονικές ανόδους λόγω τζόγου στις χρηματαγορές.

Κοιτάξτε που μας οδηγούν… Οι ελευθερίες στην Ζώνη του Ευρώ.

Λογότυπο ΕΠΑΜ


Η Γαλλίδα υπουργός παιδείας Najat Vallaud-Belkacem θα παρουσιάσει την Πέμπτη σχέδια για τη δημιουργία 1.000 “πρεσβευτών του κοσμικού κράτους” για να σταλούν σε γαλλικά σχολεία, σύμφωνα με πληροφορίες του  Δουλειά τους θα είναι να στοχοποιούν τα παιδιά που εμφανίζουν “ανησυχητική συμπεριφορά” όταν έρχονται αντιμέτωπα με τα σύμβολα της γαλλικής κρατικής υπόστασης. Το μέτρο αυτό έρχεται με αφορμή την δολοφονική απόπειρα από τζιχαντιστές στο Παρίσι.

Η Γαλλία επανέρχεται γοργά στην εποχή του Εντουάρ Νταλαντιέ το 1938, που φασιστικοποίησε τη χώρα επειδή φοβόταν τις αντιδράσεις του λαού εναντίον της λεηλασίας από τις 200 οικογένειες. Έτσι έλεγαν τότε την ολιγαρχία του χρηματιστηρίου, που ταυτόχρονα ήταν και οι βασικοί μέτοχοι της κεντρικής τράπεζας της Γαλλίας. Όπως σήμερα έτσι και τότε, οι αιματηρές προβοκάτσιες από “ανατρεπτικά στοιχεία” – που αποδείχθηκε ότι ήταν παρακρατικές φασιστικές συμμορίες – άρχισε ο εκφασισμός του κράτους.

Πρώτα η παιδεία, όπου επιθεωρητές σαν αυτούς που θέλουν σήμερα να εισάγουν, φρόντιζαν να επιβληθεί η επίσημη φασιστική ιδεολογία του τότε Γαλλικού κράτους. Η περίοδος αυτή προετοίμασε το καθεστώς Βισί, που τελικά συνεργάστηκε με τους ναζί.

Το ενδιαφέρον είναι όπως τότε με τον Νταλαντιέ, έτσι και σήμερα με τον Ολάντ, όλα γίνονται στο όνομα της Νέας Ευρώπης. Για να δούμε πώς θα αντιδράσουν όλοι αυτοί που διαδήλωσαν υποτίθεται υπέρ της ελευθερίας του λόγου και φυσικά της ελευθερίας της σκέψης, φωνάζοντας Jecui Charlie; Θα τους δούμε στους δρόμους για την κατάργηση της κρατικής αστυνόμευσης της σκέψης, ειδικά των νέων παιδιών;

Αναρτήθηκε από ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΑΖΑΚΗΣ στις 1:53 μ.μ.


From The Guardian

Greece, austerity, letter


As economists, we note that the historical evidence demonstrates the futility and dangers of imposing unsustainable debt and repayment conditions on debtor countries; the negative impact of austerity policies on weakening economies; and the particularly severe effects that flow on to the poorest households.

We therefore urge the troika (EU, European Central Bank and IMF) to negotiate in good faith with the Greek government so that there is a cancellation of a large part of the debt and new terms of payment which support the rebuilding of a sustainable economy. This settlement should mark the beginning of a new EU-wide policy framework favouring pro-growth rather than deflationary policies (Report, 14 January).

We urge the Greek government to abandon the austerity programme that is crushing economic activity and adopt a more expansive fiscal policy setting, targeting immediate relief from poverty and stimulating further domestic demand; to launch a fully independent investigation into the historic and systemic failure of the Greek public financial management processes (including any evidence of corruption) that led to the accumulation of debt, the disguising of the size and nature of the debt and the inefficient/ineffective use of public funds; and to consider the establishment of a judicial body or alternative mechanism that is independent of government and charged with a future responsibility of investigating corruption from the highest to lowest levels of government.

We urge other national governments to exercise their votes within official sector finance agencies and to pursue other diplomatic activities that will support a cancellation of a large part of the Greek sovereign debt and new terms of payment for the rebuilding of a sustainable Greek national economy.

Malcolm Sawyer Emeritus prof, University of Leeds
Danny Lang Associate prof, University of Paris
Prof Yu Bin Professor and deputy director, Chinese Academy of Social Sciences
Prof Ozlem Onaran University of Greenwich
Prof Mario Seccareccia University of Ottawa
Hugo Radice Life fellow, University of Leeds
John Weeks Professor emeritus, Soas, University of London
Prof Howard Stein University of Michigan, Ann Arbor
Anitra Nelson Associate professor, RMIT University, Melbourne
Prof George Irvin University of London, Soas
Dr John Simister Manchester Metropolitan University
Mogens Ove Madsen Associate professor, Aalborg University
Wang Zhongbao Associate professor, editorial director, World Review of Political Economy
Dr Susan Pashkoff Economist
Andrea Fumagalli University of Pavia
Pat Devine University of Manchester
Professor Ray Kinsella University College Dublin
Alan Freeman Co-director, Geopolitical Economy Research and Education Trust
Eugénia Pires Economist, member, Portuguese Citizens Debt Audit
Dr Jo Michell University of the West of England, Bristol
Michael Burke Economist, Socialist Economic Bulletin
Paul Hudson Formerly Universität Wissemburg-Halle
Dr Alan B Cibils Universidad Nacional de General Sarmiento, Buenos Aires, Argentina
Guglielmo Forges Davanzati Associate prof, University of Salento
Prof Sergio Rossi University of Fribourg
Faruk Ulgen Associate prof, University of Grenoble
Tim Delap Positive Money
Eleni Paliginis Middlesex University
Grazia Ietto-Gillies Emeritus professor, London South Bank University
Professor Radhika Desai University of Manitoba
Michael Roberts Economist, ‘The next recession’
Michael Taft Unite the Union, Ireland region
Dr Andy Denis City University London
Peter Kenyon Chartist
Professor Emeritus Geoffrey Colin Harcourt UNSW Business School

Το ΚΚΕ δεν θα δώσει ψήφο ανοχής στον ΣΥΡΙΖΑ για να υπάρξουν τα χειρότερα

Λογότυπο ΕΠΑΜ


Το ΚΚΕ δεν θα δώσει ψήφο ανοχής σε κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ, λέει και ξαναλέει ο κ. Κουτσούμπας. Την ίδια ώρα προδικάζει ότι μια αντιμνημονιακή κυβέρνηση δεν πρόκειται παρά να είναι μια από τα ίδια.

Γιατί η ψήφος ανοχής είναι πρόβλημα για το ΚΚΕ; Γιατί “ανοχή ζητά ο ένοχος” μας είπε ο Κουτσούμπας και μας άφησε άφωνους. Η περίπτωση να διαπραγματευθεί το ΚΚΕ μια πιθανή ψήφο ανοχής σε μια αντιμνημονιακή κυβέρνηση έναντι συγκεκριμένων δεσμεύσεων; Γιατί είναι κακό να διεκδικήσει κανείς άμεσα μέτρα ανακούφισης, όπως διαγραφή του χρέους προς την εφορία, ρύθμιση των τραπεζικών δανείων υπέρ των λαικών στρωμάτων, την κατάργηση των ποινικών εναντίον των οφειλετών, κοκ., είτε περισσότερες ελευθερίες, όπως απλή αναλογική ως πάγιο εκλογικό σύστημα, κοκ, για να δώσει ψήφο ανοχής σε μια κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ;

Γιατί η ηγεσία του ΚΚΕ προδικάζει δεν υπάρχει κανένα περιθώριο; Τι θα συμβεί αν από τη δική της ψήφο ανοχής εξαρτάται το αν θα υπάρξει μια κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, ή η επαναφορά των σημερινών κυβερνώντων; Είναι το ίδιο; Για την ηγεσία του ΚΚΕ είναι προφανώς το ίδιο είτε μια κυβέρνηση αντιμνημονιακή, είτε μια κυβέρνηση φουλ μνημονιακή σαν την σημερινή.

Τι σημαίνει στην πράξη μια τέτοια στάση; Στην πράξη σημαίνει ότι η ηγεσία του ΚΚΕ αποκλείει εκ προοιμίου οποιαδήποτε διεκδίκηση καλύτερων όρων και συνθηκών για τις εργαζόμενες μάζες. Σημαίνει ότι αν είναι στο χέρι της ηγεσίας του ΚΚΕ, δεν θα επιτρέψει να υπάρξει μια αντιμνημονιακή κυβέρνηση και με την άρνησή της αυτή θα επιτρέψει την επάνοδο της σημερινής κυβερνώσας συμμορίας.

Ψηφος ανοχής δεν σημαίνει καθόλου ταύτιση με μια κυβέρνηση. Είναι ένα μέσο για να εξασφαλιστούν κάποια ελάχιστα μέτρα προκειμένου να πάρει έστω μια ανάσα ο λαός και να διευκολυνθεί ο αγώνας του. Κάτι που προφανώς η ηγεσία του ΚΚΕ αρνείται εκ προοιμίου.

Ποιος λοιπόν είναι πιο επικίνδυνος. Ο ΣΥΡΙΖΑ που η ανάδειξή του στην κυβέρνηση θα σημάνει την ανατροπή των κυβερνώντων επιλογής των δανειστών, ή το ΚΚΕ που προδικάζει την επάνοδο των ίδιων πολιτικών, ίσως και των ίδιων κυβερνώντων, ειδικά αν είναι στο χέρι του;

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ έχει δώσει γη και ύδωρ στους επικυρίαρχους. Όμως η άνοδος του ΣΥΡΙΖΑ στην κυβέρνηση συμπυκνώνει τις προσδοκίες πλατύτατων στρωμάτων του λαού. Εκφράζει την ανατροπή της κυβερνώσας συμμορίας και των πολιτικών της. Αυτή είναι η εσωτερική αντίφαση που θα κρίνει από τις πρώτες ημέρες την τύχη μιας κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ.

Το αν ο λαός θα κάνει βήματα μπρος, ή θα επικρατήσει η απογοήτευση και η απελπισία από τον εκφυλισμό του ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι κάτι δεδομένο προκαταβολικά. Εξαρτάται από την άνοδο των κοινωνικών αγώνων, δηλαδή της ταξικής πάλης. Το να αρνείσαι, όπως η ηγεσία του ΚΚΕ, να συμβάλεις έτσι ώστε ο λαός να γλυτώσει από τους σημερινούς κυβερνώντες και ταυτόχρονα να εξασφαλίσει κάποιες ελάχιστες και πενιχρές έστω νίκες προκειμένου να πάρει θάρρος και να προχωρήσει μπροστά, τότε, το θέλεις, δεν το θέλεις, λειτουργείς ως βαλβίδα ασφαλείας για το καθεστώς.

Με λίγα λόγια. Ας μην αυταπατάται όποιος επιλέγει να ψηφίσει ΚΚΕ σήμερα. Στην πράξη η ψήφος του θα ενισχύσει τις προσπάθειες των σημερινών κυβερνώντων να μην υπάρξει αντιμνημονιακή κυβέρνηση. Για την ηγεσία του ΚΚΕ είναι καλύτερο να παραμείνουν οι σημερινοί κυβερνώντες, ή κάποια παραλλαγή τους, παρά ο λαός να δοκιμάσει την τύχη του ανατρέποντάς τους έστω και με μια μεσοβέζικη, ασταθή και αδύναμη αντιμνημονιακή κυβέρνηση.

Όσο κι αν μια αντιμνημονιακή κυβέρνηση αποδειχθεί ανίκανη να τα βάλει με τους δανειστές και επικυρίαρχους, τόσο θα απελευθερώνονται μαζικές δυνάμεις του λαού πιο αποφασισμένες να κάνουν το επόμενο βήμα. Αρκεί να υπάρξει αυτή η μεσοβέζικη αντιμνημονιακή κυβέρνηση, να ανατραπεί η σημερινή κυβερνώσα συμμορία και να αναπτυχθεί ένα ρωμαλέο κίνημα διεκδίκησης λαικών αιτημάτων. Κάτω από προϋποθέσεις μια τέτοια εξέλιξη μπορεί να αποτελέσει την έναρξη του δρόμου για μια συνολική ανατροπή του καθεστώτος.

Εκτός κι αν περάσει της ηγεσίας του ΚΚΕ, η οποία θεωρεί εκ προοιμίου ότι τίποτε δεν πρόκεται γίνει και ο λαός θα ηττηθεί. Ψήφος στο ΚΚΕ, σημαίνει ψήφος για την προκαταβολική ήττα του λαού. Ακριβώς όπως συμβαίνει πάντα με όσους χρησιμοποιούν τα επαναστατικά συνθήματα για να κρύψουν τις εξαρτήσεις τους από το καθεστώς και την συνθηκολόγηση μαζί του.

Αναρτήθηκε από ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΑΖΑΚΗΣ στις 10:06 μ.μ.

%d bloggers like this: