Daily Archives: December 9, 2014

The Rise of German Imperialism and the Phony “Russian Threat”

12.06.2014 :: Analysis


Introduction: The principle Nazi ideological prop that secured massive financial and political support from Germany’s leading industrialists was the Communist and Soviet threat. The main Nazi military drive, absorbing two-thirds of its best troops, was directed eastward at conquering and destroying Russia.

The ‘Russian Threat’ justified Nazi Germany’s conquest and occupation of the Ukraine, the Balkans, Eastern Europe and the Baltic states, with the aid of a substantial proportion of local Nazi collaborators.

After Germany’s defeat , division and disarmament, and with the extension of Soviet power, the US reinstated the Nazi industrial and banking giants, officials and intelligence operatives.At first they were engaged in rebuilding their domestic economy and consolidating political power, in collaboration with the US military occupation forces.

By the late 1960’s Germany regained economic primacy in Europe and was at the forefront of European ‘integration’, in association with France and England. It soon came to dominate the principle decision – making institutions of the European Union(EU). The EU served as Germany’s instrument for conquest by stealth. Year by year, through ‘aid’ and low interest loans,the EU facilitated German capitalist’s market penetration and financial expansion,through out south and central Europe. Germany set the agenda for Western Europe, gaining economic dominance while benefiting from US subversion and encirclement of Eastern Europe, Russia and the Baltic and Balkan states.

Germany’s Great Leap Forward: The Annexation of East Germany and the Demise of the USSR

Germany’s projection of power on a world scale would never have occurred if it had not annexed East Germany. Despite the West German claims of beneficence and ‘aid’ to the East, the Bonn regime secured several million skilled engineers, workers and technicians, the takeover of factories, productive farms and, most important, the Eastern European and Russian markets for industrial goods, worth billions of dollars. Germany was transformed from an emerging influential EU partner, into the most dynamic expansionist power in Europe, especially in the former Warsaw Pact economies.

The annexation of East Germany and the overthrow of the Communist governments in the East allowed German capitalists to dominate markets in the former Eastern bloc .As the major trading partner, it seized control of major industrial enterprises via corrupt privatizations decreed by the newly installed pro-capitalist client regimes. As the Czech Republic, Poland, Slovakia, Hungary, Bulgarian, the Baltic States “privatized” and “de-nationalized” strategic economic, trade, media and social service sectors, ‘unified’ Germany was able to resume a privileged place. As Russia fell into the hands of gangsters, emerging oligarchs and political proxies of western capitalists, its entire industrial infrastructure was decimated and Russia was converted into a giant raw-material export region.

Germany converted its trade relations with Russia from one between equals into a ‘colonial’ pattern: Germany exported high value industrial products and imported gas, oil and raw materials from Russia.

German power expanded exponentially, with the annexation of the “other Germany”, the restoration of capitalism in Eastern Europe and the ascendancy of client regimes eager and willing to submit to a German dominated European Union and a US directed NATO military command.

German political-economic expansion via ‘popular uprisings’, controlled by local political clients, was soon accompanied by a US led military offensive – sparked by separatist movements. Germany intervened in Yugoslavia, aiding and abetting separatists in Slovenia and Croatia .It backed the US-NATO bombing of Serbia and supported the far-right, self-styled Kosovo Liberation Army ( KLA),engaged in a terrorist war in Kosovo . Belgrade was defeated and regime change led to a neo-liberal client state. The US built the largest military base in Europe in Kosovo. Montenegro and Macedonia became EU satellites.

While NATO expanded and enhanced the US military presence up to Russia’s borders, Germany became the continent’s pre-eminent economic power.

Germany and the New World Order

While President Bush and Clinton were heralding a “new world order”, based on unipolar military supremacy, Germany advanced its new imperial order by exercising its political and economic levers. Each of the two power centers, Germany and the US, shared the common quest of rapidly incorporating the new capitalist regimes into their regional organizations –the European Union (EU) and NATO– and extending their reach globally. Given the reactionaryorigins and trajectory into vassalage of the Eastern, Baltic and Balkan regimes, and given their political fears of a popular reaction to the loss of employment, welfare and independence resulting from their implementation of savage neoliberal “shock policies”, the client rulers immediately “applied” for membership as subordinate members of the EU and NATO, trading sovereignty, markets and national ownership of the means of production for economic handouts and the ‘free’ movement of labor, an escape valve for the millions of newly unemployed workers. German and English capital got millions of skilled immigrant workers at below labor market wages, and unimpeded access to markets and resources. The US secured NATO military bases, and recruited military forces for its Middle East and South Asian imperial wars.

US-German military and economic dominance in Europe was premised on retaining Russia as a weak quasi vassal state, and on the continued economic growth of their economies beyond the initial pillage of the ex-communist economies.

For the US, uncontested military supremacy throughout Europe was the springboard for near-time imperial expansion in the Middle East, South Asia, Africa and Latin America. NATO was ‘internationalized’ into an offensive global military alliance: first in Somalia, Afghanistan then Iraq, Libya, Syria and the Ukraine.

The Rise of Russia, The Islamic Resistance and the New Cold War

During the ‘decade of infamy’ (1991-2000) extreme privatization measures by the client rulers in Russia on behalf of EU and US investors and gangster oligarchs, added up to vast pillage of the entire economy, public treasury and national patrimony. The image and reality of a giant prostrate vassal state unable to pursue an independent foreign policy, and incapable of providing the minimum semblance of a modern functioning economy and maintaining the rule of law, became the defining view of Russia by the EU and the USA. Post-communist Russia, a failed state by any measure, was dubbed a “liberal democracy” by every western capitalist politician and so it was repeated by all their mass media acolytes.

The fortuitous rise of Vladimir Putin and the gradual replacement of some of the most egregious ‘sell-out’ neo-liberal officials, and most important, the reconstruction of the Russian state with a proper budget and functioning national institutions, was immediately perceived as a threat to US military supremacy and German economic expansion. Russia’s transition from Western vassalage to regaining its status as a sovereign independent state set in motion, an aggressive counter-offensive by the US-EU. They financed a neo-liberal-oligarchy backed political opposition in an attempt to restore Russia to vassalage via street demonstrations and elections .Their efforts to oust Putin and re-establish Western vassal state failed. What worked in 19991 with Yeltsin’s power grab against Gorbachev was ineffective against Putin. The vast majority of Russians did not want a return to the decade of infamy.

In the beginning of the new century, Putin and his team set new ground-rules, in which oligarchs could retain their illicit wealth and conglomerates, providing they didn’t use their economic levers to seize state power. Secondly, Putin revived and restored the scientific technical, military, industrial and cultural institutions and centralized trade and investment decisions within a wide circle of public and private decision makers not beholden to Western policymakers. Thirdly, he began to assess and rectify the breakdown of Russian security agencies particularly with regard to the threats emanating from Western sponsored ‘separatist’ movements in the Caucuses, especially, in Chechnya, and the onset of US backed ‘color revolutions’ in the Ukraine and Georgia.

At first, Putin optimistically assumed that, Russia being a capitalist state, and without any competing ideology, the normalization and stabilization of the Russian state would bewelcomed by the US and the EU. He even envisioned that they would accept Russia as an economic, political, and even NATO partner. Putin even made overtures to join and co-operate with NATO and the EU. The West did not try to dissuade Putin of his illusions .In fact they encouraged him, even as they escalated their backing for Putin’s internal opposition and prepared a series of imperial wars and sanctions in the Middle East, targeting traditional Russian allies in Iraq, Syria and Libya.

As the ‘internal’ subversive strategy failed to dislodge President Putin, and the Russian state prevailed over the neo-vassals, the demonization of Putin became constant and shrill. The West moved decisively to an ‘outsider strategy’, to isolate, encircle and undermine the Russian state by undermining allies, and trading partners

US and Germany Confront Russia: Manufacturing the “Russian Threat”

Russia was enticed to support US and NATO wars in Iraq, Afghanistan and Libya in exchange for the promise of deeper integration into Western markets. The US and EU accepted Russian co-operation, including military supply routes and bases, for their invasion and occupation of Afghanistan. The NATO powers secured Russian support of sanctions against Iran. They exploited Russia’s naïve support of a “no fly zone” over Libya to launch a full scale aerial war. The US financed so-called “color revolutions” in Georgia and the Ukraine overt, a dress rehearsal for the putsch in 2014 Each violent seizure of power allowed NATO to impose anti-Russian rulers eager and willing to serve as vassal states to Germany and the US.

Germany spearheaded the European imperial advance in the Balkans and Moldavia, countries with strong economic ties to Russia. High German officials “visited” the Balkans to bolster their ties with vassal regimes in Slovenia, Bulgaria, Slovakia and Croatia. Under German direction, the European Union ordered the vassal Bulgarian regime of Boyko “the booby” Borisov to block the passage of Russian owned South Stream pipeline to Serbia, Hungary, Slovenia and beyond. The Bulgarian state lost $400 million in annual revenue . . . Germany and the US bankrolled pro-NATO and EU client politicians in Moldavia – securing the election of Iurie Leanca as Prime Minister. As a result of Leanca’s slavish pursuit of EU vassalage, Moldavia lost $150 million in exports to Russia. Leanca’s pro-EU policies go counter to the views of most Moldavians – 57% see Russia as the country’s most important economic partner. Nearly 40% of the Moldavian working age population works in Russia and 25% of the Moldavians’ $8 billion GDP is accounted for by overseas remittances.

German and the US empire-builders steamroll over dissenting voices in Hungary, Serbia and Slovenia, as well as Moldova and Bulgaria, who’s economy and population suffer from the impositions of the blockade of the Russian gas and oil pipeline. But Germany’s, all out economic warfare against Russia takes precedent over the interests of its vassal states: its theirs to sacrifice for the ‘Greater Good’ of the emerging German economic empire and the US – NATO military encirclement of Russia. The extremely crude dictates of German imperial interests articulated through the EU, and the willingness of Balkan and Baltic regimes to sacrifice fundamental economic interests, are the best indicators of the emerging German empire in Europe.

Parallel to Germany’s rabid anti-Russian economic campaign, the US via NATO is engaged in a vast military build-up along the length and breadth of Russia’s frontier. The US stooge, NATO Chief Jens Stoltenberg, boasts that over the current year, NATO has increased 5-fold the warplanes and bombers patrolling Russian maritime and land frontiers, carried out military exercises every two days and vastly increased the number of war ships in the Baltic and Black Sea.


What is absolutely clear is that the US and Germany want to return Russia to the vassalage status of the 1990’s. They do not want ‘normal relations’. From the moment Putin moved to restore the Russian state and economy, the Western powers have engaged in a series of political and military interventions, eliminating Russian allies, trading partners and independent states.

The emergent of extremist, visceral anti-Russian regimes in Poland, Latvia, Estonia and Lithuania served as the forward shield for NATO advancement and German economic encroachment. Hitler’s ‘dream’ of realizing the conquest of the East via unilateral military conquest has now under Prime Minister Merkel taken the form of conquest by stealth in Northern and Central Europe , by economic blackmail in the Balkans ,and by violent putsches in the Ukraine and Georgia.

The German economic ruling class is divided between the dominant pro-US sector that is willing to sacrifice lucrative trade with Russia today in hopes of dominating and pillaging the entire economy in a post-Putin Russia (dominated by ‘reborn Yeltsin clones’); and a minority industrial sector, which wants to end sanctions and return to normal economic relations with Russia.

Germany is fearful that its client rulers in the East, especially in the Balkans are vulnerable to a popular upheaval due to the economic sacrifices they impose on the population. Hence, Germany is wholly in favor of the new NATO rapid deployment force, ostensibly designed to counter a non-existent “Russian threat” but in reality to prop up faltering vassal regimes.

The ‘Russian Threat’, the ideology driving the US and German offensive throughout Europe and the Caucuses, is a replay of the same doctrine which Hitler used to secure support from domestic industrial bankers, conservatives and right wing overseas collaborators among extremists in Ukraine, Hungary, Rumania and Bulgaria.

The US-EU seizure of power via vassal political clients backed by corrupt oligarchs and Nazi street fighters in Ukraine detonated the current crisis. Ukraine power grab posed a top security threat to the very existence of Russia as an independent state. After the Kiev take-over, NATO moved its stooge regime in Kiev forward to militarily eliminate the independent regions in the Southeast and seize the Crimea .thus totally eliminating Russia’s strategic position in the Black Sea.
Russia the victim of the NATO power grab was labelled the “aggressor”. The entire officialdom and mass media echoed the Big Lie.
Two decades of US NATO military advances on Russia’s borders and German-EU economic expansion into Russian markets were obfuscated. Ukraine is the most important strategic military platform from which the US-NATO can launch an attack on the Russian heartland and the single largest market for Germany since the annexation of East Germany

The US and Germany see the Ukraine conquest as of extreme value in itself but also as the key to launching an all-out offensive to strangle Russia’s economy via sanctions and dumping oil and to militarily threaten Russia. The strategic goal is to reduce the Russian population to poverty and to re-activate the quasi-moribund opposition to overthrow the Putin government and return Russia to permanent vassalage.
The US and German imperial elite, looking beyond Russia, believe that if they control Russia, they can encircle ,isolate and attack China from the West as well as the East.

Wild-eyed fanatics they are not. But as rabid proponents of a permanent war to end Russia’s presence in Europe and to undermine China’s emergence as a world power, they are willing to go to the brink of a nuclear war.

The ideological centerpiece of US-German imperial expansion and conquest in Europe and the Caucuses is the “Russian Threat”. It is the touchstone defining adversaries and allies. Countries that do not uphold sanctions are targeted. The mass media repeat the lie. The “Russian Threat” has become the war cry for cringing vassals – the phony justification for imposing frightful sacrifices to serve their imperial ‘padrones’ in Berlin and Washington – fearing the rebellion of the ‘sacrificed’ population. No doubt, under siege, Russia will be forced to make sacrifices. The oligarchs will flee westward; the liberals will crawl under their beds. But just as the Soviets turned the tide of war in Stalingrad, the Russian people, past the first two years of a bootstrap operation will survive, thrive and become once again a beacon of hope to all people looking to get from under the tyranny of US-NATO militarism and German-EU economic dictates.


Οι σημερινοί απολογητές του Γ Ράιχ

Λογότυπο ΕΠΑΜ


Η αναγόρευση του Γερμανού ιστορικού Χάινζ Ρίχτερ σε επίτημο διδάκτορα του Πανεπιστημίου της Κρήτης, έγινε αφορμή για να αναμοχλεύσουμε την ιστορία μας. Να θυμηθούμε επιτέλους τους αδικαίωτους αγώνες του ελληνικού λαού. Όχι μόνο το αίμα των εκατοντάδων χιλιάδων θυμάτων της ναζιστικής κατοχής, που από τότε περιμένουν ακόμη τη δικαίωσή τους, αλλά και τα παλλαϊκά αιτήματα της απελευθέρωσης για εθνική ανεξαρτησία και λαοκρατική αναγέννηση της Ελλάδας, που ενέπνευσαν την αντίσταση του ελληνικού λαού και παραμένουν έως σήμερα ανεκπλήρωτα.

Σε μια εποχή όπου η ιστορία των αγώνων και της αντίστασης του ελληνικού λαού, βιάζεται με τον πιο κατάφορο τρόπο, τόσο από τα δεξιά, όσο και από τα αριστερά, προκειμένου να σβήσουν οι συλλογικές μνήμες από τα ιστορικά αιτήματα της εθνικής αξιοπρέπειας, της εθνικής ανεξαρτησίας και κυριαρχίας, η κοινή γνώμη επέδειξε μια αξιοθαύμαστη ευαισθησία. Βλέπετε ο λαός μας προορίζεται για δουλοπάροικος νέων καταχτητών και δεν μπορεί να ζει με “μύθους”, δηλαδή με ηρωικές παραδόσεις και μνήμες αγώνων για την ελεθερία.

Ένας ακόμη απολογητής των ναζί

Η φασαρία που ξεσηκώθηκε είχε σαν θρυαλλίδα το βιβλίο του κ. Ρίχτερ με τίτλο, OperationMerkur: Die Eroberung Der Insel Kreta Im Mai 1941 (Επιχείρηση Ερμής: Η κατάκτηση του νησιού της Κρήτης το Μάιο του 1941). Στο βιβλίο αυτό ο κ. Ρίχτερ χαρακτηρίζει την Μάχη της Κρήτης ως «στρατιωτικό μύθο». Παράλληλα υιοθετεί την άποψη ότι «οι άτακτοι Κρήτες, που έλαβαν όπλα κατά των μονάδων εισβολής (αλεξιπτωτιστές, ορεινοί κυνηγοί), μεταχειρίστηκαν «βάναυσες» και «βάρβαρες πρακτικές σε βάρος των Γερμανών τραυματιών, αιχμαλώτων, ή και νεκρών,  παραβιάζοντας το Δίκαιο του Πολέμου». Ως απόδειξη χρησιμοποιεί αναφορές και μαρτυρίες των καταχτητών ναζί, χωρίς να κάνει τον κόπο να τις ερευνήσει επί τόπου, ή να τις αντιπαραβάλει έστω με άλλες μαρτυρίες και αναφορές από συμμαχικά και ελληνικά αρχεία.

Ο κ. Ρίχτερ με το βιβλίο του αυτό φανερώνεται όχι ως αντικειμενικός ιστορικός, στο μέτρο πάντα του δυνατού, αλλά ως χυδαίος απολογητής της επίσημης Γερμανίας. Υιοθετεί όλα τα τετριμένα μυθεύματα της επίσημης Γερμανίας, που χρησιμοποιούνται ακόμη και σήμερα ώστε το Βερολίνο να μην αναγνωρίσει και να αποζημιώσει τα θύματα της θηριωδίας των δυνάμεων κατοχής στην Ελλάδα. Η κυριότερη απ’ όλες τις μυθοπλασίες απολογητικής που χρησιμοποιεί είναι η επινόηση ότι το δίκαιο του πολέμου εκείνη την εποχή δεν επέτρεπε, ούτε προέβλεπε τη συμμετοχή πολιτών στις μάχες.

Ξεδιαντροπα και ύποπτα επιχειρήματα

Το μύθευμα αυτό υιοθέτησε κι αυτός που φαίνεται να εισηγήθηκε την αναγόρευση του Ρίχτερ σε επίτιμο διδάκτορα του Πανεπιστημίου Κρήτης, ο κ. Ανδρέας Στεργίου, καθηγητής του τμήματος πολιτικής επιστήμης. Μάλιστα στην εκπομπή Αντιθέσεις του Κρήτη TV (21 Νοεμβρίου) παρενέβη ο κ. Στεργίου προκειμένου να υπερασπιστεί την ιστορική “αντικειμενικότητα” του Ρίχτερ λέγοντας: “Προσέξτε, αυτό που δεν ειπώθηκε από το Βερολίνο στους αλεξιπτωτιστές είναι ότι εκεί που θα πάνε θα αντιμετωπίσουνε κάποιους πολίτες, κάποιους αντάρτες, οι οποίοι βάσει του τότε δικαίου του πολέμου, που δεν είναι η Συνθήκη της Γενεύης όπως ανέφερε ο αξιότιμος στρατηγός, αλλά η Συνθήκη της Χάγης, η οποία δεν αναγνώριζε τον ανταρτοπόλεμο. Προσέξτε τι γίνεται. Και γι’ αυτό το λόγο αυτοί οι στρατηγοί που έδωσαν τις διαταγές, είτε δεν καταδικάστηκαν, είτε τους επιβλήθηκαν πολύ μικρές ποινές. Γιατί; Γιατί πολεμούσαν εναντίον ανθρώπων που υποτίθεται ότι απαγορευόταν να πολεμούν. Γιατί το πολεμικό δίκαιο εκείνης της εποχής δεν αναγνώριζε αυτούς τους ανθρώπους.”

Αν και αυτό παπαγαλίζει η επίσημη Γερμανία από το 1948, εφοδιασμένη με αποφάσεις των στρατιωτικών δικαστηρίων της Νυρεμβέργης εκείνης της εποχής, δεν υπάρχει ίχνος αλήθειας σ’ αυτόν τον ισχυρισμό. Και είναι άκρως προκλητικό να ακούγεται από πανεπιστημιακό ένα τόσο απροκάλυπτο ψέμμα.

Η προκλητική αυτή δήλωση, μαζί με το γεγονός ότι η τελετή αναγόρευσης έγινε εν κρυπτώ με λιγοστούς και επιλεγμένους παρευρισκόμενους, αλλά και με τον Ρίχτερ να προσέρχεται και να αποχωρεί ως κλέφτης από τους χώρους του Πανεπιστημίου, δείχνει ότι τα κίνητρα της όλης ενέργειας δεν είναι καθόλου αθώα. Δεν ξέρουμε τι κρύβεται πίσω από την όλη υπόθεση για να δεχθεί κάποιος σαν τον Ρίχτερ, μια τόσο ατιμωτική τελετή αναγόρευσης, οι συνθήκες της οποίας θα έκαναν τον οποιονδήποτε να αρνηθεί να παραβρεθεί για λόγους αξιοπρέπειας. Με την προϋπόθεση βεβαίως ότι διαθέτει όντως αξιοπρέπεια. Το σίγουρο είναι ότι πρόκειται για μια πολύ σκοτεινή ιστορία με πολλές ουρές. Και μάλλον θα την βρούμε μπροστά μας.

Δρυός πεσούσης πας ανήρ ξυλεύεται

Φυσικά δεν έλειψαν κι εκείνοι που θέλησαν να εκμεταλλευτούν την όλη υπόθεση για τους δικούς τους πολιτικούς λόγους. Τέτοια χαρακτηριστική περίπτωση είναι ο βουλευτής Ηρακλείου της ΝΔ, κ. Λευτέρης Αυγενάκης, ο οποίος με κοινοβουλευτική του παρέμβαση προς τον Υπουργό Παιδείας και Θρησκευμάτων κ. Ανδρέα Λοβέρδο, επισημαίνει ότι «οι διαδικασίες που ακολουθήθηκαν στο Τμήμα Πολιτικής Επιστήμης ήταν ελλιπείς και προβληματικές καθώς δεν υπήρξε καμία γραπτή εισήγηση, όπως προβλέπει ο νόμος», και υπογραμμίζει «πως είναι δυνατό να τελεί το Πανεπιστήμιο υπό κατάληψη και να γίνονται διαδικασίες αναγόρευσης;».

Βλέπετε οι “εγκέφαλοι” της αναγόρευσης του κ. Ρίχτερ ανήκουν στην πανεπιστημιακή φράξια του κ. Σταθάκη, βουλευτή και ηγετικού στελέχους του ΣΥΡΙΖΑ. Εξού και το γεγονός ότι ο επίσημος ΣΥΡΙΖΑ τήρησε σιωπή ιχθύος, ενώ στελέχη του στο Ρέθυμνο προκαλούσαν με αισχρό τρόπο το κοινό αίσθημα των κρητικών, υιοθετώντας αισχρούς χαρακτηρισμούς για τον αγώνα του κρητικού λαού εναντίον των ναζί. Για τα κομματόσκυλα του κ. Σταθάκη η ευαισθησία των κρητικών, δεν είναι παρά απόδειξη του “εθνικισμού” τους. Έτσι ο κ. Αυγενάκης, ως βουλευτής της ΝΔ, βρήκε την ευκαιρία να καπιλευθεί πολιτικά το όλο θέμα σε βάρος του ΣΥΡΙΖΑ.

Επιλεκτικά θιγόμενοι…

Σχετικές δηλώσεις και ανακοινώσεις έβγαλαν πολλοί. Ανάμεσά τους και το Εθνικό Συμβούλιο Διεκδίκησης των Γερμανικών Οφειλών. Αυτό που κάνει, ωστόσο, εντύπωση είναι το γεγονός ότι σχεδόν κανένας απ’ όλους αυτούς – ιδίως το Εθνικό Συμβούλιο, το οποίο επέδειξε ιδιαίτερη ευαισθησία για την περίπτωση Ρίχτερ – δεν θίχτηκε από την κατάθεση στεφάνου και απόδοσης στρατιωτικών τιμών από τον κ. Κωσταράκο, αρχηγό ΓΕΕΘΑ, στους τάφους των ναζί καταχτητών και εγκληματιών πολέμου στο Γερμανικό στρατιωτικό νεκροταφείο του Διονύσου.

Δεν ενοχλήθηκε σχεδόν κανένας από μια τέτοια πράξη, η οποία, από κάθε άποψη, είναι πολύ πιο σοβαρή κι έχει πολύ μεγαλύτερο ειδικό βάρος από την αναγόρευση του κ. Ρίχτερ σε επίτιμο διδάκτορα. Γιατί άραγε; Ηθελημένη άγνοια, σκοπιμότητα, ή μήπως γιατί δεν προσφέρεται για ηρωικούς δεκάρικους άνευ αντικρίσματος;

Μάλιστα, αν δεν είναι υπερβολή αυτό που δήλωσε η καθηγήτρια Διεθνούς Δικαίου στο Πάντειο Πανεπιστήμιο Ντανιέλα Μαρούδα, σχετικά με την αναγόρευση του Ρίχτερ σε επίτιμο διδάκτορα: «Ακόμη και αν η πρόθεση είναι θετική, το αποτέλεσμα ενδέχεται να καταστεί επικίνδυνο για τις νομικές θέσεις της Ελλάδας στο ζήτημα των γερμανικών οφειλών». Φανταστείτε πόσο πιο επικίνδυνη για τις νόμιμες απαιτήσεις του ελληνικού λαού έναντι της επίσημης Γερμανίας, μπορεί να αποβεί η πράξη του κ. Κωσταράκου. Το να ανησυχεί κανείς για το ένα και να αδιαφορεί για το άλλο, μας φαίρνει στο νου τη γνωστή αποστροφή από το κατά Ματθαίο (23.24), “οἱ διυλίζοντες τὸν κώνωπα, τὴν δὲ κάμηλον καταπίνοντες”. Βλέπετε το ένα προσφέρεται για πολιτικά ανώδυνο αχό, ενώ το άλλο σε οδηγεί απευθείας σε σύγκρουση με το σημερινό καθεστώς κατοχής.

Οι δήμιοι της Κρήτης

Να θυμήσουμε εδώ ότι στο νεκροταφείο του Διονύσου είναι ενταφιασμένος οι στρατηγός Μύλλερ, ο δικαίως επονομαζόμενος “χασάπης της Κρήτης”, ο δήμιος στρατηγός Μπρόγιερ και ο διαβόητος λοχίας Σούμπερτ. Οι δυο πρώτοι συνελήφθησαν στην Ελλάδα και οδηγήθηκαν σε δίκη από ελληνικό δικαστήριο για αντίποινα με πάνω από 6.700 εκτελεσθέντες ομήρους στην Κρήτη, για άλλες μαζικές δολοφονίες και σφαγές, συστηματική τρομοκρατία, απελάσεις, λεηλασία, απρόκλητη καταστροφή, βασανιστήρια και κάθε λογής κακομεταχείριση των πολιτών. Καταδικάστηκαν σε θάνατο στις 9 Δεκέμβρη 1946.

H ποινή τους εκτελέστηκε στο Χαϊδάρι στις 20 Μαίου 1947. Οι σωροί τους σήμερα βρίσκονται στο Γερμανικό στρατιωτικό νεκροταφείο του Διονύσου. Το ίδιο και του λοχία Φριτς Σούμπερτ, ο οποίος είχε δημιουργήσει ένα απόσπασμα από ντόπιους προδότες και ποινικούς από τις φυλακές με σκοπό την άσκηση τρομοκρατίας σε βάρος του πληθυσμού. Τα εγκλήματα των “σουμπερτέων”, όπως ονόμαζε ο λαός της Κρήτης το απόσπασμα του Σούμπερτ, ξεπερνούν κάθε νοσηρή φαντασία. Ο Σούμπερτ δικάστηκε από ειδικό δικαστήριο στην Αθήνα, κρίθηκε ένοχος για τη δολοφονία πάνω από 250 αμάχων και καταδικάστηκε 27 φορές σε θάνατο. Η ποινή του εκτελέστηκε στις φυλακές Επταπύργιου της Θεσαλονίκης στις 22 Οκτωβρίου 1947. Η σωρός του βρίσκεται κι αυτή στο Γερμανικό στρατιωτικό νεκροταφείο του Διονύσου.

Θηριωδίες και δικαιολογίες

Οι δήμιοι της Κρήτης κατά τη διάρκεια της δίκης τους δικαιολόγησαν τις πρακτικές τους ως απόρροια στρατιωτικών αναγκών. Επικαλέστηκαν το δίκαιο του πολέμου που κατά τη γνώμη τους δεν επέτρεπε την ανάμιξη απλών πολιτών σε πολεμικές επιχειρήσεις. Ειδικά ο Μύλλερ δικαιολογώντας το ολοκαύτωμα της Βιάνου, που ο ίδιος διέταξε, είπε ότι έπρεπε να γίνει για να αποτρέψει την ενίσχυση των ανταρτών από τον πληθυσμό. Οι τακτικές αυτές είναι οι πλέον ενδεδειγμένες για έναν στρατό κατοχής. Έφερε μάλιστα ως παράδειγμα τον ελληνικό στρατό λέγοντας ότι “η Ελλάς έχασε τον πόλεμο της Μικράς Ασίας διότι ο άμαχος πληθυσμός της Τουρκίας είχε λάβει μέρος εις τας μάχας κατά των Ελλήνων.” (Ελευθερία, 20/11/1946).

Σε άλλη περίπτωση ο Μύλλερ θεώρησε αναγκαία τα ολοκαυτώματα της Βιάνου, των Ανωγίων και δεκάδων άλλων χωριών, μαζί και τις εκτελέσεις ομήρων, για λόγους στρατιωτικής ανάγκης. Χωρίς αυτές τις πρακτικές οι γερμανικές δυνάμεις θα ήταν αδύνατο να κρατήσουν το νησί. “Εις τοιαύτην περίπτωσιν η γερμανική στρατιωτική ηγεσία θα ευρίσκετο εις πολύ δύσκολον θέσιν και δεν θα ηδύνατο να εκτελέση το καθήκον της λόγω της μορφής του εδάφους και της αντιστάσεως του Κρητικού λαού.” (Ελευθερία, 9/11/1946).

Οι παρεμβάσεις στην απόδοση δικαιοσύνης

Το δικαστήριο απέριψε όλες τις δικαιολογίες που επικαλέστηκαν οι δήμιοι της Κρήτης. Το πνεύμα της απόφασης του δικαστηρίου εναντίον των Μύλλερ και Μπρόγιερ αποτυπώνεται με πολύ χαρακτηριστικό τρόπο από το πρωτοσέλιδο σημείωμα της εφημεριδας Ελευθερίας (12/12/1946): “Η εις θάνατον καταδίκη των δύο στυγερών δημίων της Κρήτης, των στρατηγών Μύλλερ και Μπρόγιερ, αποτελεί μίαν πράξιν δικαιοσύνης, επί της οποίας ουδεμία χωρεί υπαναχώρησις. Διότι τα εγκλήματα που διέπραξαν ούτοι εις βάρος του μαρτυρικού λαού της Κρήτης, υπήρξαν απόρροια όχι πολεμικής ανάγκης, αλλά της κτηνώδους εθνικοσοσιαλιστικής αρχής, κατά την οποία μόνο δια του αίματος, των εμπρησμών και των καταστροφών θα ήτο δυνατόν να διατηρηθή το γόητρον της Γερμανίας. Θέσαντες εαυτούς με τας πράξεις των οι δυο Γερμανοί δήμιοι έξω της πεπολιτισμένης ανθρωπότητος, δεν δικαιούνται καμιάς επιεικείας εκ μέρους της. Η εκτέλεσίς των πρέπει να γίνη αμέσως. Και το απόσπασμα να αποτελεσθή από Κρήτας.”

Η ανησυχία της εφημερίδας δεν ήταν άδικη. Οι καταδικασθέντες είχαν αιτηθεί χάριτος. Με δεδομένο το γεγονός ότι οι δοσίλογοι της κατοχής εκείνη την εποχή βρίσκονταν υπό την προστασία της Βρετανίας, δίκαια ανησυχούσαν πολλοί ότι τελικά θα τους δωθεί χάρις. Όπως έγινε τελικά με έναν ακόμη δήμιο της Κρήτης, τον Γερμανό στρατηγό Αλεξάντερ Αντρέ, ο οποίος αν και υπεύθυνος για μαζικές δολοφονίες αμάχων στην Κρήτη, τελικά όταν δικάστηκε από ελληνικό δικαστήριο στην Αθήνα του επιβλήθηκε η ποινή της ισόβειας φυλάκισης για εγκλήματα πολέμου (22/12/1947). Ο βασιλιάς Παύλος  – μετά από απαίτηση της Δυτικής Γερμανίας και συνηγορία των ΗΠΑ – μετέτρεψε την ποινή του στις 23/12/1951 σε 4 χρόνια φυλάκισης. Έτσι στις 10/1/1952 ο Αντρέ αποφυλακίζεται και με συνοδεία από την Γερμανική πρεσβεία των Αθηνών επιστρέφει εξιλεωμένος πίσω στη Γερμανία. Πέθανε στο Βισμπάντεν στις 3/4/1979.

Εθνοκάθαρση αλά Βέρμαχτ

Το 1945 υπό την αιγίδα του νεοσύστατου ΟΗΕ συστάθηκαν επιτροπές αποτίμησης των εγκλημάτων πολέμου στην Ελλάδα. Στην Κρήτη συστάθηκε μια τετραμελής επιτροπή υπό την προεδρεία του Νίκου Καζαντζάκη. Στις 17 Ιουνίου 1945 ξεκίνησε το έργο της και είχε σαράντα ημέρες για να το συμπληρώσει και να υποβάλλει τα πορίσματά της στα Ηνωμένα Έθνη. Η επιτροπή Καζαντζάκη χαρτογράφησε θηριωδίες που διαπράχθηκαν σε 106 χωριά της Κρήτης, που οι ναζιστικές δυνάμεις κατοχής κατέστρεψαν ολοσχαιρώς ως αντίποινα.

Ο κατάλογος των χωριών που επλήγησαν δεν περιλαμβάνει τα χωριά στα οποία έγιναν μόνο σφαγές αθώων, ή όπου καταστράφησαν μόνο λίγα σπίτια. Η επιτροπή Καζαντζάκη περιγράφει τρεις φάσεις στο ολοκαύτωμα της Κρήτης. Η πρώτη φάση αφορά στην περίοδο της Μάχης της Κρήτης και τα άμεσα επακόλουθά της. Πρωταγωνιστής αυτή την περίοδο ήταν ο Κουρτ Στούντεντ, διοικητής των δυνάμεων εισβολής. Σε οδηγία του που ονομάζεται Επιχείρηση Εκδίκηση, διέταξε τα στρατεύματά του να πυροβολούν πολίτες ανεξάρτητα από την ηλικία, ή το φύλο, να λεηλατούν και να καίνε χωριά, αλλά και να εξοντώσουν τον ανδρικό πληθυσμό ολόκληρων περιοχών. Η δεύτερη φάση καλύπτει την κατοχή, και η τρίτη αναφέρεται στην περίοδο της γερμανικής υποχώρησης.

Στις 2 του Ιούνη 1941, οι Γερμανοί, δύο ημέρες μετά την επικράτησή τους στη μάχη της Κρήτης, εκτέλεσαν όλο τον ανδρικό πληθυσμό στο κρητικό χωριό Κοντομαρί στην περιοχή των Χανίων, ως αντίποινα για την αντίστασή τους στη γερμανική εισβολή. Θεωρείται ως η πρώτη μαζική εκτέλεση αμάχων για αντίποινα σ’ ολόκληρη την Ευρώπη.

Μια μονάδα αλεξιπτωτιστών υπό τις διαταγές του υπολοχαγού Horst Trebes εισήλθε στο Κοντομαρί, συγκέντρωσε όλους τους κατοίκους του χωριού και εκτέλεσε όλους τους άνδρες από 18 έως 50 ετών. Την ίδια ημέρα, τα ίδια τα γερμανικά στρατεύματα σκότωσαν 49 άνδρες στον Αλικιανό, 12 στην Αγία, και 25 στο Κυρτομάδο. Η σφαγή στο Κοντομαρί καταγράφηκε από την κάμερα του υπολοχαγού Franz-Peter Weixler, ο οποίος υπηρετούσε τότε ως ανταποκριτής προπαγάνδας της Wehrmacht.

Στις 3 Ιουνίου 1941, ένας γερμανικός λόχος υπό τον λοχαγό Νίμπερ εισβάλει στην Κάνδανο. Μετά τη δολοφονία 23 ανδρών και γυναικών, ο Νίμπερ αναρτά τη διαταγή του στρατηγού Στούντεντ, η οποία δήλωνε ότι η Κάνδανος θα καταστραφεί και ο πληθυσμός της θα πρέπει να εξολοθρευτεί αν γινόταν οποιαδήποτε προσπάθεια για επανεγκατάσταση. Μεταξύ εκείνων που εκτελούνται στην Κάνδανο ήταν ο Κώστας Αρχάκης, 103 χρονών, δύο ογδοντάχρονες γυναίκες και αρκετοί εβδομηντάχρονοι. Σε μια πράξη ακραίας βαρβαρότητας, οι Γερμανοί έριξαν τις δύο ηλικιωμένες γυναίκες στα σπίτια τους αφού προηγουμένως τους είχαν βάλει φωτιά. Λίγο αργότερα, ο λοχαγός Νίμπερ προήχθη σε ταγματάρχη για τη δράση του.

Μετά το τέλος του πολέμου, η Ελλάδα ζήτησε από τους Βρετανούς την έκδοση του στρατηγού Kurt Student, αλλά το αίτημα δεν έγινε δεκτό. Ο Στούντεντ δικάστηκε από τους Βρετανούς για κακομεταχείριση κρατουμένων και για τη δολοφονία αιχμαλώτων πολέμου στην Κρήτη. Κρίθηκε ένοχος για τρεις από τις οκτώ κατηγορίες. Καταδικάστηκε σε πέντε χρόνια φυλακή, αλλά απελευθερώθηκε το 1948 για «ιατρικούς λόγους». Ποτέ δεν κατηγορήθηκε για εγκλήματα κατά των αμάχων, όπως η σφαγή στο Κοντομαρί. Το Βρετανικό στρατοδικείο αποδέχθηκε ότι τα εγκλήματα κατά των αμάχων συνιστούσαν στρατιωτική ανάγκη.

Οι “σουμπερτέοι” με τη σειρά τους, οι περισσότεροι, όπως αναφέραμε, ήταν ντόπιοι δοσίλογοι και παλιοί ποινικοί που ο Σούμπερτ είχε απελευθερώσει από τις φυλακές με σκοπό την επάνδρωση ενός τάγματος θανάτου υπό τις διαταγές του, λάτρευαν τα βασανιστήρια και τους βιασμούς ειδικά ανήλικων κοριτσιών. Μαζί με το καμάρι του Γερμανικού στρατού, τους αλεξιπτωτιστές, επέδειξαν ιδιαίτερες επιδόσεις με την ξιφολόγχη. Ιδίως όταν επρόκειτο να “ξεγεννήσουν” εγκύους που έβρισκαν κατά τις εκκαθαριστικές επιχειρήσεις τους.

Αυτούς και πολλούς σαν κι αυτούς τίμησε στο Γερμανικό στρατιωτικό νεκροταφείο του Διονύσου ο αρχηγός του ΓΕΕΘΑ κ. Κωσταράκος καταθέτοντας στεφάνι στις 16 Νοεμβρίου, μετά από πρόσκληση της Γερμανίας. Βέβαια, η πρόκληση προέρχεται κυρίως από την Γερμανική πρεσβεία, η οποία επιμένει να στήνει τέτοιες εκδηλώσεις εξαγνισμού του παρελθόντος της. Απλά η εθελοδουλεία των κυβερνώντων είναι τέτοια, που τους είναι αδιανόητο να απαγορεύσουν στην επίσημη Γερμανία τέτοιες τελετές ρεβανσισμού.

Οι συνέπειες της πολιτικής των “ανοιχτών θυρών”

Αξίζει επίσης να θυμηθούμε ότι το όλο θέμα των Γερμανικών στρατιωτικών νεκροταφείων στην Ελλάδα δεν ήταν κάτι απλό. Ήταν απαίτηση της επίσημης Γερμανίας, παρά το γεγονός ότι η ίδια αρνιόταν συστηματικά να υπογράψει συνθήκη ειρήνης με την Ελλάδα ώστε να διευθετηθούν οι εκκρεμότητες του πολέμου ανάμεσα στις δυο χώρες. Να διευθετηθούν οριστικά οι οφειλές της Γερμανίας έναντι της Ελλάδας για τα θύματα των φρικαλεοτήτων, που διέπραξαν οι δυνάμεις κατοχής, τις καταστροφές που υπέστη η χώρα, αλλά και το κατοχικό αναγκαστικό δάνειο.

Η δυτική Γερμανία αρχίζει να πιέζει για τη δημιουργία Γερμανικών στρατιωτικών νεκροταφείων ήδη από τα μέσα της δεκαετίας του 1950. Στην αρχή απαιτούσε τη δημιουργία μεγαλόπρεπων μαυσολείων στην Κρήτη και στην Αττική. Η πρώτη κυβέρνηση που φαίρνει ΝΔ στη Βουλή για την ίδρυση των νεκροταφείων ήταν της ΕΡΕ το 1961. Το παραμύθι ήταν απλό. Την εποχή εκείνη η Γερμανία υποσχόταν την ίδρυση ενός “κονσόρτσιουμ” με την Ελλάδα που θα χρηματοδοτούσε μεγάλες επενδύσεις σε υποδομές ενέργειας και βιομηχανίας που είχε ανάγκη ο τόπος.

Με το αζημίωτο, βέβαια, καθ’ ότι η ιδιοκτησία των υποδομών θα περνούσε στο “κονσόρτσιουμ”. Στις στήλες των εφημερίδων έβρεχε εκατοντάδες εκατομμύρια μάρκα, που δήθεν θα έρχονταν στην φτωχή Ελλαδίτσα ως “βοήθεια” από τη Γερμανία. Ο υπουργός συντονισμού της κυβέρνησης ΕΡΕ, Π. Παπαληγούρας, στις 21 Ιουλίου 1962 ξεκινούσε για τη Βόννη, όπου δηλώνει στο Γερμανικό πρακτορείο ότι η Ελλάδα είναι έτοιμη να ακολουθήσει πολιτική “ανοικτών θυρών” για τους ξένους κεφαλαιούχους (Ελευθερία, 22/7/1962). Μπάτε σκύλοι αλέστε κι αλεστικά μην δώστε.

Την ίδια ώρα η κυβέρνηση της ΕΡΕ κατέθετε στο κοινοβούλιο το ΝΔ για τα Γερμανικά στρατιωτικά νεκροταφεία. Ήταν ένα από τα πολλά ανταλλάγματα που ζητούσε η Γερμανία για την δήθεν “βοήθειά” της. Στις 21 Σεπτεμβρίου 1962, η ελληνική βουλή με μόνο τις ψήφους των βουλευτών της ΕΡΕ εγκρίνει τα δυο Γερμανικά στρατιωτικά νεκροταφεία. Το ένα επρόκειτο να δημιουργηθεί στην περιοχή της μονής Νταού Πεντέλης και θα στοίχιζε 200 χιλιάδες δραχμές, τα οποία θα κατέβαλε η ελληνική κυβέρνηση. Το άλλο θα βρισκόταν πλησίον των Χανίων με κόστος 250 χιλιάδες δραχμές, το οποίο θα επιβάρυνε την Γερμανική κυβέρνηση.

Αξίζει τον κόπο να σημειώσουμε τις αντιδράσεις. Σύσσωμη η αντιπολίτευση αρνήθηκε να αποδεχθεί τέτοια προσβολή της εθνικής αξιοπρέπειας. Η Ένωση Κέντρου του Γεωργίου Παπανδρέου, που την εποχή εκείνη είχε κυρήξει ανένδοτο, τόνισε ότι η μόνη αποδεκτή λύση θα ήταν η επιστροφή των νεκρών στην Γερμανία. Το ίδιο δήλωσε και η ΕΔΑ. Χαρακτηρίστηκε εθνική μειοδοσία και έγκλημα η δημιουργία των Γερμανικών στρατιωτικών νεκροταφείων.

Πλήθος αντιδράσεων

Δεν ήταν μόνο η αντιπολίτευση. Υπήρξαν μαζικότατες αντιδράσεις εναντίον της ίδρυσης των νεκροταφείων. Βλέπετε οι μνήμες ήταν ακόμη νωπές. “Ανουσιόργημα χαρακτηρίζουν οι ανάπηροι την ίδρυση Γερμανικών νεκροταφείων και θα αγωνιστούν να τη ματαιώσουν”, μας πληροφορούν οι εφημερίδες της εποχής για την απόφαση της Πανελλήνιας Ένωσης Αναπήρων και Τραυματιών της εθνικής αντιστάσεως περιόδου 1941-44. “Η πράξις αυτή της κυβερνήσεως καταγγέλεται ως ανίερος, καλούνται δε όλοι οι ανάπηροι τραυματίαι και αγωνισται της εθνικής αντιστάσεως όπως κινητοποιηθούν κατά του ανοσιουργήματος και αξιώσουν την άμεσον ακύρωσιν του νόμου αυτού που προσβάλει το εθνικόν αίσθημα του λαού μας και αξιώνουν την ίδρυσιν νεκροταφείου των ηρώων της εθνικής αντιστάσεως.” (Μακεδονία, 28/9/1962). Στο ίδιο μήκος κύματος κινήθηκαν και οι υπόλοιπες οργανώσεις θυμάτων της κατοχής και αγωνιστών της εθνικής αντίστασης.

Η Δημοκρατική Ένωση του Τσιριμώκου, φοβούμενη μεγάλη κοινωνική αναταραχή λόγω του προκλητικού – όπως η ίδια το χαρακτηρίζει – νομοσχεδίου διατυπώνει την εξής άποψη: “Θα επιδιώξωμεν ή να πείσωμε την γερμανικήν κυβέρνησιν να αποσύρη το αίτημα, ή να πείσωμε την ελληνικήν κυβέρνησιν να αποσύρη το νομοσχέδιον. Ελπίζομεν, ότι όλα τα κόμματα της αντιπολιτεύσεως θα λάβουν την αυτήν θέσιν καθώς και ο Τύπος. Μετά τας υποθέσεις Μέρτεν και Κόλβες η τυχόν ψήφησις τοιούτου νομοσχεδίου θα αποτελέση όχι μόνο βαρείαν προσβολήν κατά της εθνικής φιλοτιμίας, αλλά και αποφασιστικόν πλήγμα κατά των ελληνογερμανικών σχέσεων. Διότι θα μεταβάλη την μεγάλην πλειοψηφίαν των Ελλήνων εις αδυσωπήτους εχθρούς της Δυτικής Γερμανίας.” (Ελευθερία, 11/2/1962).

Το λιγότερο “κακό”

Δεν έκανε λάθος εκτίμηση ο Τσιριμώκος που λίγο αργότερα εντάχθηκε κι αυτός στην Ένωση Κέντρου. Το νομοσχέδιο της ΕΡΕ έμεινε στα χαρτιά. Κι όπως όλα τα χειρότερα στην Ελλάδα, έτσι κι αυτό κλήθηκε να το εκπληρώσει το  κόμμα του “λιγότερου κακού”, δηλαδή εκείνο που είχε καταγγείλει ως εθνική μειοδοσία τα Γερμανικά νεκροταφεία και διεξήγαγε ανένδοτο εναντίον της κυβέρνησης Καραμανλής. Έτσι, όταν η Ένωση Κέντρου κατόρθωσε να διασφαλίσει ένα συντριπτικό 58% του εκλογικού σώματος το 1964, θεώρησε ότι μπορεί να ρίξει τις μάσκες.

Στις 4 Μαρτίου 1965, τέσσερις μήνες μόλις πριν το βασιλικό πραξικόπημα των Ιουλιανών, η ελληνική βουλή ψηφίζει νέο νομοσχέδιο για την ίδρυση Γερμανικών νεκροταφείων. Αυτή την φορά το εισηγείται η κυβέρνηση της Ένωσης Κέντρου του Γεωργίου Παπανδρέου. Τι άλλαξε από το 1962; Τίποτε άλλο εκτός από την επίσημη υπόσχεση της Ομοσπονδιακής Γερμανίας ότι θα ιδρύσει ανάλογα νεκροταφεία των Ελλήνων θυμάτων της ναζιστικής θηριωδίας στη χώρα της. Περιττό να πούμε πόσο φρούδα αποδείχθηκε κι αυτή η υπόσχεση.

Όπως ήταν φυσικό η ψήφιση αυτού του νομοσχεδίου προκάλεσε ξανά σάλο, τόσο στην ελληνική κοινωνία, όσο και στο κοινοβούλιο. Όμως, η νομή της εξουσίας αλλάζει τα πράγματα. Σε παρέμβαση του ίδιου του Γ. Παπανδρέου στη συζήτηση της βουλής, θέλοντας να απαντήσει στους εκπροσώπους της ΕΔΑ που τόνιζαν ότι δεν πρέπει να ξεχνάμε τα εγκλήματα του ναζισμού, δια της ανεργέσεως μνημείων των Γερμανών, δήλωσε τα εξής καταπληκτικά: “Επί του θέματος έχομεν εκφράσει τας γνώμας μας. Αλλ’ ήθελον, απαντών στον ομιλητήν της αριστεράς, ότι το μέλλον και της ανθρωπότητας και της χώρας οικοδομείται επί της λήθης κι όχι επί της μνήμης.” (Ελευθερία, 5/3/1965).

Αυτό αντιπροσωπεύουν τα Γερμανικά στρατιωτικά νεκροταφεία στην Ελλάδα. Την λήθη κι όχι την μνήμη. Την λήθη για όσα υπέστη ο ελληνικός λαός και οι άλλοι λαοί από καθεστώτα που επιδίωκαν την εγκαθίδρυση της “παγκόσμιας νέας τάξης πραγμάτων” υπό συνθήκες αποικιοκρατίας, κατοχής και υποτέλειας προς το συμφέρον των ισχυρών. Και να που φτάσαμε σήμερα. Να κυριαρχεί η λήθη κι έτσι στη σημερινή Ελλάδα δικαιώνεται η αποστροφή του Αμερικανού φιλοσόφου, Τζορτζ Σανταγιάνα: “Εκείνοι που δεν μπορούν να θυμηθούν το παρελθόν είναι καταδικασμένοι να το επαναλάβουν.” (George Santayana, The Life of Reason, New York: 1920, σ. 284.)

Δημοσιεύτηκε στο Χωνί, 7/12/2014

Αναρτήθηκε από ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΑΖΑΚΗΣ στις 12:23 π.μ.

Άξιοι απόγονοι του Άγγελου Έβερτ και των μπουραντάδων της ναζιστικής κατοχής

Λογότυπο ΕΠΑΜ



Οι 8 από όσους είχαν προσαχθεί στο αστυνομικό τμήμα της Θεσσαλονίκης την Τετάρτη, διότι διαδήλωναν εναντίον των πλειστηριασμών, παρέμειναν υπό κράτηση για να περάσουν από εισαγγελέα με κραυγαλέα ψευδείς κατηγορίες. Μια ακόμη απόδειξη του πάρτι δήμευσης που συντελείται στη Θεσσαλονίκη με γνωστά και λιγότερο γνωστά κυκλώματα.

Δεν θα άφηναν να τους χαλάσει το πάρτι ένα κίνημα πολιτών ενάντια στους πλειστηριασμούς. Κι έτσι δόθηκε εντολή τους πραιτοριανούς της εξουσίας, οι οποίοι ντροπιάζουν το εθνόσημο που φέρουν, να επέμβουν και να προσαγάγουν του “ταραξίες”. Δεν έχει καμιά σημασία αν δεν υπήρχε κανενός είδους παράβαση. Και μόνο το γεγονός ότι η παρουσία τους στο ειρηνοδικείο εξέθετε γνωστούς αγνώστους του κυκλώματος, που νέμεται τους πλειστηριασμούς των τραπεζών και της εφορίας εναντίον των πολιτών και βρίσκονται σε πλήρη αδυναμία, αρκούσε για να δοθεί η εντολή. 

Το κύκλωμα ενεργεί στα σκοτάδια. Δεν χρειάζονται αυτόπτες μάρτυρες. Και οι πραιτοριανοί έδρασαν κατά πώς ξέρουν. Διαφύλαξαν τα αρπακτικά, τα λαμόγια, τους νονούς του κυκλώματος από τους πολίτες.

Δεν πρέπει ο πολίτης να μάθει να διεκδικεί το δίκιο του. Οφείλει να του αρκεί το γεγονός ότι οι δελφίνοι της εξουσίας του μνημονιακού και αντιμνημονιακού χώρου, ξιφουλκούν για τις δόσεις της δήμευσης των ιδιωτικών περιουσιών των Ελλήνων από τους δανειστές και το καθεστώς δουλοπαροικίας που έχουν επιβάλλει. Και να ελπίζει στο ποιος είναι καλύτερος στα συσσίτια, ή στην φιλανθρωπία. Οι Σαμαροβενιζέλοι, ή Τσιπραδραγασάκηδες; Σπουδαία επιλογή!

Το αν τα κατάφεραν να μας τρομακρατήσουν θα το δουν την επόμενη Τετάρτη στα ειρηνοδικεία όλης της χώρας. Θα το δουν και θα τρίβουν τα μάτια τους. Πάντως ένα να ξέρουν. Έχει ο καιρός γυρίσματα.

Ο Δεκάλογος του Πατριωτισμού*

Λογότυπο ΕΠΑΜ



  1. Η αληθινή αγάπη της πατρίδος βρίσκεται πολύ μακριά από τους λόγους, τα ζήτω, τις σημαίες, τις μουσικές, τα κανόνια.
  1. Η αληθινή αγάπη της πατρίδος δεν είναι η συγκίνησις της στιγμής, που σβήνει σαν την σπίθα. Είναι ένα βαθύ ποτάμι, που κυλάει βουβό.
  1. Η αληθινή αγάπη της πατρίδος είναι – σαν κάθε αγάπη – έργο, θυσία. Σκοπός της είναι να κάμει την πατρίδα σου μεγάλη.
  1. Το μεγαλείο της πατρίδος δεν το κάνουν ούτε οι πολλοί τόποι, ούτε τα πολλά εκατομμύρια των ανθρώπων της. Το κάνουν η μόρφωσις, η εργατικότητα, η ευτυχία και το μεγαλείο των ανθρώπων της.
  1. Η αληθινή αγάπη της πατρίδος όχι μόνο δεν γεννά μίσος για τις άλλες πατρίδες, αλλά και ζητεί πρώτα απ’ όλα να σεβέσαι και το ξένο πατριωτισμό. Καμία πατρίδα δεν είναι απολύτως ανώτερη από τις άλλες. Για σένα είναι ανώτερη η δική σου, για τον ξένο η δική του. Όπως για τον εαυτό σου, έτσι και για την πατρίδα σου, ποτέ μην επιδοκιμάζεις να αδικεί τις άλλες πατρίδες.
  1. Η αληθινή αγάπη της πατρίδος – δηλαδή ενός μικρού μέρους της ανθρωπότητος – υποχωρεί όπου έρχεται εις σύγκρουσιν με την αληθινή αγάπη όλης της ανθρωπότητος. Όπως δεν σ’ εμποδίζει να εκτιμάς ή να αγαπάς ξένους, έτσι δεν σ’ εμποδίζει – σε συμβουλεύει μάλιστα να πολεμείς και να μισείς πολλούς ανθρώπους της πατρίδος σου αν είναι κακοί. Και την πατρίδα σου να την φαντάζεσαι πώς την αποτελούν πολύ περισσότερο οι πολλοί, οι πτωχοί, ο λαός, όσοι εργάζονται και υποφέρουν πολύ και απολαύουν λίγο ή διόλου, παρά οι ολίγοι, εκείνοι που απολαύουν χωρίς να εργάζονται.
  1. Πολύ μεγαλύτερη αγάπη για την πατρίδα από το να σκοτωθείς γι’ αυτή, είναι να ζήσεις γι’ αυτή. Ν’ αφιερώσεις όσο μεγαλύτερο μέρος της ζωής σου μπορείς (όλο είναι αδύνατο) γι’ αυτή.
  1. Η αληθινή αγάπη της πατρίδος αρχίζει από την αγάπη του εαυτού σου, την αγάπη που σε κεντρίζει να γίνεσαι ολοένα καλύτερος και ανώτερος, ν’ ανεβαίνεις ολοένα περισσότερο στο ψηλό και απότομο βουνό του μεγαλείου.
  1. Το φύτευμα δένδρων ωφελεί την πατρίδα σου και σένα. Το ξερίζωμα, όμως, της αμαθείας, της κουταμάρας, των σκουριασμένων ιδεών ακόμα περισσότερο ωφελεί την πατρίδα σου, σένα μπορεί συνήθως να σε βλάψει. Όσο πόλεμο κι αν σου κάνουν η αληθινή αγάπη της πατρίδος είναι να ξεριζώνεις, όπου χρειάζεται.
  1. Η αληθινή αγάπη της πατρίδος είναι ένα από τα πιο ευγενικά αισθήματα της καρδίας. Γι’ αυτό ίσως και σπάνιο. Η ψεύτικη αγάπη της πατρίδος είναι από τα πιο πρόστυχα. Γι’ αυτό ίσως και πολύ συχνό.

*Δημοσιεύτηκε στις 9 Απριλίου 1911 στο περιοδικό “Διάπλασις των Παίδων” από τον Γρηγόρη Ξενόπουλο με το ψευδώνυμο “Φαίδων”.

Αναρτήθηκε από ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΑΖΑΚΗΣ στις 6:53 μ.μ.

%d bloggers like this: