Monthly Archives: December 2014

Η τελική φάση της ελληνικής τραγωδίας

Λογότυπο ΕΠΑΜ

sf-013a11Α

Το ελληνικό χρηματιστήριο σημειώνει νέα πτώση ρεκόρ με πάνω από 8%. Το 3ετές ελληνικό ομόλογο παρουσιάζει επιτόκιο στη δευτερογενή πάνω από 11,0%. Το 5ετές έχει σκαρφαλώσει πάνω από 9,5%. Ενώ το 10ετές πάνω από 8,6%. Η κερδοσκοπική επίθεση στις ελληνικές χρηματαγορές, που επικεντρώθηκε στις τράπεζες οδήγησε σε ακόμη πιο βαθιά κρίση ρευστότητας. Δεν υπάρχει χρήμα στην αγορά και οι τράπεζες αδυνατούν να καλύψουν τις τρέχουσες ανάγκες συναλλαγής.

Το καινούργιο στοιχείο είναι το γεγονός ότι η ΕΚΤ δεν μπορεί πλέον να εξυπηρετήσει τις ανάγκες τρέχουσας ρευστότητας των τραπεζών και της κεφαλαιαγοράς στην Ελλάδα. Έτσι, η ελληνική κυβέρνηση προσέτρεξε αγοράζοντας eurocommercial paper αξίας 79,4 δις ευρώ! Ιστορικό ρεκόρ από την εποχή που η Ελλάδα εντάχθηκε στο ευρώ. Πρόκειται για εκδόσεις χρεογράφων των συστημικών τραπεζών χρονικής διάρκειας μικρότερης του έτους, τα οποία αγοράζει το κράτος για να ενισχύσει την ρευστότητα των τραπεζών.

Μαζί με τα 40,6 δις ευρώ έντοκα γραμμάτεια που η ελληνική κυβέρνηση ανακύλωσε μέσα στο 2014, οι εξοφλήσεις βραχυπρόθεσμου χρέους για το 2014 ανήλθε στα 120 δις ευρώ! Αν σ’ αυτά προσθέσουμε και την εξυπηρέτηση του χρέους κεντρικής κυβέρνησης, που ανερχόταν σε 30,68 δις ευρώ, τότε η συνολική εξόφληση χρέους το 2014 έφτασε στο ιστορικό ρεκόρ των σχεδόν 150,7 δις ευρώ!

Το σύνολο των δαπανών του κράτους μαζί με το πρόγραμμα δημοσίων επενδύσεων εκτιμάται ότι θα ανέλθει το 2014 σε 57,3 δις ευρώ. Με άλλα λόγια η εξυπηρέτηση του χρέους στοίχισε μέσα στο 2014 σχεδόν 3 φορές το σύνολο των εξόδων του κράτους. Το 2015 εκτιμάται ότι θα πρέπει να εξοφληθεί βραχυπρόθεσμο χρέος της τάξης των 80, 0 δις ευρώ, ενώ θα πρέπει να πληρωθούν πάνω από 26,0 δις ευρώ σε τοκοχρεωλύσια. Με άλλα λόγια η εξυπηρέτηση χρέους το 2015 θα αποροφήσει πάνω από 106,0 δις ευρώ!

Ταυτόχρονα, ο δείκτης Emerging Markets Corporate Plus της Bank of America Merrill Lynch μειώθηκε 13,4% μέχρι τις 26 Δεκεμβρίου, η χειρότερη επίδοση από τον Οκτώβριο του 2008, λόγω του κατρακυλίσματος της τιμής του πετρελαίου, η οποία πυροδότησε μια νομισματική κρίση στη Ρωσία. Αυτή έφερε πτώση του τρέχοντος έτους σε 19,7%, το μέγιστο σε έξι χρόνια. Οι αναδυόμενες αγορές αντιπροσώπευαν 14 από τις 56 παγκόσμιες πτωχεύσεις (defaults) φέτος που καλύπτει η Standard & Poors.

Η Ελλάδα έχει ξοφλήσει, έχει καταρρεύσει ολοκληρωτικά και ετοιμάζονται τα κοράκια να αρπάξουν ότι έχει απομείνει. Να γιατί η Bank of America Merrill Lynch πρωτοστάτησε στην κεκλεισμένων των θυρών συνάντηση στο Λονδίνο με το οικονομικό επιτελείο του ΣΥΡΙΖΑ. Θέλει να πλασαριστεί για την ολοκληρωτική αρπαγή, οκοδομώντας σχέσεις με την επόμενη κυβέρνηση. Ετοιμαστείτε για την τελική φάση της ελληνικής τραγωδίας.

Αναρτήθηκε από ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΑΖΑΚΗΣ στις 12:34 μ.μ.

Advertisements

Ένα βήμα πιο κοντά σε πολεμική αναμέτρηση Ρωσίας και ΝΑΤΟ

Λογότυπο ΕΠΑΜ

sf-013a11Α

Ο Ρώσος πρόεδρος Βλαντιμίρ Πούτιν υπέγραψε την Παρασκευή ένα νέο στρατιωτικό δόγμα που τα ονομάζει τη στρατιωτική παρουσία του ΝΑΤΟ κοντά στα σύνορα της χώρας, στην Ανατολική Ευρώπη, ως κορυφαία εξωτερική απειλή της Ρωσίας, σύμφωνα με ανακοίνωση του Κρεμλίνου.

Το νέο αμυντικό δόγμα της Ρωσίας αποτελεί απάντηση, αφενός, στο νέο αμυντικό δόγμα των ΗΠΑ περί ολοκληρωτικού πολέμου που παρουσιάστηκε στις αρχές του φετινού φθινοπώρου και, αφετέρου, της στρατιωτικής ανάπτυξης του ΝΑΤΟ στις χώρες γύρω από την Ρωσία.

Το δόγμα, το οποίο υπέγραψε ο Πούτιν, διατηρεί πολλές από τις διατάξεις που έχουν θεσπιστεί στην προηγούμενη έκδοση του, η οποία υπεγράφη το 2010. Μεταξύ αυτών είναι η δυνατότητα της Ρωσίας να κάνει χρήση πυρηνικών όπλων σε αντίποινα για άλλες χώρες που στοχεύουν τη Ρωσία, ή τους συμμάχους της, με τα όπλα μαζικής καταστροφής. Αν και το δόγμα δέχεται ότι ένα τέτοιο σενάριο είναι μάλλον απίθανο.

Μια νέα διάταξη, ωστόσο, προσθέτει ότι η Ρωσία θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει τα όπλα ακριβείας “ως μέρος της στρατηγικής αποτρεπτικών μέτρων”, χωρίς να διευκρινίσει σχετικά με το πώς και πότε θα χρησιμοποιηθούν αυτά τα όπλα.

“Παρά τη μειωμένη πιθανότητα ενός πολέμου μεγάλης κλίμακας εναντίον της Ρωσίας, ορισμένες απειλές για την ασφάλεια συνεχίζουν να αυξάνονται,” αναφέρει το δόγμα.

Το ΝΑΤΟ αρνήθηκε ότι συνιστά απειλή για τη Ρωσία. Αντίθετα κατηγόρησε τη Ρωσία για υπονόμευση της ευρωπαϊκής ασφάλειας. Εκπρόσωπος της Συμμαχίας, Οάνα Lungescu, δήλωσε ότι το ΝΑΤΟ “δεν αποτελεί απειλή για τη Ρωσία, ή για οποιοδήποτε έθνος.”

«Κάθε μέτρο που λαμβάνεται από το ΝΑΤΟ για να διασφαλίσει την ασφάλεια των μελών του είναι σαφώς αμυντικής φύσης, αναλογικού χαρακτήρα και σε συμμόρφωση με το διεθνές δίκαιο», είπε. Προσωπικά δεν γνωρίζω πώς συγκράτησαν τα γέλια τους οι παρόντες δημοσιογράφοι από μια τέτοια δήλωση, αλλά η εν λόγω κυρία συνέχισε ακάθεκτη: “Στην πραγματικότητα, είναι οι ενέργειες της Ρωσίας, όπως στην Ουκρανία σήμερα, οι οποίες παραβιάζουν το διεθνές δίκαιο και υπονομεύουν την ευρωπαϊκή ασφάλεια.”

Θυμίζουμε απλά ότι η χρήση στρατού εναντίον άμαχου πληθυσμού, όπως κάνει η κυβέρνηση του Κιέβου και ιδίως μισθοφόρων, συνίστα κατάφωρο έγκλημα κατά της ανθρωπότητας. Απ’ αυτά που οδήγησαν στην κρεμάλα τους ηγέτες των Γερμανών ναζί στη δίκη της Νυρεμβέργης το 1945-46.

Τον Οκτώβριο φέτος, ο Γενικός Γραμματέας του ΝΑΤΟ Γενς Στόλτενμπεργκ, δήλωσε ότι η συμμαχία θα μπορούσε να αναπτύξει τα στρατεύματά της “όπου θέλουμε” στην Ανατολική Ευρώπη. Η ανακοίνωση ήρθε λίγο μετά την απόφαση του ΝΑΤΟ να δημιουργήσει δυνάμες “ταχείας αντίδρασης” για την αντιμετώπιση της Ρωσίας. Σ’ αυτές ανήκει πια και η αερομεταφερόμενη ελληνική μεραρχία, που μόνο τυπικά τελεί υπό ελληνική διοίκηση, ενώ ασκείται διαρκώς με τη συμμετοχή αμερικανικών μέσων αερομεταφοράς για ταχεία ανάπτυξη εναντίον της Ρωσίας.

«Υπάρχουν ήδη αυτές οι δυνατότητες,” είπε ο Στόλτενμπεργκ στην πολωνική κρατική τηλεόραση TVP. «Τις έχουμε, και μπορούμε να τις χρησιμοποιήσουμε σε μεμονωμένες περιοχές. Και αυτό είναι μόνο ένα ακόμη πρόσθετο μέσο σε ότι διαθέτει ήδη η συμμαχία.” Με τον τρόπο αυτό το ΝΑΤΟ ελπίζει να παγιδεύσει τη Ρωσία σ’ έναν περιφερειακό πόλεμο, όπου θα ματώνει διαρκώς η ίδια, ενώ το ΝΑΤΟ θα χρησιμοποιεί τις δυνάμεις των συμμάχων.

Βέβαια, η πολύχρονη στρατιωτική επέκταση του ΝΑΤΟ στα κράτη της Βαλτικής και η πρόσφατη παρουσία του στα ρωσικά σύνορα φαίνεται να αψηφούν την Ιδρυτική Πράξη του 1997 ανάμεσα στο ΝΑΤΟ και τη Ρωσία, στην οποία η συμμαχία συμφώνησε να αποφευχθεί η «μόνιμη στάθμευση σημαντικών δυνάμεων μάχης” στην Ανατολική και Κεντρική Ευρώπη.

Η νεοναζιστική Ουκρανία και η Δύση έχουν επίσης κατηγορήσει τη Ρωσία ότι τροφοδοτεί την αυτονομιστική εξέγερση στο Ντόνετσκ και σε άλλες περιοχές στην ανατολική Ουκρανία, παρέχοντας στρατεύματα και όπλα στους φιλορώσους αντάρτες, αλλά το Κρεμλίνο έχει αρνηθεί αυτές τις κατηγορίες. Τον Νοέμβριο, ο εκπρόσωπος του Ουκρανικού στρατού Αντρέι Lysenko κατηγόρησε τη Ρωσία για αποστολή αρμάτων μάχης και πυροβολικού από τα σύνορα στην ανατολική Ουκρανία, αλλά δεν παρουσίασε «κανένα στοιχείο ή χρονοδιάγραμμα» για την πληροφορία.

Το δόγμα έρχεται τη στιγμή που η επίσημη Ουκρανία έλαβε περαιτέρω μέτρα για να ενταχθεί στο ΝΑΤΟ, ψηφίζοντας να εγκαταλείψει το καθεστώς “αδέσμευτης” χώρας. Μια κίνηση που η Ρωσία είχε εκφράσει ανοιχτά την αντίθεσή της. Μετά την ψηφοφορία την Τρίτη, ο Ρώσος υπουργός Εξωτερικών Σεργκέι Λαβρόφ δήλωσε ότι η ψηφοφορία ήταν “αντιπαραγωγική” και ότι θα εμβαθύνει το χάσμα μεταξύ της Ρωσίας και της Ουκρανίας.

Πριν από την δημοσιοποίηση του δόγματος, η ρωσική κυβέρνηση δληλωσε ότι το ΝΑΤΟ μετατρέπει την Ουκρανία σε «πρώτη γραμμή της αντιπαράθεσης». Το Υπουργείο Άμυνας δημοσίευσε επίσης ένα tweet την Τετάρτη προειδοποιώντας ότι η Ουκρανία με την “ένταξη στην συμμαχία θα φέρει τις σχέσεις Ρωσίας-ΝΑΤΟ σε πλήρη κατάρρευση.” Ίσως αυτό επιθυμούν να πετύχουν οι νεοναζοί που κυβερνούν στο Κίεβο σε μια προσπάθεια να πάρουν την ρεβάνς για την ήττα τους κατά το 2ο παγκόσμιο πόλεμο.

 

 

 

Παρελθόν και παρόν. Ευγενήs φιλοδοξία και ασήμαντες φιλοδοξίες.

Λογότυπο ΕΠΑΜ

sf-013a11Α

του Αντόνιο Γκράμσι

Θα μπορούσε η πολιτική – δηλαδή, η ιστορία στη διαμόρφωσή της – να υπάρξει χωρίς φιλοδοξία! Η “φιλοδοξία” έχει αποκτήσει υποτιμητική χροιά και νόημα για δύο βασικούς λόγους: (1) διότι η (υψηλή) φιλοδοξία συγχέεται με τις ασήμαντες φιλοδοξίες. Και (2), διότι πολύ συχνά, η φιλοδοξία έχει οδηγήσει στην οππορτουνισμό και την προδοσία από εκείνες τις παλαιές αρχές και τους παλιούς κοινωνικούς σχηματισμούς που, κατά πρώτο λόγο, παρέχουν τις συνθήκες, οι οποίες επιτρέπουν στο φιλόδοξο άτομο να στραφεί σε πιο προσοδοφόρες και αμέσως κερδοφόρες δραστηριότητες. Τελικά, ο τελευταίος λόγος μπορεί να αναχθεί στον πρώτο: όλα έχουν να κάνουν με ασήμαντες φιλοδοξίες που είναι σε βιασύνη και θέλουν να αποφύγουν το γεγονός ότι πρέπει να ξεπεράσουν πάρα πολλές (ή μεγάλες) δυσκολίες [ή ότι χρειάζεται να διατρέξει πάρα πολλούς κινδύνους].

Είναι ο χαρακτήρας του κάθε ηγέτη να είναι φιλόδοξος, δηλαδή, να προσβλέπει με όλες τις ενέργειές του να κερδίσει την κρατική εξουσία. Ένας μη φιλόδοξος ηγέτης δεν είναι ηγέτης και είναι ένα επικίνδυνο άτομο για οπαδούς του: είναι ανόητος και δειλός. Θυμηθείτε τη δήλωση του Αρτούρο Βέλλα1: “Το κόμμα μας δεν θα είναι ποτέ ένα κυβερνών κόμμα”. Με άλλα λόγια, θα είναι πάντα ένα κόμμα της αντιπολίτευσης. Όμως τι σημαίνει να προτείνει κανείς να μείνει για πάντα στην αντιπολίτευση; Αυτό σημαίνει ότι θέτει τη βάση για τις χειρότερες καταστροφές: το να ανήκεις στην αντιπολίτευση μπορεί να είναι βολικό για τις αντιπολιτευόμενους, αλλά δεν είναι “βολικό” [ανάλογα βέβαια με τη φύση των δυνάμεων της αντιπολίτευσης] για τους αρχηγούς των κυβερνήσεων, οι οποίοι κάποια στιγμή θα πρέπει να εξετάσουν το θέμα της καταστροφής της αντιπολίτευσης και το σάρωμά της. Εκτός από το γεγονός ότι είναι απαραίτητη για τον αγώνα, η ευγενής φιλοδοξία δεν είναι ηθικά κατακριτέα. Ακριβώς το αντίθετο: όλα εξαρτώνται από το αν το «φιλόδοξο» πρόσωπο υψώνεται αφού προκαλέσει γύρω του την ερήμωση, ή αν η άνοδός του εξαρτάται (συνειδητά) από την άνοδο ενός ολόκληρου κοινωνικού στρώματος – αν το φιλόδοξο άτομο βλέπει πραγματικά τη δική του άνοδο ως μέρος της γενικής ανόδου.

Συνήθως, γινόμαστε μάρτυρες ενός αγώνα της μικροαστικής φιλοδοξίας (του συγκεκριμένου ατόμου) εναντίον της υψηλής φιλοδοξίας (η οποία είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με το κοινό καλό). Αυτές οι παρατηρήσεις σχετικά με τη φιλοδοξία θα μπορούσαν και θα πρέπει να συνδυάζονται με τις άλλες παρατηρήσεις σχετικά με τη λεγόμενη δημαγωγία. Δημαγωγία σημαίνει διάφορα πράγματα: με την υποτιμητική έννοια, σημαίνει εκμετάλλευση των λαϊκών μαζών, να ξεσηκώνεις έξυπνα και να ανατροφοδοτείς πάθη, για τους δικούς σου ιδιοτελείς σκοπούς, για τις δικές σου ασήμαντες φιλοδοξίες. (Το κοινοβουλευτικό και εκλογικό σύστημα παρέχει ένα γόνιμο έδαφος για τη συγκεκριμένη μορφή της δημαγωγίας που κορυφώνεται σε Καισαρισμό και βοναπαρτισμό με το δημοψηφισματικό καθεστώς του.) Αλλά αν ο ηγέτης δεν θεωρεί τις ανθρώπινες μάζες ως δουλοπρεπή όργανα, χρήσιμα να πετύχει τους δικούς του ιδιοτελείς σκοπούς και στη συνέχεια, πρέπει να απορρίψει, αλλά αποσκοπεί, αντιθέτως, να επιτύχει οργανικά πολιτικά αποτελέσματα (εκ των οποίων οι μάζες αυτές είναι οι απαραίτητοι ιστορικοί πρωταγωνιστές), αν ο ηγέτης ασκεί «συντακτικό» εποικοδομητικό έργο, τότε διαθέτει μια ανώτερη “δημαγωγία”. Οι μάζες δεν μπορούν παρά να βοηθηθούν να εξυψωθούν μέσα από την άνοδο συγκεκριμένων ατόμων και μιας ολόκληρων “πολιτιστικών” στρωμάτων. Ο κατακριτέος “δημαγωγός” θεωρεί τον εαυτό του ως αναντικατάστατος, δημιουργεί μια έρημο γύρω από τον εαυτό του, συστηματικά συνθλίβει και εξαλείφει δυνητικούς αντιπάλους, θέλει να έχει άμεση σχέση με τις μάζες (δημοψήφισμα, κλπ, μεγαλοπρεπή ρητορική, σκηνικά εφέ, θεαματική φαντασμαγορική παρουσία – Ότι ο Μίχελς ονομάζει «χαρισματικό ηγέτη»). Από την άλλη πλευρά, ο πολιτικός ηγέτης με μια ευγενή φιλοδοξία, έχει την τάση να δημιουργήσει ένα ενδιάμεσο στρώμα μεταξύ του ιδίου και των μαζών, να ενισχύσει τους εν δυνάμει “αντιπάλους” του και τους ισότιμούς του, να ανυψώσει τις δυνατότητες των μαζών, να παράγει τα άτομα που μπορούν να τον αντικαταστήσουν ως ηγέτη. Το σκεπτικό του είναι σύμφωνο με τα συμφέροντα των μαζών, που δεν επιθυμούν να δουν την οργάνωση της κατάκτησης [ή κυριαρχίας] να διαλύεται λόγω θανάτου, ή ανημπόριας ανικανότητα ενός ξεχωριστού ηγέτη, ξαναρίχνοντας τις μάζες σε χάος και αρχική αδυναμία. Αν είναι αλήθεια ότι κάθε κόμμα είναι το κόμμα μιας συγκεκριμένης τάξης, τότε ο ηγέτης πρέπει να βασιστεί σε αυτό και να αναπτύξει ένα γενικό επιτελείο και μια ολόκληρη ιεραρχία. Αν ο ηγέτης είναι «χαρισματικής» καταγωγής, θα πρέπει να αποκηρύξει την καταγωγή του και να εργαστεί για να καταστήσει καθαυτό οργανική τη λειτουργία της ηγεσίας και με τα χαρακτηριστικά της μονιμότητας και της συνέχειας.

1 Δεν είναι γνωστό πού και πότε ο Αρτούρο Βέλλα έκανε αυτή τη δήλωση. Το πιθανότερο είναι ότι Γκράμσι ακούσε να το λέει σε κάποια ομιλία του, ή σε ιδιωτική συνομιλία. Ο Αρτούρο Βέλλα (1886- 1943) ήταν μέλος της λεγόμενης αδιάλλακτης πτέρυγας του Ιταλικού Σοσιαλιστικού Κόμματος (PSI). Μετά το σχίσμα του κόμματος στο συνέδριο του Λιβόρνο, τον Ιανουάριο του 1921, ο Βέλα ήταν μεταξύ των πιο ανένδοτων αντιπάλων της έκκλησης της Κομμουνιστικής Διεθνούς για την συνεργασία του Ιταλικού σοσιαλιστικού και κομμουνιστικού κόμματος. Μια έκκληση που είχε την υποστήριξη του ηγέτη των Σοσιαλιστών, Τζιανσίντο Σερράτι. Τον Απρίλιο του 1923 με τον Σερράτι να κρατείται στη φυλακή από τη φασιστική κυβέρνηση, το PSIπραγματοποίησε το εθνικό συνέδριό του στο Μιλάνο, όπου ενέκρινε επισήμως τη μαξιμαλιστική θέση που υποστηριζόταν από τους Βέλλα, Πιέτρο Νέννι, και άλλους, οι οποίοι ήταν αντίθετοι στη συνεργασία με τους κομμουνιστές. Η άρνηση της συνεργασίας έδωσε δύναμη στον φασισμό να διασπάσει και να καθυποτάξει τις αγροτικές και εργατικές μάζες και τον κράτησε στην εξουσία μέχρι την πτώση του Μουσολίνι το 1943.

Μετάφραση από τα Τετράδια της Φυλακής. Notebook 6 (1930-1932). 82-83. Antonio Gramsci Prison Notebooks, vol.III, New York, 1975.

Αναρτήθηκε από ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΑΖΑΚΗΣ στις 9:57 π.μ.

 

 

 

Τι είναι και πώς γίνεται η πολιτική εξαγορά;

Λογότυπο ΕΠΑΜ

sf-013a11Α

Ότι κι αν έχει συμβεί στ’ αλήθεια με τις καταγγελίες Χαϊκάλη, ένα είναι απολύτως σίγουρο. Η πολιτική εξαγορά είναι ένα ενδοοικογενειακό άθλημα. Αφορά και συνηθίζεται σε κομματικούς σχηματισμούς που αναπαράγονται ως τυπικοί μηχανισμοί και εξαρτούν την πολιτική τους επιβίωση από τις θέσεις που κερδίζουν στα κοινοβουλευτικά έδρανα. Η παρουσία τους στη βουλή είναι το άπαν, το υπέρτατο νόημα της ύπαρξής τους. Μακριά από την κοινωνία, ακόμη και την ίδια την εκλογική τους βάση.

Η πολιτική εξαγορά είναι συνυφασμένη με τον κοινοβουλευτισμό. Ο ίδιος ο κοινοβουλευτισμός επινοήθηκε ιστορικά προκειμένου να κάνει ακίνδυνες και προσχηματικές τις εκλογές μέσα από την εξαγορά των εκλεγμένων αντιπροσώπων. Πώς ξεκινά η πολιτική εξαγορά; Με το δέλεαρ της κοινοβουλευτικής έδρας. Η ανάδειξη στο κοινοβούλιο γίνεται το πρωτεύων και όχι οι θέσεις και τα προγράμματα για τον κόσμο.

Δείτε τι συμβαίνει με τα επίσημα κόμματα του κοινοβουλίου. Κανένα δεν θέλει την ισότιμη συνεργασία. Μόνο προσλήψεις υποψηφίων βουλευτών κάνουν. Έρχονται και σου λένε: δεν έχει σημασία τι πιστεύεις, ποιες είναι οι θέσεις και οι αρχές σου, μπορείς κάλλιστα να μπεις στο ψηφοδέλτιό του κόμματός μου για να διεκδικήσεις μια έδρα στο κοινοβούλιο. Αυτό δεν είναι μια τυπική προσφορά πολιτικής εξαγοράς; Μια εξαγορά στην οποία έχουμε εθιστεί τόσο πολύ που ούτε μας κάνει εντύπωση.

Αυτός που δέχεται να ενταχθεί σ’ ένα κομματικό ψηφοδέλτιο για να διεκδικήσει μια έδρα στο κοινοβούλιο, ανεξάρτητα πολιτικής συμφωνίας και θέσεων, δεν εξαγοράζεται; Και γιατί από την στιγμή που το κάνει, να μην κάνει και το επόμενο βήμα; Δηλαδή να μην τα αρπάξει στην κατάλληλη ευκαιρία; Ή να μην γοητευτεί από τη νομή της εξουσίας;

Ποιος επέλεξε και για ποιον λόγο τους Ιατρίδη, Νταβρή, Κουράκο, Μελά, Γιοβανόπουλο, όταν εκλέχθηκαν με τους ΑΝΕΛ; Για ποιον λόγο επελέγη ο Μαρκόπουλος; Για να γυρίσει στη ΝΔ; Ή για ποιον λόγο επελέγη ο Καπερνάρος; Για να προσχωρήσει στο νεοφασιστικό μόρφωμα του Μπαλτάκου, δεξί χέρι του Σαμαρά; Γιατί κανείς δεν λογοδοτεί γι’ αυτές τις επιλογές; Ή μήπως όλοι αυτοί ήταν γνήσια “αντιμνημονιακοί” πρώτα και ύστερα χάλασαν.

Από την άλλη πλευρά, ξεχάσαμε την “αριστερά της ευθύνης”, την “κυβερνώσα αριστερά”, ένα σμήνος από τυχοδιώκτες, που θα επιβραβευθούν και πάλι συναλλασσόμενοι με συνάλλαγμα τις βουλευτικές έδρες; Ήδη η ομάδα Λυκούδη, εξασφάλισε την ανανέωση της καρέκλας προσχωρόντας στο τηλεοπτικό απόκομμα Ποτάμι. Ο Κουβέλης με τη σειρά του διαπραγματεύεται με τον Τσίπρα και την ομάδα του μια θέση στο επικρατείας του ΣΥΡΙΖΑ.

Κι ενώ το κόμμα της Κουμουνδούρου αρνήθηκε κάθε μορφή ισότιμης συνεργασίας, άνοιξε τις πόρτες σε κάθε λογής τυχοδιώκτη που ονειρεύεται τη νομή της εξουσίας, ή μια ζεστή θεσούλα στο κοινοβούλιο. Τους είδαμε όλους αυτούς τους “συνεργαζόμενους” όλο το προηγούμενο διάστημα. Στόμα έχουν και μιλιά δεν έχουν. Τι θέλετε να ρισκάρουν την έδρα, ή τη νομή της εξουσίας; Τους είδαμε τους “συνεργαζόμενους” τι ωραία προσαρμόστηκαν στη νομή της εξουσίας μετά την εκλογή της κ. Δούρου στην περιφέρεια Αττικής, η οποία συνεχίζει επάξια το πολύτιμο έργο της προηγούμενης διεφθαρμένης και μνημονιακής αρχής.

Ο δε κ. Καμμένος αρνήθηκε πεισματικά κάθε πρωτοβουλία ισότιμου διαλόγου και συνεργασίας ανοιχτά και δημόσια. Για να τον συναντήσει κανείς και να μιλήσει μαζί του, είτε θα πρέπει να είναι Μητσοτάκης, είτε Αποστολόπουλος. Όποιος θέλει να “συνεργαστεί” μαζί του, πρέπει να πάει σαν άτομο και να κάνει αίτηση πρόσληψης στα ψηφοδέλτιά του.

Κι επειδή ο αρχηγός των ΑΝΕΛ πρέπει να φανεί “ανοιχτός” στη βάση του, βαφτίζει όλους αυτούς που αποδέχονται να εξαγοραστούν πολιτικά από την προοπτική μιας έδρας στο κοινοβούλιο, ως “κινήματα”. Πλήθος “κινήματα” που δεν αντιπροσωπεύουν τίποτε απολύτως στην κοινωνία. Μόνο τις μωροδοξίες ξεφτισμένων και ξεπλυμένων πολιτικάντηδων που περιμένουν δεκαετίες τώρα για μια ευκαιρία στο κοινοβούλιο. Να πώς ετοιμάζει ο κ. Καμμένος τους επόμενους ανεξαρτητοποιήσιμους βουλευτές του.

Γιατί δεν βάζουμε μυαλό; Την ίδια παλέτα από τυχοδιώκτες μας ετοιμάζουν και πάλι τα κόμματα της βουλής. Μπορείς κι εσύ να βάλεις για βουλευτής αρκεί να συρθείς όπως πρέπει μπροστά τον αρχηγό, ή την ομάδα του. Αρκεί να δεχθείς να βάλεις στην άκρη τα πιστεύω σου, την ηθική σου και τις αρχές σου με αντάλλαγμα μια έδρα στο κοινοβούλιο. Και ύστερα – ποιος ξέρει; – μια έδρα σε κάποια κυβέρνηση. Και ενδιαμέσως σίγουρα θα έχεις τα τυχερά σου.

Κοιτάξτε πώς κάνουν “συνεργασίες” τα κόμματα του κοινοβουλίου. Αρνούνται την όποια ισότιμη συνεργασία πάνω σε ξεκάθαρες κοινές θέσεις και πολιτικές συμφωνίες. Τρέμουν τον ανοιχτό και δημόσιο πολιτικό διάλογο. Τα κάνουν επάνω τους όταν πρόκειται για αναμέτρηση επιχειρημάτων μπροστά στον κόσμο. Προτιμούν το παρασκήνιο, το δούναι-λαβείν πίσω από κλειστές πόρτες.

Ξέρετε γιατί; Διότι απευθύνονται σε ζωντόβολα. Έτσι αισθάνονται το εκλογικό σώμα. Και τι κάνουν; Απλά προσλαμβάνουν “συνεργαζόμενους” πολιτευτές. Δηλαδή τη σάρα, τη μάρα και το κακό συναπάντημα που νοιάζεται μόνο να εκλεγεί και δεν σκοτίζεται για θέσεις και προγράμματα. Αυτός είναι ο ορισμός της πολιτικής εξαγοράς.

Κι αν τώρα κάποιος από όλους αυτούς τα πάρει χοντρά για την ψήφο του, δεν είναι παρά το επόμενο αναγκαίο βήμα της λογικής με την οποία πολιτεύεται ευθύς εξαρχής. Και μην ανησυχείτε. Θα δούμε ξανά το ίδιο πολιτικό θέατρο του παραλόγου.

Τα ίδια κόμματα που οι ηγεσίες τους απαιτούν υποταγή από τα μέλη, τους φίλους και τους εκλογείς τους, να εμφανίζονται με πλήθος “συνεργαζόμενους” της ιδιοτέλειας και της πολιτικής εξαγοράς. Και οι ίδιοι που ψήφισαν αυτούς που αποδείχθηκαν πολιτικά άθλιοι, θα τρέξουν για μια ακόμη φορά να ψηφίσουν επιβαβρεύοντας την ίδια πρακτική. ‘Αλλωστε, είναι το “δικό τους” κόμμα, ο “δικός τους” αρχηγός και οφείλουν να υποτάσσονται σ’ αυτόν ανεξάρτητα από το πόσες φορές τους έχει προδόσει. Ίσως να μην υπάρχει χειρότερη αποθεώση της κοπαδοποίησης στην πολιτική.

Το είδος αυτό – που θα κληθείτε να επιλέξετε στις ερχόμενες εκλογές με τα ίδια κριτήρια που επιλέγετε εδώ και δεκαετίες εθνικής συμφοράς – αποκαλείται «πολιτικός» και σύμφωνα μ’ έναν εξαιρετικά δημοφιλή πολιτικό σχολιαστή των αρχών του 19ου αιώνα «αυτός ο όρος έχει επιλεγεί για να περιγράψει πρόσωπα που τρέφουν ελάχιστο, ή καθόλου σεβασμό για την ευημερία της δημοκρατίας, εκτός κι αν συνδέεται άμεσα, ή εξαρτάται από τις δικές τους ιδιοτελείς επιδιώξεις. Πρόκειται, όπως ένας μεγάλος αρχηγός κόμματος είχε πει για τον εαυτό του, για ανθρώπους ‘με αρχές σύμφωνα με το συμφέρον τους’… Οι διαδικασίες τους βρίσκονται στον αντίποδα της αλήθειας και της δικαιοσύνης. Είναι τα ‘ρετάλια’ της ανθρώπινης οικογένειας. Αυτό που οι άλλοι άνθρωποι αποκαλούν συνείδηση, αυτοί θεωρούν ότι είναι κάτι που αγοράζεται και πουλιέται, ανάλογα με τις συνθήκες και τις ευκαιρίες. Αυτή η ράτσα υποκειμένων μας έρχεται από την πιο απόμακρη αρχαιότητα. Την εποχή των Βασιλέων της Περσίας, οι αρχηγοί ανάμεσά τους ήταν κατά κανόνα ευνούχοι – και οι αρχηγοί τους σήμερα είναι τις περισσότερες φορές κάτι λιγότερο από τους άλλους άνδρες. Στερημένοι από τον σεβασμό της κοινωνίας λόγω της σπανιότητας των ταλέντων τους, ή του μεγάλου ελλείμματος ευπρέπειας, επιχειρούν να βρουν ένα υποκατάστατο γι’ αυτόν μέσα από την ψυχρή ίντριγκα, ή την αναιδή προκατάληψη. Θα επιτρέψουν μόνο την μια πλευρά μιας υπόθεσης να φτάσει στο αυτί του κοινού, αν δεν μπορούν να το αποτρέψουν. Η αμεροληψία γι’ αυτούς είναι έγκλημα και η υποκρισία αρετή. Είναι σαν τους φύλακες στις πύλες των παλατιών, ή των τόπων όπου βρίσκεται η εξουσία…»[1]

 

[1] Nile’s Weekly Register, vol. XXIII, No. 24 (Feb. 15, 1823), σ. 370-71.

Αναρτήθηκε από ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΑΖΑΚΗΣ στις 12:34 μ.μ.

 

 

 

Η νάρκη είναι οπλισμένη και έτοιμη για την επόμενη κυβέρνηση

Λογότυπο ΕΠΑΜ

sf-013a11Α

Θυμάστε τις διθυραμβικές δηλώσεις ότι οι συστημικές τράπεζες “πέρασαν” επιτυχώς τα τεστ αντοχής της ΕΚΤ και είναι “θωρακισμένες” από άποψη κεφαλαίων; Θυμάστε που την ίδια διαβεβαίωση μας έδινε και ο φερόμενος ως επόμενος πρωθυπουργός κ. Τσίπρας από το κανάλι του Αλαφούζου την 1η Δεκέμβρη;

Πριν αλέκτωρ φωνήσαι τρις ο εντεταλμένος του Ντράγκι στην Ελλάδα, Στουρνάρας με τ΄όνομα, άλλαξε τροπάριο. Στις 15 Δεκεμβρίου ο Στουρνάρης μιλώντας για τον Ξ. Ζολώτα μας είπε: “Στο πλαίσιο των αρμοδιοτήτων μου ως Διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδος και ως μέλους του Διοικητικού Συμβουλίου της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, οφείλω να επισημάνω ότι η κρίση των τελευταίων ημερών λαμβάνει πλέον σοβαρές διαστάσεις, ότι η ρευστότητα στην αγορά μειώνεται με ταχύ ρυθμό, ότι ο κίνδυνος όχι μόνο ανακοπής της αναπτυξιακής πορείας που μόλις ξεκίνησε, αλλά ο κίνδυνος μιας ανεπανόρθωτης βλάβης της ελληνικής οικονομίας, είναι μεγάλος.”

Καταλάβατε τι λέει; Η οικονομία έχει έλλειμμα ρευστότητας κι αν δεν ψηφίσουμε σύμφωνα με τα συμφέροντα των αποικιοκρατών “ο κίνδυνος μιας ανεπανόρθωτης βλάβης…, είναι μεγάλος.” Απλά ομολογεί ότι οι τράπεζες – παρά τα εκατοντάδες δις ευρώ με τα οποία έχουν επιδοτηθεί – είναι και παραμένουν “κουφάρια”, βαθαίνοντας την κρίση ρευστότητας στην οικονομία, για να πουλήσει προστασία στα θύματά του. Όπως ακριβώς κάνει η μαφία.

Χθες, ο Στουρνάρης έκανε ακόμη ένα βήμα: Οι τράπεζες χρειάζονται άλλα 25 δισ. ευρώ το Μάρτιο, δήλωσε χθες Κυριακή 21 Δεκεμβρίου. Ειδικότερα, ανέφερε ότι έως τον Μάρτιο οι ελληνικές τράπεζες πρέπει να επιστρέψουν 25 δισ. ευρώ στην Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα από τα ομόλογα που εξέδωσαν στη διάρκεια της κρίσης. Μάλιστα, το θέμα συζητήθηκε την περασμένη εβδομάδα κατά την επίσκεψη του κεντρικού τραπεζίτη στη Φρανκφούρτη.

Η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα έχει δεχτεί να ανανεωθεί η διάρκεια των ομολόγων δυο φορές αλλά έχει ξεκαθαρίσει ότι δεν πρόκειται να το επαναλάβει, με αποτέλεσμα σε τρεις μήνες τα ελληνικά πιστωτικά ιδρύματα να καλούνται να επιστρέψουν 25 δις και να βρουν άλλες εγγυήσεις για να αντικαταστήσουν τη ρευστότητα.

«Όλα αυτά τα ξέρουν οι αρχηγοί. Πρέπει να βρεθεί ένα νέο καλάθι δανεισμού» τονίζει ο κεντρικός τραπεζίτης στους συνεργάτες του όπως δημοσιεύει η Real News.

Καταλάβατε την παγίδα; Να γιατί οι Ευρωπαϊκοί αποικιοκράτες δέχτηκαν να πάμε σε έκτακτες εκλογές. Ξέρουν πολύ καλά ότι τα δημοσιονομικά ταμεία της Ελλάδας είναι παντελώς άδεια με σοβαρό πρωτογενές έλλειμμα Γενικής Κυβέρνησης. Μέχρι τον Μάρτιο πρέπει να “γυρίσουν” περί τα 13 δις ευρώ έντοκα γραμμάτεια. Πρέπει επίσης μέχρι τότε να πληρωθούν περί τα 6,5 δις τόκοι και ληξιπρόθεσμα ομόλογα.

Την ίδια ώρα τα διαθέσιμα στα ασφαλιστικά ταμεία δεν αρκούν ούτε για τις συντάξεις του επόμενου τριμήνου. Και επιπλέον βγαίνει ο Στουρνάρης και σου λέει ότι οι υποχρεώσεις των συστημικών τραπεζών μέχρι τον Μάρτιο φτάνουν τα 25 δις ευρώ. Σίγουρα είναι περισσότερα καθώς κάθε μήνα από τον Σεπτέμβριο οι τράπεζες αντλούν όλο περισσότερη ρευστότητα από την ΕΚΤ.

Όλα λοιπόν είναι στημένα για την επόμενη κυβέρνηση. Για φανταστείτε λοιπόν να βγει ο Τσίπρας να θέλει να διαπραγματευθεί χωρίς να θέσει θέμα ευρώ και ΕΕ. Δεν θα έχει χρήμα να πληρώσει ούτε συντάξεις, η ΕΚΤ θα σταματήσει να παρέχει ρευστότητα και θα σκάει μια συστημική τράπεζα κάθε εβδομάδα. Τι θα κάνει μια κυβέρνηση που δεν έχει σχέδιο άμεσης καταγγελίας και διαγραφής του χρέους; Τι θα κάνει όταν δεν έχει σχέδιο για την εξασφάλιση της χρηματοδότησης της ελληνικής οικονομίας χωρίς να εξαρτάται από την ΕΚΤ;

Λύσεις υπάρχουν, άμεσα εφαρμόσιμες για να ξεφύγουμε από την μέγγενη των εκβιασμών από τους δανειστές. Λύσεις όμως εντός του ευρώ και με όρους διαπραγμάτευσης χωρίς μονομερείς ενέργειες, αφήνουν την χώρα και τον λαό εκτεθειμένο σε εκβιασμούς, ώστε να του πουν, “δυστυχώς, δεν γίνεται τίποτε”. Κι έτσι να του φορτώσουν τη νέα συμφωνία με τους αποικιοκράτες που είναι ήδη στα σκαριά.

 

Κάπως περίεργη η όλη υπόθεση Χαϊκάλη

Λογότυπο ΕΠΑΜ

sf-013a11Α

Ο κ. Χαϊκάλης κατήγγειλε ότι έγινε προσπάθεια χρηματισμού του ώστε να ψηφίσει για Πρόεδρο. Την προσπάθεια την έκανε κάποιος Αποστολόπουλος. Ο εν λόγω κύριος εμφανιζόταν για αρκετό μεγάλο χρονικό διάστημα ως “ειδικός σύμβουλος” στο πλευρό του κ Καμμένου. Πολύ περίεργα δεν είναι όλα αυτά;

Το ότι Έλληνες βουλευτές χρηματίζονται είναι κάτι παραπάνω από σίγουρο.Χαρακτηριστικό παράδειγμα ο Μιχελάκης, ο οποίος φέρεται να χρηματίστηκε από γνωστό επιχειρηματία για να περάσει τροπολογία υπέρ του. Η δικογραφία εναντίον του κ. Μιχελάκη παραμένει στα αζήτητα σε κάποια συρτάρια του κοινοβουλίου. Κανένας δεν νοιάστηκε να φέρει την υπόθεση στη δημοσιότητα και στη δικαιοσύνη.

Αντίθετα με την υπόθεση Χαϊκάλη γίνεται κακός χαμός. Γιατί; Το πρώτο και βασικό ερώτημα που τίθεται είναι το εξής απλό. Τι σόι κόμμα είναι αυτό που μπορεί να βρεθεί στην ηγεσία του, δίπλα στον αρχηγό του, ένας τόσο τυχάρπαστος τύπος, σαν τον Αποστολόπουλο, που αποδεικνύεται τουλάχιστον ως ύποπτο στοιχείο; Πώς γίνεται κάτι τέτοιο; Πώς αναριχάται και σε μηδέν χρόνο βρίσκεται στην ηγεσία ενός κόμματος ένας που στην καλύτερη περίπτωση κάνει διευκολύνσεις με τράπεζες και χρήμα;

Ο κ. Καμμένος μαζί με τον βουλευτή του κ. Χαϊκάλη βγαίνουν λάβροι εναντίον του Αποστολόπουλου, αλλά το γεγονός παραμένει. Ο κ. Αποστολόπουλος ήταν δικό τους παιδί. “Φίλος” για χρηματικές εξυπηρετήσεις του κ. Χαϊκάλη και δεξί χέρι του κ. Καμμένου, ως “ειδικός” επί άγνωστων μέχρις στιγμής θεμάτων. Και ξαναρωτάω: τι σόι κόμμα και τι σόι πολιτική ηγεσία είναι αυτή που αναδεικνύουν τέτοια κουμάσια στην κορυφή τους; Είναι σοβαρό το επιχείρημα που είπε ο κ. Καμμένος, ότι του συστήθηκε ως “ειδικός” και αυτός τον “αξιοποίησε” ως δεξί του χέρι; Έτσι ξέρει ο κ. Καμμένος να επιλέγει στελέχη στο κόμμα του; Μέσα από ποια διαδικασία; Με χρίσμα του αρχηγού;

Αν είναι αλήθεια – όπως μας διαβεβαιώνουν – οι κ. Χαϊκάλης και Καμμένος ότι ο δικός τους άνθρωπος επιχείρησε να τους εξαγοράσει, τότε οφείλουν όχι μόνο να ζητήσουν την επέμβαση εισαγγελέα εναντίον του κ. Αποστολίδη, αλλά θα πρέπει να παραιτηθούν και οι δυό τους από τις θέσεις στο κόμμα τους. Πρωτίστως ο κ. Καμμένος. Δεν μπορεί ο αρχηγός ενός κόμματος να αναδεικνύει ως δεξί του χέρι κάποιον που σήμερα τον καταγγέλει για μεσάζοντα χρηματισμού και να μην απολογείται για την επιλογή του. Δεν έχει τεράστια πολιτική ευθύνη ο κ. Καμμένος για την επιλογή Αποστολόπουλου; Δυο τινά είναι πιθανόν να συμβαίνουν: Είτε ο Αποστολόπουλος ξεγέλασε τον Καμμένο για τα “προσόντα” του προκειμένου να αναδειχθεί. Είτε τον χρησιμοποιούσε κι ο κ. Καμμένος για τις δουλειές στις οποίες καταγγέλεται σήμερα ότι είναι “ειδικός”.

Με άλλα λόγια δυο τινά συμβαίνουν. Είτε ο κ. Καμμένος είναι παντελώς ανίκανος, γιατί είναι αδιανόητο να μην μπορεί να αντιληφθεί τις ικανότητες ενός τόσο στενού του συνεργάτη, που ο ίδιο τον επέλεξε. Είτε είναι κι αυτός μπλεγμένος σε σκοτεινές υποθέσεις, σαν κι αυτές για τις οποίες φέρεται να ειναι “ειδικός” ο κ. Αποστολόπουλος.

Πάντως αν ο κ. Χαϊκάλης και ο κ. Καμμένος είχαν την παραμικρή τσίπα και αίσθηση ευθύνης, θα έπρεπε να είχαν παραιτηθεί από τις πολιτικές τους θέσεις ώστε να κυνηγήσουν ως άτομα τον “φιλαράκο” τους στη δικαιοσύνη. Και να μην τον αφήσουν σε χλωρό κλαδί μέχρι να αποκαλυφθεί η όλη υπόθεση. Έτσι θα εξιλεώνονταν και στο κόμμα τους για το γεγονός ότι διατηρούσαν στενότατες πολιτικές και προσωπικές σχέσεις με ένα τέτοιο τύπο.

Δεν μπορείς να βγαίνεις να καταγγέλεις τον δικό σου άνθρωπο, το δικό σου στέλεχος κι όλα ύστερα να είναι μέλη-γάλα. Η παραίτησή τους θα έδειχνε, αφενός, ότι συναισθάνονται το μέγεθος της καταγγελίας που κάνουν και, αφετέρου, ότι σέβονται τα απλά μέλη, τους φίλους και τους ψηφοφόρους του κόμματός τους, οι οποίοι ούτε ρωτήθηκαν για την αναρίχηση του κ. Αποστολόπουλου, ούτε έχουν καμιά ευθύνη για το ποιους επιλέγει ο αρχηγός τους για συνεργάτες του.

Κι αν τόσο εύκολα μπορεί ένας τύπος σαν τον Αποστολόπουλο να αναριχηθεί στην ηγεσία ενός κόμματος σαν τους ΑΝΕΛ και στο πλευρό του αρχηγού, τότε πόσοι ακόμη σαν τον κύριο αυτό υπάρχουν σ’ αυτό το κόμμα; Πόσοι ακόμη θα αποδειχθούν τουλάχιστον ύποπτοι τύποι; Πόσοι ακόμη “ξεγέλασαν” τον αρχηγό των ΑΝΕΛ κι έχουν ελέω Θεού επιλεγεί σε καίριες θέσεις του κόμματος;

Και τέλος πώς μπορεί ένα κόμμα να διεκδικεί τη δημοκρατία, όταν ο αρχηγός του λειτουργεί ως μονάρχης και όταν αποδεικνύεται ότι οι προσωπικές του επιλογές είναι τουλάχιστον ατυχείς, αυτός δεν αναλαμβάνει τις ευθύνες του; Κι αντί να παραιτηθεί από ευθυξία μαζί με τον βουλευτή του, για να αναπληρωθούν και οι δύο από άλλα, πιο ικανά, πιο έντιμα και με μεγαλύτερη ευθυκρισία στελέχη του κόμματός τους, αυτοί επιχειρούν να αξιοποιήσουν την όλη υπόθεση για να αποκομίσουν εκλογικά οφέλη. Εκτός κι αν στο κόμμα των ΑΝΕΛ οι κ. Καμμένος και Χαϊκάλης είναι αναντικατάστατοι και υπεράνω όλων.

Βέβαια, οφείλω να ομολογήσω ότι έχω γνωρίσει στο χώρο των ΑΝΕΛ εξαιρετικά πιο ευθείς πολιτικά και κατά πολύ πιο ικανούς από τον κ. Καμμένο και τον κ. Χαϊκάλη, αλλά δεν τους έχω δει να αναδεικνύονται στο κόμμα τους, μιας και απ’ ότι φαίνεται προτεραιότητα έχει ο όποιος τυχάρπαστος πλευρίσει τον Αρχηγό. Κι έτσι ο άξιος, αξιολόγος κι αξιοπρεπής κόσμος που θέλει άδολα να αγωνιστεί για την πατρίδα του μέσα από το κόμμα των ΑΝΕΛ αναγκάζεται να κουβαλά στην πλάτη του τον κάθε πολιτικό τυχοδιώκτη που επιλέγει αυθαίρετα ο αρχηγός του. Μόνο και μόνο για τον βγάλει βουλευτή και ύστερα να τον δει να φεύγει για τη ΝΔ, να μπαίνει σε φασιστικά ακροδεξιά μορφώματα με το δεξί χέρι του Σαμαρά, τον Μπαλτάκο, να εμφανίζεται ότι χρηματίζει και χρηματίζεται για πολιτικούς σκοπούς, κοκ. Πόσες ακόμη τέτοιες επιλογές οφείλει να ανεχθεί;

 

 

 

Ποιο είναι το πραγματικό ερώτημα;

Λογότυπο ΕΠΑΜ

sf-013a11Α

Πολλοί αναρωτιούνται τι θα κάνει ο ΣΥΡΙΖΑ ως κυβέρνηση. Θα τα βάλει με τους δανειστές, θα δώσει έστω μια ανάσα στο λαό, ή όχι; Ο καθένας απαντά στα ερωτήματα αυτά κάνοντας την ανάγκη – την προσωπική του ανάγκη – φιλότιμο. Πολλοί αρκούνται στο γνωστό: να φύγουν αυτοί και βλέπουμε.

Το αληθινό ερώτημα είναι τι εμποδίζει τον ΣΥΡΙΖΑ να τα δώσει όλα στους επικυρίαρχους; Εσείς; Εμείς; Αυτοί που τον ψηφίζουν, ή θα τον ψηφίσουν; Οι θέσεις του και η αμφισημία τους που μπορεί ο καθένας να ερμηνεύσει όπως θέλει; Ποιος θα εμποδίσει τον κομματικό μηχανισμό να μην ενδώσει στις πιέσεις; Η εσωκομματική αντιπολίτευση που δεν τολμά να αθρώσει στοιχειώδη πολιτικό λόγο; Ιδίως τώρα που βρίσκεται προ της νομής της εξουσίας; 

Όσοι πάσχουν από την – συχνά ανίατη – ασθένεια του κοινοβουλευτικού κρετινισμού, απαντούν: αν δεν τα κάνει ο ΣΥΡΙΖΑ θα τον ρίξουμε! Σιγά μην σκίσετε κανένα καλσόν! Αυτό λέω εγώ. Πώς θα ρίξετε τον ΣΥΡΙΖΑ, αν αποδειχθεί χειρότερος από τους τωρινούς ακολουθώντας την πεπατημένη του ευρώ και των επιταγών προς τους δανειστές; Όπως ρίξατε τις κυβερνήσεις των δοσιλόγων;

Σκεφθείτε λίγο. Ποιος εμπόδισε το ΠΑΣΟΚ, ίδως όταν κέρδισε την αυτοδυναμία, να μεταλλαχθεί σ’ αυτό που ξέρουμε σήμερα; Οι ψηφοφόροι του; Η εσωκομματική του αντιπολίτευση, που μέρος της σήμερα έχει μετακομίσει στο ΣΥΡΙΖΑ;

Ο μόνος εγγυητής μια κυβέρνησης είναι ο λαός σε κινητοποίηση. Κι αυτό ξεκινά με τη διεκδίκηση της αυτοδυναμίας όχι με καλπονοθευτικούς νόμους, αλλά μέσα στον λαό. Και για να το πετύχει κανείς αυτό δεν αρκεί ένα κόμμα, αλλά χρειάζεται μια ευρεία κοινωνικοπολιτική συμπαράταξη, ένας συνασπισμός κομμάτων, προσωπικοτήτων και δυνάμεων που θα μπορούν να διεκδικήσουν την μεγάλη πλειοψηφία του λαού. Ένα νέο ΕΑΜ όπως συνηθίζω να λέω.

Μόνο αυτή η αυτοδυναμία μπορεί να μας δώσει – κάτω από προϋποθέσεις – μια άλλη κυβέρνηση, μια ριζικά διαφορετική κυβέρνηση.

Η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ αντιμάχεται με μανία μια τέτοια προοπτική. Αρνείται κάθε αίτημα εθνικής ανεξαρτησίας και λαικής κυριαρχίας. Αρκείται σε προσλήψεις όσων γοητεύονται από την νομή της εξουσίας. Να γιατί προσωπικά είμαι απόλυτα πεισμένος ότι η ηγεσία της έχει δώσει ήδη γη και ύδωρ στους επικυρίιαρχους.

Μόνο ο σχηματισμός ενός τρίτου συμμαχικού πόλου, ικανού να διεμβολίσει το στημένο διπολισμό μπορεί να δώσει τη πιθανότητα θετικών εξελίξεων. Διαφορετικά πάμε για τα πολύ χειρότερα υπό αριστερή διακυβέρνηση.

Και τότε, πολύ φοβάμαι, ότι οι κοψοχέρηδες του ΣΥΡΙΖΑ, αυτοί που μας τα πρίζουν σήμερα με το “να φύγουν αυτοί και ύστερα βλέπουμε”, αυτοί που μας εγγυόνται ότι θα ρίξουν την κυβέρνησή του αν αποδειχθεί μια από τα ίδια, θα είναι οι πρώτοι που θα μας τα πρίξουν με το “δυστυχώς, δεν γίνεται τίποτε”! Apres nous, le deluge! Μετά από εμάς (τους κρετίνους, που μασάμε ότι φόλα μας πετάνε οι εξουσιαστές), ο κατακλυσμός! Όπως έλεγε γεμάτη ερωτική έξαψη η Μαντάμ Ντεμπομπαντούρ στον εραστή της Λουδοβίκο ΧV.

SNÖSVÄNG MED PEAB DRIFT OCH UNDERHÅLLNING

hämta (1)

Jag brukade vakna av plogbilarna när det snöat, men den här morgonen var det tyst i Bagarmossen.

Ett av Sveriges största byggbolag hade åtagit sig att röja snö i stora delar av Stockholm. SMHI hade larmat och snön låg redan tjock på trottoarer och vägar, men inga traktorer från Peab eller dess underentreprenörer syntes till. Ljudlöst anslöt sig nya sjok av iskristaller till den växande kalabaliken.

Kvart över elva gav jag mig av till stan. Fortfarande inga snöplogar. En familj försökte få loss en bil som kört fast utanför vår port. Jag hade inte tid att hjälpa dem.

På perrongen spanade resenärer efter ett försenat tåg. Jag hade tur. Det hade just lämnat snöyran i Kärrtorp för att fara genom berget och vända i Skarpnäck. Märkt av ovädret störtade det in på stationen.

Jag oroade mig för min far. Han skulle till Karolinska sjukhuset för att få brännsår rengjorda och omlagda.

Annika ringde några timmar senare. Transporten till Karolinska gick bra, men på hemvägen var det värre. Ingen privat entreprenör hade ännu plogat Kolbäcksgränd. Snön var så djup att chauffören från Samtrans inte vågade köra in på gatan. Nu stod Annika med sin 85-årige, brännskadade man i rullstol i djupsnön vid infarten. Han hade inga varma kläder på sig, han kunde strax behöva kissa, och snön och blåsten ville inte lägga sig.

Hon hittade en snöskyffel. Skottade gångvägen fram till Kolbäcksgränd 1. Där tog farsan sig in i porten med rullstolen medan hon röjde väg till 3:an. Så tog de sig fram port för port. Efter två timmar hade de nått backen upp till 21:an. Då kom traktorn som bostadsrättsföreningen anlitat för gångvägarna.

En vecka senare anlände Peabs kontrakterade underentreprenör för att ploga gatan. Då var snön packad till ett ispansar. Fastighetsskötaren fick stå med spett och hacka sig ner till avloppsbrunnarna när smältvattnet svämmade över trottoarerna till våren.

Trafikkontoret i Stockholm räknade den snörika veckan i december 2012 till över 6 600 inkomna klagomål från allmänheten. Från Skarpnäcks stadsdel hörde 845 medborgare av sig. De kunde berätta om plogbilar som inte synts till på åtta dagar, sopbilar som kört fast, trottoarer som var oframkomliga, trappor som inte skottats, bilar som begravts i snö och handikappade som inte kunde ta sig ut ur sina bostäder.

Lars Thyberg, chef för Peab Drift och Underhåll, ansåg att snöröjningen efter omständigheterna hade fungerat bra. Ansvariga politiker påpekade att så mycket snö inte fallit på så kort tid sedan 1960-talet. Visst fanns det brister, men tjänstemännen hade “järnkoll”, förklarade Ulla Hamilton, det moderata trafiklandstingsrådet: “Trafikkontoret följer hela tiden vad man gör och inte och betalar utifrån vad de tycker att det är värt.” På de punkter där bolagen felat skulle det bli efterräkningar. “Det kommer att kännas ekonomiskt för entreprenörerna”, lovade chefen för drift och underhåll vid Trafikkontoret.

Ett halvår senare var många av vinterns fakturor fortfarande oreglerade. Vid Almedalsveckan i Visby i juli talade DN-journalisten Maciej Zaremba om New Public Management, det marknadsmässiga styrsystem som politikerna introducerat i den offentliga sektorn. Professionella yrkesutövare som läkare och lärare hade blivit underkastade en mäthysteri med belöningar knutna till enkla kvantitativa mått. Det fick irrationella följder, menade han. Inte för att det är något fel på marknadsmekanismen utan för att den inte passar sjukvård, skola och annat som är “mera komplicerat”:

“Jag vill påstå att det fungerar så länge uppgifterna man utför är enkla och rutinbetonade. Snöröjning går bra, för inom snöröjning kan man översätta kvalitet till kvantitet och tillbaka. Antal ton bortforslad snö översätts till säkra gator.”

Kan det vara enklare?

Mats Berglund, parkingenjör i Skarpnäcks stadsdelnämnd, har erfarenhet av snöröjning och underhåll av gator och parker i Stockholm. Han började 1976.

– Vi hade självständiga arbetslag med ansvar för ett visst område. Fyra, fem man och en lagbas. Jag jobbade i parklaget i Kärrtorp. Man kände för området. När man gick därifrån ville man att det skulle vara snyggt. Så är det ju inte i dag. Det är bara pengar som styr. Göra så lite som möjligt. Lura beställaren.

Det började när han jobbade fackligt i mitten av 1980-talet. Socialdemokraterna styrde i kommunen och började experimentera med konkurrensutsättningar. Inom snöröjningen hade staden en omfattande maskinpark och egen personal som ledde och utförde det mesta av arbetet. Parkarbetare, asfaltläggare och stensättare kunde kallas in för att hålla plogbilar och traktorer rullande dygnet runt. Sedan länge hade också utomstående anlitats för att klara de värsta prövningarna.

– Det var oftast samma gäng som kom tillbaka år för år.

Bönder från omgivningarna satte sig i traktorn för att ploga snö i Stockholm om vintrarna.

Men nu skulle snöröjning och underhåll av gator och parker effektiviseras. Kommunfullmäktige fattade 1993 ett principbeslut om att konkurrensutsätta all verksamhet utom myndighetsutövningen. Förvaltningarna delades upp i beställande och utförande enheter. Gatu- och parkarbetarna hamnade i Stockholm Entreprenad, en kommunal enhet som till en början skulle vara garanterad en viss beställningsvolym.

Cheferna såg fram emot en snabb privatisering – “ledning, nyckelpersoner och viss personal” skulle på förmånliga villkor få överta hela organisationen, varvid all personal senare skulle “erbjudas möjlighet till förvärv av aktier, eventuellt i samband med en börsintroduktion”. Folkpartiet tillstyrkte en privatisering men Socialdemokraterna och Moderaterna bestämde att Stockholm Entreprenad först steg för steg skulle rustas för full konkurrens. Därefter kunde “en annan organisationsform och ett annat ägande bli aktuellt”.

Kommunen beslöt att minska antalet anställda inom enheten från 780 till 560 personer. De övertaliga skulle, som det finkänsligt hette, “avvecklas”.

Vid millennieskiftet sålde en borgerlig majoritet Stockholm Entreprenad till Peab Drift och Underhåll. Då var bara 400 anställda kvar. 300 följde med i köpet jämte maskiner, uppställningsplatser och byggnader.

Till en början fungerade det ungefär som vanligt, berättar en av de inhyrda snöröjarna. Men för fyra, fem år sedan började det hända saker. Företaget gjorde sig känt för att ta bra betalt för att göra så lite som möjligt.

– Vi har väldiga problem med Peab Drift och Underhåll, säger Mats Berglund. De har inte koll. Jag känner mig som en jävla arbetsledare. Jag får ringa och tjata på dem hela tiden. Man får nästan dra jobbet ur dem. Det som har funkat bra är extrabeställningarna. Det är där de tjänar pengarna.

Vintern 2012 blev problematiken akut.

– Peab presenterade ett nytt upplägg för sina chaufförer. En del av dem hade kört i uppåt 20 år, och nu skulle de få sämre ersättning. Då tackade gubbarna nej. Peab fick i all hast försöka få tag i nya underentreprenörer.

– Många av killarna som satt och körde hade ingen aning om vad de gett sig in på. Det var full fart när de for fram. De körde sönder gräsmattor, elskåp och allting. De hittade inte. Det var bedrövligt. Även om de gamla killarna varit kvar hade vi fått problem med all
snö, men inte lika mycket.

Peab Drift och Underhåll liknade alltmer ett bemanningsbolag. Den egna personalen och maskinkapaciteten var neddragen till ett minimum. Underentreprenörer fick ta över ansvaret för snöröjningen i hela stadsdelar.

– Vi kallar dem Peab Drift och Underhållning, berättar en av de gamla snöröjarna. Det är cirkus hela tiden. Förut har de stått för arbetsledningen och haft egna maskiner. Nu la de ut hela områden på fast pris. De skulle inte ha något eget alls. Och nytt folk höll i det hela på Peab. Friska krafter. De som hade erfarenhet hade blivit tillsagda att inte vara med. Det skulle inte vara några förutfattade meningar. Man skulle se på det med nya ögon.

De nya cheferna hade en lösning på ett kalkylblad som de nya underentreprenörerna fick lägga bud efter. Ett familjeföretag från Nyköping fick kontraktet för Skarpnäck och Bagarmossen, Bellmans Åkeri skulle röja i Farsta och omgivningarna. Nyköpingsföretaget hade inga anställda. Chaufförer och maskiner – allt var inhyrt. Bellmans hade också en stor andel underentreprenörer.

När snön rasade ner från himlen i december föll den nya organisationen samman. Anställda hos Peab ringde i panik upp sina tidigare underentreprenörer.

– Kom med allt ni har, sa dom, berättar snöröjaren. Kör så länge ni orkar.

– Sen vart det ju vilda västern. Totalt kaos. Ingen arbetsledning som fungerade. De hade alldeles för lite eget folk för att styra upp det hela.

– Det kunde vara 30 till 40 nya ansikten på mötena. De kunde säkert köra snö, men de hade ingen lokalkännedom och fick ingen hjälp med att hitta flaskhalsar och problempunkter. Det gjorde saken ännu värre. Man fick städa upp efter. De hade stora maskiner som nästan inte kom fram någonstans. Inga små plogar för att komma åt på gångbanor och trottoarer.

I kontrakten med Stockholms stad ingår en fast ersättning för att hålla gator och gångvägar rena från snö. Bortforsling av snö debiteras däremot på löpande räkning.

– Nu plogades många gator aldrig efter reglerna i kontraktet. Man röjde och körde bort snön till det löpande priset i stället.

En av Peabs arbetsledare for runt i kaoset och upptäckte igensnöade gator som enligt underentreprenören var plogade.

– De satt där och ljög en rätt i ansiktet.

– Andra gjorde nog sitt bästa men kände inte området och hade för dålig kunskap om hur man plogar i Stockholm. De fattade inte att gångvägar och kollektivtrafik har högsta prioritet. De trodde att det var som att ploga landsväg nere i Sörmland. Det låg snö på övergångsställena och inne i busskurerna.

Ilskan tilltog i snövallarna.

– Jag hängde in firmakläderna i skåpet. De gick inte att ha på sig. Vi for runt i privata bilar. Man kunde inte åka Peabbil. Det var helt omöjligt. Det hände ett par, tre gånger att maskinförare blev misshandlade. Folk klev upp på fotsteget, ryckte upp dörren och gav dem en dagsedel.

Men han tror inte att snöröjningen var billigare på den kommunala tiden.

Vad säger Mats Berglund, parkingenjören i Skarpnäck?

– Det har blivit mycket dyrare. Det är flera led, och alla de här extrabeställningarna, de drar i väg.

Kanske handlar det om olika mätpunkter.

Det är vanskligt att tolka de bokförda utgifterna för snöröjningen i kommunen. Hänsyn ska tas till den allmänna inflationen, skiftande snömängder och andra parametrar. Men någon tendens till sjunkande kostnader går inte att avläsa åren 1992 till 2013. Kurvan rör sig snarare uppåt.

Den luft som skulle pressas ur organisationen försvann inte. Den hamnade någon annanstans.

Dick Örn, vd och delägare till Bellmans Åkeri, vittnar om villkoren för underentreprenörerna:

– Det har blivit tuffare. Absolut. Det är problem i dag att få folk till snöröjningen. Beställarna vill inte betala för den kapacitet som erfordras. Vi hade 100 enheter på snön för tio år sedan. I dag har vi 30. Det går inte ihop. Det är inte så kul att investera i en bil som kostar två miljoner, när ersättningarna sänks och du inte vet hur mycket du får köra.

Så vart tar pengarna vägen?

– Ta bort mellanhänderna, brukar det heta. Men här tar man in fler mellanhänder i stället. Dessutom ska vi dokumentera allt vi gör numera. Det är som på byggena. Folk sitter och håller på med kvalitetsgranskningar hela tiden. Det är en fruktansvärt omfattande administration kring allting i dag.

– En bättre lösning är nog att kommunerna håller i sin egen snöröjning. Jag tror inte att det blir billigare för dem att leja bort den. I egen regi har du en kunskap som stannar i kommunen. I stället för att det ska komma en ny entreprenör vart tredje, vart fjärde år.

Kommunen betalar Peab för att själv slippa hålla personal och maskiner i beredskap för vinterns snöfall. Men Peab Drift och Underhåll har inte någon nämnvärd beredskap. Tvärtom har företaget nyligen sagt upp 60 av sina 120 kvarvarande arbetare i Stockholms län. Svarte Petter flyttas längre ner i lagren av entreprenörer och underentreprenörer.

Ett halvår efter snökaoset meddelade Trafikkontoret att fakturor på över 18 miljoner kronor var ifrågasatta. Men de ekonomiska efterräkningarna för Peab inskränkte sig till sist till 3,2 miljoner, 4 procent av företagets intäkter för snöröjningen i Söderort vintern 2012/2013. Kommunen hade inte hunnit kontrollera vad entreprenören gjort eller inte gjort, och när tjocka pärmar med fakturor inkom flera månader efter beställt uppdrag gick det inte att belägga vad som hade misskötts.

Det Peab förlorade i ena änden tog man igen i den andra. När de löpande räkningarna skenade i december 2012 och kommunen signalerade betalningsovilja ströp Peab utbetalningar av samma storleksordning till sina underentreprenörer. Det var inget de inhyrda kunde göra. Sätter man sig upp mot de stora drakarna är det slut med kontrakten.

Längst ner försvinner andrummen ett efter ett.

– Arbetsförmedlingen eller Försäkringskassan får betala, säger arbetsledaren. Förr fanns det utrymme för ett antal icke toppresterande arbetare, men vi kan inte ha killar som hänger på ett spadskaft i dag. Det finns inte en chans i helvete. Det kan jag tycka är lite tråkigt. De har ingen plats i samhället i det här entreprenadtänket.

– Vi tävlar varje dag med de andra firmorna. Kommunen kanske räknar med 1 350 timmar på ett jobb. Om vi har ett par slackers kanske det går åt 1 700. Lägger vi det i vårt anbud är vi borta.

Kan det vara enklare?

Mikael Nyberg, Folket i Bild/Kulturfront 12/2014

 

 

Imperialism and the Politics of Torture

petras

Introduction: The US Senate Report documenting CIA torture of alleged terrorist suspects raises a number of fundamental questions about the nature and operations of the State, the relationship and the responsibility of the Executive Branch and Congress to the vast secret police networks which span the globe – including the United States.


CIA: The Politics of a Global Secret Police Force

The Senate Report’s revelations of CIA torture of suspects following the 9/11 bombing is only the tip of the iceberg. The Report omits the history and wider scope of violent activity in which the CIA has been and continues to be involved. CIA organized large scale deathsquad activities and extreme torture in Vietnam (Phoenix Project); multiple assassinations of political leaders in the Congo, Chile, Dominican Republic, Vietnam, the Middle East, Central America and elsewhere; the kidnapping and disappearance of suspected activists in Iraq and Afghanistan; massive drug-running and narco-trafficking in the “Golden Triangle” in Southeast Asia and Central America (the Iran-Contra war).

The Senate Report fails to locate the current acts of CIA terror and torture in a broaderhistorical context – one which would reveal the systematic use of torture and violence as a ‘normal’ instrument of policy. Contrary to White House and Senate claims that torture was a “policy error” committed by “incompetent” (or deranged) operatives, the historical record demonstrates that the long term extensive and intensive use by the CIA of torture, assassinations, kidnappings are planned and deliberate policies made by highly qualified, and experienced policymakers acting according to a global strategy approved by both Executive and Congressional leaders.

The Report treats torture as a “localized” set of events, divorced from the politics of empire building. In point of fact, torture is and always has been an integral part of imperial wars, colonial military occupations and counter-insurgency warfare.

Imperial wars and occupations provoke widespread opposition and nearly unanimous hostility. ‘Policing’ the occupied country cannot rely on community-wide support, least of all providing voluntary ‘intelligence’ to the imperial officials. The imperial armed forces operate out of fortresses surrounded by a sea of hostile faces. Bribes and persuasion of local collaborators provides limited information, especially regarding the operations of underground resistance movements and clandestine activists. Family, neighborhood, religious, ethnic and class ties provide protective support networks. To break this web of voluntary support network, the colonial powers resort to torture of suspects, family members and others. Torture becomes “routinized” as part and parcel of policies sustaining the imperial occupation. Extended occupation and intensive destruction of habitation and employment, cannot be compensated by imperial “aid” – much of which is stolen by the local collaborators. The latter, in turn, are ostracized by the local population, and, therefore, useless as a source of information. The “carrot” for a few collaborators is matched by torture and the threat of torture for the many in opposition.

Torture is not publicized domestically even as it is ‘understood’ by ‘knowing’ Congressional committees. But among the colonized, occupied people, through word and experience, CIAand military torture and violence against suspects, seized in neighborhood round-ups, is aweapon to intimidate a hostile population. The torture of a family member spreads fear (and loathing) among relatives, acquaintances, neighbors and colleagues. Torture is an integral element in spreading mass intimidation – an attempt to minimize co-operation between an active minority of resistance fighters and a majority of passive sympathizers.

The Senate Report claims that torture was “useless” in providing intelligence. It argues that victims were not privy to information that was useful to imperial policymakers.

The current head of the CIA, John Brennan rejects the Senate claim, while blithely admitting “some errors” (underwater submergence lasted a minute too long, the electric currents to the genitals were pitched to high?), he argues that “torture worked”. Brennan argues that his torturer colleagues did obtain “intelligence” that led to arrests of militants, activists and “terrorists”.

If torture “works” as Brennan claims, then presumably the Senate and the President wouldapprove of its use. The brutalization of human life, of family members and neighbors is not seen as, in principle, evil and morally and politically repugnant.

According to the explicit rules of conduct of Brennan and the implicit beliefs of the Senate, only “useless” torture is subject to censure – if an address is obtained or a torture victim names a colleague a ‘terrorist’ to avoid further pain, then by the criteria of the Senate Report torture is justified.

According to the operational code of the CIA, international law and the Geneva Conventions have to be modified: torture should not be universally condemned and its practioners prosecuted. According to the Senate only torture that “doesn’t work” is reprehensible and the best judge of that is the head of the torturers, the CIA director.

Echoing Brennan, President Obama, leaped to the defense of the CIA, conceding that only some ‘errors’ were committed. Even that mealy mouth admission was forcibly extracted after the President spent several years blocking the investigation and months obstructing its publication and then insisting on heavily editing out some of the most egregious and perverse passages implicating NATO allies

The Senate Report fails to discuss the complicity and common torture techniques shared between Israel’s Mossad and the CIA and Pentagon. In defense of torture, the CIA and White House lawyers frequently cited Israel’s Supreme Court ruling of 1999 which provided the “justification “for torture. According to Israel’s Jewish judges, torturers could operate with impunity against non-Jews (Arabs) if they claimed it was out of “necessity to prevent loss of or harm to human life”. The CIA and Harvard law professor and uber-Zionist zealot, Alan Dershowitz echoed the Israeli Mossad “ticking time bomb” justification for torture, according to which “interrogators can employ torture to extract information if it prevents a bombing”. Dershowitz cited the efficiency of Israel’s torturing a suspect’s children.

The CIA officials frequently cited the Israeli ‘ticking bomb’ justification for torture in 2007, at Congressional hearings in 2005, and earlier in 2001 and 2002. The CIA knows that the US Congress, under the control of the Zionist power configuration, would be favorably disposed to any official behavior, no matter how perverse and contrary to international law, if it carried an Israeli mark of approval or ‘logo’.

The US CIA and Israeli’s Mossad share, exchange and copy each other’s’ torture methods. The US torturers studied and applied Israel’s routine use of sexual torture and humiliation of Muslim prisoners. Racist colonial Israeli tracts about techniques on destroying the ‘Arab Mind’ were used by US intelligence. Israeli officials borrowed US techniques of forced feeding hunger strikers. Mossad’s technique of ‘Palestinian hanging’ was adopted by the US. Above all, the US copied and amplified Israel’s extra-judicial ‘targeted’ killings – the center piece of Obama’s counter-terrorism policy. These killings included scores of innocent bystanders for every ‘successful target’.

The Senate Report fails to identify the intellectual authors, the leading officials who presided over and who ultimately bear political responsibility for torture.

Top leaders, Presidents George W. Bush and Barack Obama, and Senate Intelligence Committee chairperson, Diane Feinstein, resort to the Nazi war criminals plea “we didn’t know”, “we were misled” and “the CIA didn’t tell us”.

No judge at the Nuremberg Trials believed them. Nor will any international court of law believe US political leaders’ pleas of ignorance of the CIA’s decade-long practice of torture – especially after former Vice President Cheney lauded the practice on US television and boasted he would implement the same policies again. (One has to wonder about the ‘source’ of Cheney’s transplanted heart…)

During the administration of President Bush, Jr., CIA leaders submitted detailed reports on intelligence, including the sources and the methods of obtaining the information, on a routine basis – with videos and ‘live feeds’ for the politicians to view. Nothing was ‘held back’ then and now, as current CIA head John Brennan testifies. From 2001 onward torture was the method of choice, as testimony from top military officials revealed during the Abu Ghraib investigation.

National Security Agency (NSA) meetings, attended by the President, received detailed reports extracted from CIA “interrogations”. There is every reason to believe that every NSA attendee ‘knew’ how the ‘intelligence’ was obtained. And if they failed to ask it was because torture was a ‘normal, routine operating procedure’.

When the Senate decided to investigate the “methods of the CIA”, half a decade ago, it was not because of the stench of burning genitals. It was because the CIA exceeded the boundaries of Senate prerogatives –it had engaged in pervasive and hostile spying against US Senators, including the Uber-Senator Feinstein herself; CIA crimes were compromising client regimes around the world; and most of all because their orgy of torture and dehumanization hadfailed to defeat the armed resistance in Afghanistan, Iraq, Yemen and Syria.

The Senate Report is an exercise in institutional power – a means for the Senate to regain political turf, to rein in CIA encroachment. The Report goes no further than to chastise “inappropriate” techniques: it does not proceed from crimes of state to prosecute officials responsible for crimes against international and domestic laws.

We know, and they know, and as every legal authority in the world would know, that withoutthe punishment of political leaders, torture will continue to be an integral part of US imperial policy: Impunity leads to recidivism.

Richard Cheney, Vice-President under President George W. Bush, notorious war criminal on many counts, and prime advocate of torture, publically declared on December 10, 2014 that President Bush specifically authorized torture. He bragged that they were informed in detail and kept up to date.

In the political world of torture, practiced by Islamic extremists and US imperialists, how does the decapitation of non-combatant prisoners, match up with the CIA’s refrigeration of naked political suspects? As for “transparency”, the virtue claimed by the Senate Report publicists in publishing the CIA’s crimes, as “refurbishing the US image”, the Islamists went one step further in “transparency”: they produced a video that went global, revealing their torture by beheading captives.

The Senate Report on CIA torture will not result in any resignations, let alone prosecutions or trials, because over the past two decades, war crimes, police crimes, spy crimes, and financial swindles have not been prosecuted. Nor have any of the guilty officials spent a day in court. They are protected by the majority of political leaders who are unconditional defenders of the CIA, its power, techniques and especially its torture of captives. The vast majority of Congress and the US President repeatedly approve over $100 billion annual budgets for the CIA and its domestic counterpart, Department Homeland Security. They approved the annual budget voted on December 10, 2014, even as the “revelations” rolled in. Moreover, as the tempest over CIA torture proceeds, Obama continues to order the assassination by drone of US citizens “without ever crossing the door of a judge”.

Despite over 6,000 pages of documents and testimony, recording crimes against humanity, theSenate Report is unlikely to trigger any reforms or resignations. This is not because of the actions of some mysterious “deep state” or because a ballooning national security apparatus has taken power. The real problem is that the elected officials, Presidents and Congress people, Democrats and Republicans, neo-liberals and neo-conservatives, are deeply embeddedin the security apparatus and they share the common quest for world supremacy. If Empire requires wars, drones, invasions, occupations and torture, so be it!

Torture will truly disappear and the politicians will be put on trial for these crimes, only when the empire is transformed back to a republic: where impunity ends justice begins.

________________

James Petras latest book, The Politics of Imperialism: The US, Israel and the Middle East(Atlanta: Clarity Press 2014)

“Our Palestinian resistance is 100 years old:” Interview with Khaled Barakat

20141031_211959

The following interview with Palestinian writer and activist Khaled Barakat was published (in the Greek language) in the Greek newspaper, Efimerida ton Syntakton:

What is the current situation concerning the Israeli-Palestinian relations since the last assault on Gaza? Do you support the notion that this war was won by the Palestinian Resistance?

This war was won by the Palestinian resistance, because the Israeli enemy did not achieve its goals. In fact, Israel committed war crimes, killing over 2000 Palestinians, and destroying tens of thousands of homes, targeting health workers, and many other crimes. This is what colonizers and occupiers do to the indigenous, native population, and to oppressed communities – exert massive state violence on a whole population. But if we are discussing real, military battles, confrontation on the battlefield, the Zionists and their backers have lost miserably. Just read what Israel’s top generals have had to say about this war. No military expert – or even someone with basic military knowledge – would disagree with this, after seeing the results. The resistance managed to capture Israeli soldiers from the battlefield, managed to hold their ground, and rebuffed the ground invasion. Every time the Israeli forces lost on the battlefield in the ground invasion, their response was to massively bomb civilians. Lastly, the armed resistance is growing by the day.

What has changed in Gaza during the last few years? Can the armed resistance forces successfully confront the strongest army in the Middle East?

Yes, the resistance of the Palestinian people can successfully confront – and defeat – the military power of the Israeli state. Always, armed revolutionary forces are fighting an army of a superpower, or an army that possesses qualitative advantage in terms of funding, weaponry, arms and support from major powers. But what is important is that we are fighting for a just cause. It is an armed resistance, yes, but it is a people’s resistance. We do not evaluate the results of the war to liberate Palestine from one battle – whether we have achievements or losses. This Palestinian armed resistance is 100 years old. When we fought the British, we were fighting the strongest army in the world – not the fourth-strongest. When the Resistance in Greece was fighting the Nazis, they were fighting what was seen as the strongest army in the world. It is a long war but we will emerge victorious. This is inevitable.

What is the situation in Gaza today and which priorities are set? Do you have any expectations from the proximity talks in Cairo, which are mediated by Egypt? I mostly refer to the prospect of lifting the Gaza siege.

As for the needs of Gaza, what is the most important thing today is the physical and mental health of our people, particularly children. Humans come first – then buildings, roads and electricity. We know the heavy cost that Israel inflicted upon our people on all levels. We recognize that Israel bombed hospitals, schools, playgrounds – including bombing children playing on the beach.

The second priority is to maintain our functioning Palestinian society, and circle of life – rebuilding the infrastructure that was specifically targeted by Israeli bombers. Remember that we have over 100,000 displaced people in Gaza – among a population that was already over 85% refugees. Entire neighborhoods were destroyed, in places like Beit Hanoun and Khuza’a. Sewer systems were destroyed, as were water systems – already facing a deep crisis before the assault. Schools have become shelters and were targeted for bombing. Our people in Gaza have shown tremendous steadfastness and resilience, during and after the war.

As to the second part of the question, we do not rely on illusions. We know that Israel is defeated, and therefore, they must comply with the demands of the resistance – the demands of the Palestinian people. But the problem is that Israel wants to transform this into a permanent status of negotiations – we are aware of this. As far as the position of the PFLP is concerned, we will never trust the Zionist enemy and Arab reactionary regimes and their false promises.

How do you receive the prospect of the recommencement of the Israeli-Palestinian talks and on what grounds could this happen?

These negotiations are nothing but a cruel joke and a big lie. It is a futile path. Negotiations and the so-called “peace process” is an industry that some feed on. On the one hand, Israel is using negotiations in order to cover its crimes that it commits on a daily basis, particularly the theft of land and the building of colonies, imposing and deepening apartheid and occupation on a daily basis while it attempts to project an image for international public opinion that “peace” is in the making. On the other hand, it benefits the Palestinian despicable, rotten capitalists, who are hiding behind a big, false slogan called “the Palestinian state” while occupation intensifies. These negotiations are futile for the Palestinian people. For over 20 years, they have achieved nothing for the people – but they are a moneymaker for Zionists and for a few Palestinian capitalists in the West Bank and Gaza.

So, in short, whether these negotiations resume in public or not, we know that they continue on a daily basis in the shadows of closed rooms. These negotiations do not stop and they will not stop unless the Palestinian Authority is forced to truly end their participation in this farce through popular resistance.

These negotiations are guarded by the “big boss” – the United States. These negotiations are dear to the U.S. and Mahmoud Abbas and his cronies are puppets following orders.

 Do you see any grounds for the recognition of Palestine as an independent state and a member of the UN?

This is a bit of a messy question for the PFLP. On the one hand, we want to end the path of negotiations and take back the political struggle in international institutions, including the United Nations. We see that the international arena, despite all of our reservations on it, and the misuse of these bodies by imperialist powers, remains a space for an open political battle against the Zionists and the United States. This is a million times better than negotiations. We want to be able to make a breakthrough in terms of bringing Zionist leaders to trial before the International Criminal Court, and we believe this is a very important battle because if it will not happen tomorrow, or in 10 years, or even in our generation – other Palestinian generations will continue the fight until this happens. Zionists must be put on trial.  So it is a tactical position as far as the PFLP is concerned. When the Palestinian state was recognized as a non-member observer state at the United Nations, we issued a statement calling on the Palestinian Authority president not to use this as a tactic for another cycle of illusions and negotiations. What we know for sure is that the Zionists are infuriated because they do not want this to be a gateway to other Palestinian steps or international pressure.

What would be your message to the Greek people?

Our message to the Greek people is that Palestinians know the support and solidarity they have in Greece. The relationship between our two peoples is very long and deep in history.  In every Intifada, we always find Greek fighters, revolutionary political parties, in the forefront of solidarity with Palestine. We know also that you are going through harsh times, fighting economic hegemony, plundering the resources of the Greek people, threatening your water, land and air. We stand in solidarity with the Greek people’s fight to reclaim their country and liberate Greece from these forces. This is a message of love, respect and the commitment to struggle for Palestinians, Greeks and all people of the world who seek freedom, justice and liberation, and a truly just world for humanity.

%d bloggers like this: