Monthly Archives: November 2014

Αγαπητοί κύριοι του ΓΕΕΘΑ*

Λογότυπο ΕΠΑΜ

sf-013a11Α

Με έκπληξη έλαβα το μήνυμά σας σχετικά με τη συμμετοχή του αρχηγού ΓΕΕΘΑ σε εκδήλωση της Γερμανικής πρεσβείας στο στρατιωτικό νεκροταφείο του Διονύσου. Προφανώς δεν έχετε ούτε την ιστορική γνώση, ούτε την εθνική ευαισθησία για να αντιληφθείται το τραγικό ολίσθημα. Με καλείται να διορθώσω το άρθρο μου, όταν εσείς οι ίδιοι επιβεβαιώνεται πλήρως αυτά που έγραψα. Δεν ανέφερα τίποτα το ψευδές, ούτε το ανακριβές. Απλά ισχυρίζομαι ότι κανένας σώφρων Έλληνας αξιωματικός με στοιχειώδη εθνική συνείδηση, που σέβεται τη στολή και το εθνόσημο που φέρει, ειδικά όταν είναι επικεφαλής των ενόπλων δυνάμεων της Ελλάδας, δεν θα συμμετείχε σε μια τέτοια τελετή.

Γιατί έγινε η επιμνημόσυνη δέηση;

Λέτε ότι η “εν λόγω επιμνημόσυνη δέηση πραγματοποιήθηκε με πρωτοβουλία της Γερμανικής Πρεσβείας στη μνήμη όλων όσων έχασαν τη ζωή τους λόγω πολέμων και βίαιων καθεστώτων. Ειδικότερα όπως αναφέρεται και στη επίσημη πρόσκληση η τελετή  έγινε στη μνήμη των θυμάτων των αγώνων για τον εκτοπισμό της βίας και της τυραννίας απο τον κόσμο και όσων εκδιώχθηκαν με οιοδήποτε τρόπο λόγω θρησκείας, χρώματος ή φυλετικής διάκρισης.”

Καταρχάς ποιός έδωσε το δικαίωμα στη Γερμανική Πρεσβεία να αναλάβει μια τέτοια πρωτοβουλία σε στρατιωτικό νεκροταφείο; Τα δυο Γερμανικά στρατιωτικά νεκροταφεία βρίσκονται στην Ελλάδα υπό ειδικό καθεστώς. Και μόνο το γεγονός ότι η Ελλάδα έχει αποδεχθεί να κείτονται στο έδαφός της νεκροί στρατιώτες μιας δύναμης που βυσοδόμησε εναντίον του ελληνικού λαού, όσο κανένας άλλος κατακτητής, συνιστά μέγιστη τιμή για την ίδια τη Γερμανία.

Έμειναν στην Ελλάδα μόνο για λόγους ανθρωπισμού. Για κανέναν άλλο λόγο. Στους χώρους τους δεν επιτρέπονται πολιτικές και στρατιωτικές εκδηλώσεις, ούτε κανενός είδους σύμβολα εκτός από τους λιτούς σταυρούς που δεσπόζουν. Ειδικά στο στρατιωτικό νεκροταφείο του Διονύσου αναφέρεται αυτό ρητά στην είσοδο του χώρου. Μόνο τελετές ιδιωτικού χαρακτήρα για καθαρά ανθρωπιστικούς λόγους επιτρέπονται και μάλιστα μετά από ειδική άδεια. Κι όλα αυτά για να μην προκαλείται το πατριωτικό αίσθημα των Ελλήνων. Μάλιστα, η ίδια η Γερμανία είχε αναθέσει τη συντήρηση του χώρου σε ιδιωτικό σύλλογο.

Πώς λοιπόν και με ποιανού την άδεια η Γερμανική Πρεσβεία παίρνει την πρωτοβουλία για επιμνημόσυνη δέηση στο στρατιωτικό νεκροταφείο; Μήπως η Γερμανική Πρεσβεία θέλησε να τιμήσει τους νεκρούς σε ανθρώπινο επίπεδο; Όχι. Αν ήθελε κάτι τέτοιο θα τελούσε την επιμνημόσυνη δέηση σε κλειστό κύκλο παρουσία συγγενών των νεκρών. Δεν θα καλούσε στρατιωτικές και διπλωματικές αρχές από άλλες χώρες για να αποτίσουν φόρο τιμής με στεφάνια και σε στάση προσοχής για την απόδωση στρατιωτικών τιμών.

Επομένως, η πρωτοβουλία της Γερμανικής Πρεσβείας είναι ξεκάθαρο ότι έγινε για να τιμηθούν οι νεκροί του στρατιωτικού νεκροταφείου όχι ως άνθρωποι, αλλά ως πεσόντες στρατιώτες της Γερμανίας. Μόνο που αυτοί οι στρατιώτες της Γερμανίας σκοτώθηκαν γιατί είχαν έρθει στην Ελλάδα ως εισβολείς, κατακτητές, βιαστές, βασανιστές και δολοφόνοι του ελληνικού λαού. Και οι περισσότεροι από δαύτους σκοτώθηκαν όταν πήγαιναν, ή γύριζαν από μαζικές σφαγές αμάχων. Σε τέτοια εκδήλωση συμμετείχε ο κ. Κωσταράκος και κατέθεσε στεφάνι ως αρχηγός ΓΕΕΘΑ. Απέδωσε δηλαδή στρατιωτικές τιμές στους πεσόντες των κατακτητών και εξολοθρευτών του ελληνικού λαού. Και το όνειδος αυτό δεν μπορεί να συγκαλυφθεί με καμιά δικαιολογία.

Η Γερμανία ξεπλένει το παρελθόν της

Η πρωτοβουλία της Γερμανικής Πρεσβείας εντάσσεται στην προσπάθεια της επίσημης Γερμανίας να ξεπλύνει το παρελθόν της, να αθωωθεί για τα εγκλήματα του καθεστώτος Ράιχ, που η ίδια επιμένει ότι αποτελεί συνέχεια. Κι ο λόγος είναι για να διεκδικήσει ξανά τον στρατιωτικό και πολιτικό ρόλο στη διεθνή σκηνή, που την οδήγησαν να ξεκινήσει δυο παγκόσμιους πολέμους. Θέλει να οικοδομήσει ένα νέο δικό της σύγχρονο Ράιχ με προσαρτήσεις και αποικίες που μπορεί να ποδοπατά και να ξεζουμίζει. Να γιατί ο πρόεδρός της Γιοακίμ Γκάουκ μόλις φέτος απαιτούσε από το βήμα της 50ης Συνδιάσκεψης Ασφαλείας του Μονάχου (31/1/2014) να αποβάλλει η Γερμανία τα κόμπλεξ του παρελθόντος και να διεκδικήσει το διεθνή ρόλο που της αξίζει σαν παγκόσμια δύναμη. Ακόμη κι αν χρειαστεί να χρησιμοποιήσει την Bundeswehr.

Στα πλαίσια αυτά η επίσημη Γερμανία θέλει να αναβιώσει τις στρατιωτικές και πολιτικές παραδόσεις του προπολεμικού ιμπεριαλισμού της. Τα εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας, ο ναζισμός και η μαζική εξόντωση ολόκληρων πληθυσμών για την επιβολή της νέας τάξης, δεν ήταν παρά ακρότητες της βίας, του πολέμου γενικά, όπως και κάποιων αδιευκρίνιστων τυραννικών καθεστώτων. Κι έτσι αθωώνεται ο επεκτατισμός, η επιβουλή εναντίον άλλων εθνών, λαών και κρατών, ο αλαζονικός ρεβανσισμός που επιτρέπει σε εκπροσώπους της επίσημης Γερμανίας σαν τον Γκάουκ να δηλώνουν απερίφραστα ότι “κτηνώδη καθεστώτα δεν πρέπει να επιτρέπεται να κρύβονται πίσω από τις αρχές της κρατικής κυριαρχίας και της μη επέμβασης”, ακριβώς όπως ο κάιζερ, ή ο χίτλερ βάφτιζε “κτηνώδη καθεστώτα” όσα ήθελαν να ποδοπατήσουν οι στρατιές τους.

Μια τελετή σε ύποπτο χρόνο

Δεν απαιτώ από τον κ. Κωσταράκο και τους επιτελείς του ΓΕΕΘΑ να γνωρίζουν ιστορία ώστε να ξέρουν ότι αυτές οι λόγικες ήταν που οδήγησαν την ανθρωπότητα σε δυο παγκόσμιους πολέμους και σε εκατοντάδες άλλους περιφερειακούς. Ούτε να απολογηθούν για τις βλέψεις της επίσημης Γερμανίας. Απαιτώ όμως από Έλληνες αξιωματικούς να έχουν την απαιτούμενη εθνική συνείδηση και αξιοπρέπεια ώστε να μην παρίστανται σε τέτοιες εκδηλώσεις ρεβανσισμού.

Και μάλιστα σε έναν καθ’ όλα ύποπτο χρόνο. Δηλαδή σε μια εποχή όπου η Ελλάδα τελεί υπό αποικιακή κατοχή με πρωτοβουλία της επίσημης Γερμανίας. Εκτός κι αν η εποχή όπου η επίσημη ναζιστική Γερμανία διόριζε γκαουλάϊτερ για την κατακτημένη Ελλάδα, ήταν διαφορετική από σήμερα που επιβάλει πολιτικές και διορίζει επιτρόπους τύπου Ράιχενμπαχ και “υπουργούς επί ελληνικών θεμάτων” σαν τον Φούχτελ για να ελέγχει απόλυτα το κράτος και την εδαφική επικράτεια της χώρας.

Άλλωστε με βάση ποιο πρωτόκολλο ο αρχηγός ΓΕΕΘΑ έπρεπε να παραστεί με τη θεσμική του ιδιότητα για να καταθέσει στεφάνι σ’ αυτήν την εκδήλωση; Ποιος του έδωσε τέτοια εντολή; Πήρε μόνος του την πρωτοβουλία ντροπιάζοντας την στολή και το εθνόσημο που φέρει; Και τέλος ποιος έδωσε την άδεια στη Γερμανική Πρεσβεία να οργανώσει μια τέτοια τελετή απόδωσης τιμών στους νεκρούς στρατιώτες των ναζί; Για μένα μόνο δοσίλογοι, απάτριδες και προδότες θα έδιναν μια τέτοια άδεια και θα προκαλούσαν έτσι το πατριωτικό αίσθημα του ελληνικού λαού.

Τελετή μνήμης για θύματα, ή για θύτες;

Ας πάμε όμως και στη δικαιολογία ότι “η τελετή έγινε στη μνήμη των θυμάτων των αγώνων για τον εκτοπισμό της βίας και της τυραννίας απο τον κόσμο και όσων εκδιώχθηκαν με οιοδήποτε τρόπο λόγω θρησκείας, χρώματος ή φυλετικής διάκρισης.” Δηλαδή, στο Γερμανικό στρατιωτικό νεκροταφείο του Διονύσου βρίσκονται θύματα “των αγώνων για τον εκτοπισμό της βίας και της τυραννίας απο τον κόσμο και όσων εκδιώχθηκαν με οιοδήποτε τρόπο λόγω θρησκείας, χρώματος ή φυλετικής διάκρισης”; Είσαστε σοβαροί κύριοι; Ή μας θεωρείτε ανόητους; Στο συγκεκριμένο στρατιωτικό νεκροταφείο δεν βρίσκονται “θύματα”, αλλά θύτες, στρατιώτες ενός απάνθρωπου και φρικαλέου καθεστώτος που προκάλεσε ανήκουστες θηριωδίες. Κι εσείς τι κάνετε; Συμμετέχετε σε μια τελετή μνήμης και εξαγνισμού όσων πολέμησαν και εξόντωσαν μαζικά αθώους υπό τις διαταγές του ναζισμού.

Αν ήθελε κάποιος απ’ όλους εσάς να τιμήσει στ’ αλήθεια την μνήμη των θυμάτων, ας πηγαίνε στα διάσπαρτα μνημεία των θυμάτων από τις θηριωδίες του ναζισμού. Αν ήθελε η Γερμανική Πρεσβεία να τιμήσει τα θύματα, ας έκανε τελετή για τη μνήμη όσων Γερμανών πολέμησαν τον ναζισμό και αντιστάθηκαν σ’ αυτόν. Ας τελούσε επιμνημόσυνη δέηση στη Γερμανική αντίσταση και όχι σε εκείνους που πειθάρχησαν στο ναζισμό και μετατράπηκαν σε ανθρωπόμορφα κτήνη στο όνομα του “υπακούω σε διαταγές”.

Η Γερμανική Πρεσβεία τίμησε του νεκρούς στρατιώτες του ναζισμού γιατί σκότωσαν και δολοφόνησαν όπως διατάχθησαν. Θέλει να τιμήσει την τυφλή πίστη και υπακοή που μετατρέπει τον στρατιώτη σε πειθήνιο όργανο μιας μηχανής που άλλοι διευθύνουν. Θέλει να τιμήσει όσους πολέμησαν πιστοί στον φριχτό ύμνο του Ράιχ “Deutschland über alles”, που ακόμη και σήμερα διατηρεί ως “εθνικό ύμνο” η Γερμανία, αδιαφορώντας για το ποιος κυβερνά την Vaterland και για ποιου το συμφέρον ματοκύλισαν τους λαούς της Ευρώπης. Θέλει να τιμήσει το τυφλό όργανο της βίας και του εξανδραποδισμού, που απλά χρησιμοποιήθηκε από κάποιους κακούς.

Όταν η εθνική αξιοπρέπεια πάει περίπατο

Τέλος, αναφέρεται ότι “στην τελετή συμμετείχε μεγάλος αριθμός κρατών και ιδίως όσα κράτη μετείχαν στους δυο Παγκόσμιους Πολέμους των οποίων οι πρέσβεις ή εκπρόσωποί τους κατέθεσαν στεφάνια εκ μέρους των κυβερνήσεων τους αναγνωρίζοντας με αυτόν τον τρόπο τον σκοπό της τελετής.” Μάλιστα. Μια και θεωρείται σοβαρό ένα τέτοιο επιχείρημα, τότε να μου επιτρέψεται να ρωτήσω. Με πόσα από αυτά τα κράτη η επίσημη Γερμανία αρνείται ακόμη και σήμερα να υπογράψει συνθήκη ειρήνης; Σε πόσα από αυτά τα κράτη η επίσημη Γερμανία αρνείται ακόμη και σήμερα να αναγνωρίσει τα θύματα των φρικαλεοτήτων και των θηριωδιών που ο ναζιστικός στρατός κατοχής διέπραξε στο έδαφός τους; Σε πόσα από αυτά τα κράτη θεωρεί ως “νόμιμη” εκ μέρους των δυνάμεων κατοχής την διάπραξη μαζικών αντιποίνων εναντίον του πληθυσμού, λόγω της αντίστασής του;

Η επίσημη Γερμανία αρνείται ακόμη και σήμερα να υπογράψει συνθήκη ειρήνης με την Ελλάδα. Κάτι που υποχρεούται ως αποτέλεσμα της λήξης του πολέμου. Κι επομένως όσο η επίσημη Γερμανία αρνείται, η Ελλάδα αναγκαστικά βρίσκεται τυπικά σε κατάσταση εμπολέμου χώας με αυτήν. Ο λόγος που αρνείται να υπογράψει η επίσημη Γερμανία, όπως έκανε με τις άλλες εμπόλεμες χώρες, είναι γιατί με τη συνθήκη ειρήνης ρυθμίζεται η αποκατάσταση των θυμάτων από τις θηριωδίες των δυνάμεων κατοχής, οι καταστροφές που επέφερε στις υποδομές της χώρας, αλλά και οι δανειακές της υποχρεώσεις απέναντι στην Ελλάδα.

Πώς είναι λοιπόν δυνατό να συμμετέχει ο αρχηγός ΓΕΕΘΑ σε τελετή μνήμης σε στρατιωτικό νεκροταφείο ξένης δύναμης, η οποία αρνείται να υπογράψει συνθήκη ειρήνης με την Ελλάδα; Πώς είναι δυνατόν Έλληνας αξιωματικός να ξεχνά ότι επίσημα η Γερμανία εξακολουθεί να θεωρεί ακόμη και σήμερα την αντίσταση του ελληνικού λαού εναντίον των δυνάμεων κατοχής του ναζισμού, ως δράση “τρομοκρατών”; Πώς είναι δυνατόν να ξεχνά ότι ακόμη και σήμερα τα ολοκαυτώματα του Διστόμου, των Καλαβρύτων και τόσων άλλων χωριών και περιοχών της Ελλάδας, θεωρούνται από την επίσημη Γερμανία ως “νόμιμα” αντίποινα των δυνάμεων κατοχής; Γι’ αυτό άλλωστε και αρνείται να αναγνωρίσει τα θύματα και να τα αποκαταστήσει, όπως προβλέπουν οι αποφάσεις των Ηνωμένων Εθνών.

Εθνική αναξιότητα

Μπορεί να πει κανείς, ότι όλα αυτά είναι περασμένα, ξεχασμένα. Ας το πει όποιος θέλει, αλλά όχι αυτός που φέρει στολή, εθνόσημο και ορκίζεται “φυλάττω πίστη εις την πατρίδα…”. Αυτός οφείλει να θυμάται και να τιμά τους αγώνες, αλλά και το αίμα του λαού του. Ο αξιωματικός δεν είναι ένας οποιοσδήποτε μισθωτός επαγγελματίας. Ο επαγγελματισμός του αν δεν συνοδεύεται από μια βαθιά ευαισθησία για το καθήκον του απέναντι στον λαό και την πατρίδα, αν δεν συνδέεται με μια βαθιά αίσθηση εθνικής συνείδησης, αν δεν αποκτά βαθύτερο νόημα από ιδανικά και αξίες, τότε δεν διαφέρει σε τίποτε από τον επαγγελματισμό του επαγγελματία μισθοφόρου, του επαγγελματία δολοφόνου, του επαγγελματία εκτελεστή που ξέρει μόνο να υπακούει τυφλά σε διαταγές. Όπως ήταν κι αυτοί που κείτονται νεκροί στο Γερμανικό στρατιωτικό νεκροταφείο.

Στη Συντακτική Πράξη υπ’ αρίθμ. 6/1945 με βάση την οποία επρόκειτο να δικαστούν οι δοσίλογοι της ναζιστικής κατοχής, στο άρθρο 4, οριζόταν το αδίκημα της εθνικής αναξιότητος. Τιμωρείται επί Εθνική αναξιότητι, “όστις καίτοι μη υποπεσών εις αδίκημα φέρον άπαντα τα στοιχεία του άρθρου 1 (δοσιλογισμός και συνεργασία με τον κατακτητή), συνεργάσθην εν τούτοις μετά του εχθρού κατά τρόπον ανάξιον Έλληνος Πολίτου θίγοντα την Εθνικήν αξιπρέπειαν και διηυκόλυνεν ούτω το έργον της Κατοχής.”

Για μένα η στάση του κ. Κωσταράκου και όσων συνέπραξαν σ’ αυτήν την ανίερη πράξη εμπίπτει κατάφωρα στο αδίκημα της εθνικής αναξιότητος. Σαν Έλληνας πολίτης, αλλά και σαν πατέρας παιδιών, που αν συμβεί κάτι θα κληθούν να χύσουν το αίμα τους, τρέμω γι’ αυτά, αλλά και για την πατρίδα μου, όταν η τύχη των ενόπλων δυνάμεων της χώρας βρίσκεται σε τέτοια χέρια. Και η εθνική αναξιότητα είναι το ελάχιστο που μπορεί να καταλογίσει κανείς στον αρχηγό ΓΕΕΘΑ και τους υπολοίπους σαν κι αυτόν.

* Κύριε Καζάκη,

Σε συνέχεια άρθρου σας αναφερόμενου σε τελετή στην οποία παρέστη ο κ. Αρχηγός ΓΕΕΘΑ και στην οποία κάνετε ιδιαίτερα προσβλητικά σχόλια θα θέλαμε να σας πληροφορήσουμε ότι η εν λόγω επιμνημόσυνη δέηση πραγματοποιήθηκε με πρωτοβουλία της Γερμανικής Πρεσβείας στη μνήμη όλων όσων έχασαν τη ζωή τους λόγω πολέμων και βίαιων καθεστώτων.

Ειδικότερα όπως αναφέρεται και στη επίσημη πρόσκληση η τελετή  έγινε στη μνήμη των θυμάτων των αγώνων για τον εκτοπισμό της βίας και της τυραννίας απο τον κόσμο και όσων εκδιώχθηκαν με οιοδήποτε τρόπο λόγω θρησκείας, χρώματος ή φυλετικής διάκρισης.

Η επιμνημόσυνη δέηση αναπεμφθηκε από εκπροσώπους και σύμφωνα με το λειτουργικό των Ορθόδοξων, Καθολικών, Αγγλικανικανικών και Προτεσταντικών Εκκλησιών.

Επισημαίνεται ότι στην τελετή συμμετείχε μεγάλος αριθμός κρατών και ιδίως όσα κράτη μετείχαν στους δυο Παγκόσμιους Πολέμους των οποίων οι πρέσβεις ή εκπρόσωποί τους κατέθεσαν στεφάνια εκ μέρους των κυβερνήσεων τους αναγνωρίζοντας με αυτόν τον τρόπο τον σκοπό της τελετής.

Κατόπιν των παραπάνω, παρακαλούμε για τη διόρθωση του σχετικού σας άρθρου.

Με εκτίμηση.

Αντισυνταγματάρχης (ΔΒ) Νικόλαος Χολέβας
Εκπρόσωπος Τύπου ΓΕΕΘΑ

Αναρτήθηκε από ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΑΖΑΚΗΣ στις 1:47 π.μ.

Advertisements

Ο Αντιστράτηγος!

Λογότυπο ΕΠΑΜ

sf-013a11Α

Όχι δεν πρόκειται για τον κ. Κωσταράκο, σήμερα αρχηγός του ΓΕΕΘΑ και τους υπόλοιπους σαν κι αυτόν. Ο Αντιστράτηγος είναι μια ευφυέστατη επιφυλλίδα του Γεωργίου Βλάχου στην «Καθημερινή» και αφορούσε τον τότε αντιστράτηγο Μεταξά, όταν αυτός συνομωτούσε για να οδηγηθεί η Μικρασιατική εκστρατεία σε καταστροφή. Η επιφυλλίδα δημοσιεύθηκε στην «Καθημερινή» της 25ης Αυγούστου 1922 και αναδημοσιεύθηκε στις 27 Νοεμβρίου 1934 στην εφημερίδα «Πατρίς» της Αθήνας. Την παραθέτουμε ολόκληρη και την αφιερώνουμε εξαιρετικά σ’ όλους τους “αντιστράτηγους” του σημερινού επιτελείου με συνείδηση εθνικής μειοδοσίας ανάλογη μ’ εκείνην του Ιωάννη Μεταξά.

Γράφει ο Γεώργιος Βλάχος:

Ένας κύριος εισέρχεται εις την Σχολήν των ευελπίδων, τρέφεται εκεί και εκπαιδεύεται, όπως όλοι οι μαθηταί, δι’ εξόδων σχεδόν του Κράτους. Γίνεται ανθυπολοχαγός, φορεί γαλόνια, του κάμουν σχήματα οι στρατιώται, παραμερίζουν οι πολίται όταν περνά, είναι αξιωματικός, παίρνει μισθόν. Προάγεται. Σήμερον λοχαγός, αύριον ταγματάρχης, μεθαύριον συνταγματάρχης, έπειτα αντιστράτηγος. Και τα έτη αυτά πληρώνεται, είναι σεβαστός, είναι σπουδαίος.

Το Κράτος εις το οποίον εστοίχισε τόσα, γυρίζει τον βλέπει, τον καμαρώνει: – Ιδού ένας κύριος, τον οποίον ανέθρεψα, εμεγάλωσα, ετίμησα, επλήρωσα, διά να τον έχω την στιγμήν της ανάγκης. Οιασδήποτε ανάγκης· αυτής την οποίαν κρίνω εγώ και υπέρ ης θα θυσιασθή ασυζητητί αυτός. Διότι θυσιάζονται άλλοι: χωρικοί, εργάται, άνθρωποι του γραφείου, πολίται και πολίται μηδεμίαν πραγματικήν έχοντες προς εμέ υποχρέωσιν, όταν εγώ το ζητήσω. Αυτά σκέπτεται το Κράτος.

Και η στιγμή έρχεται: Μία εκστρατεία και το Κράτος καλεί δεξιά και αριστερά τους Έλληνας· παιδιά δεκαοκτώ ετών, αφήνουν τα θρανία, άνθρωποι οικογενειάρχαι κλείνουν το σπίτι, το μαγαζί, ζώνονται τις παλάσκες, τον γυλιόν, τα φυσέκια, αποχαιρετούν άλλοι με ενθουσιασμόν, άλλοι με δάκρυα και στενοχώριαν, και τρέχουν εκεί που τους στέλλει το Κράτος. Πού πηγαίνουν; Δεν ερωτούν! Τι θα γίνει, δεν ξεύρουν. Εμπρός παιδιά! Και πηγαίνουν εμπρός. Σκοτωθήτε παιδιά! Και σκοτώνονται. Και όλοι είναι παιδιά; Όχι. Είναι και άνθρωποι προ πολλού καταθαλόντες θαρύν τον φόρον των θυσιών προς την πατρίδα, άνθρωποι κουρασθέντες από τα πολεμικά, άνθρωποι ξένοι και προς της νίκης τα αγαθά και προς της δόξης τα κέρδη. Εν τούτοις πηγαίνουν. Διότι έτσι είναι, διότι έτσι γίνεται. Διότι ο πολίτης δεν παζαρεύει με την Πατρίδα.

Τότε έρχεται και η σειρά του κ. Αντιστράτηγου: – Περάστε, κ. Αντιστράτηγε. Σας χρειαζόμεθα. Αρχηγόν του στρατού. Αρχηγόν του Επιτελείου, αυτό ή εκείνο…, λέγει πνιγμένον από την ανάγκην το Κράτος. – Δεν πάω, λέγει ο κ. Αντιστράτηγος. – Διατί; – Διότι η εκστρατεία αυτή δεν μου αρέσει. Διότι θα αποβή ολεθρία, διότι τα πράγματα θα πάνε έτσι κι έτσι… Και ο κ. Αντιστράτηγος προμαντεύει την καταστροφήν. Και το Κράτος; Το Κράτος το οποίον εφήρμοσε τον νόμον περί ληστείας διά να συλλάθει τους ανυποτάκτους της υπαίθρου της χώρας, το οποίον εφάνη αμείλικτον όταν κανείς τσοπάνης, πατήρ τεσσάρων ή πέντε τέκνων, δεν προσήλθεν εν καιρώ, κουνεί το κεφάλι του, μετρά τα έξοδα και τους μισθούς που επλήρωσε, καμαρώνει τα γαλόνια και τους βαθμούς και τον αφήνει και φεύγει.

Τότε εις την έξοδον τον συλλαμβάνει ένας δημοσιογράφος – ο δημοσιογράφος είναι εν ζωή και γράφει αυτήν την στιγμήν – και του λέγει: – Κύριε Αντιστράτηγε, κάτι εκρυφάκουσα από την πόρτα: Θεωρείτε την εκστρατείαν καταστρεπτικήν; Έτσι την νομίζω και εγώ. Έρχεσθε σεις με το κύρος σας και εγώ με την πένναν μου, να το ειπούμε εις τον κόσμον; Διότι είναι φοβερόν, να ξέρετε ότι θα επέλθη μία καταστροφή και ούτε να πηγαίνετε να την καταστήσετε ίσως μικροτέραν, ούτε να επιχειρήτε να την σταματήσετε, εκ φόβου ότι θα χάσετε αγαθά της προφητείας.

Αλλ’ ο κ. Αντιστράτηγος θεωρεί τούτο καταστρεπτικόν. Και σιωπά και πηγαίνει εις το Φάληρον και κλειδώνεται και περιμένει. Τι περιμένει. Περιμένει ως κόραξ την καταστροφήν, τον θάνατον, από τον οποίον πρόκειται να τραφή η φιλοδοξία του. Κάτω εις τα πεδία των μαχών γίνονται λάθη. Ο Αντιστράτηγος τα γνωρίζει και σιωπά. Γίνονται επιχειρήσεις μέλλουσαι να φέρουν την προφητευθείσαν κατα­ στροφήν. Ο κ. Αντιστράτηγος τας γνωρίζει και σιωπά.

Και όταν η καταστροφή επήλθε, όταν κλαίουν όλα γύρω του όταν ο οίκος της Ελλάδος επληρώθη από τραυματίας, νεκρούς, πρόσφυγας, δυστυχίαν, ο κ. Αντιστράτηγος φορεί το φράκο του και της κτυπά την θύραν. – Τι θέλετε; – Είμαι ο κ. Αντιστράτηγος. Θέλω να γίνω πρωθυπουργός. Έχω τα χαρτιά μου εν τάξει: «Τα έχω ειπεί». Αλλ’ η Ελλάς έχει εργασίαν, μαζεύει τα τέκνα της. Αν δεν είχε, θα έπαιρνε την σκούπαν και θα του έλεγε εκεί, εις την οδόν: – Φύγε, απ’ εδώ. Άνθρωπε μικρέ, που περίμενες να κατασκευάσης πρωθυπουργικόν φράκον από τα ράκη. Φυγ’ απ’ εδώ, ανυπότακτε στρατιώτατων αναγκών μου, αυτόκλητε κηδεμών της ατυχίας μου, τέκνον άχρηστον, άνθρωπε μηδέν. Αυτά θα έλεγε εις τον Αντιστράτηγον κ. Μεταξάν δακρύουσα η Ελλάς, αν έστρεφε ποτέ προς τον κ. Μεταξάν η Ελλάς τα βλέμματα.

Αναρτήθηκε από ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΑΖΑΚΗΣ στις 1:01 π.μ.

Ασκήσεις απολογητικής εκ Περισσού

Λογότυπο ΕΠΑΜ

sf-013a11Α

Είναι πραγματικά εντυπωσιακοί οι εκ Περισσού. Ενώ ανακαλύπτουν παντού “οπορτουνιστές” που ταυτίζονται, ή δίνουν εξετάσεις στον καπιταλισμό, δεν τους ενοχλεί καθόλου να ταυτίζονται οι ίδιοι με τα ζωτικά ψεύδη του καθεστώτος. ‘Ετσι δεν τους νοιάζει διόλου το γεγονός ότι ταυτίζονται με την επίσημη προπαγάνδα που εναγωνίως προσπαθεί να σβήσει το στίγμα του χούντας και του δοσιλογισμού από το καθεστώς της.

Ο κ. Κουτσούμπας χθες απέρριψε τα λεγόμενα περί “χούντας σήμερα”, καθώς αυτοί που το λένε “δεν πρέπει να έζησαν τη δικτατορία”. Ακριβώς, δηλαδή, ότι δηλώνει ο Άδωνις Γεωργιάδης, η Σοφία Βούλτεψη και οι υπόλοιποι ηρακλειδείς του καθεστώτος. Ενώ ερωτηθείς αν το ΚΚΕ αναγνωρίζει και σέβεται το σημερινό πολίτευμα, απάντησε άλλα λόγια να αγαπιόμαστε: “Το αναγνωρίζεις ή όχι, συμφωνείς ή δε συμφωνείς δε σημαίνει τίποτα εφόσον υπάρχει. Το θέμα είναι πώς παλεύεις, για το τι κάνεις. Θέλεις να μείνει έτσι όπως είναι, θέλεις να κάνεις μικρές τροποποιήσεις δήθεν για να το διορθώσεις ή θα πας για να το ανατρέψεις συνολικά; Εμείς είμαστε με την τελευταία εκδοχή.”

Ο κ. Κουτσούμπας δεν μας έκανε την χάρη να μας εξηγήσει πώς γίνεται κι αυτός ο μέγας επαναστάτης, ταυτίζεται τόσο εύκολα με την επίσημη προπαγάνδα του καθεστώτος. Ούτε βέβαια εξήγησε πώς ο ίδιος ερμηνεύει και τι σημαίνει, αν όχι χούντα και κατοχή, η κατάλυση του συντάγματος και της εθνικής κυριαρχίας της χώρας από το αποικιακό καθεστώς που έχουν επιβάλλει οι ξένοι δανειστές και οι ντόπιοι συνεργάτες τους.

Αλήθεια, πώς θα χαρακτήριζε ο ίδιος κάποιον που ερμηνεύει την κυρίαρχη πολιτική κατάσταση υιοθετώντας τους επίσημους μύθους του καθεστώτος; Απολογητή; Οπορτουνιστή; Προδότη; Πράκτορα του καθεστώτος; Ή όλα αυτά μαζί;

Επίσης δεν μας εξήγησε τι σημαίνει αυτό το διφορούμενο “το αναγνωρίζεις ή όχι, συμφωνείς ή δε συμφωνείς δε σημαίνει τίποτα εφόσον υπάρχει.” Αν αγωνίζεσαι να ανατρέψεις ένα καθεστώς εκ βάθρων – όπως ισχυρίζεται ο κ. Κουτσούμπας – τότε σημαίνει ότι δεν το αναγνωρίζεις. Εκτός κι αν το αναγνωρίζεις επειδή υπάρχει και απλά πουλάς φούμαρα ότι δήθεν αγωνίζεσαι να το ανατρέψεις μπας και ξεγελάσεις κανένα αφελή.

Αναρτήθηκε από ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΑΖΑΚΗΣ στις 8:57 μ.μ.

Να πώς εκκολάπτονται οι νέοι Τσολάκογλου του έθνους

Λογότυπο ΕΠΑΜ

sf-013a11Α

Ο αρχηγός ΓΕΕΘΑ κατέθεσε στεφάνι στη μνήμη των ναζί κατακτητών σε μια πρωτοφανή επίδειξη εθνικής υποτέλειας. Την Κυριακή 16 Νοεμβρίου η Γερμανική πρεσβεία οργάνωσε εκδήλωση μνήμης στο στρατιωτικό νεκροταφείο  των ναζί που σκοτώθηκαν στην ελληνική επικράτεια κατά τον πόλεμο και την κατοχή. Το συγκεκριμένο στρατιωτικό νεκροταφείο βρίσκεται σε ακατοίκητη περιοχή του Διονύσου και είναι ένα από τα δυο στρατιωτικά νεκροταφεία που υπάρχουν στον Ελλαδικό χώρο. Το άλλο βρίσκεται στο Μάλεμε. Στο νεκροταφείο του Διονύσου βρίσκονται 9.973 νεκροί στρατιώτες των ναζιστικών δυνάμεων κατοχής της Ελλάδας.

Τα προηγούμενα χρόνια οι εκδηλώσεις μνήμης στο νεκροταφείο φρόντιζαν να κρατούν ιδιαίτερα χαμηλό προφίλ σε κλειστό κύκλο και αφορούσαν κυρίως μνημόσυνα από συγγενείς των νεκρών. Βλέπετε το κοινό περί δικαίου αίσθημα των Ελλήνων, ήταν ακόμη ζωντανό. Οι μνήμες των σφαγών και των θυμάτων από τον ναζί κατακτητή, ήταν και παρέμεναν νωπές. Οι Έλληνες είχαν τα περισσότερα θύματα και τις μεγαλύτερες καταστροφές από τους ναζί από οποιαδήποτε άλλη κατεχόμενη χώρα στην Ευρώπη. Και χάρις στις κυβερνήσεις υποτέλειας της Ελλάδας οι νεκροί και οι θυσίες έχουν παραμείνει έως σήμερα ανεκπλήρωτες.

Το γιατί βέβαια παρέμειναν τα δυο αυτά στρατιωτικά νεκροταφεία των Γερμανών κατακτητών στο ελληνικό έδαφος, σχετίζεται πρωτίστως με πολιτικές σκοπιμότητες. Οι Γερμανοί ακόμη και με τους νεκρούς τους θέλησαν να διατηρήσουν την στρατιωτική τους παρουσία στην Ελλάδα. Οι παλιοί δοσίλογοι και συνεργάτες τους παρέμειναν στη διακυβέρνηση της Ελλάδας κι έτσι καταλήξαμε με τα Γερμανικά νεκροταφεία, ενώ δεν υπάρχει – τουλάχιστον επίσημα – στρατιωτικό νεκροταφείο ούτε των Ιταλών, ούτε των Βούλγαρων κατακτητών της ίδιας περιόδου. Τα μόνα άλλα νεκροταφεία ξένων στρατιωτών που υπάρχουν στο ελληνικό έδαφος είναι των συμμάχων.

Φέτος όμως η Γερμανική πρεσβεία θέλησε να κάνει στρατιωτικό και πολιτικό μνημόσυνο για τους νεκρούς στρατιώτες των ναζί. Ζήτησε μάλιστα από το Επιτελείο να σταλεί ορθόδοξος ιερέας για να τελέση επιμνημόσυνη δέηση με όλο το θρησκευτικό τυπικό. Έτσι κι έγινε. Στάλθηκε από το Επιτελείο στρατιωτικός ιερέας ο οποίος και πρωτοστάτησε στην όλη τελετή. Μάλιστα, ρίγη συγκίνησης – όχι βέβαια εθνικής – τον κατέλαβαν όταν ο Γερμανός πρέσβης ζήτησε “συγνώμη” για τις θηριωδίες και τα εγκλήματα κατά του ελληνικού λαού, που επίσημα η Γερμανία δεν έχει αναγνωρίσει ακόμη.

Την έκπληξη όμως έκανε ο Μιχαήλ Κωσταράκος, αρχηγός του ΓΕΕΘΑ, ο οποίος όχι μόνο παραβρέθηκε στην τελετή, αλλά κατάθεσε στεφάνι στη μνήμη των ναζί στρατιωτών. Με τον τρόπο αυτό, προφανώς, ο κ. Κωσταράκος έδωσε τα διαπιστευτήριά του σ’ εκείνους που φρόντισαν να αναδειχθεί σε νέο πρόεδρο της Στρατιωτικής Επιτροπής της Ευρωπαϊκής Ένωσης, μόλις τρεις ημέρες νωρίτερα. Βεβαίως, τον κ. Κωσταράκο δεν θα τον δείτε ποτέ σε αντίστοιχες εκδηλώσεις τιμής στην εθνική αντίσταση του ελληνικού λαού. Ούτε να καταθέτει στεφάνι σε μνημεία της εθνικής αντίστασης. Τέτοιες ευαισθησίες δεν διαθέτει. Άλλωστε το εθνόσημο που φέρει στη στολή του, είναι διακοσμητικό. Απ’ ότι φαίνεται δεν σημαίνει τίποτε για τον ίδιο και τους επιτελείο των ενόπλων δυνάμεων.

Αυτή η πρωτοφανής ενέργεια, κορυφαίο δείγμα εθελοδουλείας και υποτέλειας, εντάσσεται στην προσπάθεια της επίσημης Γερμανίας να αποκαθάρει το παρελθόν της από το ναζιστικό στίγμα. Στη συγκεκριμένη εκδήλωση παραβρέθηκαν κι άλλοι ανώτεροι αξιωματικοί των ελληνικών(;) ενόπλων δυνάμεων, στρατιωτικοί ακόλουθοι των χωρών του ΝΑΤΟ, κοκ. Το μήνυμα είναι σαφές. Ο πόλεμος και η κατοχή δεν είχαν πολιτικό και ιδεολογικό περιεχόμενο. Δεν ήταν ένας πόλεμος λαϊκός, απελευθερωτικός εναντίον των ορδών του φασισμού και του ναζισμού, αλλά ένας διακρατικός πόλεμος με νικητές και ηττημένους. Κι έτσι στην εκδήλωση οι νικητές τιμούσαν του ηττημένους.

Ποιον ακριβώς αντιπροσώπευε ο κ. Κωσταράκος και οι επιτελείς του στην συγκεκριμένη εκδήλωση; Πάντως όχι την Ελλάδα και τους Έλληνες. Μόνο τους δοσίλογους στραγηγούς εκπροσωπούσαν που υπονόμευσαν την μαχητική διάθεση του στρατού και τελικά υπέγραψαν την συνθηκολόγηση των ελληνικών όπλων μπροστά στις χιτλερικές ορδές. Το λέμε αυτό γιατί μόνο αυτοί, μόνο οι δοσίλογοι στρατηγοί, αντιλήφθησαν τον πόλεμο ως διακρατικό κι όχι ως πατριωτικό και εθνικοαπελευθερωτικό, ως πόλεμο μέχρις εσχάτων του ελληνικού λαού.

Και μόνο η παρουσία του κ. Κωσταράκου δικαιώνει τη στάση της επίσημης Γερμανίας που ακόμη και σήμερα επιμένει ότι τα θύματα από τις θηριωδίες των ναζί κατακτητών ήταν “νόμιμες” ενέργειες ενάντια στην “παράνομη” αντίσταση του ελληνικού λαού. Γι’ αυτό και αρνείται να δικαιώσει τα αιτήματα για τις πολεμικές αποζημιώσεις και το κατοχικό αναγκαστικό δάνειο υπέρ των κατακτητών. Φανταστείτε ότι ο κ. Κωσταράκος κατέθεσε στεφάνι προς τιμήν μιας χώρας, που όχι μόνο άσκησε φρικτή κατοχή σε βάρος της Ελλάδας, αλλά αρνείται ακόμη και σήμερα να υπογράψει συνθήκη ειρήνης με τη χώρα μας. Όπως έχει κάνει με όλες τις άλλες νικήτριες χώρες μετά το τέλος του πολέμου.

Κι έτσι ο αρχηγός ΓΕΕΘΑ τιμά τους στρατιώτες του κατακτητή και αποδέχεται την χλεύη της “συγνώμης” του εκπροσώπου μιας χώρας που αρνείται πεισματικά να άρει το καθεστώς εμπόλεμης δύναμης με την Ελλάδα. Γιατί άραγε; Μήπως για να βρουν δικαιολογία μιας νέας στρατιωτικής κατοχής της χώρας; Αυτή τη φορά προς όφελος του ευρώ και της ευρωπαικής ολοκλήρωσης; Πάντως αν το σχεδιάζουν τα επιτελεία των Βρυξελλων και του Βερολίνου, ξέρουν από τώρα σε ποιους νέους Τσολάκογλου μπορούν να στηριχθούν.

Αναρτήθηκε από ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΑΖΑΚΗΣ στις 11:57 π.μ.

Τα ΜΑΤ σε ρόλο ταγμάτων ασφαλείας της νέας κατοχής

Λογότυπο ΕΠΑΜ

sf-013a11Α

Δεν δεχόταν ο περιπτεράς τα λεφτά από τα ΜΑΤ, γι’ αυτό και έπρεπε να συλληφθεί. Αυτό ισχυρίζονται κάποιοι δήθεν συνδικαλιστές των αστυνομικών για να δικαιολογήσουν τα αδικαιολόγητα. Η θρασύτατη αυτή και άκρως προκλητική δήλωση των δήθεν εκπροσώπων των αστυνομικών, προκάλεσε βίντεο που δείχνει άνδρες των ΜΑΤ να κλέβουν μπουκάλια νερό από το περίπτερο στο κέντρο της πλατείας των εξαρχείων. Στις διαμαρτυρίες του νεαρού περιπτερά απάντησαν τα ΜΑΤ με ξυλοδαρμούς, προπηλακισμούς, καταστροφές και φυσικά με ρίψη χημικών στην πλατεία και τις γύρω περιοχές.

Η είδηση, οφείλουμε να πούμε, μεταδόθηκε χθες μόνο από το δελτίο του e-roi.gr. Και μάλιστα ως πρώτη είδηση. Η αυθαιρεσία και η προκλητικότητα των δυνάμεων καταστολής ξεπέρασε κάθε προηγούμενο, αλλά το βιντεάκι που κυκλοφόρησε στο διαδίκτυο προκάλεσε αληθινό σάλο. Αν δεν υπήρχε αυτό, λίγοι θα ξέρανε για το περιστατικό μιας και μέσα (ανύπαρκτης) ενημέρωσης είναι απολύτως ελεγχόμενα.

 

Κι αντί να βγει το υπουργείο καταστολής του πολίτη να συμαζέψει τα ασυμάζευτα, αμόλυσε τους γνωστούς από παλιά για τον ρόλο τους και τις σκοτεινές διασυνδέσεις τους, δήθεν εκπροσώπους των αστυνομικών, να πουν ότι έφταιγε ο περιπτεράς. Από κοντά και το γνωστό θρασήμι, ο Άδωνις Γεωργιάδης, κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος της ΝΔ, ο οποίος δήλωσε στην εκπομπή του κ. Παπαδάκη ότι ο περιπτεράς “τους πούλησε τσαμπουκά και αυτοί (δηλαδή τα ΜΑΤ) τα πήραν στο κρανίο”.

Δεν θα μιλήσουμε για την ποιότητα της (ανύπαρκτης) ενημέρωσης. Αυτή είναι γνωστή πια σ’ όλους τους έλληνες. Ούτε θα μιλήσουμε για τους γνωστούς δημοσιογράφους που επιτρέπουν σε θρασίμια και φασιστοειδή σαν τον Άδωνι και τους δήθεν εκπροσώπους των αστυνομικών, που διατελούν εν διατεταγμένη υπηρεσία, να προκαλούν το δημόσιο αίσθημα και μάλιστα χωρίς να τους εγκαλούν στην τάξη. Κι αυτοί είναι γνωστοί για τον ρόλο τους. ΄Αλλωστε, δεν τους ενδιαφέρει η ενημέρωση, αλλά το τζέρτζελο που θα προκαλέσει το ενδιαφέρον του φιλοθεάμονος κοινού.

Απλά θα ρωτήσω κάτι πολύ απλό. Έστω ότι οι δήθεν εκπρόσωποι των αστυνομικών έχουν δίκιο κι ότι όντως ο περιπτεράς δεν ήθελε να πουλήσει νερά στα ΜΑΤ. Από πότε αυτό συνιστά ποινικό αδίκημα και μάλιστα τιμωρητέο με σύλληψη του περιπτερά;

Γιατί οι άνδρες των ΜΑΤ δεν άφησαν τα μπουκάλια το νερό, από την στιγμή που – όπως ισχυρίζονται οι δήθεν εκπρόσωποι των αστυνομικών – ο περιπτεράς δεν ήθελε να τους τα πουλήσει; Να τα αφήσουν και να φύγουν ήσυχα, για να μην προκαλέσουν καυγά σε μια τόσο ευαίσθητη περιοχή. Αυτό δεν θα έκανε ο καθένας μας, ο κάθε φυσιολογικός άνθρωπος; Πολύ περισσότερο αν αυτός φορούσε στολή και ήταν υποτίθεται επαγγελματίας. Αν δεν θέλεις να προκαλέσεις, υποχωρείς. Ούτε τα “παίρνεις στο κρανίο”, ούτε επιμένεις, ούτε τίποτα. Αυτό λέει η κοινή λογική.

Δυστυχώς, όμως, τα σώματα καταστολής έχουν γαλουχηθεί με αξίες και ιδανικά των παλιών μπουραντάδων και των ταγμάτων ασφαλείας, ώστε να αντιμετωπίζουν τον πολίτη σαν σκουπίδι. Έχουν πάρει το ελεύθερο από τους δοσίλογους κυβερνώντες να συμπεριφέρονται σαν κατακτητές σ’ αυτόν τον τόπο. Και να είστε σίγουροι ότι αργά, ή γρήγορα θα χύσουν αίμα αθώων. Δεν το έχουν σε τίποτε να σκοτώσουν για ψύλλου πήδημα. Αρκεί να κρύβονται πίσω από μάσκες, ασπίδες και διμοιρίες με στολές χωρίς διακριτικά. Όπως οι κουκουλοφόροι και οι ταγματαλήτες της παλιάς ναζιστικής κατοχής.

Τόσο οι μαρτυρίες που υπάρχουν, όσο και το βιντεάκι φανερώνουν ένα και μόνο ένα αδιαμφισβήτητο γεγονός. Τα ΜΑΤ έψαχναν αφορμή να κάνουν γιαλιά-καρφιά τα εξάρχεια. Προκάλεσαν επανειλλημένα με χειρομβοβίδες κρότου λάμψης, αλλά κανείς δεν έπεσε στην παγίδα τους. Το ίδιο συνέβη και κατά τη διάρκεια της πορείας του πολυτεχνείου. Κανένα μπλοκ διαδηλωτών δεν έπεσε στην παγίδα τους. Κι έτσι επέστρεψαν στα εξάρχεια, όπου ήλπιζαν να προκαλέσουν τους “μπαχαλάκηδες”. Τζίφος η δουλειά κι έτσι προκάλεσαν το επισόδειο με τον περιπτερά, κλέβοντας τα μπουκάλια με το νερό και αξιοποιώντας τις διαμαρτυρίες του νεαρού βιοπαλαιστή για να επιτελέσουν την αποστολή τους.

Τα ΜΑΤ οφείλουν να διαλυθούν εδώ και τώρα. Και μόνο η ύπαρξη μονάδων καταστολής με στολές χωρίς διακριτικά συνιστά προσβολή προς όλους τους έλληνες πολίτες. Τα ΜΑΤ δεν είναι αστυνομία, δεν επιτελούν αστυνομικό έργο. Είναι σώματα πραιτοριανών της εξουσίας και ως τέτοια έδρασαν πάντα. Η ύπαρξη και η δράση τους αποτελεί ευθεία προσβολή και για κάθε έντιμο αστυνομικό, που δεν θέλει να τον θεωρούν, ή να τον αντιμετωπιζουν οι πολίτες, ως μπάτσο της εκάστοτε εξουσίας.

Αναρτήθηκε από ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΑΖΑΚΗΣ στις 12:35 μ.μ.

All-Out War in Ukraine: NATO’s ‘Final Offensive’

petras

Introduction: There are clear signs that a major war is about to break out in Ukraine: A war actively promoted by the NATO regimes and supported by their allies and clients in Asia (Japan) and the Middle East (Saudi Arabia).


The war over Ukraine will essentially run along the lines of a full-scale military offensive against the southeast Donbas region, targeting the breakaway ethnic Ukraine- Russian Peoples Republic of Donetsk and Lugansk, with the intention of deposing the democratically elected government, disarming the popular militias, killing the guerrilla resistance partisans and their mass base, dismantling the popular representative organizations and engaging in ethnic cleansing of millions of bilingual Ukraino-Russian citizens. NATO’s forthcoming military seizure of the Donbas region is a continuation and extension of its original violent putsch in Kiev, which overthrew an elected Ukrainian government in February 2014.

The Kiev junta and its newly ‘elected’ client rulers, and its NATO sponsors are intent on a major purge to consolidate the puppet Poroshenko’s dictatorial rule. The recent NATO-sponsored elections excluded several major political parties that had traditionally supported the country’s large ethnic minority populations, and was boycotted in the Donbas region. This sham election in Kiev set the tone for NATO’s next move toward converting Ukraine into one gigantic US multi-purpose military base aimed at the Russian heartland and into a neo-colony for German capital, supplying Berlin with grain and raw materials while serving as a captive market for German manufactured goods.

An intensifying war fever is sweeping the West; the consequences of this madness appear graver by the hour.

War Signs: The Propaganda and Sanctions Campaign, the G20 Summit and the Military Build Up

The official drum- beat for a widening conflict in Ukraine, spearheaded by the Kiev junta and its fascist militias, echoes in every Western mass media outlet, every day. Major mass media propaganda mills and government ‘spokesmen and women’ publish or announce new trumped-up accounts of growing Russian military threats to its neighbors and cross-border invasions into Ukraine. New Russian incursions are ‘reported’ from the Nordic borders and Baltic states to the Caucuses. The Swedish regime creates a new level of hysteria over a mysterious “Russian” submarine off the coast of Stockholm, which it never identifies or locates – let alone confirms the ‘sighting’. Estonia and Latvia claim Russian warplanes violated their air space without confirmation. Poland expels Russian “spies” without proof or witnesses. Provocative full-scale joint NATO-client state military exercises are taking place along Russia’s frontiers in the Baltic States, Poland, Romania and Ukraine.

NATO is sending vast arms shipments to the Kiev junta, along with “Special Forces” advisers and counter-insurgency experts in anticipation of a full-scale attack against the rebels in the Donbas.

The Kiev regime has never abided by the Minsk cease fire. According to the UN Human Rights office 13 people on average –mostly civilians –have been killed each day since the September cease fire. In eight weeks, the UN reports that 957 people have killed –overwhelmingly by Kiev’s armed forces.

The Kiev regime, in turn, has cut all basic social and public services to the Peoples’ Republics’, including electricity, fuel, civil service salaries, pensions, medical supplies, salaries for teachers and medical workers, municipal workers wages; banking and transport have been blockaded.

The strategy is to further strangle the economy, destroy the infrastructure, force an even greater mass exodus of destitute refugees from the densely populated cities across the border into Russia and then to launch massive air, missile, artillery and ground assaults on urban centers as well as rebel bases.

The Kiev junta has launched an all-out military mobilization in the Western regions, accompanied by rabid anti-Russian, anti-Eastern Orthodox indoctrination campaigns designed to attract the most violent far right chauvinist thugs and to incorporate the Nazi-style military brigades into the frontline shock troops. The cynical use of irregular fascist militias will ‘free’ NATO and Germany from any responsibility for the inevitable terror and atrocities in their campaign. This system of ‘plausible deniability’ mirrors the tactics of the German Nazis whose hordes of fascist Ukrainians and Ustashi Croats were notorious in their epoch of ethnic cleansing.

G20-plus-NATO: Support of the Kiev Blitz

To isolate and weaken resistance in the Donbas and guarantee the victory of the impending Kiev blitz, the EU and the US are intensifying their economic, military and diplomatic pressure on Russia to abandon the nascent peoples’ democracy in the south-east region of Ukraine, their principle ally.

Each and every escalation of economic sanctions against Russia is designed to weaken the capacity of the Donbas resistance fighters to defend their homes, towns and cities. Each and every Russian shipment of essential medical supplies and food to the besieged population evokes a new and more hysterical outburst – because it counters Kiev-NATO strategy of starving the partisans and their mass base into submission or provoking their flight to safety across the Russian border.

After suffering a series of defeats, the Kiev regime and its NATO strategists decided to sign a ‘peace protocol’, the so-called Minsk agreement, to halt the advance of the Donbas resistance into the southern regions and to protect its Kiev’s soldiers and militias holed-up in isolated pockets in the East. The Minsk agreement was designed to allow the Kiev junta to build up its military, re-organize its command and incorporate the disparate Nazi militias into its overall military forces in preparation for a ‘final offensive’. Kiev’s military build-up on the inside and NATO’s escalation of sanctions against Russia on the outside would be two sides of the same strategy: the success of a frontal attack on the democratic resistance of the Donbas basin depends on minimizing Russian military support through international sanctions.

NATO’s virulent hostility to Russian President Putin was on full display at the G20 meeting in Australia: NATO-linked presidents and prime ministers, especially Merkel, Obama, Cameron, Abbott, and Harper’s political threats and overt personal insults paralleled Kiev’s growing starvation blockade of the besieged rebels and population centers in the south-east. Both the G20’s economic threats against Russia and the diplomatic isolation of Putin and Kiev’s economic blockade are preludes to NATO’s Final Solution – the physical annihilation of all vestiges of Donbas resistance, popular democracy and cultural-economic ties with Russia.

Kiev depends on its NATO mentors to impose a new round of severe sanctions against Russia, especially if its planned invasion encounters a well armed and robust mass resistance bolstered by Russian support. NATO is counting on Kiev’s restored and newly supplied military capacity to effectively destroy the southeast centers of resistance.

NATO has decided on an ‘all-or-nothing campaign’: to seize all of Ukraine or, failing that, destroy the restive southeast, obliterate its population and productive capacity and engage in an all-out economic (and possibly shooting) war with Russia. Chancellor Angela Merkel is on board with this plan despite the complaints of German industrialists over their huge loss of export sales to Russia. President Hollande of France has signed on dismissing the complaints of trade unionists over the loss of thousands French jobs in the shipyards. Prime Minister David Cameron is eager for an economic war against Moscow, suggesting the bankers of the City of London find new channels to launder the illicit earnings of Russian oligarchs.

The Russian Response

Russian diplomats are desperate to find a compromise, which allows Ukraine’s ethnic Ukraine- Russian population in the southeast to retain some autonomy under a federation plan and regain influence within the ‘new’ post-putsch Ukraine. Russian military strategists have provided logistical and military aid to the resistance in order to avoid a repeat of the Odessa massacre of ethnic Russians by Ukrainian fascists on a massive scale. Above all, Russia cannot afford to have NATO-Nazi-Kiev military bases along its southern ‘underbelly’, imposing a blockade of the Crimea and forcing a mass exodus of ethnic Russians from the Donbas. Under Putin, the Russian government has tried to propose compromises allowing Western economic supremacy over Ukraine but without NATO military expansion and absorption by Kiev.

That policy of conciliation has repeatedly failed.

The democratically elected ‘compromise regime’ in Kiev was overthrown in February 2014 in a violent putsch, which installed a pro-NATO junta.

Kiev violated the Minsk agreement with impunity and encouragement from the NATO powers and Germany.

The recent G20 meeting in Australia featured a rabble-rousing chorus against President Putin. The crucial four-hour private meeting between Putin and Merkel turned into a fiasco when Germany parroted the NATO chorus.

Putin finally responded by expanding Russia’s air and ground troop preparedness along its borders while accelerating Moscow’s economic pivot to Asia.

Most important, President Putin has announced that Russia cannot stand by and allow the massacre of a whole people in the Donbas region.

Is Poroshenko’s forthcoming blitz against the people of southeast Ukraine designed to provoke a Russian response – to the humanitarian crisis? Will Russia confront the NATO-directed Kiev offensive and risk a total break with the West?

____________

James Petras latest book is THE POLITICS OF IMPERIALISM:THE US,ISRAEL AND THE MIDDLE EAST (CLARITY PRESS:ATLANTA)

EVO MORALES HAS PROVED THAT SOCIALISM DOESN’T DAMAGE ECONOMIES

The Guardian , Tuesday 14 October 2014

Bolivia’s re-elected president has dumbfounded critics in Washington, the World Bank and the IMF.

Evo Morales campaigns for the presidency

Evo Morales in the runup for the vote at the inauguration of a thermo-electric plant in Yacuiba in September 2014. Photograph: Aizar Raldes/AFP/Getty

The socialist Evo Morales, who yesterday was re-elected to serve a third term as president of Bolivia, has long been cast as a figure of fun by the media in the global north. Much like the now deceased Hugo Chávez, Morales is often depicted as a buffoonish populist whose flamboyant denouncements of the United States belie his incompetence. And so, reports of his landslide win inevitably focused on his announcement that it was “a victory for anti-imperialism”, as though anti-US sentiment is the only thing Morales has given to Bolivia in his eight years in government.

More likely, Morales’s enduring popularity is a result of his extraordinary socio-economic reforms, which – according to the New York Times – have transformed Bolivia from an “economic basket case” into a country that receives praise from such unlikely contenders as the World Bank and the IMF – an irony considering the country’s success is the result of the socialist administration casting off the recommendations of the IMF in the first place.

According to a report by the Centre for Economic and Policy Research (CEPR) in Washington, “Bolivia has grown much faster over the last eight years than in any period over the past three and a half decades.” The benefits of such growth have been felt by the Bolivian people: under Morales, poverty has declined by 25% and extreme poverty has declined by 43%; social spending has increased by more than 45%; the real minimum wage has increased by 87.7%; and, perhaps unsurprisingly, the Economic Commission on Latin America and the Caribbean has praised Bolivia for being “one of the few countries that has reduced inequality”. In this respect, the re-election of Morales is really very simple: people like to be economically secure – so if you reduce poverty, they’ll probably vote for you.

It’s true that Morales has made enemies in the White House, but this is probably less to do with rhetoric than the fact that he consistently calls for the international legalisation of the coca leaf, which is chewed as part of Bolivian culture but can also be refined into cocaine (via a truly disgusting chemical process). Before Morales was first elected, the Telegraph reported: “Decriminalisation would probably increase supply of the leaf, which is processed into cocaine, providing drug traffickers with more of the profitable illicit substance.” In fact the opposite has happened – in the past two years, coca cultivation has been falling in Bolivia. This inconvenient fact is a source of great consternation to the US government, which has poured billions of dollars into its totally ineffective and highly militaristic war on drugs in Latin America. Morales has – accurately in my view – previously implied that the war on drugs is used by the US as an excuse to meddle in the region’s politics.

Having said this, it would be dishonest to argue that Morales’s tenure has been perfect. Earlier this year the Bolivian government drew criticism from human rights groups for reducing the legal working age to 10. But what most news outlets neglected to mention is that the government was responding to a campaign from the children’s trade union, Unatsbo, which sees the change in legislation as a first step to protecting Bolivia’s 850,000 working children from the exploitation that comes with clandestine employment. Although Bolivia has made massive strides in reducing poverty, more than a million of its citizens still live on 75p a day – a legacy of the excruciating poverty of Bolivia before Morales took office.

Nevertheless, Morales must make reducing the number of child workers a priority during his third term. Not doing so will be a serious failure of his progressive project. In terms of social reforms, Morales should heed recent calls from the public advocate of Bolivia, Rolando Villena, to legalise same-sex civil unions and pave the way for equal marriage. He should also follow the lead of Uruguay’s president, José Mujica, and completely liberalise abortion, which would be a good first step to tackling the country’s high rates of maternal mortality. And Morales must also address the criticism of indigenous leaders who accuse him of failing to honour his commitments to protect indigenous people and the environment.

But however Morales uses his third term, it’s clear that what he’s done already has been remarkable. He has defied the conventional wisdom that says leftwing policies damage economic growth, that working-class people can’t run successful economies, and that politics can’t be transformative – and he’s done all of this in the face of enormous political pressure from the IMF, the international business community and the US government. In the success of Morales, important political lessons can be found – and perhaps we could all do with learning them.

GREEK BANKS ARE PROVEN TO BE NEAR DEATH. GREEK PEOPLE WILL FOLLOW THIS PATTERN CLOSELY.

cropped-logo-epam-ir1

by S. Katsoulis*

 

I’m sure you know by now. The hard working people at the ECB led by it’s VP Vítor Constâncio, kept themselves busy throughout the weekend  of 25-26 October (hopefully they did charge the appropriate overtime) in order to complete the much needed stress tests for the Greek banks and also the rest of the E.U.’s banks.

First impressions

The first obvious observation that someone could make is the fantastic technical expertise that was used to cook up the numbers in the 172 page document [1]. The second thing that can be observed is the top positions that 2 of out indigenous banks have acquired, given that they are sitting at the first and third positions in the list of mentioned banks. A little lower, at position 14 we can spot the third Greek bank, which means that 3 our of four Greek banks are having some issues…It would also be impossible not to be amazed by the “high marks” that our fellow Cypriot banks got, in addition to quite a few other monetary institutions around the E.U. Finally, one could not be oblivious to the frantically happy announcements of the Greek governmental regime that the stress tests have concluded that we have a complete and utter success. At the same time however, there is not a single human being in Greece that has not thought about the possibility that something is amiss here. And they are right… 

 

 

A quick and deeper analysis

One thing that the unsuspecting reader of this report must keep in mind, is that the subject matter here is bank stress testing. And therefore, if a banking institution is mentioned in this document, there must be a very good reason for it. The next thing one must consider seriously, is why exactly these institutions are mentioned. If we have a look at the table that is present in page 10 of the document, we will see the column titled “Capital shortfall”. Upon addition of the numbers for the Greek banks, we see that the shortfall for these banks is 8.72 billion and that the total shortfall reaches 24,62 billion euros. This means that about 35,4% of the total European banking system’s shortfall, belongs to the Greek banks.

One thing must already have become apparent. One could not claim that this 35,4% deficit as compared to all other EU institutions, creates a positive picture. But unfortunately for us, there are more issues to be found in the report. Take for example the total absence of any mention of the deflation rates that are present in 8 of the Eurozone member states [Fig 1], which, if nothing else, should be a major and heavy parameter in any model that attempts to predict the financial future in any of these 8 countries.

Fig 1 [2]

This absence of any mention to deflation is a very serious matter, not only because taking such a serious parameter out of your models can lead to grossly wrong results. But because this presence of deflation, makes it clear that the deficits should be even larger than reported, simply because deflation is an expression of the markets low activity.

This leads naturally to a first analysis of the expectations that are presented in the report: In another column of the same report we see the title “Net eligible capital raised”, which essentially expresses some forecasts on how much of the shortfalls which were mentioned above, will somehow be replenished. To total of this “net capital” which “will be raised” for the Greek banks, is 6,36 billion and based on this number, we see that there will still be a deficit of about 2,36 billion for the Greek banks and 6,03 billion respectively for the whole EU banking system, keeping in mind that this is always based on the models employed by the ECB for this specific test run. But once one realizes that the economic reality (such as the deflation values) of these economies are essentially ignored, then the positive interpretations of this report can only be seen as a fraud of unprecedented proportions…

These results are leading inevitably to more mandatory “corrections”…

So there we have it. The real data as presented by the ECB stress test farce, show the indisputable negative condition of Greece’s banking system, but also in the European South. What is truly impressive, is not the way the Greek regime tries to show and unreal positiveness and this audacious reversing of reality. It is more than clear that the whole banking system is drowning in huge, bad debt. But still, no one in Greece, with the exception of the United Popular Front (E.PA.M.), will dare to ask the glaringly obvious questions: HOW did these shortfalls come to being, and WHO managed these institutions while these deficits were piling up? Will anyone ever pay for this massive squandering of peoples savings?

But it seems that these kind of questions are irrelevant to the Greek regime and it’s Mainstream Media outlets, who are seemingly doing everything they can to avoiding asking these questions. Instead, they are already promoting the idea and are priming the Greek population to the idea that these so called “shortfalls” will have to be paid. After all, what is a measly 2,36 billion to an already debt ridden and dying nation? Nothing much, apparently, even though this means that more more blood sucking will ensue.

These deficits will need to be corrected we are told, because it is a well known fact that our regimes here in Greece have a standing policy: Bow down to the demands of whomever supports the salvation of the banksters. And what are the methods by which Greece’s undemocratic powers save the banksters? The answer is well known and one does not need to look very far or be too creative. Bail ins, taxing to death and the general looting of everything. That was to be expected, some will say. But it was not expected, to some at least, that even the political opposition would rise as yet another defender of the poor banks, leaving the Greek people completely undefended in the political arena. And what was even more unexpected, is the fact that the majority of Greeks let this whole thing become so unbelievably nasty and are still expecting some third party to offer them salvation.

 
Sources:

[1] AGGREGATE REPORT ON THE COMPREHENSIVE ASSESSMENT, October 2014 –https://www.ecb.europa.eu/pub/pdf/other/aggregatereportonthecomprehensiveassessment201410.en.pdf

[2] For Fig 1: http://www.zerohedge.com/news/2014-10-26/chart-crushes-all-credibility-ecbs-latest-stress-test

* S Katsoulis is a member of the P.S. of the United Popular Front Greek political party(Ε.ΠΑ.Μ.).

The Con-man Cornered: Obama and the Democratic Debacle of 2014

petras
________________________________________________
.
Introduction: The meteoric rise to power of Barack Obama in 2008 was propelled by one of the greatest demagogic US Presidential campaigns of all time: To millions of young Americans, he promised to end the US wars in the Middle East. To millions of working and middle class voters, he promised to end the economic crisis by confronting Wall Street.


To women, he promised to protect and expand their social rights and end the gender gap in wages and salaries. To human rights and civil liberties activists, he promised to end police state surveillance and torture, and to close the Guantanamo concentration camp, which had denied political prisoners a fair and open trial. To blacks, he promised higher living standards and greater racial equality in income. To Latino-Americans, he promised immigration reform facilitating a path to citizenship for long-term residents. Overseas he spoke in Cairo of a “new chapter” in US policy toward the Muslim world. To Russia, he promised President Putin he would ‘reset relations’ – toward greater co-operation.

Obama’s rhetorical flourishes attracted millions of young activists, women and minority voters and leaders to work for his election and the Democratic Party. He won a resounding victory! And the Democrats took control of the House and Senate.

Obama Embraces the Rightwing Agenda

The rhetorical exercise was a massive smoke screen. For his electoral campaign Obama raised over one billion dollars from the ‘1%’ – Wall Street bankers, Hollywood media moguls, Silicon Valley venture capitalists, Chicago Zionists and the Mid-Western business elite. Obama was clearly playing a double game – talking to “the people” and working for ‘the bosses’.

A few analysts cut through the demagogy and identified Obama as the ‘Greatest Con-Man of recent times”, the Washington counterpart of the great contemporary Wall Street swindler Bernard ‘Bernie’ Madoff.

According to the somewhat more skeptical liberals and progressives, Obama would have to ‘choose’ between those who elected him and those who groomed and bankrolled him.

Obama quickly and decisively resolved the progressives’ ‘dilemma’. He re-appointed the two central officials who designed disgraced President Bush Jr’s war policy and Wall Street bailout: Robert Gates was confirmed as Secretary of Defense and Timothy Geithner was renewed as Treasury Secretary. Obama followed by teaming up with the head of the Federal Reserve, Benjamin Shalom Bernacke and Treasury Secretary Geithner to launch a multi-year trillion dollar bailout of Wall Street, while hundreds of thousands of Obama voters had their mortgages foreclosed and millions of workers, who voted Democratic were fired and remained unemployed, because Washington prioritized Wall Street recovery of profitability over funding job-creating public works.

In response, millions of indignant citizens repudiated the Washington bailout and Congresstemporarily shelved approval. However, the White House and the Democratic majority in both Houses, reversed course and approved the biggest State –to- Bankers handout in US – or for that matter, world – history.

If the Obama’s ‘First Wave of Reaction’ appointed powerful Wall Street clones and Pentagon war hawks to his cabinet and the ‘Second Wave of Reaction’ led to sacrificing workers’ incomes, employment and living standards, so that Wall Street could return to profitability, and the ‘Third Wave of Reaction’ was the escalation of the Wars in Iraq and Afghanistan. Obama has dispatched tens of thousands of US combat troops to ‘end the war by expanding the war’!

The Democratic Electorate Strikes Back: 2010

By the end of 2010, sufficient masses of Obama and Democratic voters were disenchanted to the point of not voting in the Congressional elections: The Democrats lost control of the House of Representatives.

The most lucid and clearheaded progressives understood that nothing more was to be gained by waiting patiently ‘at the gate, like benighted pilgrims’ for their president Obama’s gaze to ‘turn left’ or for the Democrats to reverse course in Congress. Hundreds of thousands of citizens shook off the trickster’s spell and took to the streets blocking financial districts.‘Occupy Wall Street’ – direct action in the streets, citizens clearly targeted the principle source of the economic crisis and the real power behind the demagogic rhetoric of the White House confidence man.

Federal, state and local police broke up, arrested and incarcerated the peaceful activists. The Occupy Wall Street movement, under massive and coordinated police-state siege, and without political direction, dispersed and disintegrated.

The ‘Fourth Wave of reaction’ was illuminated by the Snowden revelations of National Security Agency (NSA) intrusive spying into the lives of hundreds of millions of Americans as well as allied leaders in four continents – and unimaginable numbers of citizens in countries around the world. The White House gave unconditional backing to the entire, gargantuan police state apparatus and its unconstitutional intervention into everyday life of individuals and their families. Hundreds of thousands of civil libertarians, human rights activists and attorneys and millions of liberal democrats were shocked by Obama’s blatant refusal to rein-in or even acknowledge the enormous scope of illegal domestic spying.

The ‘Fifth Wave of Reaction’ was the cumulative impact of five years of nurturing Wall Street profits and ignoring working and middle class income and declining living standards. Thanks to virtually free federal ‘bailout’ money, Wall Street borrowed and invested overseas -reaping returns triple the miniscule interest rates in the US. They speculated on the stock market. The ‘D-J boom’ continued for five years while real incomes of most Americans continued to decline. Young Democratic voters, who had believed the con-man, remained mired at entry level jobs barely paying room and board. The ‘Audacity of Hope’ became the ‘Humiliation of Return’ into their parents’ homes for millions of young workers unable to support themselves…

Disenchantment Deepens

Millions of Latino citizens, who were conned into believing that Obama would provide a ‘road-map to citizenship’ for twelve million fellow immigrants, discovered that the real Obama policy toward immigrants was a ‘road map to violent arrest, incarceration and deportation’: A recordtwo million immigrants were expelled in five years, exceeding the totals of all previous Presidents, even the most rabid rightwing Republicans.

Probably the most egregious and cynical con-job of all was the mega-con Obama perpetrated on Afro-Americans. More than any other group in the US, Afro-Americans have supported Barack Obama: Ninety-five percent voted for the ‘First Afro-American President’.

Under President Obama, Afro-Americans have lost more personal wealth than under any president since the Great Depression. Many key indicators show that the economic conditions of Afro-Americans have worsened dramatically under Obama.

According to the US Federal Reserve’s survey of consumer finances, between 2009-2014, non-white household incomes have declined by nearly a tenth to $33,000 a year. Median incomes fell by five percent. Data on net wealth – assets minus liabilities – tells an even more brutal story. The median non-white family today has a net worth of just $18,100 – almost a fifth lower than it was when Obama took office. In contrast, white median wealth increased by one percent to $142,000. In 2009 white households were seven times richer than blacks; that gap is now eightfold. Both in relative and absolute terms, black Americans are doing much worse under President Obama. His ‘Wall Street First’ agenda (bailing out the banksters and mortgage swindlers) has relegated Afro-Americans to last place. Racial inequalities have deepened because Obama, who may have ‘shot some hoops’ on an urban ghetto playground and dressed up as a ‘black role model’, in fact, oversaw an increasingly segregated and deteriorating school system. In Washington, he marginalized African-American concerns about double digit rates of unemployment in Detroit and other urban centers, while offering pompous, stern ‘moral’lectures to unemployed blacks about their ‘family responsibilities’.

Obama’s demagogy and deceptive populist posturing bamboozled most progressive voters for a period of time, but after five waves of reaction, many of the activists ‘wised up’ – first in the streets and then in the elections – by refusing to vote for Democrats running in the Congressional elections of 2014.

The Democratic Debacle of 2014

The major reason for the Democrat’s debacle in the ‘mid-term elections’ was the high rate of abstention and lack of activists getting out the vote. In many states, where the Democrats lost, the overall rate of abstention among eligible voters approached seventy percent. And there is reason to believe that the vast majority of non-voters (aka – the ‘none of the above’ voters) were Democrats, people disenchanted or hostile to Obama’s betrayals and, in particular, voters who believed that he had deceived or ‘conned them’.

Young people’s participation in this election, a major factor in mobilizing voters for Obama in 2008 and 2012 and doubly deceived, were notable by their absence: Young voters’ share of the electorate declined from 19% in 2012 to 13% in 2014. Parallel declines were documented in Latino-American and Afro-American turn-outs.

For those who voted, nearly half (45%) said that the ‘economy was the key consideration’ and by economy they didn’t mean Wall Street’s booming profits, or record high Dow Jones Stock quotes, which White House Democrats had hailed as their ‘economic success’. For the American middle and working class voters ‘ the economy’ that drove some to vote on November 4, 2014, was measured in the deterioration of affordable health insurance coverage and pension plans, the decline of living standards and the growth of ‘dead-end’ low-paid, contingent employment that rendered the lives and future increasingly unstable.

Most former Obama voters did not defect to the Republicans: They realized that both Democrats and Republicans were responsible for the domestic economy-busting decade-long wars and Wall Street hand-outs. They did not vote: Most abstained! Some former Democrats and Independents, and not a few Republicans, turned their anti-Obama animus into a rabid racist rant against the black President and extended their anger toward people of color in general. Obama’s con game has aroused deep racist undercurrents in US politics.

If his image as the first African-American President inspired a moment of hope and promise for greater racial equality in this country, his reactionary economic policies in practice allowed rightwing politicians to divert white worker and middle class economic discontent away from the criminals and swindlers on Wall Street to racist hostility toward the beleaguered black communities.

Post-Elections: The Con-Man is Cornered

The new Republican Congressional majorities will continue to implement the fundamental economic and foreign policies of the Obama regime. Wall Street profits will continue to grow, income disparities between capital and labor will continue to sharpen and the highly militarized foreign policy of the last six years will become more overtly bi-partisan. The Democratic President will join with the Republican Congress in pursuing military confrontations in the Ukraine and in sending more US troops to Syria and Iraq. Under pressure from Israel and its powerful US supporters, increased sanctions against Iran will scuttle US negotiations with Tehran. Obama’s blockade of Cuba will continue, as will bi-partisan hostility to center-left governments in Venezuela, Bolivia, Ecuador, Brazil and Argentina. The grotesque narco-state terror and mass murder in Mexico and Central America will continue to fuel the massive refugee pressure on the US border and expose the hypocrisy of Washington’s humanitarianmilitary missions in the Middle East.

The Republicans rode to power by exploiting discontent with Obama’s ‘Five Waves’ of reactionary policies; they will now co-operate with him in launching a ‘6th Wave’. The Republican Congressional majority will embrace Obama’s proposal to ‘fast-track’ free trade treaties covering Asia and Europe, currently blocked by House Democrats and opposed by US trade unions.

The Republicans will join with Obama in backing corporate tax ‘reform’, which substantially reduces the tax on US multinational corporations’ overseas earnings in order to end the hoarding of profits in low tax countries – while intensifying austerity on American workers and the poor.

In other words, Obama will now openly coordinate with his Republican counterparts on an agenda they have shared from the first day he took office. This time Barack Obama, the Con-Man, will have to play it straight and cut the populist palaver– Republicans and their business partners demand economic payoffs and overseas military victories. Obama, the ‘cowering Con-Man’, has been unmasked by progressives and is cornered by the Republicans… and they have no further use for his congab

________________

James Petras latest book is “The Politics of Empire:The U.S, Israel and the Middle East
claritypress@usa.net

Έρχεται πλήρης και απόλυτη υποταγή στις τράπεζες

Λογότυπο ΕΠΑΜ

sf-013a11Α

Βαδίζουμε ολοταχώς προς μια παγκόσμια πολεμική οικονομία; Αυτό φαίνεται να συμβαίνει, καθώς οι ηγέτες των μεγαλύτερων σε μέγεθος οικονομιών του πλανήτη (G-20) συναντώνται στο Μπρίσμπεην της Αυστραλίας. Η συνάντηση γίνεται χωρίς τυμπανοκρουσίες και φώτα της δημοσιότητας. Είναι, όπως θα έλεγαν οι δημοσιογράφοι, συνάντηση “χαμηλού προφίλ”. Γιατί; Διότι οι λαοί δεν πρέπει να πάρουν χαμπάρι για το τι συζητιέται και τι επίκειται να συμβεί.

Το κυρίως ζητούμενο είναι ένα. Να υποταχθούν ακόμη περισσότερο οι οικονομίες στις ανάγκες των αγορών κεφαλαίου. Η παγκόσμια οικονομία δεν ανακάμπτει. Τα τρις δολάρια που διοχετεύθηκαν στις κεφαλαιαγορές μέσω κυρίως της “ποσοτικής χαλάρωσης” δεν έγιναν επενδύσεις στην οικονομία, αλλά χρηματιστική κερδοσκοπία. Και τώρα καθώς οι αγορές μετοχών και ομολόγων παραπαίουν, υπό τον άμεσο κίνδυνο ενός ακόμη ισχυρότερου κραχ, η ιθύνουσα ολιγαρχία σε ΗΠΑ και ΕΕ πιέζει αφόρητα όλες τις μεγάλες οικονομίες να ρίξουν περισσότερα χρήματα στο πηγάδι δίχως πάτο, που λέγεται χρηματαγορά.

Η “αποστολή” του Γκουρία

Παραμονές της συνάντησης του Μπρίσμπεην, βγήκε ο γενικός γραμματέας του ΟΟΣΑ, Άνχελ Γκουρία, με αποστολή να ενισχύει την πίεση λέγοντας κάτι εξωφρενικό. Η ομάδα των 20 οικονομιών θα ξεπεράσει το 2% πρόσθετη άνοδο, αν τα σχέδια κινήτρων εφαρμοστούν πλήρως. Έτσι, λέει ο Γκούρια, κρίνουν οι υπηρεσίες του ΟΟΣΑ. Παγκόσμια ακαθάριστο εγχώριο προϊόν θα μπορούσε να επεκταθεί κατά ένα επιπλέον 2,1% από το 2018. “Το μεγάλο «αν» είναι η πλήρης εφαρμογή, και αυτό δεν είναι πάντα κάτι που μπορεί κανείς να υποθέσει,” είπε σε συνέντευξή του ο γ.γ. του ΟΟΣΑ.

Φυσικά, οι εκτιμήσεις αυτές για επιπλέον ανάπτυξη είναι κοινώς μπούρδες. Είναι για τα πρωτοσέλιδα των ΜΜΕ, για το φιλοθεάμων κοινό, ώστε να δικαιολογήσει η ιθύνουσα ολιγαρχία μια ατελέσφορη και καταστροφική πολιτική. Αυτό που θέλουν τα αφεντικά του Γκούρια, είναι να συνεχιστεί πάσει θυσία η “ποσοτική χαλάρωση” από τις κεντρικές τράπεζες, αλλά και να επιβληθούν νέοι, ακόμη πιο χαριστικοί, κανόνες υπέρ των μεγάλων τραπεζών.

Στο σημείο αυτό να θυμίσουμε ότι η “ποσοτική χαλάρωση” είναι μια πολιτική των κεντρικών τραπεζών, που υποτίθεται επινοήθηκε για να δώσει ώθηση στην ανάκαμψη της οικονομίας μετά την καθίζηση που υπέστει λόγω του κραχ. Να πώς ορίζει την “ποσοτική χαλάρωση” η ίδια η Τράπεζα της Αγγλίας: “Ποσοτική χαλάρωση (QE) είναι μια αντισυμβατική μορφή της νομισματικής πολιτικής, όπου μια κεντρική τράπεζα δημιουργεί νέο χρήμα ηλεκτρονικά για να αγοράσει χρηματοοικονομικά περιουσιακά στοιχεία, όπως τα κρατικά ομόλογα. Η διαδικασία αυτή έχει ως στόχο να αυξήσει άμεσα τις δαπάνες του ιδιωτικού τομέα στην οικονομία και να επιστρέψει τον πληθωρισμό στο στόχο.”

Με άλλα λόγια η “ποσοτική χαλάρωση” είναι μια πολιτική όπου οι κεντρικές τράπεζες δημιουργούν  νέο χρήμα από το τίποτα προκειμένου να αγοράσουν τραπεζικά και κρατικά ομόλογα. Για τι ποσά μιλάμε. Μέχρι σήμερα διοχετεύθηκαν στις αγορές ομολόγων πάνω από 8 τρις δολάρια.

Το παράδειγμα της Federal Reserve

Από την εποχή της κρίσης, η μεγαλύτερη κεντρική τράπεζη στον κόσμο, η Ομοσπονδιακή Τράπεζα των ΗΠΑ (Fed) έχει ξεκινήσει ένα άνευ προηγουμένου πρόγραμμα αγορών περιουσιακών στοιχείων που έχει ως αποτέλεσμα στον ισολογισμό της αυξάνεται σε περισσότερα από 4.480 δισεκατομμύρια δολαρίων.

Για να πάρουμε μια ιδέα αρκεί να αναφέρουμε ότι έως 10/9/2008 ο ισολογισμός της Fed δεν ξεπερνούσε τα 925,7 δις δολάρια. Μετά επίλθε η κατάρρευση της Λίμαν Μπρόδερς και των χρηματιστηρίων. Η κεντρική τράπεζα απαντά με “ποσοτική χαλάρωση” για να μην επέλθει και δημοσιονομική κατάρρευση του ομοσπονδιακού κράτους των ΗΠΑ, αλλά και των άλλων μεγάλων τραπεζών. Έως τις 31/12/2008 ο ισολογισμός της Fed είχε ανέλθει πάνω από τα  2,2 τρις δολάρια.

Στις 31/12/2013 είχε διαμορφωθεί σε πάνω από 2,9 τρις δολάρια, ενώ στις 22/10/2014 ανήλθε σχεδόν στα 4,5 τρις δολάρια. Αύξηση πάνω από 1,5 τρις δολάρια μέσα σε λιγότερο από ένα χρόνο.

Τον φετινό Σεπτέμβριο η Fed ανακοίνωσε ότι σταματά την “ποσοτική χαλάρωση”. Σαν απάντηση οι χρηματιστικές αγορές άρχισαν να πέφτουν, φτάνοντας σε σημεία οριακά του κραχ. Αυτό ανάγκασε στα τέλη Οκτώβρη τηνFed να αναθεωρήσει την αρχική της απόφαση, προκειμένου να σταματήσει την κατακόρυφη πτώση των χρηματαγορών.

Τώρα στα πλαίσια της συνάντησης του Μπρίσμπεην οι ολιγάρχες θέλουν να εξασφαλίσουν ότι οι κεντρικές τράπεζες θα συνεχίσουν τις πολιτικές “ποσοτικής χαλάρωσης” χωρίς κανένα εμποδιο, ή δισταγμό. Ήδη η κεντρική Τράπεζα της Ιαπωνίας έχει αποφασίσει να ενισχύσει την πολιτική της “ποσοτικής χαλάρωσης” κατά 800 δις δολάρια. Την ίδια ώρα εξανάγκασε το μεγαλύτερο ασφαλιστικό ταμείο που διαθέτει να διοχετεύσει το 1,2 τρις δολάρια σε αποθεματικά σε αγορές μετοχών Ιαπωνικών επιχειρήσεων για να μην καταρρεύση ο χρηματιστήριο του Τόκιο. Ενώ η Ευρωπαική Κεντρική Τράπεζα έχει ανακοινώσει ότι θα αυξήσει τον ισολογισμό της κατά 1 τρις ευρώ (1,25 τρις δολάρια) σε πολιτικές αγοράς  τραπεζικών ομολόγων.

Η σκανδαλώδης “χαλάρωση”

Βέβαια, η πολιτική αυτή έχει αποδειχθεί εντελώς αποτυχημένη. Το μόνο που έκανε είναι να ενισχύσει την κερδοσκοπία με τίτλους στις χρηματαγορές και να επιτρέψει στις μεγάλες τράπεζες να καταχραστούν ανεμπόδιστα τεράστια κεφάλαια. Δεν είναι τυχαίο ότι αυτή την εποχή ξέσπασαν τα μεγαλύτερα τραπεζικά σκάνδαλα χειραγώγησης και κερδοσκοπίας όλων των εποχών. Μόλις ένα χρόνο μετά την αποκάλυψη της χειραγώγησης του διατραπεζικού επιτοκίου Λονδίνου (libor), που αφορά σε μια παγκόσμια αγοράς δανείων αξίας γύρω στα 800 τρις δολάρια, επιβαβεβαιώθηκε η εμπλοκή των μεγάλων τραπεζών και σ’ ένα ακόμη μεγάλο σκάνδαλο χειραγώγησης. Στη χειραγώγηση των τιμών αναφοράς στην παγκόσμια αγορά συναλλάγματος, η οποία έχει ημερήσιο τζίρο που ξεπερνά τα 5,3 τρις δολάρια.

Τον Απρίλιο φέτος, παρουσιάστηκε μια εργασία στην Τράπεζα της Αγγλίας η οποία μετρούσε τη συνεισφορά της “ποσοτικής χαλάρωσης” στην οικονομική ανάπτυξη. Σύμφωνα με την εργασία η “ποσοτική χαλάρωση” έχει αυξήσει την ανάπτυξη κατά περίπου £ 50 δις, αλλά έχει τροφοδοτήσει επίσης τον πληθωρισμό περισσότερο από ό, τι είχε προηγουμένως εκτιμηθεί. Αυτό σημαίνει ότι για αγορές περιουσιακών στοιχείων που ισοδυναμούν με 1% του ακαθάριστου εγχώριου προϊόντος (ΑΕΠ), στο Ηνωμένο Βασίλειο δημιουργήθηκε πρόσθετη ανάπτυξη από 0,18%. Με άλλα λόγια η Τράπεζα της Αγγλίας δαπάνησε £ 375 δις για αγορές περιουσιακών στοιχείων και έτσι τόνωσε το ΑΕΠ του Ηνωμένου Βασιλείου περίπου £ 50 δις σε σημερινές τιμές.

Και μόνο από ταμιακή άποψη να το δει κανείς, η όλη υπόθεση είναι απογοητευτική. Το 2010 η κυβέρνηση ακύρωσε ένα πρόγραμμα για την ανοικοδόμηση 715 σχολείων, επειδή είχε ξεμείνει από χρήματα. Αλλά την ίδια στιγμή η Τράπεζα της Αγγλίας είχε δημιουργήσει £ 375 δισεκατομμύρια του νέου χρήματος μέσω του προγράμματος “ποσοτικής χαλάρωσης”. Αντί τα χρήματα να δαπανώνται για κάτι χρήσιμο στην οικονομία και την κοινωνία, ρίχτηκαν στις χρηματοπιστωτικές αγορές για να κερδοσκοπήσουν οι τράπεζες και να αυξηθούν οι πολύ μεγάλες περιουσίες.

Αυτό αντανακλά η συμβολή στην ανάπτυξη, που ανακάλυψε η εργασία της Τράπεζας της Αγγλίας. Ανάπτυξη της χρηματιστικής κερδοσκοπίας και των πολύ μεγάλων περιουσιών. Το αποτέλεσμα είναι σήμερα να έχει διαμορφωθεί η μεγαλύτερη πόλωση ανάμεσα στον πλούτο και την φτώχεια παγκόσμια. Τουλάχιστον από την δεκαετία του 1920.

Τεράστιες κοινωνικές ανισότητες

Η ετήσια έκθεση της Crédit Suisse για τον παγκόσμιο ιδιωτικό πλούτο σε κινητές και ακίνητες αξίες, αναφέρει ότι οι άνθρωποι με καθαρή αξία περιουσίας πάνω από 1 εκατομμύρια δολάρια αντιπροσωπεύουν μόλις το 0,7% του παγκόσμιου πληθυσμού, αλλά διαθέτουν το 41% του παγκόσμιου πλούτου. Εν τω μεταξύ, εκείνοι με καθαρή αξία μικρότερη από $ 10.000 αντιπροσωπεύουν το 69% του πληθυσμού, αλλά διαθέτουν μόνο το 3% του παγκόσμιου πλούτου.

Μια νέα έκθεση που δημοσιεύθηκε από το Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ, κατατάσσει την αυξανόμενη ανισότητα ως την κορυφαία τάση που αντιμετωπίζει ο κόσμος για το 2015, σύμφωνα με μια παγκόσμια έρευνα σε 1.767 ηγέτες των επιχειρήσεων, της ακαδημαϊκής κοινότητας, των κυβερνήσεων και ΜΚΟ. Η ανισότητα δεν είναι μόνο ένα οικονομικό ζήτημα. Ως αξιωματούχος των Ηνωμένων Εθνών η Αμίνα Μοχάμεντ σημειώνει σε ένα πρόσφατο δοκίμιό της, που συνοδεύει την συγκεκριμένη έρευνα, ότι η ανισότητα είναι ένα μείζον πρόβλημα, εν μέρει, επειδή συνδέεται με τόσες πολλές άλλες προκλήσεις, όπως «η φτώχεια, η υποβάθμιση του περιβάλλοντος, η επίμονη ανεργία, η πολιτική αστάθεια, η βία και οι συγκρούσεις.”

Σε “παγίδα φτώχειας” οι χαμηλόμισθοι

Στη Βρετανία που αναφερθήκαμε προηγουμένως διαπιστώθηκε ότι οι χαμηλότερα αμειβόμενοι εργαζόμενοι της Βρετανίας έχουν εγκλωβιστεί σε μια «παγίδα φτώχειας». Αυτό αναφέρει με μια νέα έκθεση, καθώς τρεις στους τέσσερις δεν είναι σε θέση να διαπραγματευτούν μια μισθολογική αύξηση με πραγματικούς όρους. Η έκθεση δημοσιεύτηκε την ίδια ώρα που οι υπουργοί της κυβέρνησης Κάμερον σχεδιάζουν επιπλέον περικοπές δαπανών αξίας 30 δις λιρών στερλινών, ή 38,4 δις ευρώ.

Σύμφωνα με την έρευνα από το Ίδρυμα Ρισολούσιον, που δημοσιεύτηκε αυτή την εβδομάδα, μόνο το ένα τέταρτο των εργαζομένων που ελάμβαναν χαμηλούς μισθούς το 2001 ήταν σε θέση να εξασφαλίσουν μια μισθολογική αύξηση σε πραγματικούς όρους έως το 2014. Η έκθεση αναφέρει επίσης πώς εκείνοι που έχουν κολλήσει σε χαμηλό εισόδημα είδαν τα πακέτα αμοιβών τους να αυξάνονται κατά 3,6%, ενώ εκείνοι στις υψηλότερες μισθολογικές κλίμακες είδαν αυξήσεις του 7,5% τα τελευταία 14 χρόνια.

Οφείλουμε να σημειώσουμε ότι την ίδια περίοδο το ΑΕΠ της Βρετανίας αυξήθηκε συνολικά κατά 22% σε σταθερές τιμές. Θυμίζουμε επίσης ότι οι πολιτικές στήριξης των τραπεζών εκτίναξαν το δημόσιο χρέος της Βρετανίας από το 43,7% το 2007, στο 90,6% το 2013. Ενώ το ιδιωτικό χρέος των νοικοκυριών στη Βρετανία έχει ξεπεράσει ήδη το 93% του ΑΕΠ της χώρας. Μόνο η Ιρλανδία έχει υψηλότερο ιδιωτικό χρέος νοικοκυριών ως προς το ΑΕΠ απ’ όλες τις χώρες της Ευρώπης.

Γιατί λοιπόν οι κυβερνήσεις συνεχίζουν ότι “δεν υπάρχουν λεφτά” όταν πρόκειται για κοινωνικές υποδομές και δαπάνες, ενώ την ίδια στιγμή οι κεντρικές τράπεζες δημιουργούν περισσότερο νέο χρήμα από ό, τι η πιο ελλειμματική κυβέρνηση μπορεί να ξοδεύσει μέσα σε 6 μήνες; Γιατί έχει δοθεί το δικαίωμα στις κεντρικές τράπεζες να δημιουργούν νέο χρήμα όταν είναι να χρησιμοποιηθεί για φούσκες ακινήτων και για την ενίσχυση των χρηματοπιστωτικών αγορών, αλλά όχι για να κάνουμε τα πράγματα που έχουμε πραγματικά ανάγκη σαν κοινωνία;

Αφελείς ερωτήσεις θα μου πείτε. Ίσως, αλλά ξέρετε κάτι, εκτός από έναν γύρο ακόμη περισσότερης “ποσοστικής χαλάρωσης” που έχει συμφωνηθεί ήδη ανάμεσα στις μεγαλύτερες κεντρικές τράπεζες, στο Μπρίσμπεην πρόκειται να αλλάξει ριζικά η ίδια η έννοια της τραπεζικής πίστης. Αυτή την Κυριακή στο Μπρίσμπεην οι G20 θα ανακοινώσουν ότι οι τραπεζικές καταθέσεις είναι αποτελούν εφεξής μέρος της διάρθρωσης του κεφαλαίου των εμπορικών τραπεζών. Κι όχι μόνο αυτό. Συνιστούν επίσης και ένα στοιχείο της διάρθρωσης που δεν έχει άμεση προτεραιότητα.

Το κούρεμα της Κύπρου γίνεται παγκόσμιο

Τι σημαίνει αυτό πρακτικά. Ριζική ανατροπή της όλης πιστωτικής λογικής. Οι τράπεζες μέχρι πρόσφατα στηρίζονταν στην πίστη, δηλαδή στην εμπιστοσύνη που αποπνέουν πρώτα και κύρια στους καταθέτες. Οι αποταμιευτικές καταθέσεις αποτελούσαν το βασικό μέρος των υποχρεώσεων μιας τράπεζας. Όχι πια. Οι καταθέσεις συνιστούν μέρος του κεφαλαίου των τραπεζών και μάλιστα όχι πρώτης προτεραιότητας. Επομένως και οι καταθέσεις μπορούν να απομειωθούν, δηλαδή να μειωθεί η ονομαστική τους αξία, όταν η τράπεζα αντιμετωπίζει κεφαλαιακές δυσκολίες, ή μεγάλες ζημιές.

Το τι σημαίνει στην πράξη αυτό το είδαμε στην περίπτωση “κουρέματος” των καταθέσεων στην Κύπρο. Απλά αποκτά πια παγκόσμια ισχύ. Οι νέοι κανόνες σε παγκόσμιο επίπεδο θα αναγκάζουν τους πιστωτές να φορτώνονται τις τραπεζικές απώλειες, μιας και τα χρήματα των φορολογουμένων δεν επαρκούν πια για να χρησιμοποιηθούν και πάλι για τη διάσωση των τραπεζών. Η πρόταση παρουσιάστηκε από τον Μαρκ Κάρνεϊ, πρόεδρο του Συμβουλίου Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας με έδρα την Ελβετία και διοικητή της Τράπεζας της Αγγλίας. Σύμφωνα με το νέο σύστημα, οι μέτοχοι και οι δανειστές των τραπεζών, όπως είναι οι ομολογιούχοι και οι καταθέτες, θα είναι οι πρώτοι στη γραμμή που θα φορτωθούν το βάρος από τις τυχόν μελλοντικές τραπεζικές ζημίες. Οι τράπεζες μπορούν επίσης να καταργήσουν τα μερίσματα και να περιορίσουν τα μπόνους στα στελέχη τους.

Στην ευρωζώνη αυτό το καθεστώς των νέων κανόνων έχει επιβληθεί με την τραπεζική ένωση και βρίσκεται εν λειτουργία από τις 4 Νοεμβρίου. Από τότε η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα (ΕΚΤ) ανέλαβε πλήρως εποπτικές λειτουργίες και αρμοδιότητες στο πλαίσιο του Ενιαίου Εποπτικού Μηχανισμού (ΕΕΜ), κάνοντας πράξη τη μεγαλύτερη διεύρυνση της εξουσίας της από την υιοθέτηση του ευρώ. Ο ΕΕΜ αναλαμβάνει την αποκλειστική εποπτεία των 120 μεγαλύτερων τραπεζών της ζώνης του ευρώ.

Ενιαίος Εποπτικός Μηχανισμός
Σύμφωνα με την ανακοίνωση της ΕΚΤ, «ο ΕΕΜ είναι ένα νέο σύστημα τραπεζικής εποπτείας στην Ευρώπη, το οποίο περιλαμβάνει την ΕΚΤ και τις εθνικές εποπτικές αρχές των συμμετεχουσών χωρών. Οι βασικοί του σκοποί είναι: Η διαφύλαξη της ασφάλειας και της ευρωστίας του ευρωπαϊκού τραπεζικού συστήματος, η ενίσχυση της χρηματοπιστωτικής ολοκλήρωσης και σταθερότητας, και η διασφάλιση συνεπούς εποπτείας.» Επομένως, η τραπεζική ένωση, αφορά την προστασία και τη μονομερή διάσωση των συστημικών τραπεζών, αυτών δηλαδή που στηρίζουν την ζώνη του ευρώ, έναντι οποιασδήποτε απαίτησης.

Πιο συγκεκριμένα:

1. Όποτε κρίνεται απαραίτητο σύμφωνα με τον ΕΕΜ, ο Ευρωπαϊκός Μηχανισμός Σταθερότητας (ΕΜΣ) θα προχωρά σε άμεση ανακεφαλοποίηση των συστημικών τραπεζών, αφού πρώτα εφαρμοσθεί το γνωστό «bail in», ή αλλιώς κούρεμα καταθέσεων.

2. Εφόσον κρίνεται απαραίτητο από τον ΕΕΜ, προκειμένου να προφυλαχθεί η βιωσιμότητα της κάθε συστημικής τράπεζας, καμμία δυνατότητα δεν θα παρέχεται στον δανειολήπτη-οφειλέτη ή ακόμα και τον καταθέτη, για να προστατέψει τον εαυτό του με ένδικα μέσα που του παρέχονται από το εθνικό δίκαιο της χώρας του.

Επί της ουσίας η ΕΕ με την «τραπεζική ένωση», κάνει ακόμα ένα βήμα προς την αφαίρεση κάθε δικαιώματος από τα κράτη-μέλη, να διαχειρίζονται το εγχώριο τραπεζικό τους σύστημα. Να αποφασίζουν για τις ανακεφαλαιοποιήσεις των συστημικών τραπεζών τους και να προστατεύουν τα δικαιώματα των πολιτών τους απέναντι στην ασυδωσία των τραπεζιτών και τοκογλύφων. Όλα αυτά, θα εντάσσονται πλέον στην εποπτική αρχή της τραπεζικής ένωσης, με την Ελλάδα να καλείται να εκτελεί τις εντολές του κ. Ντράγκι, χωρίς να είναι αναγκαία η σύμφωνη γνώμη κυβερνήσεων και εθνικών κοινοβουλίων.

Πάση θυσία προστασία των τραπεζών

Μα καλά δεν βλέπουν και οι ίδιοι ότι όλο αυτό θα επιδεινώσει την κατάσταση, θα επιτείνει την καταστροφή; Εύλογη η ερώτηση. Μόνο όμως για κάποιον που δεν γνωρίζει πώς λειτουργεί το παγκόσμια σύστημα των αγορών. Η ιθύνουσα τάξη έχει να επιλέξει: Ή την προστασία των μεγάλων περιουσιών, που σήμερα εξαρτώνται – τουλάχιστον στο μεγαλύτερο μέρος τους – από την άνοδο των χρηματιστικών αγορών. Ή την προστασία της κοινωνίας. Δεν υπάρχει μέση οδός. Να γιατί οι κυβερνήσεις ενισχύουν με κάθε τρόπο την ασυδοσία του μεγαλύτερου μονοπωλιακού συμπλέγματος που γέννησαν ποτέ οι παγκόσμιες αγορές, το παγκόσμιο τραπεζικό καρτέλ.

Μόνο που σήμερα για να επιβιώσει αυτό το τραπεζικό καρτέλ μέσα από μια συνεχιζόμενη διόγκωση των αγορών κεφαλαίου, δεν αρκεί η συντριβή της ζωντανής εργασίας, ούτε η διάλυση του γνωστού “κοινωνικού κράτους”. Πρέπει να ανοίξουν οι οικονομίες και τα κράτη στις δυνάμεις της αγοράς. Και σε συνθήκες όπου αδυνατούν πλέον να τα καταφέρουν με οικονομικά μέσα, όλο και περισσότερο καταφεύγουν σε πολεμικά.

“Βρισκόμαστε τώρα στη μεγαλύτερη συνεχόμενη περίοδο πολέμου στην αμερικανική ιστορία. Και όμως γίνεται ελάχιστη συζήτηση γι ‘αυτό”, έγραψε πρόσφατα (11/11) ο Τζέιμς Ράιζεν, βραβευμένος αμερικανός δημοσιογράφος στο tweeter του. Κι έχει δίκιο. Μπροστά στα μάτια μας καταρρέει οικονομικά και πολιτικά ολόκληρη η υφήλιος μέσα στις φωτιές μιας παγκόσμιας κρίσης, η οποία είναι αδύνατον να αναχαιτιστεί από τις δυνάμεις της αγοράς. Γι’ αυτό και η ενίσχυση των αγορών κεφαλαίου, παίρνει όλο και περισσότερο τα χαρακτηριστικά του πιο ολοκληρωτικού πολέμου που έχει γνωρίσει η παγκόσμια ιστορία.

Δημοσιεύτηκε στο Χωνί, 16/11/2014

Αναρτήθηκε από ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΑΖΑΚΗΣ στις 8:49 π.μ.