Monthly Archives: September 2014

3ο Συνέδριο του Ε.ΠΑ.Μ.: Η ενότητα, ο αγώνας, η ελπίδα είναι ΕΔΩ!

Λογότυπο ΕΠΑΜ
sf-013a11Α
Ολες σχεδόν οι αποκαλούμενες αντιμνημονιακές δυνάμεις έδωσαν το «παρών» στο 3ο Συνέδριο του Ενιαίου Παλλαϊκού Μετώπου (Ε.ΠΑ.Μ.), που διεξήχθη στον κινηματογράφο «Καλυψώ» της Καλλιθέας, από 25 έως 28/9. Η παρουσία – στην εναρκτήρια συνεδρία – εκπροσώπων κομμάτων εντός και εκτός κοινοβουλίου, κινημάτων και πολιτικών φορέων του αποκαλούμενου αντιμνημονιακού χώρου, «γέννησε» την ελπίδα για την επίτευξη μιας ευρείας, ελάχιστης πολιτικής συμφωνίας, που θα αφορά στα πιο άμεσα και ζωτικά προβλήματα του λαού και θα στοχεύει στην ανατροπή της δωσιλογικής συγκυβέρνησης που οδηγεί τη χώρα σε ολοκληρωτική καταστροφή και το λαό στην απόλυτη εξαθλίωση
Τις εργασίες του Συνεδρίου άνοιξε ο απερχόμενος Γενικός Γραμματέας της Π.Γ. του Ε.ΠΑ.Μ. συν. Δημήτρης Καζάκης. Στον σύντομο χαιρετισμό του άσκησε δριμύτατη κριτική στην κυβερνητική πολιτική και υπογράμμισε ότι «δύναμή μας είναι η ανατροπή τους». Επισήμανε επίσης ότι «το θέμα μας δεν είναι πώς θα πληρώσουμε το χρέος, αλλά πώς θα διαγράψουμε το χρέος. Το θέμα μας δεν είναι πώς θα διαπραγματευτούμε τα αυτονόητα, αλλά πώς θα κατακτήσουμε τα αυτονόητα, δηλαδή εθνική ανεξαρτησία, εθνική κυριαρχία».«Συμφωνούμε με τη δημιουργία ενός ενιαίου μετώπου» υποστήριξε η κ. Εύη Καρακώστα, μέλος της Π.Γ. του ΣΥΡΙΖΑ, προσθέτοντας μεταξύ άλλων: «Ζούμε μια εθνική προδοσία από τις σημερινές κυβερνήσεις, έχουμε λοιπόν πολύ σοβαρή δουλειά να κάνουμε και οφείλουμε να την κάνουμε όλοι μαζί. Εδώ καλούμαστε να δημιουργήσουμε αυτό το ενιαίο μέτωπο ώστε πολιτικά και κοινωνικά να ανορθώσουμε την ελπίδα του ελληνικού λαού».

Εκ μέρους των Ανεξάρτητων Ελλήνων απηύθηνε σύντομο χαιρετισμό ο Γ.Γ. του κόμματος κ. Γιάννης Μοίρας, ο οποίος τόνισε ότι «το μυστικό είναι να είμαστε μαζί. Τότε θα φύγουν οι τοκογλύφοι, η κυβέρνηση των προθύμων και τα κέντρα του νεοδωσιλογισμού. Μόνον έτσι θα απαλλαγούμε από τη μλέγγενη των επονείδιστων χρεών, των παράνομων δανειακών συμβάσεων, ώστε να δώσουμε τον τίμιο αγώνα για την ελευθερία , το σπίτι μας και την εθνική ανεξαρτησία μας».

Σε ενωτικό κλίμα κινήθηκε και ο σύντομος χαιρετισμός του εκπροσώπου του ΝΑΡ -ΑΝΤΑΡΣΥΑ κ. Αντώνη Δραγανίγου, ο οποίος επισήμανε μεταξύ άλλων και τα εξής: «Πιστεύουμε ότι υπάρχει καθυστέρηση στη συγκρότηση ενός μεγάλου κοινωνικού και πολιτικού μετώπου που θα βάλει στην προμετωπίδα του τη διαγραφή και όχι την επαναδιαπραγμάτευση του χρέους, την έξοδο το ευρώ και την Ε.Ε., που θα βλέπει στην εργατική τάξη και το λαό, το υποκείμενο που θα μπορεί να μας σώσει και να επιβάλει την κοινωνική δικαιοσύνη, την εθνική ανεξαρτησία και τη λαϊκή κυριαρχία».

Το 3ο Συνέδριο του Ε.ΠΑ.Μ. χαιρέτισαν επίσης, ο κ. Θανάσης Γούναρης (Πειρατές), ο κ. Κώστας Παπουλής (Σχέδιο Β’), ο κ. Σπύρος Στάλιας (Δραχμή 5 αστέρων), ο κ. Βασίλης Παπαδόπουλος (ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΩ), ο κ. Μπάμπης Δελιδάκης (Ελεύθερη Ελλάδα), ο κ. Λεωνίδας Παπαδόπουλος (ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΩ – Ενιαίο Μέτωπο), οι κ. Περικλής Δανόπουλος και Τζανής Γκούσκος (Επιτροπή Διεκδίκησης Κατοχικών Δανείων και Κλεμμένων Πολιτισμικών Θησαυρών), ο κ. Γιάννης Λιγνός (ΙΝΚΑ), ο κ. Γιώργος Τσιπάς (Δίκτυο Σπιθών Ελλάδας), ο κ. Βαγγέλης Παπαδάκης (Δημοτική Κίνηση Πολιτών Καλλιθέας), ο κ. Γιώργος Κόκκας (Ελληνκό Κίνημα Αμεσης Δημοκρατίας), ο κ. Δήμος Τράγκας (Ομοσπονδία Συλλόγων Επαρχίας Καλαβρύτων) και ο δημοσιογράφος Γώργος Χριστοφορίδης, εκ μέρους της εφημερίδας «Το χωνί».

Αίσθηση προκάλεσε η παρουσία και ο χαιρετισμός που απηύθυνε ο δήμαρχος Καλλιθέας κ. Δημ. Κάρναβος.

Χαιρετιστήρια μηνύματα απέστειλαν η βουλευτής των ΑΝΕΛ κ. Ραχήλ Μακρή και οι πρέσβεις της Κούβας και της Βενεζουέλας. Παρέστη επίσης, ο κ. Παναγιώτης Μαντάς εκ (ΔΗΚΚΙ) και ο κ. Χρήστος Μπίστης (ΝΑΡ-ΑΝΤΑΡΣΥΑ).

Η δεύτερη μέρα του Συνεδρίου (Παρασκευή 26/9) ξεκίνησε με πολιτική εισήγηση του απερχόμενου Γενικού Γραμματέα της Π.Γ. συν. Δημήτρη Καζάκη, ο οποίος σκιαγράφησε την εικόνα που παρουσιάζει η παγκόσμια οικονομία επισημαίνοντας ότι «το παγκόσμιο σύστημα των αγορών έχει μπλοκάρει και δεν μπορεί να επανεκκινήσει την οικονομία, παρά μόνο με όρους απίστευτης κερδοσκοπίας, αγυρτείας και λεηλασίας σε παγκόσμιο επίπεδο. Μόνο που οι μηχανισμοί αυτοί λιντσάρουν κυριολεκτικά την πραγματική οικονομία, κυρίως το εισόδημα και την απασχόληση παγκόσμια. Κι έτσι επιδεινώνουν την κατάσταση της ύφεσης».

Εστιάζοντας στην ελληνική πραγματικότητα επισήμανε ότι «μέσα σ’ αυτό το περιβάλλον η Ελλάδα είναι μια παντελώς ανοχύρωτη χώρα. Είναι ένα προνομιακό οικόπεδο για όποιον σχεδιάζει αρπαχτές, επιδρομές και πολέμους για αλλαγές συνόρων. Είναι μια χώρα που δεν πρόκειται να ανακάμψει ποτέ από την χρεοκοπία της και προορίζεται να κατακερματιστεί προκειμένου να εκποιηθεί. Η τύχη έχει προκαθοριστεί από τους δανειστές και τις αγορές».

Περιέφραψε , επίσης τη μορφή της σύγχρονης ελληνικής κοινωνίας μετά από δεκαετίες συστηματικής χειραγώγησης και υπογράμμισε ότι «ο αγώνας δεν είναι επιλογή σήμερα, αλλά αδήριτη ανάγκη. Ανάγκη που πηγάζει από την ίδια την ανάγκη επιβίωσης τη δικής μας, της οικογενειάς μας, αλλά και ολόκληρου του λαού». Αναφερόμενος δε στη χρησιμότητα της οργανωμένης δράσης, τόνισε: «Όσο υπάρχει μια συγκροτημένη δύναμη που ξέρει να δουλεύει οργανωμένα μέσα στον λαό την ανάγκη της εθνικής απελευθέρωσης, τότε το έλληνικό έθνος δεν έχει χαθεί παντελώς. Κι όσο απλώνεται το οργανωτικό της δίκτυο και η κοινωνικοπολιτική επιρροή της, τόσο το ελληνικό έθνος θα αναγεννιέται ενάντια σε κάθε επιβουλή ντόπιων και ξένων τυράννων».

Για το ζήτημα της συμμετοχής στην εκλογική διαδικασία επισήμανε ότι «για εμάς οι εκλογές είναι μια πολιτική μάχη σαν όλες τις άλλες που δίνουμε, ή οφείλουμε να δώσουμε μέσα στην κοινωνία. Όπως δεν μπορούμε να απορρίψουμε ευθύς εξαρχής οποιαδήποτε μορφή αγώνα, έτσι δεν μπορούμε να απορρίψουμε και την μάχη των εκλογών, όποτε κρίνουμε ότι η συμμετοχή μας σ’ αυτές είναι απαραίτητη. Η πολιτική αποχή δεν υπήρξε ποτέ και σε καμιά περίπτωση λύση ή μοχλός μεγάλων ανατροπών σε οφέλος του λαού. Μόνο το περιθώριο ευνοεί η όποια λογική της πολιτικής αποχής».

Αναφορικά με τη στάση που πρέπει να κρατήσει το Ε.ΠΑ.Μ., υπό τις παρούσες συνθήκες τόνισε: «Το Ε.ΠΑ.Μ. θα πρέπει όσο ποτέ άλλοτε να αναδειχθεί μέσα στην κοινωνία, μέσα στο λαό μας ως φάρος ενότητας και παράδειγμα οργανωτικής ανάπτυξης. Να γιατί κάνουμε την έκκληση-προσκλητήριο συνεργασίας σ’ όλες τις δυνάμεις εντός και εκτός κοινοβουλίου. Να γιατί απευθυνόμαστε όχι μόνο, ούτε κύρια στις ηγεσίες, αλλά στον απλό κόσμο, πρωτίστως σε όσους βρεθήκαμε μαζί στους δρόμους του αγώνα ανεξάρτητα από το που ανήκουν, τι ψήφισαν, ή τι πρόκειται να ψηφίσουν».

Η δεύτερη μέρα συνεχίστηκε με έγκριση των απολογισμών της Πολιτικής Γραμματείας, του Οργανωτικού Γραφείου και της Οικονομικής Επιτροπής . Εν συνεχεία, ακολούθησε η εισήγηση της θεματικής ομάδας για την τροποποίηση του καταστατικού. Παρουσιάστηκαν οι προτάσεις και ακολούθησε συζήτηση η οποία ολοκληρώθηκε το μεσημέρι της τρίτης μέρας του συνεδρίου (Σάββατο 27/9).

Αμέσως μετά άρχισε ο πολιτικός διάλογος με ομιλίες των συνέδρων. Οι εξαιρετικές πολιτικές τοποθετήσεις, οι προωθημένες πολιτικές και οργανωτικές προτάσεις, όπως επίσης και τα ποιοτικά χαρακτηριστικά της κριτικής σκέψης, κατέδειξαν την ωριμότητα και την ολοένα και περισσότερο αυξανόμενη πολιτική επάρκεια των μελών του Ε.ΠΑ.Μ. Το γεγονός αυτό προκάλεσε ενθουσιασμό, θετική προσδοκία και επιβεβαίωσε την αδιαμφισβήτητη ενότητα του Μετώπου.

Οι εργασίες ολοκληρώθηκαν σε ένα κλίμα αγωνιστικής διάθεσης την Κυριακή 28/9, με την ψήφιση της πολιτικής απόφασης και την εκλογή των νέων οργάνων.

Το 3ο Συνέδριο του Ε.ΠΑ.Μ. αποτελεί σταθμό και τομή για τα πολιτικά πράγματα της χώρας, αφού για πρώτη φορά πολιτικός φορέας εφάρμοσε στην πράξη και χωρίς καμιά εξαίρεση, τη δημοκρατική εναλλαγή στα πρόσωπα, υλοποιώντας καταστατική πρόβλεψη για μη δυνατότητα εκλογής στα όργανα, όλων των μελών τους που συμπληρώνουν δύο συνεχόμενες θητείες.

Έτσι, όλα τα μέχρι τώρα στελέχη της Πολιτικής Γραμματείας συμπεριλαμβανομένου του σ. Δημήτρη Καζάκη, καθώς και του Οργανωτικού Γραφείου επιστρέφουν στους πυρήνες τους και αναλαμβάνουν νέα πρόσωπα τα νέα καθήκοντα που προκύπτουν από τις ανάγκες και την αλλαγή του καταστατικού που εγκρίθηκε από το Συνέδριο.

Αθήνα 29 Σεπτεμβρίου 2014
Το Γραφείο Τύπου του 3ου Συνεδρίου του ΕΠΑΜ

Advertisements

Όσο δυσοίωνη κι αν είναι η σημερινή κατάσταση μπορούμε να τα καταφέρουμε. Μπορούμε να κάνουμε τη διαφορά.*

Λογότυπο ΕΠΑΜ

sf-013a11Α

Η κρίση που αντιμετωπίζουμε παγκόσμια δεν είναι κάτι συνηθισμένο. Δεν είναι ένας απλός οικονομικός κύκλος, όπου η οικονομία κάνει τον κύκλο της και επανέρχεται λίγο-πολύ στην προτέρα κατάσταση ανάπτυξης, εισοδημάτων, απασχόλησης. Η κρίση αυτή έχει ιστορικές διαστάσεις. Έχει οδηγήσει σε μια βαθύτατη ύφεση που ορισμένοι έχουν χαρακτηρίσει ως “κύκλο στασιμότητας”. Κανείς δεν βλέπει φως στο τούνελ. Κανείς δεν μπορεί ούτε καν να φανταστεί πώς θα βγει η παγκόσμια οικονομία από το αδιέξοδο.

Ένα είναι σίγουρο. Η οικονομία δεν πρόκειται να επανέλθει στην προτέρα κατάσταση. Δεν μπορεί να πετύχει ούτε καν τους ρυθμούς ανόδου της δεκαετίας πριν από το κραχ του 2008. Επομένως, όποιος ελπίζει ότι οι δουλειές θα ανοίξουν, ή έστω ότι θα επανέλθουμε στην κατάσταση προ της χρεοκοπίας, αυταπάται οικτρά.

Μια κρίση με πρωτοφανείς διαστάσεις και αδιέξοδα

Το παγκόσμιο σύστημα των αγορών έχει μπλοκάρει και δεν μπορεί να επανεκκινήσει την οικονομία, παρά μόνο με όρους απίστευτης κερδοσκοπίας, αγυρτείας και λεηλασίας σε παγκόσμιο επίπεδο. Μόνο που οι μηχανισμοί αυτοί λιντσάρουν κυριολεκτικά την πραγματική οικονομία, κυρίως το εισόδημα και την απασχόληση παγκόσμια. Κι έτσι επιδεινώνουν την κατάσταση της ύφεσης.

Πρόκειται για έναν φαύλο κύκλο που κανένα κράτος, κανένας υπερεθνικός οργανισμός, καμιά αγορά δεν μπορεί να σπάσει. Κι ο λόγος είναι απλός. Οι συσσωρεύσεις μέσων κερδοσκοπίας και αγυρτείας με μετοχές, παράγωγα, ομόλογα και πιστωτικά προϊόντα συνεχίζουν να πνίγουν όσο ποτέ άλλοτε την πραγματική οικονομία και τις ανάγκες της σε παραγωγή, εισόδημα, απασχόληση και άμεσες επενδύσεις.

Τα μέσα εξαγοράς πολιτικής εύνοιας είναι στις μέρες μας τόσο άφθονα, που έχουν μετατρέψει τα κράτη και κυρίους τους υπερκρατικούς οργανισμούς σε απλά εξαρτήματα, σε αποφύσεις των κυκλωμάτων κερδοσκοπίας και χρηματοπιστωτικής αγυρτείας. Στις μέρες μας δεν είναι οι επιχειρήσεις το βασικό μέσο πλουτισμού και συσσώρευσης κεφαλαίου, αλλά ο επενδυτής ραντιέρης, δηλαδή αυτός που κερδίζει και αυξάνει το κεφάλαιό του παίζοντας με αξιόγραφα και χρεόγραφα σε κάθε λογής χρηματιστική αγορά. Δεν είναι το επιχειρηματικό κέρδος το σύμβολο του σύγχρονου καπιταλισμού, αλλά η χρηματιστική αξία των τίτλων που διαθέτει ο κεφαλαιούχος. Ο παρασητισμός στο άνωτατο στάδιό του.

Ένας παρασητισμός που κυριολεκτικά πνίγει κάθε εκδήλωση της κοινωνικής ζωής σήμερα και μας απειλεί με μια οπισθοδρόμηση ιστορικών διαστάσεων. Με την αναβίωση του μεσαίωνα όχι μόνο στις εργασιακές σχέσεις και συνθήκες, αλλά και στο επίπεδο του πνεύματος και του πολιτισμού. Γι’ αυτό και σήμερα πηγή της σύγχρονης πνευματικής καταστολής δεν είναι η επίσημη εκλησία, όπως στον παλιό  μεσαίωνα, αλλά οι ακαδημίες και τα πανεπιστημιακά ιδρύματα, που παράγουν στρατιές λοβοτομημένων, ασυνείδητων και ιδοπαθών μισθοφόρων που ξέρουν να υποβιβάζουν ακόμη και την επιστημονική γνώση στο επίπεδο της πιο χυδαίας επιστήμης του πλουτισμού. Ίσως ποτέ άλλοτε το ανθρώπινο πνεύμα κι ο πολιτισμός να μην έχουν δεχθεί μια τέτοια επίθεση, όπως η σημερινή, η οποία ισοδυναμεί με πραγματικό ολοκαύτωμα κάθε ανθρωπιστικού ιδανικού που η ανθρωπινη σκέψη και δράση έχει κατακτήσει με πολύ κόπο και αγώνες από τις απαρχές της ιστορίας.

Όλα αυτά δεν είναι η πρώτη φορά που τα επισημαίνουμε. Μόνο που σήμερα είναι εύκολο να τα διαπιστώσει ακόμη και ο πιο αφελής. Κι από προφήτες κατόπιν εορτής, έχουμε μπουχτίσει. Όπως και από “αναλυτές” του προφανούς.

Πολύ περισσότερο όταν σήμερα ο πόλεμος, η μαζική σφαγή, η γενοκτονία έχουν μπει στην ημερήσια διάταξη ως συστατικό στοιχείο των αγορών όσο ποτέ άλλοτε. «Δεν έχουμε δει τόσες πολλές περιοχές και τόσα σύνορα να αμφισβητούνται από την εποχή του Δευτέρου Παγκόσμιου Πολέμου», δήλωσε ένας κορυφαίος αναλυτής της αμερικανικής τράπεζας με έδρα το Σικάγο BMO Private Bank. Μια τράπεζα που ειδικεύεται στις αγορές μετοχών εταιρειών που σχετίζονται με τον πόλεμο. Μετοχές που στις μέρες μας συγκεντρώνουν τις υψηλότερες αποδόσεις και το ενδιαφέρον όλο και περισσότερων επενδυτών.

Η Ελλάδα είναι αδύνατον να ανακάμψει υπό τις υπάρχουσες συνθήκες

Μέσα σ’ αυτό το περιβάλλον η Ελλάδα είναι μια παντελώς ανοχύρωτη χώρα. Είναι ένα προνομιακό οικόπεδο για όποιον σχεδιάζει αρπαχτές, επιδρομές και πολέμους για αλλαγές συνόρων. Είναι μια χώρα που δεν πρόκειται να ανακάμψει ποτέ από την χρεοκοπία της και προορίζεται να κατακερματιστεί προκειμένου να εκποιηθεί. Η τύχη έχει προκαθοριστεί από τους δανειστές και τις αγορές.

Ο μόνος που μπορεί να αλλάξει αυτά τα δεδομένα είναι ο λαός. Κι αυτό μόνο αν αντιληφθεί σε τι κατάσταση βρίσκεται, σε τι αδιέξοδο τον έχουν οδηγήσει και τι καλείται να υπερασπιστεί. Και η πατρίδα ενός λαού, που αποτελεί το raison d’etreτης ίδιας της ιστορικής του ύπαρξης, την υπερασπίζεται κανείς όχι με ραγιαδισμό, όχι με το σκύβει το κεφάλι στους τυράννους ελπίζοντας να τον λυπηθούν, ούτε με το να παρακαλά για οίκτο.

Ένας λαός υφίσταται μόνο όταν υπερασπίζεται την κυριαρχία του πάνω στη χώρα του. “Αλλά πώς διαδηλούται η κυριαρχία; ” ρωτούσε πριν ενάμισυ αιώνα ο Ν.Ι. Σαρίπολος “Δια της κινήσεως άραγε των καθεστυκιών εν τη πολιτεία αρχών; Ουχί. Αύται γαρ απλοί εισίν του έθνους εντολοδόχοι. Δια της εκλογής ίσως των αντιπροσώπων; Ούτε. Διότι και τούτους οι εκλογείς μόνοι εκλέγουσιν, οσον δε μέγας και πολυάριθμος αν ή ο των εκλογέων σύλλογος αδύνατον να συμπεριλαβείν αυτό όλον το έθνος. Δια της ενεργείας των τιθέντων τους νόμους σωμάτων; Ούτε. Διότι και ταύτα ατέχνως εντολοδόχοι εισίν του έθνους προς ενάσκησιν μέρους της κυριαρχικής αυτού εξουσίας και ουδέν πλέον. Πότε λοιπόν και πώς καταφανής γίνεται η κυριαρχία; Η κυριαρχία διαδηλούται όταν εν έθνος ομοθυμαδόν τρέχει προς τον σταυρόν όν έπηξε επί του βράχου των Καλαβρύτων είς Γερμανός. Όταν εν έθνος συντάσσεται υπό ένα Γουλιέλμον Τέλλον κατά της τυρρανίας. Όταν η σάλπιξ ενός Υψηλάντου ηχή τερπνώς τοίς ώσιν αυτού. Όταν αι μητέραι διδάσκωσιν τα εαυτών τέκνα όπως εκδικηθώσι τι της μεγάλης μητρός, της πατρίδος, δουλικόν αίσχος. Όταν τα πρώτα των βρεφών ψελλίσματα τα επινίκεια εισί των ηρώων της πατρίδος άσματα. Ιδού πότε διαδηλούται η κυριαρχία. Ιδού πώς ενεργεί.”

Είναι σήμερα οι Έλληνες, ο ελληνικός λαός να αποδείξει ότι είναι έθνος κυρίαρχο; Μέχρι στιγμής έχει αποδείξει το αντίθετο. Αυτός που έχει σκύψει το κεφάλι και θεωρεί ότι υπηρετεί την πατρίδα με το να ενδίδει στις ορέξεις και στην επικυριαρχία εξωχώριων δυνάμεων και κέντρων, δεν είναι τίποτε περισσότερο από ραγιάς. Και μάλιστα δοσίλογος ραγιάς. Όμως όσο υπάρχουν έστω και λίγοι που σαν την κλεφτουριά του ’21 και τους επαναστάτες λογίους που δίδασκαν σαν τον Ρήγα την αξία του “αυτοκράτορος λαού”, το έθνος, η πατρίδα και η δημοκρατία που θεμελιώνεται μόνο πάνω σ’ ένα έδαφος όπου διαδηλούται η κυριαρχία ενός λαού, δεν έχουν χαθεί.

Αυτό που μετρά είναι η στάση του καθενός μας

Η περίοδος λοιπόν στην οποία βρισκόμαστε είναι ιδιαίτερα κρίσιμη. Όχι μόνο για το Μέτωπο, αλλά πρωτίστως για τη χώρα και τον λαό. Πολλοί νομίζουν ότι ο λαός “ηττήθηκε”, ότι τέλος πάντων δεν μπορούμε να κάνουμε πολλά πράγματα και ας κοιτάξει ο καθένας τη δουλίτσα του για να δει πώς θα τα βγάλει πέρα. Κατανοώ πόσο δύσκολο είναι να τα βάλει κανείς με την αλλοτινή του συνείδηση, εκείνη δηλαδή που του ενστάλαξαν για δεκαετίες και του έμαθαν να κοιτά τον εαυτούλη του και τη δουλίτσα του, αντιμετωπίζοντας τα “κοινά” σαν κάτι παράταιρο, αφύσικο, ή και περιθωριακό.

Δεν κακίζω κανέναν. Ο καθένας με τα κότσια και τις αντοχές που διαθέτει. Όμως, ο αγώνας δεν είναι επιλογή σήμερα, αλλά αδήριτη ανάγκη. Ανάγκη που πηγάζει από την ίδια την ανάγκη επιβίωσης τη δικής μας, της οικογενειάς μας, αλλά και ολόκληρου του λαού. Όποιος δεν το έχει καταλάβει αυτό, τότε είναι άξιος μόνο για να τον λυπάται κανείς. Και δεν υπάρχει κανείς που να μου εμπνέει μεγαλύτερη λύπη και οίκτο, από εκείνον που κρύβει τη δειλία του μέσα σε προσωπικές αντιπαραθέσεις και ίντριγκες, που κρύβει τον κακό του εαυτό με το να βρίσκει ως διέξοδο την παραίτηση από δήθεν κακές συμπεριφορές άλλων.

Είναι τέτοια η κατάντια ορισμένων που δεν τους ενοχλεί καν να επιδεικνύουν συμπεριφορές προβληματικού νηπίου, θέλοντας να κρύψουν τις δικές τους προσωπικές αδυναμίες και ανικανότητες. Δύσκολο πράγμα να είναι κανείς αξιοπρεπής και με συνείδηση καθήκοντος στις μέρες μας. Όταν ολόκληρη η κοινωνία βουλιάζει στην αναξιοπρέπεια και την ποταπότητα, είναι εύκολο για όποιον θέλει να κρυφτεί από τον εαυτό του να βγάλει όλη την κακία του στην επιφάνεια, την αγωγή που δεν απέκτησε ποτέ του και να πετάξει από πάνω του το καθήκον που δεν έμαθε ποτέ να υπηρετεί με δική του επιλογή.

Άλλωστε υπάρχει πάντα η εύκολη δικαιολογία. Δεν φταίω εγώ, αλλά οι άλλοι. Κι έτσι η συκοφαντία, η χυδαιότητα και η υποκρισία πάει σύνεφο. Με αυτά τα μέσα μας ανάθρεψαν και μας “κοινωνικοποίησαν” από τα παιδικά μας χρόνια. Μην αναλαμβάνεις ποτέ την ευθύνη γι’ αυτά που κάνεις και κυρίως γι’ αυτά που δεν κάνεις, άσε τους άλλους να βγάλουν το φίδι από την τρύπα, κοίτα τη δουλίτσα σου κι όλα τ’ άλλα δεν είναι για σένα, άσε που στο κάτω-κάτω όλοι ίδιοι είναι! Άρπαξε την ευκαιρία και άσε τους γραφικούς να μιλάνε για αξίες και αρχές! Του φευγάτου η μάνα δεν έκλαψε ποτέ!

Βρόμα και δυσοδία ως εκεί που δεν παίρνει. Μόνο και μόνο για να μάθουμε να ζούμε σαν κοπάδι, σαν άθλια μυρηκαστικά, σαν οικόσιτοι χοίροι συνηθισμένοι τόσο πολύ στη λασπουριά ώστε να τη θεωρούμε ότι πιο οικείο υπάρχει για εμάς. Άσε που πίσω απ’ όλες αυτές τις δικαιολογίες, ότι “τίποτε δεν γίνεται”, κοκ, κρύβεται η μύχια σκέψη του υποψήφιου προς σφαγή:  Εγώ θα ξεφύγω από τον δήμιο. Εγώ με κάποιον τρόπο θα επιβιώσω, έστω κι αν χαθούν όλοι οι άλλοι.

Μπροστά στα κρεματόρια μιας άλλης εποχής

Είναι η ίδια σκέψη που έκαναν εκατομμύρια που στάθηκαν στις ουρές για τις αίθουσες αερίων και για τα κρεματόρια, την εποχή των ναζιστικών στρατοπέδων συγκέντρωσης. Ένας από τους διοικητές αυτών των στρατοπέδων είχε πει στη δίκη του, ότι μπορούσε μέσα σε μια μέρα να “ξαποστείλει” έως και 10 χιλιάδες κρατούμενους με συνοδεία μόλις ενός φρουρού. Όταν τον ρώτησε έκπληκτος ένας από τους δικαστές αν οι κρατούμενοι ήξεραν που πήγαιναν, ο ναζί απάντησε “και βέβαια ήξεραν, μιας και η λειτουργία των κρεματορίων είχε πνίξει το στρατόπεδο με μια μόνιμη αιθαλομίχλη που γέμιζε τα πάντα με τη μυρωδιά των πτωμάτων”.

Η δήλωση αυτή προκάλεσε την εύλογη απορία ενός άλλου δικαστή που ρώτησε τον κατηγορούμενο: τι ήταν εκείνο που τους κρατούσε και δεν έπαιρναν το ρίσκο να επιτεθούν στους φρουρούς και να δραπετεύσουν; Ο ναζί απάντησε με πολύ φυσιολογικό τρόπο ότι οι κρατούμενοι δεν είχαν κανενός είδους οργάνωση, αλληλεγγύη και συνοχή, δεν ενδιαφερόταν ο ένας για τον άλλο, ενώ είχαμε ανάμεσά τους κι εκείνους που τους έλεγαν διαρκώς ότι αν κάτσουν ήσυχα μπορεί και να γλυτώσουν, ότι ίσως να μην είναι στην επόμενη “φουρνιά”. Κι ο ναζί χαμογελώντας είπε στους έκπληκτους δικαστές του, ότι ακόμη και στην ουρά για τους θαλάμους αερίων υπήρχαν πολλοί που πίστευαν ότι κάτι θα γίνει και τελικά θα επιβιώσουν.

Στην ίδια κατηγορία βρίσκονται κι όσοι πιστεύουν ότι “δεν γίνεται τίποτε”. Αδυνατούν να αντιληφθούν το αυτονόητο, ότι μόνο η οργανωμένη και συστηματική δουλειά μέσα στο λαό, από γειτονιά σε γειτονιά, από πόλη σε πόλη, από χωριό σε χωριό, μπορεί να κάνει τη διαφορά. Θα μου πείτε πόσοι έχουν τα κότσια να το κάνουν; Μόνο όσοι πιστεύουν ότι αυτή η ζωή δεν τους αξίζει, ότι δεν υπάρχει περίπτωση να αφήσουν να χαθεί ο λαός και η πατρίδα. Μόνο όσοι πιστεύουν στη νίκη. Μόνο αυτοί, όσο λίγοι κι αν είναι.

Άλλωστε δεν πρέπει να ξεχνάμε την πάντα διαχρονική ρήση του Ελύτη: Μέσα στη θλίψη της απέραντης μετριότητας, που μας πνίγει από παντού, παρηγοριέμαι ότι κάπου, σε κάποιο καμαράκι, κάποιοι πεισματάρηδες αγωνίζονται να εξουδετερώσουν τη φθορά… Και η ελπίδα θα υπάρχει πάντα όσο αυτοί οι πεισματάρηδες δεν το βάζουν κάτω. Ότι συμφορά κι αν βρει τη χώρα και τον λαό της, ότι καταστροφή κι αν της επιφέρουν, η ελπίδα δεν σβήνει όσο υπάρχουν πεισματάρηδες που συνεχίζουν. Όχι σαν θρησκευτική φράξια. Ούτε σαν ιδεολογική φατρία, αλλά σαν μάχιμη οργάνωση μέσα στον λαό, μιλώντας με το λαό την ίδια γλώσσα για να μπορεί να κρατά ψηλά το κεφάλι ακόμη και στις πιο δύσκολες συνθήκες.

Η ανάγκη για μια νέα Φιλική Εταιρεία

Πολλοί από εμάς όταν πρωτοδημιουργήθηκε το ΕΠΑΜ το συγκρίναμε με την Φιλική Εταιρεία, αλλά και με το ΕΑΜ της παλιάς κατοχής. Δεν είχαμε όμως αντιληφθεί ότι πρέπει να λειτουργήσουμε περισσότερο σαν Φιλική Εταιρεία και λιγότερο σαν ΕΑΜ. Ο λόγος είναι απλός. Το ΕΑΜ πάτησε πάνω στην οιονεί ενότητα του λαού που είχε ξεσηκωθεί από μόνος του, παρά κι ενάντια σ’ όλες τις αντιξοότητες, για να υπερασπίσει την πατρίδα του από τον φασίστα εισβολέα. Κι έτσι με μια απλή του κίνηση πέταξε στα σκουπίδια το καθεστώς του φασισμού που του είχε επιβάλλει ο Μεταξάς και ο τοπάρχης των βρετανών κάτοχος του ελληνικού θρόνου.

Σήμερα, δεν υπάρχει αυτό το αίσθημα στο λαό μας. Κι ένας λαός που δεν μπορεί να ανταποκριθεί στο κάλεσμα της υπεράσπισης της πατρίδας όταν αυτή απειλείται από την εξουσία ξένων και ντόπιων τυράννων, τότε δεν είναι λαός, αλλά όχλος. Κι αυτό που διαχωρίζει τον όχλο από τον λαό, είναι ότι δεν έχει εθνική ταυτότητα και συνείδηση.

Το ελληνικό έθνος έπαψε ιστορικά να υφίσταται εδώ και πολλά χρόνια. Πρόκειται για κατάκτηση της μεταπολίτευσης και κυρίως της δικομματικής εναλλαγής από τη δεκαετία του ’80 και μετά όπου νέα “μεγάλη ιδέα” του έθνους – όπως είχε πει τότε ο Μητσοτάκης – έγινε η “ευρωπαϊκή ολοκλήρωση”, δηλαδή η κατάλυση των εθνών και των λαών στο βωμό της υπερεθνικής εξουσίας των μονοπωλίων της αγοράς.

Κι ο λόγος είναι απλός. Για να υφίσταται ένα έθνος όχι σαν ιδέα, αλλά σαν υλική δύναμη, θα πρέπει να υπάρχει ένας συγκροτημένος ιστορικά λαός που διεκδικεί και υπερασπίζεται την πατρίδα του. Τέτοιος λαός έπαψε να υπάρχει και το βλέπουμε καθαρά σήμερα. Το ελληνικό έθνος κατάντησε μια μπάσταρδη ιδέα, μια σημαία ευκαιρίας, μια απλή πρόφαση για το επίσημο κράτος και την άρχουσα τάξη, ώστε να μας πουλούν και να μας αγοράζουν όλους, μαζί και την εθνική επικράτεια.

Έτσι δημιουργήθηκε από τα πάνω ένα “έθνος” απάτριδων. Ο λαός έχασε σε κρίσιμο βαθμό την αίσθηση της πατρίδας, της οποίας η υπεράσπιση ήταν στις προηγούμενες γενιές το κυρίαρχο κίνητρο για τους κοινωνικούς και πολιτικούς της αγώνες για ελευθερία και δημοκρατία, για ένα καλύτερο αύριο και μια νέα Ελλάδα. Μετατράπηκε σ’ έναν εξουσιαζόμενο όχλο, που η αφοσίωσή του βρίσκεται στο κόμμα, τον πολιτευτή και τον εκάστοτε πραίτορα της εξουσίας.

Δείτε με τι θεοσέβεια στέκεται απέναντι στα κόμματα – που για τους περισσότερους ακόμη κι όταν τα σιχτιρίζουν συνιστούν κάτι περισσότερο από ακλόνητες και αιώνιες αλήθειες – όπως και τους επώνυμους των μηχανισμών της εξουσίας, έστω κι αν έχουν αναδειχθεί από τον κατιμά της κοινωνίας και συνιστούν ένα είδος “λαμέ” περιθωρίου με επίπεδο, γούστα και συμπεριφορές υπόκοσμου. Έστω κι αν ο καλύτερος από δαύτους δεν φτάνει ούτε καν στο μικρό του δαχτυλάκι όποιου ξέρει τι σημαίνει καθημερινός μόχθος για τον επιούσιο.

Το καθήκον του αληθινού αγωνιστή σήμερα

Τι κάνουμε εμείς λοιπόν σε μια τέτοια κατάσταση; Μια επιλογή είναι να γίνουμε σαν όλους τους άλλους, λέγοντας που δεν γίνεται τίποτε καλύτερο. Αυτό μπορεί να το πει εύκολα όποιος δεν έχει αγωνιστεί ποτέ στη ζωή του. Δεν εννοώ σε πολιτικούς αγώνες, αλλά να έχει αγωνιστεί προκειμένου να φτιάξει τη ζωή του όπως αυτός ορίζει. Θα μου πείτε είναι λίγοι αυτοί. Ναι, αλλά σ’ αυτούς στηρίζεται η ζωή και ολόκληρη η κοινωνία. Είναι η πάστα από την οποία φτιάχνονται οι πεισματάρηδες που λέγαμε πριν.

Όποιος λοιπόν έχει αγωνιστεί για να φτιάξει με τα χέρια του τη ζωή του και δεν υπήρξε ποτέ του έρμαιο της τύχης, ή των ευκαιριών που άλλοι καθόριζαν, η απάντηση είναι αυτονόητη. Αγώνας μέχρις εσχάτων. Αγώνας με τη μορφή που πήρε όταν η Φιλική Εταιρεία άρχισε να μετουσιώνει τις ιδέες των λογίων περί ελληνικού έθνους σε πραγματική υλική δύναμη. Τέτοιος αγώνας χρειάζεται και σήμερα. Τηρουμένων πάντα των ιστορικών αναλογιών.

Όσο υπάρχει μια συγκροτημένη δύναμη που ξέρει να δουλεύει οργανωμένα μέσα στον λαό την ανάγκη της εθνικής απελευθέρωσης, τότε το έλληνικό έθνος δεν έχει χαθεί παντελώς. Κι όσο απλώνεται το οργανωτικό της δίκτυο και η κοινωνικοπολιτική επιρροή της, τόσο το ελληνικό έθνος θα αναγεννιέται ενάντια σε κάθε επιβουλή ντόπιων και ξένων τυράννων. Θα αναγεννιέται σε νέα κοινωνική βάση, όπου ο όχλος και η ταξική πόλωση που οδηγεί σήμερα στη μετατροπή του εργαζόμενου σε προλετάριο με την αρχαία ρωμαϊκή έννοια και συνείδηση, θα μετασχηματίζεται σε μια μάχιμη κοινωνικοπολιτική δύναμη με τέτοια αίσθηση ιστορικής ρίζας και συνέχειας, ώστε να αντιληφθεί στην πράξη την ανάγκη να διεκδικήσει την πατρίδα του προκειμένου να γίνει ο καταπιεσμένος λαός αφέντης στον τόπο του.

Άλλος δρόμος δεν υπάρχει. Είναι ο μοναδικός τρόπος για να αναγεννηθεί το ελληνικό έθνος, ώστε να μην καταλήξει ένα απλό μουσειακό είδος στις προθήκες ιστορίας των μεγάλων κέντρων της Δύσης δίπλα στους πολιτισμούς που αδίστακτα εξαφανίσε από προσώπου γης το “εκπολιτιστικό έργο” της αποικιοκρατίας. Μόνο έτσι η πλειοψηφία του πληθυσμού της χώρας δεν θα καταλήξει τελικά να γίνει νομαδικό προλεταριάτο αισχίστης μορφής, ή θύτες επί το αρχαιοελληνικότερον, υπό καθεστώς παγκόσμιας τυρρανίας.

Η ασθένεια του πολιτικού κρετινισμού

Τα λέμε όλα αυτά για να θέσουμε το μέτρο με βάση το οποίο θα πρέπει να κρίνουμε τις πολιτικές εξελίξεις στη χώρα μας. Πρέπει επιτέλους να απαλλαγούμε από την επιρροή του πολιτικού κρετινισμού που κρίνει τις εξελίξεις με βάση τα αποτελέσματα των εκλογών και από το τι συμβαίνει στο κοινοβούλιο. Η πάθηση αυτή που συνοδεύεται από χαρακτηριστική πνευματική μαλθακότητα (μαλακία κατά Θουκιδίδη) αναδείχθηκε μαζί με τον κοινοβουλευτισμό και όπως πολύ χαρακτηριστικά έλεγε ο Ένγκελς “είναι μια ανίατη ασθένεια, μια ασθένεια των οποίων τα ατυχή θύματα είναι διαποτισμένα από την ευγενή πεποίθηση ότι όλος ο κόσμος, η ιστορία και το μέλλον του, κατευθύνονται και καθορίζονται από την πλειοψηφία των ψήφων εκείνου ακριβώς του αντιπροσωπευτικού οργάνου που έχει την τιμή να τους έχει ως μέλη του.”

Την πάθηση αυτή ο Χέρμπερτ Σπένσερ χαρακτήριζε ως τη “μεγάλη πολιτική δεισιδαιμονία” της εποχής μας: “Η μεγάλη πολιτική δεισιδαιμονία του παρελθόντος ήταν η ελέω Θεού βασιλεία. Η μεγάλη πολιτική δεισιδαιμονία του παρόντος είναι το θεϊκό δικαίωμα των κοινοβουλίων. Το λάδι του χρίσματος φαίνεται πώς απροσδόκητα είχε στάξει από το κεφάλι του ενός στις κεφαλές των πολλών, και έχει δώσει ιερότητα στους ίδιους και στα διατάγματά τους.”

Επομένως θα πρέπει επιτέλους να καταλάβουμε ότι για εμάς η μάχη των εκλογών δεν είναι το άπαν. Επιλέγουμε να τη δώσουμε με τους δικούς μας όρους και ανάλογα με τα μέσα που διαθέτουμε για να δούμε πώς κινείται το θερμόμετρο της κοινωνίας, για να σαθμίσουμε τη δική μας παρέμβαση σ’ αυτήν. Είναι σίγουρο ότι από αυτό καθεστώς, από αυτόν τον αποικιακό ζυγό δεν θα βγούμε με εκλογές. Θα οδηγηθούμε σε αναμέτρηση. Αυτό που θα κρίνει αυτή την αναμέτρηση θα είναι το επίπεδο ωριμότητας και οργάνωσης του λαού.

Για εμάς οι εκλογές είναι μια πολιτική μάχη σαν όλες τις άλλες που δίνουμε, ή οφείλουμε να δώσουμε μέσα στην κοινωνία. Όπως δεν μπορούμε να απορρίψουμε ευθύς εξαρχής οποιαδήποτε μορφή αγώνα, έτσι δεν μπορούμε να απορρίψουμε και την μάχη των εκλογών, όποτε κρίνουμε ότι η συμμετοχή μας σ’ αυτές είναι απαραίτητη. Η πολιτική αποχή δεν υπήρξε ποτέ και σε καμιά περίπτωση λύση ή μοχλός μεγάλων ανατροπών σε οφέλος του λαού. Μόνο το περιθώριο ευνοεί η όποια λογική της πολιτικής αποχής.

Όπως λοιπόν δεν θεωρούμε τις εκλογές το άπαν της παρέμβασής μας στην κοινωνία, έτσι δεν απορρίπτουμε τις εκλογές ως πολιτική μάχη που αφορά εκατομμύρια λαού. Εκτός κι αν το νόσημα του πολιτικού κρετινισμού, που συνήθως εμφανίζεται με διφυή χαρακτήρα, ή σαν κοινοβουλευτικός κρετινισμός, ή σαν αντικοινοβουλευτικός κρετινισμός, μας έχει μετατρέψει σε ομάδα του περιθωρίου, η οποία όπως πάντα θεμελιώνεται στη δική της πολιτική θρησκοληψία της απόλυτης αλήθειας. Ξέρετε το γνωστό. Εφόσον εμείς ξέρουμε ότι το κοινοβούλιο είναι απάτη, ή η ΕΕ είναι έγκληματική, τότε δεν συμμετέχουμε και επιτρέπουμε στις κυρίαρχες δυνάμεις να δρουν ελεύθερα και χωρίς καμιά πρόκληση. Κι αυτή η άποψη φαντάζει επαναστατική! Όσο επαναστατικός ήταν πάντα ο αναχωρητισμός!

Τι καθήκον καλείται να εκπληρώσει το ΕΠΑΜ;   

Όμως, όλοι εμείς που ενταχθήκαμε και παλεύουμε από τις γραμμές του ΕΠΑΜ για την εθνική και κοινωνική απελευθέρωση του ελληνικού λαού από τον αποικιακό ζυγό, καλούμαστε να κάνουμε τη διαφορά μέσα στην ελληνική κοινωνία όσο ποτέ άλλωτε. Τη διαφορά ανάμεσα σ’ αυτούς που επιμένουν να αγωνίζονται ατομικά και συλλογικά, την ώρα που όλοι οι άλλοι τείνουν να παραδοθούν στο μοιραίο. Τη διαφορά ανάμεσα σ’ αυτούς που δεν εγκαταλείπουν αρχές, στόχους και προτάγματα, την ίδια ώρα που όλοι οι άλλοι συμβιβάζονται με το υφιστάμενο καθεστώς και τον τρόπο ζωής που αυτό επιβάλλει. Τη διαφορά ανάμεσα σ’ αυτούς που δεν πρόκειται να λυγίσουν, ή να προδώσουν τον λαό και την πατρίδα τώρα στην πιο κρίσιμη στιγμή τους, όταν όλοι οι άλλοι στρουθοκαμιλίζουν, ή προσποιούνται ότι δεν τρέχει κάτι το ιδιαίτερο.

Η Ελλάδα σήμερα ζει μέσα σ΄ένα εξαιρετικά επικίνδυνο κοινωνικό και πολιτικό τέλμα, την ίδια ώρα που θεσμικά και οικονομικά καταρρέει ολοκληρωτικά. Την ίδια ώρα που οι εξωχώριες δυνάμεις και κέντρα που της έχουν επιβάλλει το αποικιακό καθεστώς κατοχής, προχωρούν όλο και πιο αδίστακτα στην εξόντωση του ελληνικού λαού, στην εκποίηση της εθνικής επικράτειας και στην αναθεώρηση όλων των βασικών γνωρισμάτων που συνθέτουν την ύπαρξη του ελληνικού κράτους.

Το ίδιο το κράτος έχει μεταβληθεί σ’ έναν απόλυτα εχθρικό μηχανισμό οικονομικής και φυσικής καταστολής του έλληνα πολίτη, στερώντας του όλα τα βασικά ανθρώπινα, οικονομικά, κοινωνικά, πολιτικά και πολιτιστικά δικαιώματα. Στόχος του είναι να φτωχοποιήσει τον μέσο Έλληνα, να τον πνίξει στα χρέη ώστε να μην του μείνει ίχνος εισοδήματος και περιουσίας, εκτός από ένα πενιχρό, αμφίβολο και υπό αίρεση μεροκάματο. ‘Ετσι ώστε να γίνει έρμαιο της καθημερινής επιβίωσης, μετανάστης μέσα στον ίδιο τον τόπο του.

Δεν θέλει και πολλά για να καταλάβει κανείς ότι το καθεστώς προχωρά βήμα το βήμα προετοιμάζοντας την τελική αναμέτρησή του με τον ελληνικό λαό. Ξέρει πολύ καλά ότι η κοινωνική οργή θα ξεσπάσει αργά ή γρήγορα. Άλλωστε χωρίς την ολοκληρωτική συντριβή του λαού μέσα από μια ανοιχτή και ενδεχομένως αιματηρή αναμέτρηση, δεν μπορεί να προχωρήσει στην ολοκληρωτική διάλυση της χώρας και τον εθνικό της ακρωτηριασμό. Για να τα καταφέρει όμως το καθεστώς θα πρέπει πρώτα να συνθλίψει κάθε ελπίδα στον απλό κόσμο, να του στερήσει κάθε δυνατότητα συλλογικής άμυνας και οργάνωσης.

Κι έτσι να μπορέσει να αναμετρηθεί μαζί του, όταν και όποτε αποφασίσει το ίδιο, χωρίς να υπάρχει ο κίνδυνος να αντιμετωπίσει έναν οργανωμένο και αποφασισμένο λαό. Να μπορέσει να επιβάλλει όρους καταστολής με μισθοφόρους και ιδιωτικοποιημένες δυνάμεις ασφαλείας με τη συνδρομή του ΝΑΤΟ και της ΕΕ, προκειμένου στην κομματιασμένη Ελλάδα να μπορούν οι επίδοξοι επενδυτές να διασφαλίσουν τις επενδύσεις τους.

Κι οφείλουμε να ομολογήσουμε ότι το καθεστώς τα καταφαίρνει μια χαρά. Ο λαός μας ποτέ δεν ήταν τόσο ανοργάνωτος και τόσο απροστάτευτος, όσο σήμερα. Δεν ήταν ποτέ του τόσο απαισιόδοξος για το παρών και το μέλλον του, όσο σήμερα. Δεν είχε χάσει ποτέ του τόσο πολύ τις ελπίδες του, όσο σήμερα. Το μόνο που ελπίζει είναι να τελειώσει όσο πιο γρήγορα το μαρτύριο που ζει, ακόμη κι αν τα χάσει όλα.

Ποτέ του δεν σερνόταν πίσω από κομματάρχες και πολιτευτές όσο σήμερα, νομίζοντας ότι αν κάτσει ήσυχα και συμμορφωθεί θα τελείωσει το μαρτύριο. Αυτό άλλωστε του λένε από όλο το φάσμα του πολιτικού συστήματος. Ενώ όσοι υποτίθεται ότι μιλούν εξ ονόματός του, φροντίζουν να οδηγούν από τη μια ταπεινωτική ήττα στην άλλη κάθε τομέα και κλάδο που ξεσηκώνεται, κάθε εκδήλωση αγωνιστικής έξαρσης μέσα στο λαό. Ο λαός μας κυριολεκτικά αηδίασε από δήθεν αγώνες για την τιμή των κομματικών όπλων, από απεργίες χωρίς αντίκρυσμα και κινητοποιήσεις με στόχο τόσο στενά αιτήματα που προδικάζουν την ήττα και την ταπείνωση μπροστά στην αλαζονεία των κυβερνώντων.

Τι κατόρθωσαν 4 χρόνια ήττας πάνω στην ήττα; Να πείσουν τον λαό ότι πρέπει να γυρίσει την πλάτη του σε κάθε οργανωμένη και συλλογική κινητοποίηση. Να τι κατάφεραν οι κομματικοί μηχανισμοί και οι ηγεσίες των συνδικάτων. Ποτέ ο λαός μας δεν ένιωθε τόσο απελπισμένος και ανήμπορος. Ποτέ ο λαός μας, μαθημένος στην ήττα, ανοργάνωτος και διασπασμένος, δεν ήταν τόσο εύκολος αντίπαλος για ένα τόσο αδίστακτο και φονικό καθεστώς όπως το σημερινό. Ποτέ ο λαός μας δεν ήταν ένα τόσο εύκολο θύμα για την μαζική σφαγή που προετοιμάζουν οι δυνάμεις του καθεστώτος αποικιακής κατοχής.

Ποια πρέπει λοιπόν να είναι η στάση μας; 

Το ΕΠΑΜ θα πρέπει όσο ποτέ άλλοτε να αναδειχθεί μέσα στην κοινωνία, μέσα στο λαό μας ως φάρος ενότητας και παράδειγμα οργανωτικής ανάπτυξης. Να γιατί κάνουμε την έκκληση-προσκλητήριο συνεργασίας σ’ όλες τις δυνάμεις εντός και εκτός κοινοβουλίου. Να γιατί απευθυνόμαστε όχι μόνο, ούτε κύρια στις ηγεσίες, αλλά στον απλό κόσμο, πρωτίστως σε όσους βρεθήκαμε μαζί στους δρόμους του αγώνα ανεξάρτητα από το που ανήκουν, τι ψήφισαν, ή τι πρόκειται να ψηφίσουν.

Η πολιτική συμφωνία υπάρχει ήδη ανάμεσά μας, ανάμεσα σ’ αυτούς που παλεύουν ενάντια στις κατασχέσεις και τους πλειστηριασμούς, ενάντια στις τράπεζες, τα χαράτσια, το γενικό ξεπούλημα και τον εργασιακό μεσαίωνα. Γιατί λοιπόν να μην θέσουμε ως βάση της κοινής πολιτικής δράσης αυτά τα αιτήματα, που ήδη έχουν ζυμωθεί μέσα στον κόσμο και είναι τα μόνα που μπορούν να εξασφαλίσουν την ευρύτερη δυνατή συσπείρωση των λαικών μαζών;

Αυτό που προέχει σήμερα, αυτήν εδώ τη στιγμή, δεν είναι να πειστεί ο κόσμος, ο λαός για τη σημασία των προταγμάτων μας, αλλά να ξεφύγει το ταχύτερο δυνατό από το τέλμα, από αυτό τον βάλτο. Αν δεν ξεφύγει πάμε ολοταχώς σε μαζική σφαγή όπου το ποιος έχει δίκιο στα προτάγματά του θα έχει τελείως δευτερεύουσα σημασία. Άλλωστε η πολιτική συμφωνία θα είναι και οφείλει να είναι ανοιχτή στην ελεύθερη ζύμωση και στην αναμέτρηση προταγμάτων για την λύση του σημερινού αδιεξόδου.

Το ΕΠΑΜ στις σημερινές συνθήκες οφείλει να αποδείξει ότι μπορεί να αναπτύσσεται οργανωτικά μέσα στο λαό. Από αυτή την οργανωτική ανάπτυξή του μέσα από νέα μέλη και φίλους δεν εξαρτάται μόνο η επιβίωση του ίδιου του Μετώπου, αλλά και η τύχη του ίδιου του λαού. Κι ο λόγος είναι απλός. Έχει αποδειχθεί ότι το ΕΠΑΜ είναι το μόνο πολιτικό σχήμα που χάρις στην οριζόντια μορφή της οργάνωσής του, χάρις στο συμμαχικό και μετωπικό του χαρακτήρα που κατακτιέται μέσα στο λαό, μπορεί να αναπτύσσεται οργανωτικά και πολιτικά στις σημερινές ιδιαίτερα αντίξοες συνθήκες. Κανένα άλλο πολιτικό σχήμα δεν έχει αυτή τη δυνατότητα. Μπορεί να μαζεύει ψήφους, ή επίδοξους πολιτευτές, αλλά η οργανωτική δομή του είναι σαθρή. Ειδικά μπροστά σ’ εκείνη του ΕΠΑΜ.

Η δική μας δύναμη βρίσκεται στην οργάνωσή μας, ιδίως στη δυνατότητά της να αναπτύσσεται και να απλώνεται μέσα στο λαό. Ας κάνουμε λοιπόν το 3ο τακτικό συνέδριο του Μετώπου μας την αφετηρία για μια νέα ορμητική ανάπτυξη μέσα στις τάξεις του λαού. Είμαστε οι μόνοι που μπορούμε να το κάνουμε χωρίς να τάζουμε λαγούς με πετραχείλια, διορισμούς και βολέματα. Είμαστε οι μόνοι που μπορούμε να το κάνουμε καλώντας και προετοιμάζοντας τον ίδιο τον λαό να πάρει ο ίδιος τις τύχες του στα χέρια του.

Από εμάς εξαρτάται αν θα μείνει ζωντανή η ιδέα της ενότητας του λαού πέρα και πάνω από κομματικούς και ιδεολογικούς διαχωρισμούς. Από εμάς εξαρτάται αν θα μείνει ζωντανή η ανάγκη συλλογικής και οργανωμένης δράσης του ίδιου του λαού, χωρίς διαμεσολαβητές και εξαρτήσεις από μηχανισμούς. Από εμάς εξαρτάται αν θα μείνει ζωντανή κι αν θα φουντώσει η φλόγα της λευτεριάς, του πατριωτισμού και της εθνικής αξιοπρέπειας του λαού μας μπροστά στη μεγαλύτερη απειλή που έχει αντιμετωπίσει ποτέ για την ίδια την κοινωνική και εθνική του υπόσταση.

* Πολιτική Εισήγηση στο 3ο τακτικό συνέδριο του ΕΠΑΜ, 27/9/2014.

Αναρτήθηκε από ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΑΖΑΚΗΣ στις 10:25 π.μ.

Τι πραγματικά είπε ο Τσίπρας στη Θεσσαλονίκη

Λογότυπο ΕΠΑΜ

sf-013a11Α

 

Επιτέλους υπάρχει μια ακόμη συγκεκριμένη πρόταση για το σήμερα ώστε να συζητήσουμε. Μέχρι σήμερα οι μόνοι που έκαναν προτάσεις συγκεκριμένες ήταν οι δανειστές και το ΕΠΑΜ. Οι υπόλοιποι έμεναν στα συνθήματα που δεν λένε τίποτε στην πράξη.

Τις μεν προτάσεις των δανειστών και το καταστροφικό τους αδιέξοδο τις ζει εδώ και τέσσερα χρόνια ολόκληρη η χώρα. Το κόστος τους το μετράμε όχι μόνο με όρους οικονομικής κατάρρευσης, αλλά και με εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπινες ζωές που εξοντώνονται εν ψυχρώ, με γενιές ολόκληρες που ξεκληρίζονται, ή υποθηκεύονται πριν καν γεννηθούν. Τις δε συγκεκριμένες προτάσεις του ΕΠΑΜ για το τι κάνεις τις πρώτες 100 ημέρες ώστε να ξεφύγεις οριστικά από το σημερινό αδιέξοδο, δεν τολμά να τις συζητήσει κανείς διότι οι μεν κυβερνώντες τρέμουν αυτό το ενδεχόμενο, οι δε αντιπολιτευόμενοι τρέμουν την ρήξη με τους δανειστές.

Σ’ αυτό που επιμέναμε ευθύς εξαρχής ήταν να μιλήσουμε όλοι τη γλώσσα του συγκεκριμένου. Ειδικά η αντιπολίτευση. Και ειδικότερα όσοι αντιμετωπίζουν τις δικές μας προτάσεις που θεμελιώνονται στη διαγραφή του χρέους, στο εθνικό νόμισμα και στο ριζικό ξύλωμα του καθεστώτος αποικιακής κατοχής με ύφος μπλαζέ και με την γνωστή επωδό “αυτά δεν γίνονται”, αλλά κατά άλλα ισχυρίζονται ότι είναι εναντίον των μνημονίων και της υποθήκευσης της χώρας. Να μας πουν, δηλαδή, πώς σκέφτονται να αντιμετωπίσουν εδώ και τώρα τα τρομακτικά κοινωνικά, οικονομικά και πολιτικά ελλείμματα που έχουν δημιουργηθεί και έχουν οδηγήσει τη χώρα σε κλιμακούμενη κατάρρευση και τον λαό σε γενοκτονία.

Δεν θα μπορούσαμε λοιπόν να μην υποδεχθούμε με ικανοποίηση την ομιλία του κ. Τσίπρα στην ΔΕΘ. Επιτέλους μια πολύ συγκεκριμένη και άμεση πρόταση της αξιωματικής αντιπολίτευσης που μπορεί να συζητηθεί με σοβαρότητα. Βέβαια, δεν είδαμε καμιά διάθεση του κ. Τσίπρα να θέσει τις προτάσεις του σε ανοιχτή και δημόσια διαβούλευση με την κοινωνία, τα κινήματα, τις πολιτικές δυνάμεις. Δυστυχώς, διέπεται από την λογική του take it, or leave it, πωλείται όπως είναι επιπλωμένο! Ίσως να φταίνε οι καινούργιες παρέες που απέκτησε στα σαλόνια υψηλής πολιτικής στην Ευρώπη και τις ΗΠΑ.

Στο κυνήγι της πεπατημένης…

Γι’ αυτό άλλωστε και ο κ. Τσίπρας διεκδικεί την εκλογική αυτοδυναμία. Όχι την αυτοδυναμία μέσα στο λαό που θα απαιτούσε την συγκρότηση ενός πλατύτατου πλειοψηφικού ρεύματος με συμμαχίες και πολιτικές συμφωνίες μέσα από την κινηματική αναγέννηση της κοινωνίας, αλλά την κομματική αυτοδυναμία στην κυβέρνηση. Στην πρώτη περίπτωση θα χρειαζόταν να θέσει τις προτάσεις του στη δοκιμασία του ανοιχτού πολιτικού διαλόγου μέσα στη κοινωνία, μπροστά στο λαό, ώστε να υπάρξει η ευρύτερη δυνατή συμπαράταξη στη βάση μιας κοινής πολιτικής συμφωνίας, ενώ στη δεύτερη αρκεί το όσοι πιστοί προσέλθετε, διαθέτουμε θώκους, καρέκλες και έδρες προς διανομή!

Η κομματική αυτοδυναμία υπηρετεί το δόγμα “ισχυρή κυβέρνηση” για την εφαρμογή του προγράμματός της. Όμως, όπως έχει αποδειχθεί και στην πράξη, το δόγμα αυτό ισχυροποιεί την εκάστοτε κυβέρνηση απέναντι στις πιέσεις του λαού και της επιτρέπει να διαχειριστεί το πολιτικό κόστος από τις παλινωδείες της και τις διαψεύσεις των υποσχέσεών της. Σ’ ολόκληρη την μεταπολίτευση πήξαμε από “ισχυρές κυβερνήσεις” που εφάρμοσαν το πρόγραμμά τους και μας οδήγησαν στη χειρότερη χρεοκοπία στην ιστορία του ελληνικού κράτους. Θεωρητικά, θα πρέπει να ακούμε για κομματικές αυτοδυναμίες και να μας σηκώνεται η τρίχα.

Αυτό σημαίνει ότι δεν χρειαζόμαστε “ισχυρή κυβέρνηση”; Και βέβαια χρειαζόμαστε. Όμως όχι απέναντι στον λαό, αλλά απέναντι στις εξωχώριες και εγχώριες δυνάμεις που μας έχουν επιβάλλει το καθεστώς αποικιακής κατοχής. Πώς δημιουργείται μια “ισχυρή κυβέρνηση” που μπορεί να τα βάλει με τους δανειστές; Με κομματικές αυτοδυναμίες, ή με ένα πλατύ πελιοψηφικό ρεύμα μέσα στο λαό που δημιουργεί προϋποθέσεις ισχυρών μαζικών κινημάτων; Υπάρχει πιο ισχυρό διαπραγματευτικό ατού μιας κυβέρνησης που θέλει να εναντιωθεί σε δανειστές και δυνάστες από έναν λαό που βρίσκεται στους δρόμους διεκδικώντας τα αυτονόητα; Εκτός κι αν δεν θέλει να εναντιωθεί, αλλά απλά “πουλάει μούρη” για προεκλογικούς λόγους.

Η συλλήβδην καταγγελία βοηθά τους κυβερνώντες.

Ωστόσο, δεν συμμεριζόμαστε τις λογικές της γενικής καταγγελίας των προτάσεων Τσίπρα. Δεν μπορείς απλά να τις καταγγείλεις στο όνομα των δικών σου συνθημάτων. Δεν μπορείς να τους ρίξεις το ανάθεμα, όπως κάνει για παράδειγμα το ΚΚΕ, χωρίς να αντιπροτείνεις κάτι άλλο άμεσο και πρακτικό που μπορεί να συνενώσει αγωνιστικά τον λαό και να τον βγάλει από το σημερινό αδιέξοδο.

Τα αναθέματα και οι καταγγελίες από δυνάμεις που έχουν διαπρέψει για την διασπαστική τους λογική μέσα στο κίνημα και στο λαό, που δεν έχουν να πουν τίποτε για το σήμερα και τα μεταθέτουν όλα στις δικές τους αντικαπιταλιστικές φαντασιώσεις, που ανέχονται την αποικιοποίηση της χώρας και την πρωτοφανή δουλοποίηση της εργασίας γιατί “έτσι είναι ο καπιταλισμός”, παίζουν το παιχνίδι των κυβερνώντων που θέλουν να πείσουν τον εξουθενωμένο Έλληνα, ότι δεν υπάρχουν άλλες προτάσεις εκτός από εκείνες που με κόστος τη δική του ζωή εφαρμόζονται σήμερα με τόσο καταστροφικό τρόπο.

Κι όπως την εποχή του κλασσικού φασισμού και του χιλτερισμού δεν υπήρχε καλύτερος σύμμαχος στην άνοδό τους από τις δυνάμεις εκείνες που θεωρούσαν ότι ο εκφασισμός του καπιταλισμού δεν ήταν παρά ένα αναγκαίο στάδιο που έφερνε την δικτατορία του προλεταριάτου πιο κοντά, το ίδιο ισχύει και σήμερα με τις αντικαπιταλιστικές καταγγελίες του ΚΚΕ και των ομοίων του. Δεν υπάρχει καλύτερος σύμμαχος για το καθεστώς αποικιακής κατοχής από όλους εκείνους που μεταθέτουν το πρόβλημα από το σήμερα στο μέλλον, που αρνούνται να μιλήσουν με όρους συνεύρεσης πάνω στη βάση ενός άμεσου και πρακτικά υλοποιήσιμου προγράμματος μέτρων ανακούφισης των εργαζόμενων μαζών, το οποίο θα τους δίνει δύναμη, ελπίδα και κουράγιο για να ανατρέψουν το καθεστώς δουλοπαροικίας του χρέους.

Όποιος θέτει την ανατροπή του καπιταλισμού στη θέση της ανατροπής του σημερινού καθεστώτος με όρους εθνικής ανεξαρτησίας και κοινωνικής απελεύθερωσης και έτσι καταδικάζει κάθε προσπάθεια υλικής και ηθικής ανακούφισης των εργαζομένων, τότε λειτουργεί ως πράκτορας της σημερινής εξουσίας. Με τους ίδιους ακριβώς όρους που λειτούργησαν ως πράκτορες, όσοι έθεταν στον μεσοπόλεμο και την παλια κατοχή τον αντικαπιταλισμό τους πάνω από τον αγώνα ενάντια στο φασισμό και την υπεράσπιση της πατρίδας. Θυμίζουμε μόνο για την ιστορία ότι οι περισσότεροι από δαύτους αποδείχτηκε τελικά ότι υπήρξαν πράκτορες και επί μισθώσει.

Να βράσω το γεγονός ότι συνθηματολογούν ενάντια στο ευρώ και την ΕΕ. Όταν έχουν κάνει αποστολή τους να διασπούν και να διαλύουν εκ προοιμίου κάθε δυνατότητα να ενωθεί ο λαός πέρα και πάνω από ιδεολογικές διαφορές πάνω σε μια πολιτική συμφωνία στη βάση των δικών του πιο άμεσων και ζωτικών αιτημάτων, τότε λειτουργούν ως πράκτορες του εχθρού, ως πέμπτη φάλαγγα. Απλά χρησιμοποιούν τα αντικαπιταλιστικά συνθήματα ως πρόφαση, ως στάχτη για τα μάτια των αφελών.

Γι’ αυτό και θεωρούμε ότι η συλλήβδην καταγγελία των προτάσεων Τσίπρα, χωρίς να τίθεται μια ξεκάθαρη εναλλακτική πρόταση πάνω στην οποία θα μπορούσε από σήμερα να οικοδομηθεί μια πλατύτατη ανοιχτή συνεργασία στη βάση άμεσων προταγμάτων και αιτημάτων που θα μπορούσαν εδώ και τώρα να ανακουφίσουν την πλειοψηφία του λαού, δουλεύει υπέρ των κυβερνώντων. Όποια κι αν είναι η πρόφαση. Κι όποιος ασκείται σε τέτοιου τύπου καταγγελίες έχει μετεξελιχθεί, χωρίς ίσως να το έχει καταλάβει, σε πράκτορα του καθεστώτος, σε πολιτικό εγγυητή της διαίρεσης και της διάσπασης του λαού.

Τέρμα με τις λογικές των μονοδρόμων

Τι μας λένε τα παπαγαλάκια της κυβερνώσας συμμορίας; Ότι οι προτάσεις του Τσίπρα είναι ανεδαφικές και ανέξοδες παροχολογίες χωρίς αντίκρυσμα. Από που κι ως που η αποφασισιτκή ελάφρυνση της μεγάλης πλειοψηφίας του λαού από τα κλιμακούμενα χρέη του μνημονίου είναι ανεδαφική και ανέξοδη παροχολία; Κι από που έως που υπάρχει μία και μόνο πρόταση;

Αν θέλουμε να μιλήσουμε σοβαρά και μάλιστα με κριτήριο το συμφέρον της χώρας και του λαού της, πρέπει να απορρίψουμε μια για πάντα τις λογικές των μονοδρόμων. Οι προτάσεις του Τσίπρα και εσωτερική συνοχή διαθέτουν και απαντούν στα σημερινά προβλήματα, μόνο που το κάνουν όχι από την σκοπιά του κατατρεγμένου λαού και της πατρίδας, αλλά από την σκοπιά μιας αδύνατης εξίσωσης. Πώς μπορεί κάποιος να διαχειριστεί διαφορετικά την υπάρχουσα κατάσταση χωρίς να θίξει τα δεδομένα πλαίσια που έχουν τεθεί άνωθεν και έξωθεν. Με λίγα λόγια πώς μπορεί να φτιάξει κανείς ομελέτα χωρίς να σπάσει αυγά.

Το ίδιο διχαστικός με τον Σαμαρά

Για να τα δούμε πιο συγκεκριμένα. Το δυστύχημα με τον κ. Τσίπρα είναι ότι έχει υιοθετήσει τον διχαστικό πολιτικό λόγο του κ. Σαμαρά, αλλά από την ανάποδη. Για τον κ. Τσίπρα η κυρίαρχη αντίθεση σήμερα δεν είναι ανάμεσα στην μεγάλη πλειοψηφία του λαού και τις δυνάμεις που έχουν επιβάλλει, στηρίζουν και υπηρετούν το καθεστώς αποικιακής κατοχής, αλλά ανάμεσα στο “χθες” και το “σήμερα”, ανάμεσα στη ΝΔ και το ΣΥΡΙΖΑ. Χρησιμοποιεί δηλαδή το ίδιο διχαστικό σχήμα του Σαμαρά, αλλά από την ανάποδη.

Με άλλα λόγια, όπως ο Σαμαράς μας λέει το εκπληκτικό και άκρως προκλητικό “ή εμείς ή το χάος”, το ίδιο μας πλασάρει και ο Τσίπρας για τον εαυτό του. Από πότε οι επιλογές ενός ολόκληρου λαού περιορίζονται σε δυο κόμματα; Πότε λειτούργησε κάτι τέτοιο υπέρ του λαού για να λειτουργήσει και σήμερα; Ξεχνάμε ότι με τέτοια διλλήματα σχεδόν σ’ ολόκληρη τη μεταπολίτευση στήθηκε η δικομματική εναλλαγή, από τα κόμματα που σήμερα συγκυβερνούν; Δηλαδή, τι θέλει να μας πει ο κ. Τσίπρας; Ό,τι έτσι κι αποτύχει ο ίδιος χάνεται κάθε ελπίδα για τον λαό και την πατρίδα; Τέτοιου τύπου διλλήματα χρησιμοποιεί μόνο όποιος θέλει να φτιάξει κομματικούς στρατούς και όχι να συσπειρώσει τον λαό για να λύσει προβλήματα.

Η διάσπαση της εθνικής επικράτειας

Όμως δεν είναι το μόνο ατόπημα της ομιλίας Τσίπρα. Υπάρχει και ένα άλλο ακόμη χειρότερο. Υιοθέτησε ανοιχτά την απόσπαση της Θεσσαλονίκης, αλλά και της βόρειας Ελλάδας, από τον εθνικό κορμό, από την ενιαία και αδιαίρετη εθνική επικράτεια. Έτσι πρότεινε η Θεσσαλονίκη να παίξει “πρωταγωνιστικό ρόλο… στην αναγκαία διαβαλκανική συνεργασία και τη βαλκανική υπανάπτυξη, ιδιαίτερα στους τομείς του πολιτισμού, της οικονομίας και του περιβάλλοντος. Πόσο δε μάλλον στις μέρες μας, όπου σε ένα περιβάλλον διεθνούς αναστάτωσης, αβεβαιότητας και ρευστότητας, έχουμε ανάγκη η Θεσσαλονίκη, η Βόρειος Ελλάδα να γίνει το επίκεντρο ενός νέου περιφερειακού πόλου συνανάπτυξης και σταθερότητας, μακριά από τις παρωχημένες εθνικιστικές ιδεοληπτικές συμπεριφορές που τόσο πολύ ταλαιπώρησαν τα Βαλκάνια στο πρόσφατο παρελθόν. Σ’ ένα τέτοιο διεθνή περίγυρο, η Ελλάδα μπορεί και πρέπει να συμπεριφέρεται ως υπεύθυνη ευρωπαϊκή δύναμη, αλλά με ρόλο αξιόπιστου συνομιλητή διεθνώς.”

Καταλάβατε τι λέει; Σε μια περίοδο όπου επίσημα οι δανειστές και οι κυβερνώντες εφαρμόζουν σχέδια διάσπασης της εθνικής επικράτειας και κατακερματισμού του ενιαίου και αδιαίρετου χαρακτήρα της σε περιφέρειες και ειδικές οικονομικές ζώνες με αμφισβητούμενη εθνική κυριαρχία, ο κ. Τσίπρας υιοθετεί πλήρως αυτή τη λογική θέλοντας τη Θεσσαλονίκη και τη Βόρεια Ελλάδα να γίνει “επίκεντρο ενός νέου περιφερειακού πόλου συνανάπτυξης”. Ο Καλλικράτης δημιούργησε περιφέρειες για “διεδαφική συνεργασία”, ενώ ο κ. Τσίπρα ζητά “συνανάπτυξη”. Μιλάμε για κορυφαία διαφορά!

Η συνεργασία στα Βαλκάνια και διεθνώς δεν γίνεται διαμέσου περιφερειών, αλλά ανάμεσα σε κυρίαρχα κράτη και λαούς. Αν φυσικά μιλάμε για συνεργασία ειρήνης και αμοιβαίου ωφέλους. Δυστυχώς ο κ. Τσίπρας δεν εννοεί κάτι τέτοιο. Ζητά να γίνει η Θεσσαλονίκη και η Βόρεια Ελλάδα το δόλωμα στα Βαλκάνια προκειμένου, όπως λέει ο ίδιος, η Ελλάδα “να συμπεριφέρεται ως υπεύθυνη ευρωπαϊκή δύναμη”. Δηλαδή, η Ελλάδα να κινείται με γνώμονα όχι τα συμφέροντα του λαού της, αλλά της Ευρώπης. Να γίνει δηλαδή ο σέμπρος των Ευρωπαίων αποικιοκρατών στα Βαλκάνια. Αυτο σημαίνει “υπεύθυνη ευρωπαϊκή δύναμη”.

Για τους ανιστόρητους θα πρέπει να θυμήσουμε ότι όποτε η Ελλάδα έπαιξε αυτόν τον ρόλο, δηλαδή της “υπεύθυνης ευρωπαικής δύναμης”, οδηγήθηκε σε εθνικές τραγωδίες και καταστροφές. Τι ακριβώς επιθυμεί σήμερα ο κ. Τσίπρας; Οι κυβερνώντες, με την ανακοίνωση μάλιστα του Σαμαρά ότι θα εισάγουν τις ειδικές οικονομικές ζώνες με επίκεντρο τη Θεσσαλονίκη, το έχουν ξεκαθαρίσει. Μας πάνε ολοταχώς για εθνικό ακρωτηριασμό στη Βόρεια Ελλάδα. Όχι με “εθνικιστικές ιδεολιπτικές συμπεριφορές” – αυτές θα ακολουθήσουν – αλλά με όρους “συνανάπτυξης”. Όπως ακριβώς σκέφτεται κι ο κ. Τσίπρας.

Για εμάς η θέση αυτή σε μια εποχή όπου ο ελληνικός λαός έχει χάσει ουσιαστικά ακόμη και τα πιο στοιχειώδη κυριαρχικά του δικαιώματα πάνω στον τόπο του, αποτελεί casus belli. Μας χωρίζει χάος. Η τοποθέτηση αυτή του κ. Τσίπρα δεν υιοθετεί απλά τις λογικές που εδώ και 4 χρόνια απεργάζεται ο Φούχτελ και οι κομισάριοι των δανειστών εξ Ευρώπης, δηλαδή της ιδιωτικοποίησης τμημάτων της εθνικής επικράτειας, αλλά υιοθετεί εμμέσως πλην σαφώς και λογικές εθνικού ακρωτηριασμού για μια περιοχή εξόχως ευαίσθητη και ήδη στο στόχαστρο των Ευρωπαίων αποικιοκρατών. Οι οποίοι, ας μην ξεχνάμε, είναι εκείνοι που ενισχύουν και συντηρούν πρωτίστως τις “εθνικιστικές ιδεολιπτικές συμπεριφορές” στα Βαλκάνια. Εκτός κι αν ο κ. Τσίπρας ως “εθνικιστική ιδεοληπτική συμπεριφορά” εννοεί το ενιαίο και αδιαίρετο της εθνικής επικράτειας, την εθνική κυριαρχία και αυτοδιάθεση του λαού.

Περί “βιώσιμου” και μη χρέους…

Ο κ. Τσίπρας στην ομιλία του δεν αφήνει την ευκαιρία να χρεώσει στο Σαμαρά και τον Βενιζέλο τη στάση της Ελλάδας στο τελευταίο ψήφισμα της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ σχετικά με τη ρύθμιση των κρατικών χρεών χωρίς να τελούν οι χώρες υπό καθεστώς εκβιασμού από κερδοσκόπους και άλλα κράτη. Να τι είπε: “Οι κ.κ. Σαμαράς και Βενιζέλος όχι μόνο δε λογαριάζουν το κόστος των επιλογών τους, αλλά επιμένουν να αρνούνται πεισματικά να υπερασπιστούν τα εθνικά μας συμφέροντα στα διεθνή φόρα. Με κορυφαίο γεγονός την ανιστόρητη στάση της Ελλάδας στη κρίσιμη ψηφοφορία στη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ για τη προστασία της εθνικής κυριαρχίας και υπόστασης των υπερχρεωμένων κρατών, από τα κοράκια της Διεθνούς κερδοσκοπίας. Εκεί όπου απομονώθηκε φανερά η Γερμανία της κας Μέρκελ. Αλλά και εκεί όπου η υπερχρεωμένη Ελλάδα, συντάχθηκε με τα συμφέροντα των κερδοσκόπων, απέχοντας από τη ψηφοφορία. Μια στάση που αναδεικνύει τον ηθικό και πολιτικό αμοραλισμό της κυβέρνησης Σαμαρά. Μιας κυβέρνησης που δε λογοδοτεί, απ’ ό,τι φαίνεται, στον Ελληνικό λαό, αλλά στα λόμπι των δανειστών και των διεθνών κερδοσκοπικών funds.”

Πολύ σωστά. Μόνο που θα ρωτήσουμε τον κ. Τσίπρα. Ποιες από τις αρχές του ψηφίσματος αποδέχεται ο ίδιος και ο κόμμα του στην αντιμετώπιση του δημοσίου χρέους της Ελλάδας; Αποδέχεται, π.χ., ότι η αναδιάρθρωση και διαγραφή του χρέους είναι κυριαρχικό δικαίωμα του κράτους και δεν μπορεί να εμποδίζεται από κανέναν ιδιώτη δανειστή, ή άλλο κράτος; Αποδέχεται ότι η “βιωσιμότητα” του χρέους εξαρτάται από το αν μπορεί να εξυπηρετηθεί χωρίς να θίγεται ο πυρήνας των ανθρώπινων, οικονομικών, κοινωνικών και πολιτικών δικαιωμάτων ενός λαού; Αυτά λέει το ψήφισμα, γι’ αυτό και η Ελλάδα των Σαμαροβενιζέλων απήχε. Ο κ. Τσίπρας υιοθετεί αυτές τις αρχές;

Όχι βέβαια. Διότι πολύ απλά έχει αποκλείσει τις μονομερείς ενέργειες απέναντι στους δανειστές. Κάτι που το ψήφισμα θεωρεί ως κυριαρχικό δικαίωμα κάθε κράτους για την αναδιάρθρωση του χρέους του. Ο κ. Τσίπρας ελπίζει σε μια ευρωπαϊκή συνδιάσκεψη, που άγνωστο πώς, πότε και γιατί, θα διαγράψει το μεγαλύτερο μέρος των ευρωπαικών χρεών και αναμεσά τους και του ελληνικού. Ενώ την “βιωσιμότητα” του χρέους την εναποθέτει στην “ρήτρα ανάπτυξης” για την αποπληρωμή του υπολοίπου, “έτσι ώστε να εξυπηρετείται από την ανάπτυξη και όχι από το πλεόνασμα του προϋπολογισμού.”

Ειλικρινά δεν ξέρω ποιος γράφει τις ομιλίες του κ. Τσίπρα, ή ποιός του δίνει συμβουλές, αλλά τέτοιες ανοησίες σπάνια μπορεί να διαβάσει κανείς. Το δημόσιο χρέος πληρώνεται πάντα από το δημόσιο ταμείο. Όχι από την ανάπτυξη. Η ανάπτυξη δεν πληρώνει χρέη. Απλά η νεοφιλελεύθερη λογική, που υιοθετεί και ο κ. Τσίπρας, λέει ότι όσο υπάρχει “ανάπτυξη” τόσο αυξάνουν τα έσοδα του κράτους κι έτσι δημιουργώντας πλεόνασμα στον προϋπολογισμό πληρώνει το κράτος τα χρέη του. Επομένως, η αποπληρωμή του χρέους είτε θα γίνει με ένα ατέρμωνο κυνήγι του πρωτογενούς πλεονάσματος, όπως συμβαίνει και σήμερα. Είτε με αναχρηματοδότηση μέσω νέου δανεισμού, αυξάνωντας με μαθηματική ακρίβεια την επιβάρυνση του χρέους.

Τα περί “ρήτρας ανάπτυξης” είναι απλά νεοφιλελεύθερες μπούρδες, για να κρύψουν το γεγονός ότι και ο Τσίπρας διακατέχεται από την ίδια λογική εξυπηρέτησης του χρέους, όπως και οι κυβερνώντες. Τώρα όποιος θέλει να πιστέψει ότι θα πετύχει περικοπή του μεγαλύτερου μέρους του χρέους συναινετικά με “ευρωπαική διάσκεψη”, μετά από επίσης ένα συναινετικό “μορατόριουμ”, ας το πιστέψει. Εδώ υπάρχουν πολλοί που πιστεύουν στους Ελοχίμ και τους Νεφελίμ, όπως και στα ανύπαρκτα δις του Σώρρα από τον αστερισμό του Σείριου. Τον Τσίπρα δεν θα πιστέψουν; Αλλοίμονο.

Πώς θα τα αρπάξουν οι επιτήδειοι από ΕΣΠΑ και νέα δάνεια.

Βέβαια, ακόμη κι όλα αυτά τα απίθανα να συμβούν, θα γλυτώσει η χώρα και ο λαός από το δημόσιο χρέος; Όχι. Κι ο λόγος είναι απλός. Η βασική πηγή χρηματοδότησης του αναπτυξιακού και δημοσιονομικού προγράμματος του κ. Τσίπρα είναι ο δανεισμός και το ΕΣΠΑ. Βέβαια, όσοι γνωρίζουν, ξέρουν πολύ καλά ότι το ΕΣΠΑ, αλλά και γενικά τα κονδύλια εξ Ευρώπης, δεν δίνονται ως λευκή επιταγή για να τα χρησιμοποιήσει η εκάστοτε κυβέρνηση κατά το δοκούν, αλλά για έργα “κοινοτικής επιλογής” και με διαμεσολάβηση ιδιωτικών συμφερόντων. Να γιατί τα κονδύλια αυτά εξέθρεψαν την διαφθορά και την διαπλοκή.

Κι έτσι απομένει ο δανεισμός. Ο κ. Τσίπρας μας λέει ότι θα χρηματοδοτήσει το πρόγραμμά του, που κατά τ’ άλλα αντιστρατεύεται τις νεοφιλελεύθερες λογικές των επιτελείων της ευρωζώνης, πουλώντας κρατικά ομόλογα στην ΕΚΤ και αποσπώντας δάνεια για επενδύσεις από την Ευρωπαϊκή Τράπεζα Επενδύσεων. Με άλλα λόγια εναποθέτει τις ελπίδες του σε νέο δανεισμό και μάλιστα από τους κεντρικούς τραπεζίτες της ευρωζώνης που έκαναν τα αδύνατα, δυνατά προκειμένου να επιβάλουν καθεστώς αποικιακής κηδεμονίας στην Ελλάδα.

Θα περικόψει, όπως λέει, το υφιστάμενο χρέος για να βάλει τη χώρα σε έναν νέο φαύλο κύκλο δανεισμού και χρέους. Από τους ίδιους που έχουν οδηγήσει ήδη τη χώρα σε ελεγχόμενη χρεοκοπία. Μόνο που αυτή τη φορά ο δανεισμός και το χρέος θα έχει αριστερό πρόσημο κι ως εκ τούτου θα μπορεί να εξυπηρετηθεί. Πώς; Με ανάπτυξη μας λέει ο κ. Τσίπρας και παραπέμπει το κόστος μιας μελλοντικής χρεοκοπίας στις επόμενες γενιές.

Συσσίτια και κορπορατισμός

Πάμε τώρα στα άμεσα μέτρα ανακούφισης του κόσμου. Τον κ. Τσίπρα φαίνεται να τον στοιχειώνει ο αριθμός 300 χιλιάδες. Σε τόσες οικογένειες θα δώσει δωρεάν ηλεκτρικό ρεύμα και κουπόνια για συσσίτια. Τόσες θέσεις εργασίας υπόσχεται να δημιουργήσει σ’ ένα χρόνο, κοκ. Με άλλα λόγια το πρόγραμμα ανακούφισης που προτείνει αφορά, δεν αφορά 650 χιλιάδες έλληνες. Αν σκεφτεί κανείς ότι σήμερα έχουμε επίσημα πάνω από 1,2 εκατομμύρια ανέργους και κοντά στα 3 εκατομμύρια κάτω από το όριο της φτώχειας, σε συνθήκες εξαθλίωσης, καταλαβαίνουμε ότι το όλο θέμα είναι για αστεία.

Όμως το χειρότερο δεν είναι αυτό, αλλά η λογική με την οποία προσεγγίζει ο κ. Τσίπρας την αποκαλούμενη “ανθρωπιστική κρίση”. Δεν την προσεγγίζει από την σκοπιά της αποκατάστασης των δικαιωμάτων που έχουν στερηθεί οι εργαζόμενοι, αλλά από την σκοπιά της κρατικής ελεημοσύνης. Αλήθεια, από πότε τα συσσίτια αποτελούν προοδευτική, φιλολαϊκή απάντηση στην εξαθλίωση; Από πότε το να ποδοπατάς την ανθρώπινη αξιοπρέπεια, το να μετατρέπεις τους πιο αναξιοπαθούντες σε υποχείρια κυκλωμάτων φιλανθρωπίας και του κράτους στέλνοντάς τους στις ουρές των συσσιτίων, συνιστά ότι καλύτερο μπορεί να κάνει μια κυβέρνηση που υποτίθεται ότι θέλει να αντιστρέψει τη σημερινή κατάσταση υπέρ του λαού;

Το δυστύχημα είναι ότι σχεδόν το σύνολο των προτάσεων του κ. Τσίπρα διέπονται από το ίδιο πνεύμα. Δείτε για παράδειγμα τι λέει για τις συντάξεις: “Αποκαθιστούμε, αμέσως το δώρο των Χριστουγέννων, ως 13η σύνταξη, σε 1.262.920 συνταξιούχους που λαμβάνουν σύνταξη έως €700 ευρώ.Είναι το πρώτο βήμα για την πλήρη αποκατάσταση της 13ης σύνταξης και του 13ου μισθού σε όλους, σταδιακά και σε συνάρτηση με τις οικονομικές συνθήκες.” Μέγα ψέμμα. Δεν αποκαθιστά την 13η σύνταξη ως δικαίωμα για όλους τους συνταξιούχους, αλλά υπόσχεται ένα φιλοδώρημα, μια ελεημοσύνη στους πιο χαμηλοσυνταξιούχους. Έτσι με την ίδια ευκολία που το δίνει, μπορεί και να το πάρει πίσω, αν π.χ. “δεν το επιτρέπουν η δημοσιονομική κατάσταση της χώρας”. Ψηφίστε με να δω αν μπορώ να σας δώσω κάτι τις παραπάνω. Αυτό λέει.

Ένα άλλο παράδειγμα. Ο κ. Τσίπρας υπόσχεται ότι θα καταργήσει τον ΕΝΦΙΑ και τους άλλους καταχρηστκούς φόρους που επιβλήθηκαν λόγω μνημονίου. Πολύ σωστά. Όμως με τα χρέη που έχουν συσσωρευτεί στους φορολογούμενους λόγω αυτών των φόρων, τι θα προτίθεται να κάνει; Το λογικό είναι να διαγραφούν όλες οι οφειλές των φορολογουμένων που προκλήθηκαν από τα χαράτσια της τρόικας, που ο ίδιος ο Τσίπρας υπόσχεται να καταργήσει. Αυτό σημαίνει αποκατάσταση των δικαιωμάτων στο εισόδημα και στην ιδιοκτησία της μεγάλης πλειοψηφίας που τόσο βάναυσα καταπατήθηκαν.

Εξωδικαστικός διακανονισμός και ο σώζων εαυτώ σωθήτω

Ο κ. Τσίπρας όμως δεν έχει καμιά διάθεση να αποκαταστήσει δικαιώματα και αδικίες. Τα χρέη που έχουν φορτωθεί οι φορολογούμενοι θα παραμείνουν και θα εκκαθαριστούν κανονικά. Πώς; Με “Ειδικές Επιτροπές Εξώδικου Διακανονισμού” σε κάθε περιφέρεια για την Άμεση εκκαθάριση των βεβαιωμένων και ανείσπρακτων φορολογικών υποχρεώσεων μέχρι τις 31.12.2014. Με άλλα λόγια ο φορολογούμενος που φορτώθηκε με παράνομα και καταχρηστικά χρέη θα πρέπει να πάει σε εξωδικαστικό διακανονισμό με την εφορία. Καταλαβαίνετε τι σημαίνει αυτό; Θα κληθεί να πληρώσει με κριτήριο το πόσα θέλει να εισπράξει το κράτος και η κυβέρνηση.

Ο κ. Τσίπρας προτείνει 84 δόσεις για αποπληρωμή σε φορολογούμενους που άδικα και καταχρηστικά καλούνται να πληρώσουν χρέη από χαράτσια και με δεδομένη την ανύπαρκτη φοροδοτική ικανότητα των περισσοτέρων. Και μάλιστα με εξωδικαστικό διακανονισμό, ώστε ο φορολογούμενος να μην μπορεί να ελπίζει ούτε καν στα δικαστήρια. Ξέρετε τι κρύβεται από πίσω; Το απλό και συνηθισμένο. Είσαι του κόμματος; Πάρε ευνοϊκό διακανονισμό. Δεν είσαι; Στον καιάδα της εφορίας. Έτσι ο κ. Τσίπρας θεωρεί ότι μπορεί να εκβιάσει την ψήφο των πιο απελπισμένων Ελλήνων.

Με την ίδια λογική προσεγγίζει ο κ. Τσίπρας και τις οφειλές προς τις τράπεζες. Πάλι με εξωδικαστικό διακανονισμό. Ο δανειολήπτης θα είναι έρμαιο ενός “δημόσιου ενδιάμεσου φορέα διαχείρισης ιδιωτικού χρέους”, που υποτίθεται ότι θα συσταθεί “όχι ως μία «κακή τράπεζα», δηλαδή ως μία «bad bank», αλλά, αντίθετα, ως διαχειριστής κάθε τύπου ληξιπρόθεσμης οφειλής προς τις τράπεζες και ελεγκτής των τραπεζών ως προς την εφαρμογή των συμφωνημένων ρυθμίσεων. Τον συστήνουμε για να διασφαλίζουμε την ίση και δίκαιη μεταχείριση όλων των δανειοληπτών.” Το γνωστό. Ο δανειολήπτης θα υποχρεώνεται σε ρυθμίσεις με εξωδικαστικό διακανονισμό με τα γνωστά κομματικά κριτήρια και χωρίς κατοχυρωμένα δικαιώματα έναντι των τραπεζών και της κυβέρνησης.

Το μόνο που αναγνωρίζει ο κ. Τσίπρας στο δύσμοιρο οφειλέτη είναι το εξής: “Η «νέα σεισάχθεια» θα περιλαμβάνει, κατά περίπτωση, διαγραφή μέρους των οφειλών για όσους δανειολήπτες που είναι κάτω από το όριο της φτώχειας και, ως γενική αρχή, αναπροσαρμογή των οφειλών έτσι ώστε η συνολική εξυπηρέτησή τους σε τράπεζες, Δημόσιο και ασφαλιστικούς οργανισμούς να μην ξεπερνά το 1/3 του εισοδήματος του δανειολήπτη.”

Ωραία σεισάχθεια. Αν δεν ανήκεις στις 300 χιλιάδες οικογένειες, που ο κ. Τσίπρας αναγνωρίζει ως αναξιοπαθούντες, τότε την έβαψες. Θα πρέπει να πληρώσεις χωρίς κανένα δεδομένο, εκτός από τη δέσμευση η εξυπηρέτηση όλων των οφειλών σου να μην ξεπερνά το 1/3 του εισοδήματός σου. Θαυμάσια. Ο κ. Τσίπρας μας υπόσχεται ότι θα θεσπίσει 12 χιλιάδες αφορολόγητο όριο. Έστω. Όμως το τι θα γίνει με τις δόσεις που θα πληρώνει ο φορολογούμενος, ούτε νύξη. Θέλω να πω, αυτό το 1/3 του εισοδήματος που θα ξοδεύεται σε δόσεις οφειλών, θα ανήκει στο φορολογητέο εισόδημα ή θα εκπίπτει;

Αφήστε που σε τέτοιες συνθήκες αναδουλιάς και πτώσης του εισοδήματος, το να βάζεις πλαφόν του 1/3 για δόσεις ισοδυναμεί με καταδίκη των περισσότερων εργαζομένων σήμερα. Ειδικά όταν ο κ. Τσίπρας δεν κάνει κουβέντα για αυξήσεις εισοδημάτων. Μιλά μόνο για επαναφορά του βασικού μισθού στα 750 ευρώ, ώστε να εξασφαλιστούν 7.500 θέσεις εργασίας! Τέτοια επιτυχία.

Βέβαια σε συνθήκες τέτοιας τρομερής ανεργίας σαν την σημερινή, όποιος κι αν είναι ο βασικός μισθός, θα παραμείνει στα χαρτιά, ενώ οι πραγματικές αμοιβές θα κινούνται πολύ πιο κάτω. Για να μην γίνει αυτό, το κράτος οφείλει να καλύψει πλήρως τους ανέργους για όλο το διάστημα της ανεργίας τους, ώστε να μην ενδίδουν σε οποιαδήποτε προσφορά εργασίας κάτω από τους χειρότερους δυνατούς όρους, συμπιέζοντας μεροκάματα και συνθήκες εργασίας προς τα κάτω. Όμως γι’ αυτά ούτε νύξη δεν γίνεται από τον κ. Τσίπρα.

Ο “πατερναλιστικός καπιταλισμός” του κ. Τσίπρα

Με την ομιλία του ο κ. Τσίπρας μας υποσχέται όχι να αποκαταστήσει των καταλυθέντων δικαιωμάτων του λαού, αλλά την δημιουργία ενός δικού του συστήματος “πατερναλιστικού καπιταλισμού”, όπου ο αναξιοπαθών, ο οφειλέτης, ο εργαζόμενος, ο άνεργος θα εξαρτάται από την ευαρέσκεια της κυβέρνησης. Το ιδιο το επίπεδο διαβίωσης μιας μέσης οικογένειας θα εξαρτάται σχεδόν αποκλειστικά από το τι θεωρεί ότι μπορεί να παραχωρήσει εν είδη επιδόητησης, ή φιλανθρωπίας η κυβέρνηση.

Το πόσο ανάλγητο και διεφθαρμένο είναι ένα τέτοιο σύστημα “πατερναλιστικού καπιταλισμού”, το είδαμε με τη διακυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ για δεκαετίες. Άλλωστε ο Α. Παπανδρέου εισήγαγε πρώτος στην Ελλάδα τον όρο για να τον καταγγείλει ως αντιπολίτευση και μετά να τον υλοποιήσει με τον πιο αδίστακτο τρόπο ως κυβέρνηση. Η ίδια αναλγησία φαίνεται και στον κ. Τσίπρα όταν φτάνει στο σημείο να υποσχεθεί τα εξής: “Άμεση παύση ποινικών διώξεων και κατασχέσεων τραπεζικών λογαριασμών, πρώτης κατοικίας, μισθών, κλπ, καθώς και χορήγηση φορολογικής ενημερότητας, σε όσους εντάσσονται στη διαδικασία ρύθμισης.” Και: “Δωδεκάμηνη αναστολή διώξεων και αναγκαστικών μέτρων σε οφειλέτες με αποδεδειγμένο μηδενικό εισόδημα, που εντάσσονται στη ρύθμιση.”

Μα καλά ξέρουν τι γράφουν, ή όχι; Τι υπόσχεται ο κ. Τσίπρας, αυτό που ισχύει ήδη; Αυτό δεν συμβαίνει και σήμερα; Όποιος μπαίνει σε ρύθμιση δεν σταματούν οι διώξεις; Και βέβαια. Το τραγικό δεν είναι αυτό, αλλά άλλο. Από που κι ως που όσοι δεν μπορούν να μπουν σε ρύθμιση, ή δεν θέλουν γιατί δεν το θεωρούν δίκαιο, θα πρέπει να υποστούν διώξεις, όπως ποινικές, κατασχέσεις τραπεζικών λογαριασμών, πρώτης κατοικίας, μισθών, κλπ.; Αυτό είναι το “κράτος δικαίου” που υπόσχεται ο κ. Τσίπρας;

Αφήστε δε τη δωδεκάμηνη αναστολή! Σε ποιους παρακαλώ; Σε όσους έχουν αποδεδειγμένο μηδενικό εισόδημα, αλλά εντάσσονται στη ρύθμιση! Δηλαδή, όσοι έχουν μηδενικό εισόδημα κι επομένως μηδενική φοροδοτική ικανότητα, θα πρέπει να κόψουν το λαιμό τους να βρουν εισόδημα ώστε να μπορούν να πληρώνουν τις δόσεις κι έτσι να ενταχθούν στη ρύθμιση. Κι όλα αυτά για να πάρουν δωδεκάμηνη αναστολή από τα αυτόφορα, τις ποινικές διώξεις, τις κατασχέσεις, κοκ. Τώρα, ειλικρινά, ποσο ανάλγητος πρέπει να είσαι για να κάνεις τέτοια πρόταση;

Αν όλα αυτά συνθέτουν την μοναδική εναλλακτική που έχει ο λαός έναντι των κυβερνώντων, των μνηνονίων και της τρόικας, τότε καλύτερα να πάμε όλοι μαζί για το χορό του Ζαλόγγου. Και πριν τολμήσει ο οποιοσδήποτε να πει ότι δεν μπορεί να γίνει τίποτε άλλο, εμείς είμαστε έτοιμοι να του αποδείξουμε με νούμερα ότι μπορεί. Θα δεχθεί η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ έναν ανοιχτό διάλογο πάνω σε συγκεκριμένες προτάσεις υπέρ του λαού; Θα δεχθεί την δοκιμασία της αναμέτρησης με επιχειρήματα δημόσια μπροστά στον κόσμο, ή έχει πάρει τις αποφάσεις της και το μόνο που την νοιάζει είναι να πάρει το χρίσμα από το Βερολίνο;

Δημοσιεύτηκε στο Χωνί, 21/9/2014

Αναρτήθηκε από ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΑΖΑΚΗΣ στις 8:47 π.μ.

Τίποτε δεν τελείωσε με το δημοψήφισμα της Σκωτίας, όλα τώρα αρχίζουν…

Λογότυπο ΕΠΑΜ

sf-013a11Α

 

Το ΟΧΙ στην ανεξαρτησία της Σκωτίας από το Ενωμένο Βασίλειο νίκησε με 55% έναντι 45% του ΝΑΙ σε ένα δημοψήφισμα όπου συμμετείχε κοντά στο 85% του εκλογικού σώματος. Ζητωκραυγάζουν οι αγορές και οι βαρώνοι του πολιτικού κατεστημένου στη Βρετανία. Πολλοί απ’ αυτούς βιάζονται να κλείσουν το όλο θέμα, όπως άλλωστε επιχειρούν και πολλοί απ’ αυτούς που πρωταγωνίστησαν στην πολιτική εκστρατεία του ΝΑΙ.

Οι πρώτοι γιατί βιάζονται να απεμπλακούν από τα ακανθώδη άλυτα ζητήματα που έχουν έρθει στην επιφάνεια. Ενώ οι δεύτεροι προσπαθούν να ισορροπήσουν την απογοήτευσή τους με την απαίτηση να ικανοποιηθούν μια σειρά υποσχέσεις που δόθηκαν από την κεντρική εξουσία.

Ωστόσο, αξίζει να πούμε ότι αυτή η αναμέτρηση, αν και έγινε με όρους δημοψηφίσματος, δεν διαφέρει και πολύ από τις αναμετρήσεις για την ανεξαρτησία της Σκωτίας στα πεδία των μαχών της μεσαιωνικής Βρετανίας. Είναι η πρώτη φορά τουλάχιστον μετά τον 2ο παγκόσμιο πόλεμο, που σε εκλογική αναμέτρηση συμμετείχε ένα τόσο μεγάλο ποσοστό του πληθυσμού. Το σύνηθες είναι να μην ξεπερνά το 40% η συμμετοχή στις όποιες εκλογικές διαδικασίες. Τεράστιες μάζες πήγαν για πρώτη φορά στην κάλπη, ενώ πριν απαξιούσαν και ψήφισαν στη μεγάλη τους πλειοψηφία το ΝΑΙ. Το ίδιο και τα πιο καταπονημένα εργατικά στρώματα της Σκωτίας.

Ωστόσο, αυτό που νίκησε ήταν η εκστρατεία εκφοβισμού και τρομοκρατίας που πήρε ασύλληπτες διαστάσεις. Η εκστρατεία αυτή έπιασε κυρίως στα μεσαία στρώματα, αλλά δεν τα έπεισε για το ΟΧΙ. Απλά τα φόβησε. Να γιατί το όλο ζήτημα δεν έληξε. Αντίθετα, τα αποτελέσματα πιστοποιούν ότι το ρήγμα είναι τόσο βαθύ που δεν μπορεί να κλείσει. Ο διχασμός θα συνεχίσει να υπάρχει και να βαθαίνει.

Η αναμέτρηση του ΝΑΙ με το ΟΧΙ δεν αφορούσε προαιώνιες έχθρες, αλλά την αποσάθρωση ενός ολόκληρου οικονομικού, κοινωνικού και πολιτικού συστήματος μέσα από την μετεξέλιξή του σε ένα είδος νεοφεουδαρχίας υπό την κυριαρχία του City. Η συνέπεια είναι αυτή που όλοι γνωρίζουμε. Οι κυβερνήσεις και το κράτος έχει μετατραπεί σε απλό εργαλείο οικονομικής, κοινωνικής και πολιτικής καταστολής της εργαζόμενης κοινωνίας προς όφελος των βαρώνων του χρήματος με αποτέλεσμα η μεγάλη πλειοψηφία του πληθυσμού να οδηγείται στην απελπισία.

Το Bloomberg λίγες μέρες πριν το δημοψήφισμα σχολίαζε εύστοχα: “Οι κυβερνήσεις παντού, που δεν είναι σε θέση να εγγυηθούν μια δίκαιη ανάπτυξη και κοινωνική ευημερία, έχουν υποστεί μια θανατηφόρα αποσύνθεση της νομιμοποίησής τους… Τα γεγονότα στη Σκωτία σκιαγραφούν μια πιο ριζοσπαστική δυνατότητα (πιθανό να συμβεί και στην ίδια την Ευρώπη σε λίγες εβδομάδες, όταν η Καταλονία μπορεί να ψηφίσει να αποσχιστεί από την Ισπανία): οι δυσαρεστημένοι πολίτες μπορεί να κινηθούν πολύ γρήγορα για να απορρίψει τις μη αντιπροσωπευτικές κυβερνήσεις με την διάλυση ολόκληρου του έθνους-κράτους.”

Εδώ βρίσκεται η ουσία. Από αυτή την αποσύνθεση δεν μπορεί να προστατευτεί ούτε η Βρετανία, ούτε κανένα άλλο κράτος. Δεν διαθέτουν σήμερα ούτε καν τα μέσα με τα οποία εξασφάλιζαν την αφοσίωση του μεγαλύτερου μέρους του πληθυσμού στο υπάρχων σύστημα. Μόνο η βία τους έχει απομείνει. Κι αυτή να είσαστε σίγουροι ότι θα την ασκήσουν χωρίς κανένα ενδοιασμό, με όλους τους δυνατούς τρόπους, προκειμένου να καταστείλουν τις κοινωνικές αντιθέσεις που οξύνονται λόγω της ταύτισής των κρατών με ότι πιο παρασιτικό και βαθύτατα αντιδραστικό έχει γεννηθεί στην ιστορία της εκμετάλλευσης και της καταπίεσης ανθρώπου από άνθρωπο, την χρηματιστική ολιγαρχία.

Κι ότι δεν μπορεί να λυθεί, ή να νομιμοποιηθεί στη συνείδηση του πληθυσμού μέσα από εκλογικές διαδικασίες, είναι σίγουρο ότι θα βρει το δρόμο της κοινωνικής εξέγερσης, ή του πολέμου. Πρόκειται για αδήριτο νόμο της ιστορίας.

Αναρτήθηκε από ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΑΖΑΚΗΣ στις 6:16 μ.μ.

10 Modern Methods of Mind Control

By Nicholas West

10 Modern Methods of Mind Control

The more one researches mind control, the more one will come to the conclusion that there is a coordinated script that has been in place for a very long time with the goal to turn the human race into non-thinking automatons.  For as long as man has pursued power over the masses, mind control has been orchestrated by those who study human behavior in order to bend large populations to the will of a small “elite” group.  Today, we have entered a perilous phase where mind control has taken on a physical, scientific dimension that threatens to become a permanent state if we do not become aware of the tools at the disposal of the technocratic dictatorship unfolding on a worldwide scale.

Modern mind control is both technological and psychological.  Tests show that simply by exposing the methods of mind control, the effects can be reduced or eliminated, at least for mind control advertising and propaganda.  More difficult to counter are the physical intrusions, which the military-industrial complex continues to develop and improve upon.

1. Education – This is the most obvious, yet still remains the most insidious.  It has always been a would-be dictator’s ultimate fantasy to “educate” naturally impressionable children, thus it has been a central component to Communist and Fascist tyrannies throughout history.  No one has been more instrumental in exposing the agenda of modern education than Charlotte Iserbyt — one can begin research into this area by downloading a free PDF of her book, The Deliberate Dumbing Down of America, which lays bare the role of Globalist foundations in shaping a future intended to produce servile drones lorded over by a fully educated, aware elite class.

2. Advertising and Propaganda – Edward Bernays has been cited as the inventor of the consumerist culture that was designed primarily to target people’s self-image (or lack thereof) in order to turn a want into a need.  This was initially envisioned for products such as cigarettes, for example.  However, Bernays also noted in his 1928 book, Propaganda, that “propaganda is the executive arm of the invisible government.” This can be seen most clearly in the modern police state and the growing citizen snitch culture, wrapped up in the pseudo-patriotic War on Terror.  The increasing consolidation of media has enabled the entire corporate structure to merge with government, which now utilizes the concept of propaganda placement.  Media; print, movies, television, and cable news can now work seamlessly to integrate an overall message which seems to have the ring of truth because it comes from so many sources, simultaneously.  When one becomes attuned to identifying the main “message,” one will see this imprinting everywhere.  And this is not even to mention subliminal messaging.

3. Predictive Programming – Many still deny that predictive programming is real.  I would invite anyone to examine the range of documentation put together by Alan Watt and come to any other conclusion.  Predictive programming has its origins in predominately elitist Hollywood, where the big screen can offer a big vision of where society is headed.  Just look back at the books and movies which you thought were far-fetched, or “science fiction” and take a close look around at society today.  For a detailed breakdown of specific examples, Vigilant Citizen is a great resource that will probably make you look at “entertainment” in a completely different light.

4. Sports, Politics, Religion – Some might take offense at seeing religion, or even politics, put alongside sports as a method of mind control.  The central theme is the same throughout: divide and conquer.  The techniques are quite simple: short circuit the natural tendency of people to cooperate for their survival, and teach them to form teams bent on domination and winning.  Sports has always had a role as a key distraction that corrals tribal tendencies into a non-important event, which in modern America has reached ridiculous proportions where protests will break out over a sport celebrity leaving their city, but essential human issues such as liberty are giggled away as inconsequential.  Political discourse is strictly in a left-right paradigm of easily controlled opposition, while religion is the backdrop of nearly every war throughout history.

5. Food, Water, and Air – Additives, toxins, and other food poisons literally alter brain chemistry to create docility and apathy.  Fluoride in drinking water has been proven to lower IQ; Aspartame and MSG are excitotoxins which excite brain cells until they die; and easy access to the fast food that contains these poisons generally has created a population that lacks focus and motivation for any type of active lifestyle.

Most of the modern world is perfectly groomed for passive receptiveness — and acceptance — of the dictatorial elite.  And if you choose to diligently watch your diet, they are fully prepared to spray the population from the above.

6. Drugs – This can be any addictive substance, but the mission of mind controllers is to be sure you are addicted to something.  One major arm of the modern mind control agenda is psychiatry, which aims to define all people by their disorders, as opposed to their human potential.  This was foreshadowed in books such as Brave New World.  Today, it has been taken to even further extremes as a medical tyranny has taken hold where nearly everyone has some sort of disorder — particularly those who question authority.  The use of nerve drugs in the military has led to record numbers of suicides.  Worst of all, the modern drug state now has over 25% of U.S. children on mind-numbing  medication.

7. Military testing – The military has a long history as the testing ground for mind control.  The military mind is perhaps the most malleable, as those who pursue life in the military generally resonate to the structures of hierarchy, control, and the need for unchallenged obedience to a mission.  For the increasing number of military personal questioning their indoctrination, a recent story highlighted DARPA’s plans for transcranial mind control helmets that will keep them focused.

8. Electromagnetic spectrum  – An electromagnetic soup envelops us all, charged by modern devices of convenience which have been shown to have a direct impact on brain function.  In a tacit admission of what is possible, one researcher has been working with a “god helmet” to induce visions by altering the electromagnetic field of the brain.  Our modern soup has us passively bathed by potentially mind-altering waves, while a wide range of possibilities such as cell phone towers is now available to the would-be mind controller for more direct intervention.

9. Television, Computer, and “flicker rate”– It’s bad enough that what is “programmed” on your TV (accessed via remote “control”) is engineered; it is all made easier by literally lulling you to sleep, making it a psycho-social weapon.  Flicker rate tests show that alpha brain waves are altered, producing a type of hypnosis — which doesn’t portend well for the latest revelation that lights can transmit coded Internet data by “flickering faster than the eye can see.”  The computer’s flicker rate is less, but through video games, social networks, and a basic structure which overloads the brain with information, the rapid pace of modern communication induces an ADHD state.  A study of video games revealed that extended play can result in lower blood flow to the brain, sapping emotional control.  Furthermore, role-playing games of lifelike war and police state scenarios serve to desensitize a connection to reality.  One look at the WikiLeaks video Collateral Murder should be familiar to anyone who has seen a game like Call of Duty.

10. Nanobots – From science fiction horror, directly to the modern brain; the nanobots are on the way.  Direct brain modification already has been packaged as “neuroengineering.” A  Wired article from early 2009 highlighted that direct brain manipulation via fiber optics is a bit messy, but once installed “it could make someone happy with the press of a button.”  Nanobots take the process to an automated level, rewiring the brain molecule by molecule.  Worse, these mini droids can self-replicate, forcing one to wonder how this genie would ever get back in the bottle once unleashed. Expected date of arrival?  Early 2020s.

A concerted effort is underway to manage and predict human behavior so that the social scientists and the dictatorial elite can control the masses and protect themselves from the fallout of a fully awake free humanity. Only by waking up to their attempts to put us to sleep do we stand a chance of preserving our free will.

Source Truththeory

Breaking the Silence Truth and Lies in the War on Terror – John Pilger

Why the establishment lie in order to excuse and wage war on unarmed civilians

Ukraine – Truce or Trojan Horse: Retreat, Re-Armament and Relaunch

petras

09.12.2014 :: Analysis

Introduction: The NATO proxy war in the Ukraine started with the violent US-EU-sponsored overthrow of the elected government via a mob putsch in February 2014. This was well financed at $5 billion, according to President Obama’s Assistant Secretary of State for European and Eurasian Affairs, Victoria Nuland.

The result was a junta, composed of neo-liberal puppets, rightist nationalists and fascists, which immediately proceeded to purge the Ukrainian legislature of any politicians opposed to the coup and Kiev’s submission to the European Union and NATO. The NATO-sponsored client regime then moved swiftly to extend its control by centralizing power and overturning the official policy of bilingualism (Russian and Ukrainian) in the southeastern regions. It was preparing to break its long-standing agreement over the huge Russian naval base in Crimea and renege on its massive debts to Russia for gas and oil imports.

These extremist measures by a violent coup regime amounted to a radical break with existing economic, cultural and political institutions and, naturally, provoked a robust response from large sectors of the population. The overwhelmingly Russian speaking majority in Crimea convoked a referendum with 90% voter participation: 89% voted to secede and rejoin Russia. The ethnic Russian and bilingual, industrialized southeast regions of Ukraine organized their own referenda, formed popular militias and prepared for an armed response from what they viewed as an illegal junta in Kiev. Threatened by the new measures against their language and traditional and economic ties with Russia, the resistance drew its fighters from the vast reservoir of skilled industrial workers, miners and local business people who understood that they would lose thousands of jobs and access to the Russian markets as well as cultural and family links under the boot of the EU-NATO puppet in Kiev.

For critical sections of Ukraine, the Kiev junta was illegitimate, so the NATO overseers, cooked up an election with a pre-selected candidate, Petro Poroshenko, a millionaire oligarch, willing to serve as a ‘reliable’ proxy, despite his history of dubious ‘business’ deals, who would implement the Euro-US agenda. Despite large sectors boycotting the sham elections, the ‘victorious President’ Poroshenko immediately joined the EU, shredding the heavily subsidized and generous gas and oil agreements with Russia as well as cutting Ukraine off from its main export markets. He proposed to join NATO and convert Ukraine into a launching pad aimed at Russia. He eagerly signed an IMF agreement ending critical subsidies for low income Ukrainians, privatizing public enterprises and raising the cost of basic public services and food. He launched an all-out military campaign against the Donbass region, using missiles, air strikes, artillery and ground forces while assuring his masters in Washington and Brussels that he could easily smash all resistance to his dictatorial fiats and impose their radical retrograde agenda.

The scope and depth of the changes and the unilateral manner in which they were formulated and implemented provoked a widespread popular uprising in the southeast that cut across the entire social spectrum. The popular democratic nature of the opposition in the east attracted support throughout the region, reaching beyond the borders of Ukraine. The resistance easily captured Ukrainian military outposts while conscripted soldiers, ex-soldiers and local police units joined the resistance, bringing their arms with them.

The Kiev regime and its increasingly fascist shock troops responded with terror tactics, bombing civilian infrastructure and neighborhoods. In the ethnically-mixed city of Odessa, with its substantial Russian-speaking population, Kiev-based fascists torched the city’s main trade union building where civilian protesters had sought refuge, burning alive or later slaughtering over 40 trapped citizen demonstrators.

The terrorist tactics of the Kiev government spurred thousands more to join the resistance. Horrified and demoralized Ukrainian conscripts, who had been told they were fighting ‘Russian invaders’ defected or surrendered in large numbers. The spectacle of surrender and demoralization among its armed forces and police undermined this phase of Kiev’s offensive and led to a ‘legitimacy’ crisis.

The US-EU propaganda campaign intensified denying civilian resistance in the southeast any authenticity as an independent, democratic, national force by labeling them as ‘Russian separatists’ and ‘invaders’. Together with their puppet-‘President’ Petro Poroshenko, the US-EU tried to discredit the popular resistance via a major provocation: Ukrainian government air controllers in Kiev re-directed a civilian air liner, Malaysian Airlines Flt. 17, to fly directly over the war zone, shot it down killing almost 300 passengers and crew. The puppet in Kiev and their masters in Brussels and Washington then blamed the resistance, as well as Russia, for the crime!

The NATO-backed proxy regime’s tactic of terror boomeranged and caused even more outrage! More Ukrainian troops refused to fire on the own compatriots .The puppet regime in Kiev had to rely on the special fascist battalions eager to kill ‘Russians’. Many ordinary soldiers deserted rather than obey orders to fire heavy artillery shells into densely populated urban neighborhoods full of trapped civilians. Other troops crossed over into the safety of neighboring Russia where they surrendered and turned their arms over to the resistance.

The incredible strength of the southeast regional resistance came from several sources: First and foremost, they were defending home turf: their families, relatives, friends, neighbors, homes, workplaces, transport systems, hospitals and schools and they increasingly saw themselves as a nation confronting the ravages of a foreign-imposed dictatorship arbitrarily selling their principle economic enterprises and means of livelihood while submitting to the dictates of the US-EU controlled International Monetary Fund. This popular resistance was bolstered morally and materially by pro-democracy activists and militants from Euro-Asia, who understood that a NATO victory in Ukraine would lead to more coups in sovereign countries, more civil wars and brutal conquests throughout the region – a formula for economic and social disaster affecting tens, if not hundreds, of millions of people.

NATO’s heavy-handed presence behind the putsch in Kiev spurred a national liberation struggle in Ukraine and the growth of anti-NATO internationalism regionally. The battle was joined. The Kiev blitzkrieg halted in confusion. The battles for Donetsk and Lugansk turned the tide. The Resistance went on the offensive. Over 800 Kiev soldiers were killed. Thousands more were wounded, captured or deserted.

The Resistance was advancing westward and to the south threatening to create a land bridge to the Crimea and encircle an entire regiment. The puppet regime in Kiev panicked and pleaded for its EU and US patrons to intervene directly. Divisions within the junta deepened: the fascists demanded an all-out war against the Russian-speaking population and total mobilization. The neo-liberals, for their part, begged for direct NATO intervention.

Meanwhile, the EU and US imposed wide economic sanctions against Russia, unwilling to believe that the citizens in the Donbass region of southeast Ukraine would successfully resist their puppet in Kiev. They drank their own propaganda swill and blamed ‘Putin’, the Russian President, for the debacle. The increasing economic sanctions against Russia had no effect on the popular resistance in Ukraine as it took on the character of a national liberation struggle. However, the sanctions did provoke painful counter-measures from Russia, which slapped major embargos on EU and US agricultural products, deepening Europe’s economic recession. And there was a build up of NATO troops and joint military exercises on Russia’s borders in Poland, the Baltic States and over the Black Sea.

Finally the NATO powers realized that their puppet’s military conquest of the East was not going to be another ‘cake walk’, indeed it was turning into a brutal farce. From top to bottom, the junta’s armed forces were in shambles. The continued advance of the popular resistance and the onset of winter without Russian oil and gas could topple the regime in Kiev and force new elections free from NATO, the CIA and the machinations of US Assistant Secretary ‘F… the EU’ Victoria Nuland, Obama’s key strategist for Eastern Europe.

With NATO’s and Washington’s fears in mind, Russian President Vladimir Putin proposed a ‘compromise’ for Poroshenko, an immediate ceasefire and negotiations leading to a political settlement between Kiev and the rebels. In the face of a military debacle in the East and growing internal fissures, the puppet in Kiev agreed to the ceasefire.

Prospects for Peace with Justice

Poroshenko and his NATO overseers eagerly grabbed onto Putin’s peace plan to stave off the advance of the popular resistance and gain time to re-group, rebuild and re-supply Kiev’s armed forces. NATO leaders are counting on a ‘political’ settlement where they trade easily-broken political promises in exchange for the resistance demobilizing and disarming under Kiev’s authority. There is no indication that the NATO-Kiev axis intends to abandon their strategic goal of turning Ukraine into a NATO base and vassal state of the EU.

As the cease fire comes into effect, the NATO powers have organized two sets of military exercises within Ukraine and on its immediate border – clearly undermining Russia’s strategic interests. The ongoing military build-up is a sign that NATO intends to participate directly in crushing the popular resistance in the next round. It is just a matter of time for NATO and Kiev to trot out some pretext to end the ceasefire. Meanwhile, NATO is increasing the flow of arms, advisers and contract mercenaries to Kiev. The oligarch in Kiev, Poroshenko is attempting to bolster his ground forces by imposing a highly unpopular universal conscription. Even the citizens in the west of Ukraine can see the war is going badly with the return of wounded soldiers and caskets holding their sons and brothers.

Tactically Poroshenko/NATO may offer paper concessions, greater ‘autonomy’ . . . under the rule of the Kiev junta, and the acceptance of bilingualism, but political, administrative, legal and fiscal powers will not devolve to the democrats in Donesk and Lugansk to design and implement their own policies and protect their rights. The regime will demand the re-entry of ‘its army’ on the pretext of guarding borders against Russia. There will be no reparations for the massive loss of life and infrastructure in the region. Kiev will seek to surround and fragment the Resistance and eliminate the key cross-border sanctuary with Russia. The ultimate goal would be to squeeze and oust resistance-led regional self-government.

The prolongation of negotiations will be used to build-up Kiev’s military capabilities. Meanwhile more US-imposed EU economic sanctions against Russia give Washington greater power to expand its influence in Europe and deepen political and trade polarization between the EU and Moscow. The Ukraine crisis is only one part of the Obama regime’s strategy of global military escalation, which includes re-entry into Iraq, direct bombing of Syria (including Damascus) and increased sanctions against companies and banks trading with Iran and Cuba, as well as the encirclement and provocation of China.

An independent Russia is the real target and the annexation of the Ukraine is a mere stepping stone on the way to Moscow. Under this strategic (and insane) vision, the US and EU will never accept a neutral (NATO-free), independent, democratic Ukraine. The popular resistance in the country’s southeast must clearly understand this strategic vision and continue the fight. They must recognize that the only means to establish democracy and self-rule, free from NATO and IMF dominance, and free from the marauding gangs of Kiev-led Nazi thugs – the terrorist Azov, Aidar and Donbass battalions – is via a plebiscite for total national independence.

The current cease fire is a Trojan horse: within the bowels of these negotiations, Kiev warlords are busily preparing to unleash more of their military excrement – fascist hordes and the oligarchs’ private armies, the monstrous spawn of the NATO-armed Azov battalion under Nazi banners, sporting swastika tattoos and hate-filled insignias. The choice is clear.

 

source

The Story of Your Enslavement

We can only be kept in the cages we do not see. A brief history of human enslavement – up to and including your own. From Freedomain Radio, the largest and most popular philosophy conversation in the world.

 

 

Four Myths About Obama’s War on ISIS

NBC Nightly News links ISIS, 9/11

A reluctant warrior intervenes against a threat to the homeland–or so we’re told

With Barack Obama’s September 10 announcement of a military plan to launch strikes against the Islamic State in Iraq and Syria (ISIS), many pundits might be breathing a sigh of relief. The White House is finally taking the kind of military action they have been recommending for months.

But there are some serious questions that should be asked–about the threat posed by the Islamic State and about some of the assumptions guiding the debate.

‘Striking the Homeland’

The idea  that ISIS poses an immediate threat to the United States–as opposed to its non-Sunni Muslim neighbors–has been a consistent theme in the media, encouraging the public to support war. Rep. Michael McCaul (R.-Texas) declared on ABC‘s This Week (8/24/14) that the Islamic State is “intent on hitting the West and there are external operations, I believe, underway.” WhenCBS‘s Face the Nation host Bob Schieffer (9/7/14) asked Republican Sen. Marco Rubio if he thought they posed a “threat to the homeland now,” Rubio replied: “I do. I believe they do.” Democratic Sen. Dianne Feinstein (Meet the Press, 8/31/14) said the threat to the country was “potentially very serious.”

ABC This Week host Martha Raddatz (9/7/14) explained that if the options are leaving Syrian President Bashar al-Assad in power or the threat from the Islamic State, the White House was “clearly siding with the threat to the homeland.” On ABC World News (8/16/14), reporter Terry Moran told viewers that “a new US intelligence assessment says that ISIS poses a direct threat to the American homeland. So, what happens here in northern Iraq…matters a lot back home.”

But experts do not see an immediate danger, which is coming through in some media coverage. As the New York Times (9/11/14) put it:

Some officials and terrorism experts believe that the actual danger posed by ISIS has been distorted in hours of television punditry and alarmist statements by politicians, and that there has been little substantive public debate about the unintended consequences of expanding American military action in the Middle East.

The Times added that “when American counterterrorism officials review the threats to the United States each day, the terror group is not a top concern. ” And the Washington Post‘s Adam Goldman (9/10/14) reported that the day Obama delivered his speech laying out his plan, “top US intelligence officials told Congress on Wednesday that the organization does not pose an immediate threat to the country.”

 

Obama, the Reluctant Warrior

Obama observing Memorial DayOne clear message from corporate media has been that Barack Obama is unusually reticent about using military force. Asked to comment about Obama’s “reluctance to take the fight against ISIS to Syria,” correspondent Richard Engel said on Meet the Press (8/31/14):

Well, I speak to military commanders. I speak to former officials. And they are apoplectic. They think that this is a clear and present danger. They think something needs to be done.

And this “reluctance” is seen in Obama’s foreign policy generally (FAIR Blog,8/26/14). As the Washington Post (9/10/14) put it, Obama is “six years into a presidency devoted to ending US wars in the Muslim world.” TheAssociated Press (9/11/14) presented Obama’s Islamic State decision as a dramatic turn, calling him “the president who wanted to end America’s wars.”

But Obama’s actual record conflicts with this picture. In Iraq, Obama tried to keep more troops in Iraq than the Bush administration had agreed to in the withdrawal plan it had negotiated. Obama’s substantial achievement in Afghanistan was a massive escalation of that war (FAIR Blog, 5/27/14).

His administration greatly increased the number of drone attacks in Yemen and Pakistan, resulting in the deaths of hundreds of civilians (FAIR Blog,8/30/13). And Obama used the US military to help overthrow the government of Libya–though the disastrous outcome of that operation is seldom cited as evidence that Obama is too eager to intervene.

 

Congress Gets in the Way

The decision to consult Congress on the matter of starting a war–as required by the Constitution–is often treated as a weakness. As the New York Times(9/9/14) put it:

A year ago this month, in one of the more embarrassing episodes of his presidency, bipartisan opposition to airstrikes in Syria forced the president to withdraw his request for authorization to strike the Assad government.

NPR reporter Scott Horsley (9/10/14) recalled this incident as a moment of failure: “It quickly became clear Congress had no stomach for that, and Obama had to back down. That was a real body-blow to the president’s prestige.” The implication is that respecting public sentiment opposing war is a sign of weakness–and that presidents should be more concerned about their “prestige” than about the Constitution.

 

Finally Intervening in Syria

Throughout the past year, hawkish critics of the White House and many pundits have insisted that the Obama administration should have intervened long ago. To many pundits, if the US had only attacked Syria sooner, none of this would have happened. As ABC‘s Cokie Roberts (8/10/14) said:

We’re not acting like a superpower, that’s the problem…. I agree with Hillary Clinton, as you quoted her earlier, saying, well, if we had gotten into Syria when the rebels were begging us to come in, and saying, here we are, trying to secure our freedom, where is America, then you wouldn’t have had this group filling the vacuum.

Other media accounts (Washington Post, 8/11/14) argue that more US support for the armed opposition in Syria would not have been decisive in either removing Bashar al-Assad from power or preventing the rise of the Islamic State.

And some of these arguments rest on the assumption that US policy towards Syria can be characterized as one of nonintervention. As the New York Times(9/10/14) reported:

Mr. Obama has resisted military engagement in Syria for more than three years, out of fear early on that arming the rebels who oppose Mr. Assad would fail to alter the balance in the civil war while more direct military intervention could have spillover effects in the volatile region.

This is seriously misleading–and contradicted by the Times‘ own reporting. Under the headline “CIA Said to Aid in Steering Arms to Syrian Opposition” (6/21/12), the paper reported that the US government was playing a very active role in supporting the armed revolt, with CIA officers in Turkey helping to deliver weapons to particular opposition groups. Days earlier, the Wall Street Journal (6/13/12) was reporting that the CIA was working with opposition groups to “develop logistical routes for moving supplies into Syria and providing communications training.”

Jihadis Return--coverAs Patrick Cockburn reports in his new bookThe Jihadis Return, the arms that the CIA was “steering” to Syrian rebels were instrumental in enabling ISIS to expand the territory it held in Iraq:

An intelligence officer from a Middle Eastern country neighboring Syria told me that ISIS members “say they are always pleased when sophisticated weapons are sent to anti-Assad groups of any kind because they can always get the arms off them by threats of force or cash payments.”… Arms supplied by US allies such as Qatar and Turkey to anti-Assad forces in Syria are now being captured regularly in Iraq.

ISIS came into being as a result of the US invasion of Iraq (CounterSpin,8/15/14), and was greatly strengthened by the US-backed destabilization of Syria. Since it is US intervention that has gotten us where we are today, the false assumption that the White House has failed to do anything at all makes any serious analysis of what to do now impossible. (The idea that doing something effective about the real threat ISIS poses to its neighbors means a military attack was challenged by IPS’s Phyllis Bennis in a column for The Progressive9/10/14; the reverse, she argues, is actually the case.)

What seems abundantly clear is that the media’s coverage of the threat posed by the Islamic State–and the group’s savvy dissemination of appalling propaganda–have produced some shift in public opinion. As journalist Glenn Greenwald (Intercept, 9/8/14) remarked:

It’s as though ISIS and the US media and political class worked in perfect unison to achieve the same goal here when it comes to American public opinion: fully terrorize them.

 

source

Ηγέτες Υποτελείς Οδηγούν την Ευρώπη σε Πόλεμο!

cropped-logo-epam-ir1

του Πωλ Γκραιγκ Ρόμπερτς

English

Δυτικό «Ντόπινγκ» Αντιρωσικής Υστερίας

Την φόρα κατολίσθησης ελεγχόμενων και ανεπαρκών ηγετών της Ευρώπης σε μια πολεμική αναμέτρηση με τη Ρωσία καταγγέλλει ο Αμερικανός πρώην υπουργός, καθηγητής Πωλ Γκραίγκ Ρόμπερτς, στο παρακάτω, προχθεσινό, βαρυσήμαντο άρθρο του.
Ο δρ. Ρόμπερτς αναλύει την προπαγανδιστική τεχνική δημιουργίας αντιρωσικού πολεμικού πυρετού με τακτικές ενέσεις τοξικού ψεύδους, μέσω καταιγιστικών κυβερνητικών δηλώσεων και δημοσιευμάτων από υπηρετικά ΜΜΕ, με την οποία προετοιμάζονται και οι λαοί των ΝΑΤΟ-ϊκων χωρών για την επιδιωκόμενη σύγκρουση.

Ο Αμερικανός δημοσιολόγος επισημαίνει ότι ο Πρόεδρος Πούτιν ματαιοπονεί επιμένοντας σε μια κατευναστική διπλωματία, με την ελπίδα αφύπνισης των Ευρωπαίων ηγετών μπροστά στα εθνικά τους συμφέροντα. Οι ηγέτες των χωρών της Ευρώπης, μετά τον Ντε Γκώλ, είναι –λέει- εξαγορασμένα υποχείρια της Ουάσιγκτων. Και όσο καθυστερεί μια γρήγορη χειρουργική ρωσική επέμβαση για την εκρίζωση του καρκινώματος που δημιούργησε η Ουάσιγκτων στην Ουκρανία, τόσο η θεραπεία θα αποδειχθεί δυσκολότερη.

Τη θέση αυτή υποστηρίζει τουλάχιστον από τον Μάρτιο, ο Αμερικανός πρώην υπουργός και βαθύς γνώστης προσώπων και μεθόδων στην Ουάσιγκτων – παράλληλα με τον οξυδερκέστατο, στη Μόσχα, σύμβουλο του Πούτιν Σεργκέϊ Γκλαζίεφ, εισηγητή της αποδολαρίωσης, της επιστροφής στην αυτάρκεια και του πολιτικο-οικονομικού ανοίγματος της Ρωσίας στην Ανατολή και προς τις ανερχόμενες νέες Δυνάμεις.

Μιχαήλ Στυλιανού

«Ουκρανία: Το Βουνό από ψέματα της Ουάσιγκτων»

To τελευταίο ψέμα της Ουάσιγκτων –αυτό ήρθε από το ΝΑΤΟ- ήταν ότι η Ρωσία εισέβαλε στην Ουκρανία με 1.000 στρατιώτες και πυροβολικό.

Πως ξέρουμε πως πρόκειται για ψέμα;
Επειδή δεν έχουμε ακούσει τίποτα παρά ψέματα για τη Ρωσία από το ΝΑΤΟ, από την Αμερικανίδα πρεσβευτή στον ΟΗΕ Σαμάνθα Πάουερ, από την βοηθό ΥπΕξ Βικτώρια Νούλαντ, από τον Ομπάμα και από το όλο καθεστώς του, παθολογικούς ψεύτες, όσο και από τη βρετανική, τη γερμανική και τη γαλλική κυβερνήσεις, μαζί με το BBC και το σύνολο των Δυτικών ΜΜΕ.

Αυτός είναι φυσικά ένας αρκετός λόγος για να ξέρουμε ότι και η τελευταία Δυτική προπαγάνδα είναι ψέματα. Αυτοί που είναι παθολογικοί ψεύτες δεν αρχίζουν ξαφνικά να λένε την αλήθεια.
Αλλά υπάρχουν και σημαντικότεροι λόγοι για να καταλάβει κανείς πως η Ρωσία δεν εισέβαλε στην Ουκρανία με 1.000 στρατιώτες.

΄Ενας λόγος είναι ότι ο Πούτιν έχει επενδύσει πολλά στην διπλωματία που υποστηρίζεται από αποφυγή προκλητικής συμπεριφοράς. Δεν θα έθετε σε διακινδύνευση την επένδυσή του στην διπλωματία, στέλνοντας στην Ουκρανία στρατιωτική δύναμη πολύ μικρή για να έχει αποφασιστική επιρροή στο αποτέλεσμα.

΄Ενας άλλος λόγος είναι ότι εάν ο Πούτιν αποφασίσει πως δεν έχει άλλη επιλογή για να προστατεύσει τους Ρώσους κατοίκους στην Ανατολική και Νότια Ουκρανία, θα στείλει αρκετές δυνάμεις για να τελειώσει την επιχείρηση γρήγορα, όπως έκανε στην Γεωργία. ΄Οταν Γεωργιανά στρατεύματα, εκπαιδευμένα και εξοπλισμένα από ΗΠΑ και Ισραήλ, εισέβαλαν στη Νότια Οσετία και καταστράφηκαν σε λίγες ώρες από την ρωσική αντίδραση.
Αν ακούσετε ότι 100.000 Ρώσοι στρατιώτες με αεροπορική κάλυψη εισέβαλαν στην Ουκρανία, η πληροφορία θα είναι περισσότερο αξιόπιστη.

Ο τρίτο λόγος είναι ότι η ρωσική στρατιωτική ηγεσία δεν έχει ανάγκη να στείλει στρατεύματα στην Ουκρανία για να σταματήσει τους βομβαρδισμούς και τον κανονιοβολισμό των ρωσικών πληθυσμών από την κυβέρνηση ανδρεικέλων της Ουάσιγκτων στο Κίεβο. Η ρωσική αεροπορία μπορεί άνετα και ταχύτατα να καταστρέψει την ουκρανική αεροπορία και το πυροβολικό και να σταματήσει έτσι τις ουκρανικές επιθέσεις στις εξεγερμένες επαρχίες.

Μόλις προ δύο εβδομάδων είχαμε την μαγειρευμένη πληροφορία, που διέδιδαν η Γκάρντιαν και το Β Β C, περί εισβολής ρωσικής μηχανοκίνητης φάλαγγας, που καταστράφηκε από τον ουκρανικό στρατό. Δυο βδομάδες πριν από αυτό είχαμε την φάρσα με τις φωτογραφίες από δορυφόρο, που υποτίθεται διέθεσε το Σταίητ Ντηπάρτμεντ και που ο ανέντιμος (“corrupt”) Αμερικανός πρεσβευτής στο Κίεβο μοίρασε στο ίντερνετ, με δήθεν ρωσικές δυνάμεις να πυροβολούν την Ουκρανία.
Σε δύο βδομάδες από σήμερα θα έχουμε ένα άλλο ψέμα, και ένα άλλο αργότερα, και ούτω καθ’ εξής.
Η σωρευτική επίδραση της απανωτής ψευδολογίας στον περισσότερο κόσμο είναι η δημιουργία της άποψης πως οι Ρώσοι δεν είναι για καλό. Και μόλις αυτή η εντύπωση εδραιωθεί, οι Δυτικές κυβερνήσεις μπορούν προχωρήσουν σε σοβαρότερες κινήσεις εναντίον της Ρωσίας.

Για την δήθεν είσοδο 1.000 Ρώσων στρατιωτών στην Ουκρανία στρατηγός του ΝΑΤΟ δήλωσε πως πρόκειται για «σημαντική κλιμάκωση της ρωσικής επέμβασης». Η κυπελλούχος ψεύτρα Σαμάνθα Πάουερ είπε στο Συμβούλιο Ασφαλείας ότι « η Ρωσία θα πρέπει να σταματήσει να ψεύδεται.» ο Βρετανός πρωθυπουργός Κάμερον προειδοποίησε τη Ρωσία για «περαιτέρω συνέπειες». Η καγκελάριος Μέρκελ ανήγγειλε νέες κυρώσεις. ΄Ενας σύμβουλος
του Γερμανικού Συμβουλίου Ασφαλείας δήλωσε ότι «ένας πόλεμος με την Ρωσία είναι μια δυνατή επιλογή». Ο Πολωνός υπουργός Εξωτερικών Σικόρσκι μίλησε για «ρωσική επιδρομή που απαιτεί διεθνή δράση». Και ο Γάλλος πρόεδρος Ολάντ διακήρυξε ότι η «η συμπεριφορά της Ρωσίας είναι ανυπόφορη».

Αυτή η αυτοκτονική φόρα των ηγετών της Ευρώπης προς ένα πόλεμο με την Ρωσία στηρίζεται σε ένα διαφανές ψέμα περί εισόδου 1,000 Ρώσων στρατιωτών στην Ουκρανία. Φυσικά τα Δυτικά ΜΜΕ ακολούθησαν με στρατιωτικό βηματισμό. Το ΒΒC, το CNN και η Die Welt είναι τα πιο προκλητικά και πιο ανεύθυνα.

Το βουνό από ψέματα που σωρεύουν Δυτικές κυβερνήσεις και ΜΜΕ συσκοτίζουν την πραγματικήν ιστορία. Η αμερικανική κυβέρνηση οργάνωσε την ανατροπή της νόμιμης κυβέρνησης της Ουκρανίας και επέβαλε το αμερικανικό ανδρείκελο στο Κίεβο. Η κυβέρνηση των ανδρεικέλων της Ουάσιγκτων άρχισε να εξαπολύει απειλές και να ασκεί βία κατά των ρωσικών πληθυσμών στις πρώην ρωσικές επαρχίες, τις οποίες Σοβιετικοί ηγέτες προσκόλλησαν στην Ουκρανία. Φυσικά η Ουάσιγκτων θα μπορούσε άνετα να σταματήσει τη βία διατάσσοντας τα ενεργούμενά της στο Κίεβο να πάψουν να βομβαρδίζουν τις πρώην ρωσικές επαρχίες. ΄Αν η Ρωσία μπορεί να πει στους αντάρτες να μη πολεμούν, η Ουάσιγκτων μπορεί να πει στο Κίεβο να μην επιτίθεται.

Το μόνο δυνατό συμπέρασμα από τα γεγονότα είναι ότι η Ουάσιγκτων είναι αποφασισμένη να εμπλέξει την Ευρώπη σε ένα πόλεμο με την Ρωσία, ή, το ελάχιστο, σε μια ένοπλη αντιπαράθεση, προκειμένου να διαρρήξει τις πολιτικές και οικονομικές σχέσεις της Ευρώπης με τη Ρωσία.
Οι ηγέτες της Ευρώπης συμμορφώνονται με αυτό επειδή οι χώρες της Ευρώπης, με την εξαίρεση της Γαλλίας του Σάρλ ντε Γκωλ, δεν είχαν την δική τους ανεξάρτητη πολιτική από το τέλος του 2ου Παγκοσμίου Πολέμου. Ακολουθούν την γραμμή της Ουάσιγκτων και πληρώνονται καλά για να το κάνουν.

Η ανικανότητα της Ευρώπης να αναδείξει ανεξάρτητη ηγεσία καταδικάζει την διπλωματία του Προέδρου Πούτιν σε αποτυχία. Εάν οι ευρωπαϊκές πρωτεύουσες δεν μπορούν να πάρουν αποφάσεις ανεξάρτητα από την Ουάσιγκτων, δεν υπάρχει προοπτική για την διπλωματία Πούτιν.

Σημειώστε ότι το νέο ψέμα για την είσοδο 1.000 Ρώσων στρατιωτών στη Ουκρανία εκτοξεύθηκε ακριβώς την επομένη της συνάντησης του Πούτιν με τον Ουκρανό υποτακτικό της Ουάσιγκτων ( Ποροσένκο), για να εξασφαλισθεί το ναυάγιο μιας προσπάθειας για λύση, στην οποία ο Πούτιν είχε επενδύσει χρόνο και ενέργεια.

Η μόνη φροντίδα της Ουάσιγκτων είναι για την ηγεμονία. Η Ουάσιγκτων δεν έχει κανένα ενδιαφέρον για τη λύση μιας κατάστασης την οποία η ίδια η Ουάσιγκτων δημιούργησε για να προκαλέσει προβλήματα και σύγχυση στη Ρωσία. Εάν το πρόβλημα δεν λυθεί με την οικονομική κατάρρευση της Ουκρανίας, όσο ο περισσότερο καθυστερεί ο Πούτιν να δώσει τη λύση με τη δύναμη, τόσο το έργο θα είναι δυσκολότερο.

%d bloggers like this: