Daily Archives: August 14, 2014

Η Αργεντινή μας δείχνει το δρόμο της λύτρωσης

Λογότυπο ΕΠΑΜ

sf-013a11Α

Όμοιος τον όμοιο και η κοπριά στα λάχανα. Αυτή την λαική παροιμία μου έφεραν στο νου οι εικόνες με τους τρυφερούς εναγκαλισμούς του Γιούνκερ με τον Σαμαρά. Παιδιά του ίδιου φυράματος. Όπως ο Σαμαράς, έτσι κι ο Γιούνκερ είναι γέννημα θρέμμα κομματόσκυλο από τα γεννοφάσκια του, εκ φύσεως φιλοχρήματος, αργόσχολος, άεργος κι επομένως ιδανικός ως πολιτικός καριέρας.

Ο πατέρας του Ζαν Κλοντ υπηρέτησε στα βάφεν ες-ες κατά την κατοχή και μάλιστα πολέμησε στο ρώσικο μέτωπο, αλλά δεν δικάστηκε ως δωσίλογος γιατί ισχυρίστηκε ότι τον στρατολόγησαν “με τη βία”. Σαν παλιό στέλεχος του “κόμματος της δεξιάς” – όπως ονομαζόταν επίσημα το κόμμα αυτό όταν κατείχε την εξουσία πριν και κατά τη διάρκεια του πολέμου και το οποίο συνεργάστηκε με τους ναζί στην κατοχή – και οι διασυνδέσεις του στον πολιτικό υπόκοσμο της χώρας του, έκαναν τους συμμάχους να τον στρατολογήσουν με σκοπό το παλιό κόμμα του να συνεχίσει να κυβερνά υπό νέα ενδυμασία λιγότερο προκλητική, ως χριστιανοδημοκρατικό κόμμα.

Αυτός λοιπόν, ο γιος του ναζί, που χάρις στις κομματικές του διασυνδέσεις απέκτησε χωρίς να κοπιάσει ιδιαίτερα τα απαραίτητα ακαδημαικά διπλώματα ώστε να φαντάζει ότι διαθέτει όλα τα τυπικά προσόντα, έφτασε να είναι πρωθυπουργός ενός κρατιδίου που φυσιολογικά δεν θα έπρεπε να υπάρχει. Το δουκάτο του Λουξεμβούργου είναι ένα παρά φύση κράτος-υβρίδιο που συντηρείται από τις μεγάλες δυνάμεις για πάνω από ένα αιώνα, μόνο και μόνο ως καταφύγιο για τις βρωμοδουλιές τους. Κυρίως για την διαμετακομιδή κεφαλαίων, που συνήθως είναι λίγο ως πολύ ύποπτα. Από το εισόδημα που δημιουργεί αυτή η διαμετακομιδή και το ξέπλυμα χρήματος ζει το Λουξεμβούργο. Δεν διαθέτει ουσιαστικά καμιά άλλη πηγή εσόδων, ούτε και λόγο ύπαρξης.

Κράτος – συμμορία

Πρόκειται για ένα κράτος συμμορία στην καρδιά της Δυτικής Ευρώπης. Ο πρώην πρωθυπουργός ενός τέτοιου κράτους, τυπικό είδος πολιτικού Αλ Καπόνε, δεν θα μπορούσε παρά να ήταν το ιδανικό πρόσωπο για να ηγηθεί πρώτα του eurogroup και ύστερα της άτυπης κυβέρνησής του, της Ευρωπαϊκής Επιτροπής. ‘Αλλωστε το γεγονός ότι ο πατέρας του υπήρξε ένστολος ναζί, έκανε την επίσημη Γερμανία να αισθάνεται εξαιρετικά οικεία με τον Ζαν Κλοντ, ο οποίος έτσι εξασφάλισε την ολόθερμη υποστήριξη της Μέρκελ.

Αυτός λοιπόν, που αν θυμάστε είχε δηλώσει παλιότερα κατά τη σύνοδο του ΔΝΤ στις αρχές Οκτωβρίου 2010, ως πρόεδρος τότε του eurogroup, ότι ήταν “φανερό” ότι η Ελλάδα θα αντιμετωπίσει κάποια μέρα αυτό το πρόβλημα, δηλαδή θα οδηγηθεί σε χρεοκοπία, “ήξερα ακόμα ότι η Γαλλία και η Γερμανία κέρδιζαν τεράστια ποσά από τις εξαγωγές τους προς την Ελλάδα, αλλά δεν θα μπορούσα να πω δημόσια αυτό που γνώριζα…”. Τα θυμάστε αυτά, ή πάσχετε από καθ’ έξη πολιτική αμνησία όπως ταιριάζει σε κάθε εθελόδουλο ραγιά;

Αυτός λοιπόν ήρθε στην Ελλάδα και όπως μας πληροφόρησαν τα γνωστά μέσα μαζικής εξαπάτησης, παρείσχε νέα στήριξη στην Ελλάδα, όπως συνηθίζεται να αποκαλείται συνθηματικά η συμπαράσταση στους συμμορίτες της ίδιας κόζα νόστρα, που έχουν την εξουσία και στην χώρα μας. Και σαν να μην έφτανε αυτό, σε ερώτηση του περιβόητου ΣΚΑΪ, υπογράμμισε ότι “η χώρα σας θα ήταν ένα καλό παράδειγμα για να μην γίνει η Αργεντινή αυτό που έγινε.”

Κατάρρευση επενδύσεων

Μάλιστα. Μας σώσανε και δεν γίναμε Αργεντινή! Η Ελλάδα στα τέσσερα αυτά χρόνια υπέστη την χειρότερη ύφεση της μεταπολεμικής της ιστορίας. Τουλάχιστον. Αν και από την ύφεση αυτή δεν πρόκειται η Ελλάδα να ανακάμψει ποτέ, όσο συνεχίζει την ίδια πορεία. Συρρικνώθηκε όσο καμιά άλλη οικονομία του ΟΟΣΑ. Η κατάρρευση των επενδύσεών της ελληνικής οικονομίας την έχει κατατάξει ήδη στον πάτο του συνόλου των οικονομιών παγκόσμια. Τέταρτη από το τέλος, μαζί με χώρες σαν την Γουινέα-Μπισάο, την Ζουαζιλάνδη, την Υεμένη. Το επίσημο ποσοστό ανεργίας έχει εξασφαλίσει στην Ελλάδα παγκόσμια πρωτιά. Για να μην μιλήσουμε για εισόδημα, εργασία, φτώχεια, μετανάστευση και μαζική εξόντωση των πιο αδύναμων τμημάτων του πληθυσμού. Κι όλα αυτά γιατί μας σώσανε.

Για να δούμε τώρα τι συμβαίνει με την Αργεντινή. Η κυβέρνηση της Φερνάντεζ Κίχνερ αρνείται πεισματικά εδώ και σχεδόν τρία χρόνια να συμμορφωθεί με τις απαιτήσεις συγκεκριμένων επενδυτικών κεφαλαίων, που έχουν αγοράσει κρατικά ομόλογα της Αργεντινής μετά την χρεοκοπία της το 2001 και τώρα απαιτούν να πληρωθούν στο σύνολο της ονομαστικής τους αξίας. Αρνείται να συμμορφωθεί με μια εξωφρενική απόφαση αμερικανικού δικαστηρίου που εξωμειώνει έναν κυρίαρχο λαό με τους ιδιώτες κερδοσκόπους γνωστούς στις αγορές ως “γύπες”.

Γιατί “γύπες”; Διότι πρόκειται για κερδοσκόπους που ειδικεύονται στην αγορά χρεοκοπημένων κρατικών ομολόγων και ύστερα εκβιάζουν με δικαστικές αποφάσεις τα κράτη που τα έχουν εκδόσει προκειμένου να πληρωθούν στο σύνολο της ονομαστικής τους αξίας. Έτσι και στην περίπτωση της Αργεντινής. Αγόρασαν κρατικά ομολόγα μετά την χρεοκοπία του 2001 περίπου στο 3% της ονομαστικής τους αξίας και τώρα απαιτούν να πληρωθούν όχι μόνο στο 100%, αλλά και να καταβληθούν όλοι οι προβλεπόμενοι τόκοι.

Εκβιασμός

Από τον Νοέμβριο του 2012 η κυβέρνηση της Αργεντινής εκβιάζεται με όπλο τις αποφάσεις ενός υπέργηρου δικαστή της Νέας Υόρκης, οι οποίες έχουν σκοπό να γονατίσουν ένα κυρίαρχο κράτος και να το εξαναγκάσουν να γίνει ξανά υποχείριο της διεθνούς κερδοσκοπίας. Δεν πρέπει να παραξενεύεται κανείς από τις εξωφρενικές αποφάσεις αυτού του δικαστή. Στις ΗΠΑ αν έχεις χρήματα και διασυνδέσεις είναι απολύτως σίγουρο ότι θα βρεις κάποιον δικαστή να σου δώσει δίκιο, ότι κι αν ισχυρίζεσαι. Όσο άδικο, όσο παράνομο κι αν είναι.

Και ο υπέργηρος δικαστής Γκρίεζα δεν είναι καθόλου τυχαίος. Οι απόψεις του ταιριάζουν περισσότερο σε αποικιοκράτη δικαστή της βικτωριανής περιόδου, ή σε δικαστή του αμερικανικού νότου την εποχή της δουλείας. Αντιμετωπίζει χώρες και κυβερνήσεις σαν της Αργεντινής όχι ως κυρίαρχα κράτη στα πλαίσια της διεθνούς κοινότητας, αλλά ως ένα είδος ατίθασου νέγρου, που η εκλαμπρότητά του οφείλει να δώσει το απαραίτητο μάθημα ώστε να μην ξανασηκώσει κεφάλι.

Από την αρχή της καριέρας του καλλιέργησε μια ιδιαίτερα φιλική, θα λέγαμε, προδιάθεση υπέρ των οικονομικά ισχυρών που προσέφευγαν στη δικαστική του κρίση. Πόσο μάλλον τώρα που πίσω από τους κερδοσκόπους, στέκεται μια ολόκληρη οργάνωση, την American Task Force Argentina (ΑΤFA), η οποία όπως λέει η ίδια “είναι μια συμμαχία οργανώσεων που ενώθηκαν για μια δίκαιη και ισότιμη συμφιλίωση με την αθέτηση πληρωμής του χρέους της κυβέρνησης της Αργεντινής το 2001, το χρέος της κυβέρνησης της Αργεντινής και την επακόλουθη αναδιάρθρωση. Τα μέλη μας εργάζονται με τους νομοθέτες, τα μέσα μαζικής ενημέρωσης, και άλλα ενδιαφερόμενα μέρη για να ενθαρρύνει την κυβέρνηση των Ηνωμένων Πολιτειών να συνεχίσει σθεναρά μια διευθέτηση μέσω διαπραγματεύσεων με την κυβέρνηση της Αργεντινής προς το συμφέρον Αμερικανών ενδιαφερομένων.”

Σκιώδεις οργανώσεις

Επίσημα αυτό το λόμπι περιλαμβάνει σκιώδεις έως ύποπτες οργανώσεις, ακραίες νεοσυντηρητικές ενώσεις και κερδοσκοπικά κεφάλαια γύπες. Επικεφαλής της είναι παλιά στελέχη της διοίκησης Κλίντον, αλλά και του Μπους. Η εκστρατεία έχει σαν στόχο να αντρέψει με κάθε τρόπο την κυβέρνηση Φερνάντεζ, η οποία στην προπαγάνδα του λόμπι ταυτίζεται με τους μουλάδες στο Ιράν. Πάνω από 7 εκατ. δολάρια φέρεται να έχει διαθέσει το συγκεκριμένο λόμπι προκειμένου να εξαγοράσει ευμενή δημοσιότητα στον αμερικανικό και διεθνή τύπο, αλλά και πολιτική επιρροή. Επίσης φέρεται να συντονίζει τις ενέργειες αντίστοιχων ιδιωτικών οργανώσεων και ιδρυμάτων μέσα στην Αργεντινή, που αντιπολιτεύονται από θέσεις ταυτόσιμες με εκείνες του λόμπι. Με το αζημίωτο πάντα.

Τα στελέχη του λόμπι, αλλά και οι οργανώσεις που το απαρτίζουν συνθέτουν την εικόνα μιας οργάνωσης βιτρίνα για επιχειρήσεις υπονόμευσης και αποσταθεροποίησης. Σαν κι αυτές που κατά κόρο χρηματοδοτούνται από τον “μαύρο προϋπολογισμό” εθνικής ασφαλείας των ΗΠΑ. Αυτός μάλλον είναι κι ο λόγος που οι κερδοσκόποι δεν εξασφάλισαν μόνο τις δικαστικές αποφάσεις του Γκρίεζα, αλλά και την συνεποικουρία του Ανωτάτου Δικαστηρίου των ΗΠΑ, μαζί και της κυβέρνησης Ομπάμα. Έστω κι αν οι δικαστικές αποφάσεις αυτές παραβιάζουν κατάφωρα ακόμη και το Σύνταγμα των ΗΠΑ.

Το θανάσιμο αμάρτημα

Ποιο είναι το τόσο θανάσιμο αμάρτημα της Αργεντινής; Μετά από μια τρομακτική περίοδο αυστηρης εφαρμογής των συνταγών του ΔΝΤ από τις πιο διεφθαρμένες κυβερνήσεις που γνώρισε η χώρα μεταπολεμικά, η Αργεντινή κατέρρευσε ολοκληρωτικά τον Δεκέμβριο του 2001. Μέσα σ’ ένα χρόνο, το 2002, η Αργεντινή έχασε σχεδόν το 64% του ετήσιου ΑΕΠ της σε σύγκριση με το 2001. Ενώ το επίπεδο επενδύσεων έπεσε από το 21% του ΑΕΠ το 1998 στο 10,7% το 2002.

Για να έχουμε ένα μέτρο, ας συγκρίνουμε Ελλάδα και Αργεντινή εκείνες τις χρονιές. Το 2001 η Αργεντινή είχε ΑΕΠ περί τα 269 δις δολάρια, τρέχουσες τιμές, ενώ η Ελλάδα λίγο πάνω από 131 δις δολάρια. Το 2002 το ΑΕΠ της Αργεντινής είχε γκρεμιστεί στα 97,4 δις δολάρια, ενώ της Ελλάδας ανερχόταν στα 148 δις δολάρια. Πάντα τρέχουσες τιμές. Το επίπεδο επενδύσεων για την Ελλάδα το 2001 ήταν 23,2% του ΑΕΠ και το 2002 ήταν 22,3%.

Εκτίναξη της ανεργίας

Το αποτέλεσμα αυτής τα κατάρρευσης ήταν να εκτιναχθεί η ανεργία και η φτώχεια. Η επίσημη ανεργία ήταν το 1998 στο 14,7%, το 2001 ήταν 19,2% και το 2002 ανέβηκε στο 22,4%. Στα τέλη του 2001 η ακραία φτώχεια στην Αργεντινή, δηλαδή το ποσοστό του πληθυσμού που δεν είχε να φάει σε τακτική βάση, είχε φτάσει το 14%, ενώ στα τέλη του 2002 έφτασε το 30%. Ο πληθυσμός που βρισκόταν κάτω από το όριο φτώχειας στα τέλη του 2001 ήταν κοντά στο 40%, ενώ στα τέλη του 2002 είχε φτάσει στο 60%. Η κοινωνική έκρηξη ήταν αναπόφευκτη, όπως αναπόφευκτη ήταν και η διακοπή εξυπηρέτησης του δημόσιου χρέους που τότε ανερχόταν γύρω στα 132 δις δολάρια.

Από τότε αρχίζει μια περιόδος κοινωνικών και πολιτικών αναμετρήσεων στην Αργεντινή. Ο λαός στους δρόμους αρνιόταν να πληρώσει άλλο την τοκογλυφία των διεθνών αγορών και τις συνταγές του ΔΝΤ. Οι κυβερνήσεις προσπαθούσαν να εξισσοροπήσουν την κατάσταση και να επανεκινήσουν τις πληρωμές του χρέους. Έως το 2004 όπου μια πανεθνική πολιτική απεργία διαρκείας, μαζί με μαχητικές διαδηλώσεις του λαού, ανέβασαν στην κυβέρνηση τον Νέστορ Κίχνερ. Με τον λαό στους δρόμους, ο Νέστορ Κίχνερ προχώρησε σε δυο θεμελιώδεις επιλογές. Αφενός, ανακοίνωσε την μονομερή περικοπή του δημόσιου χρέους κατά 70% και κάλεσε σε διαπραγμάτευση τους ομολογιούχους έτσι ώστε να ανταλλάξουν τα παλιά τους ομόλογα με τα καινούργια. Αφετέρου, έδιωξε οριστικά το ΔΝΤ από την χώρα και από τότε η Αργεντινή αρνείται ακόμη και τη διαμεσολάβησή του σε ότι αφορά την διαπραγμάτευση του χρέους της.

Οι επιλογές αυτές μαζί με την αντιστροφή των πολιτικών ιδιωτικοποίησης του κράτους και περιορισμού των δαπανών του, που εφαρμόζονταν πριν και οδήγησαν στην κατάρρευση, αποτέλεσαν μέγιστο casus beli για τις διεθνείς αγορές. Από τότε που άλλαξε πορεία η Αργεντινή ανέκαμψε εντυπωσιακά. Το ΑΕΠ της το 2013 ανερχόταν κοντά στα 500 δις δολάρια τρέχουσες τιμές, όταν η Ελλάδα μετά βίας κρατιέται στα 248 δις δολάρια. Το επίπεδο επενδύσεων στην Αργεντινή ανέρχεται στα 23,4% του ΑΕΠ και η επίσημη ανεργία έχει κατέβει στα 7% για το 2013. Η ακραία φτώχεια που συνδέεται με την πείνα έχει πέσει γύρω στο 5% του πληθυσμού, ενώ το ποσοστό που βρίσκεται κάτω από το όριο φτώχειας ήταν κοντά στο 16% του πληθυσμού το 2013.

Η σύγκριση με την Ελλάδα

Για κάντε μια σύγκριση με την κατάσταση που βρίσκεται η Ελλάδα σήμερα με τουλάχιστον το 40% του πληθυσμού της κάτω από το όριο φτώχειας και θυμηθείτε ξανά τα λόγια του Ζ. Κ. Γιούγκερ: Σας σώσαμε και δεν γίνατε Αργεντινή.

Μήπως αποκλείστηκε από τα ξένα κεφάλαια η Αργεντινή; Ούτε κατά διάνοια. Το πιο σημαντικό είδος ξένου κεφαλαίου για μια οικονομία είναι οι Άμεσες Ξένες Επενδύσεις (ΑΞΕ), που αφορούν επενδύσεις στην πραγματική οικονομία. Η Αργεντινή το 1998 είχε εισροή ΑΞΕ της τάξης των 7,2 δις δολάρια, τρέχουσες τιμές. Τη διετία 1999-2000 είχε ιστορικό ρεκόρ εισροής ΑΞΕ της τάξης των 31 δις δολαρίων. Ο λόγος ήταν απλός. Ήταν η διετία του γενικού ξεπουλήματος κατ’ επιταγή των δανειστών και του ΔΝΤ. Πουλήθηκαν τα πάντα, όλες οι υποδομές, οι ακτές, το νερό, η ενέργεια, οι μεταφορές, κοκ. Το κράτος κατέβασε τις δαπάνες του στο 23% του ΑΕΠ. Τεράστια επιτυχία! Σαν την περίπτωση της Ελλάδας σήμερα.

Τη διετία της κατάρρευσης οι ΑΞΕ που εισήλθαν στη χώρα ανήλθαν μόλις στα 3,2 δις δολάρια για το 2001 και 1,0 δις δολάρια για το 2002. Τι έγινε μετά την πτώχευση και κυρίως μετά την ανακοίνωση της μονομερούς διαγραφής του χρέους από την κυβέρνηση Κίχνερ; Το 2003 εισήλθαν 1,6 δις δολάρια σε ΑΞΕ, το 2004 αυξάνουν σε 4,3 δις δολάρια, ενώ το 2005 που επιχειρείται και η πρώτη φάση της ανταλλαγής ομολόγων, οι εισροές ΑΞΕ φτάνουν τα 5,3 δις δολάρια. Έως το 2008 οι εισροές είχαν αυξηθεί κοντά στα 9 δις δολάρια, πολύ περισσότερα από τα 7 δις δολάρια που ήταν ο ετήσιος μέσος όρος της δεκαετίας 1990-2000, όπου ξεπουλήθηκαν και διαλύθηκαν τα πάντα. To 2012 ξεπέρασαν τα 12 δις δολάρια, ενώ το 2013 παρουσιάστηκε μια κάμψη και έφτασαν στα 9 δις δολάρια.

Επενδύσεις και ξεπούλημα

Συνολικά η Αργεντινή τα χρόνια χωρίς το ΔΝΤ και υπό καθεστώς διαγραφής χρέους, προσέλκυσε επενδύσεις από το εξωτερικό σχεδόν διπλάσιες από τις αντίστοιχες της περιόδου πριν την κατάρρευση. Μύθος λοιπόν και μπουρδολογία αυτό που λένε ότι η χώρα που θα διαγράψει το χρέος της δεν θα μπορεί να προσελκύσει ξένες επενδύσεις. Ή το άλλο που λένε, ότι μόνο με ξεπούλημα και διάλυση της χώρας μπορείς να προσελκύσεις ξένες επενδύσεις.

Ας συνέλθουμε επιτέλους κι ας δούμε κατάματα την πραγματικότητα. Η Αργεντινή κατόρθωσε να διαγράψει το μεγαλύτερο μέρος του χρέους και να διώξει το ΔΝΤ. Από τότε γνωρίζει ανάπτυξη όσο ποτέ πριν – παρά τα όποια προβλήματά της – σε συνθήκες πολύ καλύτερες για τον πληθυσμό της απ’ ότι ήταν τις τελευταίες τέσσερις δεκαετίες. Κι όλα αυτά χωρίς να έχει ανάγκη να δανείζεται από τις διεθνείς αγορές, ούτε για την εξυπηρέτηση του χρέους της, ούτε για να καλύπτει τα ελλείμματά της. Η γενική κυβέρνηση το 2002 είχε 23% του ΑΕΠ έσοδα και 38% έξοδα, ενώ το 2013 είχε 42% του ΑΕΠ έσοδα και 44% έξοδα.

Πώς κατόρθωσε η Αργεντινή να διαγράψει το χρέος της; Με τον μοναδικό τρόπο που υπάρχει. Μονομερώς. Μόνο έτσι μπορεί να διαγραφεί έστω το μεγαλύτερο μέρος του χρέους, χωρίς η χώρα και ο λαός να φορτωθεί “προϋποθέσεις”, δισβάσταχτα ανταλάγματα και ξένες επιτηρήσεις, όπως συμβαίνει στην Ελλάδα. Θυμηθήτε αυτό όταν θα σας μιλήσουν ξανά για διαπραγμάτευση με τους δανειστές, για ευρωπαϊκές συνδιασκέψεις και όλα τα άλλα κωμικοτραγικά. Θυμηθείτε το αυτό για να μην σας δουλεύουν ψιλό γαζί.

Αν θέλεις να διαγράψεις χρέος, έστω και μέρος του, υπάρχει μόνο ένας τρόπος. Όποια νομικοπολιτική προσέγγιση κι αν επιλέξεις. Το ανακοινώνεις μονομερώς στους δανειστές και μετά τους καλείς σε διαπραγμάτευση, ξεκαθαρίζοντας ότι δεν πρόκειται να κάνεις πίσω. Ακριβώς όπως η κυβέρνηση της Αργεντινής, η οποία ακόμη και για το διακρατικό της χρέος πέτυχε συμφωνία με τη Λέσχη των Παρισίων, χωρίς την διαμεσολάβηση του ΔΝΤ και χωρίς να δεχτεί όρους και περιορισμούς στην άσκηση της πολιτικής της.

Μπορούμε κι εμείς. Αρκεί να το θελήσουμε, αρκεί να το απαιτήσουμε σαν λαός και δεν πρόκειται να πάθουμε απολύτως τίποτε. Οι δανειστές μας θα πάθουν. Ακόμη και σε πτώχευση να μας κηρύξουν οι αγορές δεν σημαίνει τίποτε για ένα κράτος που δεν έχει ανάγκη να δανείζεται από τους διεθνείς τοκογλύφους και δεν έχει πολιτικούς που παραδίδουν την εθνική του κυριαρχία σε ξένες επιτροπείες. Τί έπαθε δηλαδή η Αργεντινή που την πτώχευσαν; Απολύτως τίποτε. Καμιά συνέπεια. Παρά τον πόλεμο που δέχεται.

Μπορούμε κι εμείς. Πότε θα το καταλάβουμε για να γλυτώσουμε τα πολύ χειρότερα; Πότε θα λυτρωθούμε από την εθελοδουλεία μας και όλους αυτούς τους αλήτες που μας έχουν πουλήσει για δουλοπάροικους στους δανειστές;

Δημοσιεύτηκε στο Χωνί, 10/8/2014

Αναρτήθηκε από ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΑΖΑΚΗΣ στις 5:23 μ.μ.

Advertisements

Μια χώρα τελείως ανοχύρωτη

Λογότυπο ΕΠΑΜ

sf-013a11Α

Το σύστημα Tetra που υποστήριζε τις τηλεπικοινωνίες της ελληνικής αστυνομίας έχει πάψει να λειτουργεί από τις αρχές αυτού του μήνα. Η εταιρεία Motorola που διέθετε και διαχειριζόταν το συγκεκριμένο σύστημα, έδωσε εντολή και η ελληνική αστυνομία έμεινε ουσιαστικά “τυφλή” και “κουφή”, ιδίως στο κέντρο επιχειρήσεών της.

Οι λόγοι είναι απλοί. Αλλάζουν οι όροι “συνεργασίας” της εταιρείας παρόχου με τα κυκλώματα της κυβέρνησης. Νέα κυβερνητική σύνθεση, νέος υπουργός, νέοι συνεργάτες, νέοι “όροι” για να γίνονται δουλειές με το δημόσιο. Απ’ ότι φαίνεται, είτε οι κυβερνώντες ζητάνε περισσότερα για να συνεχιστεί η σύμβαση με την Motorola, είτε θέλουν να βάλουν και άλλους στη δουλειά. Ίσως την πολύ γνώριμη και γαλαντώμα με τους πολιτικούς μας, Siemens.

Και πώς γίνεται η “μπίζνα”; Αφήνει η κυβέρνηση να οδηγηθεί σε κρίση το όλο θέμα και μετά με την μορφή του “κατεπείγοντως” κανονίζονται τα δοσίματα. Έτσι ή αλλιώς δεν υπάρχει μεγάλη σύμβαση με το δημόσιο που το αντίτιμό της να μην περιλαμβάνει ένα 20-50% “υπέρ πίστεως και πατρίδος”, δηλαδή υπέρ κομματικού ταμείου και κυβερνώντων. Που το ξέρουμε; Βοά η αγορά.

Βέβαια, το γεγονός ότι με τον τρόπο αυτό έχει πληγεί καίρια η επιχειρησιακή δυνατότητα της ελληνικής αστυνομίας και κατά προέκταση η ασφάλεια του έλληνα πολίτη, δεν απασχολεί κανέναν. Έχουμε όλοι μας εθιστεί να θεωρούμε την αστυνομία ως ένα σώμα πραιτωριανών των κυβερνώντων, που δεν μας καίγεται καρφί.

Κι έτσι θα θεωρήσουμε απολύτως φυσιολογικό το γεγονός ότι κανείς από την φυσική ηγεσία του σώματος δεν θα παραιτηθεί από ευθιξία για να καταγγείλει την όλη κατάσταση. Ούτε βέβαια περιμένουμε κάτι ουσιαστικό από τους συνδικαλιστές που μόλις την προηγούμενη Τετάρτη διαδήλωσαν για την επερχόμενη διάλυση των ασφαλιστικών ταμείων τους και την μισθολογική τους υποβάθμιση.

Ιερό το δικαίωμα ενός εργαζόμενου στην ασφάλιση και σε αξιοπρεπείς αμοιβές αντίστοιχες με τις ανάγκες του, του ίδιου και της οικογένειάς του, αλλά δεν μπορεί να φέρεις εθνόσημο, να δίνεις όρκο στο σύνταγμα και την πατρίδα και ύστερα να θεωρείς “δουλειά” σου την υπακοή σε παράνομες πράξεις και εντολές της πολιτικής ηγεσίας. Δεν είναι “δουλειά” να βάζεις πλάτη σ’ ένα ολόκληρο καθεστώς που για να το υπερασπίσεις πρέπει να τσακίσεις τον λαό. Αυτό σε υποβιβάζει σε πραιτωριανό και επίορκο.

Είναι σίγουρο λοιπόν ότι δεν θα δούμε κανέναν από την φυσική ηγεσία της ελληνικής αστυνομίας να νοιάζεται για την επιχειρησιακή διάλυση του σώματος. Το μόνο που τους ενδιαφέρει είναι να λειτουργούν ως γιουσουφάκια των υπουργών. Σιγά μη νοιαστούν για τους πολίτες. Το πολύ-πολύ να τους δούμε να το παίζουν “εθνικόφρονες” με την ΧΑ.

Μήπως θα δούμε τον κ. Ρακιντζή, τον γνωστό επιθεωρητή δημόσιας διοίκησης, να μαίνεται ως άλλος ταύρος εν υαλοπωλείο για την κατάσταση αυτή, που σε μια ευνομούμενη πολιτεία προσιδιάζει με πράξη εσχάτης προδοσίας από την πολιτική ηγεσία; Όχι βέβαια. Εδώ ο κ. Ρακιντζής εν μέσω απίστευτης ασυδοσίας και αυθαιρεσίας, διαπίστωσε πρόσφατα ότι η δημόσια διοίκηση έχει “βελτιωθεί”. Έλα Θεέ στον τόπο σου! Ο εν λόγω κύριος και οι εισαγγελικοί λειτουργοί της χώρας έχουν άλλες πιο σοβαρές υποχρεώσεις. Να νομιμοποιούν το ξεπούλημα της χώρας.

Το πιο σοβαρό όμως είναι το εξής: Πώς είναι δυνατόν να εξαρτάς την επιχειρησιακή δυνατότητα των σωμάτων ασφαλείας από ιδιώτες παρόχους και μάλιστα πολυεθνικές; Ιδίως σ’ ένα τόσο κρίσιμο κομμάτι, όπως είναι οι επικοινωνίες.

Καταλαβαίνετε τώρα γιατί μερικοί απ’ εμάς φωνάζουμε ότι οι επικοινωνίες των ενόπλων δυνάμεων της χώρας εξαρτώνται πια από τα βίτσια της Deutsche Telecom, δηλαδή από την κρατική εταιρεία του Βερολίνου; Καταλαβαίνετε ότι ουσιαστικά οι ένοπλες δυνάμεις της χώρας δεν διαθέτουν αξιόπιστες επικοινωνίες; Δεν διαθέτουν ούτε καν δορυφορικές επικοινωνίες από τότε που οι κυβερνώντες ιδιωτικοποίησαν τον Hellasat.

Μας έχουν μετατραψεί σκόπιμα σε μια εντελώς ανοχύρωτη χώρα. Εύκολος στόχος, ή λεία για οποιονδήποτε.

Αναρτήθηκε από ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΑΖΑΚΗΣ στις 11:12 μ.μ.

Ο πόλεμος για την παγκόσμια ηγεμονία

Λογότυπο ΕΠΑΜ

sf-013a11Α

Ρωσικά βομβαρδιστικά με δυνατότητα να φέρουν πυρηνικά «δοκίμασαν» την αεράμυνα (NORAD) των ΗΠΑ 16 φορές τις τελευταίες 10 ημέρες. Τέτοια δραστηριότητα, λένε οι ειδικοί, έχει να σημειωθεί από την εποχή της ΕΣΣΔ. Εικονικές αερομαχίες πάνω από την βαλτική ανάμεσα σε ρωσικά μαχητικά και βρετανικά. Ο Γραμματέας του ΝΑΤΟ προδικάζει στρατιωτική “επίθεση” της Ρωσίας σε Ουκρανία και Πολωνία και δηλώνει ότι η “συμμαχία” είναι “έτοιμη” να αντιδράσει.

Η εμπλοκή με την Ρωσία

Ο Πούτιν με τη σειρά του τρέχει στο Σότσι, όπου έχει καλέσει τους ηγέτες του Αζερμπαϊτζάν και της Αρμενίας, ώστε να προλάβει μια κλιμάκωση της αναζωπύρωσης των εχθροπραξιών στο Ναγκόρνο Καραμπάχ. Γνωρίζει πολύ καλά ότι πρόκειται για δάκτυλο των Αμερικανών, οι οποίοι θέλουν εναγωνίως να ανοίξουν ένα δεύτερο μέτωπο για την Ρωσία. Που αλλού; Στο μαλακό της υπογάστριο.

Εν τω μεταξύ το ναζιστικό καθεστώς της Ουκρανίας μετατρέπεται όλο και περισσότερο σε ανοιχτή στρατιωτική δικτατορία με τον “εκλεγέντα” πρόεδρο Ποροσένκο να απειλεί ότι θα διαλύσει την “ράντα”, δηλαδή το κοινοβούλιο, γιατί δεν αποδέχτηκε να χαρακτηρίσει ως “τρομοκράτες” τις δυνάμεις που μάχονται για αυτοτέλεια στην ανατολική Ουκρανία. Η μαζική άρνηση στράτευσης που έχει αγκαλιάσει σχεδόν το σύνολο της Ουκρανίας, έχει φέρει σε αδιέξοδο το καθεστώς το οποίο απαντά με απαγωγές, δολοφονίες, τρομοκρατία.

Ταυτόχρονα το Κίεβο εντείνει τις στρατιωτικές του επιχειρήσεις εναντίον των ανταρτών στην ανατολική Ουκρανία με μαζικές εκκαθαρίσεις πληθυσμού. Την αποσύνθεση του στρατού της Ουκρανίας με την αυτομόληση ολόκληρων μονάδων στους αντάρτες και τους Ρώσους, αλλά και τις μεγάλες απώλειες που υφίσταται στις μάχες, το καθεστώς του Κιέβου αντισταθμίζει με πλήγματα στον άμαχο πληθυσμό της περιοχής.

Ο πανικός του είναι τέτοιος που άρχισε πλέον να εκβιάζει ανοιχτά τη Δύση, ανακοινώνοντας ότι είναι έτοιμο να διακόψει την διεύλευση αερίου από την Ρωσία προς την Ευρώπη. Η απάντηση του ΝΑΤΟ ήταν άμεση με αποστολή μεγάλης ποσότητας οπλισμού και μισθοφόρων.

Κυρώσεις και αντίμετρα

Μόλις προχθές ο Ομπάμα με δηλώσεις του άφησε ανοιχτό το ενδεχόμενο ενός νέου γύρου κυρώσεων προς την Ρωσία. Η Ρωσία με τη σειρά της απαγόρευσε ως αντίμετρα τις εισαγωγές φρούτων, λαχανικών, κρέατος, ψαριών και γαλακτοκομικών προϊόντων από τις 28 χώρες της ΕΕ, τις ΗΠΑ, τον Καναδά, τη Νορβηγία και την Αυστραλία για ένα χρόνο.

Το εμπόριο της ΕΕ εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από τις ρωσικές εισαγωγές τροφίμων. Πέρυσι, η Ρωσία αγόρασε τρόφιμα αξίας 16 δις δολαρίων από το μπλοκ, ή περίπου 10% του συνόλου των εξαγωγών, σύμφωνα με την Eurostat. Μπορεί να φανταστεί κανείς ζημιά που θα υποστεί η ΕΕ, με δεδομένη την καθοδική τάση της οικονομίας της. Περισσότερο θα πληγούν χώρες όπως Γερμανία, Πολωνία, Ολλανδία.

Τα επιτελεία της ΕΕ έχουν πανικοβληθεί από τις συνέπειες τις Ρωσικές απαγορεύσεις και σκέφτεται να προσφύγει στον Παγκόσμιο Οργανισμό Εμπορίου. Στον ίδιο ΠΟΕ που στις αρχές του μήνα η Ινδία τίναξε στον αέρα τις συνομιλίες για το διεθνές εμπόριο, διότι οι ΗΠΑ και η ΕΕ αρνιόταν να τεθεί στο τραπέζι η ασφάλεια τροφίμων.

Η απειλή της Κίνας

Κι ενώ οι κυρώσεις δίνουν την ευκαιρία στην Ρωσία να δυναμώσει τους εμπορικούς της δεσμούς με τις χώρες της Λατινικής Αμερικής, οι οποίες δηλώνουν έτοιμες να καλύψουν το “κενό”, η Μόσχα προχωρά σε περισσότερες συμφωνίες νομισματικών swap με το Πεκίνο με σκοπό να αποφύγουν τις συναλλαγές σε δολλάρια. Την ίδια ώρα η Κίνα δυναμώνει την οικονομική της εξόρμηση δημιουργώντας ένα δίκτυο διεθνών συναλλαγών με περισσότερες χώρες από τις ΗΠΑ.

Ως το 2006, οι ΗΠΑ ήταν ο μεγαλύτερος εμπορικός εταίρος για 127 χώρες, έναντι μόλις 73 για την Κίνα. Από το 2012 και μετά αντιστράφηκαν οι όροι για τις δυο χώρες. Η Κίνα συνιστά τον μεγαλύτερο εμπορικό εταίρο για 124 χώρες, έναντι 76 για τις ΗΠΑ.

Σήμερα η Κίνα έχει βαθύνει περισσότερο τις οικονομικές σχέσεις με τους εταίρους της, πέρα από το απλό εμπόριο. Για παράδειγμα πρότεινε στην Νικαράγουα να χρηματοδοτήσει και να κατασκευάσει την δημιουργία νέας διώρυγας που θα συνδέει τον Ατλαντικό με τον Ειρηνικό, ανταγωνιστική της διώρυγας του Παναμά. Στην Αίγυπτο πρότεινε αντίστοιχα μια δεύτερη διώρυγα σαν αυτή του Σουέζ.

Κι όλα αυτά χωρίς στρατιωτική παρουσία, ή ανταλλάγματα υποτέλειας όπως συνηθίζουν να απαιτούν οι Αμερικανοί και οι Ευρωπαίοι. Αν σ’ όλα αυτά προσθέσουμε και τις πρόσφατες συμφωνίες των BRICS (Βραζιλία, Ρωσία, Ινδία, Κίνα, Νότια Αφρική) για δημιουργία δικών τους τραπεζών ανάπτυξης και δανεισμού, ώστε να μην είναι αναγκασμένες οι χώρες που εισέρχονται σε ύφεση να καταφεύγουν στο ΔΝΤ, ή στην Παγκόσμια Τράπεζα, τότε μπορούμε να αντιληφθούμε ότι δημιουργείται αργά, αλλά σταθερά μια εναλλακτική διεθνής αρχιτεκτονική σχέσεων, έξω από τους καταναγκασμούς και τις εξαρτήσεις του διεθνούς συστήματος όπου ηγούνται οι ΗΠΑ και η ΕΕ.

Όταν κρίνεται η παγκόσμια ηγεμονία…

Οι ΗΠΑ αρχίζει να ασφυκτιά. Το ίδιο και η ΕΕ. Είναι τα κέντρα όπου συγκεντρώνεται ο μεγαλύτερος όγκος τοκογλυφικού και εικονικού κεφαλαίου, αλλά η οικονομική τους εμβέλεια όλο και περιορίζεται. Όχι μόνο λόγω των εναλλακτικών οικονομικών σχέσεων που προσφέρουν χώρες όπως η Ρωσία, η Κίνα, η Ινδία, κοκ. Αλλά πρωτίστως λόγω της συνεχιζόμενης κρίσης που δεν τους επιτρέπει ούτε καν να ανακάμψουν.

Ο τρόμος που διακατέχει τα επιτελεία των ΗΠΑ και της ΕΕ είναι να μην περιπέσουν σε κατάστασηglut, δηλαδή κορεσμού. Με άλλα λόγια να μην αντιμετωπίσουν μια κατάσταση κορεσμού κεφαλαίων, τα οποία δεν θα μπορούν να τα τοποθετήσουν κερδοφόρα ούτε στο εσωτερικό, αλλά ούτε και στο εξωτερικό. Το φαινόμενο αυτό ήδη αρχίζει να φαίνεται στην ΕΕ καθώς τα επιτόκια μηδενίζονται και το φαντασμα του αποπληθωρισμού αρχίζει να στοιχειώνει το σύνολο της ευρωζώνης.

Οι ΗΠΑ δεν πηγαίνουν πίσω. Με αποτυχημένες όλες τις συνταγές νομισματικής τόνωσης της οικονομίας, τι τους μένει; Ο παραδοσιακός τρόπος. Πόλεμος και στρατιωτικές επεμβάσεις. Την προηγούμενη εβδομάδα ο Λευκός Οίκος οργάνωσε την μεγαλύτερη συγκέντρωση ηγετών εξ Αφρικής με σκοπό να προωθηθούν οι οικονομικές σχέσεις των ΗΠΑ με την ήπειρο, ώστε εκτός όλων των άλλων να εξισοροπήσουν την οικονομική διείσδυση κυρίως της Κίνας, αλλά και της Ινδίας.

Παρά τις φανφάρες και τις υπερφύαλες δηλώσεις των αμερικανών αξιωματούχων και του ίδιου του Ομπάμα, η συνάντηση ήταν μια αποτυχία. Κανείς από τους Αφρικανούς ηγέτες δεν έκανε “ενθουσιώδεις” δηλώσεις, ούτε καν για τα μάτια της δημοσιότητας. Κι έτσι οι ΗΠΑ εξαρτούν πλέον την παρουσία τους στην ήπειρο πρωτίστως από την στρατιωτική τους εμπλοκή. Οι ΗΠΑ έχουν ενεργή στρατιωτική παρουσία σε 20 χώρες της Αφρικής.

…ο πόλεμος είναι η ύστατη διέξοδος

Όταν ο οικονομικός επεκτατισμός μπλοκάρεται, ή έστω εξασθενεί, τότε ο πόλεμος είναι η μόνη λύση για την διασφάλιση της παγκόσμιας ηγεμονίας των ΗΠΑ και των συμμάχων τους. Και ο πόλεμος ιδιαίτερα απέναντι σε ισχυρούς αντιπάλους, που απειλούν την παγκόσμια οικονομική κυριαρχία, ξεκινά πάντα με εμπορικούς και οικονομικούς πολέμους. Έτσι έγινε κατά κόρο λίγο  πριν ξεσπάσει ο πρώτος παγκόσμιος πόλεμος πριν εκατό χρόνια. Έτσι έγινε και στον μεσοπόλεμο προετοιμάζοντας το ξέσπασμα του δευτέρου. Έτσι γίνεται και σήμερα.

Μόνο που σήμερα οι πόλεμοι δεν είναι αναγκαίο να πάρουν την μορφή παγκόσμιας σύρραξης, όπως έγινε με τους δυο παγκοσμίους πολέμους. Αρκεί να πάρουν την μορφή παγκόσμιας σφαγής μέσα από περιφερειακές συρράξεις, ανοιχτές επεμβάσεις και εμφυλίους ανάμεσα σε φυλάρχους, όπου ολόκληρα κράτη και λαοί παραδίδονται στην πυρά. Όπως γίνεται στην Ουκρανία, στη Λιβύη, στην Γάζα, στο Ιράκ και έπεται συνέχεια.

Όσο βαθαίνει η παγκόσμια κρίση και χώρες όπως η Ρωσία, η Κίνα, η Ινδία, κοκ, θα αναγκάζονται να αναζητήσουν εναλλακτικούς τρόπους εμπορίου και οικονομικών σχέσεων, παρά και ενάντια στην Ουάσινγκτον και τις Βρυξέλλες, τόσο οι ΗΠΑ και η ΕΕ θα φαίρνουν τον πόλεμο σε κάθε γειτονιά του πλανήτη. Μεχρι οι λαοί να κάνουν το ιστορικό τους καθήκον.

Αναρτήθηκε από ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΑΖΑΚΗΣ στις 10:36 π.μ.

Ε.ΠΑ.Μ.: ΕΝΦΙΑ ένας νόμος που πρέπει να καταργηθεί στην πράξη.

Λογότυπο ΕΠΑΜ

sf-013a11Α

Μετά τη θύελλα αντιδράσεων που προκάλεσε η κλήση της εφορίας για την πληρωμή στο τέλος του μήνα της 1ης δόσης του περίφημου ΕΝΦΙΑ, δηλαδή του φόρου που επιβλήθηκε από την μνημονιακή κυβέρνηση σε κάθε εμπράγματο δικαίωμα επί της ελληνικής γης, όπου και ο τελευταίος πολίτης αντιλήφθηκε την σκοπιμότητα αυτής της ληστρικής σε βάρος της περιουσίας των πολιτών φορολόγησης, το κατοχικό καθεστώς έκανε ένα βήμα πίσω.

Οι βουλευτές και οι υπουργοί του αναγκάστηκαν να παραδεχθούν «λάθη» στον υπολογισμό του φόρου και τελικά παρατάθηκε η προθεσμία καταβολής της 1ης δόσης κατά ένα μήνα, προκειμένου να διορθωθούν αυτά τα «λάθη», με την πασίγνωστη πλέον μέθοδο της «εντολής» Σαμαρά, που ανακοίνωσε περιχαρής ο έτερος των συμβαλλομένων και συναγωνιζόμενος σε εθελοδουλία και δωσιλογισμό τον πρώτο, Βενιζέλος.

Στην πραγματικότητα, το καθεστώς πέτυχε αρχικά τον στόχο του. Αφού και με αυτή ακόμα την «υποχώρηση» και την αναγνώριση «λαθών» στον υπολογισμό του ληστρικού φόρου, κατόρθωσε να μεταφέρει -βοηθούντων και των γνωστών ΜΜΕ- τη συζήτηση για τη νομιμότητα και τη σκοπιμότητα της επιβολής της εξοντωτικής αυτής φορολόγησης, στο πεδίο των υποτιθέμενων λαθών που χρήζουν διόρθωσης, ή των όποιων ελαφρύνσεων τελικά θα αποφασιστούν, για να «χρυσωθεί το χάπι».

Για το Ενιαίο Παλλαϊκό Μέτωπο το θέμα είναι απολύτως ξεκάθαρο. Δεν πρόκειται για την ανάγκη διόρθωσης των όποιων λαθών, υπαρκτών, ή μη, ούτε για το ύψος του φόρου που καλούνται να καταβάλουν οι πολίτες, ούτε ακόμα αν αυτός εξοφληθεί σε τρεις, πέντε, ή περισσότερες δόσεις.Ο φόρος αυτός είναι ληστρικός, παράνομος και καταχρηστικός στη σύλληψή του και αποβλέπει στη σταδιακή εκποίηση της ιδιωτικής περιουσίας των Ελλήνων πολιτών και κυρίως των πλέον αδυνάτων, καθώς και των ταχύτατα φτωχοποιούμενων «μεσαίων» στρωμάτων του πληθυσμού, που διαθέτουν -μετά το Δημόσιο- το μεγαλύτερο μέρος των εμπραγμάτων δικαιωμάτων ιδιοκτησίας επί του ελληνικού εδάφους.

Είχαμε έγκαιρα προειδοποιήσει, ήδη από το 2011: Η πολιτική της βάρβαρης εσωτερικής υποτίμησης ένα και μόνο σκοπό είχε, την απαξία κάθε περιουσιακού στοιχείου, είτε δημόσιου, είτε ιδιωτικού και τη σταδιακή εκποίησή του με κάθε πρόσφορο μέσο. Τη δημόσια περιουσία ανέλαβε το ΤΑΙΠΕΔ. Την ιδιωτική περιουσία οι τράπεζες και η εφορία. Και ο ΕΝΦΙΑ είναι το εργαλείο για την επίτευξη του τελικού στόχου εκκαθάρισης από κάθε διεκδίκηση και εμπράγματο δικαίωμα που υφίσταται επί ελληνικού εδάφους και η παράδοση καθαρού του «οικοπέδου» στους «γύπες» των διεθνών αγορών και στα εγχώρια «κοράκια», που προσδοκούν σε ό,τι απομείνει από τη λεία.

Για το λόγο αυτόν, το Ε.ΠΑ.Μ. καλεί τους πολίτες να μην παρασυρθούν και πέσουν στη παγίδα. Ο μόνος δρόμος είναι να αρνηθούν να πληρώσουν αυτόν τον φόρο, αλλά και κάθε φόρο από εδώ και πέρα.

Η πιο δίκαιη πράξη, η πιο έντιμη στάση, η πιο ταξική, αλλά και συνάμα πατριωτική ενέργεια, που οι συνθήκες των καιρών επιβάλλουν σε όλους, είναι η άρνηση πληρωμής του ΕΝΦΙΑ και όχι μόνον αυτού.

Το Ε.ΠΑ.Μ. καλεί κάθε συλλογικότητα, κάθε σωματείο καταναλωτών, κάθε ένωση πολιτών να προσφύγουν μαζικά κατά της νομιμότητας και της συνταγματικότητας του νόμου.

Το Ε.ΠΑ.Μ. καλεί επίσης ανοιχτά όλες τις εξωκοινοβουλευτικές, αλλά και τις κοινοβουλευτικές δυνάμεις της αντιπολίτευσης, να αφουγκραστούν τις ανάγκες των καιρών και όλοι μαζί να εργαστούμε για την οργάνωση ενός παλλαϊκού μετώπου άρνησης πληρωμής και τελικής κατάργησης των ληστρικών φόρων.

Αθήνα 7 Αυγούστου 2014

Η Πολιτική Γραμματεία του Ε.ΠΑ.Μ.

Αναρτήθηκε από ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΑΖΑΚΗΣ στις 6:08 μ.μ.

Να πώς θα χάσετε ακόμη και την πρώτη σας κατοικία

Λογότυπο ΕΠΑΜ

sf-013a11Α

Θέλετε να μάθετε πώς θα χάσετε ότι ακίνητο διαθέτετε; Απλά ασχοληθείτε λίγο να καταλάβετε τι σημαίνει Ενιαίος Φόρος Ακινήτων (Εν.Φ.Α.). Ο συγκεκριμένος φόρος δεν επιβάλλεται στα ακίνητα, αλλά στο δικαίωμα ιδιοκτησίας. Ανεξάρτητα εισοδηματικής, ή άλλης κατάσταστης που καθορίζει την φοροδοτική του ικανότητα. Όποιος διαθέτει “ακίνητο”, το οποίο κατά τους κυβερνώντες είναι οτιδήποτε αφορά σε εμπράγματη ιδιοκτησία γης, όπως οικόπεδο, χωράφι, αγροκήπιο, κτίσμα, οίκημα, οικοδομή και γενικά οποιαδήποτε μετρήσιμη επιφάνεια σε τετραγωνικά, οφείλει να πληρώνει φόρο.

Δεν έχει καμιά σημασία πώς απέκτησες το ακίνητο. Δεν έχει σημασία αν σου αποδίδει ή όχι εισόδημα. Έτσι ή αλλιώς η κατοχή ακινήτου αποτελεί από μόνη της τεκμήριο εισοδήματος. Δεν έχει σημασία σε τι κατάσταση, ή ποια είναι η χρήση του ακινήτου. Και μόνο το γεγονός ότι υπάρχει ακίνητο – κατά τον προσδιορισμό των κυβερνώντων – υποχρεούσε σε Εν.Φ.Α. Χώρια τα τεκμήρια και τα άλλα χαράτσια. Δηλαδή υποχρεούσε να πληρώνεις στο κράτος προκειμένου να το έχεις. Κάθε χρόνο. Έχεις, δεν έχεις.

Φανταστείτε μια οικογένεια από τις πολλές που έχει αγοράσει με δάνειο ένα σπίτι και το χρωστά ακόμη στην τράπεζα. Η οικογένεια αυτή υποχρεούτε να πληρώσει και Εν.Φ.Α.. Κι αν η οικογένεια αυτή, όπως οι περισσότερες, μόλις και μετά βίας βγάζει τη δόση προς την τράπεζα, που θα βρει να πληρώσει τον φόρο; Θα κόψει το λαιμό της. Κι αν δεν έχει, τότε απλά οι κυβερνώντες θα βγάλουν το ακίνητο στον πλειστηριασμό. Αρκεί να υπάρχει οφειλή άνω των 500 ευρώ προς την εφορία.

Και τι θα γίνει με τις οικογένειες που αδυνατούν να πληρώσουν τις τράπεζες για το οικιστικό τους δάνειο και μετά την προσφυγή τους στη δικαιοσύνη μπόρεσαν να πετύχουν κάποια οριακά ευνοϊκή ρύθμιση; Αν δεν έχουν να πληρώσουν τον Εν. Φ. Α., την πάτησαν χοντρά. Το ακίνητο θα βγει στο σφυρί με συνοπτικές διαδικασίες. Και να θυμάστε για το “δημόσιο” δεν ισχύει η προστασία της πρώτης κατοικίας. Δηλαδή μπορεί να βγάλει σε πλειστηριασμό ακόμη και την πρώτη κατοικία για οφειλή από 500 ευρώ και πάνω.

Και ξέρετε τι συμβαίνει όταν το ακίνητο που χρωστάτε στην τράπεζα το βγάζει το “δημόσιο” σε πλειστηριασμό; Πληρώνεται και η τράπεζα. Κρατά το “δημόσιο” την οφειλή και τα υπόλοιπα, αν περισσεύουν, εξοφλείται η τράπεζα. Είτε ο ιδιοκτήτης έχει πάρει δικαστικές αποφάσεις που τον προστατεύουν, είτε όχι. Και ανεξάρτητα από το αν πρόκειται για πρώτη κατοικία, που κατά τ’ άλλα προστατεύεται έναντι των τραπεζών.

Με άλλα λόγια οι κυβερνώντες με τον Εν.Φ.Α. δεν επιβάλλουν μόνο χαράτσι στο δικαίωμα ιδιοκτησίας ακινήτου, έχουν αναλάβει να κάνουν και την βρωμοδουλιά των τραπεζών. Θα βγάζουν στο σφυρί ακίνητα, ακόμη και πρώτες κατοικίες, για οφειλές προς την εφορία, έτσι ώστε να εισπράτουν και οι τράπεζες. Χωρίς τα εμπόδια των δικαστικών αποφάσεων και της προστασίας της πρώτης κατοικίας, που για τους τραπεζίτες και την τρόικα αποτελούν σοβαρό αγκάθι, όπως επανειλλημένα έχει πει και ο κ. Τόμσεν.

Κατά τ’ άλλα οφείλουμε όλοι μας να είμαστε πανευτυχείς γιατί ο ανεκδιήγητος Γκίκας και ο Σαμαράς αναγνώρισε τα “λάθη” του Εν.Φ.Α. και μετά την σικέ “ανταρσία” των βουλευτών της συμπολίτευσης δεν πρόκειται να υπερκοστολογήσουν τον συγκεκριμένο φόρο. Ουρά! Στο ερώτημα βέβαια με ποιο δικαίωμα φορολογούν και μάλιστα παντελώς αυθαίρετα το δικαίωμα της ιδιοκτησίας, αυτό το άφησαν να αιωρείται μιας και όπως λένε οι πιο ειλικρινείς αποτελεί “μνημονιακή υποχρέωση”. Αποτελεί δηλαδή δέσμευση προς τους δανειστές να χάσει ο μέσος Έλληνας όχι μόνο τα όποια ακίνητα κατέχει, αλλά όλα τα εμπράγματα δικαιώματά του στη γη των πατέρων του.

 

Κι αυτό βιάζει. Γιατί άραγε οι κυβερνώντες ξεκίνησαν την είσπραξη του Εν. Φ. Α. μέσα στον Αύγουστο; Αναρωτηθήκατε γιατί; Ποιο νοικοκυριό έχει διαθέσιμο εισόδημα εν μέσω καλοκαιριού για να πληρώσει; Θα μου πείτε θα κάνει ρύθμιση. Και μόλις την κάνει θα του έρθει η επόμενη δόση για να εκτινάξει την οφειλή προς την εφορία ακόμη κι εκείνων των λίγων που δεν είχαν μέχρι σήμερα.

Ταυτόχρονα μέσα στον Αύγουστο πόσοι θα αντιληφθούν το μέγεθος του προβλήματος που δημιουργεί ο Εν.Φ.Α. ειδικά για εκείνους που έχουν δανειστεί για να αγοράσουν πρώτη κατοικία και σήμερα με τα χίλια ζόρια εξυπηρετούν τα τραπεζικά δάνεια; Οι κυβερνώντες επενδύουν στα “μπάνια του λαού”. Κι όταν τα νοικοκυριά συνηδειτοποιήσουν τι τους έχει συμβεί θα είναι αργά να ασκήσουν ακόμη και προσφυγές στη δικαιοσύνη.

Όχι μόνο λόγω Αυγούστου, αλλά γιατί από τον Σεπτέμβριο – όπως μας πληροφορεί το ΔΝΤ – πρόκειται να κατατεθεί προς ψήφιση ο νέος Κώδικας Πολιτικής Δικονομίας, που θα προβλέπει διαδικασίες αστραπής για κατασχέσεις και πλειστηριασμούς, αλλά και θα αυξήσουν ακόμη περισσότερο τα κόστη προσφυγής στη δικαιοσύνη. Όπως και να το δει κανείς ήρθε η ώρα της αλήθειας. Ο μέσος Έλληνας έχει ήδη υποβιβαστεί σε δουλοπάροικο των δανειστών και των τραπεζών με σέμπρο το πολιτικό προσωπικό της χώρας. Και θα πρέπει να αποδεχθεί τη νέα κοινωνική του υποτέλεια, θέτοντας την όποια ιδιοκτησία του στη διάθεση των νέων αρχόντων, των κλεπτοβαρώνων του χρήματος.

Αναρτήθηκε από ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΑΖΑΚΗΣ στις 12:26 μ.μ.

Η ώρα της αμείλικτης επιλογής πλησιάζει κι ο καθένας μας ας κάνει το κουμάντο του…

Λογότυπο ΕΠΑΜ

sf-013a11Α

Ο Αύγουστος αυτός από πολλές απόψεις μοιάζει με τον Αύγουστο του 2007. Να θυμηθούμε ότι τότε άρχισαν να καταρρέουν οι χρηματιστικές αγορές λόγω της μαζικής εκποίησης τίτλων με εγγύησεις τα δάνεια υψηλού ρίσκου των ΗΠΑ. Ήταν το πρελούδιο που τελικά οδήγησε στο κραχ του Οκτωβρίου 2008 μετά την κατάρρευση της τράπεζας Lehmann Brothers. Από τότε η παγκόσμια οικονομία και κυρίως τα δυο μεγαλύτερα κέντρα της, οι ΗΠΑ και η Ευρωζώνη, έχουν επιδοθεί σ’ έναν απεγνωσμένο αγώνα δρόμου να απομακρύνουν ένα νέο καταστροφικό κραχ.

Τι κατάφεραν μετά από σχεδόν 6 χρόνια παγκόσμιας κρίσης; Να εκτινάξουν τον όγκο του πλασματικού κεφαλαίου, δηλαδή των χρηματαγορών, παγκόσμια σε επίπεδα που ξεπερνούν πια το ύψος ρεκόρ του 2007, ενώ η παγκόσμια οικονομία έχει συρρικνωθεί από τότε κατά το μέγεθος μιας Γερμανίας. Να δημιουργήσουν τέτοια επίπεδα κοινωνικής ανισότητας και υποβάθμισης της ζωντανής εργασίας, που έχουν οδηγήσει την πραγματική οικονομία σε μια πρωτόγνωρη ύφεση δίχως δυνατότητα διαφυγής.

Η ανισότητα υπονομεύει την όποια ανάκαμψη…

Το γεγονός αυτό αναγκάζει ακόμη και τυπικούς εκπροσώπους των χρηματαγορών να κρούουν τον κώδωνα του κινδύνου. Μόλις χθες ο οίκος Standard & Poor’s δημοσίευσε μια μελέτη με τον χαρακτηριστικό τίτλο: Πώς η αυξανόμενη εισοδηματική ανισότητα υπονομεύει την οικονομική άνοδο των ΗΠΑ… Για φανταστείτε σε τι αδιέξοδο βρίσκεται το παγκόσμιο σύστημα και οι ίδιες οι ΗΠΑ, για να φτάνει μέχρι και η S&P να ομολογεί το προφανές.

Σ’ αυτήν αναφέρει χαρακτηριστικά: “Υψηλότερα επίπεδα εισοδηματικής ανισότητας αυξάνουν την πολιτική πίεση, αποθαρρύνοντας το εμπόριο, τις επενδύσεις και τις προσλήψεις… Εκτός από τις ακραίες διακυμάνσεις της οικονομίας, τέτοιες ανισορροπίες στο εισόδημα τείνουν να αμβλύνουν την κοινωνική κινητικότητα και να παράγουν ένα λιγότερο εκπαιδευμένο εργατικό δυναμικό, το οποίο δεν μπορεί να ανταγωνιστεί σε μια μεταβαλλόμενη παγκόσμια οικονομία. Αυτό μειώνει τις μελλοντικές προοπτικές εισοδήματος και τις δυνατότητες μακροπρόθεσμης ανάπτυξης, παγιώνονται οι πολιτικές επιπτώσεις και επεκτείνονται τα προβλήματα.”

Και καταλήγει στο συμπέρασμα: “Η επισκόπησή μας των δεδομένων, καθώς και ο πλούτος της έρευνας για το θέμα αυτό, μας οδηγεί στο συμπέρασμα ότι το τρέχον επίπεδο της εισοδηματικής ανισότητας στις ΗΠΑ επηρεάζει αρνητικά την αύξηση του ΑΕΠ, σε μια εποχή που η μεγαλύτερη οικονομία του κόσμου πασχίζει να ανακάμψει από τη Μεγάλη Ύφεση [εννοεί αυτή που ξέσπασε με το κραχ του 2008] και η κυβέρνηση είναι σε ανάγκη από κεφάλαια για να υποστηρίξει τη γήρανση του πληθυσμού.”

Αν αυτά ισχύουν – και ισχύουν, όπως πολύ καλά γνωρίζουν όσοι ασχολούνται σοβαρά με το θέμα – για τις ΗΠΑ, τότε τι πρέπει να πούμε εμείς στην Ελλάδα, αλλά και οι άλλοι λαοί στην ευρωζώνη, όπου οι πολιτικές οριζόντιων περικοπών και εισοδηματικής ανισότητας προκειμένου να διασωθεί το ευρώ και οι τράπεζες, είναι πολύ χειρότερες απ’ ότι στις ΗΠΑ; Μάλιστα πρόσφατα το Economist(19/7) σε μια κρίση πανικού και υστερίας μπροστά στη νέα διαφαινόμενη επιδείνωση της αμερικανικής οικονομίας, στο κεντρικό άρθρο του ζητά από τις ΗΠΑ να μιμηθούν την Ευρώπη στον τρόπο ολοκληρωτικής διάλυσης του κοινωνικού κράτους και των δικαιωμάτων της εργασίας.

Εντός των πλαισίων, το πλήρες αδιέξοδο…

Το δυστύχημα όμως για το παγκόσμιο σύστημα, για το σύστημα που αντιπροσωπεύουν οι ΗΠΑ και η ευρωζώνη, δεν είναι δυνατόν πλέον να υπάρξει διορθωτική πολιτική που να αντιμετωπίζει τις ανισότητες. Ούτε καν με τους όρους που έγινε την εποχή του μεταπολεμικού “κοινωνικού συμβολαίου” στην Ευρώπη και αλλού. Δεν το επιτρέπει το μέγεθος των διεθνών χρηματαγορών και των τραπεζών.

Σήμερα ο εξέχων εκπρόσωπος του παγκόσμιου καπιταλισμού, ο κατ’ εξοχήν “συλλογικός κεφαλαιοκράτης” – για να θυμηθούμε έναν όρο του Μαρξ – δεν είναι ούτε το κράτος, ούτε ο επιχειρηματίας. Είναι η τράπεζα και ο επενδυτής της χρηματαγοράς. Κι αυτούς δεν τους αφορά η οικονομία με όρους ενεργούς ζήτησης και προσφοράς. Τα κέρδη τους δεν εξαρτώνται από τις επενδύσεις στην παραγωγή, τις πωλήσεις εμπορευμάτων και την μισθωτή απασχόληση. Το δικό τους κέρδος μετριέται από τις αποδόσεις χαρτιών στο χρηματιστήριο και τις αγορές χρήματος. Πράγμα που έχει οδηγήσει στην σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της χρηματιστικής κερδοσκοπίας σε βάρος ακόμη και των πιο παραδοσιακών μορφών καπιταλιστικού κέρδους.

Κι έτσι μέσα στα 6 χρόνια της παγκόσμιας ύφεσης που κατάφερε στις πλάτες μιας τερατώδους αναδιανομής εισοδήματος και πλούτου διεθνώς, με την πραγματική οικονομία να γνωρίζει τις χαμηλότερες ιστορικά επιδόσεις της, τουλάχιστον για έναν ολόκληρο αιώνα, ο σημερινός “συλλογικός κεφαλαιοκράτης” κατόρθωσε να εκτινάξει τις αποδόσεις της χρηματαγοράς σε επίπεδα υψηλότερα του 2007. Το αποτέλεσμα είναι να δημιουργήσει μια ακόμη πιο αδύναμη οικονομία με χρηματαγορές πολύ πιο επιρρεπείς και ανοιχτές στα κραχ.

Σε αναμονή ενός νέου μεγάλου κραχ…

Σήμερα, ακόμη και η πιο περιορισμένη “διόρθωση” της χρηματιστικής αγοράς, είναι σε θέση να πυροδοτήσει ένα παγκόσμιο κραχ πολύ πιο ισχυρό από αυτό του 2008, αλλά και του 1929-33. Κι απ’ ότι φαίνεται βρισκόμαστε ήδη σε μια τέτοια τροχιά.

Ξεκίνησε μ’ ένα κύμα εκποιήσεων μετοχών στο χρηματιστήριο της Νέας Υόρκης την προηγούμενη εβδομάδα. Συνεχίζεται από την Δευτέρα με πτώση των χρηματιστηρίων στην Ευρώπη, όπου τα χρηματιστήρια της Ιταλίας και της Ισπανίας πλήττονται ιδιαίτερα. To ίδιο και στην Ασία. Μέχρι και η Κίνα νιώθει τη θερμότητα της χρηματιστικής κρίσης.

Οι αναλυτές αποδίδουν αυτή τη “διόρθωση” – όπως ελπίζουν – των αγορών στις γεοπολιτικές εντάσεις και σε άλλους συγκυριακούς παράγοντες. Δεν έχουν πντελώς άδικο. Όντως οι γεοπολιτικές εντάσεις θα εντισχύσουν την αστάθεια. Όμως και οι γεωπολιτικές εντάσεις με τη σειρά τους είναι προϊόν όχι απλά κάποιων “κακών” ή “άστοχων” πολιτικών επιλογών, αλλά της ίδιας της ανάγκης πρόσθετων ευκαιριών κέρδους στις χρηματαγορές σε συνθήκες παγκόσμιας ύφεσης.

Η  αλήθεια λοιπόν είναι ότι μάλλον βρισκόμαστε μπροστά σε ένα τεράστιο κύμα εκποίησης χαρτιών ανάλογο με εκείνο του Αυγούστου 2007. Ίσως και μεγαλύτερο. Καταμεσής μιας παγκόσμιας ύφεσης. Αυτοί που γνωρίζουν ήδη κρατούν την αναπνοή τους, καθώς βλέπουν να συνεχίζεται η καθοδική τάση των αγορών.

Οι γνωρίζοντες δεν αγωνιούν μόνο για ένα πιθανό κραχ, που τελικά είναι σίγουρο ότι η παγκόσμια οικονομία δεν θα το γλυτώσει, αλλά και για την “φούσκα” των παραγώγων, που αισίως έχει ξεπεράσει κατά πολύ το ύψος του 2007 και βρίσκεται κοντά στα 700 τρις δολάρια διθνώς. Το κραχ του 2008 δεν πυροδότησε την κατάρρευση της αγοράς παραγώγων κι έτσι τα κράτη κατόρθωσαν να διασώσουν τις παγκόσμιες τράπεζες και χρηματαγορές. Βέβαια με τρομακτικές επιπτώσεις στους λαούς και στην κατάσταση της παγκόσμιας οικονομίας, την οποία βύθισε σε μια πρωτοφανή Μεγάλη Ύφεση.

Τι θα γίνει τώρα, αν τελικά καταρρεύσει η αγορά παραγώγων μετά από ένα ενδεχόμενο κραχ; Κανένα κράτος, ή συνδυασμός κρατών δεν θα μπορέσει να περισώσει τις μεγάλες τράπεζες και τα επενδυτικά κεφάλαια που κερδοσκοπούν στις χρηματαγορές. Μόνο η γνωστή Deutsche Bankδιαθέτει στα χαρτοφυλάκιά της περί τα 75 τρις δολάρια σε παράγωγα. Μαζί με την GoldmanSachs, η οποία διαθέτει άλλα 45 τρις δολάρια σε παράγωγα, υπερβαίνουν το παγκόσμιο ΑΕΠ σχεδόν κατά 160%. Φανταστείτε μόνο τι θα γίνει αν και όποτε καταρρεύσει η αγορά παραγώγων.

Τι σημαίνει κραχ για τους λαούς;

Αν κοιτάξει κανείς το πρόβλημα από την σκοπιά των λαών, θα διαπιστώσει ότι το πρόβλημα δεν είναι αυτό καθαυτό το κραχ. Αντίθετα, το κραχ μαζί με μια ενδεχόμενη κατάρρευση της αγοράς παραγώγων, αποτελεί μια βίαιη αναπροσαρμογή ισορροπιών σε μια οικονομία με τόσο βαθιές ανισσοροπίες που χωρίς κραχ και επαναλαμβανόμενες μεγάλες υφέσεις, δεν μπορεί ούτε καν να συνεχίσει όπως είναι. Το κορυφαίο πρόβλημα για τους λαούς είναι οι πολιτικές αποτροπής του κραχ και διάσωσης του “συλλογικού κεφαλαιοκράτη”.

Αν σκάσει η μπόμπα ενός παγκόσμιου κραχ είναι σίγουρο ότι η ευρωζώνη και οι τράπεζές της θα υποστούν τις μεγαλύτερες ζημιές, μιας και λόγω της νομισματικής ένωσης έχουν ελάχιστους βαθμούς ελευθερίας κίνησης σε επίπεδο οικονομικών πολιτικών. Τα επιτελεία της ευρωζώνης είναι καταδικασμένα να ακολουθούν νομισματικές μεθόδους για να αντιμετωπίσουν μια κρίση που απαιτεί ριζικά άλλου είδους πολιτικές στο επίπεδο της λαικής κατανάλωσης και της παραγωγής.

Επομένως ένα πιθανό κραχ θα οδηγήσει αναγκαστικά στο κλείσιμο πολλών τραπεζών. Πρωτίστως σε χώρες όπως η Ελλάδα.

Σε μια τέτοια περίπτωση οι κυβερνώντες κατά τη συνήθη τους πρακτική θα προχωρήσουν σε αναστολή πληρωμών προς το εσωτερικό σε μισθούς και συντάξεις, προκειμένου να διασώσουν τους ολιγάρχες και τους τραπεζίτες. Οι καταθέσεις θα κάνουν φτερά και ο πληθυσμός θα κληθεί να τα φέρει βόλτα όπως-όπως.

Φυσικά οι κυβερνώντες θα επικαλεστούν και πάλι “έκτακτες συνθήκες” για να επιβάλουν τώρα πια καθεστώς πολιορκίας με ντόπιες και ξένες δυνάμεις εξ Ευρώπης, αλλά και με το κοινοβούλιο να λειτουργεί όπως και τώρα ώστε η αντιπολίτευση να κάνει το καθήκον της – να καταγγέλει κρατώντας τα προσχήματα – αλλά χωρίς να βάζει εμπόδια στην πράξη.

Και τότε ο Έλληνας θα κληθεί να αποφασίσει. Ή να ζήσει σε κατάσταση πλήρους αποκτήνωσης, ή να σηκωθεί όρθιος για να διεκδικήσει την χώρα του. Με ή χωρίς παγκόσμιο κραχ, αυτή η ώρα της αμείλικτης επιλογής για τον καθένα από εμάς δεν θα αργήσει να έλθει. Το τι θα γίνει τελικά θα εξαρτηθεί από το αν το 10-20% του λαού μας που υπολογίζω ότι δεν έχει χάσει τις αισθήσεις του, τον πατριωτισμό του, τη θέλησή του να παλέψει για ένα καλύτερο αύριο, δικό του και των παιδιών του, θα εγκαταλήψει τα κομματικά μαντριά, τους ιδεολογικούς φραγμούς για να ενωθεί σ΄ένα αυθεντικά εθνικό απελευθερωτικό κίνημα με σκοπό να φέρει τον λυτρωμό. Διαφορετικά η Ελλάδα και ο λαός της, όπως έχουν ταυτιστεί ως έθνος ιστορικά μέχρι σήμερα, θα σβήσουν από τον οικονομικοπολιτικό χάρτη του πλανήτη.

Αναρτήθηκε από ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΑΖΑΚΗΣ στις 1:30 μ.μ.

Η Αργεντινή και εμείς, ή τι συμβαίνει όταν μια χώρα πτωχεύει…

Λογότυπο ΕΠΑΜ

sf-013a11Α

Ουρές για τρόφιμα και είδη πρώτης ανάγκης που σπανίζουν, λεηλασίες στα καταστήματα, οι τράπεζες κλειστές και εξαφανισμένες οι καταθέσεις, αδυναμία πληρωμής μισθών και συντάξεων, οι επιχειρήσεις κλείνουν η μια μετά την άλλη κι άλλα πολλά. Τα θυμάστε όλα αυτά; Αυτά δεν μας έλεγαν ότι θα συμβούν έτσι και πτωχεύσει μια χώρα; Δηλαδή έτσι κι αρνηθεί μια χώρα να πληρώσει τους δανειστές της;

Πόσες και πόσες φορές δεν τα έχουν επαναλάβει οι κυβερνώντες από την εποχή του Παπανδρέου και του Παπαδήμου, έως τους σημερινούς κλεφτοδήμους της κυβέρνησης των τοκογλύφων; Πόσες και πόσες φορές δεν τα έχουμε δει να γράφονται και να λέγονται από “αναλυτές” των τραπεζών, σούργελα καθηγητές της οικονομίας και γνωστούς “κολοσσούς” της δημοσιογραφίας; Τα ίδια δεν παπαγαλίζουν και οι οικονομικοί εγκέφαλοι τύπου Μηλιού, Σταθάκη και Σία της ομάδας Τσίπρα;

Φυσικά κανένας τους και ποτέ δεν δέχτηκε την ανοιχτή και δημόσια αναμέτρηση επιχειρημάτων. Πού τέτοια κότσια. Απλά όλοι τους είχαν και έχουν ως κοινό σκοπό να τρομοκρατήσουν τον κακομοίρη Έλληνα ώστε να αποδεχθεί το ξεπούλημα το δικό του και της πατρίδας του, ως κάτι το μοιραίο και το αναπόφευκτο.

Δεν τα βάζεις με τις αγορές και τα επιτελεία των δανειστών, γιατί θα σε συντρίψουν. Επικαλείσαι την καλή τους θέληση και διαπραγματεύεσαι με σκοπό να τους πείσεις να σε λυπηθούν. Όσο πιο καλός δούλος αποδεικνύεσαι, πιστός σαν σκύλος και χαμερπής σαν σκουλήκι, τόσο περισσότερο μπορείς να ελπίζεις στην επιείκια του αφέντη. Αυτό μας λένε και μας ξαναλένε επί της ουσίας όλοι οι δελφίνοι της εξουσίας. Δεξιοί και αριστεροί. Ποτέ ξανά στην Ελλάδα η εθελοδουλεία δεν βρισκόταν σε τέτοιο απόγειο.

Γιατί πτώχευσαν την Αργεντινή;

Και ξάφνου η Αργεντινή με δική της επιλογή κηρύσσεται από τις αγορές σε πτώχευση. Αρνείται να συμμορφωθεί με μια εξωφρενική απόφαση αμερικανικού δικαστηρίου που εξωμειώνει έναν κυρίαρχο λαό με τους ιδιώτες κερδοσκόπους που αγόρασαν τα κρατικά ομόλογα της χώρας πάμφθηνα μετά την χρεοκοπία της το 2001 και τώρα απαιτούν να πληρωθούν στο σύνολο της ονομαστικής τους αξίας. Από τον Νοέμβριο του 2012 η κυβέρνηση της Αργεντινής εκβιάζεται με όπλο τις αποφάσεις ενός υπέργηρου δικαστή της Νέας Υόρκης, οι οποίες έχουν σκοπό να γονατίσουν ένα κυρίαρχο κράτος και να το εξαναγκάσουν να γίνει ξανά υποχείριο της διεθνούς κερδοσκοπίας.

Ποιο είναι το πρόβλημα; Μετά την χρεοκοπία του 2001, η Αργεντινή, αφού πέρασε των παθών της τον τάραχο στα χέρια ενός πολιτικού και οικονομικού συστήματος που ήταν απόλυτα υποταγμένο στους διεθνείς δανειστές, αφού ο λαός της έφτασε στο έσχατο όριο της αθλιότητας, της πείνας και της μιζέριας επειδή οι κυβερνώντες του ξεπούλησαν μέτρο προς μέτρο ολόκληρη την χώρα κατ’ εντολή και υπό την άμεση επίβλεψη του ΔΝΤ και αφού εκδίωξε κακήν κακώς το πολιτικό προσωπικό που είχε οδηγήσει την χώρα στην κατάρρευση, προχώρησε στην μονομερή διαγραφή του χρέους περίπου κατά 70% με δυο swap, το 2005 και το 2010.

Όμως το πιο σημαντικό δεν είναι αυτό. Το πιο σημαντικό είναι ότι όλα αυτά τα 13 χρόνια, η Αργεντινή αναπτύσσεται και μάλιστα με υψηλούς ρυθμούς χωρίς να έχει την ανάγκη να δανείζεται από τις διεθνείς κεφαλαιαγορές. Και παρά τις κασσάνδρες ούτε καν έλλειψη ξένων επενδύσεων δεν εμφανίστηκε στην οικονομία της. Μάλιστα οι εισροές Άμεσων Ξένων Επενδύσεων στην Αργεντινή ανέκαμψαν μέσα σε δυο χρόνια μετά την χρεοκοπία του 2001, ενώ τα επόμενα χρόνια κορυφώθηκαν.

Πώς είναι δυνατόν να υπάρχει και να αναπτύσσεται και μάλιστα τάχιστα μια χώρα που έχει διακηρύξει πώς δεν έχει ανάγκη τον δανεισμό από τις διεθνείς κεφαλαιαγορές; Πώς είναι δυνατόν να πηγαίνει κόντρα στο επίσημο δόγμα της θεολογίας των αγορών και αντί για ιδιωτικοποιήσεις να προχωρά σε επανακρατικοποιήσεις, αντί για διάλυση του κοινωνικού κράτους, να προχωρά σε ενίσχυσή του, κοκ;

Άσε που χρεοκόπησε και ύστερα έκανε το ανήκουστο. Προχώρησε σε αναδιάρθρωση του χρέους της μονομερώς με σκοπό να σβήσει το 70%, χωρίς την επιβολή “προϋποθέσεων” από τους δανειστές και το ΔΝΤ. Χωρίς δηλαδή να δεχθεί λεόντειες δανειακές συμβάσεις, μνημόνια οικονομικής πολιτικής και επιτηρήσεις από το εξωτερικό. Κι όχι μόνο της πέρασε, αλλά η αποφασιστικότητα της κυβέρνησης εξανάγκασε το 93% των ομολογιούχων της Αργεντινής να συμφωνήσουν με την ανταλλαγή αυτή.

Να λοιπόν γιατί η Αργεντινή μπήκε στο στόχαστρο. Να γιατί πρέπει να γονατίσει μπροστά στα πιο κερδοσκοπικά συμφέροντα της διεθνούς αγοράς. Σκοπός των δικαστικών ενεργειών, δεν είναι να εξαναγκάσουν απλά την Αργεντινή να πληρώσει λύτρα εκβιασμού στους κερδοσκόπους, αλλά να αναθεωρηθεί στην πράξη ολόκληρη η αναδιάρθωση του χρέους της. Κι έτσι η Αργεντινή, χωρίς να μπορεί να σηκώσει το βάρος της εξυπηρέτησής του, να αναγκαστεί να προσφύγει στο ΔΝΤ ώστε να αποκατασταθεί η “αξιοπιστία” της στις διεθνείς αγορές και να μπει σε νέο φαύλο κύκλο δανεισμού. Από κει και πέρα η χώρα και ο λαός της θα γίνουν και πάλι έρμαιο των κερδοσκόπων και της σύγχρονης αποικιοκρατίας.

Η πτώχευση ισοδυναμεί με καταστροφή μόνο αν έχεις ξεπουλημένες κυβερνήσεις

Πώς λοιπόν να μην περιμένουν πώς και τι την επίσημη πτώχευση της Αργεντινής, εκείνοι που την έστησαν. Όλοι οι πληρωμένοι καλαμαράδες διεθνώς βγήκαν και έσκουζαν ως μουνουχισμένοι χοίροι για την “καταστροφή” που απειλεί την Αργεντινή μόλις κηρυχθεί επίσημα από τις αγορές σε πτώχευση. Τι κραχ στο χρηματιστήριο της προέβλεπαν. Τι καταβαράθρωση του νομίσματός της. Τι υπερπληθωρισμούς. Τι καταρρεύσεις τραπεζών.

Μάλιστα τα “δικά μας” μέσα μαζικής εξαπάτησης έπαιζαν συνεχώς σκηνές από την Αργεντινή του 2001 με επιδρομές και λεηλασίες, κοκ. Ταυτόχρονα, ότι σούργελο υπάρχει στην πολιτική σκηνή της χώρας βγήκε για να προδικάσει το “τέλος” της Αργεντινής και να μεμφθεί όποιον “γραφικό” τολμά να μιλά για μονομερή διαγραφή του χρέους.

Τι συναίβει τελικά στην Αργεντινή; Οι οίκοι ανοχής (δηλαδή πιστοληπτική αξιολόγησης, όπως επίσημα ονομάζονται) της διεθνούς κεφαλαιαγοράς, έτρεξαν να ανακηρύξουν την Αργεντινή σε κατάσταση “επιλεκτικής” ή “περιορισμένης” πτώχευσης. Η ISDA που αποφασίζει για το αν υπήρξε “πιστωτικό γεγονός”, αποφάνθηκε θετικά και έτσι άνοιξε ο δρόμος για την πληρωμή 1 δις δολαρίωνCDS. Και λοιπόν;

Το χρηματιστήριο της Αργεντινής παρουσίασε μια κάμψη της τάξης του 8% την Πέμπτη, μετά από μια κερδοσκοπική άνοδο της τάξης του 7% την προηγούμενη ημέρα. Εκεί που οι γνωστοί “αναλυτές” προδίκαζαν κραχ, την Παρασκευή παρουσίασε άνοδο της τάξης του 1,7%. Άνθρακες οι προβλέψεις.

Το ίδιο και το νόμισμα. Παρά το γεγονός ότι από τις αρχές του χρόνου έχει υποστεί μια σοβαρή υποτίμηση, το αργεντίνικο πέσο διολίσθησε ελάχιστα λόγω της πτώχευσης. Από 8,22 πέσο ανά δολάριο την Τετάρτη σε 8,24 την Παρασκευή. Ακόμη και οι τιμές των ομολόγων της Αργεντινής στη δευτερογενή αγορά που κανονικά λόγω της επίσημης πτώχευσης θα έπρεπε να είχαν πέσει στο ναδίρ, εξακολουθούν και διατηρούν το ίδιο επίπεδο.

Προβλήματα στην τροφοδοσία της αγοράς μηδενικά. Προβλήματα στις διεθνείς εμπορικές και οικονομικές σχέσεις της χώρας το ίδιο. Λεηλασίες, επιδρομές σε τράπεζες και όλα τα υπόλοιπα φαινόμενα που χαρακτήριζαν την χρεοκοπία του 2001 επίσης ανύπαρκτα. Οι δουλειές συνεχίζουν όπως και πριν.

Που είναι λοιπόν η καταστροφή, ή η κατάρρευση της Αργεντινής; Που είναι όλα αυτά που δήθεν θα πάθαινε μια χώρα όταν οι αγορές θα την κήρυτταν σε πτώχευση;

Τι κρίμα πάντως για τους Αργεντίνους να έχουν μια τόσο “λαϊκίστικη” κυβέρνηση σαν της Φερνάντεζ, η οποία θεωρεί ως αδιαπραγμάτευτη αρχή της την υπεράσπιση της εθνικής της κυριαρχίας έναντι των ξένων επιβουλών. Τι μεγάλο δυστύχημα γι’ αυτούς να έχουν κυβέρνηση που αρνείται να ενδώσει στους κερδοσκόπους.

Ενώ αν είχαν Έλληνες πολιτικούς στη διακυβέρνηση της χώρας, τα πράγματα θα ήταν εξαιρετικά πιο απλά. Η χώρα δεν θα πτώχευε επίσημα γιατί οι πολιτικοί μας θα είχαν φροντίσει εγκαίρως να κλείσουν συμφωνία με τους κερδοσκόπους για να ικανοποιήσουν ακόμη και τις πιο παράλογες απαιτήσεις τους. Και με το αζημίωτο για τα κομματικά τους ταμεία, αλλά και για τους ίδιους προσωπικά, θα είχαν κανονίσει να πληρώσει ο ελληνικός λαός όχι μόνο από το υστέρημά του, αλλά με το αίμα του και με την πατρίδα του. Όπως κάνει 4 χρόνια τώρα.

Βλέπετε πόσο απολίτιστοι είναι αυτοί οι Αργεντίνοι, που αντί να τρέμουν μπροστά στους εκβιασμούς και τις απειλές των αγορών και των μεγάλων, αυτοί διαδηλώνουν μαζικά με το σύνθημα “έχουμε πατρίδα κι όχι αποικία”. Δεν είναι σαν τους Έλληνες που δεν τολμούν ούτε καν να σκεφτούν ότι μπορούμε ως χώρα να διαγράψουμε το χρέος μας μονομερώς χωρίς να πάθουμε τίποτε κακό. Αρκεί να πάρει ο λαός τις τύχες αυτής της χώρας στα χέρια του. Αρκεί να σκεφτούμε για μια φορά στη ζωή μας ως άνθρωποι με αξιοπρέπεια, ως πατριώτες που θέλουν μια δημοκρατικά ανεγγενημένη Ελλάδα κι όχι ως υποζύγια της κάθε ξενόδουλης εξουσίας. Δεξιάς ή αριστερής.

Αναρτήθηκε από ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΑΖΑΚΗΣ στις 12:38 μ.μ.

%d bloggers like this: