Monthly Archives: August 2014

Why don’t International Justice call for the arrests of the ‘tops’?

Uploaded on Athenianvoice 29-08-2014



”Peace will not come to Athens (Mankind) until those who are not injured becomes as outraged as those who are injured”

“The nation that will insist on drawing a broad line of demarcation between the fighting man and the thinking man is liable to find its fighting done by fools and its thinking done by cowards.”


The two quotations above gives two very crucial, fundamental warnings, that are absolutely essential to take into account when trying to uphold a true Democracy. They are extracted from speeches on the Peloponnesian Wars by the fifth century BC Athenian, historian, philosopher and general, Thucydides.

The first points at the fatal danger of neglecting people who suffer under oppression and tyranny, and the second points out the crucial importance of a police and an army formed by the citizens themselves for the defense of democracy, the citizens and the good of all (instead of a professional police and army who will always be inclined to serve the elite).

Exactly the neglect of human suffering and the professional police forces and armies (that are directed by private interests) are currently provoking a toxic socio-political climate, in which democracy is receiving blow after blow from those who really benefit by its destruction. Justice is sadly to a dangerously high degree in the hands of the same. The Hydra of the biggest banking families and their subservient beneficiaries have come to own most major businesses over the two centuries during which they have secretly and increasingly organised themselves as controllers of governments worldwide and as arbiters of war and peace.

Unless we understand this we will be unable to understand the real reasons for the two world wars and the impending third world war, a war that is almost certain to begin as a consequence of the US attempt to seize and control Central Asia. The only way out is for the US to back off – something the people of the US and the world want, but the elite does not.

International Justice must be ‘forced’, by the western, united public opinion, to take action against the biggest banking families and their ‘bullies’. The west’s citizens need to produce precise, adequate and comprehensive lawsuits against them in both National and International Court’s. It is mainly the western pseudo-democratic governments that has laid International Justice aside for too long and has failed to actually ever implement real Democracy, due to their obligations to these banking families and their subservient beneficiaries. It is these highly treasonous obligations that has made most citizens in the world very angry and some very vindictive, because these obligations has been proven to mean enforced, neo-colonial treaties and agreements, against the good of their own people and countries.

Standing outside Bilderberg-meetings, parliaments, WTO- and G7-summits shouting slogans, informing them that we know who they are and what they are up to, doesn’t even bring sweat to their foreheads anymore. Why would it? They have the security police, the riot police, the national guard, the paramilitary security companies, the armies (private, national and international), mercenary armies and the loosely or fully allied criminal gangs and militias. The elected ‘politicians’, under the advice of their vulture advisers, also make sure to very quickly and basically unnoticed by the general public, vote through the new legislations that are defending the exaggerated use of repressive forces and excessive violence. They need to ensure that the violence they feel that they have to use against their own citizens becomes, ‘legally valid measures’.  For the public’s safety and to keep order in the society, they claim, while the country’s Constitution Committee and the Supreme Court ‘has gone fishing’! This, despite the fact that it is the public their “robocops” beat, kick, drag, spray with tear gas and water cannons, shoot rubber bullets on, mass arrest, torture and terrorize – and despite the fact that it is the society itself that has been attacked by its bankers and businessmen with their blessing and permission. This is done through undemocratically and unconstitutionally enforced legislations, sure,.. but sadly enough ‘legally valid’ in the eyes of Justice, until the peoples unite and in organised form invalidates these legislations.

As a matter of fact, the most effective form of organisation against Mammon’s tyranny is called DEMOCRACY, but not in its current crippled, blindfolded, mute, finance-dictated, extorted form. Not in its “vote-every-4-years-and-pay-your-taxes-and-leave-the-rest-to-us-because-we-know-better” form. This form is what brought us to this fragile position in the first place. We have to look for solutions in the very foundations of true Democracy, to understand how we can build the ‘defense lines’ against, plutocracy and tyranny with it. Its original form,.. that ancient pre-Roman, Athenian form, is still the only true foundation for a democratic ‘ordering and organisation of the affairs and the concerns of a state and a human society’. It is the only known form that can really provide collective freedom, individual and social self-determination and a consistent self-defense to a whole people or a nation, thus the only one that can really be called Democracy. THAT FORM IS WHAT TODAY’S PREDATORY, FINANCIAL ELITE DREAD MORE THAN ANYTHING ELSE IN THIS WORLD. They have encountered it a few times in history, and they didn’t like it at all.

It took them over a century and a lot of conspiracies, secrecy, manipulation and infiltration to really recover since the French slapped them in the face with it. And take into account that, that slap as well as the one the American revolution gave their colonizers, was just cuddles in comparison to what a true and mature Democracy really can do, to these self-proclaimed ‘kings’ and ’emperors’ of mankind. The French and the Americans as well as most others, who has raised a spirit of freedom against tyranny, has not sufficiently implemented the original and most important principles of Democracy, the ones Thucydides warned about. They managed to leave amazingly democratic constitutions to mankind, but failed to also leave the necessary practical safety locks in order to adequately defend its constitutions and its basic democratic principles. The safety locks that among others, Solon, Thucydides and Pericles, in ancient Athens already had identified as absolutely crucial for a true Democracy to be able to protect itself from, and survive, conspiracies of plutocratic, kleptocratic and oligarchic character, in other words tyranny!

In France in the 18th century, the majority of the simple people was illiterate and therefore unaware of the existence of these ancient but still fundamental principles, so they couldn’t demand them from the revolution. This fact enticed even Robespierre himself to become a self proclaimed ‘headmaster’ of the French people and a power-drunk tyrant and his megalomania finally led to the loss of his head,.. literally. In America the revolution had the same problem, plus the fact that those who fought in the War of Independence came from many different backgrounds, culturally and ethnically, so they could be stilled and satisfied with just a few crumbs compared to what a truly informed and united people can achieve.

Today we are in a different situation altogether because today in the west, nearly nobody is illiterate (at least officially), so today we really can demand that all the fundamental principles of democracy shall be restored and protected in a way only the pre-Roman, Greek Democracy, has ever done. The Roman post-Greek form of Democracy on the other hand laid – through a rigid bureaucracy and far too many highly unnecessary and complex laws – the fundamentals for what still pass as Democracy in the world today. Rome, the vulgar, imperialist copycat of the Hellenic culture actually paved the way for plutocratic and kleptocratic conspiracies through the many ‘loop holes’ that Roman law had left open, without any regard of the fundamental Athenian principles and the original central citizens ethos that must be the basics of the Law in a Democracy.

Our worst enemy today, that keep us from uniting, is not illiteracy like in the end of the 18th century, it is the disinformation and the state sanctioned, deceptive propaganda.

To unite doesn’t at all mean that we have to agree on everything, or even that we have to like eachothers political views. It just mean that we have to identify and focus on the real and highly dangerous common threats to all of us and to our house (our individual and social freedom, our country, our natural resources and our constitutions). It means to use reason and logic before passion, to with united forces first eliminate that threat.  Because without our house being truly ours, it’s pretty pointless to argue about how to share it among ourselves, which house rules should be applied, or how we best use its resources.

If we await a simultaneous global uprising, we are not using reason and logic, but just silly and childish hope and that will just allow the Ukraine-effect and the Syria-effect to spread globally. To just hope for something in the current situation, really means that one already has given up and is just expecting help to come from somewhere else or someone else. The “help” that comes from “somewhere else” and from “someone else” is today gladly provided by the banking-families mercenary armies and their death-squads and militias, which are led by NATO. With the Ukraine-effect and the Syria-effect, I mean extremists and bloodthirsty, fanatic butchers who are unleashed by exactly these banking-families, to act as “revolutionaries defending their land”, in order to prevent the actual majority of the country’s population to unite and demand real Democracy. This is what awaits all of us unless all pull up their pants, roll up their sleeves and really unite in an adequate way against the tyrants. It is proof of great stupidity or great cowardice, or both, to expect tyrants to save mankind from tyrants. Especially when the only thing one have the balls to do as an alleged political reaction today, is to still participate in their ludicrous left-right charade. Today that is like choosing if one wants to be pushed off the cliff edge with the banking-families right hand or left hand.

“Freedom is never voluntarily given by the oppressor; it must be demanded by the oppressed.”

Dr Martin Luther King Jr

So, the answer to the question in the title of this article is simply: Because, the still free people of the world, don’t unite, organise and demand it strongly enough!

Consequently, the most crucial act of resistance today is the united, determined and well-organised act that will force International Justice to react strongly against the global Hydra of Mammon’s looters, occupiers and war-lords,.. and finally hold them to account for their repeated and extremely serious crimes against humanity.


The puppeteers to prison!

The banking-families Hydra is flying high, far too high and its heads are playing gods using Icaros wings, and even now when these wings are scorched and they are constantly losing power (fewer and fewer believe in their fairy tales), they refuse to realize that the wings are only from wax and removable, and that they in fact can not actually fly without them. The Hydra has during long time learned to act as if it is beyond indictment and above the law but it forgets that the sun melts wax.


Blinded by arrogance and pride, they can’t see their fall coming more than Icaros could, and that is the ultimate proof of not only their blindness but also their simplistic minds. Mankind need to, in its social character and its common approach to life, collectively find Daedalus* (Icaros fathers) balance between ‘flying too high and too low’. Balance between greed and need so to say. The balance can not be restored on the collective level, when the disturbances has become norms, if humanity and society itself doesn’t treat its imbalances with relevance and unity. Balance comes with truth, self-observation, knowledge of microcosmos and macrocosmos and the genuine will to respect the natural principles that upholds life. The beginning of such treatment of the imbalance is to accurately and effectively deal with the worst disturbances and its causes. It means to apply strict legal sanctions and to establish independent and constitutionally protected practical, legal safeguards that protects the fundamental democratic principles and the citizens from power abuse.

Humanity must, except demanding very high prison sentences also demand the annexation of all of their fortunes, in order to compensate at least parts of the unmeasurable damages they have caused mankind, as well as the deprivation of all their public functions, social-economic influence and civil rights (exactly as was done in the Athenian dawn of Democracy). They and all their alike, their ‘servants’, their ‘lapdogs’ and ‘hangarounds’ cannot be allowed anymore to have any influence on either the public or the private influential sectors. Humanity and its societies must once and for all mark and set an example by showing that one risk losing everything, just everything, except food, water and shelter, if one pleases to expose whole societies and humanity to a substantial and fatal danger. These penalties are fully in line with the original legal and practical aspects of democracy.

We must united, incessantly and very loudly and officially ask our legal authorities: Why aren’t the top banking families ‘heads of families’, the directors, the chairmen and boards, the executives, the ministers, the agents and the commanders of their corporations, organizations, and institutions, being brought to justice? It stands very clear today, through whole ‘libraries of evidence’, who in fact are putting the whole world and mankind in a very critical position once again.

In the collective conscience of mankind they are seriously accused:

  • to have achieved their power and created their wealth through frauds, theft, the manipulation of public wealth, elected officials, whole societies and through crimes against humanity, war crimes and genocide.
  • to intentionally and in a predetermined manner  have created very serious problems, waited for the carefully evoked reactions  and then presented their own desired solutions.
  • to have manipulated markets, governments, courts, nations, societies, police forces, armies and continents through covert military and paramilitary operations, propaganda, extortion, murder, threats and terror.
  • to through fraud, lies and deceit deliberately have caused economic crisis, geo-political crisis, wars, civil wars, revolutions, dictatorships and to always have financed both sides in big conflicts so that they wouldn’t end before the desired geo-strategic, political and socioeconomic goals has been achieved.

Over 100 million people died just in the 20th century in wars and armed conflicts, caused, provoked and triggered by them and their governments, corporations, organizations and institutions.

Something essential to keep in mind here is that the Law in a Democracy (the Greek form) is meant to express the common morality and ethos of the people, and not to defend the selfish desires and the crimes of a financial, political or clerical elite (the Roman form). We must therefore loudly ask: When is International Justice going to react in accordance with these, by mankind, widely supported accusations?

Of course this will not happen without a very strong pressure from the peoples. The absolute first thing the western citizens and the democratic forces need to organise around now, is the official demand to their national Supreme Courts, Constitutional Committees and the International Criminal Court, to hold the top criminals from these banking families and their organizations to account for high-treason, crimes against humanity, war crimes and genocide. What credibility does otherwise people’s democratic struggles really have? If the struggling people doesn’t show also in practice, that they consider these men and women as highly dangerous to human societies and to humanity, why should Justice bother, some might argue?

Apparently, the currently very tired and rather deaf International Justice and its judges and prosecutors must be reminded today what the actual purpose with it was in the first place. It must be ‘told to’ do what it was formed to do, and to not succumb to extortion and threats or expected class obligations. If they can’t resist or avoid such submission, they shouldn’t hold their positions for a minute more, they should step down and leave their places to more courageous and irrepressible “guardians of the law”. Humanity must very strongly demand this now from International Justice by, except the massive citizens law suits, also relocate the large protests outside their headquarters and courts instead of outside parliaments (that really don’t have any particular power today).

International Justice was established primarily to protect peoples, nations and humanity from oppression and tyranny by defending the basic human and civil rights and the peoples rights to resist tyranny and to defend national and international democracy and freedom. Well, it doesn’t! If it did, we would have seen it and felt it over the last four years when mankind in fact has shown more than ever before through massive protests against injustice, dictatorial political decisions and neo-colonial economic solutions, that it want true justice. It would have responded and reacted to the very justified massive reactions and protests against neo-liberal privatizations and the demolition of human and civil rights. Actually they did in fact, but I don’t mean a respond which is first of all police violence and repressive actions and policies against the victims, but a respond with the existing legal tools against the perpetrators.

To defend mankind now means to immediately and through existing International Law and adequate practical mechanisms (their arrests and prosecutions), in a clear and firm way show these banking families and their allies that peoples, nations, cultures cannot be extorted, threatened and terrorized by a few banking families without them being severely and relevantly punished for it. Does these judges and prosecutors exist at all, in any other form than as an endangered species, I wonder, and are we just expecting courage, righteousness and decency from where only cowardice, unrighteousness and indecency exists?


Kosmas Loumakis

Karlshamn 21-08-2014



*Daedalos was a craftsman, considered the inventor of carpentry, who built the labyrinth for Minos, king of Crete. Minos imprisoned him and his son Icaros, but they escaped using wings that Daedalos made and fastened with wax. Icaros, however, flew too near the sun and was killed.

This ‘myth-historic’ (mix of mythology and history) story explain Man’s fall into the abyss of egoism and narcissism and Man’s ability to surmount these self-destructive characteristics through balance and moderation.


Varför kräver inte Internationell Rättvisa gripandet av ‘topparna’?

Uppladdad på Athenianvoice 29-08-2014



“Fred kommer inte att komma till Aten (Mänskligheten) förren de som inte skadats blir lika upprörda som de som skadats.”

“Den nation som insisterar på att dra en bred skiljelinje mellan den stridande människan och den tänkande människan rikserar att finna att dess strider utkämpas av idioter och dess tänkande görs av fegisar.”


De två citaten ovan, ger två mycket viktiga, grundläggande varningar, som är absolut nödvändiga att ta hänsyn till för att kunna upprätthålla en sann demokrati. De är extraherade från tal om de peloponnesiska krigen av den Atenska, historikern, filosofen och generalen, Thucydides, från fyrahundratalet f.Kr.

Det första är om risken med att försumma människor som lider under förtryck och tyranni, och det andra om vikten av att poliskår och armé bildas av medborgarna själva för försvaret av demokratin, medborgarna och allas bästa (i stället för en professionell poliskår och en armé som alltid kommer att vara benägna att tjäna eliten).

Exakt försummelsen av mänskligt lidande och de professionella polisenheterna och arméerna (dirigerade av privata intressen) provocerar idag fram ett klimat där demokratin tar emot slag efter slag från dem som gynnas av dess förstörelse. Rättvisan är till en farligt hög grad i händerna på desamma. Hydran av de största bankfamiljerna och deras underdåniga förmånstagare har kommit att äga de flesta största företagen under de två senaste århundradena, under vilka de i hemlighet och i allt högre grad organiserat sig själva som kontrollanter av regeringar världen över och som skiljedomare om krig och fred.

Om vi ​​inte förstår detta kommer vi att vara oförmögna att förstå de verkliga orsakerna till de två världskrigen och det förestående tredje världskriget, ett krig som med största säkerhet kommer att börja som en följd av USA’s försök att ta och kontrollera Centralasien. Den enda utvägen är att USA skall backa ur – något folket i USA och världen vill, men inte eliten.

Internationell Rättvisa måste, av den västerländska opinionen,”tvingas” att vidta åtgärder mot de största bankfamiljerna och deras “bråkstakar”. Västvärldens medborgare behöver producera precisa, adekvata och omfattande stämningar emot dem i både nationella och internationella domstolar. Det är ju främst västvärldens pseudo-demokratiska regeringar som har lagt rättvisa åt sidan alltför länge och som har misslyckats med att faktiskt någonsin tillämpa verklig demokrati, på grund av sina förpliktelser till dessa bankfamiljer och deras underdåniga förmånstagare. Det är dessa, de högst förrädiska förpliktelserna som har gjort de flesta medborgarna i världen mycket arga och några mycket hämndlystna därför att dessa förpliktelser har visat sig betyda nykoloniala avtal och överenskommelser, emot sitt eget folks och sina länders bästa.

Att stå utanför Bilderberg-möten, parlament, WTO-och G7-toppmöten skrikandes slagord och upplysa dem om att vi vet vilka de är och vad de håller på med, framkallar inte ens svett på deras pannor längre. De har säkerhetspolisen, kravallpolisen, nationalgardet, de paramilitära säkerhetsföretagen, arméerna (privata, nationella och internationella), lego-arméer och löst eller helt allierade kriminella gäng och miliser. De folkvalda “politikerna” på inrådan av sina blodsugar-rådgivare  ser också till att mycket snabbt och i princip obemärkt av allmänheten rösta igenom de nya lagstiftningarna, som försvarar den överdrivna användningen av repressiva krafter och övervåld. De måste se till att våldet mot sina egna medborgare blir, “juridiskt giltiga åtgärder”. För allmänhetens säkerhet och för att hålla ordning i samhället, hävdar man, samtidigt som landets konsitutionsutskott och högsta domstol har ‘åkt på fisketrur’! Detta trots att det är allmänheten de slår, sparkar, sliter i, sprayar med tårgas och vattenkanoner, skjuter gummikulor på, massarresterar, torterar och terroriserar – och trots att det är själva samhället som har blivit attackerat av sina bankirer och affärsmän med deras välsignelse och tillåtelse. Odemokratiskt och författningsstridigt påtvingade lagstiftningar javisst,.. men juridiskt giltiga tills folken förenas och i organiserad form ogiltigförklarar dessa lagstiftningar.

Faktum är att den mest effektiva formen av organisering emot Mammons tyranni kallas DEMOKRATI, men inte i dess nuvarande lamslagna, ögonbindelförsedda, stumma, finans-dikterade, utpressade form. Inte i sin “rösta-vart-fjärde-år-och-betala-dina-skatter-och-lämna-resten-till-oss-för-vi-vet-bättre” form. Den formen är den som fört oss till denna bräckliga position i första hand. Vi måste leta efter lösningar i grundvalarna för sann demokrati för att förstå hur vi kan bygga de lämpliga ‘försvarslinjerna’ mot, plutokrati och tyranni med den. Dess ursprungliga form,.. den gamla pre-romerska, atenska formen, är fortfarande den enda verkliga grunden för demokratiskt “iordningsställande och organisering av en stats och ett mänskligt samhälles affärer och angelägenheter”. Det är den enda kända formen som verkligen kan ge kollektiv frihet, individuellt och socialt självbestämmande och ett konsekvent självförsvar åt ett helt folk eller en nation, alltså den enda som verkligen kan kallas demokrati. DEN FORMEN ÄR VAD DAGENS ROVGIRIGA, FINANSIELLA ELIT FRUKTAR MER ÄN NÅGOT ANNAT I DENNA VÄRLD. De har stött på den några gånger i historien, och de tyckte inte om den alls.

Det tog dem över ett sekel och en hel del konspirationer, hemlighetsmakerier, manipulation och infiltration att verkligen återhämta sig sedan fransmännen slog dem i ansiktet med den. Och beakta att att det slaget samt det som amerikanska revolutionen gav sina kolonisatörer, var bara smekningar i jämförelse med vad en sann och mogen demokrati verkligen kan göra, emot dessa självutnämnda “kungar” och “kejsare” av mänskligheten. Fransmännen och amerikanerna liksom de flesta andra, som har höjt en anda av frihet mot tyranner, har inte i tillräcklig utsträckning implementerat de ursprungliga och viktigaste principerna för demokrati, dem som Thucydides varnade om. De lyckades lämna otroligt demokratiska konstitutioner efter sig till mänskligheten, men misslyckades med att också lämna efter sig de nödvändiga praktiska säkerhetsspärrarna för att på ett adekvat sätt kunna skydda sina konstitutioner och dess grundläggande demokratiska principer. Säkerhetsspärrarna som bl.a Solon, Thucydides och Perikles, i det antika Aten hade identifierat som absolut avgörande för att en sann demokrati skall kunna försvara sig emot, och överleva, konspirationer av plutokratisk, kleptokratisk och oligarkisk karaktär, d.v.s tyranni!

I Frankrike under 1700-talet, var de allra flesta av de enkla människorna analfabeter och därför omedvetna om dessa antika men fortfarande grundläggande principers existens, så de kunde inte kräva dem från revolutionen. Detta faktum lockade även Robespierre själv att bli en självutnämnd “rektor” åt det franska folket och en maktberusad tyrann och hans storhetsvansinne ledde slutligen också till förlusten av sitt huvud,.. bokstavligen. I Amerika hade revolutionen samma problem med analfabetismen, plus faktumet att de som kämpade i frihetskriget kom kulturellt och etniskt från många olika bakgrunder, så de kunde tystas och göras belåtna med endast några smulor i jämförelse med vad ett verkligt informerat och enat folk kan uppnå.

I dag är vi i en helt och hållet annan situation för i väst i dag, är nästan ingen analfabet (åtminstone officiellt), så idag kan vi verkligen kräva att alla de grundläggande principerna skall återställas och skyddas på ett sätt som bara den pre-romerska, grekiska demokratin, någonsin har gjort. Den romerska, post-grekiska, formen av demokrati å andra sidan lade – genom en rigid byråkrati och alldeles för många mycket onödiga och komplicerade lagar – grunderna för det som fortfarande passerar som demokrati i världen idag. Rom, den vulgära, imperialistiska imitatören av den Hellenska kulturen banade verkligen vägen för plutokratiska och kleptokratiska konspirationer genom de många “kryphål” som den romerska lagstiftningen hade lämnat öppna, utan hänsyn till de grundläggande atenska principerna och den ursprungliga centrala medborgargrundsynen som bör vara grunden för lagen i en demokrati.

Vår värsta fiende i dag, som hindrar oss från att förena oss, är inte analfabetismen som i slutet av 18-talet utan det är desinformationen och den statligt sanktionerade, vilseledande propagandan.

Att enas betyder inte alls att vi måste komma överens om allt, eller ens att vi måste tycka om varandras politiska åsikter. Det betyder bara att vi måste identifiera och fokusera på det verkliga och mycket farliga gemensamma hotet mot oss alla, och emot vårt hus (vår individuella och sociala frihet, vårt land, våra naturresurser och våra grundlagar). Det betyder att använda förnuft och logik före passion, för att tillsammans och med förenade krafter först eliminera detta hot. För utan att vårt hus verkligen är vårt, är det ganska meningslöst att argumentera om hur man delar upp det sinsemellan, vilka husregler som skall gälla eller hur vi bäst använder dess resurser.

Om vi väntar på ett samtidigt globalt uppror, använder vi inte logik eller förnuft, utan bara dumt och barnsligt hopp och det kommer bara att tillåta att Ukraina-effekten och Syrien-effekten sprider sig globalt. Att bara hoppas på något i den nuvarande situationen, betyder egentligen att man redan har givit upp och bara väntar på att hjälp skall komma från någon annanstans eller någon annan. “Hjälpen” som kommer från “någon annanstans” och från “någon annan” erbjuds idag gladeligen från bank-familjernas lego-arméer, dödspatruller och miliser, som leds av NATO. Med Ukraina-effekten och Syrien-effekten, menar jag extremister och blodtörstiga, fanatiska slaktare som släppts loss av just dessa bankfamiljer, för att de skall fungera som “revolutionärer som försvarar sitt land”, och förhindra att den verkliga majoriteten av landets befolkning förenar sig och kräver verklig demokrati. Detta är vad som väntar oss alla om inte alla drar upp byxorna, kavlar upp ärmarna och verkligen enas på ett adekvat sätt mot tyrannerna. Det är bevis på stor dumhet eller stor feghet, eller båda, att förvänta sig att tyranner skall rädda mänskligheten från tyranner. I synnerhet när det enda man har ‘kurage’ nog att göra, som en påstådd politisk reaktion, är att fortfarande endast delta i deras löjliga vänster-höger charad. I dag är det som att välja om man vill knuffas över klippkanten med bank-familjernas högra hand eller deras vänstra hand.

“Frihet ges  aldrig frivilligt av förtryckaren; den måste krävas av de förtryckta.”

Dr Martin Luther King, Jr

Så, svaret på frågan i rubriken till denna artikel är helt enkelt: Därför att de fortfarande fria människorna i världen, inte förenar sig, organiserar sig och kräver det starkt nog!

Följaktligen är den mest avgörande motståndshandlingen idag, den enade, bestämda och välorganiserade handlingen som kommer att tvinga internationell rättvisa att reagera starkt mot den globala Hydran av Mammons plundrare, ockupanter och krigsherrar, och äntligen ställa dem till svars för sina upprepade och ytterst grova brott mot mänskligheten.


Dockspelarna i fängelse!

Bankfamiljernas Hydra flyger högt, alldeles för högt och dess huvuden leker gudar med hjälp av Icaros vingar och till och med nu när dessa vingar är svedda och de ständigt tappar höjd (färre och färre tror på deras sagor), vägrar de inse att vingarna endast är av vax och löstagbara och att de, de facto INTE kan flyga utan dem. Hydran har under lång tid lärt sig att agera som om den befinner sig bortom åtal och ovanför lagen, men den glömmer bort att solen smälter vax.


Förblindade av arrogans och stolthet kan de inte se sitt fall komma mer än Icaros kunde, och detta är det yttersta beviset på inte bara deras blindhet, utan även deras enkelspåriga sinne. Mänskligheten måste, i sin sociala karaktär och sin gemensamma inställning till livet, kollektivt  hitta Daedalus* (Icaros fars) balans mellan “att flyga för högt och för lågt”. Balans mellan girighet och behov så att säga. Balansen kan inte återställas på kollektiv nivå, när störningarna har blivit standard, om mänskligheten och samhället själva inte behandlar sina obalanser med relevans och enighet. Balans kommer med sanning, själviakttagelse, kunskap om mikrokosmos och makrokosmos och med den genuina viljan att respektera de naturliga principer som upprätthåller livet.  Början av en sådan behandling av obalansen är att noggrant och effektivt ta itu med de värsta störningarna och dess orsaker. Med det menas att applicera stränga rättsliga påföljder och att inrätta oberoende och konstitutionellt skyddade praktiska, rättsliga skyddsåtgärder som skyddar de fundamentala demokratiska principerna och medborgarna från maktmissbruk.

Mänskligheten måste, förutom att kräva mycket höga fängelsestraff också kräva annektering av deras förmögenheter, för att kompensera åtminstone delar av de omätbara skadorna som de har orsakat mänskligheten, samt berövandet av alla deras offentliga funktioner, sitt social-ekonomiska inflytande och sina medborgerliga rättigheter (precis som man gjorde i den atenska demokratins gryning). De och alla deras gelikar, deras ‘tjänare’ och deras ‘hangarounds’ kan inte längre tillåtas ha något inflytande på varken den offentliga eller den privata inflytelserika sektorn. Mänskligheten och de mänskliga samhällena måste en gång för alla markera och statuera exempel genom att visa att man riskerar starkt att förlora allt, precis allt, utom mat, vatten och husrum, om man behagar utsätta den för omfattande och livshotande fara. Dessa påföljder är helt i linje med de ursprungliga rättsliga och praktiska aspekterna av demokrati.

Vi måste förenade, oupphörligt och mycket högt och officiellt fråga våra rättsliga myndigheter: Varför ställs inte de mäktigaste bankfamiljernas ’överhuvuden’, direktörerna, ordförandena och styrelserna, cheferna, ministrarna, agenterna och befälhavarna för deras företag, organisationer och institutioner inför rätta? Det står ju klart genom hela “bibliotek av bevis “, vilka som i själva verket återigen sätter världen och mänskligheten i ett mycket kritiskt läge.

I mänsklighetens kollektiva samvete anklagas de allvarligt för att:

  • ha uppnått sin makt och skapat sina förmögenhet genom bedrägeri, stöld, manipulering av offentlig förmögenhet, förtroendevalda, hela samhällen och genom brott mot mänskligheten, krigsförbrytelser och folkmord.
  • avsiktligt och på ett förutbestämt sätt ha skapat mycket allvarliga problem, väntat på de noggrant framkallade reaktionerna och sedan presenterat sina egna önskade lösningar.
  • ha manipulerat marknader, regeringar, domstolar, nationer, samhällen, arméer och kontinenter genom hemliga militära och paramilitära operationer, propaganda, utpressning, mord, hot och terror.
  • genom bedrägeri, lögner och svek medvetet ha orsakat ekonomiska kriser, geopolitiska kriser, krig, inbördeskrig, revolutioner, diktaturer och att alltid ha finansierade båda sidor i stora konflikter så att de inte skulle avslutas innan den önskade geo-strategiska, politiska och socioekonomiska målen uppnåtts.

Över 100 miljoner människor dog bara under 1900-talet i krig och väpnade konflikter som framprovocerats, förorsakats och utlösts av dem och deras företag, organisationer och institutioner.

Något viktigt att tänka på här är att lagen i en demokrati (den grekiska formen) är tänkt att uttrycka den gemensamma moralen och den etiska grundsynen hos folket, och inte att försvara själviska begär och den finansiella, politiska och prästerliga elitens brott (den romerska formen). Vi måste därför högljutt fråga: När kommer internationell rättvisa att reagera i enlighet med dessa, av mänskligheten brett stödda anklagelserna?

Naturligtvis kommer detta inte att ske utan mycket kraftiga påtryckningar från folken. Det absolut första västvärldens medborgare och de demokratiska krafterna måste organisera sig runt nu, är det officiella kravet på sina nationella högsta domstolar, konstitutionella kommittéer och utskott och den Internationella brottmålsdomstolen, att föra brottslingarna från dessa bankfamiljer och deras organisationer inför rätta för hög förräderi, brott mot mänskligheten, krigsförbrytelser och folkmord. Vilken trovärdighet har annars människors demokratiska kamper egentligen? Om de kämpande människorna inte visar också i praktiken att de anser att dessa män och kvinnor är högst livsfarliga för mänskliga samhällen och för mänskligheten, varför skulle rättvisan bry sig, kan ju vissa hävda?

Uppenbarligen måste den för närvarande trötta och ganska döva Internationella Rättvisan och dess domare och åklagare idag bli påminda om vad själva syftet med den var. Den måste av de förenade folken bli ’tillsagd’ att göra vad den bildades för att göra, och att inte ge efter för utpressning och hot eller förväntade klassskyldigheter. Om de inte kan motstå eller undvika en sådan underkastelse, bör de inte hålla sådana positioner en minut längre. De bör avgå och lämna sina platser till mer modiga och okuvliga “väktare av lagen”. Mänskligheten måste mycket starkt nu kräva detta från internationell rättvisa genom att omplacera de stora och massiva  protesterna till högkvarteren och domstolarna i stället för utanför parlamenten (som inte har någon vidare makt att tala om idag).

Internationell Rättvisa grundades i första hand för att skydda folk, nationer och mänskligheten från förtryck och tyranni genom att försvara de grundläggande mänskliga och medborgerliga rättigheterna och folkens rättighet att motstå tyranni och försvara nationell och internationell demokrati och frihet. Nåväl, det gör den inte! Om den gjorde det, skulle vi ha sett det och känt av det under de senaste fyra åren, när mänskligheten faktiskt mer än någonsin tidigare, genom massiva protester mot orättvisor, diktatoriska politiska beslut och nykoloniala ekonomiska lösningar, har visat att den vill ha sann rättvisa. Den skulle ha svarat och reagerat på de mycket motiverade massiva reaktionerna och protesterna mot nyliberala privatiseringar och skrotningen av mänskliga och medborgerliga rättigheter. Egentligen gjorde de faktiskt det, men jag menar inte ett gensvar som först och främst är polisvåld och massiva, repressiva åtgärder och strategier mot offren, utan ett gensvar med de befintliga rättsliga verktygen emot förövarna.

Att försvara mänskligheten nu innebär att omedelbart och genom befintlig internationell folkrätt och de lämpliga praktiska mekanismerna (deras arresteringar och åtal), på ett tydligt och bestämt sätt visa dessa bankfamiljer och deras allierade att hela folk, nationer, kulturer och mänskliga samhällen inte kan utpressas, hotas och terroriseras av några bank familjer utan att de blir allvarligt och på ett relevant sätt straffade för det. Existerar dessa domare och åklagare över huvud taget i annan form än som en utrotningshotad art, undrar jag, och förväntar vi oss mod, rättfärdighet och anständighet varifrån endast feghet, orättfärdighet och oanständighet existerar?


Kosmas Loumakis

Karlshamn 21-08-2014



*Daedalos var en hantverkare, anses vara uppfinnaren av snickeri-yrket, som byggde labyrinten åt Minos, kung av Kreta. Minos fängslade honom och hans son Icaros, men de flydde med hjälp av vingar som Daedalos gjort och fäst med vax. Icaros flög dock för nära solen och omkom.

Denna ‘myt-historiska’ (mix av mytologi och historia) story förklarar Människans fall ner i avgrunden av egoism och narcissism och Människans möjlighet att övervinna dessa självdestruktiva egenskaper genom balans och måttfullhet.



Η Εξομολόγηση ενός οικονομικού δολοφόνου (ταινία-ντοκιμαντέρ)


Όσα θα θέλατε να μάθετε για το χρέος και το ΔΝΤ, αλλά δεν είχατε κανέναν για να ρωτήσετε. Η ταινία καταγράφει τις εξομολογήσεις του αμερικανού οικονομολόγου και πράκτορα της Εθνικής Υπηρεσίας Πληροφοριών των ΗΠΑ Τζών Πέρκινς στον Στέλιο Κούλογλου, καθώς και την εσωτερική πάλη του πρωταγωνιστή ανάμεσα στο φόβο και στην ανάγκη να πει την αλήθεια.

Ο Πέρκινς συμμετείχε την δεκαετία του ‘70 σε μια ομάδα οικονομικών δολοφόνων όπως αυτοαποκαλούνταν τα ίδια τα μέλη της. Στόχος της ομάδας, η οποία συνεργαζόταν με την Παγκόσμια Τράπεζα, το Πεντάγωνο και την CIA ήταν η οικονομική και πολιτική υποδούλωση χωρών του Τρίτου Κόσμου, μέσα από την προσφορά δανείων που οι χώρες δεν μπορούσαν να εξοφλήσουν.

Αν κάποιοι από τους προέδρους των χωρών-στόχων δεν υπέκυπταν στους εκβιασμούς των οικονομικών δολοφόνων, οι τελευταίοι καλούσαν την CIA για να τους ανατρέψει με πραξικόπημα ή να τους δολοφονήσει. Ο Στέλιος Κούλογλου έπεισε τον Τζων Πέρκινς να ταξιδέψουν μαζί στον Ισημερινό όπου είχε δολοφονηθεί ο πρόεδρος της χώρας και να ζητήσει συγνώμη από τον λαό σε μια θυελλώδη δημόσια εκδήλωση η οποία αποτελεί και τον αφηγηματικό κορμό της ταινίας.

Το φιλμ, διάρκειας 90 λεπτών, είναι γυρισμένο σε ύφος film noir καθώς στην υπόθεση μπλέκονται μοιραίες γυναίκες, συγγενείς δολοφονημένων που ζητούν να μάθουν τι απέγινε στα αγαπημένα τους πρόσωπα και πράκτορες της CIA.

«Η εξομολόγηση ενός οικονομικού δολοφόνου» έχει προβληθεί στους κινηματογράφους της Νέας Υόρκης, του Λος Αντζελες και πολλών πόλεων του Μεξικού και της Αργεντινής, ενώ έχει προβληθεί σε δεκάδες διεθνή Φεστιβάλ και τηλεοπτικά δίκτυα. Κέρδισε το βραβείο κοινού στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου και Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων που διεξάγεται στην Σαραγόσα και το δεύτερο βραβείο καλύτερου ντοκιμαντέρ στο Διεθνές Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ της Σεούλ.

Η ταινία είναι συμπαραγωγή της εταιρείας Lynx, του Ελληνικού Κέντρου Κινηματογράφου και της ΕΡΤ. Στις δραματοποιημένες σκηνές παίζουν οι ηθοποιοί Γιάννης Χατζηγιάννης, Κωνσταντίνος Βελέντζας, Τάκης Στάγκος και Ναταλία Λιονάκη. Διευθυντής φωτογραφίας είναι ο Διονύσης Ευθυμιόπουλος και ο Μανώλης Κονσολάκης ενώ το μοντάζ έκανε ο Κενάν Ακάουι. Την μουσική της ταινίας έχουν γράψει οι Active Member.



Ακολουθούν δύο άρθρα του βραβευμένου σκηνοθέτη πολιτικών ντοκιμαντέρ Στέλλιου Κούλογλου σχετικά με το μπλέξιμο της Ελλάδας στη Διεθνή Κερδοσκοπία και Εταιρειοκρατία:

α) Ελλάδα: όμηρος οικονομικών δολοφόνων 

β) Το προτεκτοράτο – πειραματόζωο

Οι παραθέσεις με λόγια του Πέρκινς στο τρίτο βίντεο αυτής της σελίδας βασίζονται σε άρθρο της Ελευθεροτυπίας του 2011 με τίτλο Η Ελλάδα έχει πέσει θύμα οικονομικών δολοφόνων , που παρουσιάζει συνέντευξη του Τζον Πέρκινς με θέμα την Ελλάδα.

Χωρίς εθνική κυριαρχία και αυτοδιάθεση δεν μπορεί να υπάρξει προκοπή

Λογότυπο ΕΠΑΜ



Δείτε πόσο ανήμπορες είναι οι αγορές κεφαλαίου με τους εξαγορασμένους δικαστές και τους πολιτικούς τους μπροστά σε μια χώρα που ξέρει να υπερασπίζεται την εθνική της κυριαρχία. Δείτε τι ατομικό όπλο κρατά στα χέρια του ένας λαός απέναντι σε κάθε αποικιοκρατική επιβουλή, όταν ξέρει να προασπίζεται την εθνική του αυτοδιάθεση.

Ο λόγος περί Αργεντινής. Δεν ξέρω αν το προσέξατε, αλλά ακόμη να καταρρεύσει η οικονομία της και να πνιγεί στο χάος η κοινωνία της, σχεδόν ένα μήνα μετά την επίσημη πτώχευση της χώρας από το δικαστικό σύστημα της Νέας Υόρκης και τους διεθνείς οίκους ανοχής, όπως S&P, Fitch,Moody’s.

Κι ενώ οι κασσανδρικές προφητείες συνεχίζονται από τα έμμισθα παπαγαλάκια, η κυβέρνηση της Αργεντινής κατέθσε νόμο που κάνει δυνατή την πληρωμή των ομολογιούχων της σε Αργεντίνικο δίκαιο και από την κρατική τράπεζα Nación Fideicomisos S.A. Η κυβέρνηση της Αργεντινής δίνει διορία έως το τέλος Σεπτεμβρίου στην Bank of New York Mellon της Νέας Υόρκης να πληρώσει – σύμφωνα με την σύμβαση που έχει υπογράψει με την Αργεντινή – τους ομολογιούχους, είτε με, είτε χωρίς την συγκατάθεση του δικαστή Γκρίεζα. Διαφορετικά θα ασκήσει το έννομο δικαίωμά της να αλλάξει εκπρόσωπο πληρωμής.

Ο Γκρίεζα και οι αγορές λύσσαξαν με την απόφαση αυτή. Ο δικαστής των κερδοσκόπων την κήρυξε “παράνομη”, χωρίς να έχει καμιά ούτε αρμοδιότητα, ούτε δικαιοδοσία. Απεφάσισε μάλιστα να καταδικάσει την Αργεντινή σε πριφρόνηση του δικαστηρίου του, θεωρώντας προφανώς είτε από γεροντική άνοια, είτε από υστερική σκοπιμότητα, ότι η συγκεκριμένη χώρα είναι κάποιος κακομοίρης φτωχοδιάβολος, π.χ. σαν κι αυτόν που δολοφόνησαν οι ένστολοι ομογάλακτοί του στο Μιζούρι. Κι επομένως πρέπει να νιώσει το αδίστακτο χέρι του νόμου για να μάθει να μην σηκώνει κεφάλι.

Η απάντηση του υπουργείου οικονομικών της Αργεντινής είναι χαρακτηριστική:

“Το γεγονός ότι δήλωσε ως «παράνομο» ένα νομοσχέδιο που αποστέλλεται από το Εκτελεστικό στο Κογκρέσο δίνει και πάλι απόδειξη της περιφρόνησης του στην εθνική κυριαρχία της Αργεντινής και την πλήρη άγνοια του σχετικά με τη λειτουργία των δημοκρατικών θεσμών. Δεν του αρκεί το ότι εμποδίζει την καταβολή στους κατόχους των ομολόγων που συμμετέχουν στην αναδιάρθρωση του χρέους του 2005 και του 2010 με κατάχρηση της δικαιοδοσίας του… Τώρα επιχειρεί, κατόπιν αιτήματος από τα “ληστρικά αμοιβαία κεφάλαια”, να επιβάλει όρους στο ίδιο το Κογκρέσο, το οποίο είναι το ανώτατο νομοθετικό σώμα του Έθνους.”

“Όταν μιλάνε για περιφρόνηση του δικαστηρίου, αποτυγχάνουν να δουν ότι η Αργεντινή είναι κυρίαρχο κράτος και διαθέτει ασυλία,” δήλωσε με τη σειρά του ο Καπιτάνις, κυβερνητικός εκπρόσωπος στην καθημερινή ενημέρωση τύπου την Τετάρτη 20/8, σχετικά με την απόφαση του Γκρίεζα. Εν τω μεταξύ, ο Καπιτάνις δήλωσε επίσης ότι “μεγάλες συγκεντρώσεις υπερεθνικών ομάδων” επιδιώκουν να “επιβάλουν όρους στην Αργεντινή προκειμένου να γυρίσει πίσω στο φαύλο κύκλο του χρέους και στον μόνιμο εκβιασμό που έχει υποστεί.”

Οποιοσδήποτε παρακολουθεί τις εξελίξεις γνωρίζει ότι η δήλωση του Καπιτάνις είναι απολύτως ακριβής. Πρόσφατα το Economist (23/8) έγραφε τα εξής: “Η Αργεντινή διαθέτει το δεύτερο σε μέγεθος απόθεμα σχιστολιθικού αερίου στον κόσμο, το περισσότερο στην Vaca Muerta. Μια έρευνα από την Διοίκηση Πληροφοριών Ενέργειας των ΗΠΑ (EIA), αναφέρει ότι ο τομέας κατέχει 16,2 δις βαρέλια σχιστολιθικού πετρελαίου και 308 τρισεκατομμύρια κυβικά πόδια (TCF) σχιστολιθικού φυσικού αερίου. Αυτό είναι περισσότερο πετρέλαιο σχιστόλιθου από ότι διαθέτει το Μεξικό και περισσότερο σχιστολιθικό φυσικό αέριο από ότι διαθέτει η Βραζιλία. Είναι αρκετά για να ικανοποιήσουν την τρέχουσα ζήτηση ενέργειας της Αργεντινής για πάνω από 150 χρόνια, και θα μπορούσε να καταστήσει την χώρα εξαγωγέα πετρελαίου και φυσικού αερίου για άλλη μια φορά.”

Είναι ποτέ δυνατόν να επιτρέψουν να χαθεί ένας τέτοιος πλούτος από τις διεθνείς αγορές; Είναι ποτέ δυνατόν να επιτρέψουν σε μια εθνικά κυρίαρχη κυβέρνηση να αξιοποιήσει αυτόν τον πλούτο προς όφελος του λαού και της χώρας της; Όχι βέβαια. Να γιατί επιδιώκουν την κατάρρευση της Αργεντινής. Μόνο που δεν μπορούν να κάνουν απολύτως τίποτε σ’ έναν λαό που ξέρει τι σημαίνει εθνική αυτοδιάθεση και σε μια κυβέρνηση που υπερασπίζεται την εθνική κυριαρχία της χώρας της.

Κι εκεί είναι το κουμπί. Ότι κι αν πουν, ότι κι αν κάνουν δικαστές τύπου Γκρίεζα, όσο κι αν πιέζουν οι ισχυροί, όσες αποφάσεις και να πάρουν οργανισμοί σαν τον ΠΟΕ εναντίον της Αργεντινής, όλα θα αποτυγχάνουν και θα σπάνε στον ανάχωμα της εθνικής κυριαρχίας και ασυλίας της Αργεντινής.

Αρκεί η κυβέρνηση να παραμείνει ακλόνητη στην υπεράσπιση των θεμελιωδών δικαιωμάτων της χώρας της. Αρκεί να συνεχίσει να μην δανείζεται από το εξωτερικό, από τις διεθνείς αγορές κεφαλαίου. Αρκεί να ενισχύει τις διακρατικές της σχέσεις στη βάση του αμοιβαίου οφέλους, όπως έχει κάνει μέχρι τώρα. Και αρκεί να ξεκαθαρίζει το εσωτερικό μέτωπο από τις δυνάμεις εκείνες της εγχώριας ολιγαρχίας που έχουν ταυτιστεί με τις αγορές. Με βασικό μοχλό το βάθαιμα της δημοκρατίας για τις αδύναμες τάξεις και την αγωνιστική επαγρύπνηση του λαού που ξέρει πώς να απαντήσει άμεσα και πρακτικά στο δίλημα: Patria o Buitros. Πατρίδα ή Γύπες.

Αναρτήθηκε από ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΑΖΑΚΗΣ στις 2:17 μ.μ.

Πρέπει να διαγραφεί το χρέος προς την εφορία, αλλιώς δεν μπορεί ν’ αλλάξει τίποτε.

Λογότυπο ΕΠΑΜ



Πόσες δόσεις θέλετε για να πληρώσετε την εφορία; 6 ή 100; Μην σας απασχολεί που έτσι ή αλλιώς δεν θα μπορείτε να πληρώσετε τον Ενιαίο Φόρο Ακινήτων. Ούτε να σας απασχολεί το γεγονός ότι ο συγκεκριμένος φόρος έχει σχεδιαστεί για να μπορέσει τελικά η εφορία των τοκογλύφων να δημεύσει την ιδιωτική περιουσία. Θα σας κάνουν “εκπτώσεις”. Γι’ αυτό και μην ανησυχείτε. Άλλωστε όπως λένε όλοι εν χορώ, η οικονομία πάει καλύτερα και οι πιο πορωμένοι ηλίθιοι σας διαβεβαιώνουν ότι έρχονται καλύτερες ημέρες.

Κρατηθείτε, έρχονται καλύτερες μέρες…

Μέχρι και η αντιπολίτευση έχει αποδεχθεί αυτό το παραμύθι. Το ΚΚΕ έχει ήδη ανακοινώσει ότι έχουμε μπει σε “καπιταλιστική ανάκαμψη”, όπως και οι Σταθάκηδες του ΣΥΡΙΖΑ που βλέπουν βελτίωση, αλλά με συνέπειες για τους εργαζόμενους. Τώρα τι σόι αριστερά – υποτίθεται ταξική και αντικαθεστωτική – είναι αυτή που είναι έτοιμη να χάψει ότι παραμύθι σερβίρει η κυβερνώσα συμμορία, αρκεί να βάλει το δικό της πρόσημο, είναι αλλουνού παπά ευαγγέλιο

Οπότε Έλληνα κακομοίρογλου κάτσε στον καναπέ σου να πιστεύεις ότι εφόσον άπαντες σου λένε ότι η οικονομία πάει καλύτερα, τότε γιατί να μην περιμένεις ότι ίσως, μπορεί να ελαφρώσουν τα βάρη σου; Το μόνο που χρειάζεται είναι να περιμένεις τις εκλογές, ήσυχα-ήσυχα, να κοιτάς τη δουλίτσα σου, να σκύβεις το κεφάλι σε κάθε ξεπούλημα της πατρίδας, να καταπίνεις κάθε προσβολή στην (ανύπαρκτη) αξιοπρέπεια και την οικογένειά σου για να ψηφίσεις αυτόν που θα σου τάξει τα περισσότερα.

Κι έτσι στήνεται η σικέ αντιπαράθεση που θα μας πάει στις επόμενες εκλογές. Δείτε για παράδειγμα την αντιπαράθεση για την φορολογία. Κυβερνώντες και δελφίνοι της αντιπολίτευσης μάχονται για να πείσουν ότι ο καθένας για την πάρτη του είναι πιο ικανός στην αύξηση της φορολογίας.

Περιουσιολόγια, φορολογία υψηλών εισοδημάτων και κεφαλαίων, πάταξη της φοροδιαφυγής, κοκ. Τα ίδια και τα ίδια. Το μόνο που τους απασχολεί είναι πώς θα αυξήσουν τα φορολογικά βάρη, σ’ έναν ήδη υπερφορολογημένο λαό. Αλλά μην ανησυχείτε, η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ μας διαβεβαιώνει ότι θα φορολογήσει και το μεγάλο κεφάλαιο.

Κουβέντα για το χρέος προς την εφορία

Κανείς δεν λέει κουβέντα για το συσσωρευμένο χρέος προς την εφορία λόγω της φορολογίας που έχει επιβληθεί τα χρόνια του μνημονίου. Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι το παλιό χρέος των φορολογουμένων προς την εφορία ξεπέρασε τα 61 δις ευρώ τον Ιούνιο. Σ’ αυτά προστέθηκαν και άλλα 6,2 δις ευρώ νέο χρέος προς την εφορία μέσα στο πρώτο εξάμηνο του 2014. Σύνολο 67,2 δις ευρώ οφειλές προς την εφορία. Δηλαδή το χρέος προς την εφορία ισοδυναμεί αισίως τουλάχιστον με το 35% του ΑΕΠ.

Αν από αυτό το σύνολο των οφειλών αφαιρέσουμε τα 4,6 δις ευρώ που χρωστούν οι πρώην ΔΕΚΟ, οι δημοτικές επιχειρήσεις, κοκ, αλλά και τα 9,5 δις ευρώ που προέρχονται από “πτωχευμένες επιχειρήσεις”, τότε το συνολικό τρέχον χρέος προς την εφορία ανέρχεται σε 53,1 δις ευρώ. Αυτό σημαίνει ότι ο κάθε φορολογούμενος χρωστά κατά μέσο όρο στην εφορία γύρω στα 8.850 ευρώ. Μέχρι το τέλος του έτους η μέση οφειλή ανά φορολογική δήλωση είναι σίγουρο ότι θα έχει υπερβεί τα 9.200 ευρώ, όταν το 2013 είχε φτάσει λίγο πάνω από 8.200 ευρώ.

Mέσα σ’ ένα χρόνο δηλαδή η αύξηση του χρέους των ελλήνων πολιτών προς την εφορία είναι σίγουρο ότι θα ξεπεράσει τελικά το 12%. Με το λαϊκό εισόδημα να προβλέπεται ότι θα μειωθεί γύρω στα 6% έως το τέλος του έτους.

Μπορεί ποτέ να εισπραχθεί αυτό το χρέος; Σε καμιά περίπτωση. Ακόμη κι αν δεχτούμε ότι όντως η ελληνική οικονομία μπαίνει σε διαδικασία ανάκαμψης, που δεν ισχύει ούτε στα πιο υστερικά όνειρα των σεσημασμένων ψυχασθενών της κυβέρνησης. Το σίγουρο είναι ότι το χρέος θα αυξηθεί ακόμη περισσότερο καθ’ ότι η επιδρομή της εφορίας γίνεται όχι τόσο με έκτακτους φόρους, αλλά με μόνιμους, στους οποίους πάνω από το 70% των φορολογουμένων δεν διαθέτει φοροδοτική ικανότητα για να ανταποκριθεί. Κι έτσι το χρέος προς την εφορία θα αυξάνει κάθε χρόνο.

Αν σ’ αυτό προσθέσετε και τους νέους φόρους σαν τον Ενιαίο Φόρο Ακινήτων, αλλά και τους άλλους που θα προβλέπει ο νέος προϋπολογισμός, τότε ακόμη και ο πιο αφελής μπορεί να αντιληφθεί πόσο θα εκτινάσσεται το χρέος προς την εφορία μήνα το μήνα, χρόνο το χρόνο. Ακόμη και για εκείνους που μέχρι σήμερα τα κουτσοκατάφερναν και δεν είχαν χρέη προς την εφορία.

Το χρέος προς την εφορία πρέπει να διαγραφεί.

Τι πρέπει να γίνει μ’ αυτό το χρέος; Κυβερνώντες και δελφίνοι της αντιπολίτευσης υπόσχονται δόσεις, κι άλλες δόσεις, άπειρες δόσεις. Κάντε μόνοι σας τον υπολογισμό και θα δείτε τι σημαίνει να πληρώνεις ένα χρέος πάνω από 9.000 ευρώ ανά φορολογική δήλωση, που αναπόφευκτα θα αυξάνει κάθε χρόνο. Μέχρι βιβλικής τετάρτης γενεάς να προβλέψουν δόσεις, το χρέος αυτό όχι μόνο δεν θα μπορεί να πληρωθεί, αλλά θα αυξάνει.

Τι πρέπει να γίνει; Το αυτονόητο. Να διαγραφούν τα χρέη που φορτώθηκαν στα νοικοκυριά και τους μικρομεσαίους λόγω της μνημονιακής φορολογίας και φυσικά να καταργηθούν όλοι οι δημευτικοί φόροι. Έτσι ή αλλιώς δεν μπορούν να πληρωθούν.

Μα αυτό θα έχει δημοσιονομικό κόστος, θα μας πουν. Ανοησίες, απαντάμε. Το 2013 από το σύνολο των 62,3 δις ευρώ που έφτασαν οι οφειλές προς την εφορία τον Δεκέμβριο, ο κρατικός προϋπολογισμός εισέπραξε 3,2 δις ευρώ από τις εκβιαστικές ρυθμίσεις που επιβάλλει το υπουργείο των τοκογλύφων στους φορολογούμενους. Λίγο πάνω από το 5% της συνολικής οφειλής. Μέχρι τον Ιούνιο του 2014 από τα 67,2 δις ευρώ συνολικές οφειλές προς την εφορία, οι εισπρακτικοί μηχανισμοί κατόρθωσαν να εισπράξουν μόλις 1,7 δις ευρώ. Μόλις το 2,5% των συνολικών οφειλών.

Τα εισπραττόμενα ποσά έναντι των οφειλών είναι ασήμαντα και μπορούν εύκολα να αντικατασταθούν για παράδειγμα από την φορολογία των πολυεθνικών, που σήμερα χαίρουν φορολογικής ασυλίας, αλλά και από την είσπραξη των βεβαιωμένων τελών εισαγωγής που μέχρι πέρυσι – σύμφωνα με την έκθεση του Ελεγκτικού Συνεδρίου – ανέρχονταν στα 3,9 δις ευρώ. Η κυβέρνηση αρνείται να τα εισπράξει γιατί κάνει πλάτες σε κυκλώματα που εισάγουν προϊόντα, κυρίως πετρέλαιο, από τρίτες χώρες, για να τα πουλήσουν ως ελληνικά.

Τα κυκλώματα αυτά, τα οποία περιλαμβάνουν πολυεθνικές, εφοπλιστές και μεσάζοντες δικτυωμένους με τα κυβερνώντα κόμματα, ποτέ άλλοτε δεν ανθούσαν όσο σήμερα. Το λαθρεμπόριο με κυβερνητικές πλάτες έχει γίνει καθεστώς και συμβάλλει καίρια ακόμη και στην εικονική αύξηση των εξαγωγών της χώρας.

Επομένως δεν υπάρχει κανένας ουσιαστικός δημοσιονομικός λόγος, που να αποτρέπει την άμεση διαγραφή των οφειλών προς την εφορία. Όχι μόνο δεν θα επιβαρυνθούν τα έσοδα του κράτους, αλλά θα απελευθερωθούν από τον δήμιο της εφορίας τα νοικοκυριά και οι μικρομεσαίοι με ευεργετικές επιπτώσεις στην οικονομία.

Μην σας εξαπατούν, χωρίς διαγραφή δεν γίνεται τίποτε…

Τότε γιατί δεν τολμά ούτε καν η αντιπολίτευση να ξεκινήσει τις προτάσεις της για το φορολογικό από αυτή την αναγκαία διαγραφή; Γιατί κάνει γαργάρα το τεράστιο αυτό ζήτημα; Τι νόημα έχει να μιλάς για φορολογική δικαιοσύνη και αναμόρφωση του φορολογικού συστήματος, αν δεν ξεκινάς από το αυτονόητο; Αν δεν ξεκινάς δηλαδή με την διαγραφή των οφειλών προς την εφορία.

Πώς μπορεί να σχεδιαστεί δίκαιη φορολογική πολιτική χωρίς να μηδενιστεί το κοντέρ; Πώς μπορεί να εκτιμηθεί η πραγματική φοροδοτική ικανότητα των φορολογουμένων, όταν πνίγονται ήδη στα χρέη προς την εφορία; Πώς μπορεί να υπάρξει πάταξη της φοροδιαφυγής όταν η φοροδιαφυγή έχει γίνει ζωτικό μέσο επιβίωσης για την συντριπτική πλειοψηφία των νοικοκυριών στην Ελλάδα, αλλά και των μικρομεσαίων επιχειρήσεων;

Και για να τα πούμε καθαρά και σταράτα. Όποιος προτείνει φορολογικές αναμορφώσεις χωρίς να ξεκινά με την απαραίτητη και εξαιρετικά επείγουσα διαγραφή των ήδη υφιστάμενων οφειλών προς την εφορία, να είστε σίγουροι ότι σχεδιάζει νέα φορολογική επιδρομή σε βάρος των λαϊκών στρωμάτων που πνέουν ήδη τα λοίσθια. ΄

Αλλωστε δεν μπορεί να υπάρξει φορολογία του μεγάλου κεφαλαίου, των ολιγαρχών αυτής της χώρας, όσο ισχύει η ελευθερία κίνησης του κεφαλαίου και των κερδών εντός της ευρωζώνης. Όποιος ισχυρίζεται το αντίθετο είτε είναι απατεώνας, είτε ανίδεος. Όμως γι’ αυτά, αλλά και για το πώς πρέπει να είναι ένα δίκαιο φορολογικό σύστημα, θα αναφερθούμε σε άλλο σημείωμα.

Αναρτήθηκε από ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΑΖΑΚΗΣ στις 11:41 π.μ.

Ας μην φτάσουμε στο απροχώρητο για να αντιληφθούμε το προφανές!

Λογότυπο ΕΠΑΜ


Τις προάλλες παρακολουθούσα ένα ρεπορτάζ στα ρωσικά μέσα για την κατάσταση στην Ανατολική Ουκρανία. Στην πόλη Λουγκάνσκ, η οποία βομβαρδίζεται ανηλεώς από το αποκαλούμενο Ουκρανικό πυροβολικό, ένα παιδί γύρω στα 16 εξηγούσε στο δημοσιογράφο πώς το προηγούμενο βράδυ μια οβίδα έπεσε στο σπίτι του και το κατέστρεψε ολοσχαιρώς. Μέσα στα ερείπια έχασε τους δυο γονείς του και την 7χρονη αδελφούλα του, για να επιβιώσει ως εκ θαύματος το ίδιο με τη γιαγιά του.

Θέλετε η ομοιότητα του παιδιού αυτού με τον μικρό μου γιό, θέλετε το γεγονός ότι στην ανατολική Ουκρανία εξελίσσεται μια απίστευτη σφαγή αμάχων διαστάσεων Γάζας με ακόμη περισσότερα θύματα, για την οποία αδιαφορούν σχεδόν οι πάντες, με έβαλε σε πολύ σκοτεινές σκέψεις. Το περιστατικό αυτό είναι ένα από τα εκατοντάδες που συμβαίνουν σε καθημερινή βάση στην περιοχή.

Ο άμαχος πληθυσμός που δεν θέλει, ή δεν μπορεί να εγκαταλείψει τις εστίες του, είναι ένα εύκολο θύμα για το πυροβολικό μεγάλης απόστασης των Ουκρανών μισθοφόρων. Επειδή δεν μπορούν να καταλάβουν τις πόλεις, οι μισθοφόροι τις βομβαρδίζουν από μακριά, εκ του ασφαλούς, αδιάκριτα και σαρωτικά με στόχο τον άμαχο πληθυσμό. Γιατί; Όχι μόνο γιατί είναι ένας εύκολος στόχος, αλλά πρωτίστως γιατί είναι ο άμαχος πληθυσμός που στηρίζει και συντηρεί τους αντάρτες. Χωρίς την υποστήριξη από τον άμαχο πληθυσμό δεν μπορεί να υπάρξει ένοπλη αντίσταση μέσα στις πόλεις.

Σ’ αυτόν τον βομβαρδισμό δεν μπορούν να ανταπαντήσουν οι αποκαλούμενοι “σεπαρατιστές” αντάρτες που βρίσκονται καλά οχυρωμένοι στις παρυφές των πόλεων. Δεν έχουν τα μέσα. Κι έτσι οι μισθοφόροι του Κιέβου δολοφονούν μαζικά αμάχους, χωρίς να νοιάζεται κανένας. Εξασφαλίζουν έτσι την “καθαρότητα” της “φυλετικής” σύνθεσης του πληθυσμού της Ουκρανίας, όπως την θέλει το νεοναζιστικό καθεστώς του Κιέβου. Φυσικά οι φρικιαστικές εικόνες αυτού του πολέμου δεν φτάνουν σχεδόν ποτέ στα δυτικά μέσα “ενημέρωσης”.

Σ’ ένα από τα ρεπορτάζ του CNN σε πόλεις και χωριά της κεντρικής και δυτικής Ουκρανίας, οι δημοσιογράφοι ανακάλυπταν πόσο πλατύ έχει γίνει το κίνημα άρνησης της στράτευσης από τον πληθυσμό. Πρωτοστατούν οι γυναίκες. Μανάδες και σύζυγοι. Στις ερωτήσεις των αμερικανών δημοσιογράφων γιατί δεν ανταποκρίνονται στα “φύλλα πορείας” της κυβέρνησης του Κιέβου για να πολεμήσουν για την “πατρίδα” τους, η απάντηση είναι αφοπλιστική: γιατί να πολεμήσουν τα παιδιά και οι σύζυγοί μας; Εμείς θέλουμε ειρήνη! Αν θέλουν να πολεμήσουν, να πάνε αυτοί που ήταν στην Μaidan!

Ακόμη και οι δημοσιογράφοι του CNN σχολίαζαν ότι η κυβέρνηση του Κιέβου δεν διαθέτει το απαραίτητο λαϊκό έρεισμα. Κι επομένως η σφαγή θα πάρει ακόμη μεγαλύτερες διαστάσεις, από την στιγμή που το μόνο ουσιαστικό στήριγμα του νεοναζιστικού καθεστώτος του Κιέβου είναι οι ΗΠΑ, το ΝΑΤΟ και η ΕΕ.

Και το ερώτημά μου είναι το εξής: Μα καλά που ήταν όλος αυτός ο κόσμος τον καιρό της Maidan; Πόσο δύσκολο θα ήταν να οργανωθεί μια τεράστια πορεία προς το Κίεβο σε αντιπαράθεση με τηνMaidan; Αν ο πληθυσμός που σήμερα σφαγιάζεται μαζικά στην Ανατολική Ουκρανία, αλλά και εκείνος που καλείται σήμερα να θυσιάσει τα παιδιά του για το καθεστώς του Κιέβου, είχε έγκαιρα αντιδράσει μαζικά ενάντια στο πραξικόπημα της Maidan, σήμερα δεν θα υπήρχε ούτε πόλεμος, ούτε τίποτε.

Για σκεφτείτο λιγάκι. Οι περισσότεροι Ουκρανοί παρακολουθούσαν αμήχανα τις εξελίξεις, θεωρώντας ότι σ’ αυτούς δεν μπορεί να συμβεί αυτό που συμβαίνει για δεκαετίες τώρα στη Γάζα και γενικά στην Παλαιστίνη. Κι έτσι έμειναν στον καναπέ τους, να παρακολουθούν τα τεκταινόμενα στη χώρα τους μέσα από τις τηλεοράσεις. Και να σήμερα. Μέσα σε λίγους μήνες η χώρα τους έχει μετατραπεί σε πεδίο μαζικής σφαγής.

Πόσο, λέτε, ότι απέχουμε εμείς από αυτή την κατάσταση; Η νοοτροπία δυστυχώς που δέρνει την πλειοψηφία του ελληνικού πληθυσμού, είναι η ίδια. Ασχολείται – με την αμέριστη βοήθεια του πολιτικού και επικοινωνιακού συστήματος – με τις δόσεις και τα “λάθη” του ΕΝΦΙΑ, τις πολιτικές μεταγραφές στα κομματικά κυκλώματα και γενικά περιμένει ότι οοι εκλογές όπως και να έχουν, θα δώσουν λύση στα πράγματα. Κι έτσι ασχολείται με το μεροδούλι, μεροφάι, αναμένοντας κάποιον από τους δελφίνους της εξουσίας να του λύσει το πρόβλημα. Άλλωστε όλοι μαζί, δεξιοί και αριστεροί, του λένε ότι θα πάνε καλύτερα τα πράγματα, χωρίς να χρειαστεί να ξεκουνηθεί. Τι το καλύτερο;

Η νοοτροπία αυτή δεν είναι απλά τυπική του ραγιά. Σήμερα είναι το πρελούδιο της απόλυτης καταστροφής. Η χώρα μας έχει μπει ήδη σε ανάλογη τροχιά μ’ εκείνη της Ουκρανίας. Οι εκλογές που θα έρθουν – όποτε έρθουν – απλά θα βαθύνουν την κρίση και θα κάνουν την κοινωνική και πολιτική αναμέτρηση πιο επιτακτική. Απλά ελπίζω ότι θα συνειδητοποιήσουμε έγκαιρα ότι χωρίς να ξεκουνηθούμε, χωρίς τη δική μας μαζική κινητοποίηση, λύση δεν δίνεται. Όποιος κι αν ανέβει στην κυβέρνηση.

Ελπίζω να μην την πάθουμε όπως οι Ουκρανοί. Να μην είναι τα δικά μας παιδιά που μέσα στα άγρια ξημερώματα θα ξυπνούν από τις οβίδες, ή τους πυραύλους για να ψάξουν τους νεκρούς τους μέσα στα χαλάσματα του ίδιου του σπιτιού τους. Κι αυτό εξαρτάται αποκλειστικά από εμάς και κανέναν άλλο. Προς Θεού, δεν πρέπει να βρεθούμε στην κατάσταση των Ουκρανών να λέμε γιατί δεν ξεσηκωθήκαμε έγκαιρα και αφήσαμε τα πράγματα να φτάσουν ως εδώ.

Και να θυμάστε. Ίσως η πιο θανάσιμη, η πιο μοιραία αυταπάτη σήμερα είναι αυτό που λένε οι περισσότεροι για να δικαιολογήσουν την απραξία τους: έλα μωρέ, αυτά δεν μπορούν να συμβούν στην Ελλάδα. Μόνο που η ιστορία διδάσκει ότι όποτε κυριάρχησε αυτή η αυταπάτη σε τόσο κρίσιμες καταστάσεις σαν τις σημερινές, ο λαός το πλήρωσε ακριβά, το πλήρωσε με το αίμα των παιδιών του.

Αναρτήθηκε από ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΑΖΑΚΗΣ στις 8:18 π.μ.

Ήρθε η ώρα της Αργεντινής

Λογότυπο ΕΠΑΜ



Η προσπάθεια να εμφανιστεί ότι η Αργεντινή καταρρέει συνεχίζεται. Βέβαια, πιο ήσυχα τώρα, χωρίς ντόρο, καθώς δεν είδαν αυτό που ποθούσαν, δηλαδή την κατάρρευση μιας ολόκληρης χώρας, επειδή οι αγορές την κήρυξαν σε πτώχευση. Τέλος πάντων, ακόμη κι αν δεν καταρρεύσει σήμερα, θα καταρρεύσει σίγουρα αύριο, μας λένε οι εκδιδόμενοι επί χρήμασι της πολιτικής και της δημοσιογραφίας.

Καθώς πάμε σε “διαπραγματεύσεις” τον Σεπτέμβριο για την περίφημη “βιωσιμότητα” του ελληνικού χρέους και το παραμύθι θα πάει σύνεφο, τόσο από τους κυβερνώντες, όσο και από την αντιπολίτευση, καλό είναι να έχουμε εμπεδώσει τα διδάγματα από την Αργεντινή.

Τι μας δίδαξε η περίπτωση της Αργεντινής;

Πρώτο: Η διαγραφή του χρέους από μια χώρα, έστω και του μεγαλύτερου μέρους του, χωρίς “προϋποθέσεις”, δυσβάσταχτα ανταλλάγματα υπέρ των  δανειστών και επιβολή ξένης επιτροπείας τύπου ΔΝΤ και τρόικας, γίνεται πάντα με μονομερή ενέργεια. Όπως το έκανε η Αργεντινή το 2004. Κι ο λόγος είναι απλός. Η κυβέρνηση χρησιμοποιεί προκειμένου να σβήσει έστω το μεγαλύτερο μέρος του χρέους, το απαραβίαστο της εθνικής της κυριαρχίας ως βασικό διαπραγματευτικό ατού.

Σε διαφορετική περίπτωση εγκαταλείπει το όπλο της εθνικής της κυριαρχίας και παραδίδεται στις καλές προθέσεις των δανειστών. Δεν υπάρχει ούτε ένα παράδειγμα αναδιάρθρωσης χρέους παράδειγμα με σβήσιμο του μεγαλύτερου μέρους, χωρίς η κυβέρνηση της χώρας να μην προχώρησε σε μονομερείς ενέργειες. Όλες οι άλλες αναδιαθρώσεις ήταν σαν της Ελλάδας. Υπέρ των δανειστών και με αποικιοκρατικά ανταλλάγματα.

Δεύτερο: Η κατάρρευση μιας χώρας που οδηγεί στην απελπισία τον πληθυσμό της, δεν είναι προϊόν της επίσημης πτώχευσής της, αλλά των πολιτικών που εφαρμόζονται. Έτσι η Αργεντινή όσο εφάρμοζε πιστά τις πολιτικές του ΔΝΤ, υπό την αποικιοκρατική του κηδεμονία, οδηγήθηκε σε επίσημη πτώχευση και κατάρρευση το 2001-2002. Τώρα που η Αργεντινή δεν ακολουθεί τις συνταγές του ΔΝΤ και ούτε είναι έρμαιο των δανειστών της, το γεγονός ότι οι αγορές την κήρυξαν σε επίσημη πτώχευση δεν οδήγησε σε κατάρρευση την οικονομία της, ούτε σε απελπισία τον πληθυσμό της.

Τα τρομοκρατικά σενάρια που πλασάρονται στην Ελλάδα αν τυχόν υπάρξει “ανεξέλεγκτη χρεοκοπία” δεν συνιστούν τίποτε περισσότερο από την πρόθεση των κυβερνώντων να επιβάλουν καθεστώς κατάρρευσης και χάους στην χώρα σε περίπτωση που ο λαός, ή οι συνθήκες επιβάλλουν αθέτηση πληρωμών προς τους δανειστές. Μόνο με πρόθεση των κυβερνώντων οδηγείται μια χώρα στην καταστροφή υπό συνθήκες πτώχευσης. Και πότε έχουν την πρόθεση οι κυβερνώντες; Όταν υπηρετούν τυφλά τους δανειστές. Σε καμιά άλλη περίπτωση.

Τρίτο: Όταν μια χώρα σταματά να πληρώνει τους δανειστές της και οι αγορές την κηρύσσουν σε πτώχευση, το μόνο που παθαίνει είναι ότι δεν μπορεί να δανειστεί ξανά για ένα διάστημα από τις διεθνείς κεφαλαιαγορές. Μπορεί μια οικονομία να αναπτυχθεί χωρίς εξωτερικό δανεισμό; Ναι μπορεί. Απόδειξη η Αργεντινή που πάνω από μια δεκαετία εξυπηρετεί το χρέος που έχει απομείνει, πληρώνει μισθούς και συντάξεις – που δεν περικόπτει συνέχεια – και χρηματοδοτεί την ανάπτυξή της, χωρίς προσφυγή στον εξωτερικό δανεισμό. Και μάλιστα οι ρυθμοί ανόδου της Αργεντινής χωρίς εξωτερικό δανεισμό ήταν πολύ μεγαλύτεροι από την εποχή που ήταν δανειζόταν συνέχεια.

Ο εξωτερικός δανεισμός δεν επιβάλλεται από τις ανάγκες ανόδου, ή ανάπτυξης μιας οικονομίας, αλλά από τις διαπλοκές της εξουσίας με τους άρχοντες των κεφαλαιαγορών. Η κερδοσκοπία με τα κρατικά χρέη είναι μια από τις πιο επικερδείς τοποθετήσεις κεφαλαίων στη διεθνή αγορά. Το μόνο που έχει να κάνει κανείς είναι να εξαγοράσει πολιτική εύνοια και έτσι να εξασφαλίσει ότι το κράτος δεν θα πάψει ποτέ να εξυπηρετεί τα δάνειά του. Έστω κι αν από την εξυπηρέτηση πεθαίνει ο λαός και ξεπουλιέται η χώρα.

Αυτός είναι κι ο βασικός λόγος που οι κυβερνήσεις επιμένουν να δανείζονται και να εξυπηρετούν τα χρέη τους, ακόμη κι όταν το κράτος, η οικονομία και η κοινωνία καταρρέουν. Οι μίζες για τους κυβερνώντες, που αφήνουν τα κρατικά χρέη και η διαχείρισή τους, δεν συγκρίνονται με κανενός είδους “δοσίματα” τύπου Siemens, ή άλλες δωροληψίες από προμήθειες και έργα.

Τέταρτο: Μήπως η Αργεντινή όταν μονομερώς διέγραψε το χρέος αποκλείστηκε από τις αγορές; Μήπως τίναχθηκε στον αέρα το εξωτερικό της εμπόριο; Κάθε άλλο. Το εξωτερικό της εμπόριο εκτινάχθηκε και η Αργεντινή ως χώρα προσέλκυσε περισσότερες επενδύσεις στην πραγματική της οικονομία μετά την διαγραφή του χρέους της, απ’ ότι πριν. Αυτή είναι η αλήθεια.

Βέβαια, μας λένε κάποιοι πονηροί της λεγόμενης αντιμνημονιακής αντιπολίτευσης, η Ελλάδα είναι άλλη περίπτωση. Το χρέος είναι πολύ μεγαλύτερο, η χώρα είναι σε χειρότερα χάλια και ανήκει στην ευρωζώνη. Αυτό τι σημαίνει; Ότι δεν ισχύουν όσα ίσχυσαν στην Αργεντινή, ή ακριβώς το αντίθετο; Το γεγονός ότι η χώρα μας δεν έχει ούτε καν την ελευθερία επιλογής πολιτικών και διεθνών σχέσεων, είναι ένας επιπλέον πολύ επιτακτικός λόγος για να ακολουθήσουμε το ταχύτερο δυνατό το παράδειγμα της Αργεντινής. Προσπαθώντας παράλληλα να εφαρμόσουμε τα διδάγματά της με καλύτερο τρόπο.

Τα πράγματα είναι ξεκάθαρα. Όποιος λέει ότι θα διαπραγμετευτεί με τους δανειστές εντός της ευρωζώνης, όπου η Ελλάδα δεν μπορεί όχι μόνο να ασκεί εθνική κυριαρχία, αλλά ούτε καν έχει τη δυνατότητα ελευθερίας επιλογής, για να μειώσει το χρέος, είτε είναι μια ακόμη περίπτωση Σαμαραβενιζέλου, είτε απλά είναι επικίνδυνα ηλίθιος. Τόσο απλά είναι τα πράγματα.

Όταν σας λένε διαφορετικά, ρωτήστε τους: πείτε μας που, πώς και πότε έγινε ουσιαστική διαγραφή χρέους υπέρ του λαού χωρίς να ακολουθηθεί ο δρόμος που ακολούθησε η Αργεντινή; Κι αν σας αναφέρουν τη συνδιάσκεψη του Λονδίνου του 1953, που υποτίθεται ότι διέγραψε το 60% του χρέους της Γερμανίας, να τους στείλετε στον Τσίπρα αδιάβαστους. Μιας και η συγκεκριμένη συνδιάσκεψη δεν έγινε για να διαγράψει, αλλά για να φορτώσει τα προπολεμικά χρέη στην τότε Δυτική Γερμανία και μάλιστα με όρους αποικίας του ΝΑΤΟ. Πάνω σ’ αυτά τα χρέη που της φόρτωσαν οι Αγγλοαμερικάνοι, της έκαναν σκόντο. Ωραία διαγραφή! Και ακόμη πιο ωραίο παράδειγμα για να ακολουθήσει η Ελλάδα!

Άλλοι πάλι αρέσκονται να δημαγωγούν με τα οικονομικά προβλήματα και τις πιέσεις που δέχεται η Αργεντινή. Ναι, η Αργεντινή έχει οικονομικά προβλήματα. Μόνο που κανένα απ’ αυτά δεν συγκρίνεται με την κατάρρευση του 2001-2002. Και επίσης δεν είναι αποτέλεσμα τη μη πληρωμής του χρέους, αλλά των βαθύτερων διαθρωτικών προβλημάτων της Αργεντίνικης οικονομίας που δεν έχουν ακομη αντιμετωπιστεί.

Το σίγουρο είναι ότι οι πιέσεις εναντίον της Αργεντινής εντείνονται και θα ενταθούν ακόμη περισσότερο προκειμένου οι γύπες των αγορών και της πολιτικής να ξεφορτωθούν την κυβέρνηση Κίχνερ. Ή έστω να την αναγκάσουν να ενδώσει και να επιστρέψει την χώρα και τον λαό της στις ζωφερές αγκάλες του ΔΝΤ και των αδίστακτων συμφερόντων που εκπροσωπεί.

Μονόδρομος η διεθνοποίηση της υπόθεσης

Η κυβέρνηση Κίχνερ απάντησε σ’ αυτή την πίεση με προσφυγή στο διεθνές δικαστήριο της Χάγης κατά των ΗΠΑ. Η Αργεντινή αναφέρει στην αίτησή της ότι οι ΗΠΑ έχουν “διαπράξει παραβιάσεις εναντίον της κυριαρχίας της Αργεντινής και των ασυλιών της, όπως και άλλες παραβιάσεις ως αποτέλεσμα δικαστικών αποφάσεων που υιοθετήθηκαν από τα δικαστήρια των Ηνωμένων Πολιτειών.” Φυσικά οι ΗΠΑ αρνήθηκαν την δικαιοδοσία του δικαστηρίου, τρέμοντας τυχόν απόφασή του υπέρ της εθνικής κυριαρχίας της Αργεντινής.

Η διεθνοποίηση της αντιδικίας και η μετατροπή της σε διακρατικό ζήτημα του διεθνούς δικαίου, είναι σίγουρα ο ορθός δρόμος για την Αργεντινή. Ελπίζουμε μόνο να μην μείνει μόνο στην προσφυγή, ιδίως τώρα που οι ΗΠΑ αρνήθηκαν την δικαιοδοσία του διεθνούς δικαστηρίου. Η κυβέρνηση της Αργεντινής είναι υποχρεωμένη να μετατρέψει την όλη υπόθεση σε ένα από τα πιο σοβαρά εμπόδια στις σχέσεις της με τις ΗΠΑ.

Κάτι τέτοιο θα έπρεπε να το είχε κάνει από την πρώτη στιγμή, αρνούμενη να υπαχθεί στην δικαιοδοσία του δικαστηρίου της Νέας Υόρκης. Και στην περίπτωση δικαστικών αποφάσεων ερήμην της, να θέσει το όλο ζήτημα ως καίριο πρόβλημα που επιρεάζει βαθιά τις διακρατικές σχέσεις της Αργεντινής με τις ΗΠΑ μιας και προσβάλεται η εθνική της κυριαρχία και οι ασυλίες που διαθέτει ως κυρίαρχο κράτος. Δυστυχώς η μετριοπάθεια βλάπτει όταν έχεις να τα βάλεις με γύπες των αγορών και της πολιτικής.

Ο εσωτερικός “αντίπαλος” του λαού της Αργεντινής

Η θεμελιώδης αδυναμία της Αργεντινής είναι ότι διαθέτει μια οικονομία όπου βασιλεύουν τα ιδιωτικά τραστ και καρτέλ, τα ιδιωτικά μονοπωλιακά συμφέροντα, τα οποία ελέγχουν ακόμη και σοβαρές υποδομές της χώρας, όπως το νερό, η ενέργεια, οι τηλεπικοινωνίες. Η Αργεντινή επίσης υποφέρει από μια ιδιαίτερα συντηρητική αριστροκρατία, η οποία όχι μόνο κατέχει το μεγαλύτερο μέρος της αξιοποιήσιμης γης από την εποχή της ισπανικής αποικιοκρατίας, αλλά ιστορικά στήριξε τον δικτατορα Βιντέλα μαζί με τις πολυεθνικές εξ ΗΠΑ. Η κάστα αυτή, που θεωρεί τον εαυτό της απόγονο της ευρωπαϊκής αριστοκρατίας και των παλιών καλών προνομίων της, αντιμετωπίζει τον υπόλοιπο πληθυσμό ως ιθαγενείς.

Οι μεγάλοι ολιγάρχες δεν έχουν πια καμιά διάθεση να υπομείνουν τον “λαϊκισμό” της Κίχνερ και πολύ περισσότερο του υπουργού οικονομικών της Κισίλοφ, το οποίον – δικαίως ή αδίκως – χαρακτηρίζουν με αποτροπιασμό ως “μαρξιστή”. Κι όλα αυτά γιατί ιδίως τα δυο τελευταία χρόνια προχώρησαν στην εθνικοποίηση των πετρελαίων, επέβαλαν ανώτατο όριο στις τιμές βασικών υπηρεσιών προς τον πληθυσμό και υποστηρίζουν ανοιχτά ότι πρέπει να επικεντρωθεί η οικονομία όχι τόσο στις εξαγωγές, αλλά στην εσωτερική κατανάλωση και την υποκατάσταση των εισαγωγών από εγχώρια παραγωγή.

Η κατεύθυνση αυτή είναι όντως η μοναδική για να αντιμετωπίσει η οικονομία της Αργεντινής τα διαρθρωτικά της προβλήματα όπως εκδηλώνονται με τον πληθωρισμό, την ανεργία και κυρίως την ιδιαίτερα εκτεταμένη προσωρινή απασχόληση με χαμηλές αμοιβές. Ο άλλος δρόμος είναι να ξαναπέσει στον φαύλο κύκλο που την οδήγησε τελικά στην κατάρρευση του 2001. Αν και αυτή τη φορά τα συμφέροντα που καραδοκούν, δεν θα της επιτρέψουν να ξαναϋπάρξει ως ανεξάρτητο και κυρίαρχο κράτος, που μπορεί να πτωχεύει και να διαγράφει χρέος μονομερώς.

Οι ολιγάρχες ξέρουν πολύ καλά ότι στο βαθμό που η κυβέρνηση Κίχνερ προχωρήσει σ’ αυτή την κατεύθυνση, θα αναγκαστεί να ενισχύσει τον παρεμβατικό ρόλο του κράτους, να εθνικοποιήσει τις κρίσιμες υποδομές που σήμερα βρίσκονται ακόμη στα χέρια ιδιωτών και να μετατρέψει την άνοδο των αμοιβών της εργασίας, δηλαδή την αγοραστική δύναμη των πλατύτερων μαζών του πληθυσμού, σε βασική κινητήρια δύναμη της οικονομικής ανόδου. Κι επομένως το καθεστώς προνομίων και μονοπωλιακής ασυδοσίας που απολαμβάνουν ακόμη και σήμερα, κινδυνεύει. Και κινδυνεύει άμεσα.

Αυτός είναι ο λόγος που συμπαρατάσονται με τους γύπες εξ ΗΠΑ. Στα ΜΜΕ που ελέγχουν έχει αρχίσει μια ολόκληρη εκστρατεία εναντίον της “ανεύθυνης” Κίχνερ και του “μαρξιστή” Κισίλοφ. Το χειρότερο όμως δεν είναι αυτό. Έχουν αρχίσει την φαιά προπαγάνδα στα πιο καθυστερημένα και καταπονημένα στρώματα. Οι εταιρείες τους που απασχολούν το μεγαλύτερο μέρος της φτωχολογιάς με προσωρινή, ή εποχική απασχόληση για ψίχουλα, έχουν αρχίσει να “ενημερώνουν” ότι με την “πτώχευση”, οι πιο χαμηλόμισθοι θα χάσουν τη δουλειά τους. Δεν είναι αλήθεια, αλλά γι’ αυτόν που ζει μεροδούλι, μεροφάι, ακόμη και η σκέψη αποτελεί σοκ.

Τι χρειάζεται σήμερα η Αργεντινή

Η κυβέρνηση δεν μπορεί να απαντήσει σ’ αυτή την ενορχηστρωμένη επίθεση από το εσωτερικό και το εξωτερικό, παρά μόνο με έναν τρόπο. Με ένα ολοκληρωμένο εθνικό σχέδιο οικονομικής ανασυγκρότησης με βασικό μοχλό τον προϋπολογισμό δημοσίων επενδύσεων και τις διακρατικές συμφωνίες που έχει αποδείξει ότι μπορεί να εξασφαλίσει προς το συμφέρον της χώρας. Πρέπει να προχωρήσει αποφασιστικά με ένα πανεθνικό σχέδιο εθνικοποίησης των κρίσιμων τομέων της οικονομίας, όπως είναι το υπέδαφος της χώρας και ο μεταλλευτικός πλούτος του, το δίχτυο ενέργειας, το νερό, οι μαζικές μεταφορές, οι τηλεπικοινωνίες.

Όλα αυτά θα δώσουν ανάσα και πνοή στην οικονομία. Θα διαλύσουν τις μονοπωλιακές καταστάσεις και θα επιτρέψουν στην μικρομεσαία ιδιωτική επιχειρηματικότητα να αναπτυχθεί ραγδαία, προσφέροντας τοπική ανάπτυξη, απασχόληση και εισόδημα. Θα δώσει τη δυνατότητα να οικοδομηθεί ταυτόχρονα ένα ολοκληρωμένο δίχτυο κοινωνικής ασφάλισης για όλους του εργαζόμενους και τις οικογένειές τους στη βάση της δωρεάν υγείας, παιδείας και κοινωνικής πρόνοιας που διασφαλίζουν την αξιοπρέπεια και την κοινωνική άνοδο των πολιτών.

Η οικονομία της Αργεντινής ήδη από το 2013 εμφανίζει σημάδια στασιμότητας. Οι εκβιαστές της ελπίζουν σε μια βαθιά ύφεση που θα κλονίσει την πολιτική κυριαρχία των δυνάμεων που στηρίζουν την κυβέρνηση στην πορεία που έχει επιλέξει. Είναι σίγουρο ότι θα κάνουν ότι είναι δυνατό για να προκαλέσουν περισσότερη οικονομική δυσπραγία για την Αργεντινή μέσα από ένταση των απολύσεων στο όνομα της ύφεσης, δημιουργία έντονων πληθωριστικών πιέσεων με τεχνητές ελλείψεις, διακοπές παροχής υπηρεσιών και μονοπωλιακά υψηλές τιμές, κερδοσκοπική πίεση στο νόμισμα για να εξαντληθούν τα συναλλαγματικά αποθέματα της χώρας ώστε να την αναγκάσουν να βγει να δανειστεί από τις διεθνείς αγορές με τους δυσμενέστερους δυνατούς όρους οικονομίας και πολιτικής.

Το οικονομικό περιβάλλον αυτό είναι ιδανικό και για μια ακόμη επιχείρηση “πορτοκαλί επανάστασης”, όπως στην πλατεία Maidan της Ουκρανίας. Κάτι άλλωστε που ξένα και ντόπια κυκλώματα το προσπάθησαν πριν ένα χρόνο στο Μπουένος Άιρες κινητοποιώντας την χρυσή, αλλά αργόσχολη νεολαία της μεσαίας τάξης, που συναρπάζεται από την χολιγουντιανή εικόνα του “αμερικανικού τρόπου ζωής” και δεν συγκινείται από εθνικές ανεξαρτησίες και πατριωτισμούς. Η επιχείρηση απέτυχε παταγωδώς, χωρίς να σημαίνει ότι δεν θα την ξαναδούμε να αναβιώνει, αν η κυβέρνηση δειλιάσει και δεν απαντήσει έγκαιρα στον οικονομικό πόλεμο που δέχεται η χώρα της.

Η πρώτη αντίδραση της κυβέρνησης

Οφείλουμε βέβαια να πούμε ότι η κυβέρνηση της Φερνάντεζ Κίχνερ φαίνεται να το αντιλαμβάνεται. Την Παρασκευή 8/7 η Φερνάντεζ μιλώντας στην εθνική τηλεόραση της χώρας της εξήγγειλε μέτρα και πολιτικές για να αντιμετωπιστεί η επιβράδυνση και η στασιμότητα στην οικονομία της. Τα προβλήματα αυτά έχουν να κάνουν με την βαθύτερη διάρθρωση της οικονομίας της Αργεντινής, η οποία στηρίζεται στον εξαγωγικό προσανατολισμό και στην ιδιωτική μονοπωλιακή εκμετάλλευση. Αυτό οφείλει να αλλάξει ριζικά και το ταχύτερο δυνατόν.

Η Φερνάντεζ κάλεσε τους Αργεντίνους “να καταναλώνουν γιατί είναι ο μόνος τρόπος για να εξασφαλιστεί η οικονομική δραστηριότητα.” Ναι, σωστό, αλλά χρειάζεται εισόδημα. Και μάλιστα αυξανώμενο εισόδημα στα λαικά στρώματα, των οποίων η κατανάλωση έχει αποδειχθεί ότι δεν επιβαρύνει το εξωτερικό εμπορικό ισοζύγιο. Αν δεν υπάρξει δραστική αύξηση των εργατικών απολαβών και του λαϊκού εισοδήματος, η αύξηση της κατανάλωσης θα παραμείνει ευχή, ή αυστηρά υπόθεση των πιο παρασιτικών στρωμάτων του πληθυσμού με ότι αυτό σημαίνει για την οικονομική και πολιτική κατάσταση της χώρας.

Σχετικά με την απασχόληση η κυβέρνηση της Αργεντινής εξήγγειλε ένα πρόγραμμα για την αποφυγή των απολύσεων, ιδιαίτερα στις επιχειρήσεις που λαμβάνουν κρατική στήριξη. Ανακοινώθηκε επίσης η ανανέωση του στόλου των μέσων μαζικής μεταφοράς, οδικής και σιδηροδρόμου με σκοπό την εξοικονόμηση του χρόνου μετακίνησης για τους εργαζόμενους, αλλά και την μείωση του κοστους.

Ανακοινώθηκαν επίσης και παρεμβάσεις στην αγορά ακινήτων, αλλά όλα αυτά απέχουν από το να είναι ένα ολοκληρωμένο σχέδιο ανασυγκρότησης της οικονομίας. Το παλιό “μοντέλο” της παραγωγής από μεγάλες συγκεντρώσεις ιδιωτικού κεφαλαίου με στόχο την εξωτερική αγορά, πνέει τα λοίσθια και δεν μπορεί να δώσει πια ούτε καν τους ρυθμούς ανόδου της προηγούμενης περιόδου. Για να επιβιώσει αυτό το “μοντέλο” θα πρέπει να συντριβούν όλες οι πολιτικές, κοινωνικές και οικονομικές κατακτήσεις της τελευταίας δεκαετίας, ή θα πρέπει η Αργεντινή να αλλάξει “μοντέλο” επειγόντως.

Ένα είναι σίγουρο. Ήρθε η ώρα για την Αργεντινή να προχωρήσει αποφασιστικά μπροστά. Μόνο έτσι θα γλυτώσει μια για πάντα και από τους γύπες της παγκόσμιας οικονομίας και πολιτικής. Μόνο έτσι θα δικαιώσει τις προσδοκίες του λαού της. Διαφορετικά θα την δούμε να αφανίζεται, όπως είδαμε να συμβαίνει στην Ουκρανία και αλλού στη λατινική Αμερική. Η παγκόσμια οικονομία των κεφαλαιαγορών σήμερα δεν ανέχεται πια συγκροτημένα κράτη, ακόμη και με την παραδοσιακή έννοια του όρου.


Δημοσιεύτηκε στο Χωνί, 17/8/2014

Στην δεξιά πολυκατοικία το ΕΠΑΜ…

Λογότυπο ΕΠΑΜ



Πρώτα ήταν ο κ. Πολύδωρας που οι δικοί του εξ Ιωαννίνων είχαν ανακοινώσει ότι το ΕΠΑΜ συμπεριλαμβάνεται στις διεργασίες της αντιμνημονιακής δεξιάς πολυκατοικίας. Τώρα ήρθε η σειρά του κ Μάκη Ανδρονόπουλου στο Κουτί της Πανδόρας. Ξέρετε του γνωστού δημοσιογράφου Βαξεβάνη.

Ο εν λόγω λακές της Κουμουνδούρου κ. Μ.Α., ανακάλυψε ότι το ΕΠΑΜ όχι μόνο ανήκει στη δεξιά πολυκατοικία – η οποία παρεμπιπτόντως τρίζει, συμφωνα πάντα με τον καλό και απολυτως έντιμο δημοσιογράφο – αλλά κι εγώ ο ίδιος πασχίζω να προσκοληθώ σε κάποιον. Αλλά, ευτυχώς για μένα, δεν με θέλει κανείς, γιατί – λέει ο καλός μας δημοσιογράφος – κουβαλάω την μυρωδιά της δραχμής που δεν την θέλει κανείς.

Μην ρωτήσετε πού τα βρήκε όλα αυτά ο καλός δημοσιογράφος. Ούτε από πού προκύπτουν όλα αυτά. Στην Ελλάδα δημοσιογράφος δεν είναι εκείνος που παρατηρεί και αναλύει την πραγματικότητα, αλλά εκείνος που προσαρμόζει την πραγματικότητα στα μέτρα του, ή απλά εκτελεί εντολές. Όπως τον βολεύει κάθε φορά. Ανάλογα με τις ιδεοληψίες που τον διακατέχουν, ή την διατεταγμένη υπηρεσία στην οποία βρίσκεται.

Δεν γνωρίζω τι ισχύει για τον εν λόγω δημοσιογράφο του κ. Βαξεβάνη. Κι ούτε με ενδιαφέρει. Το μόνο που με ενδιαφέρει είναι η ευκολία που ξεστομίζει τέτοια ψέματα. Πού τα στηρίζει όλα αυτά; Μα στο γνωστό γκεμπελικό: λέγε, λέγε, όλο και κάτι θα μείνει. Τώρα τι σχέση ο γκεμπελισμός με την δημοσιογραφία, είμαι σίγουρος ότι ο κ. Βαξεβάνης ως έμπειρος δημοσιογράφος θα ξέρει να μας απαντήσει.

Το γιατί το κάνει ο κ. Μ.Α., ο καθένας ας βγάλει τα συμπεράσματά του. Απλά θεωρεί καθήκον του να περιγράφει την πολιτική κατάσταση σύμφωνα με τα συμφέροντα της Κουμουνδούρου. Βλέπετε οι ιδεολογικές, πολιτικές και ταξικές συγγένειες δεν κρύβονται. Πριν ήταν οι δημοσιογράφοι του Πολύδωρα, τώρα οι δημοσιογράφοι του Κουτιού της Πανδώρας. Κοινός στόχος; Το ΕΠΑΜ. Να αμαυρωθεί το Μέτωπο ως πολιτική πρόταση εθνικοαπελευθερωτικού χαρακτήρα, πέρα και πάνω από διαχωριστικές γραμμές αριστεράς και δεξιάς μέσα στο λαό.

Πάντως κάτι καλό πρέπει να κάνουμε εμείς εδώ στο ΕΠΑΜ. Για να πάρει τέτοια προαγωγή η χυδαία λασπολογία και από τους επαγγελματίες “ανώνυμους” του διαδικτίου να περάσει στους επώνυμους της δημοσιογραφίας, σημαίνει ότι τόσο ο γράφων, όσο και το ΕΠΑΜ ενοχλεί. Και ενοχλεί πολύ. Ιδίως όταν συνεχίζει να απευθύνεται στον απλό κόσμο και μάλιστα μακριά από τους εμφυλιοπολεμικούς διαχωρισμούς, πάνω στους οποίους έχει στηριχθεί το σημερινό πολιτικό σύστημα στο σύνολό του.

Πάντως, θα ήθελα να πληροφορήσω τον καλό δημοσιογράφο του κ. Βαξεβάνη κάτι που είμαι σίγουρος ότι το ξέρει πολύ καλά. Αν ήμουν της προσκολλήσεως, όπως τόσοι και τόσοι, θα είχα βάλει νερό στο κρασί μου, θα στρογγύλευα τόσο πολύ αυτά που λέω ώστε να το παίζω καμπόσος, αλλά να μην ενοχλώ τα ιερά και όσια του καθεστώτος κι έτσι όχι μόνο εκπομπή στο “κόκκινο” θα είχα, ή θα εμφανιζόμουν ως γιαλαντζί αντιμνημονιακός όπου αλλού ήθελα, αλλά θα πόζαρα και για βουλευτής. Ψάξτε αλλού κύριοι για προσκολλήσεις και συγκολλήσεις συμφέροντος και ξέρετε ότι θα βρείτε πάμπολλες όχι μόνο στη δεξιά πολυκατοικία, αλλά και στο οικείο σας πολιτικό περιβάλλον.

Η Αργεντινή μας δείχνει το δρόμο της λύτρωσης

Λογότυπο ΕΠΑΜ


Όμοιος τον όμοιο και η κοπριά στα λάχανα. Αυτή την λαική παροιμία μου έφεραν στο νου οι εικόνες με τους τρυφερούς εναγκαλισμούς του Γιούνκερ με τον Σαμαρά. Παιδιά του ίδιου φυράματος. Όπως ο Σαμαράς, έτσι κι ο Γιούνκερ είναι γέννημα θρέμμα κομματόσκυλο από τα γεννοφάσκια του, εκ φύσεως φιλοχρήματος, αργόσχολος, άεργος κι επομένως ιδανικός ως πολιτικός καριέρας.

Ο πατέρας του Ζαν Κλοντ υπηρέτησε στα βάφεν ες-ες κατά την κατοχή και μάλιστα πολέμησε στο ρώσικο μέτωπο, αλλά δεν δικάστηκε ως δωσίλογος γιατί ισχυρίστηκε ότι τον στρατολόγησαν “με τη βία”. Σαν παλιό στέλεχος του “κόμματος της δεξιάς” – όπως ονομαζόταν επίσημα το κόμμα αυτό όταν κατείχε την εξουσία πριν και κατά τη διάρκεια του πολέμου και το οποίο συνεργάστηκε με τους ναζί στην κατοχή – και οι διασυνδέσεις του στον πολιτικό υπόκοσμο της χώρας του, έκαναν τους συμμάχους να τον στρατολογήσουν με σκοπό το παλιό κόμμα του να συνεχίσει να κυβερνά υπό νέα ενδυμασία λιγότερο προκλητική, ως χριστιανοδημοκρατικό κόμμα.

Αυτός λοιπόν, ο γιος του ναζί, που χάρις στις κομματικές του διασυνδέσεις απέκτησε χωρίς να κοπιάσει ιδιαίτερα τα απαραίτητα ακαδημαικά διπλώματα ώστε να φαντάζει ότι διαθέτει όλα τα τυπικά προσόντα, έφτασε να είναι πρωθυπουργός ενός κρατιδίου που φυσιολογικά δεν θα έπρεπε να υπάρχει. Το δουκάτο του Λουξεμβούργου είναι ένα παρά φύση κράτος-υβρίδιο που συντηρείται από τις μεγάλες δυνάμεις για πάνω από ένα αιώνα, μόνο και μόνο ως καταφύγιο για τις βρωμοδουλιές τους. Κυρίως για την διαμετακομιδή κεφαλαίων, που συνήθως είναι λίγο ως πολύ ύποπτα. Από το εισόδημα που δημιουργεί αυτή η διαμετακομιδή και το ξέπλυμα χρήματος ζει το Λουξεμβούργο. Δεν διαθέτει ουσιαστικά καμιά άλλη πηγή εσόδων, ούτε και λόγο ύπαρξης.

Κράτος – συμμορία

Πρόκειται για ένα κράτος συμμορία στην καρδιά της Δυτικής Ευρώπης. Ο πρώην πρωθυπουργός ενός τέτοιου κράτους, τυπικό είδος πολιτικού Αλ Καπόνε, δεν θα μπορούσε παρά να ήταν το ιδανικό πρόσωπο για να ηγηθεί πρώτα του eurogroup και ύστερα της άτυπης κυβέρνησής του, της Ευρωπαϊκής Επιτροπής. ‘Αλλωστε το γεγονός ότι ο πατέρας του υπήρξε ένστολος ναζί, έκανε την επίσημη Γερμανία να αισθάνεται εξαιρετικά οικεία με τον Ζαν Κλοντ, ο οποίος έτσι εξασφάλισε την ολόθερμη υποστήριξη της Μέρκελ.

Αυτός λοιπόν, που αν θυμάστε είχε δηλώσει παλιότερα κατά τη σύνοδο του ΔΝΤ στις αρχές Οκτωβρίου 2010, ως πρόεδρος τότε του eurogroup, ότι ήταν “φανερό” ότι η Ελλάδα θα αντιμετωπίσει κάποια μέρα αυτό το πρόβλημα, δηλαδή θα οδηγηθεί σε χρεοκοπία, “ήξερα ακόμα ότι η Γαλλία και η Γερμανία κέρδιζαν τεράστια ποσά από τις εξαγωγές τους προς την Ελλάδα, αλλά δεν θα μπορούσα να πω δημόσια αυτό που γνώριζα…”. Τα θυμάστε αυτά, ή πάσχετε από καθ’ έξη πολιτική αμνησία όπως ταιριάζει σε κάθε εθελόδουλο ραγιά;

Αυτός λοιπόν ήρθε στην Ελλάδα και όπως μας πληροφόρησαν τα γνωστά μέσα μαζικής εξαπάτησης, παρείσχε νέα στήριξη στην Ελλάδα, όπως συνηθίζεται να αποκαλείται συνθηματικά η συμπαράσταση στους συμμορίτες της ίδιας κόζα νόστρα, που έχουν την εξουσία και στην χώρα μας. Και σαν να μην έφτανε αυτό, σε ερώτηση του περιβόητου ΣΚΑΪ, υπογράμμισε ότι “η χώρα σας θα ήταν ένα καλό παράδειγμα για να μην γίνει η Αργεντινή αυτό που έγινε.”

Κατάρρευση επενδύσεων

Μάλιστα. Μας σώσανε και δεν γίναμε Αργεντινή! Η Ελλάδα στα τέσσερα αυτά χρόνια υπέστη την χειρότερη ύφεση της μεταπολεμικής της ιστορίας. Τουλάχιστον. Αν και από την ύφεση αυτή δεν πρόκειται η Ελλάδα να ανακάμψει ποτέ, όσο συνεχίζει την ίδια πορεία. Συρρικνώθηκε όσο καμιά άλλη οικονομία του ΟΟΣΑ. Η κατάρρευση των επενδύσεών της ελληνικής οικονομίας την έχει κατατάξει ήδη στον πάτο του συνόλου των οικονομιών παγκόσμια. Τέταρτη από το τέλος, μαζί με χώρες σαν την Γουινέα-Μπισάο, την Ζουαζιλάνδη, την Υεμένη. Το επίσημο ποσοστό ανεργίας έχει εξασφαλίσει στην Ελλάδα παγκόσμια πρωτιά. Για να μην μιλήσουμε για εισόδημα, εργασία, φτώχεια, μετανάστευση και μαζική εξόντωση των πιο αδύναμων τμημάτων του πληθυσμού. Κι όλα αυτά γιατί μας σώσανε.

Για να δούμε τώρα τι συμβαίνει με την Αργεντινή. Η κυβέρνηση της Φερνάντεζ Κίχνερ αρνείται πεισματικά εδώ και σχεδόν τρία χρόνια να συμμορφωθεί με τις απαιτήσεις συγκεκριμένων επενδυτικών κεφαλαίων, που έχουν αγοράσει κρατικά ομόλογα της Αργεντινής μετά την χρεοκοπία της το 2001 και τώρα απαιτούν να πληρωθούν στο σύνολο της ονομαστικής τους αξίας. Αρνείται να συμμορφωθεί με μια εξωφρενική απόφαση αμερικανικού δικαστηρίου που εξωμειώνει έναν κυρίαρχο λαό με τους ιδιώτες κερδοσκόπους γνωστούς στις αγορές ως “γύπες”.

Γιατί “γύπες”; Διότι πρόκειται για κερδοσκόπους που ειδικεύονται στην αγορά χρεοκοπημένων κρατικών ομολόγων και ύστερα εκβιάζουν με δικαστικές αποφάσεις τα κράτη που τα έχουν εκδόσει προκειμένου να πληρωθούν στο σύνολο της ονομαστικής τους αξίας. Έτσι και στην περίπτωση της Αργεντινής. Αγόρασαν κρατικά ομολόγα μετά την χρεοκοπία του 2001 περίπου στο 3% της ονομαστικής τους αξίας και τώρα απαιτούν να πληρωθούν όχι μόνο στο 100%, αλλά και να καταβληθούν όλοι οι προβλεπόμενοι τόκοι.


Από τον Νοέμβριο του 2012 η κυβέρνηση της Αργεντινής εκβιάζεται με όπλο τις αποφάσεις ενός υπέργηρου δικαστή της Νέας Υόρκης, οι οποίες έχουν σκοπό να γονατίσουν ένα κυρίαρχο κράτος και να το εξαναγκάσουν να γίνει ξανά υποχείριο της διεθνούς κερδοσκοπίας. Δεν πρέπει να παραξενεύεται κανείς από τις εξωφρενικές αποφάσεις αυτού του δικαστή. Στις ΗΠΑ αν έχεις χρήματα και διασυνδέσεις είναι απολύτως σίγουρο ότι θα βρεις κάποιον δικαστή να σου δώσει δίκιο, ότι κι αν ισχυρίζεσαι. Όσο άδικο, όσο παράνομο κι αν είναι.

Και ο υπέργηρος δικαστής Γκρίεζα δεν είναι καθόλου τυχαίος. Οι απόψεις του ταιριάζουν περισσότερο σε αποικιοκράτη δικαστή της βικτωριανής περιόδου, ή σε δικαστή του αμερικανικού νότου την εποχή της δουλείας. Αντιμετωπίζει χώρες και κυβερνήσεις σαν της Αργεντινής όχι ως κυρίαρχα κράτη στα πλαίσια της διεθνούς κοινότητας, αλλά ως ένα είδος ατίθασου νέγρου, που η εκλαμπρότητά του οφείλει να δώσει το απαραίτητο μάθημα ώστε να μην ξανασηκώσει κεφάλι.

Από την αρχή της καριέρας του καλλιέργησε μια ιδιαίτερα φιλική, θα λέγαμε, προδιάθεση υπέρ των οικονομικά ισχυρών που προσέφευγαν στη δικαστική του κρίση. Πόσο μάλλον τώρα που πίσω από τους κερδοσκόπους, στέκεται μια ολόκληρη οργάνωση, την American Task Force Argentina (ΑΤFA), η οποία όπως λέει η ίδια “είναι μια συμμαχία οργανώσεων που ενώθηκαν για μια δίκαιη και ισότιμη συμφιλίωση με την αθέτηση πληρωμής του χρέους της κυβέρνησης της Αργεντινής το 2001, το χρέος της κυβέρνησης της Αργεντινής και την επακόλουθη αναδιάρθρωση. Τα μέλη μας εργάζονται με τους νομοθέτες, τα μέσα μαζικής ενημέρωσης, και άλλα ενδιαφερόμενα μέρη για να ενθαρρύνει την κυβέρνηση των Ηνωμένων Πολιτειών να συνεχίσει σθεναρά μια διευθέτηση μέσω διαπραγματεύσεων με την κυβέρνηση της Αργεντινής προς το συμφέρον Αμερικανών ενδιαφερομένων.”

Σκιώδεις οργανώσεις

Επίσημα αυτό το λόμπι περιλαμβάνει σκιώδεις έως ύποπτες οργανώσεις, ακραίες νεοσυντηρητικές ενώσεις και κερδοσκοπικά κεφάλαια γύπες. Επικεφαλής της είναι παλιά στελέχη της διοίκησης Κλίντον, αλλά και του Μπους. Η εκστρατεία έχει σαν στόχο να αντρέψει με κάθε τρόπο την κυβέρνηση Φερνάντεζ, η οποία στην προπαγάνδα του λόμπι ταυτίζεται με τους μουλάδες στο Ιράν. Πάνω από 7 εκατ. δολάρια φέρεται να έχει διαθέσει το συγκεκριμένο λόμπι προκειμένου να εξαγοράσει ευμενή δημοσιότητα στον αμερικανικό και διεθνή τύπο, αλλά και πολιτική επιρροή. Επίσης φέρεται να συντονίζει τις ενέργειες αντίστοιχων ιδιωτικών οργανώσεων και ιδρυμάτων μέσα στην Αργεντινή, που αντιπολιτεύονται από θέσεις ταυτόσιμες με εκείνες του λόμπι. Με το αζημίωτο πάντα.

Τα στελέχη του λόμπι, αλλά και οι οργανώσεις που το απαρτίζουν συνθέτουν την εικόνα μιας οργάνωσης βιτρίνα για επιχειρήσεις υπονόμευσης και αποσταθεροποίησης. Σαν κι αυτές που κατά κόρο χρηματοδοτούνται από τον “μαύρο προϋπολογισμό” εθνικής ασφαλείας των ΗΠΑ. Αυτός μάλλον είναι κι ο λόγος που οι κερδοσκόποι δεν εξασφάλισαν μόνο τις δικαστικές αποφάσεις του Γκρίεζα, αλλά και την συνεποικουρία του Ανωτάτου Δικαστηρίου των ΗΠΑ, μαζί και της κυβέρνησης Ομπάμα. Έστω κι αν οι δικαστικές αποφάσεις αυτές παραβιάζουν κατάφωρα ακόμη και το Σύνταγμα των ΗΠΑ.

Το θανάσιμο αμάρτημα

Ποιο είναι το τόσο θανάσιμο αμάρτημα της Αργεντινής; Μετά από μια τρομακτική περίοδο αυστηρης εφαρμογής των συνταγών του ΔΝΤ από τις πιο διεφθαρμένες κυβερνήσεις που γνώρισε η χώρα μεταπολεμικά, η Αργεντινή κατέρρευσε ολοκληρωτικά τον Δεκέμβριο του 2001. Μέσα σ’ ένα χρόνο, το 2002, η Αργεντινή έχασε σχεδόν το 64% του ετήσιου ΑΕΠ της σε σύγκριση με το 2001. Ενώ το επίπεδο επενδύσεων έπεσε από το 21% του ΑΕΠ το 1998 στο 10,7% το 2002.

Για να έχουμε ένα μέτρο, ας συγκρίνουμε Ελλάδα και Αργεντινή εκείνες τις χρονιές. Το 2001 η Αργεντινή είχε ΑΕΠ περί τα 269 δις δολάρια, τρέχουσες τιμές, ενώ η Ελλάδα λίγο πάνω από 131 δις δολάρια. Το 2002 το ΑΕΠ της Αργεντινής είχε γκρεμιστεί στα 97,4 δις δολάρια, ενώ της Ελλάδας ανερχόταν στα 148 δις δολάρια. Πάντα τρέχουσες τιμές. Το επίπεδο επενδύσεων για την Ελλάδα το 2001 ήταν 23,2% του ΑΕΠ και το 2002 ήταν 22,3%.

Εκτίναξη της ανεργίας

Το αποτέλεσμα αυτής τα κατάρρευσης ήταν να εκτιναχθεί η ανεργία και η φτώχεια. Η επίσημη ανεργία ήταν το 1998 στο 14,7%, το 2001 ήταν 19,2% και το 2002 ανέβηκε στο 22,4%. Στα τέλη του 2001 η ακραία φτώχεια στην Αργεντινή, δηλαδή το ποσοστό του πληθυσμού που δεν είχε να φάει σε τακτική βάση, είχε φτάσει το 14%, ενώ στα τέλη του 2002 έφτασε το 30%. Ο πληθυσμός που βρισκόταν κάτω από το όριο φτώχειας στα τέλη του 2001 ήταν κοντά στο 40%, ενώ στα τέλη του 2002 είχε φτάσει στο 60%. Η κοινωνική έκρηξη ήταν αναπόφευκτη, όπως αναπόφευκτη ήταν και η διακοπή εξυπηρέτησης του δημόσιου χρέους που τότε ανερχόταν γύρω στα 132 δις δολάρια.

Από τότε αρχίζει μια περιόδος κοινωνικών και πολιτικών αναμετρήσεων στην Αργεντινή. Ο λαός στους δρόμους αρνιόταν να πληρώσει άλλο την τοκογλυφία των διεθνών αγορών και τις συνταγές του ΔΝΤ. Οι κυβερνήσεις προσπαθούσαν να εξισσοροπήσουν την κατάσταση και να επανεκινήσουν τις πληρωμές του χρέους. Έως το 2004 όπου μια πανεθνική πολιτική απεργία διαρκείας, μαζί με μαχητικές διαδηλώσεις του λαού, ανέβασαν στην κυβέρνηση τον Νέστορ Κίχνερ. Με τον λαό στους δρόμους, ο Νέστορ Κίχνερ προχώρησε σε δυο θεμελιώδεις επιλογές. Αφενός, ανακοίνωσε την μονομερή περικοπή του δημόσιου χρέους κατά 70% και κάλεσε σε διαπραγμάτευση τους ομολογιούχους έτσι ώστε να ανταλλάξουν τα παλιά τους ομόλογα με τα καινούργια. Αφετέρου, έδιωξε οριστικά το ΔΝΤ από την χώρα και από τότε η Αργεντινή αρνείται ακόμη και τη διαμεσολάβησή του σε ότι αφορά την διαπραγμάτευση του χρέους της.

Οι επιλογές αυτές μαζί με την αντιστροφή των πολιτικών ιδιωτικοποίησης του κράτους και περιορισμού των δαπανών του, που εφαρμόζονταν πριν και οδήγησαν στην κατάρρευση, αποτέλεσαν μέγιστο casus beli για τις διεθνείς αγορές. Από τότε που άλλαξε πορεία η Αργεντινή ανέκαμψε εντυπωσιακά. Το ΑΕΠ της το 2013 ανερχόταν κοντά στα 500 δις δολάρια τρέχουσες τιμές, όταν η Ελλάδα μετά βίας κρατιέται στα 248 δις δολάρια. Το επίπεδο επενδύσεων στην Αργεντινή ανέρχεται στα 23,4% του ΑΕΠ και η επίσημη ανεργία έχει κατέβει στα 7% για το 2013. Η ακραία φτώχεια που συνδέεται με την πείνα έχει πέσει γύρω στο 5% του πληθυσμού, ενώ το ποσοστό που βρίσκεται κάτω από το όριο φτώχειας ήταν κοντά στο 16% του πληθυσμού το 2013.

Η σύγκριση με την Ελλάδα

Για κάντε μια σύγκριση με την κατάσταση που βρίσκεται η Ελλάδα σήμερα με τουλάχιστον το 40% του πληθυσμού της κάτω από το όριο φτώχειας και θυμηθείτε ξανά τα λόγια του Ζ. Κ. Γιούγκερ: Σας σώσαμε και δεν γίνατε Αργεντινή.

Μήπως αποκλείστηκε από τα ξένα κεφάλαια η Αργεντινή; Ούτε κατά διάνοια. Το πιο σημαντικό είδος ξένου κεφαλαίου για μια οικονομία είναι οι Άμεσες Ξένες Επενδύσεις (ΑΞΕ), που αφορούν επενδύσεις στην πραγματική οικονομία. Η Αργεντινή το 1998 είχε εισροή ΑΞΕ της τάξης των 7,2 δις δολάρια, τρέχουσες τιμές. Τη διετία 1999-2000 είχε ιστορικό ρεκόρ εισροής ΑΞΕ της τάξης των 31 δις δολαρίων. Ο λόγος ήταν απλός. Ήταν η διετία του γενικού ξεπουλήματος κατ’ επιταγή των δανειστών και του ΔΝΤ. Πουλήθηκαν τα πάντα, όλες οι υποδομές, οι ακτές, το νερό, η ενέργεια, οι μεταφορές, κοκ. Το κράτος κατέβασε τις δαπάνες του στο 23% του ΑΕΠ. Τεράστια επιτυχία! Σαν την περίπτωση της Ελλάδας σήμερα.

Τη διετία της κατάρρευσης οι ΑΞΕ που εισήλθαν στη χώρα ανήλθαν μόλις στα 3,2 δις δολάρια για το 2001 και 1,0 δις δολάρια για το 2002. Τι έγινε μετά την πτώχευση και κυρίως μετά την ανακοίνωση της μονομερούς διαγραφής του χρέους από την κυβέρνηση Κίχνερ; Το 2003 εισήλθαν 1,6 δις δολάρια σε ΑΞΕ, το 2004 αυξάνουν σε 4,3 δις δολάρια, ενώ το 2005 που επιχειρείται και η πρώτη φάση της ανταλλαγής ομολόγων, οι εισροές ΑΞΕ φτάνουν τα 5,3 δις δολάρια. Έως το 2008 οι εισροές είχαν αυξηθεί κοντά στα 9 δις δολάρια, πολύ περισσότερα από τα 7 δις δολάρια που ήταν ο ετήσιος μέσος όρος της δεκαετίας 1990-2000, όπου ξεπουλήθηκαν και διαλύθηκαν τα πάντα. To 2012 ξεπέρασαν τα 12 δις δολάρια, ενώ το 2013 παρουσιάστηκε μια κάμψη και έφτασαν στα 9 δις δολάρια.

Επενδύσεις και ξεπούλημα

Συνολικά η Αργεντινή τα χρόνια χωρίς το ΔΝΤ και υπό καθεστώς διαγραφής χρέους, προσέλκυσε επενδύσεις από το εξωτερικό σχεδόν διπλάσιες από τις αντίστοιχες της περιόδου πριν την κατάρρευση. Μύθος λοιπόν και μπουρδολογία αυτό που λένε ότι η χώρα που θα διαγράψει το χρέος της δεν θα μπορεί να προσελκύσει ξένες επενδύσεις. Ή το άλλο που λένε, ότι μόνο με ξεπούλημα και διάλυση της χώρας μπορείς να προσελκύσεις ξένες επενδύσεις.

Ας συνέλθουμε επιτέλους κι ας δούμε κατάματα την πραγματικότητα. Η Αργεντινή κατόρθωσε να διαγράψει το μεγαλύτερο μέρος του χρέους και να διώξει το ΔΝΤ. Από τότε γνωρίζει ανάπτυξη όσο ποτέ πριν – παρά τα όποια προβλήματά της – σε συνθήκες πολύ καλύτερες για τον πληθυσμό της απ’ ότι ήταν τις τελευταίες τέσσερις δεκαετίες. Κι όλα αυτά χωρίς να έχει ανάγκη να δανείζεται από τις διεθνείς αγορές, ούτε για την εξυπηρέτηση του χρέους της, ούτε για να καλύπτει τα ελλείμματά της. Η γενική κυβέρνηση το 2002 είχε 23% του ΑΕΠ έσοδα και 38% έξοδα, ενώ το 2013 είχε 42% του ΑΕΠ έσοδα και 44% έξοδα.

Πώς κατόρθωσε η Αργεντινή να διαγράψει το χρέος της; Με τον μοναδικό τρόπο που υπάρχει. Μονομερώς. Μόνο έτσι μπορεί να διαγραφεί έστω το μεγαλύτερο μέρος του χρέους, χωρίς η χώρα και ο λαός να φορτωθεί “προϋποθέσεις”, δισβάσταχτα ανταλάγματα και ξένες επιτηρήσεις, όπως συμβαίνει στην Ελλάδα. Θυμηθήτε αυτό όταν θα σας μιλήσουν ξανά για διαπραγμάτευση με τους δανειστές, για ευρωπαϊκές συνδιασκέψεις και όλα τα άλλα κωμικοτραγικά. Θυμηθείτε το αυτό για να μην σας δουλεύουν ψιλό γαζί.

Αν θέλεις να διαγράψεις χρέος, έστω και μέρος του, υπάρχει μόνο ένας τρόπος. Όποια νομικοπολιτική προσέγγιση κι αν επιλέξεις. Το ανακοινώνεις μονομερώς στους δανειστές και μετά τους καλείς σε διαπραγμάτευση, ξεκαθαρίζοντας ότι δεν πρόκειται να κάνεις πίσω. Ακριβώς όπως η κυβέρνηση της Αργεντινής, η οποία ακόμη και για το διακρατικό της χρέος πέτυχε συμφωνία με τη Λέσχη των Παρισίων, χωρίς την διαμεσολάβηση του ΔΝΤ και χωρίς να δεχτεί όρους και περιορισμούς στην άσκηση της πολιτικής της.

Μπορούμε κι εμείς. Αρκεί να το θελήσουμε, αρκεί να το απαιτήσουμε σαν λαός και δεν πρόκειται να πάθουμε απολύτως τίποτε. Οι δανειστές μας θα πάθουν. Ακόμη και σε πτώχευση να μας κηρύξουν οι αγορές δεν σημαίνει τίποτε για ένα κράτος που δεν έχει ανάγκη να δανείζεται από τους διεθνείς τοκογλύφους και δεν έχει πολιτικούς που παραδίδουν την εθνική του κυριαρχία σε ξένες επιτροπείες. Τί έπαθε δηλαδή η Αργεντινή που την πτώχευσαν; Απολύτως τίποτε. Καμιά συνέπεια. Παρά τον πόλεμο που δέχεται.

Μπορούμε κι εμείς. Πότε θα το καταλάβουμε για να γλυτώσουμε τα πολύ χειρότερα; Πότε θα λυτρωθούμε από την εθελοδουλεία μας και όλους αυτούς τους αλήτες που μας έχουν πουλήσει για δουλοπάροικους στους δανειστές;

Δημοσιεύτηκε στο Χωνί, 10/8/2014

Αναρτήθηκε από ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΑΖΑΚΗΣ στις 5:23 μ.μ.

Μια χώρα τελείως ανοχύρωτη

Λογότυπο ΕΠΑΜ


Το σύστημα Tetra που υποστήριζε τις τηλεπικοινωνίες της ελληνικής αστυνομίας έχει πάψει να λειτουργεί από τις αρχές αυτού του μήνα. Η εταιρεία Motorola που διέθετε και διαχειριζόταν το συγκεκριμένο σύστημα, έδωσε εντολή και η ελληνική αστυνομία έμεινε ουσιαστικά “τυφλή” και “κουφή”, ιδίως στο κέντρο επιχειρήσεών της.

Οι λόγοι είναι απλοί. Αλλάζουν οι όροι “συνεργασίας” της εταιρείας παρόχου με τα κυκλώματα της κυβέρνησης. Νέα κυβερνητική σύνθεση, νέος υπουργός, νέοι συνεργάτες, νέοι “όροι” για να γίνονται δουλειές με το δημόσιο. Απ’ ότι φαίνεται, είτε οι κυβερνώντες ζητάνε περισσότερα για να συνεχιστεί η σύμβαση με την Motorola, είτε θέλουν να βάλουν και άλλους στη δουλειά. Ίσως την πολύ γνώριμη και γαλαντώμα με τους πολιτικούς μας, Siemens.

Και πώς γίνεται η “μπίζνα”; Αφήνει η κυβέρνηση να οδηγηθεί σε κρίση το όλο θέμα και μετά με την μορφή του “κατεπείγοντως” κανονίζονται τα δοσίματα. Έτσι ή αλλιώς δεν υπάρχει μεγάλη σύμβαση με το δημόσιο που το αντίτιμό της να μην περιλαμβάνει ένα 20-50% “υπέρ πίστεως και πατρίδος”, δηλαδή υπέρ κομματικού ταμείου και κυβερνώντων. Που το ξέρουμε; Βοά η αγορά.

Βέβαια, το γεγονός ότι με τον τρόπο αυτό έχει πληγεί καίρια η επιχειρησιακή δυνατότητα της ελληνικής αστυνομίας και κατά προέκταση η ασφάλεια του έλληνα πολίτη, δεν απασχολεί κανέναν. Έχουμε όλοι μας εθιστεί να θεωρούμε την αστυνομία ως ένα σώμα πραιτωριανών των κυβερνώντων, που δεν μας καίγεται καρφί.

Κι έτσι θα θεωρήσουμε απολύτως φυσιολογικό το γεγονός ότι κανείς από την φυσική ηγεσία του σώματος δεν θα παραιτηθεί από ευθιξία για να καταγγείλει την όλη κατάσταση. Ούτε βέβαια περιμένουμε κάτι ουσιαστικό από τους συνδικαλιστές που μόλις την προηγούμενη Τετάρτη διαδήλωσαν για την επερχόμενη διάλυση των ασφαλιστικών ταμείων τους και την μισθολογική τους υποβάθμιση.

Ιερό το δικαίωμα ενός εργαζόμενου στην ασφάλιση και σε αξιοπρεπείς αμοιβές αντίστοιχες με τις ανάγκες του, του ίδιου και της οικογένειάς του, αλλά δεν μπορεί να φέρεις εθνόσημο, να δίνεις όρκο στο σύνταγμα και την πατρίδα και ύστερα να θεωρείς “δουλειά” σου την υπακοή σε παράνομες πράξεις και εντολές της πολιτικής ηγεσίας. Δεν είναι “δουλειά” να βάζεις πλάτη σ’ ένα ολόκληρο καθεστώς που για να το υπερασπίσεις πρέπει να τσακίσεις τον λαό. Αυτό σε υποβιβάζει σε πραιτωριανό και επίορκο.

Είναι σίγουρο λοιπόν ότι δεν θα δούμε κανέναν από την φυσική ηγεσία της ελληνικής αστυνομίας να νοιάζεται για την επιχειρησιακή διάλυση του σώματος. Το μόνο που τους ενδιαφέρει είναι να λειτουργούν ως γιουσουφάκια των υπουργών. Σιγά μη νοιαστούν για τους πολίτες. Το πολύ-πολύ να τους δούμε να το παίζουν “εθνικόφρονες” με την ΧΑ.

Μήπως θα δούμε τον κ. Ρακιντζή, τον γνωστό επιθεωρητή δημόσιας διοίκησης, να μαίνεται ως άλλος ταύρος εν υαλοπωλείο για την κατάσταση αυτή, που σε μια ευνομούμενη πολιτεία προσιδιάζει με πράξη εσχάτης προδοσίας από την πολιτική ηγεσία; Όχι βέβαια. Εδώ ο κ. Ρακιντζής εν μέσω απίστευτης ασυδοσίας και αυθαιρεσίας, διαπίστωσε πρόσφατα ότι η δημόσια διοίκηση έχει “βελτιωθεί”. Έλα Θεέ στον τόπο σου! Ο εν λόγω κύριος και οι εισαγγελικοί λειτουργοί της χώρας έχουν άλλες πιο σοβαρές υποχρεώσεις. Να νομιμοποιούν το ξεπούλημα της χώρας.

Το πιο σοβαρό όμως είναι το εξής: Πώς είναι δυνατόν να εξαρτάς την επιχειρησιακή δυνατότητα των σωμάτων ασφαλείας από ιδιώτες παρόχους και μάλιστα πολυεθνικές; Ιδίως σ’ ένα τόσο κρίσιμο κομμάτι, όπως είναι οι επικοινωνίες.

Καταλαβαίνετε τώρα γιατί μερικοί απ’ εμάς φωνάζουμε ότι οι επικοινωνίες των ενόπλων δυνάμεων της χώρας εξαρτώνται πια από τα βίτσια της Deutsche Telecom, δηλαδή από την κρατική εταιρεία του Βερολίνου; Καταλαβαίνετε ότι ουσιαστικά οι ένοπλες δυνάμεις της χώρας δεν διαθέτουν αξιόπιστες επικοινωνίες; Δεν διαθέτουν ούτε καν δορυφορικές επικοινωνίες από τότε που οι κυβερνώντες ιδιωτικοποίησαν τον Hellasat.

Μας έχουν μετατραψεί σκόπιμα σε μια εντελώς ανοχύρωτη χώρα. Εύκολος στόχος, ή λεία για οποιονδήποτε.

Αναρτήθηκε από ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΑΖΑΚΗΣ στις 11:12 μ.μ.

%d bloggers like this: