Monthly Archives: June 2014

Όταν η παγκόσμια οικονομία εγκυμονεί νέα μεγαλύτερα κραχ

Λογότυπο ΕΠΑΜ

sf-013a11Α

Σύμφωνα με τις επίσημες εκθέσεις των διεθνών οργανισμών και επιτελείων, η παγκόσμια οικονομία βρίσκεται ακόμη σε ανάρωση, δηλαδή σε ανάκαμψη από την χρηματιστική κρίση του 2008. Κι όπως συνηθίζουν μετά το τελευταίο κραχ όλες οι εκθέσεις των διεθνών οργανισμών προβλέπουν ότι τον επόμενο χρόνο τα πράγματα θα πάνε καλύτερα. Πρόκειται για την υπόσχεση του τυφλού, ότι του χρόνου θα βλέπει.

Ωστόσο, το πρόβλημα της ανεργίας συνεχίζει να οξύνεται, η ανέχεια ακόμη και στον πρώτο λεγόμενο κόσμο, δηλαδή τις ανεπτυγμένες οικονομίες, καλπάζει με τριτοκοσμικούς ρυθμούς και οι πραγματικές οικονομίες συνεχίζουν να σέρνονται σε επίπεδα χαμηλότερα από την περίοδο πριν το 2007. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι το επίπεδο επενδύσεων στις ανεπτυγμένες οικονομίες το οποίο συνεχίζει να κατρακυλάει κάτω από το19% του ΑΕΠ. Βρίσκεται δηλαδή στο χαμηλότερο επίπεδο ολόκληρης της μεταπολεμικής περιόδου.

Με κίνητρο όχι το κέρδος, αλλά την κερδοσκοπία.

Το 2013, η παγκόσμια χρηματιστηριακή αγορά συνέχισε να διογκώνεται σημαντικά με ρυθμό αύξησης 17% φτάνοντας τα 64,2 τρις δολάρια. Έφθασε και πάλι το επίπεδο που παρατηρήθηκε κατά το πρώτο εξάμηνο του 2008, πριν την πτώχευση της LehmanBrothers. Αν και τα κεφάλαια που αντλήθηκαν από τα χρηματιστήρια το 2013 δεν πλησίασαν καν το επίπεδο του 2008. Το 2013 αντλήθηκαν γύρω στα 701 δις δολάρια, ενώ το 2008 αντλήθηκαν πάνω από 969 δις δολάρια.

Με άλλα λόγια, η εκτίναξη της κεφαλαιοποίησης των χρηματιστηρίων δεν είχε σαν βασική κινητήρια δύναμη την άντληση κεφαλαίων από τους επιχειρηματικούς ομίλους για επενδύσεις, αλλά την κερδοσκοπία με τίτλους. Επίσης, το 2013 το σύνολο των χρεογράφων, δηλαδή των τίτλων χρέους, ξεπέρασε τα 100 τρις δολάρια παγκόσμια. Δηλαδή γύρω στο 128% του παγκόσμιου ΑΕΠ.

Τι κινεί λοιπόν την παγκόσμια οικονομία; Οι επενδύσεις στην παραγωγή; Τα επιχειρηματικά κέρδη; Ή μήπως η επέκταση της καταναλωτικής δαπάνης στην οικονομία; Τίποτε απ’ όλα αυτά. Αυτό που κινεί την παγκόσμια οικονομία είναι η διεθνής χρηματιστική κερδοσκοπία και η διόγκωση των χρηματαγορών πολύ πάνω και πέρα από τα περιθώρια αντοχής και ανοχής της πραγματικής οικονομίας.

Κι ο λόγος είναι απλός. Βασικό κίνητρο της παγκόσμια ιθύνουσας τάξης δεν είναι απλά το ιδιωτικό κέρδος, αλλά η πάση θυσία αύξηση του ιδιωτικού χρηματοπιστωτικού πλούτου, ο οποίος περιλαμβάνει ρευστό διαθέσιμο χρήμα, καταθέσεις, επενδύσεις στην χρηματαγορά και κάθε μορφής χρηματιστικό τίτλο, που διαθέτουν τα χαρτοφυλάκια των ιδιωτών. Ο ιδιωτικός αυτός χρηματοπιστωτικός πλούτος αυξήθηκε κατά 14,6% το 2013 σε σχέση με το 2012 και έφτασε τα 152,0 τρις δολάρια. Σχεδόν το υπερδιπλάσιο του παγκόσμιου ΑΕΠ την ίδια χρονιά.

Πόσοι διαθέτουν αυτόν τον πλούτο; Κοντά στα 16,3 εκατ. φυσικά πρόσωπα, ή στο 1,1% του παγκόσμιου πληθυσμού, αντιστοιχεί κοντά στο 50% αυτού του ιδιωτικού πλούτου, ήτοι γύρω στα 72 τρις δολάρια. Δηλαδή όσο το παγκόσμιο ΑΕΠ το 2012.

Η “φούσκα” διογκώνεται όσο δεν παίρνει…

Το 2007 αυτός ο ιδιωτικός χρηματοπιστωτικός πλούτος είχε φτάσει τα 111,7 τρις δολάρια με παγκόσμιο ΑΕΠ, σύμφωνα με την Παγκόσμια Τράπεζα, τα 56,5 τρις δολάρια. Το 2008 λόγω του κραχ ο ιδιωτικός χρηματοπιστωτικός πλούτος υποχώρησε αισθητά, μειώθηκε κατά 11,0% και έφτασε τα 100,0 τρις δολάρια. Με παγκόσμιο ΑΕΠ της τάξης 61,9 τρις δολάρια.

Ύστερα από αυτή την χασούρα ύψους 11,7 τρις δολαρίων, η παγκόσμια ιθύνουσα τάξη βάλθηκε να ανακτήσει ότι έχασε. Έτσι έβαλε το πολιτικό προσωπικό των κυβερνήσεων ανά τον κόσμο, αλλά και τα επιτελεία των ευαγών ιδρυμάτων της παγκόσμιας διακυβέρνησης, αφενός, να εκθέσουν περισσότερο τις οικονομίες τους στις χρηματαγορές και, αφετέρου, να ακολουθήσουν πολιτικές λυντσαρίσματος των λαών τους. Έστω κι αν όλα αυτά θα είχαν δραματικές επιπτώσεις στην πραγματική οικονομία παγκόσμια.

Το αποτέλεσμα φάνηκε από τον πρώτο χρόνο μετά το κραχ.  Το 2009 ο ιδιωτικός χρηματοπιστωτικός πλούτος έφτασε τα 111,6 τρις δολάρια. Παρά το γεγονός ότι την ίδια χρονιά το παγκόσμιο ΑΕΠ έπεσε στα 58,7 τρις δολάρια. Η διόγκωση προήλθε κατά κύριο λόγο από τις πολιτικές διάσωσης που ακολούθησε η κυβέρνηση των ΗΠΑ, αλλά και η μετατροπή της Κίνας σε προνομιακό πεδίο κερδοσκοπίας για την παγκόσμια οικονομία.

Το 2010 ο ιδιωτικός χρηματοπιστωτικός πλούτος αυξήθηκε ακόμη περισσότερο και έφτασε στα 121,8 τρις δολάρια.  Με το παγκόσμιο ΑΕΠ στα 64,3 τρις δολάρια. Το 2011 ο ιδιωτικός χρηματοπιστωτικός πλούτος αυξήθηκε ακόμη περισσότερο και έφτασε τα 122,8 τρις δολάρια. Με το παγκόσμιο ΑΕΠ την ίδια χρονιά να φτάνει τα 71,2 τρις δολάρια.

Το 2012 ο ιδιωτικός χρηματοπιστωτικός πλούτος εκτινάχθηκε στα 132,7 τρις δολάρια με το παγκόσμιο ΑΕΠ να φτάνει την ίδια χρονιά τα 72,7 τρις δολάρια. Βασικοί μοχλοί της επέκτασης αυτού του πλούτου ήταν για όλα αυτά τα χρόνια και κυρίως το 2012 και 2013, η εκτίναξη του χρέους και η κεφαλαιοποίηση των χρηματιστηρίων. Κι όλα αυτά παρά το γεγονός ότι η παγκόσμια οικονομία συνεχίζει να σέρνεται.

Στην πραγματικότητα τα χρόνια μετά το κραχ του 2008 είχαμε μια επέκταση της παγκόσμιας οικονομίας που στηρίχθηκε σχεδόν αποκλειστικά στην επέκταση των χρηματαγορών. Και συνεχίζει στο ίδιο μοτίβο και μέσα στο 2014.

Ενώ η διόγκωση των διεθνών χρηματαγορών έχει πιάσει πλέον διψήφιους ετήσιους ρυθμούς, το διεθνές εμπόριο και οι επενδύσεις, ακόμη και ο ρυθμός ανόδου του παγκόσμιου ΑΕΠ είναι σε εξαιρετικά χαμηλά επίπεδα.

…ενώ η πραγματική οικονομία υστερεί

Οι παγκόσμιες εξαγωγές εμπορευμάτων και το ακαθάριστο εγχώριο προϊόν (ΑΕΠ) αυξήθηκε κατά 2,5% το 2012, σύμφωνα με τα στοιχεία του Παγκόσμιου Οργανισμού Εμπορίου. Η Αφρική και η Βόρεια Αμερική παρουσίασαν τη μεγαλύτερη αύξηση των εξαγωγών εμπορευμάτων από άποψη όγκου, σημειώνοντας 6,0% και 45%, αντίστοιχα. Η υψηλότερη αύξηση των εισαγωγών καταγράφηκε από την Αφρική και τη Μέση Ανατολή, με 11,5% και 8,0%, αντίστοιχα. Οι παγκόσμιες εξαγωγές εμπορευμάτων και το ΑΕΠ είχε θετική ανάπτυξη από την οικονομική κρίση του 2009, αλλά τα ποσοστά τους έχουν μειωθεί σταθερά. Οι εξαγωγές εμπορευμάτων μειώθηκαν από 14,0% σε 2,3% μεταξύ 2010 και 2012, ενώ το ΑΕΠ μειώθηκε από 4,0% σε 2,0% κατά την ίδια περίοδο.

Το παγκόσμιο εμπόριο εμπορευμάτων αυξήθηκε 2,1% το 2013 σε όρους όγκου, πολύ κοντά στην αύξηση κατά 2,3% από το προηγούμενο έτος. Η πρόγνωση του εμπορίου από τον Παγκόσμιο Οργανισμό Εμπορίου για το 2014 έχει αναβαθμιστεί σε 4,7% από 4,5%, αν και εξακολουθεί να βρίσκεται κάτω από το μέσο όρο 20 ετών, 5,3% (1983-2013). Μια αύξηση κατά 5,3% στο εμπόριο προβλέπεται για το 2015. Ακόμη όμως κι αν πιάσει αυτή την επίδοση, το παγκόσμιο εμπόριο εξακολουθεί να κάνει χαμηλές πτήσεις σχετικά με την δεκαετία του ’90 – την “χρυσή περίοδο” της παγκοσμιοποίησης – και την περίοδο έως το κραχ του 2008.

Το ίδιο φαινόμενο παρατηρείται και με τις παγκόσμιες άμεσες ξένες επενδύσεις (FDI). Οι παγκόσμιες άμεσες ξένες επενδύσεις (FDI) αυξήθηκαν κατά 11% το 2013, σε ένα κατ’ εκτίμηση επίπεδο της τάξης των 1,46 τρις δολλαρίων ΗΠΑ. Το επίπεδο αυτό βρίσκεται μόλις κάτω από το μέσο επίπεδο του 2005-2007, το οποίο κυμάνθηκε στα 1,49 τρις δολάρια. Πιο συγκεκριμένα. Το ύψος ρεκόρ των άμεσων ξένων επενδύσεων  παγκόσμια επιτεύχθηκε το 2007 όταν ξεπέρασαν τα 2 τρις δολάρια.

Τη χρονιά του κραχ, το 2008, οι παγκόσμιες άμεσες ξένες επενδύσεις έπεσαν στα 1,8 τρις δολάρια, ενώ το 2009 υποχώρησαν ακόμη περισσότερο στα 1,22 τρις δολάρια. Το 2010 παρατηρήθηκε μια περιορισμένη αύξηση φτάνωντας λίγο πάνω από τα 1,4 τρις δολάρια. Το 2011 παρατηρήθηκε η σημαντικότερη αύξηση των παγκόσμιων άμεσων επενδύσεων, οι οποίες έφτασαν στα 1,69 τρις δολάρια.

Ωστόσο, τα δυο επόμενα χρόνια οι παγκόσμιες άμεσες επενδύσεις βυθίζονται λίγο πάνω από 1,3 τρις δολάρια το 2012, ενώ το 2013 έφτασαν μόλις και μετά βίας τα 1,46 τρις. Οι Ροές FDI στις ανεπτυγμένες χώρες παρέμειναν σε ιστορικά χαμηλό ποσοστό του παγκόσμιου συνόλου (39%) για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά. Αυξήθηκαν κατά 12% σε 576 δισεκατομμύρια δολάρια ΗΠΑ, αλλά μόνο στο 44% της μέγιστης τιμής τους το 2007. Οι ΑΞΕ στην Ευρωπαϊκή Ένωση (ΕΕ) αυξήθηκαν, ενώ οι ροές προς τις Ηνωμένες Πολιτείες συνέχισαν την πτώση τους.

Οι ροές ΑΞΕ προς τις αναπτυσσόμενες οικονομίες έφθασαν σε νέα υψηλά από 759 δισεκατομμύρια δολάρια ΗΠΑ, αντιπροσωπεύοντας το 52% των παγκόσμιων εισροών ΞΑΕ το 2013. Σε περιφερειακό επίπεδο, οι ροές προς τη Λατινική Αμερική και την Καραϊβική, την Αφρική σημείωσαν άνοδο. Οι εισροές ΑΞΕ στις οικονομίες μετάβασης επίσης κατέγραψαν νέο υψηλό από 126 δισεκατομμύρια δολάρια ΗΠΑ – έως 45% από το προηγούμενο έτος, αντιπροσωπεύοντας το 9% των παγκόσμιων εισροών ΑΞΕ.

Οι διασυνοριακές συγχωνεύσεις και εξαγορές (M & As) αυξήθηκαν κατά  5% το 2013, ενώ ανακοινωθείσες επενδύσεις σε αναξιοποίητη ζώνη παρέμειναν αμετάβλητες σε σχέση με το 2012. Οι M & A στις αναπτυσσόμενες οικονομίες ανέκαμψαν στο επίπεδο πριν από την κρίση, κυρίως από τις πωλήσεις σε άλλες πολυεθνικές εταιρείες των αναπτυσσόμενων οικονομιών.

Οι προσδοκίες για ανάκαμψη το 2013 των διασυνοριακών συγχωνεύσεων και εξαγορών δεν υλοποιήθηκαν καθώς οι πολυεθνικές εταιρείες διατήρησαν επιφυλακτική στάση. Η αξία των διασυνοριακών M & A αυξήθηκαν μόνο οριακά κατά 5% για να φθάσουν τα 337 δισεκατομμύρια δολάρια ΗΠΑ, το 2013. Η αύξηση αυτή προήλθε κυρίως από την Ανατολική και Νοτιοανατολική Ασία, ιδιαίτερα την Κίνα, τη Σιγκαπούρη και την Ταϊλάνδη.

Η αξία των ανακοινωθέντων νέων σχεδίων επενδύσεων συνέχισαν να μειώνονται το 2013, αν και μόνο ελάχιστα, κατά 1,7% από το προηγούμενο έτος. Λόγω του κραχ, οι πολυεθνικές προσπάθησαν να ανεβάσουν τα νέα σχέδια επενδύσεων, τα οποία ανήλθαν το 2008 σε ύψος ρεκόρ των 1,7 τρις δολάρια. Από την επόμενη χρονιά, όμως, άρχισε η πτώση με αποτέλεσμα το 2013 να μην ξεπερνούν τα 600 δις δολάρια. Κι αυτά αφορούν κυρίως σε χώρες όπως η Νικαράγουα, το Μεξικό, το Ιράκ, η Ιορδανία, η Μιανμάρ και το Βιετνάμ.

Μια παγκόσμια οικονομία έτοιμη να εκραγεί

Η υπερδιόγκωση των χρηματαγορών μπορεί να συνδέεται με την άνοδο της αξίας των μεγάλων περιουσιών, αλλά δεν μπορεί πια να τροφοδοτήσει την επέκταση της παγκόσμιας οικονομίας. Ούτε καν με τον τρόπο που το έκανε πριν από το κραχ του 2008. Κι έτσι η παγκόσμια οικονομία έχει εγκλωβιστεί σ’ έναν φαύλο κύκλο όπου οι μεγάλες περιουσίες αυξάνουν φορτώνοντας χρέη σε λαούς, οικονομίες και κράτη.

Και καθώς οι ανεπτυγμένες οικονομίες βουλιάζουν κάτω από το δυσβάσταχτο βάρος της υπερδιόγκωσης των χρηματαγορών, το ενδιαφέρον έχει στραφεί στις αναπτυσσόμενες οικονομίες. Μόνο που εκεί για να υπάρξει περιθώριο κερδοφόρας τοποθέτησης για το μέγεθος των κεφαλαίων που αργούν, δεν αρκεί απλά η συμπίεση εργατικών αμοιβών και δικαιωμάτων, αλλά η ισοπέδωση ολόκληρων χωρών.

Να γιατί ο πόλεμος στις μέρες μας έχει μετεξελιχθεί σε ένα ακόμη μέσο οικονομικής επέκτασης και πολιτικής. Οι τρομακτικές ευκαιρίες που παρουσιάζει μια χώρα, η οποία έχει ισοπεδωθεί από τον πόλεμο, τις εμφύλιες συρράξεις, ή τις φυλετικές συγκρούσεις, αποτελεί στις μέρες μας το προνομιοκώτερο πεδίο επενδύσης ξένων κεφαλαίων. Όσο μεγαλύτερη η καταστροφή, τόσο καλύτερα. Όσο μεγαλύτερος ο εξανδραποδισμός του λαού, ακόμη καλύτερα.

Να γιατί σήμερα το να επιμένει κανείς να περιμένει την “ανάκαμψη” της οικονομίας μέσα από το άνοιγμα στις διεθνείς χρηματαγορές είτε για δανεισμό, είτε για ξένες επενδύσεις, δεν είναι μόνο ουτοπικό. Είναι κάτι πολύ χειρότερο. Είναι σαν να προσκαλεί τον Αρμαγεδώνα στην χώρα του. Καμιά οικονομία που βασίζεται στην εισαγωγή κεφαλαίου, είτε δανειακού, είτε επενδυτικού, δεν θα γλυτώσει την εσωτερική της διάλυση, την κατεδάφισή της, ακόμη και με την φωτιά του πολέμου.

Να είστε σίγουροι για ένα πράγμα. Το 2014 θα είναι η χρονιά όπου ο πόλεμος θα αναδειχθεί όχι απλά ως άσκηση της πολιτικής με άλλα μέσα, όπως έγραφε ο Κλαούζεβιτς, αλλά ως ένας από τους βασικούς μοχλούς που το παγκόσμιο σύστημα επιχειρεί να επανεκκινήσει την οικονομία του. Είναι ο καλύτερος τρόπος γενικευμένης καταστορφής υλικών αξιών, προκειμένου να συνεχίσει να αυξάνεται ο όγκος και η αξία των χρηματοπιστωτικών περιουσιών της παγκόσμιας ιθύνουσας τάξης. Δημοσιεύτηκε στο Χωνί, 18/6/2014

Αναρτήθηκε από ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΑΖΑΚΗΣ στις 10:07 π.μ.

Advertisements

Εκτιμήσεις και συμπεράσματα για τους συσχετισμούς μετά τις εκλογές και οι προοπτικές μπροστά μας*

 

Λογότυπο ΕΠΑΜ

sf-013a11Α

Η συζήτηση όπως έχει διεξαχθεί μέσα στο ΕΠΑΜ, αλλά και ευρύτερα, έθεσε μερικά σοβαρά ζητήματα, τα οποία χρειάζεται να τα διευκρινίσουμε.

Το πρώτο ερώτημα που τίθεται είναι το εξής: Το εκλογικό αποτέλεσμα είναι δυσμενές μόνο για το ΕΠΑΜ, ή είναι δυσμενές για το σύνολο των λεγόμενων αντιμνημονιακών δυνάμεων;

Αν ειναι μόνο για το ΕΠΑΜ, είναι κάτι τελείως διαφορετικό από το αν είναι για το σύνολο των λεγόμενων αντιμνημονιακών δυνάμεων.

Το εκλογικό αποτέλεσμα είναι δυσμενές για το σύνολο των λεγόμενων αντιμνημονιακών δυνάμεων. Όλοι έχασαν. Και το ΕΠΑΜ δεν ήταν ανάμεσα σε κείνους που υπέστη την πιο σφοδρή ήττα. Ακόμη και εκλογικά.

Ποιος ήταν ο στόχος μας; Να αποτυπώσουμε στο εκλογικό αποτέλεσμα μια δυναμική τέτοια που να μας δώσει τη δυνατότητα να μετατραπούμε – τουλάχιστον στα μάτια του κόσμου – σε ρυθμιστικό παράγοντα των πολιτικών εξελίξεων.

Γιατί το λέγαμε αυτό; Για να αναγκάσουμε τις υπόλοιπες αντιμνημονιακές δυνάμεις να κάτσουν στο τραπέζι μαζί μας. Κι ο λόγος είναι απλός. Επειδή για εμάς η άνοδος μιας αντιμνημονιακής κυβέρνησης, μπορεί να μην αποτελεί διέξοδο για το κεντρικό πρόβλημα της χώρας, αλλά δεν είναι το ίδιο με μια κυβέρνηση σαν την σημερινή. Επομένως, θέλαμε να επιδράσουμε στον τρόπο διαμόρφωσης αυτής της αντιιμνημονιακής προοπτικής.

Δυσμενέστεροι οι πολιτικοί συσχετισμοί

Υπάρχει, με τους σημερινούς συσχετισμούς δύναμης, δυνατότητα αντιμνημονιακής κυβέρνησης μετά το πρόσφατο εκλογικό αποτέλεσμα; Όχι δεν υπάρχει. Εκτός κι αν πιστεύει κανείς ότι ο ΣΥΡΙΖΑ είναι σε θέση να τα βρει με το ΚΚΕ, ή να κερδίσει αυτοδυναμία. Όμως ακόμη κι αν γίνει αυτό, η αυτοδυναμία ισοδυναμεί με κατοχύρωση της πλήρους αυθαιρεσίας της κομματικής ηγεσίας και του μηχανισμού νομής της εξουσίας. Το ξέρουμε αυτό από την εμπειρία ολόκληρης της μεταπολίτευσης.

Επομένως, το εκλογικό αποτέλεσμα δεν συνιστά πολιτική ήττα μόνο για το ΕΠΑΜ, αλλά για όλους όσους προσδοκούσαν μια αλλαγή στα πολιτικά πράγματα της χώρας προς αντιμνημονιακή κατεύθυνση. Έστω κι αν αυτή περιοριζόταν απλά και μόνο στην ανατροπή της σημερινής κυβέρνησης εντολοδόχων των δανειστών.

Ο ΣΥΡΙΖΑ κέρδισε μεν την πρωτιά, αλλά με σοβαρές απώλειες ψήφων, τις οποίες αναπλήρωσε μόνο εν μέρει από τις άλλες αντιμνημονιακές δυνάμεις. Κι έτσι εξάντλησε τις πολιτικές του εφεδρείες. Τώρα είναι αναγκασμένος, για να κυβερνήσει, να παίξει στο παιχνίδι της “οικουμενικής” που προωθείται ανοιχτά από την ιθύνουσα πολιτική τάξη και τους δανειστές. Ή να υποστεί τη συστηματική φθορά ενός κόμματος που πόνταρε στη νομή της εξουσίας, αλλά αδυνατεί πλέον να την κερδίσει για τον εαυτό του.

Τι νομίζετε ότι θα κάνουν όλοι αυτοί που εντάχθηκαν στο ΣΥΡΙΖΑ στην προοπτική της εξουσίας; Τι νομίζετε ότι θα κάνει το “σύστημα ΠΑΣΟΚ” που βρήκε καταφύγιο στον ΣΥΡΙΖΑ, όταν θα διαπιστώσει ότι αδυνατεί να λειτουργήσει ως τέτοιο; Όπου φύγει-φύγει. Η μόνη χρησιμότητα που έχει η παρουσία του αυτή την στιγμή είναι να πνίγει με τον κομματικό του μηχανισμό κάθε κινηματικό σκίρτημα της κοινωνίας, κάθε πρωτοβουλία από τα κάτω, κάθε προσπάθεια συνέυρεσης πάνω σε κοινούς άμεσους στόχους πάλης.

Η κυβερνώσα παράταξη κέρδισε την πρωτοβουλία των κινήσεων και σημαντικό πολιτικό χώρο για να μεταλλαχθεί έναντι μιας αντιπολίτευσης που δεν μπορεί και δεν θέλει να κινηθεί “εκτός των τειχών”. Το εκλογικό αποτέλεσμα δίνει τη δυνατότητα στη μνημονιακή διακυβέρνηση να παίξει με την αντιπολίτευση από θέση ισχύος. Ιδίως από την στιγμή που η αντιπολίτευση στο σύνολό της αδυνατεί, ή δεν θέλει να κινηθεί μέσα στην κοινωνία με κινηματικούς όρους.

Παγιώθηκε μια φασιστική ακροδεξιά, η οποία λειτουργεί τόσο σε επίπεδο κυβερνητικό, όσο και σε επίπεδο αντικυβερνητικό ως συγκοινωνούντα δοχεία. Και το χειρότερο, ένα τμήμα του εκλογικού σώματος δέχεται να εκφράζεται μέσα από τέτοιες καταστάσεις χωρίς να νοιάζεται για τις συνέπειες. Χωρίς να νιώθει καν την απειλή στην ίδια την υπόσταση της χώρας. Ψηφίζει υπόκοσμο για να τιμωρήσει τους πάντες. Ακόμη και τον εαυτό του.

Το ΚΚΕ έχει αναδειχθεί σε βασική εγγυήτρια δύναμη της διατήρησης στην εξουσία της μνημονιακής πολιτικής. Λειτουργεί αντικειμενικά στο πολιτικό σύστημα σαν το alterego της ΧΑ και εξασφαλίζει ότι δεν πρόκειται, όσο περνά από το χέρι του, να υπάρξουν ευρείες συναινέσεις και συνεργασίες που θα επιτρέψουν μια πιθανή αντιμνημονιακή διακυβέρνηση. Κι επομένως η ψήφος στο ΚΚΕ λειτουργεί αντικειμενικά όπως η ψήφος στην ΧΑ.

Η λογική που αποπνέει η πολιτική της ηγεσίας του, “υποταγή στο ΚΚΕ, ή να πάτε να χαθείτε όλοι σας, να πεθάνει η χώρα κι ο λαός της”, δεν διαφέρει σε τίποτε από κοινωνική, ταξική και εθνικοαπελευθερωτική σκοπιά από τις λογικές του αναδυόμενου φασισμού. Όποιος δεν το αντιλαμβάνεται αυτό, τότε δεν είναι λίγοτερο θύμα από τον ψηφοφόρο της ΧΑ, ή από όποιον υποβαθμίζει σήμερα τον κίνδυνο του φασισμού, που εκπορεύεται από το ίδιο το καθεστώς κατοχής.

Άλλωστε όσοι θεωρούν ακόμη ως aprioriαντικαθεστωτικές τις δυνάμεις της επίσημης αριστεράς σήμερα, ξεχνούν ή θέλουν να ξεχνούν ότι οι ηγεσίες τους ήταν και παραμένουν οι χειρότεροι απολογητές του καθεστώτος αποικιακής κατοχής που έχει επιβληθεί στην χώρα και το λαό της. Συνεχίζουν ακόμη και σήμερα να εντοπίζουν το όλο πρόβλημα μόνο στις πολιτικές που εφαρμόζονται, να αρνούνται ότι υπάρχει καθεστώς κατοχής και το κυριότερο να αναπαράγουν τη θεωρία της “ιερότητας του προσώπου” για τους πολιτικούς που δολοφονούν εν ψυχρώ έναν ολόκληρο λαό και μια χώρα.  Οι πολιτικοί, μας λένε τα παπαγαλάκια της αριστεράς, που κυβερνούν μπορούν μόνο να κρίνονται πολιτικά και όχι να διώκονται για πράξεις εσχάτης προδοσίας και σφετερισμού της εξουσίας. Ότι ακριβώς πίστευαν και οι σκοταδιστές εκπρόσωποι της απολυταρχίας από την εποχή του μεσαίωνα, οι οποίοι θεωρούσαν το πρόσωπο του μονάρχη κυβερνήτη, ως “ιερό” κι άρα υπεράνω κάθε φυσικού δικαστή.

Οι ΑΝΕΛ από την πλευρά τους βρίσκονται σε διαδικασία αποσύνθεσης. Κι αυτό όχι μόνο γιατί έχουν υποστεί την μεγαλύτερη εκλογική ήττα από ολόκληρο τον αντιμνημονιακό χώρο. Λειτούργησαν εξαρχής ως μια ευκαιριακή συνάθροιση παραγόντων με προσωπικές ατζέντες. Σήμερα αποτελούν τη βασική δεξαμενή απ’ όπου αντλούνται οι αναγκαίοι “ανεξάρτητοι” βουλευτές, που το επίσημο πολιτικό κατεστημένο χρειάζεται ως μπαλαντέρ στις ήδη κυοφορούμενες πολιτικές διεργασίες του. Ακριβώς όπως συνέβη και την εποχή των Ιουλιανών του 65, προκειμένου το επίσημο καθεστώς να ανοίξει με κοινοβουλευτικό μανδύα τον δρόμο προς την χούντα.

Η μόνη διαφορά ήταν και παραμένει το γεγονός ότι η ηγεσία των ΑΝΕΛ δεν ενδιαφέρθηκε ποτέ για συνεργασία σε κινηματικό επίπεδο και μέσα στην κοινωνία. Δημιουργήθηκε ως ένα άκρως τυχοδιωκτικό μόρφωμα, αντιγραφή του κόμματος της ΝΔ, απ’ όπου προήλθαν και τα περισσότερα στελέχη του.

Ο τυχοδιωκτισμός και η αμετροέπεια αποτελεί βασικό στοιχείο του πολιτικού λόγου και της δράσης του ακόμη και μετά από μια τέτοια ήττα. Ο κ. Καμμένος κάνει προτάσεις “συνεργασίας” μόνο όταν βρίσκεται μπροστά σε κάμερες, την ίδια ώρα που αντιμάχεται κάθε πρόταση ανοιχτού πολιτικού διαλόγου και μεθοδεύει συνευρέσεις χωρίς αρχές στο παρασκήνιο. Προσπαθεί απλά να περισώσει ότι μπορεί από το κόμμα του. Το εκλογικό αποτέλεσμα για το ΕΠΑΜ

Επομένως, αν θέλει κανείς να κρίνει με νηφαλιότητα το εκλογικό αποτέλεσμα του ΕΠΑΜ, θα πρέπει να το κρίνει με βάση αυτά τα δεδομένα. Χρειάζεται, δηλαδή, να αποκτήσουμε την αίσθηση του μέτρου.

Ναι ήταν πολιτική ήττα το γεγονός ότι δεν πετύχαμε το πολιτικό στόχο που είχαμε θέσει. Όμως στις συγκεκριμένες συνθήκες επίτευξη του πολιτικού στόχου μας θα σήμαινε μια ευρύτερη ανατροπή των πολιτικών συσχετισμών. Ήταν έτοιμη η κοινωνία για κάτι τέτοιο; Εκ του αποτελέσματος φαίνεται πώς όχι.

Κι αυτό γιατί στην κοινωνία κυριαρχεί ο φόβος και η ηττοπάθεια. Και στην διαχείριση του φόβου και της ηττοπάθειας υπερτερεί πάντα το σύστημα εξουσίας και ο υπόκοσμος. Μόνο αυτοί ξέρουν να μιλάνε την γλώσσα του φόβου και να τον διαχειρίζονται με επάρκεια.

Πρέπει να ξέρουμε ότι ο φόβος είναι πάντα κακός σύμβουλος. Σύντροφός του είναι πάντα το μίσος, το μίσος απέναντι σ’ όλους. Το μίσος γεννά την ωμότητα, τον κυνισμό, την αναξιοπρέπεια και την αδιαλλαξία.

Γιατί κυριάρχησε ο φόβος και το μίσος; Τα ΜΜΕ; Όχι. Η κινηματική άπνοια οδήγησε σ’ αυτά τα αποτελέσματα. Και γι’ αυτήν φρόντισαν επαρκώς οι κομματικοί μηχανισμοί πρωτίστως της αριστεράς, αλλά και οι συνδικαλιστικές ηγεσίες.

Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι η εργαζόμενη κοινωνία έχει χάσει προ πολλού τη συνοχή της και την έκφρασή της μέσα από τις δικές της συλλογικότητες κοινής δράσης. Κυριαρχεί ο ατομισμός. Ο καθένας για την πάρτη του και ο Θεός για όλους. Και καθώς οι απειλές πληθαίνουν και βαθαίνουν για την ίδια την ύπαρξη και την επιβίωση της μεγάλης πλειοψηφίας, η κοινωνική συνείδηση ανταγωνίζεται με τα πιο πρωτόγονα ένστικτα του φόβου.

Ο φόβος όμως δεν αντιμετωπίζεται παρά μόνο με οργάνωση και συλλογική δράση. Δεν υπάρχει άλλος τρόπος. Δεν υπάρχει άλλο μέσο. Είχε φτάσει το ΕΠΑΜ τους οργανωτικούς και συλλογικούς του δεσμούς με την πάσχουσα κοινωνία σε τέτοιο βαθμό που να άντεχαν μέσα σε τέτοιες συνθήκες φόβου ώστε να έδιναν ένα καλό εκλογικό αποτέλεσμα; Προφανώς όχι. Κι αυτό – είτε μας αρέσει, είτε δεν μας αρέσει – είναι το βασικό συμπέρασμα από το εκλογικό αποτέλεσμα του ΕΠΑΜ.

Σαν Μέτωπο έχουμε κατακτήσει μια αξιόλογη επιρροή μέσα στην κοινωνία. Μια επιρροή με βάση αυτά που λέμε, το ποιοι είμαστε, το ποιόν μας και τις θέσεις μας. Το μέγεθος αυτής της κοινωνικής επιρροής το διαπιστώσαμε σε κάθε βήμα και της προεκλογικής περιόδου. Είναι αυτό που εξέθρεψε στις γραμμές μας τις ιδιαίτερα θετικές προσδοκίες για το αποτέλεσμα.

Δεν ήταν λάθος η εικόνα που είχαμε για την κοινωνική επιρροή του πολιτικού μας λόγου. Για την ανταπόκριση του κόσμου. Όμως δεν αρκεί αυτό. Χρειάζεται και κάτι παραπάνω. Έπρεπε να είχαμε δεθεί περισσότερο με τον κόσμο αυτόν που έβλεπε και βλέπει σε μας μια πιθανή διέξοδο.

Έπρεπε να είχαμε δεθεί περισσότερο στη γειτονιά και στους εργασιακούς χώρους. Να έχουμε αποδείξει στην πράξη, στην καθημερινή πράξη ότι μας χρειάζεται. Και παρά τα μεγάλα βήματα που έχουμε κάνει, αυτό δεν το έχουμε κατακτήσει ακόμη. Να λοιπόν το βασικό συμπέρασμα που πρέπει να μας απασχολήσει σοβαρά.

Επομένως, ότι και να λέμε για το τι έφταιξε στον τρόπο που πολιτευτήκαμε μέσα στην προεκλογική περίοδο, ένα πράγμα δεν πρέπει να ξεχνάμε. Θα εισπράττουμε πάντα το αντίτιμο της δικής μας δουλειάς μέσα στην κοινωνία. Το αντίτιμο της κοινωνικής μας παρέμβασης στα πιο ζωτικά και άμεσα προβλήματα της πάσχουσας κοινωνίας.

Πρέπει λοιπόν να ξεκαθαρίσουμε ένα πράγμα. Άψογα να πήγαιναν όλα κατά την προεκλογική περίοδο. Ακόμη κι αν φτιάχναμε μια επικοινωνιακή εικόνα πολύ σικάτη και με σεξαπήλ, το εκλογικό αποτέλεσμα θα ήταν οριακά μόνο καλύτερο. Ποια είναι τα βασικά προβλήματά μας

Για να πετυχαίναμε τον εκλογικό μας στόχο και να ανατρέπαμε ουσιαστικά το πολιτικό σκηνικό, θα έπρεπε τα κλιμάκια του ΕΠΑΜ να είχαν οργώσει όλη την Ελλάδα, τουλάχιστον δυό, ή τρεις φορές. Να είχαν κατακτήσει την αναγνώριση και την εμπιστοσύνη του κόσμου. Από τις πιο κακοπαθημένες γειτονιές της Αθήνας, έως το πιο απόμακρο βουνό της χώρας.

Δυστυχώς ξεκινήσαμε αργά να το κάνουμε και με πενιχρά μέσα. Να γιατί το βασικό μας καθήκον σήμερα είναι να δημουργήσουμε τις οργανωτικές δυνατότητες για να κάνουμε ακριβώς αυτό. Να βρούμε τα μέσα, να ενεργοποιήσουμε τα χιλιάδες μέλη και φίλους σ’ όλη την επικράτεια, ώστε να μην υπάρχει ούτε ένα χωριό, ούτε μια γειτονιά, χωρίς να γνωρίζει το ΕΠΑΜ, χωρίς να υπάρχουν σύνδεσμοι, ή πυρήνες του ΕΠΑΜ.

Μπορούμε να το πετύχουμε αυτό; Ναι μπορούμε. Το διαπιστώσαμε όχι μόνο κατά την διάρκεια των εκλογών, αλλά και μετά. Όπου κι αν πήγαμε, ακόμη κι εκεί που δεν μας ξέρανε, βρήκαμε ανθρώπους να μας ακούσουν, βρήκαμε ανταπόκριση. Σε ορισμένες περιοχές, που ούτε καν μας γνώριζαν, δεν χρειάστηκε παρά μόνο μια επίσκεψη για να κερδίσουμε ψήφους από το μηδέν. Όπου η πολιτική δουλειά ήταν συστηματική, πόρτα την πόρτα, πρόσωπο το πρόσωπο, είδαμε να επιτυγχάνονται εκλογικά αποτελέσματα που είχαμε θέσει ως άτυπο στόχο επικρατείας.

Ότι κερδίσαμε μέχρι τώρα, το κερδίσαμε στον δρόμο, πρόσωπο με πρόσωπο, στην πρώτη γραμμή. Δεν πρέπει να το ξεχνάμε ούτε στιγμή αυτό.

Όποιος νομίζει ότι με μια μαγική επικοινωνιακή πολιτική θα μας ανοίξουν οι πόρτες των ΜΜΕ και οι καρδιές του πλήθους που άγεται και φέρεται απ’ αυτά, τότε ειλικρινά δεν έχει καταλάβει ούτε την άλφα-βήτα.

Κατά τη γνώμη μου όλη αυτή η κουβέντα περί επικοινωνιακής πολιτικής κρύβει δυο σοβαρές συγχύσεις. Αφενός, μια υπόκωφη διάθεση υποταγής στους κυρίαρχους τρόπους διαμόρφωσης της κοινής γνώμης. Χωρίς τα ΜΜΕ και τους διαμορφωτές της κοινής γνώμης δεν μπορούμε να τα καταφέρουμε, φαίνεται να πιστεύουν ορισμένοι. Κι αυτό είναι τραγικό λάθος. Είναι σαν να αποδέχεσαι ότι έχει χάσει πριν καν να δώσεις την μάχη.

Αφετέρου, λογικές ανάθεσης. Να αναθέσουμε σε κάποιους άλλους, έξω από εμάς και την συλλογική προσωπική μας δουλειά, σε κάποιους ειδήμονες, ειδικούς της επικοινωνίας, ή στην ίδια την επικοινωνία, αυτό που αδυνατούμε εμείς οι ίδιοι να κάνουμε. Δηλαδή να επικοινωνήσουμε απευθείας με τον κόσμο και να του φανούμε άμεσα και πρακτικά ωφέλιμοι στο πρόβλημά του.

Οι λογικές αυτές, ακόμη κι όταν δεν ομολογούνται ανοιχτά, απηχούν το αίσθημα της ήττας που πλημμυρίζει την κοινωνία και επιδρά και σε μας τους ίδιους. Όχι κύριοι, δεν κάνουν αδιαφιλονίκητο κουμάντο τα ΜΜΕ και οι διαμορφωτές κοινής γνώμης. Όχι, στον βαθμό που εμείς ξέρουμε να κάνουμε με σύστημα και συνέπεια την δουλειά μας.

Κι αυτή δεν είναι άλλη από το να συγκροτούμε γύρω από κάθε πυρήνα μας έναν ευρύ κύκλο φίλων του ΕΠΑΜ και ένα ακόμη πιο ευρύ σε συμμετοχή και απήχηση δίκτυο κοινωνικών μορφών πρωτογενούς οργάνωσης ευρύτερων στρωμάτων με βάση τα πιο ζωτικά και επείγοντα προβλήματα της πάσχουσας κοινωνίας. Μόνο έτσι μπορούμε να πορευτούμε και να κερδίζουμε τις μάχες μας. Ακόμη και τις εκλογικές.

Επομένως, τα κλιμάκια του ΕΠΑΜ θα πρέπει να επαναλάβουν τις περιοδείες που έκαναν. Θα πρέπει να τους δείξουμε ότι κρατάμε τις υποσχέσεις μας. θα πρέπει να τους δείξουμε ότι δεν είμαστε διάττοντες αστέρες της προεκλογικής περιόδο,υ όπως όλοι οι άλλοι. Αν δεν το κάνουμε, απλά θα δείξουμε ότι είμαστε ανίκανοι της εμπιστοσύνης τους.

Ταυτόχρονα θα πρέπει να ενισχύσουμε με κάθε μέσο την παρέμβασή μας στην κοινωνία. Όχι προς άγρα ψήφων. Ούτε προς αναζήτηση ηλιθίων που πιστεύουν σε προεκλογικές υποσχέσεις. Πρέπει να παρέμβουμε με τέτοιο τρόπο ώστε να αμυνθεί συλλογικά η κοινωνία από την επίθεση μαζικής εξόντωσης που δέχεται. Να μην αφήσουμε μέτωπο κοινωνικής δράσης, ή αγώνα, που να μην παρέμβουμε με τρόπο λυτρωτικό για την κοινωνία. Για να κερδιθεί η εμπιστοσύνη πλατύτερων μαζών στη δική τους αυτενέργεια και αυτοοργάνωση. Να αναπτυχθεί η οργανωτικότητα και η συλλογική δράση των μαζών. Να αντιτάξουμε σφορδή αντίσταση ενάντια στον εναγκαλισμό με κομματικού μηχανισμούς, που έχει σαν στόχο να πνίξει, ή να καθυποτάξει την πρωτοβουλία της κοινωνίας.
Οι δέκα λόγοι που πρέπει να τηρούμε ως ευαγγέλιο

Για να γίνει αυτό, θα πρέπει να ξαναθυμηθούμε ορισμένες βασικές αρετές που έκαναν να ξεχωρίσει το κίνημά μας.

1ο. Πρέπει να μάθουμε περισσότερο να ακούμε και λιγότερο να μιλάμε. Πρέπει να μάθουμε να καταλαβαίνουμε τον άλλο και λιγότερο να του επιβάλλουμε την άποψή μας ως μέτρο του αλάνθαστου. Δεν είμαστε ιεροκήρυκες στην έρημο. Ούτε ιεραπόστολοι ανάμεσα σε βάρβαρους ιθαγενείς. Είμαστε το ίδιο με τον λαό. Πρέπει να αποβάλουμε το άγχος να πείσουμε. Πρέπει να μάθουμε να συζητάμε και να αφήνουμε να εκφραστεί τον άλλο ελεύθερα, χωρίς ενοχές και επικρίσεις. Δεν πρέπει να κάνουμε διακρίσεις και οφείλουμε να απευθυνόμαστε σε όλους με τον τρόπο που ο καθένας κατανοεί ή βιώνει το πρόβλημα σήμερα.

2ο. Πρέπει να μάθουμε να συζητάμε ήρεμα, ήσυχα κι απλά. Όπως ξέρουμε να μιλάμε στους δικούς μας. Και η μεγάλη πλειοψηφία είναι δικοί μας και εμείς δικοί τους. Δεν ξεχωρίζουμε, ούτε διαφέρουμε από τον απλό κόσμο. Για να μας ακούσει θα πρέπει πρώτα τον ακούσουμε και ύστερα να μάθουμε να καταλαβαινόμαστε. Δεν είμαστε ούτε δεξιό, ούτε αριστερό γκρουπούσκουλο για να επενδύουμε στα αρνητικά του αντανακλαστικά. Εμείς οφείλουμε να απευθυνόμαστε στη λογική του και στην καρδιά του. Να τον κερδίζουμε με τη λογική και την καρδιά μας.

3ο. Πρέπει να αποκτήσουμε σχέσεις εμπιστοσύνης και να μην ξεχνάμε ότι το ΕΠΑΜ είναι μια ανοιχτή οργάνωση. Πρέπει επιτέλους να δείχνουμε εμπιστοσύνη στους συναγωνιστές, αλλά και στους φίλους. Να τους εμπλέκουμε στις διαδικασίες της οργάνωσης και στις δράσεις της. Δεν πρέπει επ’ ουδενί να κλεινόμαστε μέσα στους πυρήνες, ή μέσα στα όργανα με μια λογική αυτάρκειας που δεν ταιριάζει στο ΕΠΑΜ. Ο πυρήνας οφείλει να αναπτύξει τέτοιους δεσμούς με το κοινωνικό του περιβάλλον που η ίδια η κοινωνία να αναφέρεται σ’ αυτόν για όλα τα επίκαιρα προβλήματά της. Όπου έγινε αυτό, το ΕΠΑΜ απέκτησε την αίγλη και τον χαρακτήρα του Μετώπου που οφείλει να είναι.

4ο. Πρέπει να μάθουμε επιτέλους να ασκούμε και να μας ασκούν κριτική. Η οξύτητα του λόγου, οι αντιπαραθέσεις, ακόμη και οι χαρακτηρισμοί είναι πρακτικές που μπορούν να αντιμετωπιστούν μέσα στις διαδικασίες του ΕΠΑΜ. Αρκεί να τηρούνται αυτές οι διαδικασίες. Για κανένα μέλος του ΕΠΑΜ δεν υπάρχουν όρια στην κριτική που ασκεί, ούτε στον τρόπο που την ασκεί. Αρκεί να ασκείται με γνώμονα το καλό του ΕΠΑΜ, για την παραπέρα ανάπτυξή του. Αν ασκείται μόνο και μόνο για ρίξει ανάθεμα στο Μέτωπο, ώστε αυτός ή αυτοί που την ασκούν να την χρησιμοποιούν ως άλλοθι για να ακολουθήσουν άλλο δρόμο, για να αναζητήσουν βοσκή σε γνωστά κομματικά παχνιά, ή νοσηρές καταστάσεις, είναι κι αυτό δικαίωμα τους και δείχνει το ήθος και το επίπεδό τους. Δεν πρέπει να ξεχνάμε ποτέ ότι μέτρο αλάνθαστο για καθένα μας ατομικά, αλλά και συλλογικά είναι η πράξη. Εκεί κρίνονται όλοι. Ότι κι αν λένε, όσο κουρνιαχτό κι αν σηκώνουν.

5ο. Το ΕΠΑΜ δεν διαθέτει και σωστά δεν διαθέτει, διαδικασίες σωφρονισμού. Όμως διαθέτει αρχές και διαδικασίες δημοκρατίας που μπορούν να λειτουργούν και να αποδίδουν μόνο στο βαθμό που το κάθε μέλος του ξεχωριστά και όλα μαζί ξέρουν να τις υπερασπίζονται και να τις τηρούν. Παρατράγουδα συμβαίνουν και θα συμβαίνουν. Αυτή είναι η διαλεκτική της ζωής μιας οργάνωσης. Όσο δημοκρατική κι αν είναι. Η γκρίνια όμως δεν ωφελεί σε κανέναν. Και γκρίνια είναι να με ενοχλεί κάτι και να μην χρησιμοποιώ τις προβλεπόμενες διαδικασίες του ΕΠΑΜ προκειμένου να το διορθώσω. Και οφείλουμε να πούμε ότι το ΕΠΑΜ διαθέτει διαδικασίες που επιτρέπουν ακόμη και στο πιο πρόσφατο μέλος του να κυνηγήσει ένα θέμα που το απασχολεί μέχρι τέλους, μέχρι να βρει τη λύση του. Εκτός κι αν η γκρίνια κρύβει προσωπικές βλέψεις και νοσηρές επιδιώξεις.

6ο. Πρέπει να μάθουμε να αντιμετωπίζουμε συναγωνιστές και φίλους με ηπιότητα. Δεν υπάρχει κανένας λόγος να αντιμετωπίζουμε ως παρείες, ή εχθρούς όσους π.χ. δεν δούλεψαν κατά τη διάρκεια των εκλογών, όσους λύγισαν κάτω από το βάρος των υποχρεώσεων, ή του αγώνα. Και κυρίως δεν πρέπει επ’ ουδενί να αντιμετωπίσουμε ως βλάκες, ηλίθιους, ή δεν ξέρω κι ‘γω τι όσους δεν μας ψήφισαν, έστω κι αν υπολογίζαμε στην ψήφο τους. Δεν υπάρχει χειρότερος κοινοβουλευτικός κρετινισμός απ’ αυτόν που μετρά τη δυναμική και το εκτόπισμα μιας δύναμης με βάση τις ψήφους που παίρνει. Ας αφήσουμε όλους τους άλλους να συμπεριφέρονται ως χουλιγκάνοι, με όλο το οπαδικό, ή κοπαδικό μένος που εμφυτεύει η πολιτική ως άθλημα ηλιθίων και κομματόσκυλων. Αυτό το λάθος δεν πρέπει να το κάνουμε. Πρέπει να καλωσορίζουμε στο πλευρό μας όποιον δέχεται να παλέψει μαζί μας, έστω κι αν νιώθουμε προδομένοι από την προηγούμενη στάση του, ή από την ψήφο του στις εκλογές.

7ο. Πρέπει επιτέλους να ανοίξουμε τους πυρήνες στην κοινωνία. Η απλή σύσκεψη με φίλους, η τακτική περιοδεία στον κοινωνικό χώρο ευθύνης, η παρέμβαση στα προβλήματα που ταλανίζουν τον κόσμο, η συμμετοχή σ’ όλα τα μέτωπα και τις δράσεις που αναπτύσσονται στην περιοχή, όλα αυτά κι άλλα πολλά συνιστούν την παρουσία του πυρήνα στην κοινωνία. Πρέπει οι πυρήνες να γίνουν σημείο αναφοράς στην κοινωνία για το ήθος, το επίπεδο και την δράση για το καλό όλων. Πρέπει να σταματήσουμε να τιμωρούμε τους εαυτούς μας και τους άλλους, όταν δεν βλέπουμε γρήγορα και απτά αποτελέσματα. Η δουλειά που κάνουμε είναι μακρόχρονη και λειτουργεί συσσωρευτικά. Ξαφνικά θα γίνει το μπαμ και θα φανεί το αποτέλεσμα της δουλειάς μας. Γι’ αυτό και πρέπει να απαλλαγούμε από το άγχος του γρήγορου απτού αποτελέσματος. Το μονοπάτι που έχουμε πάρει είναι μακρύ, δύσβατο και ομιχλώδες και μόνο αυτοί που ξέρουν πώς να το περπατήσουν θα μπορέσουν να δουν τελικά τις ολοφώτεινες κορυφές του αγώνα για μια νέα Ελλάδα.

8ο. Πρέπει επιτέλους να σταματήσουμε να αντιμετωπίζουμε τα όργανα του ΕΠΑΜ ως διορισμένη ηγεσία του Μετώπου και τα μέλη τους ως αξιωματούχους. Τα μέλη των οργάνων δεν είναι αξιωματούχοι. Είναι υπηρέτες των μελών και του Μετώπου. Είναι συναγωνιστές που διαφέρουν ως προς τα άλλα μέλη, μόνο ως προς το γεγονός ότι έχουν φορτωθεί μεγαλύτερες ευθύνες κι επομένως είναι πολύ περισσότερο εκτεθειμένοι τόσο εντός, όσο και εκτός του ΕΠΑΜ.

Όποιος έχει βρεθεί σε κάποιο από τα όργανα γνωρίζει από πρώτο χέρι τι απαιτήσεις υπάρχουν από τον ίδιο σε χρόνο, σε αφοσίωση, σε αποτελεσματικότητα. Τα μέλη των οργάνων δεν έχουν οικογένειες, τις έχουν εγκαταλείψει. Δεν έχουν προσωπική ζωή, επίσης την έχουν εγκαταλείψει. Δεν έχουν καμιά, μα καμιά προσωπική απολαβή, διότι καμιά ανταμοιβή δεν προβλέπεται. Ούτε υπάρχει. Κι όλα αυτά εθελοντικά, προκειμένου να διεκπεραιώσουν τα καθήκοντά τους στο μέτρο πάντα του προσωπικά δυνατού.

Στους ρυθμούς αυτούς και σ’ αυτές τις συνθήκες ελάχιστοι αντέχουν. Πολλοί καταρρέουν, φθείρονται και λυγίζουν. Και είναι φυσιολογικό. Γι’ αυτό και έχουμε τακτικό ετήσιο συνέδριο, έτσι ώστε να αλλάζει η σύνθεση των οργάνων. Προβλέπουμε την ανάκληση για όποιον δεν στέκεται στο ύψος των απαιτήσεων. Έχουμε οριζόντια μορφή οργάνωσης, έτσι ώστε να μην επαφίενται τα πάντα στους αιρετούς των οργάνων.

Άλλωστε μέσα στο ΕΠΑΜ οι τρομακτικές απαιτήσεις όσων καταλαμβάνουν θέσεις κεντρικών οργάνων είναι η αναγκαία φυσική επιλογή για όσους λατρεύουν την καρέκλα, αλλά είναι πολύ λίγοι για τις απαιτήσεις αυτής της καρέκλας. Τα προηγούμενα χρόνια είχαμε αρκετούς που μετά την προσωπική τους αποτυχία να αντέξουν την πίεση των απαιτήσεων και των καθηκόντων, έφυγαν καταγγέλλοντας το Μέτωπο για ήθη και πρακτικές που οι ίδιοι ήταν εθισμένοι. Όταν είσαι μηδενικό και νομίζεις πώς κάτι είσαι, ενώ δεν είσαι ικανός για ένα δράμι πρακτικής δουλειάς, είναι εύκολο να καταγγείλεις όλους τους άλλους που μπορούν να επιτελούν αυτό στο οποίο απέτυχες εσύ παταγωδώς.

Όλα αυτά οφείλει να μην τα ξεχνά κανένας και πρωτίστως οι συναγωνιστές των οργάνων. Διαταγές και εντολές στο ΕΠΑΜ δεν υπάρχουν. Κανείς δεν μπορεί να δίνει εντολή ελέω κεντρικού οργάνου. Μόνο πειθώ και συναίνεση μπορεί να υπάρξει, αλλά και κύρος που κατακτιέται εν τοις πράγμασι κι όχι λόγω θέσης.

Κι ο λόγος είναι απλός. Η πολιτική δουλειά στο Μέτωπο βασίστηκε και βασίζεται στην εθελοντική προσφορά κι επομένως όλοι μας – πρωτίστως τα μέλη των οργάνων – πρέπει να σεβόμαστε την προσφορά του κάθε μέλους, ή φίλου του ΕΠΑΜ. Και να μην ξεχνάμε ότι όλοι μας λογοδοτούμε για ότι κάνουμε κι όχι μόνο τα όργανα.

Βέβαια, οι συναγωνιστές των κεντρικών οργάνων συνιστούν έναν εύκολο στόχο για όποιον θέλει να τους μετατρέψει σε σάκο του μποξ. Το καθήκον όμως κάθε μέλους του ΕΠΑΜ, που σέβεται τον εαυτό του και το Μέτωπο, είναι να κρίνει συγκεκριμένα την απόδοση των οργάνων, αλλά και όσων τα απαρτίζουν. Συγκεκριμένα σημαίνει με βάση πράξεις και ενέργειες, ή πολιτικές, που σε όλους είναι γνωστές και ο καθένας μπορεί να τις κρίνει. Διαφορετικά η κριτική που ρίχνει απλά ανάθεμα γενικά και αόριστα, δεν είναι παρά χαρακτηριστική ένδειξη εκφυλισμού, ή δολιότητας. Δυστυχώς δεν υπάρχει πιο καρεκλοκένταυρος στην αντίληψη και στην πρακτική από αυτόν που κατακρίνει τα όργανα και τους ρίχνει ανάθεμα χωρίς να μιλά συγκεκριμένα. Η τακτική κρύβει τη γνωστή λογική του φύγε εσύ, να έρθω εγώ. Ή το γνωστό σύνδρομο του Ιζνογκούντ.

9ο. Πρέπει να είμαστε ξεκάθαροι στα ζητήματα πολιτικής ηθικής που αντιπροσωπεύει το ΕΠΑΜ. Είμαστε σαν του άλλους, ή κάτι ριζικά διαφορετικό στον τρόπο δράσης και αντίληψης; Μήπως πρέπει να γίνουμε σαν τους άλλους προκειμένου να μπορούμε, ίσως, πιο εύκολα να συγκεντρώνουμε ψήφους; Προσωπικά θεωρώ ότι είμαστε ο μόνος πολιτικός σχηματισμός που – με όλα τα προβλήματα και τις αδυναμίες μας – φέρνει νέα ήθη και τρόπους συμπεριφοράς στην πολιτική ζωή του τόπου. Μας αγγίζει κάτι τέτοιο; Ή μήπως είναι καλύτερα να γίνουμε κάτι σαν τον ΣΥΡΙΖΑ; Είμαι σίγουρος ότι ξέρετε την διαφορά ανάμεσα στην αξιοπρέπεια ενός μαχητή της ζωής, που δεν ενδίδει έστω κι αν περνά δύσκολα, έστω κι αν αντιμετωπίζει αδιέξοδα και σ’ εκείνον που εντυπωσιάζεται από τα φρου-φρου και τα αρώματα των επίσημων σαλονιών της πολιτικής.

Άλλωστε το δίλημμα πάντα υπήρχε, μαχητής της ζωής, ή κοκότα πολυτελείας στα σαλόνια της επίσημης πολιτικής; Όποιος ντρέπεται να βρίσκεται, ή να συμπορεύεται με μια πληβειακή οργάνωση σαν το ΕΠΑΜ και ζηλεύει τα σαλόνια της επίσημης πολιτικής, είναι ελεύθερος να πάει. Είναι σαν το μπλε χάπι του Μάτριξ. Μόνο όποιος έχει ψυχή, μυαλό, σθένος και αξιοπρέπεια μπορεί να αντιμετωπίσει την πραγματικότητα και να την πολεμήσει μέχρι τέλους. Οι υπόλοιποι θα σαγεινεύονται πάντα από τον επίσημο εικονικό κόσμο, έστω κι αν αυτός απαιτεί ηθική και αξιοπρέπεια κοκότας.

Πρέπει λοιπόν να αποφασίσουμε τι είμαστε. Τι θέλουμε να ειμαστε. Μαχητές, ή κοκότες προς εξαγορά από τον πλειοδοτούντα; Δίνουμε την μάχη για μια καλύτερη ζωή, για μια νέα Ελλάδα, ή για προσωπική πολιτική καριέρα; Προσωπικά θέλω να τοποθετηθεί ο κάθε συναγωνιστής, γιατί θέλω να ξέρω σε τι οργάνωση ανήκω. Αν επιτρέπουμε προσωπικές στρατηγικές μέσα στο ΕΠΑΜ. Αν επιτρέπουμε όποιος έχει χρήματα να κάνει τον δικό του προεκλογικό αγώνα για να μαζέψει την δική του πολιτική προίκα, για να την κάνει άραγε τι; Αν επιτρέπουμε λογικές σταυροδοσίας μέσα στο ΕΠΑΜ, ή να χρησιμοποιούνται οι οργανώσεις του Μετώπου ως εκλογικά κέντρα συγκεκριμένων υποψηφίων.

Αν δεν μας ενοχλούν όλα αυτά, τότε οφείλω να το ξέρω, διότι εγώ προσωπικά – δεν ξέρω για εσάς – δεν μπορώ να υπηρετήσω μια τέτοια οργάνωση. Κι όπως το έχω πει κι άλλοτε. Ο δρόμος μου είναι ήδη χαραγμένος. Και ξέρω να τον περπατήσω ακόμη και μοναχός μου αν χρειαστεί. Και δεν με νοιάζει να καταλήξω σαν τον γιατρό στο έργο του Ίψεν, Ο εχθρός του Λαού.

10ο. Χωρίς όλα τα παραπάνω δεν μπορεί να υπάρξει ΕΠΑΜ. Δεν υπάρχει λόγος να υπάρχει ΕΠΑΜ, διότι πολύ απλά ότι κι αν κάνει, ότι κι αν λέει δεν θα είναι τίποτε άλλο εκτός μια από τα ίδια. Να γιατί οφείλουμε όλα τα παραπάνω να τα τηρούμε με θρησκευτική ευλάβεια. Όχι από προσωπικό γινάτι. Ούτε από προσωπική ανάγκη. Αν είναι να κερδίσουμε την πατρίδα μας, αν είναι να ελπίζουμε ότι δεν θα χαθούμε στις στάχτες μιας χώρας σε αποκαίδια, κι ενός λαού σε γεγοκτονία, αν θέλουμε να υπάρχει έστω μια αμυδρή ελπίδα ότι τελικά θα τα καταφέρουμε, αυτό μπορεί να γίνει μόνο με μια τέτοια μορφή οργάνωση, όπως είναι το ΕΠΑΜ. Δεν μπορεί να γίνει αλλιώς.

3.000 χρόνια ιστορίας κοινωνικών αγώνων για την πρόοδο, την ελευθερία και την ανθρώπινη αξιοπρέπεια διδάσκει ότι μόνο μια πρωτογενώς μετωπική, ανοιχτή, οριζόντια από τα κάτω και ταυτόχρονα ενιαία οργάνωση που απευθύνεται με ριζικά νέους όρους συμπεριφοράς στους καταπιεσμένους μπορεί να τα καταφέρει. Καμιά άλλη. Όλες οι άλλες μορφές οδήγησαν είτε σε τραγικές ήττες και οπισθοδρομήσεις, είτε σε τερατογεννέσεις στην περίπτωση που η διαλεχτική της ζωής τους επέτρεψε να επικρατήσουν.

Δεν έχουμε ακόμη το Μέτωπο που όλοι ονειρευόμαστε, αλλά δεν πρόκειται να το έχουμε ποτέ αν δεν επιμείνουμε στο να αποβάλουμε το σαράκι του γκρουπούσκουλου που μας ταλαιπωρεί. Στον προεκλογικό αγώνα υπήρχαν συναγωνιστές που δυστυχώς έδιναν τον αγώνα με λογική και φρασολογία αριστερού γκρουπούσκουλου. Σαν να ήταν εν δυνάμει συνιστώσα του ΣΥΡΙΖΑ, ή του ΑΝΤΑΡΣΥΑ, ή ακόμη χειρότερα σαν ΚΟΒ του ΚΚΕ.

Όσο πρόβλημα συνιστά στο Μέτωπο να παρασυρθεί από εθνικιστικές λογικές, που ειδικά στις μέρες μας οδηγούν αναγκαστικά στην αγκαλιά του φασισμού, αλλο τόσο επικίνδυνο είναι να ταυτατιστεί με κάποια παραλλαγή της αριστεράς. Τι πρέπει να γίνει για να κατανοήσουμε ότι δεξιά-αριστερά σήμερα δεν υφίσταται παρά μόνο για να διασπά και να σπέρνει διχόνοια μέσα στον λαό; Τι πρέπει να υποστούμε για να αντιληφθούμε ότι το να προσεγγίζουμε τα προβλήματα ως δεξιά, ή αριστερά, παίζουμε το παιχνίδι του καθεστώτος και σ’ αυτό θα κερδίζουν πάντα οι κομματικοί και άλλοι μηχανισμοί της εξουσίας;

Όσο επικίνδυνος είναι για την πατρίδα σήμερα ο βαμμένος δεξιός, ή ο θρησκόληπτος που απαιτεί να πιστεύει κανείς σαν την αφεντομουτσουνάρα του για να σταθεί στο πλευρό του, άλλο τόσο επικίνδυνος είναι κι εκείνος που εξισώνει την αριστερά με την πρόοδο. Και πολύ χειρότερος είναι εκείνος που τυφλωμένος από τις ιδεοληψίες του, θεωρεί ότι οι σημερινοί κομματικοί σχηματισμοί είναι αιώνιοι, ελέω Γιαχβέ και μπορούν να παίξουν άλλο ρόλο, απ’ αυτόν που παίζουν εδώ και δεκαετίες. Αρκεί να υπάρξει καλή διάθεση, ή μια άλλη καλή ηγεσία.

Όλοι αυτοί που σκέφτονται έτσι να είστε σίγουροι, θα είναι οι πρώτοι που θα σηκώσουν όπλο, ή χέρι εναντίον των αντιπάλων τους, που θα δικαιολογήσουν την βία και την ανοιχτή καταστολή της κυβέρνησης του δικού τους κόμματος, όταν ο κομματικός μηχανισμός επικαλεστεί τα ιερά και όσια της ιδεολοψίας, ή της θρσηκοληψίας τους. Ή θα κρυφτούν στο σπίτι τους όταν διαψευσθούν οι αυταπάτες τους, αφήνοντας να γίνει η Ελλάδα και ο λαός της στάχτη και μπούρμπερι. Από τέτοια ψυχικά και πνευματικά ερείπεια έχει πλημμυρίσει ο τόπος στις μέρες μας.

Όταν ο νους και η ψυχή σου έχει αιχμαλωτιστεί από τους δαίμονες της μεταφυσικής των ιδεών, τότε μετατρέπεσαι πολύ εύκολα σε δήμιο του διπλανού σου, του αδελφού, ή του συγγενή σου, της ίδιας της πατρίδας σου. Γιατί απέναντι σ’ όλους αυτούς υπάρχει κάτι πολύ ανώτερο που οφείλεις να υπηρετείς τυφλά. Η ιδεολογία σου, ή η θρησκεία σου. Μια ιδεολογία που όπως όλες οι ιδεολογίες και οι δίδυμες αδερφές τους, οι θρησκείες, συνιστούν την αποκάλυψη της πιο απόλυτης αλήθειας επί της γης. Κι επομένως κανείς άπιστος δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται ισότιμα, σαν συμπατριωτης, ή έστω σαν συνάνθρωπος.

Να τελειώνουμε επιτέλους με όλα αυτά. Πρώτα και κύρια στις γραμμές μας.

Και κάτι άλλο. Σέχτα δεν είναι μια οργάνωση, ή μια πολιτική επιλογή που την ακολουθούν λίγοι. Άλλωστε, ο κλασσικός τύπος σέχτας είναι η θρησκευτική που πολλές απ’ αυτές είχαν και έχουν εκατομμύρια οπαδούς. Σέχτα είναι η οργανωμένη προσπάθεια να επιβληθεί στην κοινωνία ένα δόγμα παρά και ενάντια στις ανάγκες της ζωντανής πραγματικότητας. Ο αριθμός των οπαδών δεν αλλάζει τον χαρακτήρα της σέχτας, ακόμη κι αν την μετατρέπει σε μόδα για τους πολλούς.

Τι άλλο εκτός από σέχτες απέναντι στην κοινωνία είναι τα σημερινά κόμματα; Το γεγονός ότι διαθέτουν ακολουθίες οπαδών, αυτό δεν φανερώνει τίποτε άλλο εκτός από την μετάλλαξη του ελληνικού έθνους σε ένα έθνος δούλων, ραγιάδων και υπεξουσίων. Μια μετάλλαξη που επήλθε τουλάχιστον τα τελευταία τριάντα χρόνια και οδήγησε στην ψυχοπνευματική οπισθοδρόμηση του Έλληνα στην κατάσταση που περιγράφει ο Ανώνυμος συγγραφέας της Ελληνικής Νομαρχίας του 1805. Να τρέμει να διεκδικήσει ακόμη και τα πιο φυσικά, ή αναπαλλοτρίωτα δικαιώματα της ανεξάρτητης ύπαρξής του.

Ο Ανώνυμος Έλληνας του 1805 δεν αντιπροσώπευε κανενός είδους σέχτα, έστω κι αν τις απόψεις του και τις προτροπές του τις αποδέχονταν κυριολεκτικά ελάχιστοι. Ίσως πολύ λιγότεροι κι απ΄ όσοι υπολογίζουμε εμείς σήμερα. Έστω κι αν τον αντιμετώπιζαν ως σέχτα, σχεδόν όλοι οι σύγχρονοί του.

Στην πράξη συνιστούσε τη σπίθα που θα άναβε αναγκαστικά, αν το έθνος, ή το γένος όπως αυτοπροσδιοριζόταν στα πρώτα του επαναστατικά βήματα, επέλεγε τον λυτρωμό του. Κι έτσι έγινε. Αν δεν γινόταν, απλά θα έσβηνε και μαζί της θα έσβηνε και η δυνατότητα να υπάρξει ανεξάρτητο και ελεύθερο ελληνικό έθνος.

Όσο εμείς στο ΕΠΑΜ, τόσο εντός, όσο και εκτός, παλεύουμε ασυμβίβαστα εναντίον της ιδεολογικής και θρηκσευτικής περιχαράκωσης που διχάζει τον λαό. Όσο ασκούμε ανελέητη κριτική σε αριστερές και δεξιές θρησκοληψίες, σε ιδεοληπτικές καθαρότητες, που τείνουν να συγκαλύψουν τα κοινά συμφέροντα του λαού και την ανάγκη για τον εθνικοαπελευθερωτικό του αγώνα. Όσο αγωνιζόμαστε να κρατάμε την οργάνωση του Μετώπου ανοιχτή για να λειτουργούμε ως καταλύτης ενότητας του ίδιου του λαού, ως μοχλός για την δική του απελευθέρωση. Τόσο το Μέτωπο θα καταπολεμά κάθε λογική και πρακτική σέχτας. Ακόμη κι αν όλη η κοινωνία βυθίζεται στον σεχταρισμό, τον σκοταδισμό και την ανυποληψία.

*Πολιτική Εισήγηση στην 4η Τακτική Σύνοδο του Εθνικού Συντονιστικού Συμβουλίου του ΕΠΑΜ, 14-15/6/2014.

Αναρτήθηκε από ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΑΖΑΚΗΣ στις 7:42 μ.μ.

Ε.ΠΑ.Μ – ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ ΓΙΑ ΤΑ ‘ΣΕΜΙΝΑΡΙΑ ΑΥΤΟΜΟΡΦΩΣΗΣ’

Λογότυπο ΕΠΑΜ

ΔΙΑΒΙΒΑΖΩ ΤΟΥ “Illuminatus” ΤΗΝ ΠΡΟΣΦΟΡΑ ΛΙΣΤΑ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑΣ

____________________________________________________________

“Για να κατεβάσετε ένα pdf από scribd, θα πρέπει να κάνετε Upload ένα δικό σας κείμενο πρώτα. Οπότε, φτιάξτε ένα λογαριασμό εκεί και στη συνέχεια κανετε click το download στο βιβλίο που θέλετε, μετά επιλέξτε Upload, επιλέξτε το αρχείο που θέλετε να ανεβάστε (εγώ μπήκα wikipedia και αντέγραφα κομάτια από τυχαίες σελίδες σε ένα word και έκανα Upload το word αυτο). Προσθέστε όνομα και περιγραφή καθώς γίνεται upload και όταν τελειώσει επιλέχτε Save. Θα σας εμφανιστεί ένα link στη μέση της σελίδας για να κατεβάσετε το pdf που ζητήσατε νωρίτερα. Δεν είναι δύσκολο, μετά από 1-2 φορές, θα το πιάστε το “κόλπο”.

Ελπίζω ο κόπος μου να σας φανεί χρήσιμος… Καλή λευτεριά…”

“Illuminatus”

____________________________________________________________

Εδώ μια λίστα με τα βιβλία που ανέφερε:

  1. Το γλωσσικό ζήτημα για τον ελληνικό διαφωτισμό (Δημαράς) [35:15][/li]
    http://www.scribd.com/doc/223778353


  2. ΕΑΜ-ΕΛΑΣ – Όπλα (Στίνας) [36:33]
    http://www.scribd.com/doc/36137392


  3. Ο Καραμανλής και το Κυπριακό (Σπύρος Παπαγεωργίου) [37:20]
    http://www.scribd.com/doc/15284378/


  4. Εξαρτημένη Αναάπτυξη: η Ελληνική Περίπτωση (Φωτόπουλος) [38:38]
    http://www.scribd.com/doc/17012018


  5. Ο Ηγεμόνας (Μακιαβέλι) [39:15]
    http://www.scribd.com/doc/23716865


  6. Απομνημονεύματα του Μακρυγιάννη [Στρατηγού Μακρυγιάννη] (1 Τόμος) [39:29]
    http://www.scribd.com/doc/219373114
    http://www.scribd.com/doc/122568101
    http://www.scribd.com/doc/28931898


  7. Άπαντα του Ροϊδη (4 τόμοι) [>>] (είναι πέντε τόμοι)
    http://www.scribd.com/doc/37923124
    http://www.scribd.com/doc/37923409
    http://www.scribd.com/doc/37923665
    http://www.scribd.com/doc/37923908
    http://www.scribd.com/doc/37922930


  8. Ο Τύπος στη Λαϊκή Δημοκρατία (Ζιούτου) [41:09]
    http://www.scribd.com/doc/46820873


  9. Εκκλησία και κράτος (Γιώργος Κραγιάννης) [45:27]
    http://www.scribd.com/doc/48186882


  10. Προοδευτικές μορφές στην Ελλάδα (Κορδάτος) [45:51]
    http://www.scribd.com/doc/96407732


  11. Φασισμός/Ανιφασισμός – Οι δύο όψεις του ίδιου νομίσματος (Ζαν Μπαρώ) [47:28]
    http://www.scribd.com/doc/173116756


  12. Μικρή πολιτική εγκυκλοπαίδεια (2 τόμοι) [48:18]
    http://www.scribd.com/doc/57712245
    http://www.scribd.com/doc/57712469


  13. Παγκόσμιοι κυβερνήτες είανισ ήμερα οι τραπεζίτες (άρθρο) [48:40]
    http://www.scribd.com/doc/58056991


  14. Οι επεμβάσεις των Άγγλων στην Ελλάδα (Κορδάτος) [49:07]
    http://www.scribd.com/doc/58152217


  15. Η αρχαία ελληνική δημοκρατία και η σημασία της για μας σήμερα (κορνήλιος Καστοριάδης) [49:37]
    http://www.scribd.com/doc/139727757


  16. Το δικαίωμα αντίστασης μεσα στο ελληνικό Σύνταγμα (μελέτη) [50:30]
    http://www.scribd.com/doc/229522916/


  17. Μηλιός (Γιατί δεν υφίσταται το έθνος [;]) [50:52]
    Δεν το βρήκα το συγκεκριμένο ακριβώς, μπορεί να είναι το παρακάτω:

    http://www.scribd.com/doc/205389867


  18. Μαρξ/Ένγκελς – Διαλεχτά έργα [51:40]
    http://www.scribd.com/doc/62181091
    http://www.scribd.com/doc/62180606


  19. Δήμου καταλύσεως και Τυρρανίδος (Παναγή Λεκατσά) [51:51]
    http://www.scribd.com/doc/62419144


  20. Η αυτολογοκριμένη μνήμη (Τάσος Κωστόπουλος) [55:18]
    http://www.scribd.com/doc/63031779


  21. Η νεολαία της 4ης Αυγούστου (Ελένη Μαχαίρα) [55:33]
    http://www.scribd.com/doc/13687470


  22. (μελέτη) Εθνογένεση, Συγκρότηση εθνικής συνείδησης – Aπό το ορθόδοξο γένος στο ελληνικό έθνος [55:43]

  23. Η απέλαση των Πολωνών επαναστατών και η δίκη του Μακρυγιάννη [56:02] – toufas.blogspot.com/2011/10/blog-post_28.html
    http://www.scribd.com/doc/75785218


  24. Δεκεμβριανά(;) Γρηγοριάδης [57:33]
    http://www.scribd.com/doc/205090125
    http://www.scribd.com/doc/229385360
    http://www.scribd.com/doc/99503152


  25. Η μαζική ψυχολογία του φασισμού – Βίλχελμ Ράιχ [59:29]
    http://www.scribd.com/doc/192269629


  26. Κατοχικόν δάνειον και δαπάναι κατοχής (Σωτήριος Κοτζαμάνης) [59:45]
    http://www.scribd.com/doc/112614216


  27. Η κοινωνική σημασία της Ελλ. Επαναστάσεως του 1821 (Κορδάτος) [1:00:33]
    http://www.scribd.com/doc/152694235


  28. Ν. Ι. Σαρίπολος – Απομνημονεύματα [1:00:51]
    http://anemi.lib.uoc.gr/metadata/c/6/0/metadata-462-0000012.tkl


  29. Ζημίαι των αρχαιοτήτων εκ του πολέμου και των στρατών κατοχής (1946) [1:01:38]
    http://anemi.lib.uoc.gr/metadata/4/2/9/metadata-1333521439-162633-20737.tkl


  30. Εργασία και πολιτική στην Ελλάδα του Μεσοπολέμου (Αντώνης Λιάκος) [1:03:08]
    http://www.scribd.com/doc/91235014


  31. Ιστορία των εθνικών δανείων (Ανδρεάδου) [1:03:21]
    http://www.scribd.com/doc/127821386


  32. 21η Απριλίου 1967 (Κων/νος Πλεύρης) [1:03:40]
    http://www.scribd.com/doc/97811185/


  33. Ελληνικός Εθνικισμός – Μαεκεδονικό Ζήτημα (Τάσου Κωστόπουλου, Λ. Εμπειρίκος, Δ. Λιθοξόου) [1:03:52] –
    http://polep.blogspot.gr/2008/02/blog-post_6419.html
    http://www.scribd.com/doc/98489166


  34. Το ξένο κεφάλαιο στην Ελλάδα (Νίκος Μπελογιάννης) [1:05:50]
    http://www.scribd.com/doc/184427670


  35. Το Ελληνικό 1848 (Τάσος Δουνάς) [1:06:00]
    http://www.scribd.com/doc/99022725


  36. La questione meridionale/Some aspects of the southern question (Αντόνιο Γκράμσι/Antonio Gramsci) [1:07:30]
    http://www.liberliber.it/mediateca/libri/g/gramsci/la_questione_meridionale/pdf/la_que_p.pdf


  37. Καρλ Μαρξ – Το Κεφάλαιο (3 τρόμοι) [1:09:46]
    http://www.scribd.com/doc/53406391/
    http://www.scribd.com/doc/53406608/
    http://www.scribd.com/doc/53407066/


  38. Ο Φασισμός και η 4η Αυγούτσου (Νίκος Ψιρούκης) [1:10:05]
    http://www.scribd.com/doc/39641872


  39. Ο πόλεμος του 1940-41 και η μάχη της κρήτης (Σπύρος Λιναρδάτος) [1:10:46]
    http://www.scribd.com/doc/101046572


  40. Ο ταξικός Αγώνας στον Αρχαίο Ελληνικό Κόσμο (Croix) [1:11:00] (και για Πελοπ/ακο πόλεμο)
    http://www.scribd.com/doc/101971838


  41. Ελαυθερία και Αναγκαιότητα (Τζόαν Ρόμπινσον) [1:11:58]
    http://www.scribd.com/doc/193671223


  42. Η εξαθλίωση του λαού και ο πλούτος της χώρας (Βάσος Γεωργίου) [1:12:24] (+ Η βαριά βιομηχανία στην Ελλάδα – Δημήτρης Μπάτσης)
    http://www.scribd.com/doc/102435463


  43. Η διαμάχη στο Αιγαίο (Νίκος Ψυρούκης) [1:14:16]
    http://www.scribd.com/doc/103033540/


  44. Νεοελληνική εξωτερική Πολιτική (Νίκος Ψυρούκης) [1:14:27]
    http://www.scribd.com/doc/103035279


  45. Ελληνική Νομαρχία (Λόγος περί ελευθερίας) (Ανώνυμος) [1:15:47]
    http://www.scribd.com/doc/83973358


  46. Οι μελανοχίτωνες της Ευρώπης – Η Ευρωπαϊκη΄ακροδεξιά από το ’45 μέχρι σήμερα (Πιέρ Μιλζά/Pierre Milza) [1:17:40]
    http://www.scribd.com/doc/140778740


  47. Αρχαία και Σύγχρονη Δημοκρατία (M.I. Finley) [1:18:00]
    http://www.scribd.com/doc/114616573/


  48. Φραγκίσκος Νίττι Μπολσεβικισμός Φασισμός Και Δημοκρατία (Φρανσέσκο Νίτι/Francesco Nitti) [1926] [1:18:35]
    http://www.scribd.com/doc/221734709


  49. Εξωτερική Πολιτική 1914-1923 (Ρούκουνας) [1:19:06]
    http://www.scribd.com/doc/114870703


  50. Η Μικρασιατική Καταστροφή και το ξερίζωμα του Ελληνισμού (Τάσος Βουρνάς) [1:19:39]
    http://www.scribd.com/doc/117870688


  51. Τι είν’ η πατρίδα μας – Εθνοκεντρισμός στην Εκπαίδευση (Άννα Φραγκουδάκη/Θάλλια Δραγώνα) [1:20:22]

  52. Ευτυχώς ηττηθήκαμε σύντροφοι (Τάκης Λαζαρίδης) [1:21:02]
    http://www.scribd.com/doc/11837318/


  53. Η Πολιτεία του ‘Ηλιου (Λεκατσάς) [1:21:46]
    http://www.scribd.com/doc/121360480


  54. Ιστορία και Αγιογραφία στα ελληνικά σχολεία (Χριστίνα Κουλούρη) [1:22:08]
    http://www.scribd.com/doc/122687266


  55. Από τη Δημοκρατία στη Λαοκρατία (Σταυριανός) [1:23:28]
    http://www.scribd.com/doc/122776315


  56. Λαός, Έθνος και Πολίτες στη Συνταγματική Ιστορία του 109ου αίώνα (Δημήτρης Δημούλης) [1:23:52]
    http://www.scribd.com/doc/123583994


  57. Η δουλεία στην Αρχαία Ελλάδα (Yβόν Γκαρλάν/Yvon Garlan) [1:24:07]
    http://www.scribd.com/doc/183097906


  58. Έθνη και Εθνικισμός (Ernest Gellner/Έρνεστ Γκέλνερ) [1:24:29]
    http://www.scribd.com/doc/46267743


  59. Ταξική διαστρωμάτωση στην Ελλάδα [1:24:57]
    http://www.scribd.com/doc/125903799


  60. Η Έκθεση των Αγγλικών Εργατικών Συνδικάτων, Ο Συνδικαλισμός και η κατάσταση στην Ελλάδα μετά την Κατοχή (Έκθεση Σιτρίν) [1:25:18] http://www.pare-dose.net/4939
    http://www.scribd.com/doc/114934851


  61. Η γέννηση του νεο-φασισμού στην Ελλάδα (Γιάννης Κάτρης) [1:25:44]
    http://www.scribd.com/doc/127661176


  62. Οι Λαοκρατικοί θεσμοί της Λαϊκής Αντίστασης (Τσομπαρόπουλος) [1:26:28]
    http://www.scribd.com/doc/129384047


  63. Φιλάρετος Γεώργιος Ν., Αι Ελληνικαί πολιτείαι μέχρι της ρωμαϊκής κυριαρχίας (έκδ. 1914)[1:26:57]
    http://www.scribd.com/doc/130182868


  64. Η εξωτερική πολιτική της 4ης Αυγούστου (Σπύρος Λιναρδάτος) [1:27:10]
    http://www.scribd.com/doc/101045456


  65. Κόμματα και κοινωνικές συμμαχίες στην προ-διδακτορική Ελλάδα [1:27:30]
    http://www.scribd.com/doc/131810048/


  66. Η φαιά πανούκλα (Ντανιέλ Γκερέν) [1:27:55]
    http://www.scribd.com/doc/114944731


  67. Η Βιογραφία του Στρατηγού Γεωργίου Καραϊσκάκη [1:28:17]
    http://www.scribd.com/doc/135535852
    http://www.scribd.com/doc/138325459


  68. Σύνοψη του “Κεφαλαίου” (Φρήντριχ Ένγκελς) [1:28:36]
    http://www.scribd.com/doc/162251241


  69. Κράτος και Επανάσταση (Λένιν) [1:30:05]
    http://www.scribd.com/doc/172743112


  70. Ομιλίες (Ίδρυμα Βουλής) [1:30:19]
    http://foundation.parliament.gr/VoulhFoundation/VoulhFoundationPortal/images/site_content/voulhFoundation/file/Books/tomos.pdf
    http://www.scribd.com/doc/133257817


  71. Οι ψευδαισθήσεις της προόδου (Ζώρζ Σορέλ/Georges Sorel) [1:31:00]
    http://www.scribd.com/doc/227579196


  72. Ο Νεοελληνικός Διαφωτισμός (Δημαράς) [1:31:13]
    http://www.scribd.com/doc/35549111


  73. Ο Φιλελευθερισμός στην Ελλάδα (Πάσχος Μανδραβέλης) [1:32:19]
    http://www.scribd.com/doc/221724311


  74. ΤΑ ΝΕΑ – Ιστορία του Νέου Ελληνισμού, 1770-2000 [1:32:47]
    http://www.scribd.com/doc/53251089
    http://prodossia-neou-ellinismou.blogspot.gr/2013/05/1770-2000.html


  75. Πολιτικοί Προσανατολισμοί του νέου Ελληνισμού (Ίδρυμα Βουλής) [1:33:21]
    http://www.scribd.com/doc/136157351


  76. Βρετανική πολιτική και Αντιστασιακά κινήματα στην Ελλάδα (Ντέιβιντ Γουάλας/David Wallace) [1:33:37]
    http://www.scribd.com/doc/136451695


  77. Το Πρότυπο βασίλειο και η Μεγάλη Ιδέα (Έλλη Σκοπετέα) [1:33:58]
    http://www.scribd.com/doc/136804156


  78. Τι είναι και τι θέλει το Εθνικό Απελευθερωτικό Μέτωπο (Δημήτρης Γλήνός) [1:34:14]
    http://www.scribd.com/doc/46822734/


  79. Ο Αναρχισμός σήμερα (Γιόχεν Βαιχολντ) [1:34:29]
    http://www.scribd.com/doc/137821062


  80. Εθνικισμός και Πολιτισμός (Ρούντολφ Ροκερ) [1:34:44]
    http://www.scribd.com/doc/229524811


  81. Ο Βιασμός της Ελληνικής Δημοκρατίας – Παπαχελάς [1:35:20]
    http://www.scribd.com/doc/66248889


  82. Για τον Μακιαβέλι (Αντόνιο Γκράμσι) [1:37:34]
    http://www.scribd.com/doc/127194995


  83. Η συγκρότηση της ιστοτικής επιστήμης και διδασκαλίας της Ιστορίας (Πανεπιστήμιο Αθηνών) [1:37:53]
    http://www.iaen.gr/i_sigkrotisi_tis_istorikis_epistimis_kai_i_didaskalia_tis_istorias_sto_panepistimio_athinon__1837_1932_-b-63.html


  84. Επιλεγμένη Πολιτική Αρθρογραφία 1916-1925 (Αντόνιο Γκράμσι) [1:38:37]
    http://www.scribd.com/doc/140145337
    http://argird.blogspot.gr/2012/12/antonio-gramsci-11-pdf.html


  85. Άρης, ο Αρχηγός των Ατάκτων (Διονύσης Χαριτόπουλος) [1:39:10]
    http://www.scribd.com/doc/185960142


  86. Η ελληνική παροικία (της Βιέννης) [1:40:03]
    http://www.scribd.com/doc/140702174


  87. Φως εις το σκότος της Κατοχής, Εθνική Αντίσταση ’41-’44, Ηρωισμοί, Αυτοθυσία, Αθλιότητες, Προδοσία (Αντωνακέας) [1:40:22]
    http://www.scribd.com/doc/222617088


  88. Πλαστήρας, Βιογραφία (Γιάννης Στρατηγάκης) [1:40:59]
    http://www.scribd.com/doc/140928622


  89. Το Ανατολικό Ζήτημα [1:44:27]
    http://www.scribd.com/doc/141462473


  90. Ο Αναρχισμός – Από την Θεωρία στην Πράξη (Ντανιέλ Γκερέν) [1:44:49]
    http://www.scribd.com/doc/136879833


  91. Ο Ελληνικός Εμφύλιος Πόλεμος (Μελέτες ’43-’50) [1:45:03]
    http://www.scribd.com/doc/49159708/David-Close-O-Ellinikos-emfilios-polemos


  92. Δάνειο, Χρέος, Οφειλή, Τόκος στην Αρχαία Ελλάδα (Γκιλής) [1:45:17]
    http://www.scribd.com/doc/142354419


  93. Αναρχισμός (Clifford Harper/Κλίφορντ Χάρπερ) [1:45:51]
    http://www.scribd.com/doc/213489240


  94. Έγκλημα εναντίον της Κύπρου [1:46:27]
    http://www.scribd.com/doc/102860606


  95. Ιστορία της Νεοελληνικής Λογοτεχνίας (Λίνος Πολίτης) [1:50:26]
    http://www.scribd.com/doc/18828188


  96. Πεπραγμένα (Φαρμακίδης) [1:50:51]
    http://www.scribd.com/doc/143733994


  97. Η Δολοφονία του Καποδίστρια (Τάσος Βουρνάς) [1:51:47]
    http://www.scribd.com/doc/143986199


  98. Σοσιαλισμός ή Βαρβαρότητα (Κορνήλιος Καστοριάδης) [1:52:10]
    http://www.scribd.com/doc/119261271


  99. Οι Αναρχικοί (Τζέημς Τζολ) [1:52:40]
    http://www.scribd.com/doc/50687811


  100. Οι ξένες επεμβάσεις στην Ελλάδα [1:52:55]
    http://www.scribd.com/doc/202369495


  101. Ιστορία του Ελληνικού Εργατικού Κινήματος (Γιάννης Κορδάτος) [1:53:23]
    http://www.scribd.com/doc/145938669


  102. Δημοκρατία, φασισμός, Αναρχία (Ερρίκο Μαλατέστα) [1:53:45]
    http://www.scribd.com/doc/148412535


  103. Διήγησης συμβάντων της ελληνικής φυλής από τα 1770 έως τα 1836 Υπαγόρευσε Θεόδωρος Κωνσταντίνου Κολοκοτρώνης [1:54:01]
    http://anemi.lib.uoc.gr/metadata/d/a/f/metadata-06-0000148.tkl
    http://www.scribd.com/doc/7482041


  104. Έθνη και Εθνικισμός από το 1780 μέχρι σήμερα (HOBSBAWM J. ERIC) [2:05:10]
    http://www.scribd.com/doc/176317992


  105. Αναρχισμός και Αναρχο-συνδικαλισμός (Ρούντολφ Ρόκερ) [2:06:33]
    http://www.scribd.com/doc/150508073


  106. Η Αρχή του Τέλους, Η Επιχείρηση κατά της Ελλάδος (Εμμανουέλε Γκράτσι) [2:06:46]
    http://www.scribd.com/doc/184712788


  107. Ο Κοινοβουλευτισμός εν Ελλάδι, Πολιτική Ψυχολογία (Νεοκλής Καζάζης) [2:07:31]
    http://anemi.lib.uoc.gr/metadata/e/2/8/metadata-330-0000012.tkl


  108. Τουρκοκρατούμενη Ελλάδα (Σάθας) [2:08:19]
    http://www.scribd.com/doc/49702377
    http://anemi.lib.uoc.gr/metadata/5/c/2/metadata-02-0000617.tkl

STOP NOW THE HYDROLYSIS OF WARFARE CHEMICALS IN THE MEDITERRANEAN

cropped-logo-epam-ir1

ΣΤΑΜΑΤΗΣΤΕ ΤΩΡΑ ΤΗΝ ΥΔΡΟΛΥΣΗ ΤΩΝ ΧΗΜΙΚΩΝ ΤΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ ΣΤΗ ΜΕΣΟΓΕΙΟ. (STOP NOW THE HYDROLYSIS OF WARFARE CHEMICALS)

sign the petition

On April 27 2014, it was scheduled to start the destruction of 100 tonnes of chemical weapons of the 1400 tonnes that were sold to Syria by the War Industries. At the moment it is posponed… The decommissioning process, with the method of hydrolysis, is scheduled to take place in international waters between Crete (Greece), Libya, Italy and Malta, under the auspices of the UN, NATO and the European Union. This dangerous experiment will occur for the first time at sea, as the candidate countries, Albania, Belgium, Norway, etc., refused the destruction of these weapons on their territory, despite the strong countervailing benefits that they were offered.

The transport and destruction of Syria’s chemical weapons in the Mediterranean Sea violates the limitations laid down by the United Nations “Convention on the Law of the Sea” (UNCLOS 1982;http://www.un.org/depts/los/convention_agreements/texts/unclos/unclos_e.pdf) and the “London Convention on the Prevention of Marine Pollution by Dumping of Wastes and Other Matter” (LC 1972; http://www.gc.noaa.gov/documents/gcil_lc.pdf), which have been adopted to protect the marine environment and to set up criteria for the transportation and dumping of toxic waste.

Scientists from Greece and Israel have already expressed serious concerns over the effectiveness of the method of hydrolysis to neutralise chemicals, such as sarin, mustard gas and VX (nerve gas), while the residues of this process are toxic waste. The consequences will be devastating for the marine and coastal ecosystems, for the people and the economy, as the Mediterranean is a closed sea with very slow water-renewal. Such an action does not respect the local communities of the Mediterranean, disregards the international treaties, and places at risk the highly sensitive ecosystems and marine species that live in the area.

The place and the way chosen for the destruction of the chemical weapons reveals once again the role that is determined for the Global South by the powerful capitalist economies and their local partners. This area has been selected to maintain the Warfare Economy through artificial economic and military conflicts; as the dumping site for the hazardous wastes of “development”; as a place where life has no value.

We do not accept the role they have assigned for us.

NO GEOPOLITICAL GAMES ON THE MEDITERRANEAN PEOPLE’S EXPENSE

WE DEMAND THAT YOU STOP NOW THE DESTRUCTION PROCESS OF CHEMICALS IN THE MEDITERRANEAN

Κύκλος αυτομόρφωσης, καλοκαίρι 2014

Λογότυπο ΕΠΑΜ

Ημερομηνία Θέμα
Σάββατο 21-Ιουν Τι είναι πατρίδα, έθνος, λαός.
Κυριακή 22-Ιουν Τι είναι δημοκρατία χθες και σήμερα
Σάββατο 28-Ιουν Τι είναι η Ευρωπαϊκή Ένωση
Κυριακή 29-Ιουν Τι είναι νόμισμα, χρήμα, τόκος
Σάββατο 5-Ιουλ Τι είναι κρίση, ύφεση, αποπληθωρισμός
Κυριακή 6-Ιουλ Τι είναι και πώς διαγράφεται το χρέος

Οι κύκλοι αυτομόρφωσης συνεχίζονται στην Καλλιθέα, Ελευθερίου Βενιζέλου (Θησέως) 4, 4ος όροφος.

*Η βιβλιογραφία δίνεται σε ηλεκτρονική μορφή επί τόπου.

Αν δεν συμμετέχετε επί τόπου, παρά μέσον διαδυκτίου η ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ  ΕΔΩ

ΣΕΜΙΝΑΡΙΟ ΕΠΑΜ, Καλλιθέα 7 Ιουνίου 2014

Κύκλος αυτομόρφωσης ΕΠΑΜ 8-6-2014 – Δημήτρης Καζάκης – (μέρος A)

Κύκλος αυτομόρφωσης ΕΠΑΜ 8-6-2014 – Δημήτρης Καζάκης – (μέρος Β)

Τι είναι πατρίδα, έθνος, λαός.

3α. ΣΕΜΙΝΑΡΙΟ ΕΠΑΜ, Καλλιθέα 21 Ιουνίου 2014, α’ μέρος

3β. ΣΕΜΙΝΑΡΙΟ ΕΠΑΜ, Καλλιθέα 21 Ιουνίου 2014, β’ μέρος

Τι είναι δημοκρατία χθες και σήμερα

4α. ΣΕΜΙΝΑΡΙΟ ΕΠΑΜ, Καλλιθέα 22 Ιουνίου 2014, α’ μέρος

4β. ΣΕΜΙΝΑΡΙΟ ΕΠΑΜ, Καλλιθέα 22 Ιουνίου 2014, β’ μέρος

Τι είναι η Ευρωπαϊκή Ένωση

5α. ΣΕΜΙΝΑΡΙΟ ΕΠΑΜ, Καλλιθέα 28 Ιουνίου 2014, α’ μέρος

5β. ΣΕΜΙΝΑΡΙΟ ΕΠΑΜ, Καλλιθέα 28 Ιουνίου 2014, β’ μέρος

Τι είναι κρίση, ύφεση, αποπληθωρισμός

6α. ΣΕΜΙΝΑΡΙΟ ΕΠΑΜ, Καλλιθέα 29 Ιουνίου 2014, α’ μέρος

6β. ΣΕΜΙΝΑΡΙΟΕΠΑΜ, Καλλιθέα 29 Ιουνίου 2014, β’ μέρος

Η σικέ αντιπαράθεση για την λιτότητα

sf-013a11Α

Λογότυπο ΕΠΑΜ

Λιτότητα, ή όχι λιτότητα; Το δίλημμα, όπως τοποθετείται είτε από τους υποστηριχτές της λιτότητας, είτε από αυτούς που την αντιμάχονται, μοιάζει σε πολλά μετο Σαιξπηρικό, να ζει κανείς, ή να μη ζει; Αν προσέξει κανείς τη συζήτηση που διεξάγεται γι’ αυτό το θέμα, θα διαπιστώσει ότι οι πολιτικές λιτότητας παρουσιάζονται σαν μια απλή πολιτική επιλογή.

Με τον ίδιο τρόπο που επιλέγει μια κυβέρνηση να επιβάλει πολιτικές λιτότητας, θα μπορούσε επίσης να επιλέξει και κάτι άλλο.  Επομένως, αν θέλουμε να γλυτώσουμε από το λυντσάρισμα της λιτότητας, αρκεί να αλλάξει η πολιτική βούληση των κυβερνώντων. Δεν υπάρχει μεγαλύτερη αυταπάτη.

Ως  απάντηση στην παγκόσμια χρηματοπιστωτική κρίση και την ύφεση που ξεκίνησε το 2007, οι κεντρικές τράπεζες σε ορισμένες προηγμένες οικονομίες – ιδίως στις Ηνωμένες Πολιτείες , το Ηνωμένο Βασίλειο , την Ευρωζώνη και την Ιαπωνία – ξεκίνησαν μια ένα άνευ προηγουμένου προσπάθεια για τη σταθεροποίηση με διαρκείς ενέσεις ρευστότητας στις χρηματοπιστωτικές αγορές . Στόχος η πρόληψη της κατάρρευσης του χρηματοπιστωτικού συστήματος.

Περισσότερο από πέντε χρόνια αργότερα οι κεντρικές τράπεζες εξακολουθούν να χρησιμοποιούν τα συμβατικά νομισματικά εργαλεία για να μειώσουν τα επιτόκια βραχυπρόθεσμων επιτοκίων κοντά στο μηδέν και , παράλληλα , αναπτύσσουν αντισυμβατικά εργαλεία για την παροχή ρευστότητας και πιστωτικές διευκολύνσεις σε τράπεζες , αναλαμβάνοντας μεγάλης κλίμακας αγορές  ενεργητικού, ή ποσοτική χαλάρωση (QΕ ).

Μπορεί οι υποστηριχτές αυτής της λογικής να ισχυρίζονται ότι απετράπησαν τα χειρότερα, αλλά η αλήθεια είναι ότι το κόστος για τις οικονομίες και τις κοινωνίες ήταν και παραμένει δυσβάσταχτο. Σύμφωνα με μια πρόσφατη μελέτη του McKinseyGlobalInstitute, με τίτλο “QEandultra-lowinterestrates: Distributionaleffectsandrisks”, η πολιτική αυτή των κεντρικών τραπεζών διευκόλυνε τις κυβερνήσεις στην ευρωζώνη να εξοικονομήσουν την περίοδο 2007-2012 γύρω στα 360 δις δολάρια (τιμές 2012) και τις πολύ μεγάλες επιχειρήσεις άλλα 280 δις, λόγω κυρίως των χαμηλότερων επιτοκίων δανεισμού. Όμως, έκανε τις τράπεζες να χάσουν για τον ίδιο λόγο περί τα 230 διςακ, τα ασφαλιστικά ταμεία πάνω από 130 δις, ενώ τα νοικοκυριά πάνω από 160 δις την ίδια περίοδο.

Το αποτέλεσμα; Συρρίκνωση του διαθέσιμου εισοδήματος και εκτίναξη της ανεργίας. Από 7,6% η ανεργία στην ευρωζώνη το 2007, εκτινάχθηκε στο 12,3% το 2013.

Να γιατί η πολιτική των κεντρικών τραπεζών ενίσχυσε την ύφεση. Πολύ περισσότερο στην ευρωζώνη, όπου η στήριξη των τραπεζών απορροφά σημαντικούς πόρους από την πραγματική οικονομία. Να η πηγή της λιτότητας. Η λιτότητα δηλαδή επιβάλλεται γιατί πρέπει να διασωθούν οι μεγάλες τράπεζες πάνω στις οποίες στηρίζεται το κοινό νόμισμα, το ευρώ. Κι επομένως οι κυβερνήσεις οφείλουν να υποστηρίζουν με περιοριστικές πολιτικές τις νομισματικές κινήσεις της ΕΚΤ.

Το αποτέλεσμα είναι τραγικό για ολόκληρη την ευρωζώνη. Η οικονομία της παραπαίει. Αντιμετωπίζει ενα διαρκώς επιδεινούμενο επενδυτικό πρόβλημα. Οι επενδύσεις στην ευρωζώνη από 22,6% του ΑΕΠ το 2007, έπεσαν στο 17,8 % το 2013. Το χρέος καλπάζει. Το δημόσιο χρέος των χωρών της ευρωζώνης το 2001 ισοδυναμούσε με 68,2% του ΑΕΠ της. Το 2007 είχε πέσει στο 66,5%, ενώ έως το 2013 εκτινάχθηκε στο 95,0%.

Η ευρωζώνη είναι καταδικασμένη. Η ΕΚΤ είναι υποχρεωμένη να συνεχίσει την ίδια νομισματική πολιτική, ακόμη και με αρνητικά επιτόκια. Οι κυβερνήσεις με τη σειρά τους είναι αναγκασμένες να την υποστηρίξουν με πιο σκληρές περιοριστικές πολιτικές.  Και καθώς το καράβι της ευρωζώνης θα βυθίζεται αύτανδρο, μοναδική παρηγοριά των θυμάτων θα είναι εκείνοι που ξέρουν μόνο να λένε ότι μπορεί να υπάρξει ευρώ χωρίς λιτότητα.

Αναρτήθηκε από ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΑΖΑΚΗΣ στις 8:52 π.μ.

Αμόκ κερδοσκοπίας με το φθηνό και άφθονο χρήμα

sf-013a11Α

Λογότυπο ΕΠΑΜ

Όταν βλέπετε το κόστος των ομολόγων της Ισπανίας να πέφτει κάτω από αυτό των ΗΠΑ, τι συμπέρασμα θα βγάζατε; Ότι η Ισπανία ξαφνικά απέκτησε καλύτερη οικονομία από τις ΗΠΑ; Όχι βέβαια. Κάτι άλλο συμβαίνει. Κι αυτό έχει να κάνει με την πολιτική των επιτοκίων της ΕΚΤ.

Αμέσως μετά τις αποφάσεις της ΕΚΤ να μειώσει κι άλλο τα επιτόκια, ακόμη και με αρνητικό πρόσημο, επικράτησε πανικός στην αγορά ομολόγων της ευρωζώνης. Το «πακέτο Ντράγκι» πυροδότησε ράλι συνολικά στην αγορά ομολόγων της ευρωπαϊκής περιφέρειας με την Ισπανία και την Ιρλανδία να δανείζονται πια φθηνότερα από τις ΗΠΑ, ενώ σε νέο χαμηλό ρεκόρ βρέθηκε η απόδοση του πορτογαλικού δεκαετούς. Η απόδοση του δεκαετούς ελληνικού ομολόγου αναφοράς υποχωρούσε στο 5,54%, σε επίπεδα που είχε να βρεθεί από τις αρχές του 2010, πριν από την ένταξη της χώρας στο Μνημόνιο.

Τι σημαίνουν όλα αυτά; Η πολιτική της ΕΚΤ για ακόμη φθηνότερο και πιο άφθονο χρήμα για τις τράπεζες πυροδότησε το ενδιαφέρον για κρατικά ομόλογα. Το χρήμα σε αποταμιεύσεις που διέθεταν οι μεγάλες τράπεζες της ευρωζώνης κυρίως, δεν διοχετεύτηκε στην πραγματική οικονομία και τις επιχειρήσεις – όπως θεωρούσαν, ή τουλάχιστον έτσι έλεγαν οι επιτελείς της ΕΚΤ – αλλά στην αγορά κρατικών ομολόγων. Κι αυτό ήταν αναμενόμενο για όποιον δεν έχει κρύψει το κεφάλι του μέσα στην καυτή άμμο.

Καμιά μεγάλη τράπεζα δεν πρόκειται να ρισκάρει χρηματοδοτήσεις επιχειρήσεων, όταν μπορεί με μεγαλύτερη ασφάλεια να κερδίσει από τις αγορές ομολόγων και παραγώγων. Άλλωστε υπάρχει ο Ντράγκι που τους εγγυάται να κάνει “οτι κι αν χρειαστεί” για να διασφαλίσει τις αποδόσεις των ενεργητικών τους, όσο πλασματικά κι αν είναι. Έτσι οι μεγάλες τράπεζες αισθάνονται ασφαλείς να αγοράσουν ομόλογα κρατών, που χωρίς την εγγύηση της ΕΚΤ ούτε που θα ακουμπούσαν.

Που οδηγεί αυτή η τακτική; Είναι σίγουρο ότι θα εκτινάξει το δημόσιο χρέος της ευρωζώνης, καθ’ ότι οι κυβερνήσεις θα βρουν την μείωση του κόστους δανεισμού ως ένα καλό κίνητρο για έξοδο στις αγορές προκειμένου να καλυφθούν οι τεράστιες ανάγκες αναχρηματοδότησης του χρέους και όχι μόνο.

Όσο θα αυξάνει το δημόσιο χρέος και οι μεγάλες τράπεζες θα φορτώνονται με νέα κρατικά ομόλογα, τόσο θα ζητούν εξασφαλίσεις από τις κυβερνήσεις. Το αποτέλεσμα θα είναι να ενταθούν οι πολιτικές οριζόντιων περικοπών, προκειμένου να επιτευχθούν πρωτογενή πλεονάσματα, που σε συνθήκες ύφεσης ισοδυναμούν με καταστροφή. Το ίδιο θα ενταθούν παντού οι πολιτικές φιλελευθεροποίησης των αγορών και ιδιωτικοποιήσεων.  Όλα στο σφυρί.

Ταυτόχρονα, οι αποταμιεύσεις και γενικά η καταθετική βάση των τραπεζών θα εξανεμίζεται λόγω των επιτοκίων, ή θα μετατρέπεται σε χρεωστικούς τίτλους από τις ίδιες τις τράπεζες. Τα κόκκινα δάνεια θα αυξάνονται και θα εξαναγκάζουν τις τράπεζες να εκδίδουν ομόλογα με εγγύηση περιουσιακά τους στοιχεία (assetbackedsecurities). Οι εγχώριες τράπεζες το έχουν κάνει ήδη.

Η εκτίναξη αυτής της τιτλοποίησης έχει ήδη προβλεφθεί από την ΕΚΤ, η οποία έχει ήδη ανακοινώσει ότι “προετοιμάζεται” για αγορές τέτοιων τίτλων προκειμένου να ελαφρύνει τα ενεργητικά των μεγάλων “συστημικών” τραπεζών. Το αποτέλεσμα είναι ήδη προδιαγεγραμένο. Η έκρηξη που εγκυμονείται θα είναι τέτοια που το κραχ του 2008, το οποίο πυροδοτήθηκε από αυτή την αγορά τίτλων, θα μοιάζει παιδική χαρά.

Σε τέτοιες συνθήκες όπου οι μεγάλοι καρχαρίες των αγορών, δηλαδή οι μεγάλοι τραπεζικοί κολοσσοί, έχουν πάθει αμόκ με ομόλογα και παράγωγα απορροφόντας όλη την ρευστότητα από την πραγματική οικονομία, τι μπορεί να κάνει ο απλός αποταμιευτής; Να εξασφαλίσει ότι οι αποταμιεύσεις του, ή το μικρό του κεφάλαιο διατηρείται υπό την μορφή ρευστού και εκτός τραπεζών. Τουλάχιστον εκτός τραπεζών της ευρωζώνης.

Αναρτήθηκε από ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΑΖΑΚΗΣ στις 11:05 π.μ.

Το δικό μας στοίχημα

sf-013a11Α

Λογότυπο ΕΠΑΜ

Η επίσημη πολιτική σκηνή έχει πάψει προ πολλού να αναλύεται με όρου κοινής λογικής. Ο ανασχηματισμός της κυβέρνησης, τόσο ως προς τα πρόσωπα, όσο κι ως προς τις δεσμεύσεις που καλείται να υπηρετήσει, έχει περάσει πια στη δικαιοδοσία της ψυχιατρικής. Μόνο άκρως προβληματικές προσωπικότητες με παθολογική ιδιοτέλεια και αναισθησία που υπερβαίνει κάθε πιθανό ανθρώπινο μέτρο, μπορούν να υπηρετούν μια κυβέρνηση, η οποία έχει βαλθεί να δολοφονήσει εν ψυχρώ έναν ολόκληρο λαό και να διαλύσει μια ολόκληρη χώρα.

Από την άλλη έχουμε μια αντιπολίτευση που περί άλλων τυρβάζει. Ο κ. Τσίπρας ζει το όνειρο του ευρωπαίου statesman και δεν έχει ούτε μυαλό, ούτε χρόνο για αυτή τη δύσμοιρη επαρχία της Ευρωπαικής Ομοσπονδίας που γεωγραφικά αποκαλείται Ελλάδα. Ο κ. Καμμένος ψάχνεται να δει τι θα απομείνει από την ομάδα πολιτικών τυχοδιωκτών που έχει μαζέψει γύρω του. Το ΚΚΕ περιμένει εναγωνίως την νέα κρατική επιχορήγηση, γιατί οι κομματικές αργομισθίες κοστίζουν. Η ΧΑ εγγυάται ότι ο εμφύλιος τύπου Ουκρανίας είναι πολύ πιο κοντά απ’ ότι νομίζουμε. Ενώ η ΔΗΜΑΡ αγωνιά για το πώς θα αποκτήσει ξανά κυβερνητικό ρόλο.

Κι όλα αυτά καθώς η χώρα ολόκληρη βυθιζεται σε μια δύνη ολοκληρωτικής καταστροφής χωρίς επιστροφή. Έχω την αίσθηση ότι ακόμη κι ο Λομπρόζο θα είχε εκπλαγεί με τους έλληνες πολιτικούς. Με το σύνολό τους.

Από την άλλη, δειλά-δειλά, ένα όλο και μεγαλύτερο κομμάτι κόσμου ψελλίζει “βρείτε τα”. Τις περισσότερες φορές ούτε και το ίδιο δεν ξέρει σε ποιον απευθύνεται. Είναι συχνά ένα κάλεσμα απελπισίας μπροστά σ’ αυτά που έχει υποστεί και στα χειρότερα που γνωρίζει πια ότι θα του συμβούν στο πολύ άμεσο μέλλον.

Το επίσημο πολιτικό σκηνικό ετοιμάζεται να απαντήσει με την προετοιμασία του εδάφους για μια νέα “οικουμενική” κυβέρνηση. Το σύνθημα έχει ήδη πέσει και το έδαφος προλειαίνεται. Το επόμενο διάστημα και καθώς η επιβολή των χειρότερων για τον ελληνικό λαό, θα είναι γεγονός, θα δούμε την επίσημη κυβερνώσα παράταξη να μεταλλάσεται, να βάζει τα καλά της, να αλλάζει ηγεσία και να προχωρά στο παρασύνθημα. Θα φύγουν σιγά-σιγά όλοι οι “κακοί” και θα έρθουν οι “καλοί”, που θα επιτρέψουν μια συγκυβέρνηση με τον ΣΥΡΙΖΑ. Ίσως με πρόεδρο δημοκρατίας κοινής αποδοχής.

Και μέχρι τότε το στοίχημα για όλους τους μηχανισμούς, κομματικούς και συνδικαλιστικούς, θα  είναι να παραμείνει η κοινωνία απαθής, να βυθιστεί όχι μόνο στην απόλυτη ανέχεια, αλλά και στην παραίτηση μπροστά στην χειρότερη επιδρομή που έχει δεχθεί έως σήμερα. Στόχος όλων τους είναι η κοινωνία και κυρίως ο λαός να βιώνει σε κάθε βήμα του την ήττα, να χάνει διαρκώς μάχες και κυρίως την μάχη της επιβίωσης. Να παραμένει διαιρεμένος σε κομματικά μαντριά και βαθιά διχασμένος σε δεξούς και αριστερούς.

Το δικό μας στοίχημα είναι άλλο. Θα δείξουμε επιτέλους ότι είμαστε ικανοί να τα “βρούμε” για να τους ανατρέψουμε; Θα δείξουμε ότι ακόμη και στο παρα πέντε είμαστε ικανοί να αποτρέψουμε την μετατροπή της Ελλάδας σε Ουκρανία; Θα δείξουμε ότι μπορούμε να ξεπεράσουμε τους αναχωριτισμούς μας και τις αγκυλώσεις μας; Θα δείξουμε ότι το μόνο που χρειάζεται είναι λίγη ελεύθερη σκέψη και συλλογική δράση μέσα στην κοινωνία στη βάση κάποιων ελάχιστων που μπορούν να δώσουν έστω μια ανάσα στον κόσμο εδώ και τώρα; Πολύ σύντομα θα ξέρουμε την απάντηση

Αναρτήθηκε από ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΑΖΑΚΗΣ στις 11:12 π.μ.

Πανικός πίσω από τα χαμόγελα.

sf-013a11Α

Λογότυπο ΕΠΑΜ

Καθώς η οικονομία της ευρωζώνης παραπαίει, ο Ντράγκι αναγκάζεται να πάει εκεί που εξ ορισμού αποκλειόταν όταν ιδρυόταν η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα (ΕΚΤ). Στη μείωση του βασικού επιτοκίου στο 0,15%, νέο ιστορικό χαμηλό, προχώρησε η ΕΚΤ. Πρόκειται για ιστορικό «χαμηλό», από τη θέσπιση του ευρώ την 1.1.1999 και την έκδοση τραπεζογραμματίων και νομισμάτων την 1.1.2002, έως σήμερα. Επίσης, ανακοίνωσε την μείωση των επιτοκίων για τις καταθέσεις των τραπεζών, σε αρνητικά επίπεδα, στο -0,10%.

Κινήσεις τυφλού πανικού και αδιεξόδου

Οι κινήσεις αυτές είναι εκδηλώσεις πανικού και μάλιστα τυφλού, μιας και δεν απαντούν στην ουσία του προβλήματος. Εδώ και τέσσερα τουλάχιστον χρόνια η ΕΚΤ επιχειρεί να απαντήσει στην ύφεση της ευρωζώνης με μέτρα νομισματικής χαλάρωσης και στήριξης. Το δόγμα που ακολουθεί ο Ντράγκι είναι εξαιρετικά απλοϊκό. Κάνει το χρήμα όσο πιο φθηνό και άφθονο γίνεται για τις τράπεζες με την ελπίδα ότι αυτές θα χρηματοδοτήσουν τις επιχειρήσεις στην οικονομία προκειμένου να γίνουν επενδύσεις.

Το πρόβλημα μ’ αυτό το δόγμα είναι ότι δεν έχει καμιά σχέση με την πραγματικότητα. Τέσσερα χρόνια τώρα το ίδιο βιολί. Μειώνονται τα επιτόκια μπας και επανεκκινήσει η οικονομία. Τζίφος η υπόθεση. Από το κακό στο χειρότερο. Το συνολικό επενδυτικό πρόβλημα της ευρωζώνης επιδεινώνεται, η ανεργία καλπάζει, το χρέος εκτινάσσεται, κοκ.

Και το χειρότερο; Μόνο αυτό το δόγμα έχει για να πορεύεται ο κ. Ντράγκι. Δεν μπορεί να κάνει τίποτε άλλο εκτός από το να ρίχνει όλο και περισσότερο φθηνό χρήμα στην αγορά με την μάταια ελπίδα ότι οι τράπεζες, αγνωστο γιατί, άγνωστο πώς, άγνωστο πότε,να χρηματοδοτήσουν την οικονομία.

Ανυπαρξία αγοραστικής δύναμης το βασικό πρόβλημα

Μα εκεί ακριβώς βρίσκεται το πρόβλημα.Το κορυφαίο ζήτημα σήμερα των επιχειρήσεων και μάλιστα των μικρομεσαίων, που ο Ντράγκι λέει ότι θα τις ενισχύσει ιδιαίτερα, δεν είναι η χρηματοδότηση, αλλά η αδυναμία της αγοράς. Δεν υπάρχει ικανός τζίρος, δηλαδή αγοραστική δύναμη, στο εσωτερικό της ευρωζώνης που να επιτάσσει αύξηση των επενδύσεων με ρυθμό τέτοιο που να οδηγήσει έστω σε μια αναιμική ανάκαμψη.

Αντίθετα, τα μέτρα οριζόντιων περικοπών και λιτότητας που υιοθετούνται στο σύνολο των κρατών μελών, επιδεινώνουν την κατάσταση της αγοράς και κατά συνέπεια συρρικνώνουν τόσο την καταναλωτική δαπάνη, όσο και την επενδυτική δαπάνη. Ταυτόχρονα, η όξυνση του ανταγωνισμού στο εσωτερικό της ευρωζώνης με την Γερμανία να θέλει να ενισχύσει τα πλεονάσματα του εξωτερικού ισοζυγίου της, δεν αφήνουν περιθώρια ακόμη και σε μεγάλες οικονομίες, όπως π.χ. η Γαλλία, να διασώσουν έστω μέρος της παραγωγικής τους βάσης.

Με άλλα λόγια το κεντρικό πρόβλημα ολόκληρης της οικονομίας της ευρωζώνης δεν είναι η έλλειψη ρευστότητας, αλλά η τρομακτική συρρίκνωση της αγοραστικής δύναμής της. Κι αυτό αδυνατεί να το αντιληφθεί, αλλά και να το αντιμετωπίσει ο Ντράγκι και η ευρωζώνη. Αντίθετα η υπερπροσφορά ρευστότητας προς τις τράπεζες έχει οδηγήσει στην έξαρση της κερδοσκοπίας με τίτλους και χρεωστικές απαιτήσεις. Καθώς οι τράπεζες έχουν ελεύθερη πρόσβαση σε όλο και πιο φθηνό και άφθονο χρήμα, στρέφονται περισσότερο στις αγορές ομολόγων και παραγώγων, όπου κερδοσκοπούν ασύστολα.

Φθηνό και άφθονο χρήμα για τραπεζική κερδοσκοπία

Για παράδειγμα η μεγαλύτερη τράπεζα σε μέγεθος στην ευρωζώνη, η DeutscheBank, στον ετήσιο απολογισμό της εμφανίστηκε να διαθέτει το μεγαλύτερο χαρτοφυλάκιο παραγώγων στον κόσμο, αξίας 54,6 τρις ευρώ (ή 75,7 τρις δολάρια). Η συγκεκριμένη τράπεζα ξεπέρασε την αμερικανική JPMorgan, που για πάνω από μια δεκαετία ήταν η μεγαλύτερη τράπεζα σε χαρτοφυλάκιο παραγώγων αξίας 70,4 τρις δολάρια.

Όλες οι ανακεφαλαιοποιήσεις, οι έκτακτες χρηματοδοτήσεις και η νομισματική χαλάρωση μετατράπηκαν από τις μεγάλες κυρίως τράπεζες σε κερδοσκοπικές τοποθετήσεις, οι οποίες εκτίναξαν τις αγορές παραγώγων που σήμερα βρίσκονται 20% υψηλότερα από το επίπεδο που οδήγησε στο κραχ του 2008. Να ποιο ήταν το πιο χαρακτηριστικό αποτέλεσμα της πολιτικής των επιτοκίων και της νομισματικής χαλάρωσης του Ντράγκι και των ομοίων του. Γιατί αυτή τη φορά θα είναι διαφορετικά;

Αναρτήθηκε από ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΑΖΑΚΗΣ στις 9:24 π.μ.

Η πολιτική σήψη και το αδιέξοδο φτάνει στο έπακρο

sf-013a11Α

Λογότυπο ΕΠΑΜ

Υπάρχει η δυνατότητα ανατροπής της κυβέρνησης και των πολιτικών της; Μην ξεχνάμε ότι αυτό υποσχόταν κι ο ΣΥΡΙΖΑ προεκλογικά. Μπορεί μετεκλογικά η ηγεσία του να το ξέχασε, αλλά το ερώτημα παραμένει. Εκτός κι αν κανείς πιστεύει ότι δεν πρέπει να ανατραπεί το ταχύτερο δυνατόν αυτή η κυβέρνηση.

Ήδη έχει ανακοινωθεί η περαιτέρω μείωση των επικουρικών συντάξεων μέσα στον Ιούλιο. Μέχρι το τέλος του έτους επικουρικές και ασφαλιστικά ταμεία δεν θα υπάρχουν. Στα μέσα Ιουνίου θα γίνει η εκκαθάριση του νέου φόρου ακινήτων, η Α’ δόση του οποίου θα πρέπει να πληρωθεί έως το τέλος Ιουλίου. Άντε να δούμε πόσοι θα είναι σε θέση να την πληρώσουν. Να θυμήσουμε απλά ότι ο προϋπολογισμός του 2014 προβλέπει αυξημένη επιβάρυνση κατά 44%.

Ταυτόχρονα, κι ενώ μετατέθηκε στο θερινό τμήμα της Βουλής η ψήφιση του νόμου που απαγορεύει την ελεύθερη πρόσβαση των πολιτών στις παραλίες, πέρασαν στο ΤΑΙΠΕΔ προς πώληση πάνω από 90 παραλίες σ’ ολόκληρη την χώρα. Με απλή απόφαση της Διυπουργικής Επιτροπής Αποκρατικοποιήσεων. Το ίδιο και άλλα 55 “φιλέτα” της δημόσιας γης.

Η κυβέρνηση βιάζεται…

Η κυβέρνηση βιάζεται μέσα στο καλοκαίρι να προικοδοτήσει τους δικούς της ολιγάρχες, τύπου Λάτση, με προνομιακά ακίνητα, παραλίες και γη σε τιμές ευκαιρίας. Ο λόγος είναι απλός. Το φθινόπωρο τίθεται θέμα χρηματοδοτικού κενού της ελληνικής οικονομίας. Προκειμένου να συμφωνηθεί ένα νέο πακέτο χρηματοδότησης του χρέους της Ελλάδας από τον Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Σταθερότητας, έχει τεθεί επί τάπητος η απαίτηση να περάσει η κυριότητα της δημόσιας πριουσίας στον ΕΜΣ.

Να τι βιάζονται να προλάβουν ολιγάρχες και κυβέρνηση. Να πάρουν τα “φιλέτα” πρώτοι οι Λάτσηδες σε εξευτελιστικές τιμές και να διαπραγματευτούν με τους Ευρωπαίους, όταν αυτοί θα έρθουν, μερίδιο από το συνολικό ξεπούλημα της χώρας. Να τι σημαίνει πατρίδα για τους ντόπιους ολιγάρχες και τους κυβερνώντες αυτή την χώρα.

Από την άλλη ο μέσος Έλληνας δεν έχει καν ιδέα του τι σημαίνει πατρίδα για τον ίδιο. Αν είχε, τότε θα είχε ξεσηκωθεί με το ξεπούλημα που ήδη συντελείται. Και μόνο το γεγονός ότι οι παραλίες της χώρας εκχωρούνται σε ιδιωτικά συμφέροντα θα έπρεπε να είχε κάνει τον μέσο Έλληνα να ξεσηκωθεί και να οργανώνει μαζικές καταλήψεις χώρων. Να γιατί όποτε και όποιος θυμάται την πατρίδα, το κάνει για να την αναθέσει κι αυτός σε πατριδοκάπηλους όπως η ΧΑ, ή άλλα ακροδεξιά σκευάσματα, που ξέρουν μόνο να την παίζουν στα ζάρια.

Εγγύηση για τη συνέχεια της ίδιας κυβερνητικής πολιτικής

Εκτός κι αν πιστεύει κανείς ότι με τον τρόπο αυτό θα έρθει η ανάκαμψη. Απ’ όσο γνωρίζουμε, μόνο η ηγεσία του ΚΚΕ πιστεύει αυτό το παραμύθι που λανσάρει η κυβέρνηση. Γι’ αυτό και μιλά για “καπιταλιστική ανάκαμψη”. Τι να πει κανείς. H ηγεσία του ΚΚΕ απλά μυρικάζει την πολιτική της κυβέρνησης βάζοντας απλά τα δικά της πρόσημα. Ούτε ίχνος ανεξαρτησίας σκέψης και δράσης.

Η ύπαρξη του ΚΚΕ σήμερα αποτελεί εγγύηση για τους κυβερνώντες ότι δεν θα τεθεί καν θέμα ανατροπής τους μέσα από ευρύτερες συνεργασίες σε αντιμνημονιακή βάση. Διότι, όπως βαθυστόχαστα λέει η ηγεσία του, είναι δώρο, άδωρο. Είτε έχεις μια κυβέρνηση σαν την σημερινή, είτε μια κυβέρνηση που πιέζεται από τα κάτω να απαλλάξει την κοινωνία από τα μνημόνια, είναι το ίδιο και το αυτό. Να γιατί επανειλημμένα έχει δηλώσει ότι δεν θέτει θέμα ανατροπής της κυβέρνησης, διότι είναι δώρο, άδωρο.

Δεν είναι το ίδιο…

Βέβαια, όποιος έχει σώας τα φρένας γνωρίζει πολύ καλά ότι δεν είναι το ίδιο μια κυβέρνηση σαν την σημερινή, με μια αντιμνημονιακή κυβέρνηση. Όχι γιατί μια αντιμνημονιακή κυβέρνηση αποτελεί την λύση στο σημερινό αδιέξοδο. Κάτι τέτοιο δεν μπορεί να συμβεί παρά μόνο από μια διακυβέρνηση που ξέρει πώς να διαγράψει μονομερώς το χρέος, να προχωρήσει σε έξοδο από το ευρώ και να χρηματοδοτήσει μια ταχύτατη παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας με κύριο γνώμονα τα συμφέροντα της μεγάλης πλειοψηφίας του λαού.

Ωστόσο μια αντιμνημονιακή κυβέρνηση είναι πολύ πιο ευάλωτη στην πίεση των κινημάτων και του λαού. Κι αυτό από μόνο του μπορεί να διευκολύνει – υπό όρους – τον λαό να αποσπάσει κάποια ελάχιστα ώστε να του δώσουν την πολυπόθητη ανάσα που χρειάζεται για το επόμενο βήμα.

Το γεγονός αυτό το γνώριζε εξαρχής και η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ. Γνώριζε πολύ καλά ότι μια ανατροπή της σημερινής κυβέρνησης από τον λαϊκό παράγοντα και από μια ευρεία συνεργασία αντιμνημονιακών δυνάμεων, θα την έφερνε σε πολύ δύσκολη θέση. Θα ήταν εκτεθειμένη σε πολλαπλές πιέσεις από τα κάτω για να ασκήσει πολιτικές που δεν πιστεύει η ίδια, ούτε τις θέλει. Πολιτικές που στοχεύουν στην καρδιά των μνημονίων.

Η δολοφονία της ελπίδας…

Να γιατί ακολούθησε ανθενωτική πολιτική και πολέμησε κάθε μορφή ανοιχτής συνεργασίας σε επίπεδο κοινωνίας με ξεκάθαρο αντιμνημονιακό πλαίσιο. Όποτε και όπου υπήρξε η δυνατότητα τέτοιας συνεργασίας με σαφές αντιμνημονιακό πρόσημο την τορπίλλισε ανοιχτά. Το έκανε ακόμη και στις δημοτικές εκλογές με σκοπό να επιβάλει τους δικούς της κομματικούς υποψηφίους – συχνά φυτευτούς. Εμείς στο ΕΠΑΜ το ξέρουμε από πρώτο χέρι αυτό.

Η τακτική που ακολούθησε ήταν αυτή της αυτοδυναμίας, που επιτρέπει στον κομματικό μηχανισμό να αφομοιώνει και να συνθλίβει στα γρανάζια του κάθε “αντιπολιτευτική” φωνή. Και το πέτυχε. Μάντρωσε όσους μπορούσε στο κομματικό μαντρί, γνωρίζοντας ότι για μια θέση σ’ ένα κόμμα οιονεί εξουσίας οι περισσότεροι είναι διατεθειμένοι να κάνουν τις κωλοτούμπες της αρκούδας και να ανεχθούν κάθε ασυδοσία του μηχανισμού.

Κατόπιν επένδυσε στην απελπισία ενός μεγάλου μέρους της κοινής γνώμης και του πούλησε την προσδοκία ότι στις 25 ψηφίζει, στις 26 φεύγουν. Φανταστείτε πόσο απελπισμένος είναι ο κόσμος που έχαψε ένα τέτοιο παραμύθι. Την ίδια ώρα που η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ έκανε τα αδύνατα – δυνατά να φανεί παντελώς αφερέγγυα σ’ ένα επίσης μεγάλο τμήμα της κοινής γνώμης, που άκουγε τα ίξεις, αφίξεις των στελεχών της ομάδας Τσίπρα και τριπλοκουμπωνόταν. Να πώς πέρασε η κυβέρνηση ως εγγυητής της σταθερότητας.

Κι έτσι στις πρόσφατες εκλογές οι ηγεσίες των δελφίνων πήραν αυτό που ήθελαν. Οι κυβερνώντες την αναγκαία παράταση ζωής, μιας και ο ΣΥΡΙΖΑ δεν πρόκειται να κουνήσει ούτε το μικρό του δαχτυλάκι για να πέσουν. Ενώ η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ εγκλώβισε όσους ήταν να εγκλωβίσει στο δικό της κομματικό μαντρί, χωρίς να είναι υποχρεωμένη να συνεργαστεί με άλλη αντιμνημονιακή δύναμη, ή κίνημα.Έτσι εξασφάλισαν ότι δεν υπάρχει καμιά πιθανότητα να υπάρξει αντιμνημονιακή κυβέρνηση. Αν θέλει να κυβερνήσει ο ΣΥΡΙΖΑ έχει δυο επιλογές:  Ή να επιδιώξει την αυτοδυναμία. Ή να τα βρει με τα κυβερνώντα κόμματα και τις παραφυάδες τους.

Οικουμενική αντί για αντιμνημονιακή κυβέρνηση στα σκαριά

Κι από δω ξεκινά το σικέ μετεκλογικό παιχνίδι. Πόλεμοι χαρακωμάτων στο ΠΑΣΟΚ με φόντο μια πιθανή συνεργασία με τον ΣΥΡΙΖΑ. Ανακατατάξεις στη ΝΔ με την “αντιμνημονιακή” καραμανλική αντιπολίτευση να κλείνει κι αυτή μάτι στην ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ. Ανεξαρτητοποιήσεις βουλευτών από τον κ. Καμμένο, όπου το επίδικο ζήτημα δεν είναι κάποια σοβαρή πολιτική διαφωνία, αλλά η αναζήτηση καλύτερης προσφοράς στο δούναι-λαβείν της επόμενης ημέρας.

Όσο για την ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ δεν θα μπορούσε να ελπίζει σε καλύτερα εκλογικά αποτελέσματα. Είναι πρώτο κόμμα ώστε να συντηρεί την πόλωση, χωρίς να απειλεί την κυβέρνηση. Ταυτόχρονα έχει όλα τα άλλοθι που χρειάζεται για να βαθύνει την συντηρητική στροφή της, ώστε δήθεν να προσελκύσει τον συντηρητικό ψηφοφόρο. Και να ανοιχτεί προς τα κυβερνώντα κόμματα, επενδύοντας στην αλλαγή φορεσιάς τους, δηλαδή ηγεσίας τους, έτσι ώστε να συγκυβερνήσει μαζί τους.

Όσο για την όποια αντιπολίτευση μέσα στον ΣΥΡΙΖΑ, η δαμόκλειος σπάθη της διάσπασης του κόμματος σε πορεία προς την εξουσία θα την κάνει να σωπάσει και να χάσει τα όποια ελάχιστα ερείσματα στον κομματικό μηχανισμό. Θα λειτουργεί αντικειμενικά όπως η “αριστερή αντιπολίτευση” μέσα στο ΠΑΣΟΚ. Μόνο και μόνο για να συγκρατεί το κομμάτι της βάσης που διαφωνεί με όλα αυτά.

Να γιατί δεν πρόκειται να την πειράξει η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ. Όχι μόνο δεν συνιστά κανενός είδους κίνδυνο γι’ αυτήν, αλλά της είναι απαραίτητη ως οπισθοφυλακή, ως αμορτισέρ για τους κραδασμούς που προκαλούν οι ταυτίσεις της με τους δημίους της χώρας και του λαού. Το μόνο που τρέμει η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ σήμερα είναι η διάσπαση που θα θέσει ανοιχτά τις μεγάλες διαφορές πολιτικής και θα απελευθερώσει τις κινηματικές δυνάμεις που συνθλίβονται στο εσωτερικό του.

Η συνεργασία απαραίτητη όσο ποτέ…

Τι μπορεί να ανατρέψει αυτή την κατάσταση; Μόνο μια ενότητα από τα κάτω του λαού. Το λέμε και το ξαναλέμε, αλλά σήμερα είναι πιο επίκαιρο παρά ποτέ. Ότι κι αν ψήφισε υπό το κράτος του φόβου και της απελπισίας ο μέσος Έλληνας, ένα είναι σίγουρο. Ακόμη κι ο ψηφοφόρος της ΝΔ δεν επικυρώνει τις πολιτικές που εφαρμόζει η κυβέρνηση και επιβάλλουν οι δανειστές. Απλά νιώθει το ίδιο να απειλείται και από τον αμφίσημο αριστερό πολιτικό λόγο του Τσίπρα και της κουστωδίας του. Και δεν έχει άδικο.

Χρειάζεται λοιπόν η πιο πλατιά ενωτική κίνηση πολιτικών δυνάμεων, κινημάτων και προσωπικοτήτων που μπορούν να συμφωνήσουν σε ορισμένα πολύ άμεσα και ζωτικά για την κοινωνία και τον εργαζόμενο αιτήματα. Εδώ και τώρα. Πέρα και πάνω από διαχωρισμούς αριστεράς και δεξιάς. Μια συνεργασία ανοιχτή που να διευκολύνει τον μέσο Έλληνα να ξεπερνά τις φοβίες του και τα ιδεολογικά του κολλήματα. Διαφορετικά το μέλλον που μας επιφυλάσσουν οι δανειστές και οι δελφίνοι της εξουσίας προοιωνίζεται θεοσκότεινο.

Αναρτήθηκε από ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΑΖΑΚΗΣ στις 9:41 μ.μ.

%d bloggers like this: