Monthly Archives: May 2014

Ο. Κουμαρέλλας; Το εκλογικό αποτέλεσμα με ψύχραιμη ματιά

Λογότυπο ΕΠΑΜ

Σαν πρώτο γενικό συμπέρασμα, το αποτέλεσμα των αυτοδιοικητικών εκλογών, όσο και κυρίως των ευρωεκλογών αποτυπώνει με καθαρό τρόπο τη διάθεση της ελληνικής κοινωνίας να απαλλαγεί το γρηγορότερο δυνατό από το καθεστώς των μνημονίων και του παραδοσιακού πολιτικού συστήματος που τα υπηρετεί. Ωστόσο μια πιο προσεκτική ματιά δείχνει, ότι οι πραγματικοί συσχετισμοί δεν άλλαξαν σημαντικά με ένα 55% της ψήφου να κατευθύνεται προς συντηρητικές έως και φασιστικές κατευθύνσεις.

Σε αυτό το αποτέλεσμα συνετέλεσαν οι εξής παράγοντες που οδηγούν σε άκρως επικίνδυνη προοπτική:

1. Οι αμφίσημες πολιτικές θέσεις του ΣΥΡΙΖΑ οδήγησαν στην αποτροπή δημιουργίας ενός ισχυρού πλειοψηφικού ρεύματος ανατροπής. Παρά την αδιαμφισβήτητη πρωτιά που το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης πέτυχε, οι αντιφάσεις και οι αμφισημίες στη πολιτική και τη ρητορική του, βοήθησαν το καθεστώς να περισώσει τα προσχήματα και τα κόμματα της συγκυβέρνησης να εξακολουθήσουν να κυβερνούν απερίσπαστα, εφαρμόζοντας την ίδια σκληρή και αντιλαϊκή πολιτική.

2. Το καθεστώς συνεπικουρούμενο, όπως πάντα, από την οργιώδη προπαγάνδα των ΜΜΕ, κατάφερε να διοχετευτεί έντεχνα η αρνητική ψήφος της κοινωνίας προς τις πολιτικές που ακολουθεί, σε προκατασκευασμένα σχήματα που λειτούργησαν ως αναχώματα στη δημιουργία πλειοψηφικού ρεύματος αλλαγής. Η δημιουργία ενός τέτοιου ρεύματος θα έδινε τη δυνατότητα ριζοσπαστικοποίησης του λαϊκού παράγοντα σε τέτοιο βαθμό, που η ανατροπή θα καθίστατο σχεδόν αναπότρεπτη. Σε αυτό το σημείο ακριβώς έγκειται η επιτυχία του καθεστώτος και η ευθύνη του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης και όχι η παράταση στη ζωή μιας υπό κατάρρευση, κατά τα άλλα, συγκυβέρνησης.

Το εκλογικό αποτέλεσμα ήλθε τελικά να προετοιμάσει το έδαφος για τη δημιουργία μετά τις κοινοβουλευτικές εκλογές, όποτε και αν αυτές γίνουν, το φθινόπωρο ή λίγο αργότερα, του «μεγάλου» συνασπισμού μεταξύ ΣΥΡΙΖΑ και ΝΔ υπό διαφορετική ηγεσία, ή ΣΥΡΙΖΑ και «αναγεννημένου» ΠΑΣΟΚ, υπό οποιαδήποτε μορφή «ελιάς» ή ποταμιού», ή και των τριών αυτών δυνάμεων μαζί, σε μια κυβέρνηση υποτίθεται «εθνικής σωτηρίας», που το κοινωνικό σώμα στη κατάσταση σύγχυσης και αδιεξόδου που βρίσκεται θα αποδεχθεί ως τη μόνη ρεαλιστική λύση.

Πριν όμως αναλύσουμε το γιατί η ψήφος δεν κατευθύνθηκε σε δυνάμεις με καθαρό πολιτικό λόγο και αντιμνημονιακά προτάγματα, δημιουργώντας έτσι ένα ακόμα πιο θολό τοπίο από αυτό πριν τις εκλογές, ας δούμε με ψύχραιμη ματιά ορισμένα χαρακτηριστικά της κοινωνικής πραγματικότητας, όπως αυτή έχει διαμορφωθεί τέσσαρα χρόνια μετά την επιβολή των μνημονίων.

Κατ’ αρχήν υπάρχει ένας «σκληρός» πυρήνας ευπορότερων, κατά κύριο λόγο, στρωμάτων που μπορεί να ανέρχεται ακόμα και στο 25% του συνόλου, ο οποίος θεωρεί, κατά βάση, σωστή την πολιτική που ακολουθείται και τα μνημόνια απαραίτητα για τη χώρα. Πρόκειται για τις ομάδες εκείνες του πληθυσμού που δεν θίγονται από την κρίση και ορισμένοι μάλιστα κερδίζουν από αυτήν. Οι ομάδες αυτές διέπονται από νεοφιλελεύθερες απόψεις και αποτελούν τον κύριο κορμό των υποστηρικτών των κομμάτων της συγκυβέρνησης, ή ακολουθούν σχήματα που ασκούν κριτική για πιο δεξιά και ακραία νεοφιλελεύθερη πολιτική (π.χ. «ΓΕΦΥΡΕΣ»).

Στην αντίπερα όχθη υπάρχει ένα ποσοστό, καθόλου ευκαταφρόνητο, που έχει χάσει τα πάντα, ή κινδυνεύει να τα χάσει. Ο φόβος, η ανασφάλεια, αλλά συνάμα η οργή και ο θυμός είναι τα κύρια χαρακτηριστικά του. Οι ομάδες αυτές του πληθυσμού, κατά πλειοψηφία, κατευθύνθηκαν σε αυτόν που αν δεν μπορεί να τους υποσχεθεί κάτι καλύτερο, φαντάζει όμως ως ο αρκετά ισχυρός για να εκφράσει αυθεντικά την εκδικητική τους διάθεση απέναντι σε όλους τους υπόλοιπους, που θεωρούν υπεύθυνους για την κατάστασή τους. Πρόκειται για την εκλογική «πελατεία» της Χρυσής Αυγής.

Τέλος, μεταξύ των δύο αυτών «ακροτήτων», υπάρχει ο διαμορφούμενος με κοινωνιολογικούς όρους «μεσαίος» χώρος. Είναι η μεγάλη πλειοψηφία που υπερβαίνει το 65% του πληθυσμού, δηλαδή τα δύο τρίτα αυτού και η πολιτική του προέλευση προέρχεται από το λεγόμενο κεντρώο χώρο που αποτελούσε πάντα τη βάση και των δύο μεγάλων μεταπολιτευτικών παρατάξεων. Αυτή η πλειοψηφία κατανοεί την κατάσταση, θα ήθελε να επιδιώξει μια ριζικά διαφορετική πορεία, αλλά δεν έχει κατασταλάξει ακόμα για το τι πρέπει να γίνει. Παρ’ όλα αυτά, δεν θίγονται όλοι με τον ίδιο τρόπο και σ’ αυτήν την κατηγορία. Υπάρχουν πολλές διαβαθμίσεις στην κλίμακα ατομικής επίδρασης της σκληρής πολιτικής εσωτερικής υποτίμησης και διάλυσης της χώρας. Διαβαθμίσεις που επηρεάζουν εν πολλοίς και την ατομική πολιτική συμπεριφορά, πέραν των ιδεολογικοπολιτικών καταβολών και των παρελθόντων κομματικών εντάξεων.

Σε αυτήν την μεγάλη πλειοψηφία απευθύνονται όλοι, ή τουλάχιστον οι θεωρούμενοι μεγάλοι. Εδώ η προπαγάνδα παίζει τον καθοριστικό ρόλο στη διαμόρφωση των συνειδήσεων, ενώ η πλειοψηφία αυτή είναι η πιο ευάλωτη στην σύγχυση και τον αποπροσανατολισμό που τα μέσα ενημέρωσης καλλιεργούν συστηματικά. Αρχικός θυμός, κυκλοθυμία και προσπάθεια προσαρμογής στις διαμορφούμενες συνθήκες είναι τα κύρια χαρακτηριστικά της. Η προσπάθεια αυτή είτε οδηγεί σε προσωπικές λύσεις «διεξόδου» και στην αδιαφορία, είτε κατευθύνει σε επιλογές υπό το κράτος σύγχυσης, απόγνωσης και φόβου.

Ο χώρος αυτός είναι συντηρητικός, αν και ανεκτικός και γενικά δημοκρατικός, απεχθάνεται ακραίες τοποθετήσεις και ενδιαφέρεται για ένα «σταθερό» περιβάλλον. Δεν είναι καθόλου τυχαίο, ότι τα κόμματα εξουσίας, ουδέποτε απευθύνονται σε αυτόν τον «μεσαίο» χώρο με όρους «δεξιάς» ή «αριστεράς», που είναι βαριά φορτισμένες έννοιες από την εποχή ήδη του εμφυλίου, παρά μόνο για να κατηγορήσουν τους αντιπάλους τους, π.χ. για να φύγει η δεξιά, για να μην έρθει η αριστερά. Ή προτάσσουν το «κέντρο», κεντροδεξιά, κεντροαριστερά, για να προσδώσουν ένα πιο προοδευτικό, ή ένα πιο «φιλελεύθερο» χαρακτήρα. Δεν είναι τυχαίο επίσης ότι απευθύνονται με όρους πολιτικής σταθερότητας, που κινδυνεύει από την υποτιθέμενη αστάθεια που θα προκαλέσει η τυχόν επικράτηση του αντιπάλου. Όλα τα εκβιαστικά διλήμματα γύρω από το δίπολο «σταθερότητα – αστάθεια» πλάθονται και συνήθως πιάνουν.

Μέσα σε αυτό το πλαίσιο και τη θολερότητα του πολιτικού τοπίου οι μεγάλες μάζες του «μεσαίου» αυτού χώρου κατευθύνθηκαν είτε στην μεγάλη αποχή, είτε στην «κουτουρού» ψήφο σε κάποιο από τα δεκάδες άγνωστα τοις πάσι κομματίδια, προκειμένου να εκφραστεί με αυτόν τον τρόπο η διαμαρτυρία και η έλλειψη στοιχειώδους προοπτικής. Μειοψηφικά μόνο κινήθηκαν προς τον ΣΥΡΙΖΑ και είναι η βασική αιτία που οι συσχετισμοί παρέμειναν εντελώς αρνητικοί για την προοπτική ουσιαστικής αλλαγής.

 

Θα έχει ο ΣΥΡΙΖΑ την τύχη της ΔΗΜΑΡ;

Αν η πολιτική είναι εν πρώτοις διαχείριση συμβόλων, τότε ερμηνεύεται απόλυτα το γεγονός ότι ο ΣΥΡΙΖΑ έφτασε στην «οροφή» του, αφού ενώ προκειμένου να προσεγγίσει το «κέντρο» αλλοίωσε τις προγραμματικές του θέσεις και τον χαρακτήρα του, μετατοπιζόμενο δεξιότερα ακόμα και του παλαιού ανδρεοπαπανδρεϊκού ΠΑΣΟΚ, επιμένει στο πρόταγμα «αριστερά». Μιλάει για κυβέρνηση της αριστεράς. Ποιος όμως ενδιαφέρεται πραγματικά για μια τέτοια κυβέρνηση, παρά μόνο σαν λύση ύστατης ανάγκης;

Στην πράξη ο ΣΥΡΙΖΑ άλλαξε το περιεχόμενο, αλλά κράτησε το ίδιο «περιτύλιγμα», ενώ θα έπρεπε να κάνει το αντίστροφο. Να κρατήσει ατόφιο το περιεχόμενο και να αλλάξει το «περιτύλιγμα» απευθυνόμενο στη μεγάλη πλειοψηφία του ελληνικού λαού με όρους εθνικής λαϊκής ενότητας (και όχι της αριστεράς) και να τον πείσει. Φοβάμαι, ότι η ευκαιρία για μια νέα πραγματικά δημοκρατική μεταπολίτευση χάθηκε οριστικά. Το γεγονός αυτό που αφορά στην εντελώς λάθος επιλογή περιεχομένου και εσφαλμένης εντελώς διαχείρισης συμβόλων ο ΣΥΡΙΖΑ θα το πληρώσει πολύ ακριβά, αρκούμενος στο τέλος σε ένα συμπληρωματικό κυβερνητικό ρόλο κάποιων από τα στελέχη του, οδηγώντας στην πλήρη απογοήτευση την πλειοψηφία των παλαιών και των πολύ περισσοτέρων νέων υποστηρικτών του.

 

Η λυπηρή ιστορία των ΑΝΕΛ.

Το προσωποπαγές αυτό κόμμα του Πάνου Καμμένου υπήρξε γέννημα θρέμμα της εποχής του μεγάλου θυμού και της αναζήτησης. Απευθυνόμενο κυρίως προς τα δεξιά του πολιτικού στερεώματος κατάφερε αρχικά να συσπειρώσει ένα μεγάλο τμήμα συντηρητικών ψηφοφόρων που δεν μπορούσαν να συμβιβαστούν με τις πολιτικές υποταγής που ακολουθούσε η ΝΔ. Σταδιακά απέδειξε, ότι δεν υπήρχε σοβαρό ιδεολογικό υπόβαθρο, ούτε στοιχειώδες πρόγραμμα μιας διαφορετικής πορείας για τη χώρα και έμεινε μόνο στον καταγγελτικό, πολλές φορές ακραίο λόγο του αρχηγού. Δεν απέκτησε ποτέ ισχυρές βάσεις μέσα στο κοινωνικό σώμα και ο εκφυλισμός ήλθε σαν λογική συνέπεια που επισφραγίστηκε με το αποτέλεσμα των ευρωεκλογών.

 

Η αυτάρκεια του ΚΚΕ και η περιθωριοποίηση της λεγόμενης αντικαπιταλιστικής αριστεράς.

Το κομμουνιστικό κόμμα όλη αυτήν την περίοδο των πέτρινων χρόνων του μνημονίου, του κοινωνικού ανδραποδισμού και της διάλυσης της χώρας, παρέμεινε σταθερό στην αντικαπιταλιστική του ρητορική και την καταγγελία της ΕΕ των μονοπωλίων, ακολουθώντας μια μοναχική πορεία ωρίμανσης, υποτίθεται, των αντικειμενικών και υποκειμενικών συνθηκών μιας λαϊκής εξουσίας, αρνούμενο να ασχοληθεί καν με το σήμερα και με τον τρόπο που θα μπορούσε να ανακουφιστεί η κοινωνία. Έτσι απομονωμένο στο χώρο που από το 1974 του παραχώρησε το «σύστημα», αδιαφορεί για τις εξελίξεις και ενδιαφέρεται μόνο για τη συγκράτηση των δυνάμεών του, πράγμα που εν πολλοίς κατάφερε σε αυτές τις εκλογές, αφού πέραν των παραδοσιακών του ψηφοφόρων αποτελεί και την καταφυγή για ψήφο διαμαρτυρίας ενός μικρού τμήματος του «μεσαίου» χώρου, αφού επί της ουσίας παραμένει ακίνδυνο.

Στον λεγόμενο χώρο της αντικαπιταλιστικής αριστεράς, της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, του σχεδίου Β’ κτλ. η κατάσταση εξελίχθηκε όπως ακριβώς ήταν προδιαγεγραμμένη. Ο αριστερός «πατριωτισμός» και η προοπτική μιας κυβέρνησης της αριστεράς υπό τον ΣΥΡΙΖΑ λεηλάτησε κυριολεκτικά τον χώρο που παραμένει έτσι στο περιθώριο χωρίς καμιά δυνατότητα επιρροής επί των εξελίξεων.

 

Η αποτυχία και η προοπτική του Ε.Πα.Μ.

Το Ε.Πα.Μ. από τη στιγμή που αποφάσισε να κατέλθει στις ευρωεκλογές έθεσε τον στόχο να καταστεί πόλος συσπείρωσης και έκφρασης των δυνάμεων εκείνων της κοινωνίας που έχουν συνειδητοποιήσει την ανάγκη για μια πραγματική αλλαγή πορείας για τη χώρα. Με τον τρόπο αυτό επεδίωξε να γίνει καταλύτης των πολιτικών εξελίξεων και να λειτουργήσει ως το δημοκρατικό αντίβαρο στις καθεστωτικές μεθοδεύσεις, συμβάλλοντας αποφασιστικά στη ριζοσπαστικοποίηση του λαϊκού κινήματος και τη δημιουργία πλειοψηφικού ρεύματος ανατροπής. Τέτοια όμως δυναμική δημιουργίας ρεύματος ανατροπής, απεδείχθη ότι δεν υπήρχε στην κοινωνία και τα όποια ψήγματα αυτής απορροφήθηκαν από τον ΣΥΡΙΖΑ, που ταυτόχρονα αποτελεί και τη βασική τροχοπέδη δημιουργίας τέτοιου ρεύματος, όπως αναλύθηκε παραπάνω.

Από την άλλη πλευρά, ενώ από την ίδρυσή του απευθύνει ενωτικό προς τον λαό λόγο, καλώντας τον να συσπειρωθεί στα βασικά προτάγματα ενός εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα, παραμερίζοντας ιδεοληψίες και τεχνητούς διαχωρισμούς αριστεράς – δεξιάς στη λογική μιας νέας Εθνικής Λαϊκής Ενότητας, δεν κατάφερε να αντιπαρατεθεί αποτελεσματικά στο δεξιό και μάλιστα ακροδεξιό πρόσημο που του προσέδιδαν οι μεν, ή το ακροαριστερό που του απέδιδαν οι άλλοι.

Έχοντας πενιχρά μέσα προβολής στη διάθεσή του, δεν απέφυγε τα λάθη στο χειρισμό των συμβόλων και εξακολούθησε να μιλά στον κόσμο με όρους που παραπέμπουν σε παλαιότερες εποχές, ενώ τα μηνύματα που εξέπεμπε ήταν αυτά του αγώνα και των θυσιών και όχι μιας αισιόδοξης και ελπιδοφόρας προοπτικής για την πλειοψηφία της κοινωνίας. Παρά το γεγονός, ότι το πρόγραμμά του για πραγματική διέξοδο είναι το πλέον ολοκληρωμένο και αποτελεί τη μοναδική εναλλακτική λύση στις ακολουθούμενες μνημονιακές πολιτικές καθυπόταξης και υποδούλωσης του λαού και μετατροπής της Ελλάδας από χώρα σε χώρο, δεν κατάφερε να το κοινωνήσει αποτελεσματικά. Απέναντί του βρέθηκε ένα ολόκληρο σύστημα, που ενώ αγνοούσε επιδεικτικά την ύπαρξη του Μετώπου, απαντούσε επί της ουσίας στο πρόγραμμά του με όρους καταστροφολογικούς και έντονα κινδυνολογικούς.

Τελικά, ο λόγος του ακούστηκε σε ένα ευρύτερο κύκλο και απέσπασε την προσοχή και τη συμπάθεια πολλών, αλλά δεν κατάφερε να αποσπάσει την ενεργό υποστήριξή τους εκφρασμένη στην κάλπη.

Μπροστά στις επερχόμενες εξελίξεις, στο βάθεμα της κρίσης και την εθνική περιπέτεια που αυτή μας οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια, η ύπαρξη και η ενδυνάμωση του Μετώπου είναι πέραν και από αναγκαία.

Όλα τα στελέχη του οφείλουν να διερευνήσουν με ψυχραιμία και σε βάθος τα αίτια της μη ανταπόκρισης του κόσμου στο μήνυμα ενότητας και ελπιδοφόρας προοπτικής του Μετώπου, το οποίο πρέπει να αποκτήσει άμεσα ενιαία επικοινωνιακή στρατηγική βάθους, που θα απευθύνεται στο σύνολο της κοινωνίας και όχι σε επί μέρους τμήματά της. Κοντολογίς, αντίθετα με τον ΣΥΡΙΖΑ, κρατώντας το περιεχόμενο και την ουσία ατόφια, οφείλει άμεσα να αλλάξει το «περιτύλιγμα».

Advertisements

Οι καταθέσεις στο στόχαστρο των επιτελείων της ευρωζώνης

Λογότυπο ΕΠΑΜ

Σε πολύ λίγο καιρό για να διαθέτεις καταθετικό λογαριασμό θα υποχρεούσε να πληρώνεις στην τράπεζα φύλακτρα. Δεν είναι πολύ μακριά η μέρα που θα πηγαίνει κανείς στην τράπεζα για να σηκώσει το μισθό του, ή την σύνταξή του και θα διαπιστώνει ότι του παρακράτησαν ένα ποσοστό. Ακόμη και μόνο για μια τραπεζική συναλλαγή ημέρας. Ενώ οι λίγοι που διαθέτουν ακόμη καταθέσεις, θα βλέπουν μήνα το μήνα να μειώνεται το ποσό λόγω αρνητικού επιτοκίου. Δηλαδή αντί να αποδίδει επιτόκιο η τράπεζα, θα αποδίδει ο καταθέτης σ’ αυτήν.

Αν νομίζεται ότι κάτι τέτοιο είναι απίθανο, τότε προφανώς δεν προσέξατε τη νύξη του Μάριο Ντράγκι στις αρχές Μαίου φέτος ότι η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα είναι έτοιμη να αντιμετωπίσει ακόμη και την πιθανότητα αποπληθωρισμού. Πώς μπορεί να αντιμετωπίσει μια ένωση όπου κυριαρχούν τα νομισματικά μέσα άσκησης οικονομικής πολιτικής, την πιθανότητα αποπληθωρισμού; Μόνο μ’ έναν τρόπο: το μηδενισμό των διατραπεζικών επιτοκιών της ΕΚΤ που βρίσκονται ήδη στο 0,25%, αλλά και την εισαγωγή αρνητικών καταθετικών επιτοκίων. Με άλλα λόγια οι τράπεζες θα αντλούν τσάμπα χρήμα από την ΕΚΤ και θα επιβαρύνουν τους καταθέτες με φύλακτρα.

Στις 27 Μαίου ο Μάριο Ντράγκι μιλώντας σε μια διημερίδα στην Σίντρα της Πορτογαλίας είπε: “Υπάρχει κίνδυνος να καταληφθεί η οικονομία από αντιπληθωριστικές προσδοκίες” και να προκαλέσει σε νοικοκυριά και επιχειρήσεις να καθυστερήσουν αγορές και επενδύσεις “σ’ έναν κλασσικό κύκλο αποπληθωρισμού”. Ο Ντράγκι και τα επιτελεία του ανησυχούν ιδιαίτερα μην και κυλίσει σε “κύκλο αποπληθωρισμού” η ευρωζώνη και διοχετεύει στις αγορές ότι η ΕΚΤ θα μειώσει επιτόκια και θα πάρει επιπλέον μέτρα τόνωσης όταν θα συνέλθει στις 5 Ιουνίου.

Ωστόσο, ο Ντράγκι διαβεβαίωσε ότι τελικά η ΕΚΤ θα διατηρήσει τον τιμάριθμο σε επίπεδα κάτω αλλά πλησίον του 2% μεσοπρόθεσμα. Ο λόγος είναι απλός. Θέλει να εξασφαλίσει ότι η οικονομία της ευρωζώνης δεν θα κατρακυλήσει σε κατάσταση αποπληθωρισμού. Να τι λέει η ίδια η ΕΚΤ για τους λόγους της στόχευσης κάτω, αλλά πλησίον του 2%: “Οι ρυθμοί πληθωρισμού κάτω, αλλά πλησίον του 2 % είναι αρκετά χαμηλά για την οικονομία να αξιοποιήσει πλήρως τα οφέλη της σταθερότητας των τιμών. Υπογραμμίζει, επίσης, τη δέσμευση της ΕΚΤ να παρέχει ένα επαρκές περιθώριο για την αποφυγή των κινδύνων του αποπληθωρισμού. Έχοντας ένα τέτοιο περιθώριο ασφαλείας έναντι του αποπληθωρισμού είναι σημαντικό, επειδή τα ονομαστικά επιτόκια δεν μπορούν να πέσουν κάτω από το μηδέν. Σε ένα περιβάλλον αποπληθωρισμού η νομισματική πολιτική δεν μπορεί ως εκ τούτου να είναι σε θέση να τονώσει επαρκώς τη συνολική ζήτηση, χρησιμοποιώντας τα επιτόκια της. Αυτό καθιστά ακόμη πιο δύσκολο για τη νομισματική πολιτική την καταπολέμηση του αποπληθωρισμού, παρά την καταπολέμηση του πληθωρισμού.”

Προσέξατε τι λέει; Ότι σε μια νομισματική ένωση σαν την ευρωζώνη, όπου κυρίαρχο μέσο είναι η νομισματική πολιτική, ο αποπληθωρισμός είναι χειρότερος από τον πληθωρισμό, γιατί δεν μπορεί να υπάρξει αρνητικό επιτόκιο. Σε συνθήκες αποπληθωρισμού το χρήμα ακριβαίνει ακόμη και για τις τράπεζες ακόμη και με μηδενικό διατραπεζικό επιτόκιο. Το αποτέλεσμα είναι να γιγαντώνει η έλλειψη χρήματος από την αγορά και δημιουργείται ένα σπιράλ συρρίκνωσης τόσο των επενδύσεων, όσο και της κατανάλωσης. Αυτό το σπιράλ λέγεται δίνη αποπληθωρισμού.

Η οικονομία της ευρωζώνης έχει ήδη τεθεί σε τροχιά αποπληθωρισμού. Όσο η ΕΚΤ και το ευρωσύστημα επιμένει στις διασώσεις των τραπεζών, τόσο θα συμπιέζεται το εισόδημα των νοικοκυριών και των επιχειρήσεων. Τόσο θα επιδεινώνεται το επενδυτικό πρόβλημα και θα εκτινάσεται το χρέος, ιδιωτικό και δημόσιο.

Καθώς η απειλή του αποπληθωρισμού όλο και περισσότερο στοιχειώνει ολόκληρη την ευρωζώνη, η ΕΚΤ θα αναγκαστεί να αναθεωρήσει το ταμπού και θα προχωρήσει σε αρνητικά επιτόκια. Πώς όμως θα αποφύγει την φυγή καταθέσεων; Εδώ έρχεται ο γνωστός οικονομολόγος του ΔΝΤ, Ρόγκοφ, ο οποίος σε άρθρο του στην FinancialTimes, 28/5, προτείνει την κατάργηση της κυκλοφορίας χαρτονομίσματος. Οι λόγοι που επικαλείται είναι ένας προσχηματικός, ότι δήθεν θα χτυπηθεί η εγκληματικότητα και ένας αληθινός, γιατί έτσι θα επιτραπεί στις τράπεζες να επιβάλλουν αρνητικά επιτόκια στις καταθέσεις.

Καλά η ευρωζώνη. Η Ελλάδα; Η Ελλάδα βρίσκεται ήδη εδώ και ενάμισυ χρόνο σε “κύκλο αποπληθωρισμού”, αλλά δεν φαίνεται να νοιάζεται κανείς. Η τύχη της έχει προγραφεί. Η απόσυρση από την κυκλοφορία του φυσικού χρήματος και κυρίως των χαρτονομισμάτων έχει ήδη αρχίσει. Στα ΑΤΜ ήδη τα πλαφόν ανάληψης έχουν μειωθεί σημαντικά. HΕλλάδα είναι σε ιδανική κατάσταση για να επιβληθούν αρνητικά επιτόκια. Το πότε θα το μάθουμε το φθινόπωρο, όταν θα τεθεί επί τάπητος το νέο πακέτο χρηματοδότησης για το χρέος της χώρας. Κι ο σώζων εαυτόν, σωθήτω. Αν μπορεί κανείς να σωθεί μέσα σε τέτοια κατάστασης πολιτικής αφασίας.

Αναρτήθηκε από ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΑΖΑΚΗΣ στις 9:20 μ.μ.

ΕΠΑΜ: Το εκλογικό αποτέλεσμα κι εμείς

Λογότυπο ΕΠΑΜ

Φίλες και φίλοι, συναγωνίστριες και συναγωνιστές,

Η Πολιτική Γραμματεία του Ενιαίου Παλλαϊκού Μετώπου ευχαριστεί όλους τους φίλους και τα μέλη,  που στρατεύτηκαν ανιδιοτελώς στην μεγάλη μάχη που δώσαμε συμμετέχοντας στις εκλογές της 25ης Μαΐου 2014 για το ευρωκοινοβούλιο. Τους ευχαριστούμε γιατί όλοι έδωσαν τον καλύτερό τους εαυτό, παρά τις όποιες αδυναμίες, τις δυσκολίες και τα προβλήματα που παρουσιάστηκαν κατά τη διάρκεια αυτού του αγώνα. Ιδιαίτερα ευχαριστούμε τις φίλες και τους φίλους μαςπου δέχτηκαν να εκτεθούν, εμπλουτίζοντας το αγωνιστικό ψηφοδέλτιό μας και έδωσαν μαζί μας αυτόν τον υπέροχο αγώνα.

Η Πολιτική Γραμματεία επιχειρεί να προσεγγίσει ορισμένες καίριες – κατά την γνώμη της – πλευρές του εκλογικού αποτελέσματος και θέτει τις εκτιμήσεις αυτές στην κρίση των μελών και φίλων του ΕΠΑΜ.

Το εκλογικό αποτέλεσμα ήταν μια ακόμη επιβεβαίωση της ισχυρής επιρροής που διατηρούν οι επίσημοι κομματικοί μηχανισμοί, αλλά και το σύστημα μαύρης προπαγάνδας. Το μεγαλύτερο μέρος του εκλογικού σώματος ψήφισε με βάση όχι προγράμματα και πολιτικές, αλλά ιδεολογικές και κομματικές συγγένειες. Για πρώτη φορά κατά την διάρκεια της μεταπολίτευσης υπάρχει ένα εκλογικό αποτέλεσμα που διαχωρίζει κάθετα το εκλογικό σώμα σε αριστερά και δεξιά με την ακροδεξιά- και μάλιστα την φασιστική – να εισπράττει σημαντικά εκλογικά oφέλη.

Πρόκειται για μια τραγική εξέλιξη που μας πηγαίνει πίσω στα χρόνια της μετεμφυλιακής περιόδου, μόνο που σήμερα τείνει να εισάγει ολόκληρη την χώρα σε μια περίοδο προετοιμασίας ενός νέου εμφύλιου σπαραγμού.

Η ίδια η Νέα Δημοκρατία κατόθρωσε να μην υποστεί συντριβή, να περιορίσει την εκλογική ήττα, επενδύοντας στα πιο συντηρητικά αντανακλαστικά της εκλογικής βάσης της. Ο φόβος,, η καχυποψία και τα εμφυλιοπολεμικά  πάθη ανακλήθηκαν στην πρώτη γραμμή. Η αριστερά έγινε πάλι το φόβητρο για τον φοβισμένο δεξιό. Παρουσιάστηκαν σαν φορείς της αστάθειας σε μια εποχή που χρειάζεται σταθερότητα. Κατ΄ αναλογία με την μετεμφυλιακή περίοδο που αποτέλεσε το άλλοθι κάθε είδους εκτροπής, παρακρατικής δράσης , ως και την επιβολή της επτάχρονης δικτατορίας.

Ανίκανη η ηγεσία και ο μηχανισμός της να πείσει για την πολιτική που ακολουθεί και για τα συμφέροντα που εκφράζει, επένδυσε στο πόσο βαμμένος δεξιός είναι ο ψηφοφόρος της και πόσο δεμένος είναι με το συγκεκριμένο κόμμα. Για πρώτη φορά στην ιστορία της – από την επoχή του ιδρυτή της Κωνσταντίνου Καραμανλή, ο οποίος προσπάθησε εναγωνίως να απαλλάξει το κόμμα του από την ρετσινιά της μετεμφυλιακής δεξιάς – αυτοπροσδιορίστηκε ανοιχτά με πολιτικό λόγο που εξάπτει εθνικά πάθη και διχασμούς μέσα στον λαό. Έτσι συντελέστηκε η μετάλλαξη της ΝΔ σ’ ένα κόμμα υποχείριο κρυπτοφασιστικών δυνάμεων, που δουλεύουν πια για το ολοκαύτωμα της χώρας και του λαού της.

Στην μετάλλαξη αυτή έχει συμβάλει και η αποκαλούμενη καραμανλική εσωκομματική αντιπολίτευση, που δηλώνει αντιμνημονιακή, για τα μάτια του κόσμου, ενώ υπερψηφίζει τα κυβερνητικά μέτρα. Εξαπάτησε τον μέσο ψηφοφόρο της ΝΔ, υποβάλλοντάς του  να ξαναψηφίσει ΝΔ προκειμένου να δώσει την δυνατότητα να απαλλαγεί από την φασιστική ηγετική ομάδα Σαμαρά. Κι έτσι να αλλάξει η κεντρική πολιτική. Με τον ίδιο τρόπο που η καραμανλική τάση μέσα στη ΝΔ επέτρεψε στον  Σαμαρά να αλώσει το συγκεκριμένο κόμμα, για να γλυτώσει η ίδια από τις τεράστιες πολιτικές και ποινικές ευθύνες που έχει για το γεγονός ότι οδήγησε στην χρεοκοπία την Ελλάδα, έτσι και τώρα εξασφαλίζει τα νώτα της σημερινής ηγετικής ομάδας για τους ίδιους ακριβώς λόγους.

Ταυτόχρονα, οι εκλογές αυτές μετεξελίχθησαν από την συγκυβέρνηση σε ένα πρωτοφανές παζάρι ψήφων. Ξοδεύτηκαν τεράστια ποσά από το κρατικό ταμείο για τους υποψηφίους της συγκυβέρνησης, την μαζική χειραγώγηση της “κοινής γνώμης”, αλλά και την ανοιχτή εξαγορά ψήφων, με αποτέλεσμα να δημιουργηθεί μια ακόμη μαύρη τρύπα στον κρατικό προϋπολογισμό που καλείται να καλύψει τους επόμενους μήνες το γνωστό υποζύγιο, δηλαδή ο έλληνας φορολογούμενος. Οι πολιτευτές και οι κομματάρχες της συγκυβέρνησης δεν μοίραζαν μόνο σωρηδόν πενηντάρικα με αντάλλαγμα μια ψήφο στην κάλπη, αλλά έταζαν εξαιρέσεις από κατασχέσεις και πλειστηριασμούς, προστασία της ήδη πενιχρής σύνταξης, όπως και δουλίτσες σε δήμους, περιφέρειες και κράτος για τους “δικούς μας”.

Από την άλλη, έχουμε μια αριστερά που έχει χάσει την πατριωτική αναφορά της, εχει χάσει κάθε αίσθηση αγώνα για την εθνική κυριαρχία και ανεξαρτησία, αλλά και για τη δημοκρατία. Είναι μια αριστερά ιδανική για την διάσπαση και την περιχαράκωση του λαού, δωρίζοντας τα εθνικά σύμβολα της ενότητάς του στον σκοταδισμό και τον φασισμό.  Ο ΣΥΡΙΖΑ έπαιξε με το αίσθημα απελιπισίας που διακατέχει μεγάλο μέρος του λαού που νιώθει την ανάγκη να γλυτώσει το ταχύτερο δυνατόν από την παρούσα κυβέρνηση και τις αδίστακτες πολιτικές της. Έταξε ότι αρκεί να βγει πρώτο κόμμα ο ΣΥΡΙΖΑ και με διαφορά από τη ΝΔ ώστε να εξαναγκαστεί σε εκλογές η κυβερνώσα παράταξη. Το πέτυχε για να αποδειχθεί άμεσα ότι δεν μπορεί να τα καταφέρει.

Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν βασίστηκε στη συνειδητή ψήφο, ούτε καν στην ψήφο διαμαρτυρίας. Επένδυσε στην ψήφο απόγνωσης του αντιμνημονιακού χώρου. Ανίκανος να διεμβολίσει τον μνημονιακό χώρο, διεμβόλισε και άντλησε ψήφους από τους αντιμνημονιακούς σχηματισμούς. Κι έτσι κατάφερε να ανακόψει τις δυνατότητες νίκης από ολόκληρο τον αντιμνημονιακό χώρο, χωρίς να επιτύχει την ζητούμενη νίκη για τον εαυτό του. Ο ΣΥΡΙΖΑ πλέον είναι εγκλωβισμένος, αφού δεν μπορεί να προκαλέσει εκλογές, όπως υποσχόταν, και ούτε διαθέτει άλλες πολιτικές δυνάμεις στις οποίες μπορεί να απευθυνθεί για να δημιουργήσει μια οιονεί κυβερνητική πλειοψηφία με αντιμνημονιακό στόχο.

Είναι καταδικασμένος να ακολουθήσει την τακτική του “ώριμου φρούτου”, ελπίζοντας ότι οι ζοφερές συνέπειες των πολιτικών που θα συνεχίσουν να εφαρμόζονται θα οδηγήσουν στην μεταστροφή μέρους του εκλογικού σώματος προς αυτόν. Ο ψηφοφόρος του ΣΥΡΙΖΑ που ήλπιζε σε μια γρήγορη απαλλαγή από την κυβέρνηση, αλλά και η μεγάλη πλειοψηφία του ελληνικού λαού, θα πληρώσει ακριβά αυτή την τακτική. Οι πολιτικές της καταστροφής και του εξανδρποδισμού θα συνεχιστούν με την ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ να αναμένει πότε με χρόνια με καιρούς θα έρθει το πλήρωμα του χρόνου, ώστε να αποκτήσει την πολυπόθητη κυβερνητική πλειοψηφία. Αν έρθει ποτέ.

Η ανατροπή της κυβέρνησης πήγε στις καλένδες και η πρωτοβουλία των κινήσεων παραδόθηκε στην παράταξη του μνημονίου με τον ΣΥΡΙΖΑ να μην αποτελεί άμεση απειλή για τους κυβερνώντες. Το πότε θα γίνουν και με ποιους όρους θα διεξαχθούν οι εθνικές εκλογές ανήκει πλέον στην συγκυβερνώσα παράταξη που διαθέτει όλα τα μέσα για να εξαναγκάσει την ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ να διαλέξει: εσαεί αντιπολίτευση, ή κάποια μορφή συγκυβέρνησης με τις δυνάμεις του μνημονίου. Το γεγονός ότι ο κ. Τσίπρας έχει κάνει ήδη άνοιγμα σε κάποια μελλοντική “καλή” ΝΔ και σε κάποιο “καλό” ΠΑΣΟΚ, που θα έχουν απαλλαγεί από τις κακές τωρινές τους ηγεσίες, προδικάζει πολλά.

Όλα αυτά οφείλονται στην τακτική που επέλεξε η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ, η οποία ενδιαφέρθηκε μόνο να «μαντρώσει» τους ψηφοφόρους της στο κομματικό παχνί και τίποτε άλλο. Απέρριψε κάθε δυνατότητα ανοιχτής συμπόρευσης και συμμαχίας από τα κάτω έτσι ώστε να δοθεί διέξοδος στην οργή πλατύτερων στρωμάτων από εκείνα που εκφράζονται από την αριστερά. Επέλεξε την επιβολή κομματικών υποψηφίων, συχνά φυτευτών, με αποτέλεσμα την συντριβή τους  στις δημοτικές και περιφερειακές εκλογές. Επέλεξε την τακτική της αυτοδυναμίας με αποτέλεσμα να μην μπορέσει να διατηρήσει ούτε καν τους ψήφους που είχε πάρει τον Ιούνιο του 2012. Η διαρροή από τον ΣΥΡΙΖΑ ήταν τέτοια, που αν δεν υπήρχε η αναπλήρωση από ψηφοφόρους των άλλων αντιμνημονιακών σχημάτων, οι οποίοι υπό καθεστώς απελπισίας τον ψήφισαν, ίσως να μην έφτανε ούτε καν το 20%.

Το συμπέρασμα είναι ότι ο αμφίσημος πολιτικός λόγος του ΣΥΡΙΖΑ όχι μόνο δεν έπεισε, αλλά οδήγησε και σε τέτοιες πολώσεις που κάνει αδύνατη μια ευρύτερη συσπείρωση αντιμνημονιακών δυνάμεων με σκοπό την ανατροπή της κυβέρνησης των μνημονίων πριν είναι πολύ αργά. Η κυβερνώσα παράταξη παρά την πολύ σημαντική εκλογική φθορά που έχει υποστεί, γνωρίζει πολύ καλά το δώρο που της πρόσφερε ο ΣΥΡΙΖΑ. Ο ΣΥΡΙΖΑ έπιασε “ταβάνι” λεηλατώντας εκλογικά τους οιονεί συμμάχους του. Κι επομένως δεν μπορεί να αποτελέσει άμεση απειλή για τους κυβερνώντες. Τουλάχιστον με όρους εκλογών.

Η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ δεν επιδιώκει κάποια συνεργασία με άλλους σχηματισμούς από  το αντιμνημονιακό τόξο. Γι’ αυτό και τορπίλισε καθε δυνατότητα συνεργασίας από τα κάτω στις δημοτικές και περιφερειακές εκλογές με σκοπό να επιβληθεί ο κομματικός μηχανισμός. Έστω κι αν της στοίχισε ακριβά στα εκλογικά αποτελέσματα. Ψάχνει μόνο για υποταχτικούς. Δηλαδή για όσους προσελκύονται από το ενδεχόμενο της νομής της εξουσίας και με αντάλλαγμα κάποιον θώκο “ξεχνούν” θέσεις, αρχές, και διακηρύξεις. Οι κυβερνώντες το γνωρίζουν και αισθάνονται ασφαλείς.

Ταυτόχρονα, το εκλογικό αποτέλεσμα για την ευρωβουλή ήρθε σαν αποτέλεσμα μιας μακράς περιόδου κινηματικής άπνοιας. Η τελευταία ελπιδοφόρα αναλαμπή όπου πλατύτερες μάζες κινητοποιήθηκαν με την ελπίδα μιας γρήγορης ανατροπής της κυβέρνησης και των πολιτικών της, ήταν το κλείσιμο της ΕΡΤ. Οι κομματικοί μηχανισμοί όμως, μαζί με τις γνωστές συνδικαλιστικές αγκυλώσεις, έπαιξαν αποφασιστικό ρόλο στο να δεχθεί μια ακόμη ήττα ο κόσμος που ήθελε να κινητοποιηθεί. Από κει και πέρα κάθε σκίρτημα κινήματος, ή μαζικής πρωτοβουλίας, αντιμετωπίστηκε με όρους διάλυσης, ή ποδηγέτησης από τους κομματικούς μηχανισμούς σε συνδυασμό με τις συνδικαλιστικές γραφειοκρατίες. Θανατώθηκε κάθε αγωνιστική διάθεση. Πάνω απ’ όλα το κόμμα. Κι έτσι στο βωμό του κόμματος, θυσιάσθηκε και η τελευταία ικμάδα μαχητικού φρονήματος στον λαό.

Η μια μεθοδευμένη ήττα πάνω στην άλλη, η εγγατάλειψη και καταδίκην των όποιων ριζοσπαστικών λαϊκων διεκδικήσεων, ειδικά σε ότι αφορά το χρέος, το νόμισμα, την ΕΕ, έπεισαν την μεγάλη πλειοψηφία ότι δεν έχει κανένα νόημα ούτε η κινητοποίηση, ούτε ο αγώνας. Η ηττοπάθεια και το δόγμα “ο σώζων εαυτόν, σωθήτω” άρχισε να κυριαρχεί στην κοινωνία. Η πολιτική της ηγεσίας του ΣΥΡΙΖΑ έπαιξε σοβαρό ρόλο στην κατεύθυνση αυτή, μιας και ακολούθησε τη γνωστή τακτική του “μην ανησυχείτε, θα έρθω εγώ και θα σας βολέψω”. Κι έτσι κάθε εκδήλωση αγώνα εκφυλίστηκε σε κομματικό παραμάγαζο του ΣΥΡΙΖΑ, ή συνθλίφτηκε από τον κομματικό μηχανισμό του ΚΚΕ. Ενώ η συνδικαλιστική γραφειοκρατία φροντίζει όπως πάντα μόνο για τον εαυτό της με κινητοποιήσεις εκτόνωσης.

Υπό αυτές τις συνθήκες η μεγάλη πλειοψηφία προσήλθε στις κάλπες απογοητευμένη πιστεύοντας ότι δεν μπορεί να αλλάξει τίποτε κι επομένως βολεύτηκε είτε με τις υποσχέσεις της κυβερνώσας παράταξης, είτε με τις υποσχέσεις της ηγεσίας του ΣΥΡΙΖΑ. Έστω κι αν και στις δυο περιπτώσεις, είναι φρούδες υποσχέσεις. Υπήρχαν κι αυτοί που θέλησαν να τιμωρήσουν τα κόμματα του νέου διπολισμού ψηφίζοντας κόμματα που προσωποποιούν ως αντιπολίτευση το πλήρες αδιέξοδο. Τι μπορεί να ελπίζει κανείς ψηφίζοντας ΧΑ; Μόνο να εκφράσει το «άει σιχτίρ» και τίποτε περισσότερο. Το ίδιο ισχύει και για την ψήφο στο ΚΚΕ. Πρόκειται για ψήφους που δεν εμπεριέχουν καμιά ελπίδα να αλλάξει  ο,τιδήποτε, δεν διεκδικούν τίποτε, θέλουν μόνο να τιμωρήσουν τους πάντες και μάλιστα τυφλά.

Έτσι ψηφίζουν κόμματα που συνιστούν ως αντιπολίτευση την πολιτική εγγύηση ότι η κυβέρνηση δεν πρόκειται να πέσει και η πολιτική των μνημονίων δεν πρόκειται να αποτραπεί,αφού αυτά δεν θα θέσουν καν την πτώση της κυβέρνησης στην ημερήσια διάταξη κι επομένως δεν υπάρχει ούτε η παραμικρή ελπίδα να αλλάξει κάτι. Πρόκειται για πολιτική αυτοχειριασμού. Ψηφίζουν για να εκδικηθούν τους πάντες, μαζί και τον εαυτό τους. Αυτό και μόνο. Και η νοοτροπία αυτή είναι ιδανική για να εκθρέψει ολοκαυτώματα σαν τον εμφύλιο, καταστάσεις σαν αυτή της σημερινής Ουκρανίας.

Το γεγονός αυτό μαζί με τη μεγάλη διασπορά ψήφων σε κόμματα και κομματίδια δίχως ταυτότητα και περιεχόμενο, τη σημαντική αποχή, αλλά και την ανάδειξη ενός ανύπαρκτου κόμματος, που αποκαλείται Ποτάμι, στην ευρωβουλή, υποδηλώνουν μια κοινωνία σε υποχώρηση και κατάρρευση. Μια κοινωνία που στρώματά της έχουν ήδη αρχίσει να παραδίνονται στα πιο στοιχειώδη και πιο επικίνδυνα ένστικτα του ανθρώπου, λίγο πριν αυτός αποκτηνωθεί παντελώς. Τα στρώματα αυτά δεν ξέρουν πλέον ή ακόμα χειρότερα αδιαφορούν για το τι σημαίνει δημοκρατία και τι δικαιώματα. Κι επομένως δεν μπορούν να αντιληφθούν ούτε καν τι πρέπει να υπερασπιστούν. Μοιάζουν σαν τους αγράμματους που αδιαφορούν παντελώς και εχθρεύονται τη γραφή και την ανάγνωση. Ζουν απλά για να ζουν και το θεωρούν φυσιολογικό. Γι’ αυτό και πέφτουν θύματα των βαθύτερων προκαταλήψεών τους, αλλά και της μόδας, όπως αυτή διαμορφώνεται από τους διαμορφωτές της “κοινωνίας του θεάματος”.

Σ’ αυτές τις συνθήκες το ΕΠΑΜ δεν κατόρθωσε να πείσει ότι αποτελεί άμεση εναλλακτική επιλογή για τη σημερινή συγκυρία. Παρά το γεγονός ότι διεύρυνε την επιρροή του σε πολύ πλατειά στρώματα της ελληνικής κοινωνίας, αυτό δεν μπόρεσε να καταγραφεί στην κάλπη. Το ΕΠΑΜ μιλούσε και μιλά για την ενότητα του ελληνικού λαού, σε μια εποχή όπου η κοινωνία πολώνεται σε αριστερά και δεξιά. Προτάσσει το πατριωτικό και δημοκρατικό καθήκον, όταν πλατιά στρώματα δεν ξέρουν καν τι σημαίνει πατρίδα και δημοκρατία. Ζητά να πάρει την υπόθεση ο λαός στα χέρια του σε μια περίοδο όπου κυριαρχεί η ηττοπάθεια και “ο σώζων εαυτόν, σωθήτω”. Υπερασπίζεται και οργανώνει αγώνες σε μια περίοδο όπου οι περισσότεροι έχουν χάσει κάθε ελπίδα. Μιλά και επιμένει σε μια επανάσταση προσωπικής αξιοπρέπειας, όταν οι περισσότεροι ωθούνται στην αναξιοπρέπεια για να επιβιώσουν, ή για να αναδειχθούν. Απευθύνεται στο νου, στην κοινή λογική και την γνώση, όταν κυριαρχούν τα συναισθήματα, του φόβου και της απελπισίας.

Επίσης το ΕΠΑΜ, παρά τις επίμονες προσπάθειές του, δεν κατόρθωσε να πετύχει την οργάνωση κοινής δράσης ανάμεσα στις ευρύτερες δυνατές δυνάμεις με κοινά αιτήματα. Με αποτέλεσμα να μην καταστεί δυνατό να διασωθούν κινήματα και μαζικές δράσεις που θα μπορούσαν να δώσουν πνοή και ελπίδα στα πιο καθημαγμένα στρώματα του λαού. Το γεγονός ότι δυνάμεις και σχήματα όπως ΑΝΤΑΡΣΥΑ και “κόμματα της δραχμής”, που στάθηκαν εναντίον της κοινής δράσης θέτοντας ιδεολογικά προσκόμματα, συνετρίβησαν εκλογικά, ίσως να συνιστά ένα αναγκαίο σοκ νηφαλιότητας.

Η μαζική δράση του ΕΠΑΜ δεν έχει την αναγκαία συνέπεια, ούτε έχει φτάσει ακόμη στο επίπεδο εκείνο που να επιτρέπει την κινητοποίηση λαϊκών στρωμάτων για τα πιο ζωτικά τους αιτήματα. Οι αδυναμίες και οι υστερήσεις στους τομείς αυτούς έπαιξαν καθοριστικό ρόλο όταν έφτασε η ώρα της κάλπης, καθώς το εκλογικο σώμα στις περισσότερες περιοχές της χώρας  δεν είχε πρόσφατη εμπειρία αγώνων τέτοιων ώστε να ξέρει πώς δρα το Μέτωπο.

Παρά την σημαντική οργανωτική ανάπτυξη του ΕΠΑΜ όλο το προηγούμενο διάστημα, το Μέτωπο δεν έχει κατορθώσει ακόμα να αναπτύξει την πολιτική του δουλειά σε ανάλογο επίπεδο για όλους τους τομείς και τους πυρήνες του. Δεν έχει κατακτηθεί ακόμη ενιαίος τρόπος και επίπεδο δουλειάς μέσα στην κοινωνία από όλες τις οργανωμένες δυνάμεις του Μετώπου. Κι αυτό αποτελεί μια μεγάλη πρόκληση για το επόμενο διάστημα.

Τέλος, παραμένει σοβαρό το πρόβλημα της αναγνωρισιμότητας του Μετώπου, των προταγμάτων και της δράσης του από το σύνολο της ελληνικής κοινωνίας. Κι αυτήν δεν μπορούμε να την περιμένουμε από τα ΜΜΕ, ούτε από κανέναν άλλον, εκτός από την συστηματική δουλειά πόρτα-πόρτα των μελών και των φίλων του Μετώπου. Πρέπει ο κάθε πυρήνας μας, το κάθε μέλος του ΕΠΑΜ να αναδειχθεί σε σημείο αναφοράς για ολόκληρη την κοινωνία σε κάθε γειτονιά, σε κάθε χώρο δουλειάς. Δεν πρέπει να αφήσουμε κανέναν που να μην τον πλησιάσουμε, να του μιλήσουμε, να οικοδομήσουμε σχέσεις μαζί του, ώστε να αντιληφθεί ότι οι έννοιες αλληλεγγύη, δημοκρατία, αξιοπρέπεια δεν είναι κενές περιεχομένου.

 

Το αποτέλεσμα των εκλογών επιτείνει το συνολικό κοινωνικό, οικονομικό και πολιτικό αδιεξοδο της χώρας. Ο ελληνικός λαός και η χώρα είναι πολύ πιο εκτεθειμένοι στις πολιτικές εξανδραποδισμού, χωρίς καν να διαθέτει επίσημη αντιπολίτευση ικανή να υπερασπιστεί ακόμη και τα πιο στοιχείωδη. Βρίσκεται στη πιο δεινή θέση από την αρχή της νέας κατοχής. Το ΕΠΑΜ οφείλει να πάρει πρωτοβουλίες τέτοιες που να θέτουν προ των ευθυνών τους όλους εκείνους που μιλούν εναντίον της μνημονιακής πολιτικής.

Οι οργανωμένες δυνάμεις του ΕΠΑΜ οφείλουμε να ξαναβρούμε όλους εκείνους που βρεθήκαμε μαζί κατά τη διάρκεια της προεκλογικής περιόδου. Να ανοιχτούμε σε φίλους και κυρίως σ’ εκείνους που συμπαθούν το Μέτωπο, αλλά δεν το ψήφισαν. Να συζητήσουμε την κατάσταση που προέκυψε από αυτό το εκλογικό αποτέλεσμα με τρόπο φιλικό και με σκοπό να ακούσουμε τις παρατηρήσεις και τον προβληματισμό τους. Πρέπει να ανοιχτούμε πιο πλατιά στην κοινωνία.

Το ΕΠΑΜ για μια ακόμη φορά θα αναλάβει πρωτοβουλία συνεύρεσης όλων των δυνάμεων που θεωρούν τον εαυτό τους αντιμνημονιακό. Η κυβερνώσα παράταξη ουσιαστικά ηττήθηκε εκλογικά. Δεν δικαιούται λοιπόν να μιλά πλέον εξ ονόματος του ελληνικού λαού. Ακόμα δε περισσότερο να αποδέχεται δεσμεύσεις και να εφαρμόζει πολιτικές που η συντριπτική πλειοψηφία του ελληνικού λαού έχει απορρίψει. Θα πρέπει λοιπόν να ενωθούμε όλοι για να ρίξουμε την υφιστάμενη κυβέρνηση το ταχύτερο δυνατό. Θα πρέπει όλες μαζί οι δυνάμεις να κηρύξουμε ένα νέο ανένδοτο αγώνα με αίτημα την πτώση της κυβέρνησης και τη διάλυση αυτού του κοινοβουλίου της διαρκούς Συνταγματικής εκτροπής.

Στόχος μας θα πρέπει να είναι η οργάνωση της κοινής δράσης μας με τέτοιο τρόπο ώστε να κλιμακωθούν οι λαϊκές κινητοποιήσεις,  με τέτοιο τρόπο ώστε ο ίδιος ο λαϊκός παράγοντας να επιβάλει τις πολιτικές εξελίξεις. Για τον σκοπό αυτό το ΕΠΑΜ θα αναλάβει, για άλλη μια φορά, πρωτοβουλία συνάντησης και διαλόγου με όλες τις ηγεσίες του αντιμνημονιακού τόξου, έτσι ώστε να δημιουργηθεί ένα κοινό μέτωπο με βάση τα πιο άμεσα και ζωτικά αιτήματα του λαού.

Ένα όμως είναι το σίγουρο: Σε αυτές τις κρίσιμες στιγμές, η πατρίδα και ο λαός χρειάζεται το Μέτωπο περισσότερο από ποτέ. Δεν θα γίνουμε ριψάσπιδες. Χάσαμε μια μάχη, αλλά ο πόλεμος συνεχίζεται, θα έχει διάρκεια και εμείς, έχοντας δημιουργήσει γερές βάσεις μέσα στην κοινωνία, ανεξάρτητα αν αυτό δεν αποτυπώθηκε με την ψήφο της Κυριακής, θα συνεχίσουμε μέχρι την τελική Νίκη!

Αθήνα 27 Μαΐου 2014

Η Πολιτική Γραμματεία του Ε.Πα.Μ.

Δημήτρης Καζάκης απευθύνεται στα μέλη και όλους τους φίλους του ΕΠΑΜ

sf-013a11Α

Λογότυπο ΕΠΑΜ

Αγαπητοί συναγωνιστές,

Θέλω να σας ευχαριστήσω από βάθους καρδιάς για τον αγώνα που δώσαμε όλοι μαζί. Ήταν ένας αγώνας τίμιος και αυθεντικός από κάθε άποψη. Ένας αγώνας αντάξιος όλων των μελών και των φίλων του Μετώπου που με καθαρή καρδιά, αφοσίωση και ανυστεροβουλία έδωσαν τον καλύτερό τους εαυτό. Παρά τις γνωστές αντιξοότητες και την τρομακτική έλλειψη μέσων και πόρων. Για όλα αυτά οφείλουμε να είμαστε υπερήφανοι. Δεν κρεμάσαμε για ξένον φούντα στο σπαθί κι αυτό κανείς δεν μπορεί να μας το στερήσει.

Τα εκλογικά αποτελέσματα δείχνουν ότι κυριάρχησε ο φόβος και η απελπισία στον κόσμο.  Το Μέτωπο δεν μπόρεσε να σπάσει τα δεσμά τους, ούτε να υπερνικήσει τα κυρήγματα διχόνοιας και φατριασμού που θέλουν τον λαό διχασμένο σε δεξιά και αριστερά. Το γιατί οφείλουμε να το αναζητήσουμε με περίσκεψη και σε βάθος. Και προπαντός με καθαρό μυαλό, χωρίς να επιτρέπουμε στο συναίσθημα να μας κυριαρχήσει.

Ωστόσο, το Μέτωπο έχει αφήσει πολλούς ανοικτούς λογαριασμούς με την κοινωνία. Έχει δημιουργήσει μια παρακαταθήκη που πολύ δύσκολα σβήνει. Έχουμε ανοίξει πάρε-δώσε με την πλειοψηφία της κοινωνίας. Ακόμη κι αν η συμπάθεια και η ανταπόκριση που  συναντήσαμε σε κάθε μας βήμα δεν μετατράπηκε σε ψήφο, έχουμε οικοδομήσει γερά θεμέλια μέσα στον λαό.

Ο λαός μας δεν είναι ούτε ηλίθιος, ούτε βλάκας, ούτε καταδικασμένος, είναι φοβισμένος και απελπισμένος. Δεν μπορέσαμε να τον κάνουμε να νιώσει δυνατός για να γλυτώσει τις σειρήνες της καθυποταγής. Χάσαμε μια μάχη σ’ έναν σκληρό πόλεμο. Και τώρα ο ελληνικός λαός μαζί με τη χώρα μας είναι πολύ πιο εκτεθειμένος στις πολιτικές εξανδραποδισμού, χωρίς καν να διαθέτει επίσημη αντιπολίτευση ικανή να υπερασπιστεί ακόμη και τα πιο στοιχείωδη. Βρίσκεται στη πιο δυνή θέση από την αρχή της νέας κατοχής. Θα τον εγκαταλείψουμε;

Χάσαμε μια μάχη σ’ ένα σκληρό και μακρύ πόλεμο, αλλά εμείς δεν χαθήκαμε. Ο εχθρός δεν μας συνέτριψε. Το Μέτωπο παραμένει όρθιο. Τώρα μας χρειάζεται περισσότερο από ποτέ ο λαός και η πατρίδα. Τώρα χρειάζεται νηφαλιότητα και στοχοπροσήλωση όσο ποτέ. Τώρα θα κριθούμε όλοι, ίσως και μέσα στη φωτιά. Τώρα θα μάθουμε πόσο αξίζουμε, πόσο το λέει η καρδιά μας, πόσο τιμάμε τους όρκους μας. Τώρα θα μάθουμε στην πράξη τι ξεχωρίζει τον μαχητή, τον αγωνιστή, από τον λιποτάκτη, τον ρίψασπη, τον δειλό.

Συναγωνιστές, φίλες και φίλοι, εμείς συνεχίζουμε μέχρι την τελική νίκη.

Με απέραντο θαυμασμό και σεβασμό για όλους εσάς που μου κάνετε την τιμή να με θεωρείτε συναγωνιστή σας

Δημήτρης Καζάκης

Για να πέσει η κυβέρνηση πρέπει να επιβάλλουμε στην Αξιωματική Αντιπολίτευση και στο σύνολο της αντιπολίτευσης να σηκωθεί να φύγει από το κοινοβούλιο,

Λογότυπο ΕΠΑΜ

“Έχουμε δώσει όρκο βαρύ, όρκο αίματος στους γονείς και τα παιδιά μας. Ετούτος ο αγώνας δεν πρόκειται να σταματήσει έως ότου τους δούμε στο εδώλιο του κατηγορουμένου” δήλωσε ο γ.γ. του ΕΠΑΜ και υποψήφιος Ευρωβουλευτής Δημήτρης Καζάκης, κατά τη διάρκεια της κεντρικής ομιλίας του γ.γ. του ΕΠΑΜ πριν τις ευρωεκλογές που πραγματοποιήθηκε συμβολικά έξω από το κτίριο της Παλιάς Βουλής, στην πλατεία όπου βρίσκεται το άγαλμα του Κολοκοτρώνη επί της οδού Σταδίου.

Μάλιστα, με αφορμή το σύνθημα της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης “Στις 25 ψηφίζουμε στις 26 φεύγουν” ο κ. Καζάκης δήλωσε: “Ποιοι ακριβώς φεύγουν, να το ψάξουμε λιγάκι, γιατί κάτι μου μυρίζει πως αυτός που φεύγει, είναι τα δικά μου παιδιά, τα δικάς σας παιδιά , τα παιδιά μας που ετοιμάζουν τις βαλίτσες τους να σηκωθούν να φύγουν από αυτή τη χώρα. Γιατί για να φύγουν οι Σαμαρο — Βενιζέλοι και όλο αυτό το συνονθύλευμα δεν το βλέπω και να καταλήξει:

“Για να ανατραπεί αυτό το καθεστώς, να φύγουν αυτές οι κυβερνήσεις υπάρχει μόνο ένας τρόπος. Να επιβάλλουμε στην Αξιωματική Αντιπολίτευση και στο σύνολο της αντιπολίτευσης να σηκωθεί να φύγει από το κοινοβούλιο, να παραιτηθεί εδώ και τώρα μαζί με το λαό μαζί με τον κόσμο, κάτω, να δημιουργήσει πραγματική εξουσία, λαοπρόβλητη, λαϊκή, η οποία θα επιβάλλει την ανατροπή αυτού του καθεστώτος, των πολιτικών και των δυνάμεων που το στηρίζουν, αλλιώς δε θα δούμε κανενός είδους ανατροπή. Στις 25 για εμάς δεν τελειώνει τίποτα,στις 26 γινόμαστε ακόμα πιο ισχυροί!”

Το λόγο στην κεντρική εκδήλωση έλαβε η 92χρονη ΕΑΜίτισσα και πλέον ΕΠΑΜίτισσα Γεωργία Αγγελογιανοπούλου Κλαμπατσέα. Η κ. Κλαμπατσέα έστειλε το δικό της μήνυμα αντίστασης, παραφράζοντας τους τελευταίους στίχους από ένα παλιό αντιστασιακό τραγούδι: “Μάνα μου γλυκιά μου Ελλάδα, το ΕΠΑΜ της λεβεντιάς ας ανάψει τη λαμπάδα τη τιμής της λευτερίας”.

Και ο γνωστός σκηνοθέτης και ηθοποιός Γιώργος Βούρος που διάβασε το άνεκδοτο δημοτικό ποίημα του Αιμίλιου Βεάκη που γράφτηκε στις 18 Αυγούστου του ’41.

Σε γιορτή αντίστασης και ανατροπής μετετρέψαν οι απολυμένοι εργαζόμενοι των μουσικών συνόλων της ΕΡΤ την κεντρική εκδήλωση του ΕΠΑΜ. “Η ΕΡΤ ευχαριστεί το ΕΠΑΜ με όλη τη ψυχή της, από το βάθος της καρδιάς των εργαζομένων που δε νομιμοποίησε τη ΝΕΡΙΤ,που έδινε το δικαίωμα να βγει διακαναλικά το ΕΠΑΜ. Το διακαναλικό εμείς το κάνουμε στο πεζοδρόμιο!” υπογράμμισαν.

Τέλος, το παρών στην κεντρική εκδήλωση του ΕΠΑΜ έδωσε και ο γνωστός τραγουδιστής Βασίλης Παπακωνσταντίνου.

Από το Χωνί, 24/5/2014

Αναρτήθηκε από ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΑΖΑΚΗΣ στις 10:01 π.μ.

«Σε αυτές τις εκλογές αριστεροί και δεξιοί πρέπει να ενωθούν σε κοινό στόχο: Να σώσουν την πατρίδα!»

Λογότυπο ΕΠΑΜ

Ο Σάμιουελ Τζόνσον έλεγε τον 18ο αιώνα ότι “ο πατριωτισμός είναι το τελευταίο καταφύγιο των παλιανθρώπων”. Στην Ελλάδα σήμερα βιώνουμε με τον πιο τραγικό τρόπο το γεγονός ότι τελευταίο καταφύγιο των παλιανθρώπων δεν είναι ο πατριωτισμός, αλλά ο κομματικός πατριωτισμός. Η ίδια η έννοια της πατρίδας έχει εξαφανιστεί. Δεν υπάρχει.

Οι περισσότεροι σκέφτονται με όρους κόμματος. Δηλαδή σε ποιο κόμμα είναι ταγμένοι, πολλές φορές από γεννησιμού τους. Κι αν αποφασίσουν να μετακινηθούν πολιτικά, πάλι με όρους κομματικής συγγένειας το κάνουν κι όχι με όρους πατρίδας. Μετακινούνται για να τιμωρήσουν, όχι για να υποστηρίξουν τι είναι καλό για το κοινωνικό σύνολο και την πατρίδα.

Ψήφος πάνω από κομματικά συμφέροντα

Ο Βυζάντιος ήδη από τα μέσα του 19ου αιώνα έγραφε ότι η ιδιαίτερη εξάρτηση του Έλληνα από τα κόμματα και μάλιστα από εκείνα που νέμονται την εξουσία, είναι το ανεξίτηλο απομεινάρι του ραγιά μέσα του. Δεν έχει άδικο. Ποιος αλήθεια νοιάζεται για το τι συμβαίνει στην χώρα, την πατρίδα; Λίγοι. Οι περισσότεροι ψάχνουν καταφύγιο για την πάρτη τους υπό το σκήπτρο εκείνου που νιώθουν πιο ασφαλείς και πιο κοντά στη νομή της εξουσίας.

Θα νόμιζε κανείς ότι μετά από μια ολόκληρη μεταπολίτευση όπου το ένα κόμμα της σημερινής συγκυβέρνησης διαδεχόταν το άλλο για να αποδειχθούν και οι δυο συναιτέροι το ίδιο ένοχοι και καταστροφικοί, οι περισσότεροι Έλληνες θα είχαν απελευθερωθεί από το κουσούρι του κομματισμού. Θα σκέφτονταν ελεύθερα.

Τον βαμμένο αριστερό και τον βαμμένο δεξιό τους καταλαβαίνει κανείς. Δεν σκέφτονται σαν Έλληνες, αλλά σαν αντίπαλα είδη του ζωικού βασιλείου. Δεν ξέρουν τι σημαίνει λαός, ούτε ενεργός πολίτης που δεν επιτρέπει να γίνεται υποχείριο κανενός. Δεν ξέρουν τι σημαίνει πατρίδα, ούτε οικογένεια. Πρόκειται για έναν κομματικό όχλο, που εύκολα χειραγωγείται από τους εκάστοτε παλιανθρώπους που νέμονται την εξουσία.

Πόσο δύσκολο είναι να χειραφετηθούμε από την κατάσταση του όχλου; Πόσο δύσκολο να αποφασίσουμε ότι πέρα και πάνω απ’ όλα μας νοιάζει η πατρίδα και η οικογένεια; Πόσο δύσκολο είναι να αντιληφθούμε ότι κανένας από τους κομματάρχες και τους επαγγελματίες πολιτευτές της αριστεράς και της δεξιάς δεν πρόκειται να μας σώσει, αν εμείς οι ίδιοι δεν κερδίσουμε την σωτηρία μας;

Διεκδικούμε την ελευθερία, λέμε όχι στον ραγιαδισμό!

Μας στέρησαν το δικαίωμα να υπάρχουμε σαν κυρίαρχος και ανεξάρτητος λαός. Μας στέρησαν το δικαίωμα να μας ανήκει ο τόπος μας, τα πατρώα μας, η πατρίδα μας. Μας στέρησαν το δικαίωμα να ζούμε εμείς και η οικογένειά μας με αξιοπρέπεια.

Μας επέβαλλαν ένα αδίστακτο καθεστώς όπου ο άνθρωπος υποβιβάζεται σε υποζύγιο και ζει υπό προθεσμία. Μας επέβαλλαν να βλέπουμε τους δικούς μας να χάνονται ελλείψει φροντίδας και τα παιδιά μας να φεύγουν για πάντα ρίχνοντας μαύρη πέτρα πίσω τους.

Μας μαθαίνουν ότι η γενοκτονία ενός λαού ισοδυναμεί με την σωτηρία του κι ότι μπορούμε να ζήσουμε στον τόπο μας όχι σαν νοικοκύρηδες, αλλά σαν κούληδες και υποταχτικοί μιας εντελώς απόμακρης και ξένης εξουσίας που εκπορεύεται από τις Βρυξέλλες, το Βερολίνο, την Ουάσινγκτον. Είναι νομοτέλεια, μας λένε, όπως κάποτε κάποιοι άλλοι έλεγαν στους προγόνους μας ότι είναι γραφτό να μείνουν ραγιάδες.

Γι’ αυτό κι όποιος τρέμει να διεκδικήσει την ελευθερία του, το δικαίωμα να είναι νοικοκύρης στον τόπο του, ας ψηφίσει με γνώμονα πόσο βαμμένος δεξιός, ή αριστερός είναι. Ας βολευτεί με το λιγότερο κακό, νομίζοντας ότι έτσι τιμωρεί κάποιον άλλο κι όχι τον εαυτό του.

Όποιος όμως μετρά την ευθύνη του απέναντι στους δικούς του και στην πατρίδα του, πάνω και πέρα από κάθε άλλο πιστεύω, τότε θα ψηφίσει με το νου και την καρδιά του. Θα ψηφίσει για μια ανεξάρτητη, κυρίαρχη και ευημερούσα Ελλάδα μακρυά από την χούντα της ευρωζώνης που στήθηκε για τραπεζίτες και εξαγορασμένους πολιτικούς κάθε λογής. Δηλαδή, θα ψηφίσει ΕΠΑΜ.

Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Ελεύθερος Τύπος, 23/5/2014

Αναρτήθηκε από ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΑΖΑΚΗΣ στις 12:10 π.μ.

 

Ψηφίζω Τσίπρα σημαίνει ψηφίζω συγκυβέρνηση με την “καλή” ΝΔ και το “καλό” ΠΑΣΟΚ

Λογότυπο ΕΠΑΜ

Το σύνθημα του ΣΥΡΙΖΑ λέει 25 ψηφίζουμε, 26 φεύγουν. Ποιοι φεύγουν; Ποιους θέλει να διώξει η ηγεσία του Τσίπρα από την διακυβέρνηση της χώρας; Μήπως τα πάλαι ποτέ κόμματα της εναλλαγής στην εξουσία (ΠΑΣΟΚ και ΝΔ) που οδήγησαν την χώρα στην χειρότερη χρεοκοπία που γνώρισε ποτέ η ελληνική  ιστορία; Όχι βέβαια. Ο κ. Τσίπρας δεν θέλει να τελειώνουμε με τα κόμματα της εναλλαγής που σήμερα συγκυβερνούν. Του αρκεί να αλλάξουν πολιτική και ηγεσία. Αν συμβεί αυτό, τότε θα τα βρει μαζί τους. Δηλαδή δεν έχει κανένα πρόβλημα να συγκυβερνήσει με μια πιο “καλή” εκδοχή τους.

Το άνοιγμα στη ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ

Πώς το ξέρουμε; Μα το είπε μόνος του. Το δήλωσε ευθαρσώς στη συνέντευξη που έδωσε ο Τσίπρας στο Βήμα (17/5). Στην ερώτηση αν αποκλείει κυβερνητική συνεργασία με κάποιο από τα σημερινά κυβερνητικά κόμματα, απάντησε: «Με τις ηγεσίες και το πολιτικό προσωπικό που επέβαλαν το Μνημόνιο δεν μπορούμε να συνεργαστούμε. Η δυναμική των εκλογών θα αναγκάσει τα μνημονιακά κόμματα να αλλάξουν ηγεσίες και πολιτική».

Προσέξτε καλά τι λέει. Με τις ηγεσίες και το πολιτικό προσωπικό των σημερινών κυβερνήσεων αποκλείει την κυβερνητική συνεργασία. Δηλαδή αποκλείει την συνεργασία με Σαμαρά, Βενιζέλο, υπουργούς και λοιπούς της σημερινής ηγετικής ομάδας. Αν όμως αλλάξουν ηγεσίες και πολιτική, τότε εντάξει. Και προσέξτε αυτό το σιβυλλικό: “Η δυναμική των εκλογών θα αναγκάσει τα μνημονιακά κόμματα να αλλάξουν ηγεσίες και πολιτική.”

Πώς το ξέρει ο κ. Τσίπρας; Πώς το ξέρει ότι η “δυναμική των εκλογών” θα αναγκάσει τη ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ να αλλάξουν ηγεσίες και πολιτική; Πως ξέρει  ο Τσίπρας ότι η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ πάνε για αλλαγή ηγεσίας και πολιτικής; Τι παίζεται στο παρασκήνιο;

Στην ερώτηση αν θα μπορούσε να συνεργαστεί με τα κυβερνητικά κόμματα αν αποκηρύξουν ηγεσίες και πολιτική, αυτός απάντησε: «Δεν μπορώ να προεξοφλήσω ότι στα κόμματα αυτά δεν υπάρχουν και πρόσωπα ή δυνάμεις που δεν έχουν την ιδιοτέλεια και δεν φέρουν την ευθύνη των επιλογών των ηγεσιών τους. Ωστόσο σήμερα δεν πρωταγωνιστούν. Και ασφυκτιούν. Αν χειραφετηθούν από τις ηγεσίες τους, θα μπορούσαν ενδεχομένως να συμβάλουν στο μεγάλο και δύσκολο έργο της κοινωνικής σωτηρίας, το οποίο δεν θα είναι κομματικό σχέδιο αλλά εθνική υπόθεση».

Καταλάβατε τι λέει. Η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ δεν είναι ένα ενιαίο κόμμα με σαφή προσανατολισμό και ταυτότητα. Όχι. Υπάρχει η “κακιά” μνημονιακή ΝΔ με τη σημερινή ηγεσία και η “καλή” αντιμνημονιακή ΝΔ με μια άλλη ηγεσία που σήμερα, όπως μας λέει ο Τσίπρας, δεν πρωταγωνιστεί και ασφυκτιά. Το ίδιο και στο ΠΑΣΟΚ. Δυο κόμματα στο πακέτο του ενός.

Ποια όμως είναι η “καλή” αντιμνημονιακή ΝΔ; Η ΝΔ των Καραμανλικών και των δήθεν ανταρτών που όλο αυτό το διάστημα πειθαρχούσαν στο κόμμα τους; Ποιο είναι το “καλό” ΠΑΣΟΚ; Το ΠΑΣΟΚ του Παπανδρέου που επανακάμπτει ως αντιμνηνμονιακός; Με αυτούς θα συνεργαστεί ο κ. Τσίπρας σε κυβερνητικό επίπεδο; Μας το φυλά ως έκπληξη όταν πλέον θα έχει ξεγελαστεί ο ψηφοφόρος του ΣΥΡΙΖΑ.

Να με ποιους προτιμά να συγκυβερνήσει ο Τσίπρας

Να λοιπόν τι επιδιώκει η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ. Δεν θέλει την συντριβή της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ, αλλά την αλλαγή τους, ώστε να συγκυβερνήσει μαζί τους. Να γιατί πολέμησε με λυσσώδη τρόπο κάθε δυνατότητα συνεργασίας από τα κάτω με κινήματα βάσης, με ξεκάθαρο προσανατολισμό ενάντια στο τωρινό καθεστώς στις δημοτικές και περιφερειακές εκλογές. Η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ διέλυσε κάθε προσπάθεια ανοιχτής συνεργασίας με δυνάμεις της κοινωνίας και των πολιτών, όπως είχε προτείνει το ΕΠΑΜ, προκειμένου να επιβάλλει τους δικούς της -πολλές φορές φυτευτούς – κομματικούς υποψηφίους.

Θέλησε να μαντρώσει τους ψηφοφόρους της και όχι να συντρίψει την κυβερνώσα συμπαράταξη. Θέλησε να περιοριστεί η δύναμη της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ, αλλά όχι να συντριβεί ο κομματικός τους μηχανισμός. Και τώρα λέει στους αφελείς και ευκολόπιστους: ψηφίστε ΣΥΡΙΖΑ να πέσει η κυβέρνηση. Στην ουσία αυτό που θέλει η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ, είναι να πέσει ο Σαμαράς και ο Βενιζέλος, ώστε να συγκυβερνήσει με την “καλή” ΝΔ και το “καλό” ΠΑΣΟΚ.

Και το θέλει διακαώς. Γιατί αν τυχόν και συντριβεί ολοκληρωτικά η ΝΔ, το ΠΑΣΟΚ και τα συγκοινωνούντα δοχεία τους, τότε ο κ. Τσίπρας και η ομάδα του θα βρεθεί στη δυσάρεστη γι’ αυτούς ανάγκη να τα βρουν με δυνάμεις σαν το ΕΠΑΜ. Κι αυτό τους έχει γίνει εφιάλτης. Βλέπετε άλλο να το παίζουν εκ του ασφαλούς ενωτικοί απέναντι στο ΚΚΕ, που ξέρουν ότι δεν πρόκειται να ανταποκριθεί ποτέ. Κι άλλο να αναγκαστούν να καθίσουν στο τραπέζι με δυνάμεις σαν το ΕΠΑΜ. Γιατί σ΄αυτή την περίπτωση ξέρουν πολύ καλά ότι θα αναγκαστούν να μίλησουν για την ταμπακέρα, για το δια ταύτα, να δεσμευτούν συγκεκριμένα για το πώς θα γλυτώσει ο κόσμος της δουλειάς από τα χρέη, για το πώς θα ανασάνει. Όχι του Αγίου Ποτέ ανήμερα, αλλά άμεσα και πρακτικά.

Είναι τυχαίο που όσο συγκαταβατικός, συναινετικός και ανοιχτός εμφανίζεται ο κ. Τσίπρας προς την “καλή” ΝΔ και το “καλό” ΠΑΣΟΚ, άλλο τόσο αγνοεί επιδεικτικά και πολεμά στην πράξη τυχόν συνεργασίες από τα κάτω με δυνάμεις σαν το ΕΠΑΜ; Ψήφος λοιπόν στον Τσίπρα σημαίνει ψήφος σε μια συγκυβέρνηση  με την “καλή” ΝΔ και το “καλό” ΠΑΣΟΚ. Ενώ ψήφος στο ΕΠΑΜ σημαίνει ριζική ανατροπή των συσχετισμών δύναμης, ώστε να εξαναγκαστεί ακόμη και η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ να έρθει στην ανάγκη μας, ώστε να μιλήσει επιτέλους για την ταμπακέρα και να δεσμευτεί στα πιο άμεσα και ζωτικά αιτήματα του λαού.

Αναρτήθηκε από ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΑΖΑΚΗΣ στις 1:17 μ.μ.

Το ΕΠΑΜ μπροστά στα κυρίαρχα διλήμματα

Λογότυπο ΕΠΑΜ

Ούτε δεξιά, ούτε αριστερά

Ερώτηση: Λέτε ότι δεν είστε ούτε αριστεροί, ούτε δεξιοί. Τελευταία αυτό συνηθίζεται από πολλούς σχηματισμούς όπως «το ποτάμι» για παράδειγμα. Μήπως αυτό γίνεται επίτηδες για να μαζεύεται από παντού όλους τους δυσαρεστημένους;

Απάντηση: Αυτό που λέμε είναι ότι αριστεροί και δεξιοί οφείλουμε να ενωθούμε στη βάση συγκεκριμένων και πολύ άμεσων πατριωτικών και δημοκρατικών αιτημάτων. Χωρίς να ζητάμε από κανέναν πιστοποιητικά κοινωνικών φρονημάτων, ούτε να απαρνηθεί αυτά που πιστεύει. Δεν χρειάζεται να συμφωνούμε σε όλα, αρκεί να συμφωνούμε στο τι πρέπει να γίνει εδώ και τώρα προκειμένου να γλυτώσει ο λαός μας την κόλαση και η πατρίδα μας την καταστροφή. Λέμε κάτι πολύ απλό. Το να απαιτείς εθνική ανεξαρτησία για την πατρίδα, λαική κυριαρχία και δημοκρατία δεν είναι ούτε αριστερό, ούτε δεξιό αίτημα. Είναι παλλαικό, είναι εθνικοαπελευθερωτικό αίτημα που μπορεί να ενώσει την πολύ μεγάλη πλειοψηφία του ελληνικού λαού σήμερα πέρα και πάνω από αριστερά-δεξιά. Ο λαός μας σήμερα το νιώθει αυτό. Νιώθει βαθιά μέσα του την ανάγκη να ενωθεί πάνω και πέρα από διαχωριστικές γραμμές πολιτικής παράταξης. Το γεγονός αυτό δεν είναι προιόν διαμαρτυρίας, αλλά κοινωνική κατάκτηση για έναν λαό που το κυριαρχο σύστημα και οι ξένοι προστάτες του συνήθιζαν να το διαιρούν για να βασιλεύουν. Είναι λογικό λοιπόν να κατασκευάζονται ξόανα προκειμένου να εκμεταλευτούν την διάθεση του κόσμου. Έτσι όπου δεν πιάνει ο διαχωρισμός αριστεράς-δεξιάς να βυσοδομούν τα ξόανα τύπου ποτάμι. Μόνο που το ξόανα είναι πάντα ξόανο, ότι κι αν κάνει. Και αποδεικνύεται ως τέτοιο από την στιγμή που θα αναγκαστει να μιλήσει για τα προβλήματα, για την πατρίδα, την ελευθερία, τη δημοκρατία.

Η σημασία των ευρωεκλογών

Ερώτηση: Τι θέλετε εσείς στις ευρωεκλογές, οι ορκισμένοι αρνητές της Ευρώπης;

Απάντηση: Καταρχάς δεν είμαστε ορκισμένοι αρνητές της Ευρώπης. Ούτε η Ευρώπη ταυτίζεται με την Ευρωπαική Ένωση, όπως δεν ταυτίστηκε ποτέ με την Ιερή Συμμαχία, ή την Ενωμένη Ευρώπη της ναζιστικής κατοχής. Άλλωστε ανάμεσά μας βρίσκονται αγωνιστές που πίστεψαν στις διακηρύξεις της ενωμένης Ευρώπης και τις στήριξαν, αλλά έχουν την προσωπική αξιοπρέπεια και την απαράιτητη φιλοπατρία που απαιτείται για να αντιληφθούν ότι εξαπατήθηκαν, ότι όλοι μας εξαπατηθήκαμε προκειμένου να οικοδομηθεί το σημερινό τέρας. Τα πράγματα είναι εξαιρετικά απλά. Μπορεί σήμερα να επιβιωσει η Ελλάδα και ο ελληνικός λαός μέσα στην ευρωζώνη και την Ευρωπαική Ένωση; Εμείς λέμε όχι, δεν μπορεί. Επομένως συμμετέχουμε στις ευρωεκλογές για να αναμετρηθούμε με όλους εκείνους που θεωρούν μονόδρομο την ευρωζώνη και την ΕΕ. Για να μην επιτρέψουμε να ταυτιστούν τα αιτήματα με αντικαπιταλιστικές ρητορίες, ουτοπίες και ψυχώσεις της περιθωριακής αριστεράς που δεν νοιάζεται ούτε για πατρίδα, ούτε για δημοκρατία. Συμμετέχουμε στις ευρωεκλογές για να τις αξιοποιήσουμε σαν μέσο πολιτικής αναμέτρησης που αφορά εξ αντικειμένου εκατομμύρια του ελληνικού λαού. Συμμετέχουμε στις ευρωεκλογές ως εφαλτήριο για τις παραπέρα πολιτικές εξελίξεις στο εσωτερικό της χώρας. Συμμετέχουμε με στόχο να καταγράψουμε μια τέτοια δυναμική που θα επιτρέψει πλατύτερα στρώματα του ελληνικου λαού να αντιληφθούν ότι υπάρχει εναλλακτική στο σημερινό αδιέξοδο. Συμμετέχουμε τέλος για να συντονιστούμε καλύτερα με αντίστοιχα κινήματα λαικής βάσης σε άλλες χώρες της ΕΕ εναντίον του κοινού εχθρού, αλλά και για την οικοδόμηση από τώρα των αυριανών θερμών σχέσεων ανάμεσα στους λαούς της Ευρώπης.

Η πιθανότητα συνεργασίας

Ερώτηση: Με ποιους βλέπετε πιθανότητα συνεργασίας μετά από επιτυχία σας στις προσεχείς βουλευτικές εκλογές;

Απάντηση: Το πολιτικό σκηνικό σήμερα είναι υπό διαμόρφωση και δεν μπορούμε να κάνουμε στατικές εκτιμήσεις. Το ΕΠΑΜ είναι ανοιχτό σε συνεργασίες στη βάση συγκεκριμένων στόχων. Όποια δύναμη αγωνίζεται για την ενοτητα του λαού πάνω και πέρα από διαιρέσεις αριστεράς-δεξιάς, αγωνίζεται για διαγραφή του χρέους και για έξοδο από το ευρώ από την σκοπιά της κατάκτησης της δημοκρατίας και της εθνικής ανεξαρτησίας, θεωρείται από το ΕΠΑΜ σύμμαχη δύναμη. Θα πρέπει να ξεκαθαρίσουμε ότι δεν αρκεί κάποιος να μιλά σήμερα απλά για διαγραφή του χρέους και για έξοδο από ευρώ-ΕΕ. Καθόλου δεν αρκεί. Πρέπει να μιλά από την σκοπιά της δημοκρατίας και της εθνικής ανεξαρτησίας. Το ΕΠΑΜ δεν μπορεί να συνεργαστεί με καμιά δύναμη που δεν μιλά από την σκοπιά της πατρίδας, της εθνικής ανεξαρτησίας και ακεραιότητας, όπως και της δημοκρατίας για τον λαό. Δυνάμεις που δεν διεκδικούν την εθνική ανεξαρτησία και την δημοκρατία, είναι δυνάμεις σκοταδισμού και επικίνδυνες για τον λαό. Ιδίως σήμερα. Θέλουν ή επιδιώκουν την εξουσια ως δικό τους αποκλειστικό προνόμιο για να χειραγωγήσουν και να καθυποτάξουν τον λαό στο όνομα του λαού που μόνο αυτοί και οι ηγεσίες τους ξέρουν ποιο ειναι το καλό του. Γι’ αυτό και το ΕΠΑΜ αρνείται να συνεργαστεί με δυνάμεις που αρνούνται να θέσουν τον εθνικοπαλευθερωτικό χαρακτήρα του αγώνα ως πρώτο και βασικό μέλημα, που αρνούνται δηλαδή να παλαίψουν για την πατρίδα ώστε να παραδώσουν την εξουσία στον ίδιο τον λαό με όρους αληθινής δημοκρατίας.

Στήριξη σε κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ

Ερώτηση: Θα στηρίζατε μια κυβέρνηση με κορμό τον ΣΥΡΙΖΑ;

Απάντηση: Το ΕΠΑΜ ξεκαθαρίζει ότι δεν πρόκειται να συμμετάσχει, ή να στηρίξει εν λευκώ οποιαδήποτε κυβέρνηση, όσο αντιμνημονιακή, ή αριστερή κι αν αυτοσυστήνεται, δεν θα έχει ξεκάθαρο πολιτικό σχέδιο για την διαγραφή του χρέους, την αναχρηματοδότηση της ελληνικής οικονομίας και των λαικών εισοδημάτων χωρίς να φορτώνει με νέα χρέη και υποθήκες την χώρα και τον λαό, την κατοχύρωση της εθνικής ανεξαρτησίας και της εθνικής ακεραιότητας της χώρας από τους καταναγκασμούς και τους υπερκρατικούς μηχανισμούς της ευρωζώνης και της ΕΕ, την κατάκτηση της αληθινής δημοκρατίας για τον λαό. Σ’ αυτά, τα οποία συνιστούν και τα βασικά προτάγματα του ΕΠΑΜ, το Μετωπο είναι αδύνατο να συμβιβαστεί με λιγότερα σε επίπεδο διακυβέρνησης της χώρας μιας και γνωρίζει άριστα ότι χωρίς αυτά δεν μπορεί να υπάρξει διέξοδος προς το συμφέρον του λαού. Ωστόσο, δεν θα αρνηθούμε να καταθέσουμε προτάσεις που θα επιτρέπουν μια άμεση ανακούφιση πλατιών στρωμάτων του λαού από τις κατασχέσεις και τους πλειστηριασμούς, τα χρέη προς την εφορία και τις τράπεζες, την κατάλυση βασικών δικαιωμάτων και ελευθεριών, κοκ. Πρόκειται για μέτωπα πάλης στα οποία ήδη πρωτοστατεί το ΕΠΑΜ μαζί με άλλα κινήματα και δυνάμεις. Ανάλογες προτάσεις είχαμε καταθέσει και στις 8 Μαίου 2012, όταν ο κ. Τσίπρας κάλεσε όλες τις δυνάμεις σε διάλογο και αγνοήθηκαν επιδεικτικά. Στο βαθμό που μια αντμνημονιακή κυβέρνηση με κορμό τον ΣΥΡΙΖΑ δεχθεί άμεσα, πρακτικά και με συγκεκριμένο χρονοδιάγραμμα να υλοποιήσει προτάσεις, που αποτελούν ταυτόχρονα πάγια αιτήματα του λαού, αλλά και του κινήματος, τότε το ΕΠΑΜ θα στηρίξει κατά περίπτωση. Χωρίς ομως να συμμετάσχει σε κανενός είδους κυβερνητικό θώκο, ούτε να απεμπολίσει το δικαίωμα του στη ριζική κριτική της κυβέρνησης όσον αφορά τον συνολικό της προσανατολισμό, αλλά και την οργάνωση του λαού στη βάση των προταγμάτων του. Το ΕΠΑΜ θεωρεί καθήκον του να εξασφαλίσει μια “ανάσα” για τον λαό, ώστε να ανεβάσει το ηθικό του, να τον κάνει να πιστέψει στις δυνάμεις του για να προχωρήσει στο αναγκαίο επόμενο βήμα.

Πώς βλέπει τις συνεργασίες το ΕΠΑΜ

Ερώτηση: Γιατί δεν συνεργαστήκατε με άλλους που είναι επίσης κατά της ΟΝΕ όπως η Δραχή 5 αστέρων ή το Σχέδιο Β;  Επιδιώξατε συνεργασία;

Απάντηση: Το ΕΠΑΜ είναι η μόνη πολιτική δύναμη που διαρκώς υιοθετεί πρωτοβουλίες για κοινή δράση και συνεργασίες. Από ιδρύσεως. Δεν περιμέναμε τις εκλογές για να μας πιάσει η φούρια προκειμένου να αυξήσουμε τα κουκιά. Εδώ και πολλούς μήνες εξαντλήσαμε κάθε δυνατότητα συνευρεσης με όλες εκείνες τις δυνάμεις που αποδέχονται έστω την ιδέα της κοινής δράσης, ή της συνεργασίας. Το ΕΠΑΜ απορίπτει από θέση αρχής κάθε εκλογική συνεργασία, κάθε συνεργασία παραμονές των εκλογών, που δεν έχει οικοδομηθεί από πριν σε κοινούς αγώνες και δράσεις. Το Μέτωπο δεν είναι εκλογικός μηχανισμός, ούτε διεκδικεί απλά ένα καλύτερο ποσοστό στις εκλογές. Αγωνίζεται για την ενότητα του λαού και αυτή οικοδομείται με δυνάμεις που είναι υπαρκτές μέσα στην κοινωνία, μέσα στους αγώνες της για τα κοινά προβλήματα. Μόνο έτσι οικοδομούνται σχέσεις ειλικρίνειας και συμπόρευσης σε κοινούς στόχους. Το ΕΠΑΜ δεν αρνήθηκε ποτέ καμιά τέτοια συνεργασία. Δεν ζήτησε ποτέ προνομιακή μεταχείριση όπως π.χ. έκανε το κόμμα του κ. Κατσανέβα, ο οποίος αν και δεν ανταποκρίθηκε ποτέ σε καμιά από τις εκκλήσεις κοινής δράσης του ΕΠΑΜ, θυμήθηκε να κάνει πρόταση συνεργασίας μόνο στο παρά πέντε των εκλογών. Ούτε ζήτησε ποτέ να ταυτιστεί με τις επιλογές του καμιά άλλη δύναμη, όπως απαιτεί ο κ. Αλαβάνος προκειμένου να υπάρξει συνεργασία με το Σχέδιο Β.

Τι κόμμα είναι ο ΣΥΡΙΖΑ

Ερώτηση: Τα ζητήματα που θέτετε είναι κοντά στις απόψεις που έχει ο κ. Λαφαζάνης και το Αριστερό ρεύμα. Γιατί δε συνεργάζεστε μαζί τους ώστε να ισχυροποιήσετε αυτή τη συνιστώσα του ΣΥΡΙΖΑ;

Απάντηση: Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι ένα κόμμα που δεν αναγνωρίζει ότι η Ελλάδα έχει τεθεί υπό κατοχή, δεν αναγνωρίζει καν την κατάλυση της συνταγματικής έννομης τάξης για να επιβληθούν οι δεσμεύσεις των δανειστών. Αποδέχεται την απεμπόλιση της εθνικής κυριαρχίας μέσα από τις δανειακές συμβάσεις που απλά θέλει να επαναδιαπραγματευθεί. Σαν κόμμα δεν διαθέτει ούτε καν στοιχειώδη δημοκρατία, μιας και κυριαρχείται από έναν επαγγελματικό μηχανισμό στελεχών γύρω από έναν πρόεδρο που ασκεί δικτατορικές εξουσίες. Ενώ βασική του αναφορά δεν είναι ο λαός και η πατρίδα, αλλά η αριστερά, όπως την προσδιορίζει η ηγεσία του με βάση τις δικές της σκοπιμότητες. Επομένως ο ΣΥΡΙΖΑ δεν επιδιώκει να ενώσει τον λαό, αλλά να τον καθυποτάξει στα δικά του ιδεολογήματα. Ενδιαφέρεται μόνο για άγρα ψήφων και τίποτε περισσότερο. Με άλλα λόγια ο ΣΥΡΙΖΑ βρίσκεται στον αντίποδα όλων εκείνων που αντιπροσωπεύει τόσο σε επίπεδο προταγμάτων, οργανωτικής συγκρότησης, όσο και κοινωνικής αναφοράς το ΕΠΑΜ. Επομένως το Μέτωπο δεν θα μπορούσε να αποτελέσει “συνιστώσα” του ΣΥΡΙΖΑ και ούτε μπορεί σ’ ένα τέτοιο κόμμα να επικρατήσουν θέσεις και απόψεις που θα μπορούσαν να λειτουργήσουν υπέρ του λαού και της δημοκρατίας.

Αναρτήθηκε από ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΑΖΑΚΗΣ στις 3:37 μ.μ.

A REVOLTING PROOF OF THE CURRENT EU HYPOCRISY – “Between Freedom and Hate – The Lines Drawn by the ECHR” International Conference on the Prevention of Genocides

It is very appropriate that Mr Jagland gave this speech on 1 April, because this speech is truly a mighty celebration to hypocrisy, double standards and lies. It is also a revolting proof of the hideous, structural aphasia towards common sense, true righteousness and simple decency that this type of professionally “good people” seem to have.

The following speech must have been written for Mr Jagland by J.K Rowling herself. It is namely a very good fairy tale and unfortunately an excellent example of the very disturbing but still massive moral canyon between words and actions in this EU. It is actually right to even see it as an adult fairy tale due to its clear “political-pornographic” character.

With the very obvious US ad EU supported rise of nazi and fascist movement’s and parties in Europe, through their government’s economic and political neo-liberal strategies, their Goebbelian propaganda industry that still calls itself news-media and through their intelligence service’s dark and covert operations, in which racial, social and political violence are consciously being encouraged, promoted and provoked, this speech can’t be considered as anything else than a bizarre April fools joke. This is demagogy, goodwill-hunting. political pornography and deceiving, diplomatic “pole-dancing” on a very revolting level. It is humiliating to any human being with self respect who is aware of the, nowadays, open anti-democratic, totalitarian aims of this EU, to hear Mr Jagland talk and act as if he was the advocate of Peace and Righteousness in times when nazism has seized power in Ukraine by the EU- and US-promoted coup and when EU itself is taking part in war crimes, genocide and ethnic cleansing on a number of places around the world. EU have together with US turned against not only other parts of the world but also against a whole region (the south) of its own body and particularly against one of its own member states. Its neo-colonial, bankster protecting trends have turned an alleged debt crisis in Greece into a humanitarian crisis, in which clear ‘genocidal’ and ‘crimes against humanity’ policies can be detected. Mr Jagland did not mention the ongoing Greek tragedy or the Ukranian tragedy on 1 April and he is therefore just another “hypnotizer” putting the masses to sleep and by doing that he is insulting every sober citizens intelligence within this European “gulag” they still call a union.

Wouldn’t at least a comment on the still commonly published ‘hate-speeches’ and the ‘hate-articles’ about “Greeks” from the whole European media but mainly the German, English, Eastern European and Scandinavian media have been suitable to mention in such a speech, now when the population of Greece has gone from 11 millions in 2010 to 10 millions in 2014 and the average life-span has decreased with 15 years in the last 4 years?

I, as a Greek, a European citizen and as a free human, advice Mr Jagland to stand up for what these historic times, sheer common sense and the vast majority of the thinking citizens of Europe expects from him or anyone in his position, or to step down and leave his place to a more curageous Secretary General of the Council of Europe. Someone with integrity and self-respect enough to defend the real aims of the Article for Human Rights, one who dares to express the real European issues today and not just cowardly go along with the rise of nazi-policies while mumbling some nonsense mantras about tolerance,  human rights and freedom of speech. All this without a word about the obvious abuse of all democratic rights, trhe constitutions and even European law itself, in todays EU

I have inserted my “comments” to this rediculous diplomatic “pole-dance” as they occurred in my mind when I first read through this qualified nonsense. AV is short for “Athenianvoice”

 

Kosmas Loumakis

ATHENIANVOICE

____________________________________________________________

Brussels, 

Speech by Secretary General Thorbjørn Jagland

____________________________________________________________

Mr Thorbjørn Jagland is the 13th Secretary General of the Council of Europe. The Secretary General has the overall responsibility for the strategic management of the Organisation. Mr Jagland was elected in September 2009.

The former Prime Minister and Foreign Minister of Norway, Thorbjørn Jagland, aged 63, was also the President of the Storting (Norwegian Parliament) and the leader of the Norwegian Labour Party. He is currently the Chairman of the Norwegian Nobel Committee, which awards the Nobel Peace Prize.

_____________________________________________________________

 

Parliamentary Assembly Session April 2011Session de l'Assemblée parlementaire avril 2011

Dear Minister Reynders,
Lady Ashton,
Secretary General Ban Ki-Moon,
Chairman Dlamini-Zuma,
Your Excellencies and Distinguished Guests,

It is a privilege to be able to address you today.

Raphael Lemkin, the lawyer and Holocaust survivor once said: “It takes centuries and sometimes thousands of years to create a national culture, but genocide can destroy a culture instantly, like a fire can destroy a building in an hour.”

AV: Greece is over 6000 years old and EU have since 2010 started to consciously kill off its people and it is forcing them to migrate – 11 millions in 2010 and 10 millions in 2014.

We must therefore make sure the “never again” becomes an unshakable reality and not just an honourable declaration.

AV: Therefore your Norweigan Nobel-commitee decided to give the worst warmongers on the planet, such as Obama and your own employer, EU the Peace-price.

The danger is always there.

AV: Yeah, and the danger is especially present when nazis are rising to power under the support of EU and USA and a Goebellian propaganda machinery which is producing false reports and manufacturing fake NGO-videos in order to create consent and hide facts.

It is especially present in times of economic hardship such as the present.

AV: Who have engineered and launched that economic hardship in the first place?

Hatred is an essential prerequisite for genocide.

AV: So therefore the EU-media made sure to, over and over again, repeat obnoxious lies about us Greeks before introducing its genocidal policies against us. This did in fact spread hatred towards Greeks from certain central- and northern European folk groups and cultures. The same goes for Arabs (since decades) and now it is obviously time to defame the Russians. Anyone who dares to criticize and oppose EU and US policies in other words, or anyone that these two neo-colonial looting powers need to steal the land and the natural resources from.

This is why the Council of Europe is so committed to stamping out hate speech and tackling intolerance whilst at the same time defending free speech.

AV: You should speak to the publisher of, for example, the German magazine FOCUS or to Scheuble, Rehn, Barrosso, Rompay, Juncker and Merkel about this as well as all the rest of the bankster-elites runner boys and girls!

The Council of Europe was set up in the aftermath of World War II and very much in response to the horrors of the Holocaust.

To this day, the European Court of Human Rights continues to play a crucial role in condemning public expressions of anti-Semitism, racism and discrimination against minorities – which are contrary to the European Convention of Human Rights.

AV: Why is islamofobia not treated as anti-semitism, when it actually is exactly that and why do you, a well educated person, choose to insinuate that only Jews are semitic people? Otherwise you would condemn also the anti-semitism expressed against Arabs.

It would be highly appropriate to also add anti-hellenism and anti-mankind activities to this list, because those two in particular are hidden behind the whole neo-liberal agenda and indeed very much practiced and not only over the last few years. relevant article: Hellenism is in danger, humanity is in danger

Distinguished guests,

One of the most important questions faced by the Court is to assess the line between freedom of expression and hate speech or to determine the limits of freedom of expression.

AV: Oh. so that is why islamofobia and anti-semitism is treated so completely and entirely different from eachother by the entire European and western media? 

It is one of the key challenges of our time.

It is a difficult question.

AV: Not to decent and righteous people! Expressed words that are ment to harm are easy to detect for most, but  if the ECHR have difficulties to tell the difference there are fields of science and available expertice that Mr Jagland have chosen to ignore here. The question faced by the Court is not legal but behavioral in its core so the Court should consult the top behavioural and communication experts to draw these lines (ex. prof Marshall Rosenberg)

Take the case of Bingöl v. Turkey. The applicant, a politician, was convicted for a speech dealing with the history of the Kurdish people which contained vigorous criticism of the policies of the Turkish state.

He was convicted for having incited hatred.

But the Strasbourg Court found there had been no incitement to hatred because even if the speech had a hostile connotation, it did not incite violence or hatred. Moreover, it the speech was given in the context of a debate on a question of legitimate public interest.

AV: Does Julian Assange and Edward Snowden have freedom of speech and are the western media NOT silencing down the truth and completely ignoring critical voices against neo-liberalism and the neo-colonial anti-democratic aims of US and EU?

Attacks on persons through defamation, libel or incitement to discrimination may also justify state interventions to protect against hate speech.

AV: Isn’t the humiliating and isulting lies in western media about Greeks defamation or discriminating? Isn’t generalizing a whole people in order to purposly expose a whole people to hatred and hate violence defamation and efforts to spread hatred (Greeks in Germany, Holland and Denmark have been attacked and in a few cases got their businesses burnt)?

Another challenge for several member States is to draw the line between blasphemy and legitimate criticism of religion.

So where – and how – does the European Court of Human Rights draw the line?

AV: Obviously by waiting for orders and policy advices from the Bilderberg group and from other non-elected but powerful clubs of ruthless ‘puppeteers’. 

Before accepting a certain restriction, the Court will consider a variety of factors.

The most important issue is whether a statement incites racial or ethnic hatred and second, whether it incites violence.

Additional factors are also considered.

Many are linked to the circumstances in which the speech was made and its content. For example, if the speech was made with bad intent or delivered at a particularly sensitive moment.

AV: What if it is obvious that Mrs Merkels, Mr Scheubles, Mr Rhens and Mr Junckers insulting speeches was not only about a simple ‘bad intent’ but in fact it was a well planned public defaming, consent-shaping propaganda in order to prepare the opening for a proper economic, social, political, cultural and humanitarian attack on the Greek society and nation?

The Council of Europe is currently developing a new curriculum to guide judges and prosecutors when dealing with cases related to hate speech.

Dear Friends,

As the Court emphasized back in 1976, freedom of expression constitutes the right to “offend, shock or disturb.”

The Court made it clear that without this right it would be impossible to have a democratic society.

That being so, freedom of expression cannot be unlimited.

There are times when some forms of expression have to be prevented.

One such example is Holocaust denial.

AV: Why is not the continuous and ongoing war crimes and crimes against humanity that are committed against the Palestinian people and against Arabs in general such examples?

The Court has made clear that the negation of the Holocaust is one of the most serious forms of racial defamation and an incitement to hatred.

AV: And what is the negation of the ongoing Palestinian genocide or the Holocaust on Africans, Arabs, Native Americans and Asians?

There are many other examples.

Take the recent German case of Hizb Ut-Tahrir and Others from 2012.

This case concerned the prohibition of the activities of an Islamic association calling for the violent destruction of the state of Israel and for the killing of its inhabitants through suicide attacks against civilians.

AV: But for Knesset to keep on not just threatening but actually killing off Palestinians like stray dogs (as the settlers call them) and for the western media to look the other way at the same time is obviously completely fine.

The Court found that the applicant exercised his rights for purposes which were clearly contrary to the values of the Convention.

Or think back to a similar case of the Belgian parliamentarian and chairman of a nationalistic political party who distributed election leaflets bearing slogans such as “Stand up against the Islamification of Belgium” and “Send non-European job-seekers home.”

The applicant was convicted of incitement to racial discrimination and sentenced to community service and disqualified from holding parliamentary office for ten years.

AV: Why not for life? Will he change his character and basic mental state in ten years?

The Court found that these sanctions were justified.

Because the leaflets could have provoked feelings of distrust and even hatred towards foreigners.

When dealing with hate speech one of the most dangerous mistakes one can make is to think that they are just words.

AV: So what about among many others in mainly central and north Europe, the German magazine FOCUS and its general accusation-crusade against not only Greeks in Greece but against Greeks anywhere? It became OK for the German and the EU officials to talk about “Greeks” in general when explaining the crisis.

Let us never forget that genocide does not happen at the blink of an eye.

The minds of people have to be perverted to such a degree that it becomes the norm to deny the very right to existence to entire groups of the population.

AV: So what about the European insulting, propaganda and lies against Greeks that the German and the EU leaders launched through the European media?

We saw this in Nazi Germany.

We saw this in Srebrenica.

AV: But you choose to NOT see what goes on now in Athens and the rest of Greece or in Ukraine where EU has taken an active supportive role for the illegal nazi government and its massacring hordes. 

And, of course, we saw this in Rwanda twenty years ago.

AV: Was the Belgian prime minister or any official from the Belgian embassy ever held to account for that hideous Belgian-promoted genocide?

These tragedies demonstrated that hate speech and incitement to violence against a specific group of people is instrumental to creating an environment in which genocide can take place.

AV: Was it not Belgian interests and the EU-supported neo-colonial ‘programs’ that worked very hard to pour “gazoline” on the fire and who had a major role in this and who consciously took part in provoking and establishing that hatred?

In Rwanda, the killers often carried a weapon in one hand and a transistor radio tuned to a Hutu extremist radio station, in the other.

AV: And the millions of machetes used to slay almost one million humans in less than 11 weeks where imported by Europeans and the silence about this was complete in western main stream media.

The radio station broadcast the names, addresses and license plate numbers of Tutsi and moderate Hutu who were marked for extermination.

AV: And the entire western community and very much so the EU looked the other way and on the 10-year memorial day not a single western leader éxcept the Belgian prime minister where present in order to show respect to more than one million victims in three months… As a revolting additional assurance of the arrogance of the western leaders towards this genocide no one in the west held any silent minute for these people (compare with the global silent two minutes imposed by all western leaders on their people for 3 000 dead in N.Y on 9/11, 2001).

Hate speech, even without a clear call to violence, is extremely dangerous.

AV: So why are US and EU continuing to direct flaming, diplomatic hate speeches towards whole nations and whole people and why are they supporting nazist and fascist organizations and parties that use hate speeches as vulgar political tools?

It involves discrimination and even dehumanization, often of vulnerable groups in society.

That is why we must never shy away from our responsibility to combat hate speech.

AV: Sure, but in the name of righteousness, justice and common decency,.. deal with hate speeches against Greeks, Arabs, Africans and Asians NOW and in the same way you treat hate speeches against Jews and we will ALL feel very much safer and you will be at least a little bit more trustworthy. 

Distinguished guests,

This sad anniversary of the genocide in Rwanda reminds us that to make “never again” a reality we need effective international instruments and mechanisms.

AV: A good way to make “never again ” a reality would be to make the effort to hold to account ALL the true instigators and perpetrators of hatred equally from whatever religious or ideological sewer they happen to pop up from, western or eastern, christian or jewish or muslim. But unfortunatelly the true western violence instigators and atrocity provokers have never been held to account ever again since the Nürnberg-trials. The western establishment with your institution as their temple of trustworthyness, have always reacted as if these international instruments and mechanisms are there just to protect Jews and white Americans and Europeans but never ever Arabs, Africans, Native Americans or Asians unless they first sign horrendous slave contracts and criminal deals with western banks and businesses.

But above all we need political will and the courage to act.

AV: And you mean that you have that??

Let me finish with the words of Pierre Henri Teitgen, one of the founding fathers of the European Convention on Human Rights.

Speaking in 1949, a few years after the horrors of the Second World War, Teitgen said the following:

“Evil operates cunningly. One by one, freedoms are suppressed, in one sphere after another. Public opinion and the entire national conscience is asphyxiated … It is necessary to intervene before it is too late. A conscience must exist somewhere which will sound the alarm….”

AV: The entire awake and aware European population is saying these words today, so why do you fail to hear it today and why don’t you intervene in Ukraine and against the nazification of Europe?

The Council of Europe will always be that conscience.

AV: Sorry to be the one to tell you, but when nazism is rising to power in Europe and when a silent genocide is being committed by the EU against the Greeks, that conscience has long ago mutated into a disgraceful and barbaric support and assistance to the cruelest mass murderers of them all.

Thank you.

AV: zzzZZZzzz

 

Capitalists, Technocrats and Fanatics: The Ascent of a New Power Bloc

imagesAA

Introduction: The sweeping electoral victory of the Bharatiya Janata Party (BJP) in India is the latest expression of the world-wide advance of a new power bloc which promises to impose a New World Order harnessing ethno-religious fanaticism and narrowly trained technocrats to capitalist absolutism.

The far-right is no longer at the margins of western political discourse. It is center-stage. It is no longer dependent on contributions by local militants; it receives financing from the biggest global corporations. It is no longer dismissed by the mass media. It receives feature coverage, highlighting its ‘dynamic and transformative’ leadership.

Today capitalists everywhere confront great uncertainty, as markets crash and endemic corruption at the highest levels erode competitive markets. Throughout the world, large majorities of the labor force question, challenge and resist the massive transfers of public wealth to an ever reduced oligarchy. Electoral politics no longer define the context for political opposition.

Capitalism, neither in theory nor practice, advances through reason and prosperity. It relies on executive fiats, media manipulation and arbitrary police state intrusions. It increasingly relies on death squads dubbed “Special Forces” and a ‘reserve army’ of para-military fanatics.

The new power bloc is the merger of big business, the wealthy professional classes, upwardly mobile, elite trained technocrats and cadres of ethno-religious fanatics who mobilize the masses.

Capitalism and imperialism advances by uprooting millions, destroying local communities and economies, undermining local trade and production, exploiting labor and repressing social solidarity. Everywhere it erodes community and class solidarity.

Ethno-Religious Fanatics and Elite Technocrats

Today capitalism depends on two seemingly disparate forces. The irrational appeal of ethno-religious supremacists and narrowly trained elite technocrats to advance the rule of capital. Ethno-religious fanatics seek to promote bonds between the corporate-warlord elite and the masses, by appealing to their ‘common’ religious ethnic identities.

The technocrats serve the elite by developing the information systems, formulating the images and messages deceiving and manipulating the masses and designing their economic programs.

The political leaders meet with the corporate elite and warlords to set the political-economic agenda, deciding when to rely on the technocrats and when to moderate or unleash the ethno-religious fanatics.

Imperialism operates via the marriage of science and ethno-religious fanaticism- and both are harnessed to capitalist domination and exploitation.

India: Billionaires, Hindu Fascists and IT “Savants”

The election of Narendra Modi, leader of the BJP and long-time member of the Hindu fascist Rashtriya Swayamsevak Sangh (RSS) para-military organization was based on three essential components:

(1) Multi-billion rupee funding from corporate India at home and abroad.

(2) Thousands of upwardly mobile IT technocrats mounting a massive propaganda campaign.

(3) Hundreds of thousands of RSS activists spreading the “Hindutva” racist doctrine among millions of villagers.

The Modi regime promises his capitalist backers that he will “open India”– namely end the land reserves of the tribes, convert farmland to industrial parks, deregulate labor and environmental controls.

To the Brahmin elite he promises to end compensatory quotas for lower castes, the untouchables, the minorities and Muslims. For the Hindu fascists he promises more temples. For foreign capitalists he promises entry into all formerly protected economic sectors. For the US, Modi promises closer working relations against China, Russia and Iran… The BJP’s ethno-religious Hindu fanaticism resonates with Israel’s notion of a “pure”Jewish state. Modi and Netanyahu have longstanding ties and promise close working relations based on similar ethno-racist doctrines.

Turkey: The Transition to Islamic-Capitalist Authoritarianism

Turkey under the rule of Erdogan’s Justice and Development Party has moved decisively toward one-man rule: linking Islam to big capital and police state repression. Erdogan’s ‘triple alliance’ is intent on unleashing mega-capitalist projects, based on the privatization of public spaces and the dispossession of popular neighborhoods. He opened the door to unregulated privatization of mines, communications, banks – leading to exponential growth of profits and the decline of employment security and a rising toll of worker deaths. Erdogan has shed the mask of ‘moderate Islam’ and embraced the jihadist mercenaries invading Syria and legislation expanding religious prerogatives in secular life. Erdogan has launched massive purges of journalists, public officials, civil servants, judges and military officers. He has replaced them with ‘party loyalists’; Erdogan fanatics!

Erdogan has recruited a small army of technocrats who design his mega projects and provide the political infrastructure and programs for his electoral campaigns. Technocrats provide a development agenda that accommodates the foreign and domestic crony corporate elite.

The Anatolian Islamists, small and medium provincial business elite, form the mass base – mobilizing voters, by appealing to chauvinist and ethnocentric beliefs. Erdogan’s repressive, Islamist, capitalist regime’s embrace of the “free market” has been sharply challenged especially in light of the worst mining massacre in Turkish history: the killing of over 300 miners due to corporate negligence and regime complicity. Class polarization threatens the advance of Turkish fascism.

Israel and the “Jewish State”: Billionaires , Ethno-Religious Fanatics and Technocrats

Israel, according to its influential promoters in the US, is a ‘model democracy’. The public pronouncements and the actions of its leaders thoroughly refute that notion. The driving force of Israeli politics is the idea of dispossessing and expelling all Palestinians and converting Israel into a ‘pure’ Jewish state. For decades Israel, funded and colonized by the diaspora, have violently seized Palestinian lands, dispossessed millions and are in the process of Judaizing what remains of the remnant in the “Occupied Territories”.

The Israeli economy is dominated by billionaires. Its “society” is permeated by a highly militarized state. Its highly educated technocrats serve the military-industrial and ethno-religious elite. Big business shares power with both.

High tech Israeli’s apply their knowledge to furthering the high growth, military industrial complex. Medical specialists participate in testing the endurance of Palestinian prisoners undergoing torture (“interrogation”). Highly trained psychologists engage in psych-warfare to gain collaborators among vulnerable Palestinian families. Economists and political scientists, with advanced degrees from prestigious US and British universities (and ‘dual citizenship’) formulate policies furthering the land grabs of neo-fascist settlers. Israel’s best known novelist, Amos Oz condemned the neo-fascist settlers who defecate on the embers of burnt-out mosques.

Billionaire real estate moguls bid up house prices and rents “forcing” many “progressive” Israelies, who occasionally protest, to take the easy road of moving into apartments built on land illegally and violently seized from dispossessed Palestinians. ‘Progressives’ join neo-fascist vigilantes in common colonial settlements. Prestigious urbanologists further the goals of crude ethno-racist political leaders by designing new housing in Occupied Lands. Prominent social scientists trade on their US education to promote Mid-East wars designed by vulgar warlords. Building the Euro American Empire : Riff-Raff of the World Unite!

Empire building is a dirty business. And while the political leaders directing it, feign respectability and are adept at rolling out the moral platitudes and high purposes, the ‘combatants’ they employ are a most unsavory lot of armed thugs, journalistic verbal assassins and highly respected international jurists who prey on victims and exonerate imperial criminals.

In recent years Euro-American warlords have employed “the scum of the slaughterhouse” to destroy political adversaries in Libya, Syria and the Ukraine.

In Libya lacking any semblance of a respectable middle-class democratic proxy, the Euro-American empire builders armed and financed murderous tribal bands, notorious jihadist terrorists, contrabandist groups, arms and drug smugglers. The Euro-Americans counted on a pocketful of educated stooges holed up in London to subdue the thugs, privatize Libya’s oil fields and convert the country into a recruiting ground and launch pad for exporting armed mercenaries for other imperial missions.

The Libyan riff-raff were not satisfied with a paycheck and facile dismissal: they murdered their US paymaster, chased the technocrats back to Europe and set-up rival fiefdoms. Gadhafi was murdered, but so went Libya as a modern viable state. The arranged marriage of Euro-American empire builders, western educated technocrats and the armed riff-raff was never consummated. In the end the entire imperial venture ended up as a petty squabble in the American Congress over who was responsible for the murder of the US Ambassador in Benghazi.

The Euro-American-Saudi proxy war against Syria follows the Libyan script. Thousands of Islamic fundamentalists are financed, armed, trained and transported from bases in Turkey, Jordan, Saudi Arabia, Iraq and Libya to violently overthrow the Bashar Assad government in Syria. The world’s most retrograde fundamentalists travel to the Euro-American training bases in Jordan and Turkey and then proceed to invade Syria, seizing towns, executing thousands of alleged ‘regime loyalists’ and planting car bombs in densely populated city centers.

The fundamentalist influx soon overwhelmed the London based liberals and their armed groups.

The jihadist terrorists fragmented into warring groups fighting over the Syrian oil fields. Hundreds were killed and thousands fled to Government controlled regions. Euro-US strategists, having lost their original liberal mercenaries, turned toward one or another fundamentalist groups. No longer in control of the ‘politics’ of the terrorists, Euro-US strategists sought to inflect the maximum destruction on Syrian society. Rejecting a negotiated settlement, the Euro-US strategists turned their backs on the internal political opposition challenging Assad via presidential elections.

In the Ukraine, the Euro-Americans backed a junta of servile neo-liberal technocrats, oligarchical kleptocrats and neo-Nazis, dubbed Svoboda and the Right Sector. The latter were the “shock troops” to overthrow the elected government, massacre the federalist democrats in Odessa and the eastern Ukraine, and back the junta appointed oligarchs serving as “governors”.

The entire western mass media white-washed the savage assaults carried out by the neo-Nazis in propping up the Kiev junta. The powerful presence of the neo-fascists in key ministries, their strategic role as front line fighters attacking eastern cities controlled by pro-democracy militants, establishes them as central actors in converting the Ukraine into a military outpost of NATO. Euro-America Empire Building and the Role of Riff-Raff

Everywhere the Euro-American imperialists choose to expand – they rely on the ‘scum of the earth’: tribal gangs in Libya, fundamentalist terrorists in Syria, neo-Nazis in the Ukraine.

Is it by choice or necessity? Clearly few consequential democrats would lend themselves to the predatory and destructive assaults on existing regimes which Euro-US strategists design. In the course of imperial wars, the local producers, workers, ordinary citizens would “self-destroy”, whatever the outcome. Hence the empire builders look toward ‘marginal groups’, those with no stake in society or economy. Those alienated from any primary or secondary groups. Footloose fundamentalists fit that bill – provided they are paid, armed and allowed to carry their own ideological baggage. Neo-Nazis hostile to democracy have no qualms about serving empire builders who share their ideological hostility to democrats, socialists, federalists and culturally ‘diverse’ societies and states. So they are targeted for recruitment by the empire builders.

The riff-raff consider themselves ‘strategic allies’ of the Euro-American empire builders. The latter, however, have no strategic allies – only strategic interests. Their tactical alliances with the riff-raff endure until they secure control over the state and eliminate their adversaries. Then the imperialist seek to demote, co-opt, marginalize or eliminate their ‘inconvenient’ riff-raff allies. The falling out comes about when the fundamentalists and neo-Nazis seek to restrict capital, especially foreign capital and impose restrictions on imperial control over resources and territory. At first the empire builders seek ‘opportunists’ among the riff-raff, those willing to sacrifice their ‘ideals’ for money and office. Those who refuse are relegated to secondary positions distant from strategic decision-making or to remote outposts. Those who resist are assassinated or jailed. The disposal of the riff-raff serves the empire on two counts. It provides the client regime with a fig leaf of respectability and disarms western critics targeting the extremist component of the junta.

The riff-raff, however, with arms, fighting experience and financing, in the course of struggle, gains confidence in its own power. They do not easily submit to Euro-US strategies. They also have ‘strategic plans’ of their own, in which they seek political power to further their ideological agenda and enrich their followers.

The riff-raff, want to ‘transition’ from shock troops of empire into rulers in their own right. Hence the assaults on the US embassy in Libya, the assassination of Euro-American proxies in Syria, Right Sector riots against the Kiev junta.

Conclusion

A new power bloc is emerging on a global scale. It is already flexing its muscles. It has come to power in India, Turkey, Ukraine and Israel. It brings together big business, technocrats and ethno-religious fascists. They promote unrestrained capitalist expansion in association with Euro-American imperialism.

Scientists, economists, and IT specialists design the programs and plans to realize the profits of local and foreign capitalists. The ethno-fascists mobilize the ‘masses’ to attack minorities and class organizations threatening high rates of returns.

The Euro-Americans contribute to this ‘new power bloc’ by promoting their own ‘troika’ made up of ‘neo-liberal clients’, fundamentalists and neo-Nazis to overthrow nationalist adversaries. The advance of imperialism and capitalism in the 21st century is based on the harnessing of the most advanced technology and up-to-date media outlets with the most retrograde political and social leaders and ideologies.

source

________________________________________________________________

About James Petras

He is the author of more than 62 books published in 29 languages, and over 600 articles in professional journals, including the American Sociological Review, British Journal of Sociology, Social Research, and Journal of Peasant Studies. He has published over 2000 articles in nonprofessional journals such as the New York Times, the Guardian, the Nation, Christian Science Monitor, Foreign Policy, New Left Review, Partisan Review, TempsModerne, Le Monde Diplomatique, and his commentary is widely carried on the internet.

His publishers have included Random House, John Wiley, Westview, Routledge, Macmillan, Verso, Zed Books and Pluto Books. He is winner of the Career of Distinguished Service Award from the American Sociological Association’s Marxist Sociology Section, the Robert Kenny Award for Best Book, 2002, and the Best Dissertation, Western Political Science Association in 1968. His most recent titles include Unmasking Globalization: Imperialism of the Twenty-First Century (2001); co-author The Dynamics of Social Change in Latin America (2000), System in Crisis (2003), co-author Social Movements and State Power (2003), co-author Empire With Imperialism (2005), co-author)Multinationals on Trial (2006).

He has a long history of commitment to social justice, working in particular with the Brazilian Landless Workers Movement for 11 years. In 1973-76 he was a member of the Bertrand Russell Tribunal on Repression in Latin America. He writes a monthly column for the Mexican newspaper, La Jornada, and previously, for the Spanish daily, El Mundo. He received his B.A. from Boston University and Ph.D. from the University of California at Berkeley.

________________________________________________________________

%d bloggers like this: