Daily Archives: February 26, 2014

Παρηγοριά στον άρρωστο μέχρι να βγει η ψυχή του!

Λογότυπο ΕΠΑΜ

Η Ελλάδα επιστρέφει στην ανάπτυξη. Με τον τίτλο αυτό συνοδεύονται οι προβλέψεις της Ευρωπαϊκής Επιτροπής και του Όλι Ρεν για την Ελλάδα. Σε συνέντευξη Τύπου στο Στρασβούργο (25/2), ο Φιλανδός επίτροπος δήλωσε ότι η Κομισιόν αναθεωρεί επί τα βελτίω τις προβλέψεις της για τον συνολικό ρυθμό ανάπτυξης το 2014 και προβλέπει +1,2% για την ευρωζώνη (έναντι αρνητικού προσήμου το 2013) και +1,5% για το σύνολο της ΕΕ. Σημείωσε ωστόσο ότι η ανάπτυξη στην ΕΕ παραμένει «εύθραυστη».

Όσο για την Ελλάδα, προβλέπεται θετικός ρυθμός ανάπτυξης +0,6% μέσα στο 2014 για πρώτη φορά μετά από έξι συνεχή χρόνια ύφεσης. Μάλιστα το 2015 η οικονομική ανάπτυξη στην Ελλάδα θα φτάσει το +2,9%, σύμφωνα πάντα με τις νέες προβλέψεις της Κομισιόν.

Μιλώντας στους δημοσιογράφους ο Όλι Ρεν σημείωσε ότι για το 2014 η Ελλάδα έχει επιτύχει πλεόνασμα στο ισοζύγιο συναλλαγών για πρώτη φορά από την καθιέρωση της σχετικής στατιστικής το 1948, ενώ τόνισε ότι «αναμένεται» να επιτύχει και πρωτογενές πλεόνασμα στον κρατικό προϋπολογισμό (για την επιβεβαίωση του οποίου προφανώς αναμένει και ο ίδιος τα επίσημα στοιχεία της Eurostat, που θα δημοσιοποιηθούν πιθανότατα στα τέλη Απριλίου). Και πάει λέγοντας.

Οι προβλέψεις που πάντα και ανελλιπώς διαψεύδονται.

Βέβαια, αν ήμασταν σοβαρή χώρα με ελεύθερη και δημοκρατική πληροφόρηση, η είδηση αυτή θα περνούσε στα ψηλά και μάλιστα με έντονα ειρωνικά σχόλια σε βάρος όσων έχουν το απερίγραπτο θράσος να παίρνουν στα σοβαρά τέτοιες προβλέψεις. Ο λόγος είναι απλός. Καμιά, μα καμιά από τις προβλέψεις της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, τουλάχιστον κατά τη διάρκεια της σημερινής κρίσης, δεν έχει επαληθευθεί. Ναι, καλά ακούσατε. Καμιά πρόβλεψη δεν έχει επαληθευθεί, αλλά αυτό δεν ενοχλεί κανέναν από όλους αυτούς που είτε λόγω σκοπιμότητας, είτε λόγω ηλιθιότητας ζητωκραυγάζουν για όσα προβλέπει ο ανεκδιήγητος Όλι Ρεν και το επιτελείο του.

Για του λόγου το αληθές, ας θυμίσουμε ορισμένες μόνο πτυχές από το ρεκόρ αστοχίας που δέρνει τις προβλέψεις της Ευρωπαϊκής Επιτροπής. Την άνοιξη του 2008 η ΕΕ δημοσιεύει προβλέψεις που μιλούσαν για «ανθεκτική άνοδο στο πρόσωπο των αντιξοοτήτων», όσο αφορά στην ευρωζώνη. Ενώ για την ελληνική οικονομία είχε την εξαιρετικά άστοχη, όπως αποδείχτηκε, πρόβλεψη ότι «η οικονομική ανάπτυξη αναμένεται να επιβραδυνθεί κατά το χρονικό ορίζοντα των προβλέψεων, με το πραγματικό ΑΕΠ να αυξάνεται σε μόλις κάτω από το 3 ½% τόσο το 2008 όσο και το 2009.» (σ. 69) Το δημόσιο χρέος προβλεπόταν να πέσει κατά το 2009 στο 90% του ΑΕΠ.

Σ’ όλη την έκθεση προβλέψεων οι συντάχτες της καυχιόνταν για το πώς οι οικονομίες της ζώνης του ευρώ μπορούσαν να επιδεικνύουν τέτοια ανθεκτικότητα σε σχέση με τα άλλα ανεπτυγμένα κέντρα της παγκόσμιας οικονομίας. Μιλάμε για σαΐνια!

Και πάμε στις προβλέψεις του φθινοπώρου του 2009. Να θυμίσουμε ότι η παγκόσμια οικονομία είχε ήδη υποστεί το παγκόσμιο κραχ το φθινόπωρο του 2008 με όλες τις οικονομίες να παρουσιάζουν αρνητικά πρόσημα, ενώ η Ελλάδα είχε ήδη εμφανίσει τον εκρηκτικό συνδυασμό ύφεσης και χρέους. Ωστόσο, στις προβλέψεις της η ΕΕ έλεγε ότι «η οικονομία της ΕΕ ανακάμπτει σταδιακά από τη βαθιά ύφεση», ενώ για την Ελλάδα διαπίστωνε τα εξής: «Έχοντας βιώσει μια δεκαετία έντονης οικονομικής ανάπτυξης 4% κατά μέσο όρο, η ελληνική οικονομία εισήλθε σε μια φάση ύφεσης το 2009.» (σ. 92). Παρ’ όλα αυτά προέβλεπαν – το φθινόπωρο του 2009 – ότι «οι προοπτικές είναι για το πραγματικό ΑΕΠ να παραμένει σχεδόν σταθερό το 2010, προτού ανακάμψει ελαφρώς το 2011.» Δηλαδή; Εκτιμούσαν συρρίκνωση της ελληνικής οικονομίας το 2009 κατά -1,1%, το 2010 κατά -0,3%, ενώ ελαφρά ανάκαμψη κατά 0,7% το 2011. Πέτυχαν διάνα!

Πάμε ένα χρόνο αργότερα, το φθινόπωρο του 2010 και η ΕΕ συνεχίζει με προκλητική συνέπεια το ίδιο σερί ανόητων προβλέψεων σκοπιμότητας. Για την ευρωζώνη και εν μέσω μιας συνεχιζόμενης ύφεσης εκτιμούσε ότι η «ανάκαμψη προοδεύει»! Ενώ για την Ελλάδα που είχε ήδη υποστεί το πρώτο της μνημόνιο και υπό επίσημη κηδεμονία και ελεγχόμενη χρεοκοπία έπαιρνε με ορμή την κατιούσα έγραφε: «Μετά την κλιμάκωση της κρίσης χρέους την άνοιξη του 2010 και τη δημιουργία του τριετούς προγράμματος οικονομικής προσαρμογής, η Ελλάδα εξέδωσε περιεκτικά μέτρα δημοσιονομικής εξυγίανσης. Αυτά αναμένεται να έχουν αρνητική επίδραση στην εγχώρια ζήτηση το 2010 και το πρώτο εξάμηνο του 2011. Ωστόσο, η επιτυχής και αξιόπιστη προσπάθεια δημοσιονομικής προσαρμογής θα πρέπει να τονώσει την εμπιστοσύνη και να βελτιώσει την ψυχολογία. Το όφελος σε αξιοπιστία αναμένεται να αντισταθμίσει το οικονομικό κόστος της προσαρμογής και να οδηγήσει στην έναρξη της ανάκαμψης κατά το δεύτερο εξάμηνο του 2011.» (σ. 87)

Τι μας έλεγε τότε η ΕΕ; Ότι λόγω της έξαρσης της κρίσης χρέους που αδυνατούσε η ίδια να προβλέψει έξη μήνες νωρίτερα – έστω κι αν γραφικοί σαν κι εμένα την είχαν προβλέψει και αναλύσει τουλάχιστον από τις αρχές του 2009 – οδηγήθηκε η χώρα σε μια προσαρμογή που μόνο και μόνο από την πιστή εφαρμογή της συνταγής θα αποκατασταθεί η αξιοπιστία και θα οδηγήσει σε ανάκαμψη το δεύτερο εξάμηνο του 2011. Έτσι προέβλεπαν πτώση του ΑΕΠ κατά -4,2% το 2010, -3,0% το 2011 και άνοδο το 2012 κατά 1,1%!

Εκεί βέβαια που οι προβλέψεις έσπαγαν κάθε ρεκόρ ήταν στο χρέος. «Το χρέος θα αυξηθεί από 126 ¾% του ΑΕΠ το 2009 σε το 156% του ΑΕΠ το 2012,» ήταν η πρόβλεψη! Bullocks, όπως λένε κι οι Βρετανοί.

Την άνοιξη του 2011, δηλαδή στις αρχές του δεύτερου εξαμήνου που η ΕΕ είχε προβλέψει ανάκαμψη, η έκθεση προβλέψεών της έλεγε για την Ελλάδα: «Για τρίτη συνεχόμενη χρονιά, η οικονομική δραστηριότητα αναμένεται να μειωθεί. Το πραγματικό ΑΕΠ αναμένεται να μειωθεί περαιτέρω κατά 3,5% το 2011 – κυρίως λόγω της βαριάς μεταφοράς επιδράσεων που προέρχονται από το 2010 – ενώ η ανάπτυξη αναμένεται να ανακτήσει θετικό πρόσημο μόνο στα τελευταία τρίμηνα του έτους, ή αργότερα, με την ανάκαμψη να αποκτά δυναμική μετά 2012.» (σ. 105)

Οι προβλέψεις και πάλι εντυπωσιακές για την αστοχία τους. Το 2010 εκτιμούσε η ΕΕ ότι η πτώση του ΑΕΠ θα φτάσει στα -4,5%, το 2011 θα συνεχιστεί κατά -3,5%, ενώ το 2012 προβλεπόταν άνοδος κατά 1,1%! Όσο για το δημόσιο χρέος αυτό προβλεπόταν να φτάσει τα 142,8% το 2010, το 157,7% το 2011 και 166,1% το 2012.

Τελικά το φθινόπωρο του 2012, πάλι οι προβλέψεις της ΕΕ για την Ελλάδα ήταν οι εξής: «Τα δεδομένα του Σεπτεμβρίου των προσωρινών εθνικών λογαριασμών επιβεβαιώνουν ότι η ελληνική οικονομία παραμένει σε βαθιά ύφεση. Το ΑΕΠ μειώθηκε σε ετήσια βάση κατά 6,3% κατά το δεύτερο τρίμηνο, ενώ μετά από μια πτώση κατά 6,5% το πρώτο τρίμηνο, η ετήσια μείωση εκτιμάται στο 6,0% το 2012 ως σύνολο. Η συρρίκνωση αυτή αναμένεται να επεκταθεί στο 2013, το έκτο έτος της ύφεσης, με τις κινητήριες δυνάμεις της να παραμένουν σε γενικές γραμμές αμετάβλητες.» (σ. 65)

Και η ΕΕ προβλέπει για άλλη μια φορά ότι η ύφεση μπορεί να συνεχίζεται αλλά τον μεθεπόμενο χρόνο θα υπάρξει ανάκαμψη: «Το σημείο καμπής της ύφεσης αναμένεται το δεύτερο εξάμηνο του 2013, η οποία θα οδηγήσει σε μέτρια αύξηση του ΑΕΠ κατά 0,6% το 2014.» Ενώ για την ανεργία προέβλεπε: «Η αγορά εργασίας αναμένεται να επιδεινωθεί το 2013 και να ανακάμψει με αργούς ρυθμούς στη συνέχεια, με το ποσοστό ανεργίας γύρω στο 22% το 2014.» Το 2013 εκτιμούσε ότι η ανεργία θα έφτανε σε ετήσια βάση το 24%.

Δυο μέτρα και δυο σταθμά

Θα μπορούσαμε να γεμίσουμε σελίδες επί σελίδων με τις ανόητες και παντελώς αστήριχτες προβλέψεις της ΕΕ, που φαίνεται να προέρχονται από την κοιλιά του Βούδα. Ούτε μετά από τέτοια σερί αποτυχιών θα περίμενε κανείς να παίρνει στα σοβαρά το τι λένε οι προβλέψεις της ΕΕ. Εκτός βέβαια από τους ηλίθιους και όσους διατελούν σε διατεταγμένη υπηρεσία.

Ποια είναι η μόνιμη δικαιολογία της αποτυχίας των προβλέψεων της ΕΕ; Καλά το μαντέψατε. Οι διεφθαρμένοι Έλληνες που δεν έδιναν σωστά στοιχεία, αλλά και το γεγονός ότι δεν εφαρμόζουν πιστά το πρόγραμμα προσαρμογής. Το γεγονός ότι οι προβλέψεις της ΕΕ δεν βγήκαν ποτέ σωστές για ολόκληρη την ευρωζώνη, δεν πρέπει να σας ανησυχεί. Οι διεφθαρμένοι γραφειοκράτες των Βρυξελλών θεωρούν όλους τους λαούς ως διεφθαρμένους και άξιους περιφρόνησης.

Αξίζει μόνο να σημειώσουμε ότι ο κ. Όλι Ρεν στην συνέντευξή του σχετικά με τις προβλέψεις του επιτελείου του, επέμεινε σε κάτι που έχει πολύ ενδιαφέρον για εμάς. Για μία ακόμη φορά, ο Όλι Ρεν εστίασε την προσοχή του στον χαμηλό πληθωρισμό της ευρωζώνης, ο οποίος κινείται τώρα σε μηνιαία επίπεδα του 0,8%, τονίζοντας ότι «στηρίζει την ιδιωτική κατανάλωση, γιατί αυξάνει το διαθέσιμο εισόδημα»! Η διαπίστωση αυτή είναι τουλάχιστον ανόητη, γιατί η πτώση τιμών στην ευρωζώνη οφείλεται πρωτίστως στην έλλειψη αγοραστικής δύναμης, δηλαδή διαθέσιμου εισοδήματος του πληθυσμού.

Ο λόγος που δήλωσε τέτοια ανοησία είναι για να απαντήσει στην ανησυχία πολλών εντός και εκτός ευρωζώνης που φοβούνται την πιθανότητα αποπληθωρισμού. Θέλησε να διαβεβαιώσει ότι παρά την σημαντική πτώση του δείκτη τιμών, δεν πρόκειται να οδηγήσει σε αποπληθωρισμό, δηλαδή σε αρνητικό δείκτη τιμών.

Η διαβεβαίωση είναι το ίδιο σοβαρή και έγκυρη, όσο σοβαρός και έγκυρος είναι ο ίδιος ο Όλι Ρεν. Αλλού είναι το θέμα μας. Γιατί τέτοια ανησυχία μην τυχόν και πέσει σε παγίδα αποπληθωρισμού η ευρωζώνη, ενώ για την Ελλάδα, αλλά και για την Κύπρο που έχουν ήδη βρεθεί σ’ αυτή την κατάσταση δεν φαίνεται να ενοχλούνται; Αντίθετα χρησιμοποιούν τα αποπληθωρισμένα στοιχεία, αλλά και την κατάρρευση της ενεργούς εσωτερικής ζήτησης της ελληνικής οικονομίας όπως αυτή εκδηλώνεται στο εξωτερικό ισοζύγιο ως θετικές εξελίξεις; Γιατί δυο μέτρα και δυο σταθμά;

Ο λόγος είναι απλός. Έχουν ξεγράψει την Ελλάδα και την Κύπρο. Δεν τους καίγεται καρφί για το τι θα απογίνουν. Βέβαια κανένας έχων σώας τας φρένας και νουνεχής στα οικονομικά δεν θα θριαμβολογούσε με τα συμπτώματα μιας οικονομίας καθώς η ύφεσή της έχει μετατραπεί στην χειρότερη κρίση αποπληθωρισμού που έχει βιώσει ποτέ στην ιστορία της. Μόνο αδίστακτοι οικονομικοί δολοφόνοι και όρνια που επωφελούνται πτωμάτων μπορούν να θεωρούν θετική μια τέτοια εξέλιξη. Μιας κι ο αποπληθωρισμός είναι ο καλύτερος τρόπος για να απαξιωθεί παντελώς το σύνολο των δημόσιων και ιδιωτικών περιουσιακών στοιχείων μιας οικονομίας λίγο πριν διαλυθεί εξ ων συνετέθη.

Να γιατί η παγίδα αποπληθωρισμού για μια χώρα υπό καθεστώς εξάρτησης και δημοσιονομικής κατοχής, όπως είναι η Ελλάδα, οδηγεί πάντα σε πόλεμο. Ο πόλεμος είναι η τελική φάση, το έσχατο μέσο μιας διαδικασίας αποπληθωρισμού όπου σπρώχνεται σκόπιμα μια χώρα – όπως γίνεται με την Ελλάδα και την Κύπρο – προκειμένου να επωφεληθούν τα κοράκια και οι γύπες της διεθνούς επενδυτικής κοινότητας από την ολοκληρωτική απαξίωση ακόμη και της εδαφική της επικράτειας.

Το γεγονός ότι ο Ευρωπαϊκός καθεστωτικός τύπος μαζί με τους Ευρωπαίους Επιτρόπους μιλάνε για νέο πακέτο «διάσωσης» τραπεζών και Ελλάδας μετά τις ευρωεκλογές με ακόμη πιο αυστηρούς όρους επιτήρησης και κηδεμονίας σε μια χώρα υπό πρωτοφανή γενικευμένη κατάρρευση, θα αρκούσε για να ξυπνήσει στους πιο οξυδερκείς από εμάς συλλογικές αναμνήσεις πολεμικής καταστροφής. Όμως μην ανησυχείτε. Οι περισσότεροι θα μείνουν στις διαβεβαιώσεις των αρπακτικών ότι δεν επιθυμούν το θάνατο του θηράματος που έχουν ήδη στα δόντια τους και θα συνεχίσουν να ζουν σε νιρβάνα μέχρι να ανάψουν οι φωτιές σε κάποια από τις παραμεθόριες περιοχές.

Για όλους εμάς τους υπόλοιπους που ξέρουμε καλύτερα, τα ένστιχτα επιβίωσης και η λογική δεν μας έχουν προδώσει, ξέρουμε τι να κάνουμε. Οργάνωση, οργάνωση και πάλι οργάνωση. Το Μέτωπο καλείται να δώσει με αφορμή αυτές τις ευρωεκλογές ίσως την πιο κρίσιμη πολιτική του μάχη πριν βρεθούμε όλοι μας να μάθουμε πώς στην πράξη δένεται το ατσάλι μέσα στην ίδια την φωτιά. Εγώ είμαι έτοιμος. Εσείς;

Αναρτήθηκε από ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΑΖΑΚΗΣ στις 12:42 μ.μ.

Advertisements

Η Ουκρανία υπό διάλυση με εντολή των ΗΠΑ-ΕΕ και όργανο την άνοδο της φασιστικής ακροδεξιάς

Λογότυπο ΕΠΑΜ

Αν θέλετε να μάθετε ποιος ενισχύει με κάθε τρόπο την άνοδο της φασιστικής και ναζιστικής ακροδεξιάς στην Ευρώπη, δεν έχετε παρά να κοιτάξετε το τι συμβαίνει αυτή την στιγμή στην Ουκρανία. Τόσο οι ΗΠΑ, όσο και η Γερμανία με την κάλυψη της Ευρωπαϊκής Ένωσης, χρηματοδότησαν αδρά την επανεμφάνιση στην Ουκρανία της 14ης μεραρχίας Waffen SS που είχε συγκροτηθεί κατά την διάρκεια της εισβολής των Γερμανών ναζί στην Σοβιετική Ένωση από Ουκρανούς ναζί εθνικιστές.

Αυτή η ορδή βαρβάρων που έμεινε στα ιστορικά χρονικά του 2ου παγκοσμίου πολέμου με την ονομασία Ουκρανικά SS, συμμετείχε σε μαζικές εκκαθαρίσεις άμαχου πληθυσμού, σε εκατοντάδες ολοκαυτώματα χωριών σαν το Δίστομο πρώτα και κύρια στην ίδια την Ουκρανία, αλλά και στην Λευκορωσία. Η αγριότητα με την οποία έδρασαν ξεπέρασε σε πολλές περιπτώσεις κι αυτήν των συντρόφων τους εκ Γερμανίας.

Γι’ αυτό άλλωστε και δικαίως καταδικάστηκε η δράση της όχι μόνο από τον κόκκινο στρατό και τους παρτιζάνους που δρούσαν στα μετόπισθεν των χιτλερικών, αλλά και από τους δυτικούς συμμάχους. Όποιος συλλαμβανόταν με διακριτικά αυτής της μονάδας στελνόταν απευθείας σε στρατοδικείο και αντιμετώπιζε το εκτελεστικό απόσπασμα για αποτρόπαια εγκλήματα εναντίον αμάχων.

Η προϊστορία της σημερινής αναμέτρησης

Αυτή η ορδή δεν ήταν η μόνη. Η Ουκρανική Γαλικία με κύρια πόλη το Λβόφ υπήρξε ιστορικά η ανατολική περιοχή του βασιλείου της Γαλικίας, το οποίο έως τον 1ο παγκόσμιο πόλεμο ήταν προσαρτημένο στην Αυστροουγγρική αυτοκρατορία. Η Αυστροουγγαρία είχε προσαρτήσει την Γαλικία κατά την διάρκεια του διαμελισμού του βασιλείου της Πολωνίας κατά τον 18ο αιώνα. Επειδή όμως στην περιοχή της Γαλικίας το καθεστώς εκμετάλλευσης και καταπίεσης υπήρξε σχετικά πιο ήπιο σε σύγκριση με το τσαρικό καθεστώς, πολλοί Πολωνοί μαζί με άλλες εθνικές και θρησκευτικές μειονότητες μετεγκαταστάθηκαν στην περιοχή προκειμένου να γλυτώσουν από τα τσαρικά πογκρόμ που γίνονταν σε τακτική βάση.

Οι οίκος των Αψβούργων της Αυστρίας επέτρεψε αυτήν μετεγκατάσταση στην προσαρτημένη Γαλικία κι έτσι η περιοχή έγινε ένα μεγάλο μίγμα διαφορετικών πληθυσμών από άποψη θρησκευτική, εθνολογική, γλωσσική, κοκ. Οι Πολωνοί εθνικιστές διεκδικούσαν την Γαλικία για λογαριασμός τους. Κι επειδή οι Αυστριακοί θέλησαν να αντισταθμίσουν την δράση τους ενίσχυσαν με κάθε τρόπο τον Ουκρανικό εθνικισμό ως αντίπαλο δέος. Έναν Ουκρανικό εθνικισμό με έντονη Γερμανική αναφορά. Πολύ γρήγορα η Γαλικία έγινε πεδίο αναμέτρησης του Πολωνικού και Ουκρανικού εθνικισμού με πληθυσμό να βιώνει εθνικιστικές εκκαθαρίσεις προκειμένου τα αντίπαλα στρατόπεδα να πετύχουν μια «καθαρότητα» κατά τα δικά τους εθνολογικά πρότυπα.

Στις 23 Ιουνίου 1917 ιδρύεται η Ουκρανία ως μέρος αρχικά της Ρωσικής Δημοκρατίας, όπου λίγους μήνες πριν, τον Φεβρουάριο, ο Ρωσικός λαός είχε ανατρέψει τον τσάρο. Μετά την ανατροπή της προσωρινής κυβέρνησης στην Πετρούπολη από τους μπολσεβίκους στις 7 Νοεμβρίου (25 Οκτωβρίου με το Ιουλιανό ημερολόγιο) του 1917 και το πέρασμα όλης της εξουσίας στα Σοβιέτ, δημοσιεύεται στις 15 (2) Νοεμβρίου του ίδιου έτους η Διακήρυξη των δικαιωμάτων των Λαών της Ρωσίας, όπου αναγνωριζόταν «το δικαίωμα των λαών της Ρωσίας στην ελεύθερη αυτοδιάθεσή τους, έως του σημείου της απόσχισης και της δημιουργίας ενός ανεξάρτητου κράτους.» Λίγες ημέρες μετά, δηλαδή στις 20 (7) Νοεμβρίου, η Ουκρανική Κεντρική Ράντα με έδρα το Κίεβο ανακήρυσσε την Ουκρανική Λαϊκή Δημοκρατία.

Η Ουκρανία ιδρύεται σαν ανεξάρτητο κράτος

Στις 22 (9) Ιανουαρίου του 1918 η Ουκρανική Κεντρική Ράντα δημοσιεύει την Διακήρυξη της Ανεξαρτησίας της Ουκρανίας με βάση την οποία ιδρυόταν η Λαϊκή Δημοκρατία της Ουκρανίας με σοσιαλιστικές αναφορές και προτάγματα, αλλά με ευθέως εχθρική προς τους μπολσεβίκους. Με την συνθήκη του Μπρεστ-Λιτόφσκ, που υπογράφηκε ανάμεσα κυρίως στην Γερμανία και την σοβιετική Ρωσία στις 3 Μαρτίου 1918, η Ουκρανία περνά υπό τον έλεγχο της Γερμανικής αυτοκρατορίας. Για πρώτη φορά και με σκοπό να ενισχυθούν τα πιο ακραία εθνικιστικά στοιχεία στην Ουκρανία, η Γερμανία πιέζει την Αυστρία να παραδώσει την ανατολική Γαλικία στον έλεγχο των Ουκρανών εθνικιστών.

Με την άμεση βοήθεια των Γερμανών και Αυστριακών στις 24-26 Απριλίου 1918, ο Κοζάκος αταμάνος Παύλο Σκοροπάντσκι ανατρέπει την Κεντρική Ράντα και επιβάλει στυγνή δικτατορία. Η κρεμάλα και οι εκτελέσεις μπαίνουν στην ημερήσια διάταξη. Όλα τα παλιά προνόμια της αριστοκρατίας αποκαθίστανται. Παραστρατιωτικές ομάδες συγκροτούνται για να κάψουν τα χωριά που αντιστέκονται και να σκορπίσουν την τρομοκρατία στον πληθυσμό. Με την συνθηκολόγηση της Γερμανίας και της Αυστρίας, το καθεστώς Σκοροπάντσκι ανατρέπεται τον Δεκέμβριο του 1918.

Επανιδρύεται η Λαϊκή Δημοκρατία της Ουκρανίας με νέα Κεντρική Ράντα όπου γρήγορα επικράτησε ο Σίμον Πετλιούρα, ο οποίος βρήκε την ευκαιρία να επιβληθεί με την υποστήριξη των Γάλλων που αποβιβάστηκαν τον Νοέμβριο του 1918 στην Οδησσό για να καταλάβουν το κενό που άφηνε η συνθηκολόγηση των Γερμανών.

Η Ουκρανική Ράντα συμμετέχει στον επεμβατικό πόλεμο 19 χωρών εναντίον της σοβιετικής Ρωσίας, που διευθύνεται από την Αντάντ. Όμως οι απανωτές ήττες και η εντεινόμενη λαϊκής δυσαρέσκεια, οδηγούν την Ράντα – μετά από υπόδειξη της Γαλλίας και της Αγγλίας – να συνάψει συμμαχία με την Πολωνία του δικτάτορα Πιλδούσκι τον Απρίλιο του 1920 προκειμένου να συνεχιστεί ο πόλεμος εναντίον της σοβιετικής Ρωσίας.

Στις 18 Μαρτίου 1921 υπογράφεται η συμφωνία ειρήνης της Ρίγας ανάμεσα στην Πολωνία και την σοβιετική Ρωσία με βάση την οποία η Γαλικία, που είχε περάσει με την συνθήκη του Μπρεστ-Λιτόφσκ στην κυριότητα της Ουκρανίας, προσαρτάται στην πρώτη. Από τότε και μέχρι τον 2ο παγκόσμιο πόλεμο οι Πολωνοί εφάρμοσαν άγριες εκκαθαριστικές επιχειρήσεις εναντίον του ντόπιου πληθυσμού που αρνήθηκε να θεωρήσει τον εαυτό του Πολωνό, όπως επίσης και εναντίον όποιου αντιτάχθηκε στον διαμελισμό της περιοχής σε λατιφούντια υπέρ των Πολωνών αριστοκρατών.

Η εμφάνιση των ναζί εθνικιστών της Ουκρανίας

Στα 1929 φέρεται να ιδρύεται στην Ουκρανική Γαλικία η Οργάνωση Ουκρανών Εθνικιστών (ΟΟΕ), η οποία απαρτίζεται κυρίως από οπαδούς της ατομικής τρομοκρατίας και της παραστρατιωτικής δράσης. Η ιδεολογία τους κυμαινόταν από μια ακραία εθνικιστική φυλετική αντίληψη για την καθαρότητα του Ουκρανικού αίματος, έως ανοιχτά φασιστικές και ναζιστικές αντιλήψεις. Έως την έναρξη της εισβολής των Γερμανών ναζί εναντίον της ΕΣΣΔ στις 22 Ιουνίου του 1941, η συγκεκριμένη οργάνωση είχε επικεντρωθεί σε πογκρόμ εναντίον των Πολωνών, των Ρώσων, των Εβραίων και γενικά εναντίον οποιουδήποτε δεν είχε «καθαρό» αίμα Ουκρανού, αφενός και αφετέρου, σε ατομικές πράξεις τρομοκρατίας εναντίον του Πολωνικού κατεστημένου.

Στην προετοιμασία της ναζιστικής επίθεσης εναντίον της Πολωνίας, αλλά και κατά την διάρκειά της, η ΟΟΕ βοήθησε ιδιαίτερα με πράξεις δολιοφθοράς και απόπειρες δολοφονίας. Το γεγονός αυτό οικοδόμησε άριστες σχέσεις ανάμεσα στους Ουκρανούς εθνικιστές και τους Γερμανούς ναζί. Μάλιστα οι δεύτεροι για να εξασφαλίσουν την συνεργασία των δεύτερων, τους είχαν υποσχεθεί να παραδώσουν υπό την κυριαρχία τους ολόκληρη την υπό Πολωνική κατοχή Γαλικία. Κάτι όμως που δεν έγινε καθότι μεσολάβησε η συνθήκη Ρίμπεντροφ-Μόλοτοφ τον Σεπτέμβριο του 1939 με βάση την οποία αναγνωριζόταν από την ναζιστική Γερμανία η κυριαρχία της ΕΣΣΔ στην περιοχή της Γαλικίας που είχε προσαρτήσει η Πολωνία από την Ουκρανία το 1921.

Ωστόσο, η συνεργασία της ΟΟΕ δεν διακόπηκε με τους ναζί. Αντίθετα εντάθηκε καθώς χρησιμοποιήθηκε από τους ναζί ως Πέμπτη Φάλαγγα εναντίον των σοβιετικών στο έδαφος της Δυτικής Ουκρανίας. Κι επομένως όπως ήταν φυσικό με την ναζιστική εισβολή στην ΕΣΣΔ, η ΟΟΕ βρήκε την ευκαιρία να ανακηρύξει στις 30 Ιουνίου 1941 το Ουκρανικό Κράτος με έδρα το Λβοφ, πρωτεύουσα της Ουκρανικής Γαλικίας και επικεφαλής τον Στέπαν Μπαντέρα.

Αυτή η Πράξη Διακήρυξης αναφέρει ανάμεσα στα άλλα και τα εξής: «Το νεοσυσταθέν ουκρανικό κράτος θα συνεργαστεί στενά με την Εθνικοσοσιαλιστική Μεγάλη Γερμανία, υπό την ηγεσία του ηγέτη Αδόλφου Χίτλερ που διαμορφώνει μια νέα τάξη πραγμάτων στην Ευρώπη και τον κόσμο και βοηθά τον Ουκρανικό Λαό να απαλλαγεί από την κατοχή της Μόσχας. Ο Ουκρανικός Επαναστατικός Λαϊκός Στρατός, ο οποίος έχει συσταθεί στην ουκρανική γη, θα συνεχίσει να αγωνίζεται μαζί με την Συμμαχικό Γερμανικό Στρατό εναντίον της κατοχής από την Μόσχα για ένα κυρίαρχο και ενωμένο κράτος, όπως και για μια νέα τάξη πραγμάτων σε όλο τον κόσμο.»

Αν και το νέο Ουκρανικό Κράτος ήταν καθαρόαιμα ναζιστικό, οι Γερμανοί ναζί είχαν άλλα σχέδια για την Ουκρανία. Την ήθελαν σιτοβολώνα του Γερμανικού 4ου Ράιχ πλημμυρισμένη από Γερμανούς εποίκους. Κι επομένως δεν αναγνώρισαν το νεοσύστατο κράτος παρά μόνο όταν ήταν πλέον αργά γι’ αυτούς, το 1944 όταν ήταν πλέον σε άτακτη υποχώρηση μπροστά στον κόκκινο στρατό. Παρ’ όλα αυτά η ΟΟΕ λειτούργησε ως το πολιτικό λίκνο των Ουκρανικών SS και βοήθησε τα μέγιστα στην στρατολόγηση από τους Γερμανούς ναζί τακτικών και άτακτων τμημάτων εθελοντών που πολέμησαν στο πλευρό τους και διακρίθηκαν όσοι λίγες μονάδες των SS σε αγριότητες εναντίον των λαών της Ουκρανίας, της Λευκορωσίας, της Πολωνίας, της Τσεχίας, της Σλοβενίας και της Αυστρίας.

Τα υπολείμματα των μονάδων αυτών αφού μετονομάστηκαν σε 1η μεραρχία του Ουκρανικού Εθνικού Στρατού φρόντισαν να παραδοθούν στους αγγλοαμερικανούς στις 10 Μαΐου 1945. Οι Αμερικανοί φυγάδευσαν τόσο τους Ουκρανούς ναζί, αλλά και τους Γερμανούς ναζί αξιωματικούς της μεραρχίας και φρόντισαν να τους απαλλάξουν από τις αμέτρητες κατηγορίες για εγκλήματα πολέμου και κυρίως εναντίον των αμάχων στις περιοχές που έδρασαν. Με τον τρόπο αυτό ανέστησαν την παλιά ΟΟΕ και την χρησιμοποίησαν ως μέσο στρατολόγησης και εκπαίδευσης προβοκατόρων που συχνά στάλθηκαν για σαμποτάζ και υπονομευτική δράση στην σοβιετική Ουκρανία.

Η Ουκρανία μετά την διάλυση της ΕΣΣΔ

Όταν η ΕΣΣΔ διαλύθηκε και η Ουκρανία πέρασε στα χέρια της πρώην κομματικής ολιγαρχίας που εν μία νυχτί μετατράπηκαν σε «δημοκράτες» και μετέτρεψαν την χώρα σε δικό τους οικόπεδο. Κι όπως έγινε παντού στον πρώην υπαρκτό σοσιαλισμό, οι πρώην κομματικοί συνεργάστηκαν με τους παλιούς αντιφρονούντες πράκτορες της Δύσης προκειμένου να λεηλατήσουν όσο δεν έπαιρνε τις χώρες που κληρονομούσαν ελέω κομματικής απολυταρχίας. Έτσι έγινε και στην Ουκρανία, η οποία το 1993 εισήλθε στην τροχιά του ΔΝΤ για να καταρρεύσει ολοκληρωτικά η κοινωνική συνοχή της χώρας και η οικονομία της να συντριβεί.

Αρχιτέκτονας της καταστροφής ο Βίκτορ Γιουσένκο, πρώτος διοικητής της ανεξάρτητης κατά τα δυτικά πρότυπα νεοσύστατης κεντρικής τράπεζας της Ουκρανίας. Ο Γιούσενκο ως επικεφαλής της Κεντρικής Τράπεζας ήταν υπεύθυνος για την απορρύθμιση του εθνικού νομίσματος στο πλαίσιο της «θεραπείας σοκ» που επιβλήθηκε από το ΔΝΤ τον Οκτώβριος 1994. Το αποτέλεσμα; Η τιμή του ψωμιού αυξήθηκε εν μία νυκτί κατά 300%. Η τιμή της ηλεκτρικής ενέργειας εκτοξεύθηκε κατά 600%. Τα μέσα μαζικής μεταφοράς κατά 900%. Το βιοτικό επίπεδο καταρρακώθηκε. Οι μισθοί έως το 1998 υποχώρησαν κατά 75% σε σχέση με το 1991.

Τον Νοέμβριο του 1994, η Παγκόσμια Τράπεζα έστειλε διαπραγματευτές για να εξετάσουν την αναμόρφωση της γεωργίας της Ουκρανίας. Με την απελευθέρωση του εμπορίου (η οποία ήταν μέρος του οικονομικού πακέτου από το ΔΝΤ), τα πλεονάσματα σιτηρών από τις ΗΠΑ και η “επισιτιστική βοήθεια” λειτούργησαν ως ντάμπινγκ στην εγχώρια αγορά, συμβάλλοντας στην αποσταθεροποίηση μιας από τα μεγαλύτερες και πιο παραγωγικές οικονομίες του κόσμου σε σιτάρι, (π.χ. συγκρίσιμη με εκείνη των μεσοδυτικών πολιτειών των ΗΠΑ).

Μέχρι το 1998, η απελευθέρωση της αγοράς των σιτηρών είχε ως αποτέλεσμα τη μείωση της παραγωγής των σιτηρών κατά 45% σε σχέση με το επίπεδο του 1986-1990. Η κατάρρευση της κτηνοτροφικής παραγωγής, σε πουλερικά και γαλακτοκομικά προϊόντα ήταν ακόμη πιο δραματική.

Η σωρευτική μείωση του ΑΕΠ ως αποτέλεσμα του οικονομικού πακέτου και των «διαρθρωτικών μεταρρυθμίσεων» του ΔΝΤ ήταν πάνω από 60% την περίοδο1992-1995. Πρόκειται για πρόσκαιρες αναγκαίες θυσίες προκειμένου η Ουκρανία να αποκτήσει ένα μέλλον λαμπρό, έλεγαν και ξανάλεγαν τα στελέχη του ΔΝΤ. Ενώ την αποτυχία του «οικονομικού πακέτου» την χρέωναν, που αλλού, στους διεφθαρμένους πολιτικούς ηγέτες της Ουκρανίας.

Το 1999 μετά από αφόρητες πιέσεις της Ουάσινγκτον ο διοικητής της κεντρικής τράπεζας Γιουσένκο διορίζεται πρωθυπουργός της Ουκρανίας. Μετά το διορισμό του, ο Γιούσενκο έθεσε αμέσως σε κίνηση ένα ευρύτατο πρόγραμμα πτώχευσης των περισσοτέρων βιομηχανικών επιχειρήσεων της χώρας, υπό την αιγίδα του ΔΝΤ. Προσπάθησε επίσης να υπονομεύσει το διμερές εμπόριο πετρελαίου και φυσικού αερίου μεταξύ Ρωσίας και Ουκρανίας για λογαριασμό του ΔΝΤ, το οποίο είχε απαιτήσει ότι οι εν λόγω συναλλαγές να πραγματοποιούνται σε δολάρια ΗΠΑ και όχι με ανταλλαγή εμπορευμάτων.

Η καταστροφή της βιομηχανικής υποδομής της χώρας και των εμπορευματικών της ανταλλαγών με τον κύριο εμπορικό της εταίρο, την Ρωσία, οδήγησε στην κορύφωση της μαζικής μετανάστευσης του Ουκρανικού πληθυσμού, αλλά και να «διαφημιστεί» η Ουκρανία στην Δύση διαμέσου του πιο φημισμένου εξαγωγικού είδους της, τις Ουκρανέζες που κατά μυριάδες έπεφταν θύματα του εμπορίου λευκής σαρκός.

Ο Γιουσένκο πολύ σύντομα αντιμετώπισε δυσκολίες στο να παραμείνει πρωθυπουργός, μιας και οι πολιτικές γενικού ξεπουλήματος που εφάρμοζε κατ’ επιταγή της Δύσης, η απόλυτη διαφθορά που αντιπροσώπευε στον τρόπο διακυβέρνησης, αλλά και το πλήρες ξεχαρβάλωμα της χώρας που συνοδευόταν συχνά και με προκλήσεις προς την Ρωσία, έκαναν την λαϊκή οργή να διογκώνεται.

Έτσι οι εκλογές του 2004 ήταν κόλαφος γι’ αυτόν και την κλίκα του. Προκειμένου να παραμείνει στην εξουσία οργανώθηκε εκ μέρους των ΗΠΑ και της ΕΕ η λεγόμενη «πορτοκαλί επανάσταση». Η Μόσχα απάντησε με την άρση των επιδοτήσεων της για τις τιμές του φυσικού αερίου, αλλά η πορτοκαλί κυβέρνηση δεν μπορούσε να στηριχθεί στους δυτικούς συμμάχους της προκειμένου να βοηθήσουν ώστε να πληρώσει τις ανεβασμένες τιμές της αγοράς.

Το γεγονός αυτό μαζί με το ξεπούλημα της χώρας που γενικεύτηκε στοίχισε τελικά τις εκλογές στην πορτοκαλί κυβέρνησης. Τις προεδρικές εκλογές του 2010 τις κέρδισε ο Βίκτορ Γιανουκόβιτς, ένας τυπικός πολιτικός του διεφθαρμένου κατεστημένου, ο οποίος προκειμένου να διαχειριστεί την ογκούμενη λαϊκή οργή και την κατάρρευση της χώρας από τις ορέξεις της Δύσης, αναγκάστηκε να στραφεί ανατολικά προς την Ρωσία.

Οι ναζί στην υπηρεσία των ΗΠΑ και της ΕΕ

Στις 21 Νοεμβρίου 2013, η κυβέρνηση παραιτείται από την υπογραφή της συμφωνίας σύνδεσης που είχε προταθεί από την Ευρωπαϊκή Ένωση. Η αντιπολίτευση αντιδρά με διαδηλώσεις στο Κίεβο και στο δυτικό τμήμα της χώρας, οι οποίες παίρνουν γρήγορα μια εξεγερσιακή εμφάνιση. Ζητά έκκληση για πρόωρες προεδρικές και βουλευτικές εκλογές και αρνείται να σχηματίσει κυβέρνηση όταν προσεγγίζεται από τον Πρόεδρο Γιανουκόβιτς όταν ο πρωθυπουργός παραιτείται. Οι εκδηλώσεις αυτές βαφτίστηκαν Euromaidan, πριν Eurorevolution, από Radio Free Europe, το οποίο λειτουργεί από το Στέιτ Ντιπάρτμεντ.

Από πρώτη ματιά, η κίνηση φαίνεται να είναι μια προσπάθεια για να οργανωθεί μια δεύτερη «Πορτοκαλί Επανάσταση.» Όμως, την 1η Ιανουαρίου 2014, η δύναμη στο δρόμο αλλάζει χέρια. Το ναζιστικό κόμμα «Ελευθερία» διοργανώνει πυρσοφορία στο Κίεβο στη μνήμη του Stepan Bandera, του ναζί εθνικιστή ηγέτη ο οποίος συμμάχησε με τους Ναζί εναντίον των Σοβιετικών. Και τον οποίο ο λατρευτός της Δύσης Γιουσένκο θέλησε παραμονές της πτώσης του να χρίσει εθνικό ήρωα της Ουκρανίας, εισπράττοντας τις αντιδράσεις της μεγαλύτερης μερίδας των συμπατριωτών του, καθώς και πολλών εβραϊκών, πολωνικών και ρωσικών οργανώσεων. Στην πορεία συμμετείχαν πάνω από 15.000 ναζί με σβάστικες και σύμβολα των παλιών Ουκρανικών SS. Από τότε, η πρωτεύουσα έχει καλυφθεί με αντισημιτικά συνθήματα και η τρομοκρατία επικρατεί εναντίον όποιου θεωρείται «παρείσακτος» ή «φιλορώσος» από τους ναζί.

Η οργάνωση αυτή των ναζί έγινε με χρήματα από τις πρεσβείες των ΗΠΑ και της Γερμανίας κύρια, ενώ οργάνωσαν πρώτα την κατάληψη του Λβοφ προκειμένου να εξασφαλίσουν την ελεύθερη δίοδο με την Δύση για προμήθειες χρήματος, όπλων και κάθε λογής εφοδίων. Σήμερα στους δρόμους του Κιέβου αντιπαρατίθενται με την παραπαίουσα κυβέρνηση τα αναβιωμένα Ουκρανικά SS με εκπαίδευση, οπλισμό και χρήματα από Γερμανία, ΗΠΑ και Ευρωπαϊκή Ένωση. Οι προθέσεις των επιτελείων της «δημοκρατικής» Δύσης δεν είναι πια ένα απλό coup d’etat. Επιζητούν την ολοκληρωτική διάλυση της Ουκρανίας, το κομμάτιασμά της έτσι ώστε να μην μπορέσει ξανά ο λαός της να διαφύγει του ελέγχου της.

Ήδη στο Κίεβο και αλλού δρουν ένοπλες ομάδες ναζί και ειδικά εκπαιδευμένοι κομμάντος της Δύσης, βετεράνοι από τους «εμφυλίους» της Συρίας και της Λιβύης με σκοπό να μην επιτρέψουν στις δυνάμεις καταστολής της Ουκρανικής κυβέρνησης να πάρουν το πάνω χέρι. Κι έτσι οι δρόμοι βάφονται με αίμα αθώων. Από την άλλη η κυβέρνηση της Ουκρανίας φαίνεται ανίκανη να αντιμετωπίσει μια τέτοια κατάσταση που γρήγορα κλιμακώνεται σε ανοιχτή στρατιωτική επέμβαση με στήριξη έξωθεν.

Οι ένοπλες δυνάμεις της χώρας έχουν προ πολλού διαλυθεί από την προηγούμενη «πορτοκαλί επανάσταση» και τα «οικονομικά πακέτα» του ΔΝΤ, ώστε να μην είναι σε θέση τώρα να αντισταθούν στην ένοπλη διάλυση της χώρας. Αφήστε που πολλοί πρώην και νυν στρατιωτικοί έχουν ανακαλύψει ότι είναι άκρως επικερδές να πολεμάς από τις γραμμές των σύγχρονων Ουκρανικών SS.

Η απειλή στο «μαλακό υπογάστριο» της Ρωσίας

Με όλα αυτά η Ουκρανία τείνει να μετεξελιχθεί σε βασικό διάδρομο επίθεσης εναντίον της Ρωσίας. Η επικράτηση των ναζί στην Ουκρανία θα σημάνει όχι μόνο το τέλος της ίδιας της Ουκρανίας, αλλά και την απαρχή επιχειρήσεων ένοπλης διείσδυσης στην παραμεθόριο της Ρωσίας. Όπως ακριβώς συνηθίζουν να κάνουν οι ΗΠΑ στη Συρία, στο Ιράν και γενικά σε όποια χώρα σκοπεύουν να την τυλίξουν στις φλόγες ενός τεχνητού εμφυλίου. Μ’ αυτή την έννοια σήμερα στην Ουκρανία τόσο οι ναζί, όσο και τα μεγάλα αφεντικά τους σε Ουάσιγκτον, Βερολίνο και Βρυξέλλες πασχίζουν να πάρουν την ρεβάνς για την ήττα της στρατιάς του φον Πάουλους, η οποία τελικά δεν κατόρθωσε να αποκόψει την Ρωσία από τις ενεργειακές πηγές του Καυκάσου.

Πέρα από το γεγονός ότι αυτές οι εξελίξεις μυρίζουν από μακριά γενικευμένο πόλεμο, το ερώτημα είναι το εξής: πόσο απέχει η Ελλάδα από το να γευτεί κι αυτή την συνταγή της Ουκρανίας στο ίδιο το έδαφός της; Σε μια κατάσταση κατάρρευσης κοινωνικής και οικονομικής ανάλογης μ’ αυτήν της Ουκρανίας; Πόσο απέχει;

Δημοσιεύτηκε στο Χωνί, 23/2/2014

Αναρτήθηκε από ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΑΖΑΚΗΣ στις 9:26 π.μ.

A New Cold War? Ukraine Violence Escalates, Leaked Tape Suggests U.S. Was Plotting Coup

untitledAA

Stephen Cohen, professor emeritus of Russian studies and politics at New York University and Princeton University talking with journalists of democracy now February 20, 2014

Transcript from video (min. 11:45 – 35:14)

JUAN GONZÁLEZ: A short-lived truce has broken down in Ukraine as street battles have erupted between anti-government protesters and police. Last night, the country’s embattled president and the opposition leaders demanding his resignation called for a truce and negotiations to try to resolve Ukraine’s political crisis. But the truce only lasted a few hours. The last three days have been the bloodiest period of Ukraine’s 22-year post-Soviet history. Over 50 people have died, including at least 21 today. The truce ended today when armed protesters attempted to retake Independence Square. Both sides have accused the other of using live ammunition. A Ukrainian paramedic described the chaotic scene.

UKRAINIAN PARAMEDIC: [translated] Some bodies are at the concert hall. Some are at the barricades. Now there are maybe around 15 or 20 dead. It is hard to count, as some are carried away, others are resuscitated. Now, as far as I know, three dead people are at the city hall, and two more dead are at the main post office. There are so many at the concert hall that we didn’t even take them.

AMY GOODMAN: The Ukrainian parliament, Rada, and Cabinet buildings have reportedly been evacuated because of fears they could be stormed by protesters. The street clashes are occurring while the Ukrainian president, Viktor Yanukovych, is meeting with the foreign ministers from Germany, Poland and France.

The Obama administration stepped up pressure on the Ukrainian government Wednesday by announcing a visa ban on 20 members of the Ukrainian government. The U.S. is also threatening to place sanctions on the Ukrainian government.

The protests began in late November after President Yanukovych reversed his decision to sign a long-awaited trade deal with the European Union, or EU, to forge stronger ties with Russia instead.

To talk more about the latest in Ukraine, we’re joined by Stephen Cohen, professor emeritus of Russian studies and politics at New York University and Princeton University. His most recent book, Soviet Fates and Lost Alternatives: From Stalinism to the New Cold War, is now out in paperback. His latest piece in The Nation is called “Distorting Russia: How the American Media Misrepresent Putin, Sochi and Ukraine.”

So, talk about the latest, Professor Cohen.

STEPHEN COHEN: Where do you want me to begin? I mean, we are watching history being made, but history of the worst kind. That’s what I’m telling my grandchildren: Watch this. What’s happening there, let’s take the big picture, then we can go to the small picture. The big picture is, people are dying in the streets every day. The number 50 is certainly too few. They’re still finding bodies. Ukraine is splitting apart down the middle, because Ukraine is not one country, contrary to what the American media, which speaks about the Ukraine and the Ukrainian people. Historically, ethnically, religiously, culturally, politically, economically, it’s two countries. One half wants to stay close to Russia; the other wants to go West. We now have reliable reports that the anti-government forces in the streets—and there are some very nasty people among them—are seizing weapons in western Ukrainian military bases. So we have clearly the possibility of a civil war.

And the longer-term outcome may be—and I want to emphasize this, because nobody in the United States seems to want to pay attention to it—the outcome may be the construction, the emergence of a new Cold War divide between West and East, not this time, as it was for our generation, in faraway Berlin, but right on the borders of Russia, right through the heart of Slavic civilization. And if that happens, if that’s the new Cold War divide, it’s permanent instability and permanent potential for real war for decades to come. That’s what’s at stake.

One last point, also something that nobody in this country wants to talk about: The Western authorities, who bear some responsibility for what’s happened, and who therefore also have blood on their hands, are taking no responsibility. They’re uttering utterly banal statements, which, because of their vacuous nature, are encouraging and rationalizing the people in Ukraine who are throwing Molotov cocktails, now have weapons, are shooting at police. We wouldn’t permit that in any Western capital, no matter how righteous the cause, but it’s being condoned by the European Union and Washington as events unfold.

JUAN GONZÁLEZ: And when you say the Western countries who bear some responsibility, in what sense do they bear responsibility? I mean, clearly, there’s been an effort by the United States and Europe ever since the collapse of the Soviet Union to pull the former Soviet states into their economic sphere, but is that what you’re talking about?

STEPHEN COHEN: I mean that. I mean that Moscow—look at it through Moscow’s eyes. Since the Clinton administration in the 1990s, the U.S.-led West has been on a steady march toward post-Soviet Russia, began with the expansion of NATO in the 1990s under Clinton. Bush then further expanded NATO all the way to Russia’s borders. Then came the funding of what are euphemistically called NGOs, but they are political action groups, funded by the West, operating inside Russia. Then came the decision to build missile defense installations along Russia’s borders, allegedly against Iran, a country which has neither nuclear weapons nor any missiles to deliver them with. Then comes American military outpost in the former Soviet republic of Georgia, which led to the war of 2008, and now the West is at the gates of Ukraine. So, that’s the picture as Moscow sees it. And it’s rational. It’s reasonable. It’s hard to deny.

But as for the immediate crisis, let’s ask ourselves this: Who precipitated this crisis? The American media says it was Putin and the very bad, though democratically elected, president of Ukraine, Yanukovych. But it was the European Union, backed by Washington, that said in November to the democratically elected president of a profoundly divided country, Ukraine, “You must choose between Europe and Russia.” That was an ultimatum to Yanukovych. Remember—wasn’t reported here—at that moment, what did the much-despised Putin say? He said, “Why? Why does Ukraine have to choose? We are prepared to help Ukraine avoid economic collapse, along with you, the West. Let’s make it a tripartite package to Ukraine.” And it was rejected in Washington and in Brussels. That precipitated the protests in the streets.

And since then, the dynamic that any of us who have ever witnessed these kinds of struggles in the streets unfolded, as extremists have taken control of the movement from the so-called moderate Ukrainian leaders. I mean, the moderate Ukrainian leaders, with whom the Western foreign ministers are traveling to Kiev to talk, they’ve lost control of the situation. By the way, people ask—excuse me—is it a revolution? Is it a revolution? A much abused word, but one sign of a revolution is the first victims of revolution are the moderates. And then it becomes a struggle between the extreme forces on either side. And that’s what we’re witnessing.

AMY GOODMAN: Let’s go to the Ukrainian opposition leader, Arseniy Yatsenyuk, who admitted earlier today the opposition does not have full control of protesters in Independence Square.

ARSENIY YATSENYUK: The only chance to do it is to stop the riot police, to stop the protesters, to impose a DMZ, like demilitarized zone, and to move this conflict from the streets to the Parliament.

REPORTER 1: Parts of the protesters are out of control?

ARSENIY YATSENYUK: No one—I would be very frank, that the government doesn’t control the riot police, and it’s very difficult for the opposition to control Maidan. And there are a number of forces who are uncontrolled. This is the truth.

REPORTER 2: So, Ukraine is in chaos now.

ARSENIY YATSENYUK: Ukraine is in a big mess.

AMY GOODMAN: That’s Ukrainian opposition leader Arseniy Yatsenyuk. Professor Cohen?

STEPHEN COHEN: A moderate.

AMY GOODMAN: Let’s go—

STEPHEN COHEN: Who wants to be president.

AMY GOODMAN: Let’s go to President Obama. He’s in Mexico for the big Mexico-Canada-U.S. summit talking about Ukraine.

PRESIDENT BARACK OBAMA: With regard to Ukraine, along with our European partners, we will continue to engage all sides. And we continue to stress to President Yanukovych and the Ukrainian government that they have the primary responsibility to prevent the kind of terrible violence that we’ve seen, to withdraw riot police, to work with the opposition to restore security and human dignity, and move the country forward. And this includes progress towards a multi-party, technical government that can work with the international community on a support package and adopt reforms necessary for free and fair elections next year. Ukrainians are a proud and resilient people who have overcome extraordinary challenges in their history, and that’s a pride and strength that I hope they draw on now.

AMY GOODMAN: That’s President Obama in Mexico, Professor Cohen.

STEPHEN COHEN: What are you asking me to comment on?

AMY GOODMAN: Your response to his response.

STEPHEN COHEN: To what he just said? Shame. Shame. He is saying that the responsibility for restoring peace is on the Ukrainian government, and it should withdraw its security forces from the streets. But let me ask you, if in Washington people throwing Molotov cocktails are marching on Congress—and these people are headed for the Ukrainian Congress—if these people have barricaded entrance to the White House and are throwing rocks at the White House security guard, would President Obama withdraw his security forces? This is—this is—and do you know what this does? And let’s escape partisanship here. I mean, lives are at stake. This incites, these kinds of statement that Obama made. It rationalizes what the killers in the streets are doing. It gives them Western license, because he’s not saying to the people in the streets, “Stop this, stop shooting policemen, stop attacking government buildings, sit down and talk.” And the guy you had on just before, a so-called moderate leader, what did he just tell you? “We have lost control of the situation.” That’s what I just told you. He just confirmed that.

So what Obama needs to say is, “We deplore what the people in the streets are doing when they attack the police, the law enforcement official. And we also don’t like the people who are writing on buildings ‘Jews live here,’” because these forces, these quasi-fascist forces—let’s address this issue, because the last time I was on your broadcast, you found some guy somewhere who said there was none of this there. All right. What percent are the quasi-fascists of the opposition? Let’s say they’re 5 percent. I think they’re more, but let’s give them the break, 5 percent. But we know from history that when the moderates lose control of the situation, they don’t know what to do. The country descends in chaos. Five percent of a population that’s tough, resolute, ruthless, armed, well funded, and knows what it wants, can make history. We’ve seen it through Europe. We’ve seen it through Asia. This is reality. And where Washington and Brussels are on this issue, they won’t step up and take the responsibility.

JUAN GONZÁLEZ: Well, even in most recent history, whether you look at Libya or whether you look at the situation in Syria, where those presidents warned that there were extremist elements inside a broader popular movement that were eventually going to gain control, this seems like a replay in terms of what’s going on here in the Ukraine of a popular movement, but yet a very, very, as you say, right-wing movement—not only a right-wing movement, but a fascist movement with a history. Ukraine has had a history of a fascist movement going back to the days of Nazi Germany.

STEPHEN COHEN: Let’s go to real heresy. Let’s ask a question: Who has been right about interpreting recent events? Let’s go to the Arab Spring. Obama and Washington said this was about democracy now, this is great. Russia said, “Wait a minute. If you destabilize, even if they’re authoritarian leaders in the Middle East, you’re not going to get Thomas Jefferson in power. You’re going to get jihadists. You’re going to get very radical people in power all through the Middle East.” Looking back, who was right or wrong about that narrative? Have a look at Egypt. Have a look at Libya. Who was right? Can Russians ever be right about anything?

Now what are the Russians saying about Ukraine? They’re saying what you just said, that the peaceful protesters, as we keep calling them—I think a lot of them have gone home. There were many. By the way, at the beginning, there were hundreds of thousands, tens of thousands, of very decent, liberal, progressive, honorable people in the streets. But they’ve lost control of the situation. That’s the point now. And so, the Russians are saying, “Look, you’re trying to depose Yanukovych, who’s the elected government.” Think. If you overthrow—and, by the way, there’s a presidential election in a year. The Russians are saying wait ’til the next election. If you overthrow him—and that’s what Washington and Brussels are saying, that he must go—what are you doing to the possibility of democracy not only in Ukraine, but throughout this part of the world? And secondly, who do you think is going to come to power? Please tell us. And we’re silent.

AMY GOODMAN: I want to go to the famous leaked tape right now. The top State Department official has apologized to her European counterparts after she was caught cursing the European Union, the EU, in a leaked audio recording that was posted to YouTube. The recording captured an intercepted phone conversation between the U.S. ambassador to Ukraine, Geoffrey Pyatt, and Victoria Nuland, the top U.S. diplomat for Europe. Nuland expresses frustration over Europe’s response to the political crisis in Ukraine, using frank terms.

VICTORIA NULAND: So that would be great, I think, to help glue this thing and have the U.N. help glue it. And, you know, [bleep] the EU.

AMY GOODMAN: While Assistant Secretary of State Victoria Nuland’s comment about the EU dominated the news headlines because she used a curse, there were several other very interesting parts of her conversation with the U.S. ambassador to Ukraine.

GEOFFREY PYATT: Let me work on Klitschko, and if you can just keep—I think we want to try to get somebody with an international personality to come out here and help to midwife this thing. Then the other issue is some kind of outreach to Yanukovych, but we can probably regroup on that tomorrow as we see how things start to fall into place.

VICTORIA NULAND: So, on that piece, Geoff, when I wrote the note, Sullivan’s come back to me VFR saying, “You need Biden?” And I said, “Probably tomorrow for an attaboy and to get the deets to stick.” So Biden’s willing.

AMY GOODMAN: That’s the U.S. ambassador to Ukraine, Pyatt, speaking with Victoria Nuland. The significance of what she is saying? She also had gone to Ukraine and was feeding protesters on the front line.

STEPHEN COHEN: Cookies, cookies. Well, here again, the American political media establishment, including the right and the left and the center—because they’re all complicit in this nonsense—focused on the too sensational, they thought, aspect of that leaked conversation. She said, “F— the European Union,” and everybody said, “Oh, my god! She said the word.” The other thing was, who leaked it? “Oh, it was the Russians. Those dirty Russians leaked this conversation.” But the significance is what you just played. What are they doing? The highest-ranking State Department official, who presumably represents the Obama administration, and the American ambassador in Kiev are, to put it in blunt terms, plotting a coup d’état against the elected president of Ukraine.

Now, that said, Amy, Juan, you may say to me—neither of you would, but hypothetically—”That’s a good thing. We don’t like—we don’t care if he was elected democratically. He’s a rat. He’s corrupt.” And he is all those things. He is. “Let’s depose him. That’s what the United States should do. Then the United States should stand up and say, ’That’s what we do: We get rid of bad guys. We assassinate them, and we overthrow them.’” But in Washington and in Brussels, they lie: They’re talking about democracy now. They’re not talking about democracy now; they’re talking about a coup now.

JUAN GONZÁLEZ: Well, this is more from—

STEPHEN COHEN: And we—excuse me—and we should—we, American citizens, should be allowed to choose which policy we want. But they conceal it from us. And I’m extremely angry that the people in this country who say they deplore this sort of thing have fallen silent.

JUAN GONZÁLEZ: Let’s listen to little bit more of the leaked conversation between the U.S. ambassador to Ukraine, Geoffrey Pyatt, and Victoria Nuland, the top U.S. diplomat for Europe.

VICTORIA NULAND: Good. So, I don’t think Klitsch should go into the government. I don’t think it’s necessary. I don’t think it’s a good idea.

GEOFFREY PYATT: Yeah. I mean, I guess, you think—in terms of him not going into the government, just let him sort of stay out and do his political homework and stuff. I’m just thinking, in terms of sort of the process moving ahead, we want to keep the moderate democrats together. The problem is going to be Tyahnybok and his guys. And, you know, I’m sure that’s part of what Yanukovych is calculating on all of this. I kind of—

VICTORIA NULAND: I think—I think Yats is the guy who’s got the economic experience, the governing experience. He’s the guy—you know, what he needs is Klitsch and Tyahnybok on the outside. He needs to be talking to them four times a week. You know, I just think Klitsch going in, he’s going to be at that level working for Yatsenyuk. It’s just not going to work.

JUAN GONZÁLEZ: That was Victoria Nuland, the top U.S. diplomat for Europe, speaking with Geoffrey Pyatt, the U.S. ambassador to the Ukraine. Stephen Cohen, this—this chess game—

STEPHEN COHEN: You don’t need me here. What do you need me for?

JUAN GONZÁLEZ: —this chess game that they’re conducting here?

STEPHEN COHEN: There it is. There it is.

AMY GOODMAN: But explain the names. Who is Klitsch, Yats?

STEPHEN COHEN: All right. And notice the intimacy with which the Americans deal with the two leading so-called “moderate”—and these are big shots, they both want to be president—Ukrainian opposition. Klitschko is Vitali Klitschko, a six-foot-eight former—he resigned his title two months ago to enter politics—heavyweight champion of the world. His residence has been Ukraine—I mean, Germany. He plays—he pays taxes in Germany. He’s a project of Merkel. He represents German interests. I’m sure he’s also faithful to Ukraine, but he’s got a problem. Yatsenyuk, however—not Yatsenyuk, but the other guy she calls “Yats” is a representative of the Fatherland Party. It’s a big party in Parliament. But Washington likes him a lot. They think he’ll be our man. So you could see what they’re saying. We don’t quite trust Klitschko. Now, if you want to get esoteric, that’s the tug between Washington and Berlin. They’re not happy with Merkel, the chancellor of Germany. They don’t like the role Merkel is playing, generally. They think Germany has gotten too big for its britches. They want to cut Merkel down. So you noticed Klitschko, the boxer, is Merkel’s proxy, or at least she’s backing him. You notice that they say, “He’s not ready for prime time. Let him do his homework.”

Now, this guy—I’m bad on Ukrainian names. Tyagnybok, that they say has got to play a role, he’s the leader of the Freedom Party, the Svoboda Party, but a large element of that party, to put it candidly, is quasi-fascist. And they’re prepared to embrace this guy. This is the guy, by the way, that Senator John McCain in November or December went to Kiev and embraced. Either McCain didn’t know who he was, or he didn’t care. The United States is prepared to embrace that guy, too—anything to get rid of Yanukovych, because they think this is about Putin. That’s all they really got on their mind.

AMY GOODMAN: And yet, here you have President Obama, again, speaking yesterday in Mexico.

PRESIDENT BARACK OBAMA: Our approach as the United States is not to see these as some Cold War chessboard in which we’re in competition with Russia. Our goal is to make sure that the people of Ukraine are able to make decisions for themselves about their future, that the people of Syria are able to make decisions without having bombs going off and killing women and children, or chemical weapons, or towns being starved, because a despot wants to cling to power.

AMY GOODMAN: Who benefits from the instability, Professor Cohen, in Ukraine? And what does it mean for Putin? Is he concerned about this?

STEPHEN COHEN: Of course he’s concerned. It’s right on his borders, and it’s all tainting him. I mean, The Washington Post wrote an editorial yesterday. Putin is happy that the violence has broken out in the streets. Everybody understands, even The Washington Post understands, which understands almost nothing about Russia, but they got this, that during the Sochi Olympics, the last thing Putin wants is violence in Ukraine. So why is he happy about it? He deplores it. He’s unhappy. He’s furious at the president of Ukraine. He read him the Riot Act on the phone last night, that why doesn’t he get control of the situation? What is he doing? So Putin is not responsible for this. Can we speak about Obama?

AMY GOODMAN: Very quickly.

STEPHEN COHEN: Very quickly. I grew up in the segregated South. I voted for him twice, as historical justice. That’s not leadership. That’s a falsification of what’s happening in Ukraine, and it’s making the situation worse, what he says, is that we deplore the violence and call upon Ukrainian government to withdraw its forces and stop the violence. He needs to talk about what’s happening in the streets.

JUAN GONZÁLEZ: And is it conceivable, if Ukraine descends into a further civil war, that Russia might intervene?

STEPHEN COHEN: It’s conceivable. It’s conceivable. Here—I mean, Yanukovych—you might say, as an adviser to Yanukovych, the president of Ukraine, “Impose martial law now, because you’ve got bad PR in the West anyway, and you’re not in control of the situation.” The problem is, Yanukovych isn’t sure he controls the army.

AMY GOODMAN: He just fired the head of the army yesterday.

STEPHEN COHEN: Yeah, we don’t know what it means, but it indicates he’s not too sure about the army. But, by the way, you asked, would Russia intervene? Would NATO intervene? NATO is all over the place. NATO was in the former Soviet republic of Georgia. Ask yourself that: Would NATO send troops in? Is that, yes, you think they would?

JUAN GONZÁLEZ: I—

STEPHEN COHEN: We don’t know.

JUAN GONZÁLEZ: We don’t know, yeah.

STEPHEN COHEN: And we’re not going to be told, just like we’re not being told what’s going on in these private conversations about deposing the president of Ukraine. If they depose—

AMY GOODMAN: Unless they’re leaked again.

STEPHEN COHEN: Yeah, and if the Russians leak them, it doesn’t count. Is that right?

AMY GOODMAN: The U.S. can hardly protest, given the whole scandal with the NSA recording conversations.

STEPHEN COHEN: Yeah, well, you know what they said. They said—they said, when this got leaked, that this is a low point in statecraft. After Snowden? After Snowden? I mean, what did Tennessee Williams used to say? Mendacity? Mendacity? The mendacity of it all? Don’t they trust us, our government, to tell us a little bit of the truth at last?

AMY GOODMAN: Stephen Cohen, I want to thank you for being with us. We’re going to move onto Venezuela. Stephen Cohen is professor emeritus of Russian studies and politics at New York University and Princeton University. His most recent book, Soviet Fates and Lost Alternatives: From Stalinism to the New Cold War, it’s just out in paperback. His latest piece in The Nation is “Distorting Russia: How the American Media Misrepresent [Putin], Sochi and Ukraine.” This is Democracy Now! Back in a minute.

RELATED VIDEO

Laughter: a strong anti-fascist weapon!

untitledx

On 20th of February 2014, the Greek Minister of Culture and Sports Mr. Panos Panagiotopoulos delivered the opening speech of the EU conference “Financing Creativity” in Athens. This conference seeks to address models of cultural policy in the coming decades. Yet not a single artist was invited as a speaker nor was the conference promoted publicly. Given this situation “Mavili Collective” called for artists from different fields of practice to attend the conference. Having been excluded from a dialogue about cultural policies the artists present publicly expressed their feelings regarding the proposed role of culture and laughed. The response of the Minister is revealing.

The Minister of Culture stated in his speech that we need to be more competitive following the economies of China and Middle East since the cost of labour in Europe today is extremely high. The words most frequently used by many of the speakers were: competitiveness, business, industry, product, consumers etc. Mrs Lina Mendoni, General Secretary of the Ministry of Culture and Sports made the crucial statement that “Culture is economy”. A vision for the culture that is nowadays expressed openly and indicative of how the Greek State is increasingly abandoning its support of contemporary culture. Instead, as was stated clearly in the conference, the Greek State intends to fund private institutions that will then form the cultural landscape of the country. Does such a policy reflect the wider vision of the EU for culture? Some might say the conference was a fiasco, but was the fiasco the laughter or the cultural policies/narratives being proposed?

%d bloggers like this: