Monthly Archives: February 2014

Παρηγοριά στον άρρωστο μέχρι να βγει η ψυχή του!

Λογότυπο ΕΠΑΜ

Η Ελλάδα επιστρέφει στην ανάπτυξη. Με τον τίτλο αυτό συνοδεύονται οι προβλέψεις της Ευρωπαϊκής Επιτροπής και του Όλι Ρεν για την Ελλάδα. Σε συνέντευξη Τύπου στο Στρασβούργο (25/2), ο Φιλανδός επίτροπος δήλωσε ότι η Κομισιόν αναθεωρεί επί τα βελτίω τις προβλέψεις της για τον συνολικό ρυθμό ανάπτυξης το 2014 και προβλέπει +1,2% για την ευρωζώνη (έναντι αρνητικού προσήμου το 2013) και +1,5% για το σύνολο της ΕΕ. Σημείωσε ωστόσο ότι η ανάπτυξη στην ΕΕ παραμένει «εύθραυστη».

Όσο για την Ελλάδα, προβλέπεται θετικός ρυθμός ανάπτυξης +0,6% μέσα στο 2014 για πρώτη φορά μετά από έξι συνεχή χρόνια ύφεσης. Μάλιστα το 2015 η οικονομική ανάπτυξη στην Ελλάδα θα φτάσει το +2,9%, σύμφωνα πάντα με τις νέες προβλέψεις της Κομισιόν.

Μιλώντας στους δημοσιογράφους ο Όλι Ρεν σημείωσε ότι για το 2014 η Ελλάδα έχει επιτύχει πλεόνασμα στο ισοζύγιο συναλλαγών για πρώτη φορά από την καθιέρωση της σχετικής στατιστικής το 1948, ενώ τόνισε ότι «αναμένεται» να επιτύχει και πρωτογενές πλεόνασμα στον κρατικό προϋπολογισμό (για την επιβεβαίωση του οποίου προφανώς αναμένει και ο ίδιος τα επίσημα στοιχεία της Eurostat, που θα δημοσιοποιηθούν πιθανότατα στα τέλη Απριλίου). Και πάει λέγοντας.

Οι προβλέψεις που πάντα και ανελλιπώς διαψεύδονται.

Βέβαια, αν ήμασταν σοβαρή χώρα με ελεύθερη και δημοκρατική πληροφόρηση, η είδηση αυτή θα περνούσε στα ψηλά και μάλιστα με έντονα ειρωνικά σχόλια σε βάρος όσων έχουν το απερίγραπτο θράσος να παίρνουν στα σοβαρά τέτοιες προβλέψεις. Ο λόγος είναι απλός. Καμιά, μα καμιά από τις προβλέψεις της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, τουλάχιστον κατά τη διάρκεια της σημερινής κρίσης, δεν έχει επαληθευθεί. Ναι, καλά ακούσατε. Καμιά πρόβλεψη δεν έχει επαληθευθεί, αλλά αυτό δεν ενοχλεί κανέναν από όλους αυτούς που είτε λόγω σκοπιμότητας, είτε λόγω ηλιθιότητας ζητωκραυγάζουν για όσα προβλέπει ο ανεκδιήγητος Όλι Ρεν και το επιτελείο του.

Για του λόγου το αληθές, ας θυμίσουμε ορισμένες μόνο πτυχές από το ρεκόρ αστοχίας που δέρνει τις προβλέψεις της Ευρωπαϊκής Επιτροπής. Την άνοιξη του 2008 η ΕΕ δημοσιεύει προβλέψεις που μιλούσαν για «ανθεκτική άνοδο στο πρόσωπο των αντιξοοτήτων», όσο αφορά στην ευρωζώνη. Ενώ για την ελληνική οικονομία είχε την εξαιρετικά άστοχη, όπως αποδείχτηκε, πρόβλεψη ότι «η οικονομική ανάπτυξη αναμένεται να επιβραδυνθεί κατά το χρονικό ορίζοντα των προβλέψεων, με το πραγματικό ΑΕΠ να αυξάνεται σε μόλις κάτω από το 3 ½% τόσο το 2008 όσο και το 2009.» (σ. 69) Το δημόσιο χρέος προβλεπόταν να πέσει κατά το 2009 στο 90% του ΑΕΠ.

Σ’ όλη την έκθεση προβλέψεων οι συντάχτες της καυχιόνταν για το πώς οι οικονομίες της ζώνης του ευρώ μπορούσαν να επιδεικνύουν τέτοια ανθεκτικότητα σε σχέση με τα άλλα ανεπτυγμένα κέντρα της παγκόσμιας οικονομίας. Μιλάμε για σαΐνια!

Και πάμε στις προβλέψεις του φθινοπώρου του 2009. Να θυμίσουμε ότι η παγκόσμια οικονομία είχε ήδη υποστεί το παγκόσμιο κραχ το φθινόπωρο του 2008 με όλες τις οικονομίες να παρουσιάζουν αρνητικά πρόσημα, ενώ η Ελλάδα είχε ήδη εμφανίσει τον εκρηκτικό συνδυασμό ύφεσης και χρέους. Ωστόσο, στις προβλέψεις της η ΕΕ έλεγε ότι «η οικονομία της ΕΕ ανακάμπτει σταδιακά από τη βαθιά ύφεση», ενώ για την Ελλάδα διαπίστωνε τα εξής: «Έχοντας βιώσει μια δεκαετία έντονης οικονομικής ανάπτυξης 4% κατά μέσο όρο, η ελληνική οικονομία εισήλθε σε μια φάση ύφεσης το 2009.» (σ. 92). Παρ’ όλα αυτά προέβλεπαν – το φθινόπωρο του 2009 – ότι «οι προοπτικές είναι για το πραγματικό ΑΕΠ να παραμένει σχεδόν σταθερό το 2010, προτού ανακάμψει ελαφρώς το 2011.» Δηλαδή; Εκτιμούσαν συρρίκνωση της ελληνικής οικονομίας το 2009 κατά -1,1%, το 2010 κατά -0,3%, ενώ ελαφρά ανάκαμψη κατά 0,7% το 2011. Πέτυχαν διάνα!

Πάμε ένα χρόνο αργότερα, το φθινόπωρο του 2010 και η ΕΕ συνεχίζει με προκλητική συνέπεια το ίδιο σερί ανόητων προβλέψεων σκοπιμότητας. Για την ευρωζώνη και εν μέσω μιας συνεχιζόμενης ύφεσης εκτιμούσε ότι η «ανάκαμψη προοδεύει»! Ενώ για την Ελλάδα που είχε ήδη υποστεί το πρώτο της μνημόνιο και υπό επίσημη κηδεμονία και ελεγχόμενη χρεοκοπία έπαιρνε με ορμή την κατιούσα έγραφε: «Μετά την κλιμάκωση της κρίσης χρέους την άνοιξη του 2010 και τη δημιουργία του τριετούς προγράμματος οικονομικής προσαρμογής, η Ελλάδα εξέδωσε περιεκτικά μέτρα δημοσιονομικής εξυγίανσης. Αυτά αναμένεται να έχουν αρνητική επίδραση στην εγχώρια ζήτηση το 2010 και το πρώτο εξάμηνο του 2011. Ωστόσο, η επιτυχής και αξιόπιστη προσπάθεια δημοσιονομικής προσαρμογής θα πρέπει να τονώσει την εμπιστοσύνη και να βελτιώσει την ψυχολογία. Το όφελος σε αξιοπιστία αναμένεται να αντισταθμίσει το οικονομικό κόστος της προσαρμογής και να οδηγήσει στην έναρξη της ανάκαμψης κατά το δεύτερο εξάμηνο του 2011.» (σ. 87)

Τι μας έλεγε τότε η ΕΕ; Ότι λόγω της έξαρσης της κρίσης χρέους που αδυνατούσε η ίδια να προβλέψει έξη μήνες νωρίτερα – έστω κι αν γραφικοί σαν κι εμένα την είχαν προβλέψει και αναλύσει τουλάχιστον από τις αρχές του 2009 – οδηγήθηκε η χώρα σε μια προσαρμογή που μόνο και μόνο από την πιστή εφαρμογή της συνταγής θα αποκατασταθεί η αξιοπιστία και θα οδηγήσει σε ανάκαμψη το δεύτερο εξάμηνο του 2011. Έτσι προέβλεπαν πτώση του ΑΕΠ κατά -4,2% το 2010, -3,0% το 2011 και άνοδο το 2012 κατά 1,1%!

Εκεί βέβαια που οι προβλέψεις έσπαγαν κάθε ρεκόρ ήταν στο χρέος. «Το χρέος θα αυξηθεί από 126 ¾% του ΑΕΠ το 2009 σε το 156% του ΑΕΠ το 2012,» ήταν η πρόβλεψη! Bullocks, όπως λένε κι οι Βρετανοί.

Την άνοιξη του 2011, δηλαδή στις αρχές του δεύτερου εξαμήνου που η ΕΕ είχε προβλέψει ανάκαμψη, η έκθεση προβλέψεών της έλεγε για την Ελλάδα: «Για τρίτη συνεχόμενη χρονιά, η οικονομική δραστηριότητα αναμένεται να μειωθεί. Το πραγματικό ΑΕΠ αναμένεται να μειωθεί περαιτέρω κατά 3,5% το 2011 – κυρίως λόγω της βαριάς μεταφοράς επιδράσεων που προέρχονται από το 2010 – ενώ η ανάπτυξη αναμένεται να ανακτήσει θετικό πρόσημο μόνο στα τελευταία τρίμηνα του έτους, ή αργότερα, με την ανάκαμψη να αποκτά δυναμική μετά 2012.» (σ. 105)

Οι προβλέψεις και πάλι εντυπωσιακές για την αστοχία τους. Το 2010 εκτιμούσε η ΕΕ ότι η πτώση του ΑΕΠ θα φτάσει στα -4,5%, το 2011 θα συνεχιστεί κατά -3,5%, ενώ το 2012 προβλεπόταν άνοδος κατά 1,1%! Όσο για το δημόσιο χρέος αυτό προβλεπόταν να φτάσει τα 142,8% το 2010, το 157,7% το 2011 και 166,1% το 2012.

Τελικά το φθινόπωρο του 2012, πάλι οι προβλέψεις της ΕΕ για την Ελλάδα ήταν οι εξής: «Τα δεδομένα του Σεπτεμβρίου των προσωρινών εθνικών λογαριασμών επιβεβαιώνουν ότι η ελληνική οικονομία παραμένει σε βαθιά ύφεση. Το ΑΕΠ μειώθηκε σε ετήσια βάση κατά 6,3% κατά το δεύτερο τρίμηνο, ενώ μετά από μια πτώση κατά 6,5% το πρώτο τρίμηνο, η ετήσια μείωση εκτιμάται στο 6,0% το 2012 ως σύνολο. Η συρρίκνωση αυτή αναμένεται να επεκταθεί στο 2013, το έκτο έτος της ύφεσης, με τις κινητήριες δυνάμεις της να παραμένουν σε γενικές γραμμές αμετάβλητες.» (σ. 65)

Και η ΕΕ προβλέπει για άλλη μια φορά ότι η ύφεση μπορεί να συνεχίζεται αλλά τον μεθεπόμενο χρόνο θα υπάρξει ανάκαμψη: «Το σημείο καμπής της ύφεσης αναμένεται το δεύτερο εξάμηνο του 2013, η οποία θα οδηγήσει σε μέτρια αύξηση του ΑΕΠ κατά 0,6% το 2014.» Ενώ για την ανεργία προέβλεπε: «Η αγορά εργασίας αναμένεται να επιδεινωθεί το 2013 και να ανακάμψει με αργούς ρυθμούς στη συνέχεια, με το ποσοστό ανεργίας γύρω στο 22% το 2014.» Το 2013 εκτιμούσε ότι η ανεργία θα έφτανε σε ετήσια βάση το 24%.

Δυο μέτρα και δυο σταθμά

Θα μπορούσαμε να γεμίσουμε σελίδες επί σελίδων με τις ανόητες και παντελώς αστήριχτες προβλέψεις της ΕΕ, που φαίνεται να προέρχονται από την κοιλιά του Βούδα. Ούτε μετά από τέτοια σερί αποτυχιών θα περίμενε κανείς να παίρνει στα σοβαρά το τι λένε οι προβλέψεις της ΕΕ. Εκτός βέβαια από τους ηλίθιους και όσους διατελούν σε διατεταγμένη υπηρεσία.

Ποια είναι η μόνιμη δικαιολογία της αποτυχίας των προβλέψεων της ΕΕ; Καλά το μαντέψατε. Οι διεφθαρμένοι Έλληνες που δεν έδιναν σωστά στοιχεία, αλλά και το γεγονός ότι δεν εφαρμόζουν πιστά το πρόγραμμα προσαρμογής. Το γεγονός ότι οι προβλέψεις της ΕΕ δεν βγήκαν ποτέ σωστές για ολόκληρη την ευρωζώνη, δεν πρέπει να σας ανησυχεί. Οι διεφθαρμένοι γραφειοκράτες των Βρυξελλών θεωρούν όλους τους λαούς ως διεφθαρμένους και άξιους περιφρόνησης.

Αξίζει μόνο να σημειώσουμε ότι ο κ. Όλι Ρεν στην συνέντευξή του σχετικά με τις προβλέψεις του επιτελείου του, επέμεινε σε κάτι που έχει πολύ ενδιαφέρον για εμάς. Για μία ακόμη φορά, ο Όλι Ρεν εστίασε την προσοχή του στον χαμηλό πληθωρισμό της ευρωζώνης, ο οποίος κινείται τώρα σε μηνιαία επίπεδα του 0,8%, τονίζοντας ότι «στηρίζει την ιδιωτική κατανάλωση, γιατί αυξάνει το διαθέσιμο εισόδημα»! Η διαπίστωση αυτή είναι τουλάχιστον ανόητη, γιατί η πτώση τιμών στην ευρωζώνη οφείλεται πρωτίστως στην έλλειψη αγοραστικής δύναμης, δηλαδή διαθέσιμου εισοδήματος του πληθυσμού.

Ο λόγος που δήλωσε τέτοια ανοησία είναι για να απαντήσει στην ανησυχία πολλών εντός και εκτός ευρωζώνης που φοβούνται την πιθανότητα αποπληθωρισμού. Θέλησε να διαβεβαιώσει ότι παρά την σημαντική πτώση του δείκτη τιμών, δεν πρόκειται να οδηγήσει σε αποπληθωρισμό, δηλαδή σε αρνητικό δείκτη τιμών.

Η διαβεβαίωση είναι το ίδιο σοβαρή και έγκυρη, όσο σοβαρός και έγκυρος είναι ο ίδιος ο Όλι Ρεν. Αλλού είναι το θέμα μας. Γιατί τέτοια ανησυχία μην τυχόν και πέσει σε παγίδα αποπληθωρισμού η ευρωζώνη, ενώ για την Ελλάδα, αλλά και για την Κύπρο που έχουν ήδη βρεθεί σ’ αυτή την κατάσταση δεν φαίνεται να ενοχλούνται; Αντίθετα χρησιμοποιούν τα αποπληθωρισμένα στοιχεία, αλλά και την κατάρρευση της ενεργούς εσωτερικής ζήτησης της ελληνικής οικονομίας όπως αυτή εκδηλώνεται στο εξωτερικό ισοζύγιο ως θετικές εξελίξεις; Γιατί δυο μέτρα και δυο σταθμά;

Ο λόγος είναι απλός. Έχουν ξεγράψει την Ελλάδα και την Κύπρο. Δεν τους καίγεται καρφί για το τι θα απογίνουν. Βέβαια κανένας έχων σώας τας φρένας και νουνεχής στα οικονομικά δεν θα θριαμβολογούσε με τα συμπτώματα μιας οικονομίας καθώς η ύφεσή της έχει μετατραπεί στην χειρότερη κρίση αποπληθωρισμού που έχει βιώσει ποτέ στην ιστορία της. Μόνο αδίστακτοι οικονομικοί δολοφόνοι και όρνια που επωφελούνται πτωμάτων μπορούν να θεωρούν θετική μια τέτοια εξέλιξη. Μιας κι ο αποπληθωρισμός είναι ο καλύτερος τρόπος για να απαξιωθεί παντελώς το σύνολο των δημόσιων και ιδιωτικών περιουσιακών στοιχείων μιας οικονομίας λίγο πριν διαλυθεί εξ ων συνετέθη.

Να γιατί η παγίδα αποπληθωρισμού για μια χώρα υπό καθεστώς εξάρτησης και δημοσιονομικής κατοχής, όπως είναι η Ελλάδα, οδηγεί πάντα σε πόλεμο. Ο πόλεμος είναι η τελική φάση, το έσχατο μέσο μιας διαδικασίας αποπληθωρισμού όπου σπρώχνεται σκόπιμα μια χώρα – όπως γίνεται με την Ελλάδα και την Κύπρο – προκειμένου να επωφεληθούν τα κοράκια και οι γύπες της διεθνούς επενδυτικής κοινότητας από την ολοκληρωτική απαξίωση ακόμη και της εδαφική της επικράτειας.

Το γεγονός ότι ο Ευρωπαϊκός καθεστωτικός τύπος μαζί με τους Ευρωπαίους Επιτρόπους μιλάνε για νέο πακέτο «διάσωσης» τραπεζών και Ελλάδας μετά τις ευρωεκλογές με ακόμη πιο αυστηρούς όρους επιτήρησης και κηδεμονίας σε μια χώρα υπό πρωτοφανή γενικευμένη κατάρρευση, θα αρκούσε για να ξυπνήσει στους πιο οξυδερκείς από εμάς συλλογικές αναμνήσεις πολεμικής καταστροφής. Όμως μην ανησυχείτε. Οι περισσότεροι θα μείνουν στις διαβεβαιώσεις των αρπακτικών ότι δεν επιθυμούν το θάνατο του θηράματος που έχουν ήδη στα δόντια τους και θα συνεχίσουν να ζουν σε νιρβάνα μέχρι να ανάψουν οι φωτιές σε κάποια από τις παραμεθόριες περιοχές.

Για όλους εμάς τους υπόλοιπους που ξέρουμε καλύτερα, τα ένστιχτα επιβίωσης και η λογική δεν μας έχουν προδώσει, ξέρουμε τι να κάνουμε. Οργάνωση, οργάνωση και πάλι οργάνωση. Το Μέτωπο καλείται να δώσει με αφορμή αυτές τις ευρωεκλογές ίσως την πιο κρίσιμη πολιτική του μάχη πριν βρεθούμε όλοι μας να μάθουμε πώς στην πράξη δένεται το ατσάλι μέσα στην ίδια την φωτιά. Εγώ είμαι έτοιμος. Εσείς;

Αναρτήθηκε από ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΑΖΑΚΗΣ στις 12:42 μ.μ.

Advertisements

Η Ουκρανία υπό διάλυση με εντολή των ΗΠΑ-ΕΕ και όργανο την άνοδο της φασιστικής ακροδεξιάς

Λογότυπο ΕΠΑΜ

Αν θέλετε να μάθετε ποιος ενισχύει με κάθε τρόπο την άνοδο της φασιστικής και ναζιστικής ακροδεξιάς στην Ευρώπη, δεν έχετε παρά να κοιτάξετε το τι συμβαίνει αυτή την στιγμή στην Ουκρανία. Τόσο οι ΗΠΑ, όσο και η Γερμανία με την κάλυψη της Ευρωπαϊκής Ένωσης, χρηματοδότησαν αδρά την επανεμφάνιση στην Ουκρανία της 14ης μεραρχίας Waffen SS που είχε συγκροτηθεί κατά την διάρκεια της εισβολής των Γερμανών ναζί στην Σοβιετική Ένωση από Ουκρανούς ναζί εθνικιστές.

Αυτή η ορδή βαρβάρων που έμεινε στα ιστορικά χρονικά του 2ου παγκοσμίου πολέμου με την ονομασία Ουκρανικά SS, συμμετείχε σε μαζικές εκκαθαρίσεις άμαχου πληθυσμού, σε εκατοντάδες ολοκαυτώματα χωριών σαν το Δίστομο πρώτα και κύρια στην ίδια την Ουκρανία, αλλά και στην Λευκορωσία. Η αγριότητα με την οποία έδρασαν ξεπέρασε σε πολλές περιπτώσεις κι αυτήν των συντρόφων τους εκ Γερμανίας.

Γι’ αυτό άλλωστε και δικαίως καταδικάστηκε η δράση της όχι μόνο από τον κόκκινο στρατό και τους παρτιζάνους που δρούσαν στα μετόπισθεν των χιτλερικών, αλλά και από τους δυτικούς συμμάχους. Όποιος συλλαμβανόταν με διακριτικά αυτής της μονάδας στελνόταν απευθείας σε στρατοδικείο και αντιμετώπιζε το εκτελεστικό απόσπασμα για αποτρόπαια εγκλήματα εναντίον αμάχων.

Η προϊστορία της σημερινής αναμέτρησης

Αυτή η ορδή δεν ήταν η μόνη. Η Ουκρανική Γαλικία με κύρια πόλη το Λβόφ υπήρξε ιστορικά η ανατολική περιοχή του βασιλείου της Γαλικίας, το οποίο έως τον 1ο παγκόσμιο πόλεμο ήταν προσαρτημένο στην Αυστροουγγρική αυτοκρατορία. Η Αυστροουγγαρία είχε προσαρτήσει την Γαλικία κατά την διάρκεια του διαμελισμού του βασιλείου της Πολωνίας κατά τον 18ο αιώνα. Επειδή όμως στην περιοχή της Γαλικίας το καθεστώς εκμετάλλευσης και καταπίεσης υπήρξε σχετικά πιο ήπιο σε σύγκριση με το τσαρικό καθεστώς, πολλοί Πολωνοί μαζί με άλλες εθνικές και θρησκευτικές μειονότητες μετεγκαταστάθηκαν στην περιοχή προκειμένου να γλυτώσουν από τα τσαρικά πογκρόμ που γίνονταν σε τακτική βάση.

Οι οίκος των Αψβούργων της Αυστρίας επέτρεψε αυτήν μετεγκατάσταση στην προσαρτημένη Γαλικία κι έτσι η περιοχή έγινε ένα μεγάλο μίγμα διαφορετικών πληθυσμών από άποψη θρησκευτική, εθνολογική, γλωσσική, κοκ. Οι Πολωνοί εθνικιστές διεκδικούσαν την Γαλικία για λογαριασμός τους. Κι επειδή οι Αυστριακοί θέλησαν να αντισταθμίσουν την δράση τους ενίσχυσαν με κάθε τρόπο τον Ουκρανικό εθνικισμό ως αντίπαλο δέος. Έναν Ουκρανικό εθνικισμό με έντονη Γερμανική αναφορά. Πολύ γρήγορα η Γαλικία έγινε πεδίο αναμέτρησης του Πολωνικού και Ουκρανικού εθνικισμού με πληθυσμό να βιώνει εθνικιστικές εκκαθαρίσεις προκειμένου τα αντίπαλα στρατόπεδα να πετύχουν μια «καθαρότητα» κατά τα δικά τους εθνολογικά πρότυπα.

Στις 23 Ιουνίου 1917 ιδρύεται η Ουκρανία ως μέρος αρχικά της Ρωσικής Δημοκρατίας, όπου λίγους μήνες πριν, τον Φεβρουάριο, ο Ρωσικός λαός είχε ανατρέψει τον τσάρο. Μετά την ανατροπή της προσωρινής κυβέρνησης στην Πετρούπολη από τους μπολσεβίκους στις 7 Νοεμβρίου (25 Οκτωβρίου με το Ιουλιανό ημερολόγιο) του 1917 και το πέρασμα όλης της εξουσίας στα Σοβιέτ, δημοσιεύεται στις 15 (2) Νοεμβρίου του ίδιου έτους η Διακήρυξη των δικαιωμάτων των Λαών της Ρωσίας, όπου αναγνωριζόταν «το δικαίωμα των λαών της Ρωσίας στην ελεύθερη αυτοδιάθεσή τους, έως του σημείου της απόσχισης και της δημιουργίας ενός ανεξάρτητου κράτους.» Λίγες ημέρες μετά, δηλαδή στις 20 (7) Νοεμβρίου, η Ουκρανική Κεντρική Ράντα με έδρα το Κίεβο ανακήρυσσε την Ουκρανική Λαϊκή Δημοκρατία.

Η Ουκρανία ιδρύεται σαν ανεξάρτητο κράτος

Στις 22 (9) Ιανουαρίου του 1918 η Ουκρανική Κεντρική Ράντα δημοσιεύει την Διακήρυξη της Ανεξαρτησίας της Ουκρανίας με βάση την οποία ιδρυόταν η Λαϊκή Δημοκρατία της Ουκρανίας με σοσιαλιστικές αναφορές και προτάγματα, αλλά με ευθέως εχθρική προς τους μπολσεβίκους. Με την συνθήκη του Μπρεστ-Λιτόφσκ, που υπογράφηκε ανάμεσα κυρίως στην Γερμανία και την σοβιετική Ρωσία στις 3 Μαρτίου 1918, η Ουκρανία περνά υπό τον έλεγχο της Γερμανικής αυτοκρατορίας. Για πρώτη φορά και με σκοπό να ενισχυθούν τα πιο ακραία εθνικιστικά στοιχεία στην Ουκρανία, η Γερμανία πιέζει την Αυστρία να παραδώσει την ανατολική Γαλικία στον έλεγχο των Ουκρανών εθνικιστών.

Με την άμεση βοήθεια των Γερμανών και Αυστριακών στις 24-26 Απριλίου 1918, ο Κοζάκος αταμάνος Παύλο Σκοροπάντσκι ανατρέπει την Κεντρική Ράντα και επιβάλει στυγνή δικτατορία. Η κρεμάλα και οι εκτελέσεις μπαίνουν στην ημερήσια διάταξη. Όλα τα παλιά προνόμια της αριστοκρατίας αποκαθίστανται. Παραστρατιωτικές ομάδες συγκροτούνται για να κάψουν τα χωριά που αντιστέκονται και να σκορπίσουν την τρομοκρατία στον πληθυσμό. Με την συνθηκολόγηση της Γερμανίας και της Αυστρίας, το καθεστώς Σκοροπάντσκι ανατρέπεται τον Δεκέμβριο του 1918.

Επανιδρύεται η Λαϊκή Δημοκρατία της Ουκρανίας με νέα Κεντρική Ράντα όπου γρήγορα επικράτησε ο Σίμον Πετλιούρα, ο οποίος βρήκε την ευκαιρία να επιβληθεί με την υποστήριξη των Γάλλων που αποβιβάστηκαν τον Νοέμβριο του 1918 στην Οδησσό για να καταλάβουν το κενό που άφηνε η συνθηκολόγηση των Γερμανών.

Η Ουκρανική Ράντα συμμετέχει στον επεμβατικό πόλεμο 19 χωρών εναντίον της σοβιετικής Ρωσίας, που διευθύνεται από την Αντάντ. Όμως οι απανωτές ήττες και η εντεινόμενη λαϊκής δυσαρέσκεια, οδηγούν την Ράντα – μετά από υπόδειξη της Γαλλίας και της Αγγλίας – να συνάψει συμμαχία με την Πολωνία του δικτάτορα Πιλδούσκι τον Απρίλιο του 1920 προκειμένου να συνεχιστεί ο πόλεμος εναντίον της σοβιετικής Ρωσίας.

Στις 18 Μαρτίου 1921 υπογράφεται η συμφωνία ειρήνης της Ρίγας ανάμεσα στην Πολωνία και την σοβιετική Ρωσία με βάση την οποία η Γαλικία, που είχε περάσει με την συνθήκη του Μπρεστ-Λιτόφσκ στην κυριότητα της Ουκρανίας, προσαρτάται στην πρώτη. Από τότε και μέχρι τον 2ο παγκόσμιο πόλεμο οι Πολωνοί εφάρμοσαν άγριες εκκαθαριστικές επιχειρήσεις εναντίον του ντόπιου πληθυσμού που αρνήθηκε να θεωρήσει τον εαυτό του Πολωνό, όπως επίσης και εναντίον όποιου αντιτάχθηκε στον διαμελισμό της περιοχής σε λατιφούντια υπέρ των Πολωνών αριστοκρατών.

Η εμφάνιση των ναζί εθνικιστών της Ουκρανίας

Στα 1929 φέρεται να ιδρύεται στην Ουκρανική Γαλικία η Οργάνωση Ουκρανών Εθνικιστών (ΟΟΕ), η οποία απαρτίζεται κυρίως από οπαδούς της ατομικής τρομοκρατίας και της παραστρατιωτικής δράσης. Η ιδεολογία τους κυμαινόταν από μια ακραία εθνικιστική φυλετική αντίληψη για την καθαρότητα του Ουκρανικού αίματος, έως ανοιχτά φασιστικές και ναζιστικές αντιλήψεις. Έως την έναρξη της εισβολής των Γερμανών ναζί εναντίον της ΕΣΣΔ στις 22 Ιουνίου του 1941, η συγκεκριμένη οργάνωση είχε επικεντρωθεί σε πογκρόμ εναντίον των Πολωνών, των Ρώσων, των Εβραίων και γενικά εναντίον οποιουδήποτε δεν είχε «καθαρό» αίμα Ουκρανού, αφενός και αφετέρου, σε ατομικές πράξεις τρομοκρατίας εναντίον του Πολωνικού κατεστημένου.

Στην προετοιμασία της ναζιστικής επίθεσης εναντίον της Πολωνίας, αλλά και κατά την διάρκειά της, η ΟΟΕ βοήθησε ιδιαίτερα με πράξεις δολιοφθοράς και απόπειρες δολοφονίας. Το γεγονός αυτό οικοδόμησε άριστες σχέσεις ανάμεσα στους Ουκρανούς εθνικιστές και τους Γερμανούς ναζί. Μάλιστα οι δεύτεροι για να εξασφαλίσουν την συνεργασία των δεύτερων, τους είχαν υποσχεθεί να παραδώσουν υπό την κυριαρχία τους ολόκληρη την υπό Πολωνική κατοχή Γαλικία. Κάτι όμως που δεν έγινε καθότι μεσολάβησε η συνθήκη Ρίμπεντροφ-Μόλοτοφ τον Σεπτέμβριο του 1939 με βάση την οποία αναγνωριζόταν από την ναζιστική Γερμανία η κυριαρχία της ΕΣΣΔ στην περιοχή της Γαλικίας που είχε προσαρτήσει η Πολωνία από την Ουκρανία το 1921.

Ωστόσο, η συνεργασία της ΟΟΕ δεν διακόπηκε με τους ναζί. Αντίθετα εντάθηκε καθώς χρησιμοποιήθηκε από τους ναζί ως Πέμπτη Φάλαγγα εναντίον των σοβιετικών στο έδαφος της Δυτικής Ουκρανίας. Κι επομένως όπως ήταν φυσικό με την ναζιστική εισβολή στην ΕΣΣΔ, η ΟΟΕ βρήκε την ευκαιρία να ανακηρύξει στις 30 Ιουνίου 1941 το Ουκρανικό Κράτος με έδρα το Λβοφ, πρωτεύουσα της Ουκρανικής Γαλικίας και επικεφαλής τον Στέπαν Μπαντέρα.

Αυτή η Πράξη Διακήρυξης αναφέρει ανάμεσα στα άλλα και τα εξής: «Το νεοσυσταθέν ουκρανικό κράτος θα συνεργαστεί στενά με την Εθνικοσοσιαλιστική Μεγάλη Γερμανία, υπό την ηγεσία του ηγέτη Αδόλφου Χίτλερ που διαμορφώνει μια νέα τάξη πραγμάτων στην Ευρώπη και τον κόσμο και βοηθά τον Ουκρανικό Λαό να απαλλαγεί από την κατοχή της Μόσχας. Ο Ουκρανικός Επαναστατικός Λαϊκός Στρατός, ο οποίος έχει συσταθεί στην ουκρανική γη, θα συνεχίσει να αγωνίζεται μαζί με την Συμμαχικό Γερμανικό Στρατό εναντίον της κατοχής από την Μόσχα για ένα κυρίαρχο και ενωμένο κράτος, όπως και για μια νέα τάξη πραγμάτων σε όλο τον κόσμο.»

Αν και το νέο Ουκρανικό Κράτος ήταν καθαρόαιμα ναζιστικό, οι Γερμανοί ναζί είχαν άλλα σχέδια για την Ουκρανία. Την ήθελαν σιτοβολώνα του Γερμανικού 4ου Ράιχ πλημμυρισμένη από Γερμανούς εποίκους. Κι επομένως δεν αναγνώρισαν το νεοσύστατο κράτος παρά μόνο όταν ήταν πλέον αργά γι’ αυτούς, το 1944 όταν ήταν πλέον σε άτακτη υποχώρηση μπροστά στον κόκκινο στρατό. Παρ’ όλα αυτά η ΟΟΕ λειτούργησε ως το πολιτικό λίκνο των Ουκρανικών SS και βοήθησε τα μέγιστα στην στρατολόγηση από τους Γερμανούς ναζί τακτικών και άτακτων τμημάτων εθελοντών που πολέμησαν στο πλευρό τους και διακρίθηκαν όσοι λίγες μονάδες των SS σε αγριότητες εναντίον των λαών της Ουκρανίας, της Λευκορωσίας, της Πολωνίας, της Τσεχίας, της Σλοβενίας και της Αυστρίας.

Τα υπολείμματα των μονάδων αυτών αφού μετονομάστηκαν σε 1η μεραρχία του Ουκρανικού Εθνικού Στρατού φρόντισαν να παραδοθούν στους αγγλοαμερικανούς στις 10 Μαΐου 1945. Οι Αμερικανοί φυγάδευσαν τόσο τους Ουκρανούς ναζί, αλλά και τους Γερμανούς ναζί αξιωματικούς της μεραρχίας και φρόντισαν να τους απαλλάξουν από τις αμέτρητες κατηγορίες για εγκλήματα πολέμου και κυρίως εναντίον των αμάχων στις περιοχές που έδρασαν. Με τον τρόπο αυτό ανέστησαν την παλιά ΟΟΕ και την χρησιμοποίησαν ως μέσο στρατολόγησης και εκπαίδευσης προβοκατόρων που συχνά στάλθηκαν για σαμποτάζ και υπονομευτική δράση στην σοβιετική Ουκρανία.

Η Ουκρανία μετά την διάλυση της ΕΣΣΔ

Όταν η ΕΣΣΔ διαλύθηκε και η Ουκρανία πέρασε στα χέρια της πρώην κομματικής ολιγαρχίας που εν μία νυχτί μετατράπηκαν σε «δημοκράτες» και μετέτρεψαν την χώρα σε δικό τους οικόπεδο. Κι όπως έγινε παντού στον πρώην υπαρκτό σοσιαλισμό, οι πρώην κομματικοί συνεργάστηκαν με τους παλιούς αντιφρονούντες πράκτορες της Δύσης προκειμένου να λεηλατήσουν όσο δεν έπαιρνε τις χώρες που κληρονομούσαν ελέω κομματικής απολυταρχίας. Έτσι έγινε και στην Ουκρανία, η οποία το 1993 εισήλθε στην τροχιά του ΔΝΤ για να καταρρεύσει ολοκληρωτικά η κοινωνική συνοχή της χώρας και η οικονομία της να συντριβεί.

Αρχιτέκτονας της καταστροφής ο Βίκτορ Γιουσένκο, πρώτος διοικητής της ανεξάρτητης κατά τα δυτικά πρότυπα νεοσύστατης κεντρικής τράπεζας της Ουκρανίας. Ο Γιούσενκο ως επικεφαλής της Κεντρικής Τράπεζας ήταν υπεύθυνος για την απορρύθμιση του εθνικού νομίσματος στο πλαίσιο της «θεραπείας σοκ» που επιβλήθηκε από το ΔΝΤ τον Οκτώβριος 1994. Το αποτέλεσμα; Η τιμή του ψωμιού αυξήθηκε εν μία νυκτί κατά 300%. Η τιμή της ηλεκτρικής ενέργειας εκτοξεύθηκε κατά 600%. Τα μέσα μαζικής μεταφοράς κατά 900%. Το βιοτικό επίπεδο καταρρακώθηκε. Οι μισθοί έως το 1998 υποχώρησαν κατά 75% σε σχέση με το 1991.

Τον Νοέμβριο του 1994, η Παγκόσμια Τράπεζα έστειλε διαπραγματευτές για να εξετάσουν την αναμόρφωση της γεωργίας της Ουκρανίας. Με την απελευθέρωση του εμπορίου (η οποία ήταν μέρος του οικονομικού πακέτου από το ΔΝΤ), τα πλεονάσματα σιτηρών από τις ΗΠΑ και η “επισιτιστική βοήθεια” λειτούργησαν ως ντάμπινγκ στην εγχώρια αγορά, συμβάλλοντας στην αποσταθεροποίηση μιας από τα μεγαλύτερες και πιο παραγωγικές οικονομίες του κόσμου σε σιτάρι, (π.χ. συγκρίσιμη με εκείνη των μεσοδυτικών πολιτειών των ΗΠΑ).

Μέχρι το 1998, η απελευθέρωση της αγοράς των σιτηρών είχε ως αποτέλεσμα τη μείωση της παραγωγής των σιτηρών κατά 45% σε σχέση με το επίπεδο του 1986-1990. Η κατάρρευση της κτηνοτροφικής παραγωγής, σε πουλερικά και γαλακτοκομικά προϊόντα ήταν ακόμη πιο δραματική.

Η σωρευτική μείωση του ΑΕΠ ως αποτέλεσμα του οικονομικού πακέτου και των «διαρθρωτικών μεταρρυθμίσεων» του ΔΝΤ ήταν πάνω από 60% την περίοδο1992-1995. Πρόκειται για πρόσκαιρες αναγκαίες θυσίες προκειμένου η Ουκρανία να αποκτήσει ένα μέλλον λαμπρό, έλεγαν και ξανάλεγαν τα στελέχη του ΔΝΤ. Ενώ την αποτυχία του «οικονομικού πακέτου» την χρέωναν, που αλλού, στους διεφθαρμένους πολιτικούς ηγέτες της Ουκρανίας.

Το 1999 μετά από αφόρητες πιέσεις της Ουάσινγκτον ο διοικητής της κεντρικής τράπεζας Γιουσένκο διορίζεται πρωθυπουργός της Ουκρανίας. Μετά το διορισμό του, ο Γιούσενκο έθεσε αμέσως σε κίνηση ένα ευρύτατο πρόγραμμα πτώχευσης των περισσοτέρων βιομηχανικών επιχειρήσεων της χώρας, υπό την αιγίδα του ΔΝΤ. Προσπάθησε επίσης να υπονομεύσει το διμερές εμπόριο πετρελαίου και φυσικού αερίου μεταξύ Ρωσίας και Ουκρανίας για λογαριασμό του ΔΝΤ, το οποίο είχε απαιτήσει ότι οι εν λόγω συναλλαγές να πραγματοποιούνται σε δολάρια ΗΠΑ και όχι με ανταλλαγή εμπορευμάτων.

Η καταστροφή της βιομηχανικής υποδομής της χώρας και των εμπορευματικών της ανταλλαγών με τον κύριο εμπορικό της εταίρο, την Ρωσία, οδήγησε στην κορύφωση της μαζικής μετανάστευσης του Ουκρανικού πληθυσμού, αλλά και να «διαφημιστεί» η Ουκρανία στην Δύση διαμέσου του πιο φημισμένου εξαγωγικού είδους της, τις Ουκρανέζες που κατά μυριάδες έπεφταν θύματα του εμπορίου λευκής σαρκός.

Ο Γιουσένκο πολύ σύντομα αντιμετώπισε δυσκολίες στο να παραμείνει πρωθυπουργός, μιας και οι πολιτικές γενικού ξεπουλήματος που εφάρμοζε κατ’ επιταγή της Δύσης, η απόλυτη διαφθορά που αντιπροσώπευε στον τρόπο διακυβέρνησης, αλλά και το πλήρες ξεχαρβάλωμα της χώρας που συνοδευόταν συχνά και με προκλήσεις προς την Ρωσία, έκαναν την λαϊκή οργή να διογκώνεται.

Έτσι οι εκλογές του 2004 ήταν κόλαφος γι’ αυτόν και την κλίκα του. Προκειμένου να παραμείνει στην εξουσία οργανώθηκε εκ μέρους των ΗΠΑ και της ΕΕ η λεγόμενη «πορτοκαλί επανάσταση». Η Μόσχα απάντησε με την άρση των επιδοτήσεων της για τις τιμές του φυσικού αερίου, αλλά η πορτοκαλί κυβέρνηση δεν μπορούσε να στηριχθεί στους δυτικούς συμμάχους της προκειμένου να βοηθήσουν ώστε να πληρώσει τις ανεβασμένες τιμές της αγοράς.

Το γεγονός αυτό μαζί με το ξεπούλημα της χώρας που γενικεύτηκε στοίχισε τελικά τις εκλογές στην πορτοκαλί κυβέρνησης. Τις προεδρικές εκλογές του 2010 τις κέρδισε ο Βίκτορ Γιανουκόβιτς, ένας τυπικός πολιτικός του διεφθαρμένου κατεστημένου, ο οποίος προκειμένου να διαχειριστεί την ογκούμενη λαϊκή οργή και την κατάρρευση της χώρας από τις ορέξεις της Δύσης, αναγκάστηκε να στραφεί ανατολικά προς την Ρωσία.

Οι ναζί στην υπηρεσία των ΗΠΑ και της ΕΕ

Στις 21 Νοεμβρίου 2013, η κυβέρνηση παραιτείται από την υπογραφή της συμφωνίας σύνδεσης που είχε προταθεί από την Ευρωπαϊκή Ένωση. Η αντιπολίτευση αντιδρά με διαδηλώσεις στο Κίεβο και στο δυτικό τμήμα της χώρας, οι οποίες παίρνουν γρήγορα μια εξεγερσιακή εμφάνιση. Ζητά έκκληση για πρόωρες προεδρικές και βουλευτικές εκλογές και αρνείται να σχηματίσει κυβέρνηση όταν προσεγγίζεται από τον Πρόεδρο Γιανουκόβιτς όταν ο πρωθυπουργός παραιτείται. Οι εκδηλώσεις αυτές βαφτίστηκαν Euromaidan, πριν Eurorevolution, από Radio Free Europe, το οποίο λειτουργεί από το Στέιτ Ντιπάρτμεντ.

Από πρώτη ματιά, η κίνηση φαίνεται να είναι μια προσπάθεια για να οργανωθεί μια δεύτερη «Πορτοκαλί Επανάσταση.» Όμως, την 1η Ιανουαρίου 2014, η δύναμη στο δρόμο αλλάζει χέρια. Το ναζιστικό κόμμα «Ελευθερία» διοργανώνει πυρσοφορία στο Κίεβο στη μνήμη του Stepan Bandera, του ναζί εθνικιστή ηγέτη ο οποίος συμμάχησε με τους Ναζί εναντίον των Σοβιετικών. Και τον οποίο ο λατρευτός της Δύσης Γιουσένκο θέλησε παραμονές της πτώσης του να χρίσει εθνικό ήρωα της Ουκρανίας, εισπράττοντας τις αντιδράσεις της μεγαλύτερης μερίδας των συμπατριωτών του, καθώς και πολλών εβραϊκών, πολωνικών και ρωσικών οργανώσεων. Στην πορεία συμμετείχαν πάνω από 15.000 ναζί με σβάστικες και σύμβολα των παλιών Ουκρανικών SS. Από τότε, η πρωτεύουσα έχει καλυφθεί με αντισημιτικά συνθήματα και η τρομοκρατία επικρατεί εναντίον όποιου θεωρείται «παρείσακτος» ή «φιλορώσος» από τους ναζί.

Η οργάνωση αυτή των ναζί έγινε με χρήματα από τις πρεσβείες των ΗΠΑ και της Γερμανίας κύρια, ενώ οργάνωσαν πρώτα την κατάληψη του Λβοφ προκειμένου να εξασφαλίσουν την ελεύθερη δίοδο με την Δύση για προμήθειες χρήματος, όπλων και κάθε λογής εφοδίων. Σήμερα στους δρόμους του Κιέβου αντιπαρατίθενται με την παραπαίουσα κυβέρνηση τα αναβιωμένα Ουκρανικά SS με εκπαίδευση, οπλισμό και χρήματα από Γερμανία, ΗΠΑ και Ευρωπαϊκή Ένωση. Οι προθέσεις των επιτελείων της «δημοκρατικής» Δύσης δεν είναι πια ένα απλό coup d’etat. Επιζητούν την ολοκληρωτική διάλυση της Ουκρανίας, το κομμάτιασμά της έτσι ώστε να μην μπορέσει ξανά ο λαός της να διαφύγει του ελέγχου της.

Ήδη στο Κίεβο και αλλού δρουν ένοπλες ομάδες ναζί και ειδικά εκπαιδευμένοι κομμάντος της Δύσης, βετεράνοι από τους «εμφυλίους» της Συρίας και της Λιβύης με σκοπό να μην επιτρέψουν στις δυνάμεις καταστολής της Ουκρανικής κυβέρνησης να πάρουν το πάνω χέρι. Κι έτσι οι δρόμοι βάφονται με αίμα αθώων. Από την άλλη η κυβέρνηση της Ουκρανίας φαίνεται ανίκανη να αντιμετωπίσει μια τέτοια κατάσταση που γρήγορα κλιμακώνεται σε ανοιχτή στρατιωτική επέμβαση με στήριξη έξωθεν.

Οι ένοπλες δυνάμεις της χώρας έχουν προ πολλού διαλυθεί από την προηγούμενη «πορτοκαλί επανάσταση» και τα «οικονομικά πακέτα» του ΔΝΤ, ώστε να μην είναι σε θέση τώρα να αντισταθούν στην ένοπλη διάλυση της χώρας. Αφήστε που πολλοί πρώην και νυν στρατιωτικοί έχουν ανακαλύψει ότι είναι άκρως επικερδές να πολεμάς από τις γραμμές των σύγχρονων Ουκρανικών SS.

Η απειλή στο «μαλακό υπογάστριο» της Ρωσίας

Με όλα αυτά η Ουκρανία τείνει να μετεξελιχθεί σε βασικό διάδρομο επίθεσης εναντίον της Ρωσίας. Η επικράτηση των ναζί στην Ουκρανία θα σημάνει όχι μόνο το τέλος της ίδιας της Ουκρανίας, αλλά και την απαρχή επιχειρήσεων ένοπλης διείσδυσης στην παραμεθόριο της Ρωσίας. Όπως ακριβώς συνηθίζουν να κάνουν οι ΗΠΑ στη Συρία, στο Ιράν και γενικά σε όποια χώρα σκοπεύουν να την τυλίξουν στις φλόγες ενός τεχνητού εμφυλίου. Μ’ αυτή την έννοια σήμερα στην Ουκρανία τόσο οι ναζί, όσο και τα μεγάλα αφεντικά τους σε Ουάσιγκτον, Βερολίνο και Βρυξέλλες πασχίζουν να πάρουν την ρεβάνς για την ήττα της στρατιάς του φον Πάουλους, η οποία τελικά δεν κατόρθωσε να αποκόψει την Ρωσία από τις ενεργειακές πηγές του Καυκάσου.

Πέρα από το γεγονός ότι αυτές οι εξελίξεις μυρίζουν από μακριά γενικευμένο πόλεμο, το ερώτημα είναι το εξής: πόσο απέχει η Ελλάδα από το να γευτεί κι αυτή την συνταγή της Ουκρανίας στο ίδιο το έδαφός της; Σε μια κατάσταση κατάρρευσης κοινωνικής και οικονομικής ανάλογης μ’ αυτήν της Ουκρανίας; Πόσο απέχει;

Δημοσιεύτηκε στο Χωνί, 23/2/2014

Αναρτήθηκε από ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΑΖΑΚΗΣ στις 9:26 π.μ.

A New Cold War? Ukraine Violence Escalates, Leaked Tape Suggests U.S. Was Plotting Coup

untitledAA

Stephen Cohen, professor emeritus of Russian studies and politics at New York University and Princeton University talking with journalists of democracy now February 20, 2014

Transcript from video (min. 11:45 – 35:14)

JUAN GONZÁLEZ: A short-lived truce has broken down in Ukraine as street battles have erupted between anti-government protesters and police. Last night, the country’s embattled president and the opposition leaders demanding his resignation called for a truce and negotiations to try to resolve Ukraine’s political crisis. But the truce only lasted a few hours. The last three days have been the bloodiest period of Ukraine’s 22-year post-Soviet history. Over 50 people have died, including at least 21 today. The truce ended today when armed protesters attempted to retake Independence Square. Both sides have accused the other of using live ammunition. A Ukrainian paramedic described the chaotic scene.

UKRAINIAN PARAMEDIC: [translated] Some bodies are at the concert hall. Some are at the barricades. Now there are maybe around 15 or 20 dead. It is hard to count, as some are carried away, others are resuscitated. Now, as far as I know, three dead people are at the city hall, and two more dead are at the main post office. There are so many at the concert hall that we didn’t even take them.

AMY GOODMAN: The Ukrainian parliament, Rada, and Cabinet buildings have reportedly been evacuated because of fears they could be stormed by protesters. The street clashes are occurring while the Ukrainian president, Viktor Yanukovych, is meeting with the foreign ministers from Germany, Poland and France.

The Obama administration stepped up pressure on the Ukrainian government Wednesday by announcing a visa ban on 20 members of the Ukrainian government. The U.S. is also threatening to place sanctions on the Ukrainian government.

The protests began in late November after President Yanukovych reversed his decision to sign a long-awaited trade deal with the European Union, or EU, to forge stronger ties with Russia instead.

To talk more about the latest in Ukraine, we’re joined by Stephen Cohen, professor emeritus of Russian studies and politics at New York University and Princeton University. His most recent book, Soviet Fates and Lost Alternatives: From Stalinism to the New Cold War, is now out in paperback. His latest piece in The Nation is called “Distorting Russia: How the American Media Misrepresent Putin, Sochi and Ukraine.”

So, talk about the latest, Professor Cohen.

STEPHEN COHEN: Where do you want me to begin? I mean, we are watching history being made, but history of the worst kind. That’s what I’m telling my grandchildren: Watch this. What’s happening there, let’s take the big picture, then we can go to the small picture. The big picture is, people are dying in the streets every day. The number 50 is certainly too few. They’re still finding bodies. Ukraine is splitting apart down the middle, because Ukraine is not one country, contrary to what the American media, which speaks about the Ukraine and the Ukrainian people. Historically, ethnically, religiously, culturally, politically, economically, it’s two countries. One half wants to stay close to Russia; the other wants to go West. We now have reliable reports that the anti-government forces in the streets—and there are some very nasty people among them—are seizing weapons in western Ukrainian military bases. So we have clearly the possibility of a civil war.

And the longer-term outcome may be—and I want to emphasize this, because nobody in the United States seems to want to pay attention to it—the outcome may be the construction, the emergence of a new Cold War divide between West and East, not this time, as it was for our generation, in faraway Berlin, but right on the borders of Russia, right through the heart of Slavic civilization. And if that happens, if that’s the new Cold War divide, it’s permanent instability and permanent potential for real war for decades to come. That’s what’s at stake.

One last point, also something that nobody in this country wants to talk about: The Western authorities, who bear some responsibility for what’s happened, and who therefore also have blood on their hands, are taking no responsibility. They’re uttering utterly banal statements, which, because of their vacuous nature, are encouraging and rationalizing the people in Ukraine who are throwing Molotov cocktails, now have weapons, are shooting at police. We wouldn’t permit that in any Western capital, no matter how righteous the cause, but it’s being condoned by the European Union and Washington as events unfold.

JUAN GONZÁLEZ: And when you say the Western countries who bear some responsibility, in what sense do they bear responsibility? I mean, clearly, there’s been an effort by the United States and Europe ever since the collapse of the Soviet Union to pull the former Soviet states into their economic sphere, but is that what you’re talking about?

STEPHEN COHEN: I mean that. I mean that Moscow—look at it through Moscow’s eyes. Since the Clinton administration in the 1990s, the U.S.-led West has been on a steady march toward post-Soviet Russia, began with the expansion of NATO in the 1990s under Clinton. Bush then further expanded NATO all the way to Russia’s borders. Then came the funding of what are euphemistically called NGOs, but they are political action groups, funded by the West, operating inside Russia. Then came the decision to build missile defense installations along Russia’s borders, allegedly against Iran, a country which has neither nuclear weapons nor any missiles to deliver them with. Then comes American military outpost in the former Soviet republic of Georgia, which led to the war of 2008, and now the West is at the gates of Ukraine. So, that’s the picture as Moscow sees it. And it’s rational. It’s reasonable. It’s hard to deny.

But as for the immediate crisis, let’s ask ourselves this: Who precipitated this crisis? The American media says it was Putin and the very bad, though democratically elected, president of Ukraine, Yanukovych. But it was the European Union, backed by Washington, that said in November to the democratically elected president of a profoundly divided country, Ukraine, “You must choose between Europe and Russia.” That was an ultimatum to Yanukovych. Remember—wasn’t reported here—at that moment, what did the much-despised Putin say? He said, “Why? Why does Ukraine have to choose? We are prepared to help Ukraine avoid economic collapse, along with you, the West. Let’s make it a tripartite package to Ukraine.” And it was rejected in Washington and in Brussels. That precipitated the protests in the streets.

And since then, the dynamic that any of us who have ever witnessed these kinds of struggles in the streets unfolded, as extremists have taken control of the movement from the so-called moderate Ukrainian leaders. I mean, the moderate Ukrainian leaders, with whom the Western foreign ministers are traveling to Kiev to talk, they’ve lost control of the situation. By the way, people ask—excuse me—is it a revolution? Is it a revolution? A much abused word, but one sign of a revolution is the first victims of revolution are the moderates. And then it becomes a struggle between the extreme forces on either side. And that’s what we’re witnessing.

AMY GOODMAN: Let’s go to the Ukrainian opposition leader, Arseniy Yatsenyuk, who admitted earlier today the opposition does not have full control of protesters in Independence Square.

ARSENIY YATSENYUK: The only chance to do it is to stop the riot police, to stop the protesters, to impose a DMZ, like demilitarized zone, and to move this conflict from the streets to the Parliament.

REPORTER 1: Parts of the protesters are out of control?

ARSENIY YATSENYUK: No one—I would be very frank, that the government doesn’t control the riot police, and it’s very difficult for the opposition to control Maidan. And there are a number of forces who are uncontrolled. This is the truth.

REPORTER 2: So, Ukraine is in chaos now.

ARSENIY YATSENYUK: Ukraine is in a big mess.

AMY GOODMAN: That’s Ukrainian opposition leader Arseniy Yatsenyuk. Professor Cohen?

STEPHEN COHEN: A moderate.

AMY GOODMAN: Let’s go—

STEPHEN COHEN: Who wants to be president.

AMY GOODMAN: Let’s go to President Obama. He’s in Mexico for the big Mexico-Canada-U.S. summit talking about Ukraine.

PRESIDENT BARACK OBAMA: With regard to Ukraine, along with our European partners, we will continue to engage all sides. And we continue to stress to President Yanukovych and the Ukrainian government that they have the primary responsibility to prevent the kind of terrible violence that we’ve seen, to withdraw riot police, to work with the opposition to restore security and human dignity, and move the country forward. And this includes progress towards a multi-party, technical government that can work with the international community on a support package and adopt reforms necessary for free and fair elections next year. Ukrainians are a proud and resilient people who have overcome extraordinary challenges in their history, and that’s a pride and strength that I hope they draw on now.

AMY GOODMAN: That’s President Obama in Mexico, Professor Cohen.

STEPHEN COHEN: What are you asking me to comment on?

AMY GOODMAN: Your response to his response.

STEPHEN COHEN: To what he just said? Shame. Shame. He is saying that the responsibility for restoring peace is on the Ukrainian government, and it should withdraw its security forces from the streets. But let me ask you, if in Washington people throwing Molotov cocktails are marching on Congress—and these people are headed for the Ukrainian Congress—if these people have barricaded entrance to the White House and are throwing rocks at the White House security guard, would President Obama withdraw his security forces? This is—this is—and do you know what this does? And let’s escape partisanship here. I mean, lives are at stake. This incites, these kinds of statement that Obama made. It rationalizes what the killers in the streets are doing. It gives them Western license, because he’s not saying to the people in the streets, “Stop this, stop shooting policemen, stop attacking government buildings, sit down and talk.” And the guy you had on just before, a so-called moderate leader, what did he just tell you? “We have lost control of the situation.” That’s what I just told you. He just confirmed that.

So what Obama needs to say is, “We deplore what the people in the streets are doing when they attack the police, the law enforcement official. And we also don’t like the people who are writing on buildings ‘Jews live here,’” because these forces, these quasi-fascist forces—let’s address this issue, because the last time I was on your broadcast, you found some guy somewhere who said there was none of this there. All right. What percent are the quasi-fascists of the opposition? Let’s say they’re 5 percent. I think they’re more, but let’s give them the break, 5 percent. But we know from history that when the moderates lose control of the situation, they don’t know what to do. The country descends in chaos. Five percent of a population that’s tough, resolute, ruthless, armed, well funded, and knows what it wants, can make history. We’ve seen it through Europe. We’ve seen it through Asia. This is reality. And where Washington and Brussels are on this issue, they won’t step up and take the responsibility.

JUAN GONZÁLEZ: Well, even in most recent history, whether you look at Libya or whether you look at the situation in Syria, where those presidents warned that there were extremist elements inside a broader popular movement that were eventually going to gain control, this seems like a replay in terms of what’s going on here in the Ukraine of a popular movement, but yet a very, very, as you say, right-wing movement—not only a right-wing movement, but a fascist movement with a history. Ukraine has had a history of a fascist movement going back to the days of Nazi Germany.

STEPHEN COHEN: Let’s go to real heresy. Let’s ask a question: Who has been right about interpreting recent events? Let’s go to the Arab Spring. Obama and Washington said this was about democracy now, this is great. Russia said, “Wait a minute. If you destabilize, even if they’re authoritarian leaders in the Middle East, you’re not going to get Thomas Jefferson in power. You’re going to get jihadists. You’re going to get very radical people in power all through the Middle East.” Looking back, who was right or wrong about that narrative? Have a look at Egypt. Have a look at Libya. Who was right? Can Russians ever be right about anything?

Now what are the Russians saying about Ukraine? They’re saying what you just said, that the peaceful protesters, as we keep calling them—I think a lot of them have gone home. There were many. By the way, at the beginning, there were hundreds of thousands, tens of thousands, of very decent, liberal, progressive, honorable people in the streets. But they’ve lost control of the situation. That’s the point now. And so, the Russians are saying, “Look, you’re trying to depose Yanukovych, who’s the elected government.” Think. If you overthrow—and, by the way, there’s a presidential election in a year. The Russians are saying wait ’til the next election. If you overthrow him—and that’s what Washington and Brussels are saying, that he must go—what are you doing to the possibility of democracy not only in Ukraine, but throughout this part of the world? And secondly, who do you think is going to come to power? Please tell us. And we’re silent.

AMY GOODMAN: I want to go to the famous leaked tape right now. The top State Department official has apologized to her European counterparts after she was caught cursing the European Union, the EU, in a leaked audio recording that was posted to YouTube. The recording captured an intercepted phone conversation between the U.S. ambassador to Ukraine, Geoffrey Pyatt, and Victoria Nuland, the top U.S. diplomat for Europe. Nuland expresses frustration over Europe’s response to the political crisis in Ukraine, using frank terms.

VICTORIA NULAND: So that would be great, I think, to help glue this thing and have the U.N. help glue it. And, you know, [bleep] the EU.

AMY GOODMAN: While Assistant Secretary of State Victoria Nuland’s comment about the EU dominated the news headlines because she used a curse, there were several other very interesting parts of her conversation with the U.S. ambassador to Ukraine.

GEOFFREY PYATT: Let me work on Klitschko, and if you can just keep—I think we want to try to get somebody with an international personality to come out here and help to midwife this thing. Then the other issue is some kind of outreach to Yanukovych, but we can probably regroup on that tomorrow as we see how things start to fall into place.

VICTORIA NULAND: So, on that piece, Geoff, when I wrote the note, Sullivan’s come back to me VFR saying, “You need Biden?” And I said, “Probably tomorrow for an attaboy and to get the deets to stick.” So Biden’s willing.

AMY GOODMAN: That’s the U.S. ambassador to Ukraine, Pyatt, speaking with Victoria Nuland. The significance of what she is saying? She also had gone to Ukraine and was feeding protesters on the front line.

STEPHEN COHEN: Cookies, cookies. Well, here again, the American political media establishment, including the right and the left and the center—because they’re all complicit in this nonsense—focused on the too sensational, they thought, aspect of that leaked conversation. She said, “F— the European Union,” and everybody said, “Oh, my god! She said the word.” The other thing was, who leaked it? “Oh, it was the Russians. Those dirty Russians leaked this conversation.” But the significance is what you just played. What are they doing? The highest-ranking State Department official, who presumably represents the Obama administration, and the American ambassador in Kiev are, to put it in blunt terms, plotting a coup d’état against the elected president of Ukraine.

Now, that said, Amy, Juan, you may say to me—neither of you would, but hypothetically—”That’s a good thing. We don’t like—we don’t care if he was elected democratically. He’s a rat. He’s corrupt.” And he is all those things. He is. “Let’s depose him. That’s what the United States should do. Then the United States should stand up and say, ’That’s what we do: We get rid of bad guys. We assassinate them, and we overthrow them.’” But in Washington and in Brussels, they lie: They’re talking about democracy now. They’re not talking about democracy now; they’re talking about a coup now.

JUAN GONZÁLEZ: Well, this is more from—

STEPHEN COHEN: And we—excuse me—and we should—we, American citizens, should be allowed to choose which policy we want. But they conceal it from us. And I’m extremely angry that the people in this country who say they deplore this sort of thing have fallen silent.

JUAN GONZÁLEZ: Let’s listen to little bit more of the leaked conversation between the U.S. ambassador to Ukraine, Geoffrey Pyatt, and Victoria Nuland, the top U.S. diplomat for Europe.

VICTORIA NULAND: Good. So, I don’t think Klitsch should go into the government. I don’t think it’s necessary. I don’t think it’s a good idea.

GEOFFREY PYATT: Yeah. I mean, I guess, you think—in terms of him not going into the government, just let him sort of stay out and do his political homework and stuff. I’m just thinking, in terms of sort of the process moving ahead, we want to keep the moderate democrats together. The problem is going to be Tyahnybok and his guys. And, you know, I’m sure that’s part of what Yanukovych is calculating on all of this. I kind of—

VICTORIA NULAND: I think—I think Yats is the guy who’s got the economic experience, the governing experience. He’s the guy—you know, what he needs is Klitsch and Tyahnybok on the outside. He needs to be talking to them four times a week. You know, I just think Klitsch going in, he’s going to be at that level working for Yatsenyuk. It’s just not going to work.

JUAN GONZÁLEZ: That was Victoria Nuland, the top U.S. diplomat for Europe, speaking with Geoffrey Pyatt, the U.S. ambassador to the Ukraine. Stephen Cohen, this—this chess game—

STEPHEN COHEN: You don’t need me here. What do you need me for?

JUAN GONZÁLEZ: —this chess game that they’re conducting here?

STEPHEN COHEN: There it is. There it is.

AMY GOODMAN: But explain the names. Who is Klitsch, Yats?

STEPHEN COHEN: All right. And notice the intimacy with which the Americans deal with the two leading so-called “moderate”—and these are big shots, they both want to be president—Ukrainian opposition. Klitschko is Vitali Klitschko, a six-foot-eight former—he resigned his title two months ago to enter politics—heavyweight champion of the world. His residence has been Ukraine—I mean, Germany. He plays—he pays taxes in Germany. He’s a project of Merkel. He represents German interests. I’m sure he’s also faithful to Ukraine, but he’s got a problem. Yatsenyuk, however—not Yatsenyuk, but the other guy she calls “Yats” is a representative of the Fatherland Party. It’s a big party in Parliament. But Washington likes him a lot. They think he’ll be our man. So you could see what they’re saying. We don’t quite trust Klitschko. Now, if you want to get esoteric, that’s the tug between Washington and Berlin. They’re not happy with Merkel, the chancellor of Germany. They don’t like the role Merkel is playing, generally. They think Germany has gotten too big for its britches. They want to cut Merkel down. So you noticed Klitschko, the boxer, is Merkel’s proxy, or at least she’s backing him. You notice that they say, “He’s not ready for prime time. Let him do his homework.”

Now, this guy—I’m bad on Ukrainian names. Tyagnybok, that they say has got to play a role, he’s the leader of the Freedom Party, the Svoboda Party, but a large element of that party, to put it candidly, is quasi-fascist. And they’re prepared to embrace this guy. This is the guy, by the way, that Senator John McCain in November or December went to Kiev and embraced. Either McCain didn’t know who he was, or he didn’t care. The United States is prepared to embrace that guy, too—anything to get rid of Yanukovych, because they think this is about Putin. That’s all they really got on their mind.

AMY GOODMAN: And yet, here you have President Obama, again, speaking yesterday in Mexico.

PRESIDENT BARACK OBAMA: Our approach as the United States is not to see these as some Cold War chessboard in which we’re in competition with Russia. Our goal is to make sure that the people of Ukraine are able to make decisions for themselves about their future, that the people of Syria are able to make decisions without having bombs going off and killing women and children, or chemical weapons, or towns being starved, because a despot wants to cling to power.

AMY GOODMAN: Who benefits from the instability, Professor Cohen, in Ukraine? And what does it mean for Putin? Is he concerned about this?

STEPHEN COHEN: Of course he’s concerned. It’s right on his borders, and it’s all tainting him. I mean, The Washington Post wrote an editorial yesterday. Putin is happy that the violence has broken out in the streets. Everybody understands, even The Washington Post understands, which understands almost nothing about Russia, but they got this, that during the Sochi Olympics, the last thing Putin wants is violence in Ukraine. So why is he happy about it? He deplores it. He’s unhappy. He’s furious at the president of Ukraine. He read him the Riot Act on the phone last night, that why doesn’t he get control of the situation? What is he doing? So Putin is not responsible for this. Can we speak about Obama?

AMY GOODMAN: Very quickly.

STEPHEN COHEN: Very quickly. I grew up in the segregated South. I voted for him twice, as historical justice. That’s not leadership. That’s a falsification of what’s happening in Ukraine, and it’s making the situation worse, what he says, is that we deplore the violence and call upon Ukrainian government to withdraw its forces and stop the violence. He needs to talk about what’s happening in the streets.

JUAN GONZÁLEZ: And is it conceivable, if Ukraine descends into a further civil war, that Russia might intervene?

STEPHEN COHEN: It’s conceivable. It’s conceivable. Here—I mean, Yanukovych—you might say, as an adviser to Yanukovych, the president of Ukraine, “Impose martial law now, because you’ve got bad PR in the West anyway, and you’re not in control of the situation.” The problem is, Yanukovych isn’t sure he controls the army.

AMY GOODMAN: He just fired the head of the army yesterday.

STEPHEN COHEN: Yeah, we don’t know what it means, but it indicates he’s not too sure about the army. But, by the way, you asked, would Russia intervene? Would NATO intervene? NATO is all over the place. NATO was in the former Soviet republic of Georgia. Ask yourself that: Would NATO send troops in? Is that, yes, you think they would?

JUAN GONZÁLEZ: I—

STEPHEN COHEN: We don’t know.

JUAN GONZÁLEZ: We don’t know, yeah.

STEPHEN COHEN: And we’re not going to be told, just like we’re not being told what’s going on in these private conversations about deposing the president of Ukraine. If they depose—

AMY GOODMAN: Unless they’re leaked again.

STEPHEN COHEN: Yeah, and if the Russians leak them, it doesn’t count. Is that right?

AMY GOODMAN: The U.S. can hardly protest, given the whole scandal with the NSA recording conversations.

STEPHEN COHEN: Yeah, well, you know what they said. They said—they said, when this got leaked, that this is a low point in statecraft. After Snowden? After Snowden? I mean, what did Tennessee Williams used to say? Mendacity? Mendacity? The mendacity of it all? Don’t they trust us, our government, to tell us a little bit of the truth at last?

AMY GOODMAN: Stephen Cohen, I want to thank you for being with us. We’re going to move onto Venezuela. Stephen Cohen is professor emeritus of Russian studies and politics at New York University and Princeton University. His most recent book, Soviet Fates and Lost Alternatives: From Stalinism to the New Cold War, it’s just out in paperback. His latest piece in The Nation is “Distorting Russia: How the American Media Misrepresent [Putin], Sochi and Ukraine.” This is Democracy Now! Back in a minute.

RELATED VIDEO

Laughter: a strong anti-fascist weapon!

untitledx

On 20th of February 2014, the Greek Minister of Culture and Sports Mr. Panos Panagiotopoulos delivered the opening speech of the EU conference “Financing Creativity” in Athens. This conference seeks to address models of cultural policy in the coming decades. Yet not a single artist was invited as a speaker nor was the conference promoted publicly. Given this situation “Mavili Collective” called for artists from different fields of practice to attend the conference. Having been excluded from a dialogue about cultural policies the artists present publicly expressed their feelings regarding the proposed role of culture and laughed. The response of the Minister is revealing.

The Minister of Culture stated in his speech that we need to be more competitive following the economies of China and Middle East since the cost of labour in Europe today is extremely high. The words most frequently used by many of the speakers were: competitiveness, business, industry, product, consumers etc. Mrs Lina Mendoni, General Secretary of the Ministry of Culture and Sports made the crucial statement that “Culture is economy”. A vision for the culture that is nowadays expressed openly and indicative of how the Greek State is increasingly abandoning its support of contemporary culture. Instead, as was stated clearly in the conference, the Greek State intends to fund private institutions that will then form the cultural landscape of the country. Does such a policy reflect the wider vision of the EU for culture? Some might say the conference was a fiasco, but was the fiasco the laughter or the cultural policies/narratives being proposed?

Greece and the Neo-Nazis

by Vasilis Migkos – TRANSCEND Media Service

Greece’s Golden Dawn Neo-Nazi Party and How to Make Them Less Appealing to Greek Society

GREEK-PRIME-MINISTER-FIGHTS-NAZIS

Everything started a very long time ago in Greece. Back to 1940’s at the period that Greece was violently invaded and occupied by Germany (April 1941 – October 1944). The German invasion succeeded the failed attempt of fascist Italy to occupy Greece. It was at that time the Nazism appeared in Greece. Although the vast majority of Greeks fought bravely against the Germans and struggled against the occupation, there was a small minority who cooperated with German administration, acting against their fellow citizens. These people, with the aid of the Nazi regime, earned privileges, protection and, of course, money at the expense of other Greeks.

After the liberation of Greece, paradoxically, these people were never punished. On the contrary, they enjoyed their big fortunes, created by dirty means during the occupation and got actively involved in social and economic life of Greece. Betrayers, black marketers, blackmailers, snitches and some of them murderers, had the chance to become stronger and remained unpunished.

In 1967, when the military coup occurred in Greece, a new generation of fascists came to the surface, assisted by the old ones. The new generation collaborated closely with the military regime till its collapse in 1974. The way and the methods were almost same as it happened during the Nazi occupation. Privileges, power, money and protection. Democracy was, of course, paralyzed and human rights were violated. People were pushed to exile, tortured and killed during the 7-year Greek Dictatorship.

Golden Dawn is the main nationalist extremist party in Greece nowadays. It is very well known for its radical ideas, violent methods and provocative behaviors. It was created in 1980 and its initial aim was to publish the homonymous magazine. The principles of the movement were absolutely neo-Nazi with hymns to Hitler and propaganda in favor of the superiority of the Aryan race. It was strange though, because like-minded extremists in Germany were fond of killing immigrants, especially Greeks and Turks who traditionally can be found in Germany in vast numbers and are considered to be inferior to the locals. Recently there was a trial of a member of the National Socialistic Underground of Germany, a woman who was involved in the murder of 8 Turks, 1 Greek and a police officer, during the period 2000 – 2007.

At the beginning, Golden Dawn had absolutely no power in Greece. It was a very small group of people that participated in the Yugoslav War (alongside the Serbs) and tried to get involved in the “Macedonian Issue” at the beginning of 1990s, when nationalism in Greece had risen against its neighboring country the Former Yugoslav Republic of Macedonia (F.Y.R.O.M.) which claimed the name “Macedonia” to be the official name of its state.  However, despite the tension in the relationships of Greece with its neighbors (mainly Turkey, Albania and F.Y.R.O.M.), Golden Dawn had little impact on Greek politics. I must mention that, traditionally, Greek society on average was a leftist one. The Greek Left was always strong and present at the social and political movements of the country and the European Union (EU).

Although Greece has been a member of the EU since 1981, the transformation of Greek society and political life went wrong. Since 1974, two political parties have succeeded each other in the governance of the country. The socialists (PASOK) and the liberal right wing party (Nea Dimokratia). Their way of governance established totally wrong ethics in political and social life of Greece. Nepotism, opacity and corruption became such a usual phenomenon in Greek daily life, especially in politics. Each party was trying to promote their people, the public sector became huge and the wages of the civil servants were unreasonably increased.

At the same time, Greeks were enjoying an impressive improvement in their standard of living, able to consume more and more, linking their social status to the cost and the amount of the products they were buying, including houses and cars. Nepotism had penetrated in almost every aspect of their lives. It was a common secret that “if you don’t have good connections, you cannot do anything”. That was true. This system was so well constructed and enlarged, that if someone wanted to enjoy even the simplest things, such as finding a job, he should become part of this system and ask for the assistance of a politician or an important person in the local community. At that time, in the 1990s, Greece faced its first serious immigration problem. After the collapse of communists’ regime, massive waves of illegal immigrants from Albania were coming to Greece. Poor and desperate and most of them uneducated, it was logical that crime rates would become higher after their entrance in Greece. After the bankruptcy of Albania, Albanian prisons were opened and Albanian criminals were set free while at the same time the military equipment (guns and bullets) were looted. Many of them came to Greece, armed and illegal and continued their action in a country which was traditionally the wealthiest among the Balkans. This was the first time that racism appeared in Greece. It was because of all these incidents that many among the Greeks created a stereotype about Albanians, who are supposed to be criminals and thieves.

Problems also existed at the eastern borders, where territorial disputes were poisoning Greek-Turkish relations. In 1996, Greece and Turkey almost went to war because of a dispute related over two tiny Aegean islands. The war was prevented at the very last moment. At the same time, Turkish intervention in Thrace, the oppression of the minorities of the two countries and the “eternal” Cyprus issue kept always alive the fear of a possible Greek – Turkish war that could erupt at any time between the two countries.

Under those circumstances, someone would expect that Greek nationalism and Golden Dawn would rise. This didn’t happen though. The only instances that Golden Dawn appeared in public life was the demonstrations organized in memory of the three Greek members of a military helicopter pilot who died in the background of the crisis and the prosecution and trial of a member of Golden Dawn, Antonis Androutsopoulos, known as “Periandros” after the violent attack by him and his group against Dimitris Kousouris in 1998. The percentages of Golden Dawn in the elections were extremely low and its impact on Greek society was of no importance.

Things changed rapidly after the economic crisis emerged. The sudden change in Greece at all levels, political, economic, social and cultural, made Greeks wake up from a dream they were living in since 1974 when Democracy was reestablished in the country after the collapse of Junta. Or, better said, was supposed to have been reestablished. The dramatic reductions of the wages, the massive dismissals and the tremendous increase of crime rates, ruined the normal, quiet life of Greeks who, on average, were able to spend money, consume, travel and generally enjoy the goods of capitalism. The scandals that were revealed remained unpunished with a very few exceptions. The sense of injustice grew among Greeks. Some people, who played important political and economic role in Greece, were proved or rumored to have stolen huge amounts of money and participated in countless scandals. Very few of them were prosecuted.

People felt betrayed. No one ever told them about the perils of Greek economy, no one ever cared really about the destiny of Greek economy. Both of the parties that were altering in power, were constantly trying to give more and more to their people, in order to gain votes and secure their reelection. People, on the other hand, learned to expect more and more from their governments, and were disappointed if someone talked about the need of austerity measures and regularization of the economy, although it could easily be foreseen that this abnormal kind of economy would, sooner or later, collapse. Until today, the number one demand among the Greeks is Justice: Punishment of the perpetrators and confiscation of their properties. It is very well known that, if the Greek government had the courage to punish say 50 people (politicians and businessmen) and prosecute those who systematically don’t pay taxes (I am talking about professional debtors who owe huge amounts of money), Greece could pay all or almost all of its debt. Punishment of banks is also a great demand in Greece, because their unreasonable funding policies led them very close to bankruptcy and the Greek government spent a huge amount of money in order to save them. Money that normally could (and should) be spent for the payment of the debt.

The political system seems unwilling or unable to punish and distribute justice. Traditional political powers were now seen as the bricks of the same dirty wall. Thus, Golden Dawn appeared. They showed muscles, discipline, power, decisiveness and followed the typical strategy of all neo-nazi parties around the world. They accused immigrants of the high crime rates and unemployment of the locals. They presented themselves as the “cleaners”, the strong muscled guys who want and are able to “clean” the country by kicking immigrants out of the borders and punishing the politicians who stole money.

At this point I should also mention the strange role of media and the immigration problem. The presence of Golden Dawn in Greek media became almost daily. People got used to watching scenes of violence. Muscles and militarism became a lifestyle. The flags, the ceremonies, the symbols and the outraged extremists became attractive to those who were feeling angry, desperate and disappointed. Lack of education and of a minimal standard of political analysis gave a place to Golden Dawn in peoples’ minds, while, at the same time, none of the political parties made a clear and effective suggestion about how the problem of illegal migration problem of Greece could be solved. The position of the country (neighboring with Asia), the NATO wars and several conflicts brought thousands of desperate people to Greece, in their attempt to enter EU, in order to find a better future.

That’s why we reached the point that a neo-Nazi political party managed to get so much support in the last election in a country that was traditionally leftist, a country that is historically bonded with democracy, a country that fought and achieved victory against fascist Italy during World War II, fought bravely and was occupied and devastated by Nazis in 1941, a country that has countless cemeteries full of bones of people who were killed fighting Nazism and Fascism.

The recent arrests of some of the leading member of Golden Dawn and the imprisonment of their general leader, after the murder of Greek leftist Hip Hop artist by a fan of Golden Dawn, showed to people the structure and the way of action of this party. Guns, Nazi flags and objects and several things were found in the houses of the leading members of the party. Their prosecution of those people is something that may be legally correct, but not so much effective when it comes to the struggle against the roots of the problem. As it happened in Germany, Italy and other countries, fascism and Nazism rely on fear which, combined with ignorance, leads to hate.

How can this change?

Active citizenship through education with the adoption of a transparent way of governance under the umbrella of justice: Greeks were familiarized with the distorted idea that politics is something strange, full of dirtiness and not something that they should actively get involved, not something that they should really be concerned about. Politics were identified with opacity and corruption and was totally unattractive for the masses which, however, were strongly willing to get fanatics for a party and follow someone who promised to them privileges, job and money. It has been a vicious circle, feeding more and more the monster of nepotism and cultivating the ethics of competition and individualism.

Greeks should be taught that politics is something they should actively be involved. So we need education. We also need the sense of injustice to be restored. We need decisive measures for the punishment of the perpetrators and the establishment of transparency and substantive legality. There must be a wide campaign with the aid of media, social networks and activist actions. I am afraid though, that it is extremely hard for this to work under the circumstances of crisis and strict austerity measures. This is not only about Greece. It is also about EU and the whole world.

Πώς προφέρεται το ξεπούλημα στα κυπριακά;

Λογότυπο ΕΠΑΜ

Το Κυπριακό και οι προοπτικές που διαμορφώνονται για την επίλυσή του, μετά την πρόσφατη συμφωνία στη Λευκωσία μεταξύ Αναστασιάδη-Έρογλου, ήταν ένα από τα βασικά θέματα που συζήτησαν σε τηλεφωνική επικοινωνία, το βράδυ της Τετάρτης (19/2), ο πρόεδρος των ΗΠΑ Μπαράκ Ομπάμα και ο πρωθυπουργό της Τουρκίας Ταγίπ Ερντογάν. Σύμφωνα με τον εκπρόσωπο του Λευκού Οίκου, «ο πρόεδρος ευχαρίστησε τον πρωθυπουργό για τον εποικοδομητικό ρόλο του στην Κύπρο, για την επανάληψη των διαπραγματεύσεων για τη διευθέτηση».

Έτσι λέει η ανακοίνωση του Λευκού Οίκου, αποκαλύπτοντας ότι ο ίδιος ο Ερντογκάν και η Τουρκία βρίσκεται πίσω από τον «ηγέτη» της τουρκοκυπριακής κοινότητας, όπως βαφτίστηκε εξεπιτούτου το κατεχόμενο κομμάτι της Κύπρου. Κατά τ’ άλλα όλοι στην Κύπρο αναμένουν το νέο «σχέδιο Ανάν» ώστε να πάρουν θέση στο δημοψήφισμα που υποτίθεται ότι θα γίνει για την έγκρισή του.

Ειλικρινά με εκπλήσσει το παιχνίδι της πολιτικής εξαπάτησης που παίζεται σε βάρος του λαού της Κύπρου. Δεν υπάρχει κανένα νέο ή παλιό «σχέδιο Ανάν». Υπάρχουν μόνο δικοινοτικές συνομιλίες ανάμεσα σε δυο ανύπαρκτες για το διεθνές δίκαιο κοινότητες. Κι αυτό είναι πολύ χειρότερο από το όποιο «σχέδιο Ανάν».

Όταν κλήθηκε ο τότε πρόεδρος της δημοκρατίας της Κύπρου, Τάσσος Παπαδόπουλος, σε συνομιλίες υπό τον τότε Γενικό Γραμματέα Κόφι Ανάν για την δήθεν επίλυση του Κυπριακού προβλήματος, έγιναν στα πλαίσια που αναγνωρίζει τυπικά το διεθνές δίκαιο. Ο Τάσσος Παπαδόπουλος δεν υποβίβασε σε καμιά περίπτωση τον εαυτό του σε «ηγέτη κοινότητας». Παρέμεινε πρόεδρος ενός ανεξάρτητου κράτους και μέλους του ΟΗΕ. Συζητούσε για ένα σχέδιο, όχι προϊόν συνομιλιών ανάμεσα σε ανύπαρκτες κοινότητες, αλλά του Γενικού Γραμματέα του ΟΗΕ.

Και το απέρριψε πρώτα και κύρια γιατί απαιτούσε απ’ αυτόν να μετατρέψει το κράτος το οποίο εκπροσωπούσε σε εθνοτική κοινότητα. Ας θυμηθούμε τα λόγια του που έμειναν στην ιστορία μαζί με την συγκίνηση που τον διακατείχε όταν τα εκφωνούσε: «Παρέλαβα κράτος διεθνώς αναγνωρισμένο. Δεν θα παραδώσω «κοινότητα» χωρίς δικαίωμα λόγου διεθνώς και σε αναζήτηση κηδεμόνα. Και όλα αυτά έναντι κενών, παραπλανητικών, δήθεν, προσδοκιών.»

Αυτά το 2004. Μέσα σε δέκα χρόνια και μετά από έναν καταστροφικό οικονομικό Αττίλα, μέχρι κι ο γιος του εκλιπόντος προέδρου Παπαδόπουλου φαίνεται να έχει ξεχάσει αυτή την παρακαταθήκη. Βλέπετε η βεβήλωση του τάφου του, είναι πολύ λίγη μπροστά στη βεβήλωση της μνήμης που υφίσταται σήμερα ο τελευταίος επιφανής πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας. Λείπουν τα κότσια και η πολιτική ανδρεία.

Σήμερα η Κύπρος με τον Αναστασιάδη δεν συζητά στην ίδια βάση. Δεν συζητά καν ένα σχέδιο της «διεθνούς κοινότητας» ως κυρίαρχο κράτος, όπως συνέβη έστω και τυπικά με το Σχέδιο Ανάν. Σήμερα, προάγεται μια λύση, όπως αυτή που απέρριψε ο Κυπριακός λαός στο Σχέδιο Ανάν, αλλά μέσα από δικοινοτικές συνομιλίες. Καταλαβαίνουν οι αδελφοί Κύπριοι τι σημαίνει αυτό; Σημαίνει ότι αυτό που προσπάθησε ο Τάσσος Παπαδόπουλος να αποφύγει, δηλαδή να μετατραπεί η κυπριακή δημοκρατία από κράτος διεθνώς αναγνωρισμένο σε «κοινότητα» έχει ήδη συντελεστεί.

Ο Αναστασιάδης έχει ήδη υπογράψει ως «ηγέτης κοινότητας» την κοινή διακήρυξη με τον επιτετραμμένο του Ερντογκάν που εμφανίζεται ως «ηγέτης των τουρκοκυπρίων». Δηλαδή έχει παραδώσει ήδη de facto την κυριαρχία της Κυπριακής Δημοκρατίας και έχει αυτοϋποβιβαστεί από πρόεδρος ανεξάρτητου κράτους μέλους του ΟΗΕ σε «ηγέτη κοινότητας». Επομένως το δημοψήφισμα, όποτε κι αν γίνει, εφόσον είναι προϊόν της Κοινής Διακήρυξης θα είναι δημοψήφισμα «κοινότητας» και όχι ενός κυρίαρχου λαού εντός του κράτους του.

Συνεπώς ακόμη κι αν στο δημοψήφισμα καταψηφιστεί οποιοδήποτε σχέδιο διχοτόμησης του νησιού, αλλά Ανάν, θα έχει υπάρξει νομικό προηγούμενο. Δηλαδή θα έχει αποδεχτεί στην πράξη ο κυπριακός λαός να προσέλθει στις κάλπες του δημοψηφίσματος, όχι ως κυρίαρχος λαός, αλλά ως πληθυσμιακή οντότητα μιας ανύπαρκτης «εθνοτικής κοινότητας».

Να γιατί το δημοψήφισμα είναι από θέση αρχής παράνομο. Διότι δεν είναι προϊόν συνταγματικής επιταγής ενός κυρίαρχου λαού προκειμένου να κρίνει ένα σχέδιο της «διεθνούς κοινότητας», αλλά αποτέλεσμα της Κοινής Διακήρυξης δυο ανύπαρκτων νομικά και πολιτικά «κοινοτήτων», όπου η Κυπριακή Δημοκρατία έχει ήδη υποβιβαστεί σε «κοινότητα».

Καταλαβαίνετε το ξεπούλημα που έχει στηθεί σε βάρος των Κυπρίων; Κι επειδή αυτή η επιχείρηση θα ήταν αδιανόητη εντός του διεθνούς δικαίου, μιας και καμμιά από τις δυο υποτιθέμενες «κοινότητες» δεν υφίστανται νομικά και πολιτικά, καταφεύγουν στο ευρωπαϊκό κεκτημένο. Βλέπετε εντός της Ευρωπαϊκής Ένωσης μπορεί ανά πάσα στιγμή να ανακηρυχθεί οποιαδήποτε περιφέρεια σε αυτόνομη ή ημιαυτόνομη ζώνη, έστω κι αν αυτό σημάνει την διάλυση ενός ανεξάρτητου κυρίαρχου κράτους. Ειδικά καθώς προχωρά η αποκαλούμενη Ευρωπαϊκή Ομοσπονδία των Εθνικών Κρατών, με βάση την οποία το «εθνικό κράτος» δεν έχει καμιά σχέση με τον τρόπο που ορίζεται από το διεθνές δίκαιο και τις διεθνείς συμβάσεις.

Το «εθνικό κράτος» εντός της Ευρωπαϊκής Ένωσης μπορεί να είναι συνώνυμο ακόμη και με μια εθνοτική περιφέρεια, ή αυτόνομη κοινότητα. Ακριβώς σαν αυτές που πάνε στηθούν στην Κύπρο. Αρκεί να το ζητήσουν οι εκπρόσωποι αυτών των περιφερειών ή κοινοτήτων. Όπως δηλαδή συμβαίνει σήμερα στην Κύπρο.

Επομένως, όποιος περιμένει απλά να τοποθετηθεί επί των αποτελεσμάτων των συνομιλιών διαπράττει έγκλημα εναντίον της Κύπρου, ακόμη κι αν δεν το έχει αντιληφθεί. Το πρώτο πράγμα που πρέπει να απαιτήσει μια αληθινά πατριωτική και δημοκρατική δύναμη είναι την εδώ και τώρα παραίτηση του Αναστασιάδη και την προσφυγή στις κάλπες. Αν δεν το κάνει αυτό, τότε είναι σαν να αναγνωρίζει στον Αναστασιάδη το δικαίωμα να μετατρέπει κατά το δοκούν την Κυπριακή Δημοκρατία σε «εθνοτική κοινότητα».

Ο Αναστασιάδης από την στιγμή που υπέγραψε την Κοινή Διακήρυξη είναι σαν να παραιτήθηκε της θέσης του ως Πρόεδρος ενός ανεξάρτητου και κυρίαρχου κράτους μέλους του ΟΗΕ και υιοθέτησε τη θέση του «ηγέτη κοινότητας». Όποιος το αποδεχτεί αυτό, τότε τι νόημα έχει κατόπιν να λέει ότι διαφωνεί με τα αποτελέσματα των συνομιλιών;

Αν αποδεχτούν οι Κύπριοι ο πρόεδρος που εκλέγουν ως κυρίαρχος λαός να υποβιβάζεται σε «ηγέτη κοινότητας», τότε ακόμη και όχι να πουν στα όποια αποτελέσματα των συνομιλιών, το γεγονός αυτό θα τους κατατρέχει εσαεί. Οι εκβιασμοί και η επιβεβλημένη οικονομική δυσπραγία μαζί με το δυσβάσταχτο χρέος που τους φόρτωσε το ευρώ, θα αναλάβει να μετατρέψει τη Κύπρο σε ένα είδος Πουέρτο Ρίκο της Ευρωπαϊκής Ομοσπονδίας όπου οι Κύπριοι από κυρίαρχος λαός θα έχουν μεταβληθεί σε πληθυσμιακές οντότητες δυο αυτόνομων κοινοτήτων.

Αναρτήθηκε από ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΑΖΑΚΗΣ στις 12:17 μ.μ.

Η «αρχή του Μεγάλος Ψέματος» και το πρωτογενές πλεόνασμα…

Λογότυπο ΕΠΑΜ

Η μαύρη κρατική προπαγάνδα έχει πάντα σαν αφετηρία της το εξής αξίωμα: «Αν πεις ένα ψέμα αρκετά μεγάλο και συνεχίσεις να το επαναλαμβάνεις, ο λαός τελικά θα καταλήξει να το πιστέψει. Το ψέμα μπορεί να διατηρηθεί μόνο για όσο χρόνο το κράτος μπορεί να προστατεύσει το λαό από τις πολιτικές, οικονομικές και στρατιωτικές συνέπειες του ψέματος. Είναι, λοιπόν, ζωτικής σημασίας για το κράτος να χρησιμοποιήσει όλες τις εξουσίες του για να καταστείλει τη διαφωνία, μιας και η αλήθεια είναι ο θανάσιμος εχθρός του ψέματος, και, επομένως, κατ’ επέκταση, η αλήθεια είναι ο μεγαλύτερος εχθρός του κράτους.»

Το απόφθεγμα αυτό, ίσως λανθασμένα, αποδίδεται στον υπουργό Προπαγάνδας του Χίλτερ, Τζόζεφ Γκέμπελς. Ωστόσο, προσωπικά πιστεύω ότι η αρχή αυτή έχει μάλλον αγγλοσαξονική καταγωγή και φυσικά το υιοθέτησαν ολόθερμα οι χιτλερικοί. Όποια κι αν είναι η καταγωγή της αρχής αυτής του «Μεγάλου Ψέματος», όπως έχει χαρακτηριστεί, ένα είναι απολύτως σίγουρο. Συνιστά ένα από τα θεμέλια της επίσημης επικοινωνιακής πολιτικής του κράτους. Ειδικά σήμερα όπου το μαύρο πρέπει οπωσδήποτε να εμφανίζεται άσπρο, έστω κι αν ο λαός κοντέψει να χάσει τα λογικά του. Τουλάχιστον μέχρις ότου οι αναπόφευκτες συνέπειες αυτού του ψέματος γίνουν πλέον ολοφάνερες ακόμη και στον πιο ανόητο.

Οι κατ’ επάγγελμα και κατά συνείδηση ψεύτες

Το ψέμα αυτό λειτουργεί ακόμη πιο καλά, γίνεται ακόμη πιο μεγάλο, όταν διαθέτεις τον έλεγχο των ΜΜΕ και εν συνεχεία βάζεις σχεδόν τους πάντες, συμπολίτευση και αντιπολίτευση, να το αποδέχονται ως πραγματική βάση συζήτησης. Αυτό συμβαίνει σήμερα με το πιο αγαπημένο ψέμα των κυβερνώντων, δηλαδή το πρωτογενές πλεόνασμα. Κι ενώ το ψέμα συνεχίζεται με την αμέριστη βοήθεια όχι μόνο των πιο χυδαίων, αλλά και των πιο «αντικειμενικών» δημοσιογράφων, θάβεται με τον πιο προκλητικό τρόπο κάθε αμφισβήτηση, κάθε σοβαρή προσέγγιση που ξεμπροστιάζει τους κατ’ επάγγελμα και συνείδηση ψεύτες.

«Τώρα που έχουμε πρωτογενές πλεόνασμα….» ξεκινούν οι καλοί μας δημοσιογράφοι με τους πιο «αντικειμενικούς» να προσθέτουν, «όπως λέει η κυβέρνηση», πετάνε το μπαλάκι στους εκπροσώπους του επίσημου κομματικού κατεστημένου της Βουλής και το παιχνίδι της εξαπάτησης έχει στηθεί. Το εντυπωσιακό είναι ότι όλοι παίζουν σ’ αυτό το παιχνίδι. Μόνο στο μέγεθος του πρωτογενούς πλεονάσματος δείχνουν να διαφωνούν. Είναι πραγματικά εντυπωσιακό να τους ακούς στα «πάνελ» και να σκέφτεσαι πόσο άθλιο παιχνίδι παίζουν σε βάρος του λαού και της χώρας.

Αν ξεχάσει κανείς προς στιγμή ότι το κυνήγι του πρωτογενούς πλεονάσματος, ειδικά σε συνθήκες πρωτοφανούς ύφεσης και αποπληθωρισμού σαν αυτές που βιώνει η ελληνική οικονομία, ισοδυναμεί με την εν ψυχρώ δολοφονία του βιοπορισμού της μεγάλη πλειοψηφίας των νοικοκυριών στην Ελλάδα, θα λέγαμε ότι δεξιοί και αριστεροί που ορκίζονται πια στο όνομά του, δεν κάνουν τίποτε άλλο από το να παίζουν τις κουμπάρες. Η όλη συζήτηση έχει επικεντρωθεί στο «πόσο». Λες και συνιστά κάτι ανάλογο με θεία επιταγή.

Πρωτογενές έλλειμμα και πολιτική υποκρισία

Προσφάτως, μάλιστα, η κυβέρνηση ανακοίνωσε ότι θα είναι κοντά στα 4 δις ευρώ. Κανείς όμως δεν ενδιαφέρθηκε να παρουσιάσει τα αληθινά νούμερα. Ας πάρουμε τα στοιχεία της Eurostat που έχει δημοσιεύσει για τα τρία πρώτα τρίμηνα του 2013. Το πρωτογενές αποτέλεσμα της Γενικής Κυβέρνησης κατά τα πρώτα τρία τρίμηνα του 2013 είναι, σύμφωνα πάντα με την Εurostat, πρωτογενές έλλειμμα άνω των 17 δις ευρώ. Κατανοητό; Πρωτογενές έλλειμμα 17 δις ευρώ! Τι έγινε δηλαδή το τέταρτο τρίμηνο και επετεύχθη πρωτογενές πλεόνασμα; Βρέθηκαν αυτά τα 17 δις ευρώ και επιπλέον άλλα 4 δις ευρώ, δηλαδή σύνολο 21 δις ευρώ, επιπλέον των τακτικών δαπανών ώστε να προκληθεί πρωτογενές πλεόνασμα; Πόθεν; Θέλουν να μας τρελάνουν οι αλητήριοι.

Επίσης, σύμφωνα με την Eurostat, το αποτέλεσμα της Γενικής Κυβέρνησης (σύμφωνα με τον ESA-95), όπου συμπεριλαμβάνονται τα πάντα, πάλι για τα πρώτα τρία τρίμηνα του 2013 εμφανίζει έλλειμμα 22,6 δις ευρώ. Είναι το μεγαλύτερο έλλειμμα της Γενικής Κυβέρνησης από το 2009 που έπιασε τα πρώτα τρία τρίμηνα τα 25,7 δις ευρώ. Πώς έγινε και βγήκε πλεόνασμα στο τέταρτο τρίμηνο; Γέννησε χρήμα το κράτος; Η αλήθεια είναι ότι το 2013 το ελληνικό κράτος θα σημειώσει το μεγαλύτερο πρωτογενές, αλλά και δημοσιονομικό έλλειμμα της Γενικής Κυβέρνησης, σύμφωνα με τις μεθόδους καταμέτρησης της Eurostat, από το 2009. Από την εποχή δηλαδή που το επίσημο δημοσιονομικό έλλειμμα καταμετρήθηκε στα 15,7% του ΑΕΠ και χρησιμοποιήθηκε ως βασικό επιχείρημα για να συντελεστεί το πραξικόπημα του πρώτου μνημονίου και της δανειακής σύμβασης.

Το μεγάλο ψέμα θα φανερωθεί κατά τον Μάη μεριά και τότε θα μας ξεφουρνίσουν ότι χρειαζόμαστε ένα πολυποίκιλο πρόγραμμα «διαρθρωτικών μεταρρυθμίσεων» προκειμένου να μας σώσουν για μια ακόμη φορά. Αυτή την φορά για 10-20 δις ευρώ «βοήθεια» το ξεπούλημα θα πάει γόνα. Δημόσια, αλλά και ιδιωτική περιουσία θα κάνει φτερά και η χώρα θα αλλάξει οριστικά χέρια. Αλλά τι μας νοιάζει; Το ευρώ, η ευρωζώνη και η Ευρωπαϊκή Ένωση να είναι καλά, καθώς και το τραπεζικό καρτέλ για το οποίο θυσιάζονται λαοί και χώρες.

Κι ενώ όσο ποτέ άλλοτε ο λαός πρέπει να παλέψει για την εθνική του ανεξαρτησία ως θεμέλιο λίθο της δικής του επιβίωσης, η οποία ποτέ δεν απειλήθηκε σε τέτοιο βαθμό, έχουμε το σύνολο των πολιτικών δυνάμεων από την φασιστική ακροδεξιά της ΧΑ, την λεγόμενη λαϊκή δεξιά, ή κεντροδεξιά μνημονιακή και αντιμνημονιακή, έως την ριζοσπαστική αριστερά τύπου ΣΥΡΙΖΑ, που έχουν παραιτηθεί από το πατριωτικό καθήκον. Τρέμουν σε τέτοιον βαθμό να θέσουν θέμα εξόδου από το ευρώ και την Ε.Ε., που προτιμούν να δουν την χώρα και τον λαό να χάνεται σε ολοκαύτωμα. Οι δεξιοί ασκούνται σε μια πρόστυχη πατριδοκαπηλία και περιμένουν τους αριστερούς να δώσουν με την δική τους κυβέρνηση την χαριστική βολή στον λαό και στην χώρα.

Όλοι, πλην Λακεδομονίων, όπως αρέσει στους αργόμισθους του Περισσού να λένε. Με εξαίρεση δηλαδή το ΚΚΕ το οποίο, όπως πάντα, προπαγανδίζει την πολιτική αδιαφορία. «Είτε με πρωτογενές πλεόνασμα, είτε χωρίς, ένας είναι ο καπιταλισμός… Είτε με ανάπτυξη, είτε με ύφεση ίδιος είναι ο καπιταλισμός…», κοκ. Με άλλα λόγια είτε τον εργάτη τον κόβει η πείνα, είτε όχι, εφόσον βρίσκεται στον καπιταλισμό είναι το ίδιο και το αυτό! Είτε είναι δούλος, ραγιάς, υποτελής υπό καθεστώς δουλοπαροικίας του χρέους, είτε όχι, από την στιγμή που βρίσκεται στον καπιταλισμό, είναι «δώρο, άδωρο», όπως μας είπε πρόσφατα στον Ενικό, ο κ. Κουτσούμπας. Το μόνο που έχει να κάνει είναι να προσεύχεται στον Περισσό και να ψηφίζει τυφλά ΚΚΕ. Όπως ακριβώς γινόταν στον μεσαίωνα όπου κυριαρχούσε η θρησκοληψία και ο φτωχός έπρεπε να προσεύχεται ανελλιπώς στον Ύψιστο και να περιμένει την λύτρωση στην άλλη ζωή. Το σημερινό ΚΚΕ δεν είναι πολιτικό κόμμα, αλλά θρησκευτική αίρεση με επίσημη κρατική επιχορήγηση.

Η αναβίωση του ιησουιτισμού

Με πρόφαση την δική του πολιτική ιδεολογία που αντλεί την καταγωγή της από τα κιτάπια του θρησκευτικού κομμουνισμού των ταγμάτων του Ιησουιτισμού του 17ου και 18ου αιώνα. Βασικός ευαγγελιστής αυτού του κομμουνισμού υπήρξε ο Ιησουίτης επίσκοπος Αντόνιο Εσκομπάρ από την Μεντόζα, ο οποίος τον 17ο αιώνα θεμελίωσε εκτός των άλλων και την αρχή ότι η καθαρότητα της πρόθεσης μπορεί να αποτελέσει νόμιμη δικαιολογία για ενέργειες που από μόνες τους είναι σε αντίθεση με τον ηθικό κώδικα και τους ανθρώπινους νόμους. Με άλλα λόγια θεμελίωσε την αρχή του ο σκοπός αγιάζει τα μέσα, αρκεί ο σκοπός να υπηρετεί ανώτερες ηθικές αρχές και αξίες, ή την καθαρότητα της ιδεολογίας.

Επομένως υπάρχει κακή δολοφονία, αλλά και καλή αν εξυπηρετεί την καθαρή ιδεολογία, ή με άλλα λόγια το κόμμα. Υπάρχει κακό ψέμα όταν στρέφεται ενάντια στο κόμμα και καλό ψέμα όταν ωφελεί το κόμμα. Κακός απατεώνας και καλός απατεώνας. Ειδικά αν ο απατεώνας είναι στη δούλεψη του κόμματος. Αυτός είναι ο λόγος που το κήρυγμα του Εσκομπάρ για πάνω από δυο αιώνες αποτελούσε συνώνυμο της διπλοπροσωπίας. Οι επαναστάτες του 19ου αιώνα θεωρούσαν ως μέγιστη προσβολή την escobarie, όπως την έλεγαν. Ο αγώνας για την δημοκρατία και την κοινωνική χειραφέτηση δεν είχε ποτέ και δεν μπορεί να έχει καμιά σχέση με τέτοιες αντιλήψεις και πρακτικές.

Αξίζει να σημειώσουμε, για όσους πιθανόν να μην γνωρίζουν, αλλά ξέρουν να διακρίνουν ιδεολογικές και πολιτικές ταυτίσεις, ότι αυτός ο ιησουίτικος κομμουνισμός πρέσβευε την πιο απόλυτη ισότητα και κοινοκτημοσύνη. Ακόμη και τα προσωπικά εργαλεία ήταν στη διάθεση της κοινότητας. Οι Ιησουίτες κατόρθωσαν να κάνουν πράξη την κομμουνιστική τους ουτοπία σε μια σειρά αποικίες που ίδρυσαν ανάμεσα στα 1609-1780 σε περιοχές της σημερινής Παραγουάης, Αργεντινής και Βραζιλίας. Πάνω από 100 χιλιάδες ψυχές ιθαγενών βρέθηκαν να ζουν σ’ αυτές τις κοινότητες σε συνθήκες απόλυτης ισονομίας, ισοπολιτείας και κοινοκτημοσύνης.

Πάντα βέβαια υπό την άγρυπνη πνευματική καθοδήγηση του κόμματος των Ιησουιτών. Τίποτε δεν μπορούσε να γίνει χωρίς την ρητή έγκριση των Ιησουιτών ποιμένων που μάθαιναν στους ιθαγενείς την τέχνη της απόλυτης υπακοής στη μια και μοναδική αλήθεια του δικού τους θρησκευτικού δόγματος, δηλαδή της δικής τους καθαρής ιδεολογίας. Ο πνευματικός ακρωτηριασμός των ιθαγενών είχε ως αντάλλαγμα μια συγκριτικά καλή ζωή για τις οικογένειές τους στις κοινότητες, όπου ανθούσε η συλλογική καλλιέργεια και κτηνοτροφία.

Να, όμως, πώς περιέγραφε την κατάσταση αυτών των κοινοτήτων ένας από τους πιο επιφανείς μελετητές του Ιησουιτισμού κατά τον 19ο αιώνα:

«Η διακυβέρνηση που είχε συσταθεί από αυτούς στην Παραγουάη ήταν ουσιαστικά μοναρχική. Δεν θα μπορούσε να ήταν αλλιώς σύμφωνα με τις αρχές του δόγματός τους. Υπό το ψευδώνυμο μιας χριστιανικής δημοκρατίας ήταν, σύμφωνα με όλες τις προθέσεις και τους σκοπούς, ένα θεοκρατικό κράτος, κατασκευασμένο έτσι ώστε να είναι αποστειρωμένο από όλες τις ευρωπαϊκές επιρροές, εκτός εκείνων που προέρχονται από τον ανώτερό τους στη Ρώμη. Όλη η επαφή που υπήρχε με την Εκκλησία και τον Πάπα ήταν μέσω αυτού, ενώ όποιες εντολές κι αν έδινε τις υπάκουαν χωρίς καμμιά αντίρρηση. Χωρίς να σταματήσουν να διερευνήσουν οι ίδιοι ή να απασχοληθούν με το κατά πόσο η Εκκλησία και ο Πάπας τις ενέκριναν, ή τις απέρριπταν. Για να εντυπωσιάσουν τους ιθαγενείς με την ιδέα της ανεξαρτησίας τους και της υπεροχής τους…, άσκησαν τα πιο περίτεχνα μέσα για να τους πείσουν να μην έρθουν σε καμία επαφή είτε με τους Ισπανούς είτε με τους Πορτογάλους, με την δικαιολογία ότι δεν θα μπορούσαν να το πράξουν χωρίς να μολυνθούν από τις κακίες και τις ανηθικότητές τους. Οι ανυποψίαστοι ινδιάνοι ήταν εύκολο να παρασυρθούν από τις πράξεις καλοσύνης και το αποτέλεσμα ήταν ότι, κατά τη διάρκεια μιας σύντομης περιόδου, ​​πέτυχαν τη δημιουργία ενός αριθμού κοινοτήτων που κλήθηκαν Μειώσεις – ή, πιο σωστά μιλώντας, χωριών με πλήθη ινδιάνων να συνωστίζονται σ’ αυτά… Αυτά συνιστούσαν το Ιησουίτικο Κράτος και όλα τους, με την απλή τελετή του βαπτίσματος, είχαν τεθεί υπό την κυριαρχία των Ιησουιτών. Σε κάθε Μείωση οι ιθαγενείς είχαν το δικαίωμα να επιλέξουν ένα δικό τους κοσμικό δικαστικό σώμα, με περιορισμένες και ασήμαντες εξουσίες πάνω σε τέτοιες υποθέσεις που θα μπορούσαν να του εμπιστευτούν χωρίς να επηρεάζεται ο θεοκρατικός χαρακτήρας της διακυβέρνησης. Όμως προκειμένου να μην υπάρξει το ενδεχόμενο ακόμα κι αυτές οι λίγες προσωρινές υποθέσεις να διεξάγονται ανεξάρτητα από αυτούς, υιοθέτησαν την πρόβλεψη ότι, πριν ισχύσουν οποιεσδήποτε σημαντικές αποφάσεις, θα πρέπει να αναζητήσουν την επικύρωση τους από τους «πνευματικούς ποιμένες». Δεν υπήρξε ποτέ και πουθενά μια πιο πλήρης και ολοκληρωμένη σύζευξη της εκκλησίας και του κράτους μαζί.» (R.W. Thompson, The Footprints of the Jesuits, New York: Hunt & Eaton, 1894, σ. 173-74)

Αξίζει τον κόπο να αναφέρουμε ότι όταν η αγορά για δούλους γύρω στα μέσα του 18ου αιώνα εκτινάχθηκε, τότε οι δουλέμποροι είδαν στις κοινότητες των Ιησουιτών μια εύκολη πηγή ανθρώπινου εμπορεύματος. Αποκηρύχθηκαν ως αιρετικοί οι Ιησουίτες και οι ιθαγενείς των κοινοτήτων πουλήθηκαν ως δούλοι. Το ενδιαφέρον είναι ότι, όπως λένε οι ιστορικοί, οι ιθαγενείς καθώς ήταν μαθημένοι να υπακούν τυφλά δεν έφεραν καμιά σοβαρή αντίσταση στους δουλεμπόρους. Ενώ τα αδέλφια τους που δεν είχαν παρασυρθεί από τον κομμουνισμό των Ιησουιτών και δεν βίωσαν τον πνευματικό ακρωτηριασμό στις κοινότητες της «ιερατικής δημοκρατίας» τους, οργανώθηκαν και πολέμησαν την επέκταση της δουλείας σχεδόν έως την εποχή της επίσημης κατάργησής της. Κι ο νοών, νοείτο.

Republique pretre

Σ’ αυτήν την «ιερατική δημοκρατία» των Ιησουιτών είδε πρώτος ο Μαρξ την άνοδο του πνεύματος της γραφειοκρατίας. «Το γραφειοκρατικό πνεύμα είναι απ’ άκρη σ’ άκρη πνεύμα ιησουίτικο, θεολογικό. Οι γραφειοκράτες είναι οι Ιησουΐτες του Κράτους και οι θεολόγοι του Κράτους. Η γραφειοκρατία είναι η republique pretre [ιερατική δημοκρατία – ΔΚ].» (Μαρξ, Κριτική της Φιλοσοφίας του Δικαίου).

Κι επειδή η γραφειοκρατία στο κράτος, όπως και στο κόμμα, δεν είναι παρά ένα ιδιαίτερο είδος μικροαστικού παρασιτισμού δεν μπορεί παρά να γεννά – όποτε δεν ταυτίζεται ανοιχτά με τα κυρίαρχα συμφέροντα – έναν ιδιότυπο σκοταδιστικό κομμουνισμό, σαν αυτόν των Ιησουιτών, που ο Μαρξ χαρακτήρισε στην εποχή του Γερμανικό, ή «καθαρό» σοσιαλισμό στον οποίο «δόθηκε η τόσο ποθητή ευκαιρία να αντιπαραθέσει τις σοσιαλιστικές διεκδικήσεις στο πολιτικό κίνημα, για να εξαπολύσει τα πατροπαράδοτα αναθέματα ενάντια στο φιλελευθερισμό, ενάντια στο αντιπροσωπευτικό κράτος, ενάντια στον αστικό συναγωνισμό, την αστική ελευθερία του τύπου, το αστικό δίκαιο, την αστική ελευθερία και ισότητα και για να κηρύξει στη λαϊκή μάζα πως δεν έχει να κερδίσει τίποτε απ’ αυτό το αστικό κίνημα, αντίθετα θα τα χάσει όλα… Στις γερμανικές απολυταρχικές κυβερνήσεις µε την ακολουθία τους από παπάδες, δασκάλους, ευγενείς της υπαίθρου και γραφειοκράτες, ο σοσιαλισμός αυτός χρησίμευε σαν ποθητό σκιάχτρο ενάντια στην αστική τάξη που τραβούσε απειλητικά προς τα πάνω. Αποτελούσε το γλυκερό συµπλήρωµα στις πικρές βουρδουλιές και τις σφαίρες, µε τις οποίες οι ίδιες αυτές κυβερνήσεις αντιμετώπιζαν τις γερμανικές εργατικές εξεγέρσεις.» (Μανιφέστο)

Το ΚΚΕ σήμερα δεν είναι τίποτε περισσότερο παρά μια αναβίωση του γερμανικού ή «καθαρού» σοσιαλισμού στις συνθήκες μιας συντριπτικής επίθεσης εναντίον του λαού των πιο σκοτεινών κύκλων του συστήματος, που κατά τα άλλα χαρακτηρίζει ως «ταξικό εχθρό». Σε μια εποχή όπου έχει αναδειχθεί ως κορυφαία επιταγή η πάλη για την δημοκρατία και την εθνική ανεξαρτησία, για την εθνική αυτοδιάθεση ώστε να ανοίξει ο δρόμος για την κοινωνική χειραφέτηση του λαού, το ΚΚΕ διακυρήσει στις λαϊκές μάζες την πολιτική αδιαφορία απέναντι σε κάθε δημοκρατικό και εθνικό αίτημα. Πολεμά μετά μανίας κάθε ένδειξη αυτοοργάνωσης και ανεξάρτητης δράσης των λαϊκών στρωμάτων. Ιδίως όταν προτάσσουν άμεσα πολιτικά αιτήματα.

Προπαγανδίζει την έξοδο από την ΕΕ μόνο και αποκλειστικά υπό την δική του διακυβέρνηση. Κι έτσι επιδιώκει να απαξιώσει το αίτημα στα μάτια του λαού, να το ξεκόψει από τον βαθύ δημοκρατικό και εθνικοανεξαρτησιακό του χαρακτήρα, προκειμένου να περάσει η τρομοκρατική προπαγάνδα του επίσημου συστήματος που θέλει την έξοδο από τη ΕΕ με πρώτο αποφασιστικό βήμα την έξοδο από το ευρώ και την υιοθέτηση εθνικού κρατικού νομίσματος, ως περίπου συνώνυμο της καταστροφής. Επιχείρημα που έχει υιοθετήσει επίσημα και το ίδιο το ΚΚΕ.

Ο λαός οφείλει μόνο να διαλέξει επιβήτορα. Ή τους σημερινούς δικτάτορες, ή τους αυριανούς από τον Περισσό. Μόνος του, με τις δικές του δυνάμεις, δεν μπορεί. Σαν παραδοσιακό ιησουίτικο κόμμα το σημερινό ΚΚΕ έχει ξεφορτωθεί προ πολλού την ρήση του Μαρξ που κάποτε αποτελούσε την προμετωπίδα του πάλαι ποτέ επαναστατικού εργατικού κινήματος: «η χειραφέτηση των εργαζόμενων τάξεων πρέπει να είναι έργο των ίδιων των εργαζομένων…» Έχει χαρίσει τον πατριωτισμό του λαού στον φασισμό και την δημοκρατία στους δικτάτορες του σημερινού καθεστώτος.

Κι όλα αυτά γιατί; Για να εξασφαλίσουν την κρατικά επιδοτούμενη αργομισθία τους μια δράκα χαραμοφάηδες με συνείδηση κομματικού γραφειοκράτη. Να γιατί επιδοτούνται από τον «ταξικό εχθρό» και το κράτος του. Να γιατί η κυβέρνηση τους επιτρέπει να πουλήσουν τη δημόσια δωρεάν τηλεοπτική και ραδιοφωνική συχνότητα που διέθεταν σε άγνωστα(;) επιχειρηματικά συμφέροντα έναντι εξωφρενικού αντιτίμου για τα δεδομένα της αγοράς σήμερα. Να γιατί δεν κουνιέται φύλλο όταν απολύουν μαζικά εργαζόμενους – μόνο και μόνο για να μην χάσουν την αργομισθία τους οι κοπρίτες του κομματικού μηχανισμού – από τις λεγόμενες «κομματικές επιχειρήσεις» χωρίς να αποζημιώνουν, ή να τηρούν τα προβλεπόμενα από τον νόμο.

Εργατικό δικαίωμα σ’ αυτές τις «επιχειρήσεις» είναι κάτι ανήκουστο. Μόνο και μόνο για να μπορεί ο κομμουνισμός του ΚΚΕ, όπως ακριβώς κι ο πρόγονός του ο Γερμανικός ή «καθαρός» σοσιαλισμός να χρησιμεύει σαν ποθητό σκιάχτρο και «το γλυκερό συµπλήρωµα στις πικρές βουρδουλιές και τις σφαίρες,» µε τις οποίες οι σημερινές κυβερνήσεις οδηγούν τον ελληνικό λαό στον Καιάδα. Άξιος ο μισθός τους.

Δημοσιεύτηκε στο Χωνί, 16/2/2014

Αναρτήθηκε από ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΑΖΑΚΗΣ στις 9:53 π.μ.

Ε.ΠΑ.Μ – Ανακοίνωση της Πολιτικής Γραμματείας (17/2/2014)

Λογότυπο ΕΠΑΜ

Ανακοινώσεις Θεσμικών Οργάνων

Ανακοίνωση της Πολιτικής Γραμματείας (17/2/2014)

Η Πολιτική Γραμματεία του Ενιαίου Παλλαϊκού Μετώπου εκφράζει την έντονη ανησυχία της για την επιχείρηση αποδόμησης του χημικού οπλοστασίου του Άσσαντ με το σύστημα της υδρόλυσης που θα πραγματοποιηθεί στην Μεσόγειο. Δεδομένου ότι είναι η πρώτη φορά στην ιστορία της ανθρωπότητας που επιχειρείται αποδόμηση χημικού οπλοστασίου εν πλω με το σύστημα αυτό, υπάρχουν δικαιολογημένοι φόβοι για καταστρεπτικές συνέπειες για ολόκληρη την Μεσόγειο σε περίπτωση ατυχήματος και διαρροής απόβλητων.

Το θέμα αυτό αφόρα όλους τους λαούς και τα κράτη που περιβρέχονται από την Μεσόγειο, τα οποία πρέπει να κινητοποιηθούν άμεσα για να απομακρυνθεί η διαδικασία αποδόμησης και οι κίνδυνοι που ενέχει για την Μεσόγειο.
Το Ε.Πα.Μ. καλεί όλα τα Κράτη της Μεσογείου να προσφύγουν στα αρμόδια όργανα του Ο.Η.Ε. (Συμβούλιο Ασφάλειας, UNEP κλπ) για να σταματήσει αυτή η επικίνδυνη διαδικασία πριν είναι αργά.

Το Ε.Πα.Μ. τέλος πιστεύει ότι την ευθύνη για την καταστροφή των όπλων έχουν εκείνα τα κράτη που είτε εφοδίασαν την Σύρια με τα χημικά όπλα είτε με τα χημικά υλικά που της επέτρεψαν να τα κατασκευάσει. Στο έδαφος των κρατών αυτών θα πρέπει να γίνει η καταστροφή τους και όχι στην Μεσόγειο.

Αθήνα 18 Φεβρουαρίου 2014

Η Πολιτική Γραμματεία του Ε.Πα.Μ.

Η καραμέλα του πρωτογενούς πλεονάσματος και οι γκεμπελίσκοι της δημοσιογραφίας

Λογότυπο ΕΠΑΜ

«Όσο κι αν κάποιοι αμφισβητούν την επίτευξη πρωτογενούς πλεονάσματος το 2013, το οποίο κατά Eurostat αναμένεται ότι θα υπερβεί τα 4,2 δισ. ευρώ(!) χάνουν μάλλον την ουσία των γεγονότων που μεσολάβησαν από τον περασμένο Σεπτέμβριο μέχρι σήμερα.» Έτσι γράφει ένας κατ’ ευφημισμόν δημοσιογράφος του συγκροτήματος Ψυχάρη, συγκεκριμένα του Βήματος (16/2/2014), που προφανώς ως κοινώς ασπάλαξ αμείβεται για να ψεύδεται ασύστολα.

Πότε και που η Eurostat ανακοίνωσε ότι «αναμένει» πρωτογενές πλεόνασμα της τάξης των 4,2 δις ευρώ από την Ελλάδα! Μην το ψάχνεται. Δεν υπάρχει καμιά τέτοια ανακοίνωση, ή πληροφορία που να προέρχεται από την Eurostat. Μόνο ο μπάρμπας μου ο ψεύτης, δηλαδή ο Σταϊκούρας και το υπουργείο οικονομικών, έδωσε την δήθεν πληροφορία ότι αναμένεται από την Eurostat κάτι τέτοιο. Κι αμέσως οι κατ’ επάγγελμα ρουφιάνοι και ψεύτες, που αυτοαποκαλούνται δημοσιογράφοι, το έδεσαν κόμπο. Το παπαγαλίζουν λες και είναι αλήθεια. Πόσο γλοιώδης, αναξιοπρεπής και αλήτης στη συνείδηση πρέπει να είσαι για να γράφεις κάτι που δεν υπάρχει πουθενά;

Αντίθετα, ξέρετε τι έχει δηλώσει ο επικεφαλής της Eurostat για το πρωτογενές αποτέλεσμα της Ελλάδας; Μην ψάχνετε στις ρυπαροφυλλάδες σαν το Βήμα. Δεν πρόκειται να το βρείτε εκεί. Ούτε στα κανάλια της διαπλοκής και της μαύρης προπαγάνδας.

Πρόωρους χαρακτήρισε ο γενικός διευθυντής της Eurostat, Βάλτερ Ραντερμάχερ τους πανηγυρισμούς της ελληνικής κυβέρνησης για την θετική εξέλιξη του προϋπολογισμού τη χρονιά που πέρασε. Μιλώντας στην Süddeutsche Ζeitung του Μονάχου (7/2/2014), ο κ. Ραντερμάχερ υπογράμμισε ότι «δεν υπάρχουν ακόμη ασφαλή στοιχεία για το έλλειμμα και το ύψος του χρέους το 2013», καθώς ακόμη δεν έχει ολοκληρωθεί η μέτρηση του τέταρτου τριμήνου της χρονιάς. «Δεν έχουμε ακόμη κανένα στοιχείο για το τέταρτο τρίμηνο», λέει ο Ράντερμάχερ, διευκρινίζοντας ότι το τρίμηνο αυτό είναι ιδιαίτερα σημαντικό επειδή λήγουν προθεσμίες για φόρους και άλλες πληρωμές.

Η διαδικασία αυτή θα ολοκληρωθεί στα τέλη Μαρτίου, επισημαίνει ο επικεφαλής της Eurostat, προσθέτοντας ότι «μέχρι τότε όλοι οι αριθμοί που ανακοινώνονται δεν είναι παρά εικοτολογίες».Ο Ραντερμάχερ προσθέτει ότι η Eurostat εργάζεται ανεξάρτητα από τις πολιτικές επιθυμίες τονίζοντας: «Δεν υπολογίζουμε τα στοιχεία όπως θα τα επιθυμούσε ο Έλληνας πρωθυπουργός Σαμαράς, αλλά όπως προβλέπουν οι νόμοι και οι προδιαγραφές. Ενημερωνόμαστε για τις πολιτικές επιθυμίες. Αυτό είναι όλο.»

«Εικοτολογίες», χαρακτήρισε το Ραντεμάχερ αυτό που ο εκπρόσωπος της εκδιδομένης δημοσιογραφίας θεωρεί ως δεδομένο. Για να δούμε όμως τι συμβαίνει με τα ήδη δεδομένα που έχει όντως δημοσιεύσει η Eurostat. Έχει δημοσιεύσει τα στοιχεία των τριών πρώτων τριμήνων του 2013 από τα οποία συνάγεται πρωτογενές έλλειμμα της Γενικής Κυβέρνησης της τάξης των 17 δις ευρώ! Επαναλαμβάνω, πρωτογενές έλλειμμα 17 δις ευρώ!

Για να προκύψει πρωτογενές πλεόνασμα στο τέλος του έτους και μάλιστα 4,2 δις ευρώ, θα πρέπει όχι μόνο να καλυφθούν οι δαπάνες του τρίτου τριμήνου, αλλά να βρεθούν επιπλέον αυτά τα 17 δις ευρώ, όπως και τα πρόσθετα του πρωτογενούς πλεονάσματος. Αυτό σημαίνει ότι μόνο στο τελευταίο τρίμηνο θα πρέπει να εμφανίσουν τουλάχιστον 21 δις ευρώ πρωτογενές πλεόνασμα. Είναι ποτέ δυνατόν κάτι τέτοιο; Να εμφανίσουν δηλαδή πρωτογενές πλεόνασμα Γενικής Κυβέρνησης μόνο για το τέταρτο τρίμηνο του 2013 όσο το 45% των ετήσιων τακτικών εσόδων του κράτους;

Απ’ αυτούς όλα τα περιμένετε. Ο κ. Ραντεμάχερ δεν είναι καλύτερος του δοτού προέδρου της ΕΛΣΤΑΤ, κ. Γεωργίου, που η δικαστική του δίωξη οδήγησε σε αναγκαστική παραίτηση τους δυο οικονομικούς εισαγγελείς που «έτρεχαν» την υπόθεση, προκειμένου αυτή να τεθεί στο «αρχείο» από τη διάδοχη κατάσταση. Επομένως όλα να τα περιμένουμε. Ανάλογα με τις πολιτικές σκοπιμότητες που εξυπηρετούν σε κάθε συγκυρία.

Παρ’ όλα αυτά αξίζει να τα τονίζουμε αυτά γιατί θα μας πιάσουν πάλι στον ύπνο. Το πρωτογενές έλλειμμα των τριών πρώτων τριμήνων του 2013 για την Γενική Κυβέρνηση αντιστοιχεί είπαμε σε 17 δις ευρώ. Γιατί; Διότι έπρεπε να χρηματοδοτηθεί από τον κρατικό κορβανά η ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών και να καταγραφεί αφενός στο κρατικό έλλειμμα και αφετέρου στο δημόσιο χρέος της χώρας προκειμένου να το φορτωθεί το γνωστό υποζύγιο. Το ποσό αυτό αντιστοιχεί σε 12,4% επί του ΑΕΠ πρωτογενές έλλειμμα για τα πρώτα τρία τρίμηνα του 2013.

Το ενδιαφέρον είναι ότι πρόκειται για το μεγαλύτερο πρωτογενές έλλειμμα Γενικής Κυβέρνησης που σημειώνει η Eurostat από το 2009.

Προσέξτε. Τα πρώτα τρία τρίμηνα του 2009 το πρωτογενές έλλειμμα της Γενικής Κυβέρνησης ανερχόταν σε 16,8 δις ευρώ, ή στο 9,8% του ΑΕΠ την ίδια περίοδο. Με άλλα λόγια το πρωτογενές έλλειμμα της Γενικής Κυβέρνησης των τριών πρώτων τριμήνων το 2013 είναι χειρότερο απ’ ότι την αντίστοιχη περίοδο του 2009. Να θυμόμαστε πάντα ότι ο υπολογισμός πρωτογενούς και γενικού ελλείμματος (κατά ESA-95) του 2009 χρησιμοποιήθηκε ως πρόφαση για να μας βάλουν στα μνημόνια και να μας επιβάλουν τις δανειακές συμβάσεις εκποίησης της χώρας.

Τα στοιχεία λοιπόν της Eurostat μέχρι στιγμής δείχνουν πρωτογενές έλλειμμα της Γενικής Κυβέρνησης χειρότερο από το αντίστοιχο του 2009. Κι όχι μόνο αυτό. Το γενικό έλλειμμα (ESA-95) της Γενικής Κυβέρνησης τα πρώτα τρία τρίμηνα του 2013 διαμορφώθηκε στα 22,6 δις ευρώ ή 16,4% του ΑΕΠ. Το αντίστοιχο έλλειμμα το 2009 είχε διαμορφωθεί στα 25,8 δις ευρώ ή 15,1% του ΑΕΠ για να καταλήξει μετά από πολλά στα 36,1 δις ευρώ ή στο 15,6% του ΑΕΠ σε ετήσια βάση.

Τι σημαίνουν όλα αυτά; Κάτι πολύ απλό. Τόσο το πρωτογενές, όσο και το γενικό έλλειμμα της Γενικής Κυβέρνησης το 2013 κινείται σε επίπεδα υψηλότερα από εκείνα του 2009. Κι αν τότε μας έχωσαν στη μηχανή του κιμά που λέγεται μνημόνιο, τώρα τι ετοιμάζουν για την Ελλάδα;

Να δούμε λοιπόν πόσο θα τα μαγειρέψουν τα στοιχεία ώστε να περιορίσουν την έκταση των εμφανιζόμενων ελλειμμάτων κατά το τέταρτο τρίμηνο. Θα το κάνουν, ή θα εμφανίσουν την επιδείνωση έτσι ώστε να επιβάλουν τα χείριστα; Πάντως αν τολμήσουν κι εμφανίσουν πρωτογενές πλεόνασμα έστω κι ένα ευρώ, θα πρόκειται για την μεγαλύτερη απάτη με μαγείρεμα στοιχείων στα ευρωπαϊκά χρονικά. Όχι πώς δεν τους έχουμε ικανούς, αλλά αυτό παραπάει.

Όπως και να έχει πάντως, εσείς δεν πρόκειται να το αντιληφθείτε μιας και το δημοσιογραφικό κονκλάβιο της εκπορνευμένης ενημέρωσης θα παπαγαλίζει το πρωτογενές πλεόνασμα μέχρις ότου μας πιάσουν ξανά στον ύπνο. Περαστικά μας με όλους αυτούς τους αλιτήριους που μπλέξαμε και οι οποίοι μας οδηγούν μαζί και την Ελλάδα στον τάφο.

Αναρτήθηκε από ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΑΖΑΚΗΣ στις 10:57 π.μ.

Νέο πραξικόπημα στην Ιταλία

Λογότυπο ΕΠΑΜ

 

Ο Τζόρτζιο Ναπολιτάνο, πρόεδρος της Ιταλίας, αναμένεται μέσα στην ερχόμενη εβδομάδα να δώσει την εντολή σχηματισμού κυβέρνησης στον Ματέο Ρέντσι, πρώην δήμαρχος της Φλωρεντίας και φιλόδοξο στέλεχος του κεντροαριστερού Δημοκρατικού Κόμματος. Προηγήθηκε η παραίτηση της κυβέρνησης Λέτα, μόλις δέκα μήνες μετά την ανάληψη των καθηκόντων της.

Ο Ματέο Ρέντσι είναι ο τρίτος μη εκλεγμένος πρωθυπουργός της Ιταλίας και στην ίδια ηλικία που περίπου βρισκόταν όταν έπαιρνε την εντολή σχηματισμού κυβέρνησης και ο Μπενίτο Μουσολίνι από τον τότε βασιλιά της Ιταλίας. Οι ιδεολογίες του κεντροαριστερού Ρέντσι και του φασίστα Μουσολίνι διαφέρον μόνο ως προς τις προφάσεις.

Από πραξικόπημα σε πραξικόπημα

Όπως ο Μουσολίνι, έτσι και ο Ρέντσι ανέρχεται στην διακυβέρνηση της Ιταλίας υπό καθεστώς ανοιχτής συνταγματικής εκτροπής. Η Ιταλία πλέον έχει περάσει στον αστερισμό των διορισμένων κυβερνήσεων, όπως και την εποχή μετάβασης στο φασισμό. Μόνο που στον μεσοπόλεμο τοποτηρητής αυτής της μετάβασης ήταν ο βασιλιάς Βιτόριο Εμανουέλε ο 3ος, ενώ σήμερα είναι ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, Τζόρτζιο Ναπολιτάνο, παλιός επαγγελματίας σατράπης του κομματικού μηχανισμού του πάλαι ποτέ Κομμουνιστικού Κόμματος της Ιταλίας, διακεκριμένος φίλος της πρεσβείας των ΗΠΑ από την εποχή του «ιστορικού συμβιβασμού».

Οι καιροί αλλάζουν, τα πρόσωπα και οι ιδεολογίες αλλάζουν, αλλά οι πρακτικές παραμένουν απαράλλαχτα ίδιες. Βλέπετε τόσο οι παλιοί φασίστες, όσο και οι σημερινοί κεντροαριστεροί υπηρετούν τα ίδια ακριβώς κοινωνικά, ταξικά και εθνικά συμφέροντα. Όσο για τον Ρέντσι δεν έχει μόνο την ηλικία του Μουσολίνι, όταν ο δεύτερος έπαιρνε την βασιλική εντολή να γίνει δικτάτορας της Ιταλίας το 1922, αλλά διαθέτει επίσης τον ίδιο φανατισμό και φιλοδοξία. Όπως άλλωστε έδειξε αφενός ο τρόπος αναρρίχησής του μέσα στο ίδιο το κόμμα του, αλλά και η πρεμούρα του να γίνει πρωθυπουργός χωρίς εκλογές. Ξέρει ότι το άστρο του δεν έχει κανένα αυθεντικά λαϊκό έρεισμα και βιάζεται να γευτεί την εξουσία πριν σβήσει παντοτινά.

Η προσφυγή στις εκλογές είναι σήμερα κάτι αδιανόητο για την πολιτική ελίτ της Ιταλίας. Νιώθει την ίδια αποστροφή προς τις ομαλές κοινοβουλευτικές διαδικασίες, όπως ένιωθαν οι πρόγονοί της στον μεσοπόλεμο. Τρέμουν όσο τίποτε άλλο την προσφυγή στην κάλπη και την έκφραση του λαού. Γνωρίζουν πολύ καλά ότι παρά την δικτατορία των ελεγχόμενων ΜΜΕ, ο απλός κόσμος της δουλειάς όλο και περισσότερο σπάει τα δεσμά της χειραγώγησης. Το είδαν έντρομοι να συμβαίνει τον περασμένο Φεβρουάριο όταν οι μονομάχοι της ολιγαρχίας (Μπερσάνι – Μπερλουσκόνι) απέτυχαν να πάρουν τον απόλυτο έλεγχο των πολιτικών εξελίξεων και να βυθίσουν την Ιταλική κοινωνία σε μια απόλυτα εικονική και εξαιρετικά βολική πόλωση.

Με την βοήθεια ενός τρισάθλιου και απόλυτα καλπονοθευτικού εκλογικού συστήματος, ο κεντροαριστερός συνασπισμός του Μπερσάνι, ένα περίεργο υβρίδιο Κράξι και Αντρεότι μαζί, παρά το γεγονός ότι πήρε μόλις το 29,5% των ψήφων, εξασφάλισε το 54,7% των εδρών στη Βουλή και το 39,0% της Γερουσίας. Αντίστοιχα ο κεντροδεξιός συνασπισμός του καβαλιέρε Μπερλουσκόνι, άλλο υβρίδιο της πολιτικής ελίτ με την μαφία, ενώ πήρε το 29,1% των ψήφων, εισέπραξε μόλις το 19,8% των εδρών της Βουλής και το 37,1% της Γερουσίας. Ενώ η έκπληξη της εκλογικής αναμέτρησης, το κόμμα του Πέπε Γκρίλο ενώ πήρε το 25,5% των ψήφων, κατόρθωσε να εκπροσωπηθεί στην Βουλή από το 17,3% των εδρών και από το 17,1% των εδρών στη Γερουσία. Ένα τέτοιο εκλογικό σύστημα είναι σίγουρο ότι το ζηλεύουν ακόμη και οι δικοί μας μαφιόζοι της πολιτικής, που δικαίως θεωρούν τους εαυτούς τους πρυτάνεις της εκλογικής νοθείας και αλχημείας προκειμένου να εναλλάσσονται στην διακυβέρνηση της Ελλάδας.

Πανικός επικράτησε στα επιτελεία της κυρίαρχης τάξης εντός και εκτός Ιταλίας. Αντελήφθησαν αμέσως ότι είναι αδύνατον οι παραδοσιακές κοινοβουλευτικές διαδικασίες, όσο καλπονοθευτικές κι αν είναι, να αναχαιτίσουν έναν λαό που αναζητά ριζικές αλλαγές και οποίος σπάει τα δεσμά της χειραγώγησης. Πώς να αναχαιτίσεις τις προσδοκίες ενός τέτοιου λαού, ιδίως σε συνθήκες μιας πρωτοφανούς κρίσης χρέους που λόγω του ευρώ βρίσκει την Ιταλία χωρίς να διαθέτει ούτε καν την ελευθερία άσκησης της δικής της οικονομικής και δημοσιονομικής πολιτικής; Γνωρίζουν πολύ καλά ότι το αναπόφευκτο αποτέλεσμα ενός τέτοιου εκρηκτικού μίγματος ευρώ και χρέους είναι η κοινωνική, οικονομική και πολιτική κατάρρευση. Πώς λοιπόν αναχαιτίζεις τον λαό;

Από Βιτόριο Εμανουέλε στον Τζόρτζιο Ναπολιτάνο

Μια ανάλογη κατάσταση υπήρξε και μετά τον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο. Η φρίκη του πολέμου και η άνευ προηγουμένου κοινωνικοοικονομική καταστροφή οδήγησε στην πολιτική χειραφέτηση των λαϊκών μαζών της Ιταλίας. Ο λαός δεν άντεχε άλλο και ζητούσε να ξεμπερδέψει με όσους τον είχαν οδηγήσει σε τρισάθλια κατάσταση. Ολόκληρο το παλιό πολιτικό σύστημα των κομμάτων κατέρρεε. Μπροστά στον φόβο του ανερχόμενου λαού, η άρχουσα τάξη χρησιμοποίησε τον βασιλιά για να καταλύσει τον κοινοβουλευτισμό και να φέρει στην εξουσία τις παρακρατικές και παραστρατιωτικές συμμορίες του Μπενίτο Μουσολίνι και του νεοσύστατου φασιστικού κόμματος.

Σήμερα η Ιταλία αντιμετωπίζει μια ανάλογη κατάσταση. Και καθώς μετά τις εκλογές του Φεβρουαρίου 2013 η χώρα τέθηκε ανοιχτά σε τροχιά βαθιάς πολιτικής κρίσης με όλα τους επίσημους κομματικούς σχηματισμούς της δεξιάς και της αριστεράς να καταρρέουν στη συνείδηση του λαού, τι έκαναν οι θεματοφύλακες του συντάγματος και του κοινοβουλευτισμού; Τα κατέλυσαν και τα δυο. Αυτή την φορά η κυβερνώσα ολιγαρχία δεν χρησιμοποίησε τον βασιλιά, μιας και δεν υπάρχει, αλλά το υποκατάστατο του βασιλικού θεσμού στον κοινοβουλευτισμό, δηλαδή τον πρόεδρο της δημοκρατίας.

Ο Ναπολιτάνο έτρεξε να επιβάλλει μια μη εκλεγμένη κυβέρνηση συμφωνίας κορυφής με πρόσχημα κάποια έκτακτη ανάγκη που υποτίθεται ότι βρίσκεται η χώρα. Με τον τρόπο αυτό ο Ναπολιτάνο επέβαλε ένα ιδιότυπο «καθεστώς πολιορκίας» στην χώρα του προκειμένου να νομιμοποιήσει μια μη εκλεγμένη κυβέρνηση, αυτή του Λέτα. Με την ίδια λογική του «καθεστώτος πολιορκίας» έδρασε κι ο βασιλιάς Βιτόριο Εμανουέλε στο μεσοπόλεμο. Μόνο που το σημερινό Σύνταγμα της Ιταλίας δεν δίνει στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας καμιά τέτοια εξουσιοδότηση. Είναι σαφές. Όταν ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας διαπιστώσει αδυναμία σχηματισμού κυβέρνησης, προχωρά σε νέες εκλογές. Δεν έχει κανένα δικαίωμα να δώσει εντολή σχηματισμού σε μη εκλεγμένο πρωθυπουργό.

Το έκανε όμως. Κι έτσι παραβίασε κατάφωρα το Σύνταγμα της χώρας προκειμένου να επιβάλλει μια κυβέρνηση συνταγματικής εκτροπής. Ο Ναπολιτάνο και οι εντολείς του γνωρίζουν πολύ καλά ότι οι πράξεις του εμπίπτουν στο άρθρο 90 του Συντάγματος της Ιταλίας που προβλέπει: «Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας δεν είναι υπεύθυνος για τις ενέργειες που εκτελούνται κατά την άσκηση των προεδρικών καθηκόντων, εκτός από την περίπτωση της εσχάτης προδοσίας ή της παραβίασης του Συντάγματος. Σε τέτοιες περιπτώσεις, ο πρόεδρος μπορεί να παραπεμφθεί από το Κοινοβούλιο σε κοινή συνεδρίαση, με την απόλυτη πλειοψηφία των μελών του σώματος.»

Με άλλα λόγια ο Ναπολιτάνο είναι ένοχος σφετερισμού της εξουσίας του προκειμένου να παραβιάσει το σύνταγμα που θεσμικά είναι υποχρεωμένος να φυλάει κατά γράμμα. Κι επομένως είναι ένοχος εσχάτης προδοσίας, όπως και οι σχηματισμοί που συνέπραξαν σ’ αυτήν την πράξη. Να γιατί ο Ναπολιτάνο άλλαξε τόσο εύκολα γνώμη όταν, οι συνένοχοί του σ’ αυτό το παλατιανό πραξικόπημα, του ζήτησαν να τον επανεκλέξουν στην προεδρεία της δημοκρατίας. Ξέρει πολύ καλά ότι είναι δεμένος χειροπόδαρα μαζί τους. Είναι φυσικός αυτουργός εσχάτης προδοσίας και δεν ρισκάρει να εγκαταλείψει την θέση του.

Αυτό που θεσμικά σώζει προς τον παρών τόσο τον ίδιο, όσο και τους σχηματισμούς του κυβερνητικού συνασπισμού από την παραπομπή τους με την κατηγορία της εσχάτης προδοσίας, είναι το γεγονός ότι αυτοί που επιτέλεσαν το παλατιανό πραξικόπημα ελέγχουν το Κοινοβούλιο. Να θυμίσουμε ότι μόνο το Κοινοβούλιο έχει το συνταγματικό δικαίωμα να παραπέμψει τον Πρόεδρο για εσχάτη.

Όμως για πόσο; Πόσο θα κρατήσει αυτή η κατάσταση ψευδοκοινοβουλευτισμού; Η κυβέρνηση Λέτα δεν άντεξε ούτε χρόνο. Κι έτσι χρειάστηκε να δοθεί η εντολή στον Ρέντσι. Αλλά για πόσο; Γνωρίζουν πολύ καλά ότι η ύφεση δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί εντός του ευρώ. Γνωρίζουν επίσης πολύ καλά ότι η Ιταλία βρίσκεται όχι μόνο σε μια δίνη υπερχρέωσης, πρωτοφανούς στα ιστορικά χρονικά της χώρας, αλλά και στα πρόθυρα μιας παγίδας αποπληθωρισμού. Κι όσο οι διορισμένες κυβερνήσεις θα αποδεικνύονται ανίκανες να αντιμετωπίσουν ακόμη και τις συνέπειες μιας τέτοιας κατάστασης, θα εναλλάσσονται κάτω από την ογκούμενη λαϊκή οργή.

Επιβολή ολοκληρωτικού καθεστώτος «έκτακτης ανάγκης»

Να γιατί οι αυτουργοί του παλατιανού πραξικοπήματος από την επόμενη της διορισμένης κυβέρνησης Λέτα, άρχισαν να μιλούν για αναθεώρηση του Συντάγματος και αλλαγή του εκλογικού νόμου.

Αν δεν τους κάνει ο υφιστάμενος καλπονοθευτικός εκλογικός νόμος, φανταστείτε τι μαγειρεύουν. Μόνο και μόνο για να υπάρχουν «σταθερές κυβερνήσεις», όπως λένε οι ίδιοι. Και μόνο η δήλωση αυτή αρκεί, μιας και η πιο σταθερή κυβέρνηση που μπορεί να υπάρξει είναι η δικτατορική. Γι’ αυτό θέλουν και την αναθεώρηση του συντάγματος προκειμένου να κάνουν ακόμη πιο εύκολη και πιο απόλυτη την δικτατορική αυθαιρεσία της εκτελεστικής εξουσίας, αλλά και του Προέδρου της Δημοκρατίας να κηρύσσει την χώρα σε «κατάσταση πολιορκίας».

Να σημειώσουμε εδώ ότι επειδή η «κατάσταση πολιορκίας» και μάλιστα από τον ανώτατο άρχοντα του πολιτεύματος, χρησιμοποιήθηκε κατά κόρο στο μεσοπόλεμο για την επιβολή του φασισμού στην Ιταλία, του ναζισμού στην Γερμανία (άρθρο 48 του Συντάγματος της Βαϊμάρης) της δικτατορίας του Μεταξά στην Ελλάδα και αλλού στην Ευρώπη, μετά τον πόλεμο κυριάρχησε η άποψη ότι η δημοκρατία δεν γνωρίζει αδιέξοδα και επομένως δεν έχει ανάγκη από «καταστάσεις πολιορκίας» ή «δίκαιο της ανάγκης». Έτσι στο σύνταγμα της Ιταλίας δεν υπάρχει πρόβλεψη για επιβολή κάτω από οποιαδήποτε πρόφαση «κατάστασης πολιορκίας», ή του «δικαίου της ανάγκης». Πολύ περισσότερο για να περισωθούν τα συμφέροντα του ευρωκαρτέλ σε βάρος των εθνικών και λαϊκών συμφερόντων της Ιταλίας.

Ο Ιταλικός λαός αντιμετωπίζει την ίδια πρόκληση που αντιμετώπιζε τις παραμονές της παλατιανής επιβολής του φασιστικού κράτους στην χώρα του την δεκαετία του ’20. Όπως για τον παλιό φασίστα δικτάτορα, έτσι και για τον σημερινό κεντροαριστερό δικτάτορα, αυτό που προέχει είναι να βάλει στο γύψο τον Ιταλικό λαό και την ίδια την Ιταλία, να επιβάλει ένα καθεστώς «έκτακτης ανάγκης» όπου το μόνο που θα λείπει για να λειτουργεί με όρους ολοκληρωτισμού, είναι ο στρατιωτικός νόμος. Τουλάχιστον για όσο οι σημερινοί κρατούντες χρειάζονται την επίφαση της νομιμοφάνειας. Για όσο δηλαδή οι καλπονοθείες και οι συνταγματικές εκτροπές τους επιτρέπουν να έχουν ως άλλοθι ένα εικονικό κοινοβούλιο.

Η διαφορά του νέου ολοκληρωτισμού με το παλιό φασιστικό κράτος βρίσκεται κυρίως στο γεγονός ότι στο μεσοπόλεμο ο φασισμός ήθελε να επαναφέρει το αυτοκρατορικό μεγαλείο σε μια άρχουσα τάξη που είχε «αδικηθεί» από την αναδιανομή αποικιών και σφαιρών επιρροής παγκόσμια. Γι’ αυτό και μετέτρεψε το κράτος σε στρατώνα υπό πολεμική έγερση. Τότε ο λαός έπρεπε με τον βούρδουλα να οδηγηθεί συντεταγμένα στο πεδίο της μάχης να χύσει το αίμα του για το αποικιοκρατικό μεγαλείο μιας Ιταλίας που ονειρευόταν την ανασύσταση της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας. Κι επομένως ο πιο κατάλληλος για να εκφράσει αυτή την επιχείρηση δεν ήταν άλλος από έναν πρώην σοσιαλιστή γενίτσαρο, τον Μπενίτο Μουσολίνι, ο οποίος συνέδεσε οργανικά τον δικό του ιδιότυπο σοσιαλισμό του στρατώνα με τον ιμπεριαλιστικό εθνικισμό της κυρίαρχης τάξης. Έτσι γεννήθηκε και επιβλήθηκε από τα πάνω το φασιστικό κράτος.

Σήμερα είναι διαφορετικά τα πράγματα. Τα κράτη σήμερα δεν είναι παρά κρίκοι στην αλυσίδα των ενιαίων αγορών όπου κυριαρχούν οι τραπεζικοί κολοσσοί. Όλο και περισσότερο η κυριαρχία που ασκούσε παραδοσιακά ένα κράτος στο όνομα του έθνους του, παραδίδεται στις αγορές. Τα κράτη καταλύονται ως προς τις εθνικές, κοινωνικές και οικονομικές τους λειτουργίες έτσι ώστε η επικράτειά τους να μετατραπεί σε ένα χώρο ελεύθερης τοποθέτησης κεφαλαίων από τις διεθνείς αγορές. Οι συγκεντρώσεις σήμερα οικονομικής και πολιτικής δύναμης παγκόσμια δεν έχουν ανάγκη πια τα συγκροτημένα κράτη με συντεταγμένες εξουσίες ώστε να πειθαρχούν τους λαούς. Επιδιώκουν την κατάλυση των συντεταγμένων κρατών προκειμένου να αφαιρέσουν από τον λαό κάθε δυνατότητα διεκδίκησης ή άσκησης κυριαρχίας στον τόπο του. Έστω και με τον τρόπο που το διεκδικούσε στα πλαίσια του παραδοσιακού κοινοβουλευτισμού.

Το ίδιο συμβαίνει και στην Ιταλία. Δεν υπάρχει πια μια άρχουσα τάξη που ονειρεύεται αυτοκρατορικά μεγαλεία για την ίδια στο όνομα της Ιταλίας, αλλά μια κοσμοπολίτικη ολιγαρχία που διεκδικεί μερίδιο από την λεηλασία της ίδιας της χώρας της. Δεν την ενδιαφέρει η ύπαρξη της Ιταλίας ως συγκροτημένου κράτους, αλλά η Ιταλία ως οργανικό στοιχείο μιας παγκοσμιοποιημένης αγοράς κεφαλαίων, όπου η εξουσία ασκείται πρωτίστως σε υπερεθνικό επίπεδο και εξασφαλίζει περισσότερα χρηματιστικά κέρδη ότι κι αν συμβεί. Το κεφάλαιο ποτέ δεν είχε πατρίδα, σήμερα δεν έχει ανάγκη ούτε καν την ανάγκη συντεταγμένου κράτους με την λογική που αυτό προέκυψε μετά την συνθήκη της Βεστφαλίας (1648). Όλα πρέπει να είναι ρευστά και να παραμένουν ρευστά προκειμένου να διευκολύνουν την κερδοσκοπική επένδυση και επανεπένδυση των κεφαλαίων διεθνώς.

Γι’ αυτό και ο σημερινός ολοκληρωτισμός δεν χρειάζεται το παλιό φασιστικό κράτος, ούτε τις εθνικιστικές του προφάσεις. Θέλει την μετατροπή του κράτους σε εργαλείο της κεφαλαιοκρατικής επιχειρηματικότητα στην αγορά κι επομένως δεν χρειάζεται ούτε καν τον λαό για να τον πειθαρχήσει. Σε τέτοιες συνθήκες υπάρχει καλύτερη δύναμη για να εκφράσει τον σύγχρονο ολοκληρωτισμό από την σημερινή κεντροαριστερά, ή αριστερά που μεταφράζει τον ιμπεριαλιστικό κοσμοπολιτισμό σε «διεθνισμό» και ξεχνά ότι η πατρίδα είναι αδιάρρηκτα δεμένη με την ίδια την έννοια της δημοκρατίας; Υπάρχει καλύτερη δύναμη για να διευθύνει πολιτικά την κατάλυση κάθε έννοιας κράτους από την άποψη των εθνικών, κοινωνικών και δημοκρατικών δικαιωμάτων ενός λαού; Η κεντροαριστερά και αριστερά του ευρωπαϊσμού επιτελεί σήμερα τον ρόλο που έπαιξε ο παραδοσιακός φασισμός και ναζισμός του μεσοπολέμου.

Το στοίχημα για τον Ιταλικό λαό.

Ο Ιταλικός λαός πολύ σύντομα θα γευτεί την διάλυση της χώρας του σε συνθήκες αποπληθωρισμού. Πολύ σύντομα τα επιτελεία της ευρωζώνης και της Ευρωπαϊκής Ένωσης θα κρίνουν ότι η Ιταλία δεν είναι βιώσιμη οικονομικά. Αφού βεβαίως πρώτα βεβαιωθούν ότι την έχουν ρίξει στην παγίδα του αποπληθωρισμού με τις «διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις» του γενικού ξεπουλήματος που απαιτούν και την διαρκή συρρίκνωση της τελικής ζήτησης στην οικονομίας. Και τότε ο ιταλικός λαός θα βιώσει την καταστροφή και την διάλυση που βιώνει η Ελλάδα και η Κύπρος. Θα δει από την μια μέρα στην άλλη το κράτος να αυτοκαταλύεται στο όνομα της συγκρότησης αυτόνομων ή ημιαυτόνομων ευρωπαϊκών περιφερειών και ο ίδιος να γίνεται έρμαιο μιας κατάστασης που θα γυρίσει την Ιταλία σε μια ανάλογη κατάσταση μ’ εκείνη πριν το Ριζορτζιμέντο. Στο όνομα πάντα της «ευρωπαϊκής ταυτότητας».

Η άμμος στην κλεψύδρα του χρόνου αδειάζει γρήγορα για τον Ιταλικό λαό. Θα πρέπει να συγκροτήσει το ταχύτερο δυνατό μια ευρεία κοινωνικοπολιτική συμμαχία από τα κάτω με κεντρικά προτάγματα την Εθνική Ανεξαρτησία, την Λαϊκή Κυριαρχία και την Κοινωνική Χειραφέτηση. Μια ενιαία συμμαχία που θα υπερβαίνει τις διαχωριστικές γραμμές του δεξιού και του αριστερού μέσα στον λαό και θα οικοδομείται σε κάθε πόλη και χωριό με παλλαϊκές οργανώσεις σύμφωνα με το παράδειγμα του εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα. Αν δεν ξεκινήσει από σήμερα ο ιταλικός λαός να διεκδικεί την χώρα του από την ευρωζώνη και την ΕΕ μετατρέποντας το αίτημα της άμεσης προκήρυξης των εκλογών εδώ και τώρα σε άμεσο αίτημα συσπείρωσης του λαού, σε λίγο καιρό, ίσως πολύ πιο σύντομα απ’ ότι νομίζουν ακόμη και οι πιο υποψιασμένοι, να μην υπάρχει ούτε καν Ιταλία για να την πάρει στα χέρια του.

Αναρτήθηκε από ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΑΖΑΚΗΣ στις 2:13 μ.μ.

%d bloggers like this: