Daily Archives: January 26, 2014

Πρωτοφανής συγκέντρωση του ΕΠΑΜ στην Καλλιθέα

Λογότυπο ΕΠΑΜ

Οι πολίτες με μοναδική συμμετοχή κήρυξαν την έναρξη διαλόγου για τη μετάβαση σε εθνικό νόμισμα!

Ήταν πέρα από κάθε προσδοκία! Ο κόσμος γέμισε τον κινηματογράφο Καλυψώ, με καθιστούς και όρθιους, στην πλατεία και τον εξώστη, ενώ δεκάδες πολίτες, όλων των ηλικιών, παρέμεναν στο πεζοδρόμιο καθ΄όλη τη διάρκεια της εκδήλωσης. Από την άλλη δεν μπορούν να μετρηθούν αυτοί που ήρθαν και δεν μπόρεσαν καν να μπουν μέσα στην αίθουσα, λόγω του κόσμου και αναγκάστηκαν να φύγουν.

Σε όλους αυτούς όμως το ΕΠΑΜ δίνει μια υπόσχεση: να βρεθεί σε κάθε συνοικία της Αθήνας και να συζητήσει το πρόγραμμα του για μια κυβέρνηση παλλαϊκού Μετώπου και τη μετάβαση σε εθνικό νόμισμα.

Η επιτυχία αυτής της εκδήλωσης αποτελεί για το ΕΠΑΜ εναρκτήριο λάκτισμα σε μια πορεία ενημέρωσης του λαού για τη διέξοδο από την κρίση και ανατροπή αυτού του καθεστώτος με συγκεκριμένα βήματα και προτάσεις.

Δ.Καζάκης: «Δεν μπορεί να είναι φιλολαϊκή δύναμη όποιος αναγνωρίζει το χρέος»

«Η Ελλάδα βρίσκεται στην κοιλιά ενός θηρίου. Έχει αρχίσει η διαδικασία της πέψης και το θηρίο ετοιμάζεται να μας αφοδεύσει. Κάποιοι αυτό το θεωρούν επιτυχία γιατί θα βγεις αλλά φαντάσου σε τι κατάσταση θα βρίσκεσαι”. Έτσι άρχισε την ομιλία ο γ.γ. του ΕΠΑΜ, Δημήτρης Καζάκης και συνέχισε: «προσπαθούν να μας πείσουν ότι επειδή χρωστάμε δεν έχουμε δικαιώματα. Ότι δε μας αξίζει αυτός ο τόπος άρα δεν οφείλουμε να τον υπερασπιστούμε».

_MG_2372--M

_MG_2417--M

«Λένε στον ελληνικό λαό πως επειδή χρωστά δεν έχει δικαιώματα και πολύ περισσότερο πως δεν μας αξίζει αυτό ο τόπος και άρα ορθώς δεν τον υπερασπιζόμαστε…. Μας κατατάσσουν στα αποτυχημένα κράτη, γιατί θέλουν τα μη βιώσιμα στοιχεία να τα δώσουν στους δανειστές. Δεν έχουν όμως υπολογίσει τον αστάθμητο παράγοντα που δεν είναι άλλος από τον ίδιο τον λαό ο οποίος είναι ο μόνος που μπορεί να κάνει την ανατροπή» τόνισε για να συνεχίσει «Μπορούμε να απαλλαγούμε από το χρέος; Ναι μέσα από τα κυριαρχικά μας δικαιώματα. Δεν πρέπει να σώσεις μόνο την “πολυκατοικία” πρέπει να έχει και την κυριαρχία του οικοπέδου. Οικειοθελώς οι προδότες απεμπόλησαν την εθνική κυριαρχία γιατί χωρίς τα κυριαρχικά δικαιώματα δεν έχουμε λόγο να συζητούμε το οτιδήποτε. Όσοι το πράττουν έχουν περάσει στην αντίπερα όχθη του εχθρού. Αναγνώριση το χρέους σημαίνει αναγνώριση μεθοδεύσεων και μερική αθώωση όλων όσοι έβαλαν τη χώρα στο χρέος. Δε μπορεί λοιπόν σήμερα να υπάρχει φιλολαϊκή δύναμη που να αναγνωρίζει το χρέος, έστω και μερικά!»

Δείτε το βίντεο της ομιλίας του Δ. Καζάκη

_MG_3938--M

«Η χώρα πρέπει να μείνει έρμαιο των πολυεθνικών συγκροτημάτων και της παρασιτικής ελίτ που υπηρετεί τα συμφέροντα τους, για αυτό δεν παρουσιάζουν ένα πραγματικό σχέδιο ανάπτυξης» υπογράμμισε ο Όθωνας Κουμαρέλλας, Β΄συντονιστής της Πολιτικής Γραμματείας του Ε.ΠΑ.Μ.
«Μας έστρεψαν στον τουρισμό και τις υπηρεσίες ως πρότυπο ανάπτυξης. Να περνάμε καλά κι ας γίνουμε τα γκαρσόνια της Ευρώπης. Διότι κανείς δεν σκέφτηκε ότι αν δεν υπάρχει ένα σοβαρό παραγωγικό υπόβαθρο η χώρα καθίσταται ευάλωτη στην κατάρρευση. Δεν υπάρχουν μοντέλα. Στόχος είναι η ευημερία του τόπου” προσέθεσε και συνέχισε: «Απέναντι στην παγκοσμιοποιημένη οικονομία θα πρέπει να αντιτάξουμε μια εθνική οικονομία. Πως μπορούμε να το πράξουμε: Με την ανάκτηση της εσωτερικής αγοράς αλλά και ενός κράτους που θα εξυπηρετεί τα συμφέροντα του έθνους και της κοινωνικής πλειοψηφίας. Η εθνική οικονομία πρέπει να οικοδομηθεί προς όφελος του λαού με σκοπό την κοινωνική ευημερία. Για αυτό χρειάζεται μια Συντακτική Εθνοσυνέλευση και ένας καταστατικός χάρτης» .

Δείτε το βίντεο της ομιλίας του Ό. Κουμαρέλλα

_MG_2375--M

«Οι νέοι πρέπει να συμμετάσχουν, ο καθένας από το μετερίζι του, στη γενική πολιτική απεργία για την ανατροπή της δωσιλογικής κυβέρνησης» τόνισε ο εκπρόσωπος της νεολαίας του ΕΠΑΜ, Αλέξης Ξιφαράς που συμπλήρωσε: «Κάποιοι αντιλαμβάνονται την κρίση σα φυσικό φαινόμενο, κάτι σαν κρυολόγημα που θα περάσει μόνο του, αρκεί να μην προκαλούμε την εξουσία. Θα διαψευσθούν οικτρά».

«Για να ανατραπεί αυτή η δωσιλογική κυβέρνηση πρέπει να υπάρξει ενεργή συμμετοχή των νέων μέσα από την οργάνωση εκδηλώσεων ενημέρωσης, συζήτησης, αλληλεγγύης και στήριξης στρωμάτων που πλήττονται. Ο κατήφορος και η μαυρίλα θα λάβουν τέλος. Μοναδικά σημεία αναφοράς μας είναι η Δημοκρατία, η ισηγορία, η ισονομία και η παρρησία” είπε χαρακτηριστικά ο Αλέξης Ξιφαράς.

Δείτε το βίντεο της ομιλίας του Α. Ξιφαρά

_MG_2364--2M

ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΙ ΕΚΠΡΟΣΩΠΩΝ ΚΟΜΜΑΤΩΝ

Στην εκδήλωση θερμό χαιρετισμό από καρδιάς απηύθυνε ο πρόεδρος του κινήματος “Δραχμή πέντε αστέρων” Θεόδωρος Κατσανέβας ο οποίος δήλωσε χαρακτηριστικά τα εξής

O Γιώργος Κωνσταντινίδης μέλος του αγγλικού κόμματος UKIP, επικεφαλής του οποίου είναι ο Νάιτζελ Φάρατζ, απευθυνόμενος στον κόσμο που γέμισε ασφυκτικά τον κινηματογράφο ΚΑΛΥΨΩ τους ζήτησε να μην χάσουν την ελπίδα τους και να παραμείνουν ενωμένοι (δείτε εδώ το χαιρετισμό του).

Η βουλευτής των ΑΝΕΛ, Ραχήλ Μακρή δήλωσε πως χαίρεται ιδιαίτερα που βρίσκεται ανάμεσα σε άτομα που μπορεί να έχουν διαφορές, έχουν όμως τον ίδιο στόχο σε ένα κοινό αγώνα που δεν είναι άλλος από τη ανατροπή αυτού του συστήματος (δείτε το χαιρετισμό της εδώ).

Το μέλος του ΔΗΚΚΙ και Συνταγματολόγος Ηλίας Νικολόπουλος παρουσίασε αναλυτικά σε ποια σημεία έχει γίνει παραβίαση το Συντάγματος και δήλωσε πως σε όλους αυτούς που το έπραξαν πρέπει να αποδοθούν ευθύνες για εσχάτη προδοσία (δείτε εδώ τον χαιρετισμό του).

Advertisements

To Φάουλ του κ. Αλαβάνου

Λογότυπο ΕΠΑΜ

Σε εκπομπή του κ. Σ. Κοτρώτσου στο real FM, ο καλεσμένος του, επικεφαλής του «Σχεδίου Β’» κ. Αλαβάνος, σε ερώτηση του δημοσιογράφου γιατί δεν παρέστη στην εκδήλωση του Ε.Πα.Μ. στην Καλλιθέα για την παρουσίαση του προγράμματος του Μετώπου, μολονότι ήταν προσκεκλημένος, απάντησε επακριβώς: «όταν γίνεται ένα εγχείρημα έχει μια σημασία να έχεις μια συνάντηση στους στόχους που θέτεις, έχει σημασία όμως εάν θες να δώσεις κάτι καινούργιο, να μην έχεις επιβαρύνσεις οι οποίες είναι πάρα πολύ σημαντικές. Το ΕΠΑΜ στις προηγούμενες εκλογές κατέβηκε μαζί με τον κ. Παπαθεμελή, ο κ. Παπαθεμελής είναι ένας εκφραστής ενός εθνικισμού καθαρά και μιας έτσι πολύ, τι να την πω, μη, δεν να θέλω να χρησιμοποιήσω, έτσι πολύ συντηρητικής άποψης σε μια σειρά ζητήματα, ή όταν βλέπουμε εμείς το ΕΠΑΜ να λέει ότι θα τραβήξει στην δικαιοσύνη όχι μόνο τους υπεύθυνους της κυβέρνησης αλλά και τους υπεύθυνους της αξιωματικής αντιπολίτευσης, θεωρούμε ότι είναι μερικά πράγματα τα οποία εμείς δεν έχουμε καμία μα καμία σχέση καλό είναι να υπάρχουνε ενότητες αλλά όχι χωρίς κανένα όρο, καταλάβατε, έτσι θα κάνατε κι εσείς».

Καταρχάς οφείλουμε να ευχαριστήσουμε τον κ. Αλαβάνο για την δήλωσή του. Ο λόγος είναι απλός. Μετά από τόσα καλέσματα του ΕΠΑΜ, τα οποία απευθύνθηκαν και στο Σχέδιο Β΄ του κ. Αλαβάνου, μάθαμε τελικά τον λόγο που το συγκεκριμένο σχήμα ποτέ, μα ποτέ δεν ανταποκρίθηκε. Ούτε καν έκανε τον κόπο να μας απαντήσει. Τώρα, μας λύθηκε επιτέλους η εύλογη απορία.

Ωστόσο θα θέλαμε να επισημάνουμε τα εξής:

Συνεργασία δεν σημαίνει ταύτιση

Ο κ. Αλαβάνος δεν επιθυμεί καν επαφή με το ΕΠΑΜ διότι, όπως λέει, διαφωνεί με την εκλογική συνεργασία του ΕΠΑΜ με το κόμμα του κ. Παπαθεμελή στις εκλογές του 2012. Πολύ διαφωτιστικό. Κι ενδεχομένως πολύ ενδιαφέρον, αλλά παντελώς άσχετο. Συνεργασία δεν σημαίνει ταύτιση. Ούτε παντρειά, πολιτική ή εκλογική. Σημαίνει κάτι πολύ πιο απλό: διάθεση για τον από κοινού αγώνα για τον κοινό στόχο. Αν βέβαια υπάρχει τέτοια διάθεση και τέτοιος κοινός στόχος. Συνεργασία σημαίνει βαδίζουμε χώρια, αλλά χτυπάμε μαζί.

Επομένως δεν χρειάζεται να συμφωνούμε σε όλα, ούτε να ταυτιζόμαστε πλήρως σε τακτικές, ή άλλες επιλογές. Χρειάζεται απλά καλή πρόθεση, ειλικρίνεια και ανοιχτός πολιτικός διάλογος ώστε να αναμετρηθούν συγκλήσεις και αποκλίσεις. Έτσι εννοούμε εμείς στο ΕΠΑΜ το κάλεσμα για συνεργασία. Δεν ζητήσαμε ποτέ να ταυτιστεί κάποιος άλλος μαζί μας και πολύ περισσότερο ο κ. Αλαβάνος. Δεν ψάχνουμε για γιουσουφάκια, ούτε για υποτελείς με πρόσχημα την συνεργασία. Εμείς είμαστε ανοιχτοί στον πολιτικό διάλογο γιατί δεν έχουμε να φοβηθούμε τίποτε, ούτε διαθέτουμε κρυφές ατζέντες. Να γιατί το ΕΠΑΜ καλεί και θα καλεί διαρκώς σε διάλογο και συνεργασία πάνω σε κοινούς στόχους, ανεξάρτητα από επιμέρους ιδεολογικές, πολιτικές ή άλλες διαφορές, ενώ ο κ. Αλαβάνος όχι.

Ο πατριωτισμός δεν είναι εθνικισμός

Δεν γνωρίζουμε επακριβώς τι εννοεί εθνικισμό ο κ. Αλαβάνος. Ο κ. Αλαβάνος έχει εγκαταλείψει εδώ και πολλά χρόνια το αίτημα για εθνική αυτοδιάθεση και ανεξαρτησία ως πρώτιστο και αναπαλλοτρίωτο δικαίωμα ενός λαού. Έχει από παλιά ενστερνιστεί την αποικιοκρατική ιδεολογία του ευρωπαϊσμού, την οποία και υπηρέτησε στην ευρωβουλή για δεκαετίες, αλλά και στην μετέπειτα πολιτική πορεία του. Έστω κι αν προσπαθεί να την μεταμφιέσει με αριστερή φρασεολογία.

Επομένως δεν είναι ο πλέον κατάλληλος να μας μιλήσει περί εθνικισμού, μιας και συνηθίζει – όπως όλες οι δεξιές και αριστερές ιδεολογίες της αποικιοκρατίας – να ταυτίζει τον πατριωτισμό με τον εθνικισμό και να χαρίζει στην σκοταδισμό τα εθνικά σύμβολα ενότητας του ελληνικού λαού. Όταν ο λαός απειλείται από την πιο αδίστακτη καταπίεση και αφανισμό, όπως σήμερα με το καθεστώς του ευρώ και της Ευρωπαϊκής Ένωσης, τότε η υπεράσπιση της πατρίδας εκτός από καθήκον αποτελεί βασικό πρόταγμα για όποιον θέλει να μιλά από την σκοπιά των συμφερόντων των εργαζόμενων μαζών.

Προφανώς ο κ. Αλαβάνος δεν αγωνίζεται για τα ανεκπλήρωτα δίκαια του ελληνικού λαού, την εθνική ανεξαρτησία, την λαϊκή κυριαρχία και την κοινωνική χειραφέτηση, αλλά για το «σχέδιο β» της ευρωπαϊκής ολιγαρχίας. Ίσως γι’ αυτό να φοβάται τόσο πολύ ακόμη έναν ανοιχτό διάλογο με συμμετοχή και του ΕΠΑΜ. Πάντως εμείς δεν φοβόμαστε.

Αριστερός δεν σημαίνει και προοδευτικός

Δεν γνωρίζουμε επίσης τι εννοεί ο κ. Αλαβάνος συντηρητική άποψη. Προφανώς όποιος διαφωνεί με την προσωπική αριστερή ιδεολογία του κ. Αλαβάνου, εκλαμβάνεται ως συντηρητικός. Λυπούμαστε που η προσωπική του ιδεολογία αποτελεί μέτρο για όλους τους άλλους. Να γιατί αδυνατεί να κατανοήσει τι σημαίνει διάλογος και συνεργασία. Το να αναφέρεται κανείς μόνο σε ομοϊδεάτες του σημαίνει ότι δεν θέλει ανοιχτό διάλογο, αλλά μονόλογο σε παραλλαγές. Ούτε ψάχνει για ειλικρινή συνεργασία, αλλά για ακολούθους, ή οπαδούς.

Το δόγμα πας μη αριστερός, βάρβαρος, που φαίνεται να διαπερνά τη συλλογιστική του κ. Αλαβάνου δεν είναι παρά η άλλη όψη του Ιανού, που θέλει πας μη δεξιός, βάρβαρος. Μόνο που αυτή η λογική θέλει διασπασμένο τον λαό σε δεξιούς και αριστερούς και τον εμφύλιο μοναδική διέξοδο. Σε τι διαφέρει άλλωστε από την εθνικιστική παραλλαγή, πας μη Έλλην, βάρβαρος;

Επιπλέον δεν κατανοούμε τι σημαίνει συντηρητισμός για τον κ. Αλαβάνο. Συντηρητισμός δεν είναι να υποστηρίζει κανείς όλα αυτά τα χρόνια κάθε μεγάλη πολιτική επιλογή του κατεστημένου, όπως έκανε ως ευρωβουλευτής ο κ. Αλαβάνος; Συντηρητισμός δεν είναι να μιλά κανείς για εθνικό νόμισμα ως «σχέδιο β» για τις ίδιες δυνάμεις που σήμερα έχουν ως «σχέδιο α» το ευρώ; Συντηρητισμός δεν είναι να υιοθετεί κανείς τον παραδοσιακό χειρισμό του εθνικού νομίσματος μέσα από υποτιμήσεις, διολισθήσεις και πληθωρισμούς που ευνοούν μόνο τους κερδοσκόπους της αγοράς και τις μονοπωλιακές καταστάσεις; Συντηρητισμός δεν είναι και μάλιστα χειρίστου είδους, όταν αρνείται κανείς να δει το εθνικό νόμισμα από την σκοπιά της κατάκτησης της εθνικής ανεξαρτησίας και της δημοκρατίας για έναν λαό, όπως είναι ο ελληνικός;

Τιμωρία των ενόχων και των συνεργών τους

Δεν αρέσει στον κ. Αλαβάνο το πρόταγμα του ΕΠΑΜ που ζητά να λογοδοτήσουν όλοι όσοι συνέβαλαν στην σημερινή τραγωδία. Δικαίωμά του. Ας μην ενταχθεί στο ΕΠΑΜ. Δεν του το ζήτησε κανείς. Ζούμε, όπως αντιλαμβάνεται από την εμπειρία του κάθε λογικός και νοήμων άνθρωπος που κατοικεί σ’ αυτή την χώρα, σε περίοδο κατάφωρης πολιτικής ανωμαλίας. Προϊόν πραξικοπήματος και αλλοίωσης των θεμελιωδών βάσεων του κοινοβουλευτικού πολιτεύματος της χώρας μετά από σφετερισμό της εξουσίας από τους κυβερνώντες. Το αποτέλεσμα είναι ένα σύστημα κατοχής αποικιοκρατικού τύπου, με τον λαό να χάνει κάθε δικαίωμα στην πατρίδα του και να μετατρέπεται σε σύγχρονο δουλοπάροικο του χρέους.

Προφανώς ο κ. Αλαβάνος δεν το έχει αντιληφθεί. Ή δεν τον ενοχλεί και τόσο που η χώρα τελεί υπό καθεστώς αποικιοκρατικής κατοχής με επιτρόπους να ελέγχουν ολόκληρο το κράτος. Ίσως όλα αυτά να του φαίνονται φυσιολογικά. Εμείς απλά θα ρωτήσουμε το εξής: Πώς είναι δυνατόν να μιλά κανείς για δικαιώματα και ανάγκες των εργαζομένων, για στροφή στην πολιτική και τα παρόμοια, όταν δεν καταδέχεται, ή δεν αντιλαμβάνεται ότι η προάσπιση, ανάκτηση και κατοχύρωση των πιο θεμελιωδών δικαιωμάτων αυθυπαρξίας ενός λαού και μιας χώρας είναι υπεράνω όλων; Πώς θα τα καταφέρει όλα τα άλλα; Με τη σύμφωνη γνώμη των αποικιοκρατών;

Ο κ. Αλαβάνος δεν έχει καμιά πρόθεση να αμφισβητήσει ούτε το χρέος, ούτε το καθεστώς δεσμεύσεων της χώρας. Διότι αν είχε τέτοια πρόθεση, θα ήξερε την καθοριστική σημασία του να λογοδοτήσουν οι υπαίτιοι της τραγωδίας. Δεν είναι μόνο η δίκαιη αγανάκτηση του λαού που ζητά λύτρωση. Χωρίς να καθίσουν στο σκαμνί αυτοί που προσυπέγραψαν την καταδίκη του ελληνικού λαού, αλλά και αυτοί που νομιμοποίησαν με την παρουσία τους στην Βουλή αυτή την διαδικασία σφετερισμού, δεν μπορούν να καταγγελθούν συμβάσεις και δεσμεύσεις. Η αντιπολίτευση νομιμοποίησε και νομιμοποιεί αυτή την διαδικασία, όχι μόνο με την παρουσία της, αλλά πρωτίστως με το γεγονός ότι αρνείται πεισματικά να προτάξει και να αγωνιστεί εναντίον του σφετερισμού και της εσχάτης προδοσίας. Και μάλιστα υιοθετώντας όλη την επιχειρηματολογία των σφετεριστών της εξουσίας.

Δεν ξέρουμε τι ενοχλεί τον κ. Αλαβάνο σε όλα αυτά. Ούτε τι έχει να φοβάται. Αυτό που εμείς ξέρουμε και το ξέρουμε καλύτερα από τον καθένα είναι ότι την ανατροπή αν δεν την επιφέρει ο ίδιος λαός με τις δικές του δυνάμεις, τότε είτε θα δεν θα έρθει ποτέ, είτε θα έρθει ως φάρσα εναντίον του λαού. Και για να γλυτώσουμε από την σημερινή κόλαση είναι αναγκαίο να ενωθεί όχι η όποια αριστερά ή όποια δεξιά, αλλά ο ίδιος ο λαός πάνω και πέρα από αριστερά και δεξιά. Όπως ακριβώς συνέβη την εποχή της εθνικής αντίστασης.

Αυτό είναι που αδυνατεί να κατανοήσει ο κ. Αλαβάνος και είναι απολύτως φυσιολογικό. Ποτέ δεν πολιτεύτηκε στην ζωή του με γνώμονα τα συμφέροντα του λαού, μέσα στον ίδιο τον λαό για να μάθει πως σκέφτεται και κυρίως πως ζει ο ίδιος ο λαός. Αυτό που τον ενδιαφέρει μόνο είναι οι εκλογές, υιοθετώντας αιτήματα που ποτέ του δεν πίστεψε και ούτε ξέρει να υπερασπιστεί. Δεν επενδύει στον μαζικό λαϊκό αγώνα, όπου είναι ανύπαρκτος, αλλά στην διάθεση συγκεκριμένων μέσων μαζικής ενημέρωσης να τον χρησιμοποιήσουν για να κόψουν ψήφους από τον ΣΥΡΙΖΑ. Δικαίωμά του. Ο καθένας κάνει τις επιλογές του και κρίνεται γι’ αυτές.

Αθήνα 24 Ιανουαρίου 2014

Το Γραφείο Τύπου του Ε.Πα.Μ.

Αναρτήθηκε από ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΑΖΑΚΗΣ στις 8:46 π.μ.

Costas Lapavitsas Discusses the Financialization of Capitalism

 

Professor Costas Lapavitsas, School of Oriental and African Studies.

Professor Costas Lapavitsas, School of Oriental and African Studies. (Photo: UNCTAD)

The neoliberal capture of the state has laid the ground for the financialization of capitalism, a stage of capitalism that cannot be reversed without developing new methods of public provision in housing, education, health, pensions and the other sources financialization has used to create profit.

This is the crux of the argument advanced in Costas Lapavitsas’s latest work, Profiting without Producing: How Finance Exploits Us All, recently released by Verso Books.

With this book, Lapavitsas sheds much light into one of the most misunderstood processes in the evolution of capitalism, correcting in the process the tendency on the part of many “progressive” economists to regard regulation as the ultimate solution to the exploitative nature of finance capital. For Lapavitsas, the struggle against finance capital is simultaneously a struggle against capitalism and for democratic socialism. This interview is also appearing in the Greek Sunday newspaperEleftherotypia.

Costas Lapavitsas is a professor of economics at the School of Oriental and African Studies, University of London. He is the author, co-author and editor of scores of books, including Financialization in CrisisCrisis in the Eurozone and Development Policy in the Twentieth-First Century: Beyond the Post-Washington Consensus. He has published hundreds of articles and is a regular contributor to The Guardian.

C.J. Polychroniou: The landscape of contemporary capitalism has been shaped by neoliberalism, globalization and financialization. Your new book deals with the financialization of capitalism. First, what does financialization mean for you, and in what ways does it represent a new feature of capitalism?

Costas Lapavitsas: For me, financialization represents a new historical period in the development of capitalism. Marxist political economy typically recognizes three great periods: laissez-faire capitalism around the middle of the 19th century, monopoly capitalism toward the end of the 19th century and imperialism that lasted perhaps until the Second World War. The 70 years since the war have been very difficult to categorize, not least because of the extraordinary Long Boom that lasted until the early 1970s, with unprecedented growth rates, rising incomes and greater equality. The Long Boom has been followed by four decades of indifferent growth, often stagnant incomes and rising inequality. In my view, financialization is a term that adequately characterizes this period. Its dominant feature has been the extraordinary rise of finance, which has come to penetrate areas of economic and social activity previously relatively distant to it.

More specifically, I understand financialization as a historical period characterized by three closely related tendencies at the molecular level of capitalist accumulation. First, big industrial and commercial capital has become “financialized,” i.e. it has ample retained profits to finance investment but often uses the funds to engage in financial transactions with a view to extracting financial profit. Second, big banks engage less in lending to big capital, while seeking profits by transacting in financial markets as well as by dealing with individuals and households. Third, households have been drawn into the orbit of formal finance, both to borrow and to hold financial assets. A key reason is the retreat of public provision in housing, education, health, pensions, and so on, typically replaced by private provision. Private finance has emerged as the mediator of access to these very important goods and services for households and individual workers.

How does finacialization relate to the other two forces in contemporary capitalism – neoliberalism and globalization?

I see neoliberalism as an ideological framework that has critically shaped economic theory and policy during the last four decades. It has determined the institutional setting of financialization through, above all, the deregulation of financial and labor markets. I find Mirowski’s argument that neoliberalism is not the enemy of the state and nor does it genuinely ascribe to the simple opposition “state versus market,” very persuasive. Neoliberalism is, rather, about capturing and using the state to achieve pro-market changes across society. The neoliberal capture of the state has laid the ground for the financialization of capitalism. To be more accurate, financialization would have been impossible without the state. Globalization, on the other hand, is much more difficult to pin down either as force or as concept. There has certainly been growth of global commodity markets and considerable foreign direct investment during the last four decades, facilitating the internationalization of production. The most striking aspect of globalization, however, has been the explosion of financial markets and lending. Even foreign direct investment to a large extent refers to establishment of banking facilities abroad. Globalization, then, appears to me as a notable feature of the historical period of financialization.

The rise of financialization coincides with the deindustrialization process in the United States in the early 1970s. Do you see a link between the rise of financialization and the decline of industry? 

In historical terms, there is little doubt that financialization has been accompanied by lower rates of both accumulation and productivity growth. During this period, real accumulation has been plagued by difficulties, while financial accumulation has had explosive growth. Yet, I do not think that the difficulties of real accumulation are fundamentally due to the explosion of finance. They have deeper roots related to the “forces of production,” including new technologies in information and telecommunications, changing labor skills and new forms of corporate organization. In the course of financialization, the new “forces of production” have not contributed to dynamic and sustained expansion of real accumulation, but they have encouraged the explosive growth of finance.

I do not subscribe to the view that “good” industry is opposed to “bad” finance. Relations between the two are far more complex and nuanced, reflecting mutual dependence as well as opposition. I sympathize with Hilferding’s and Lenin’s classical Marxist approach to imperialism claiming that industrial and financial capital have developed a symbiotic relationship in advanced capitalism. At the same time, I do not find that during the period of financialization, industry and finance have melded together to form “finance capital,” i.e., the special form of capital that was thought to characterize the period of imperialism. Rather, contemporary industrial capital is increasingly independent of banking capital – certainly among large enterprises – and is able to finance investment out of retained profits. Yet, big business has become “financialized,” that is it engages in financial transactions on its own account with a view to extracting financial profit. The “financialization” of big business has affected its internal organization and its long-term investment strategies in negative ways.

While financial transactions have increased substantially in the past 30 or so years, the contribution of the finance industry to GDP is in single digits. Yet finance capital, as the subtitle of your book blatantly states, exploits the rest of society. What makes financial markets so inefficient and finance capital so exploitative?

Finance is an intermediary and does not, strictly speaking, contribute to the fresh flows of value. More than that, it currently makes a limited contribution to employment and thus to the standard measurement of GDP. In my view, this is related to the extraordinary role of new technologies that have transformed the operations of finance without commensurately expanding employment. Furthermore, the internal organization of the private banking firm and the mobilization of the labor of bank workers leaves a lot to be desired in terms of efficiency. The image of private finance being at the frontier of progress because it deploys new technology is deeply misleading – it operates inefficiently on the whole. Last, but far from least, what exactly is the commensurate benefit to society from placing highly skilled labor and expensive technology at the disposal of financial markets? What is the great benefit from being able to arbitrage and set derivatives prices in split seconds across the world?

The remarkable thing about finance, however, is that it is not simply inefficient but also exploitative in ways that industrial capital cannot be. It is a primordial capitalist activity that long predates the establishment of industrial capitalism and has retained its ancient predatory outlook. Finance can extract profits from any money income and stock of money – its profits are not limited to the fresh flows of value produced annually. During the past four decades, it has become expert at making zero-sum profits that involve transfers from one economic agent to another. Financial profits have become an incredible proportion of total profits – particularly in the USA for which we have relevant data. The exploitative outlook of finance in relation to households and individual workers is also evident. This is a characteristic feature of financialization and marks it out as a historical period in the development of capitalism.

In some of the literature on financialization, there are hints of the emergence of a particular class grouping with the power to shape the direction of mature capitalist economies in ways conducive to the interests of that social class. In post-Keynesian analysis, for example, financialization is based on the concept of the rentier, and the regulation of banks and the finance industry is seen as the only viable solution to avoiding future financial crises. Your financialization thesis, however, which draws its insights mostly from Marxist political economy, implies that what is going on is something more profound and with far more serious implications for policy making than the regulation remedy suggests. Could you elaborate on the question of class analysis and financialization from the perspective adopted in your book?

The rentier is a very old category found in Classical Political Economy, Keynesianism and other currents of thought, even in Marxism. The term essentially refers to a section of the capitalist class that does not engage in production but makes its money capital available for lending. Rentiers draw their remuneration primarily in the form of interest, which is part of the profit generated in production. It is natural to assume that this type of remuneration would create an opposition between the “functioning” capitalist and the rentier and between “good” industry and “bad” finance.

In my view, financialization does not represent the return of the rentier, if there ever was a period during which capitalism was dominated by rentiers. The financial system has grown enormously by mobilizing idle money across the face of society, not simply by drawing funds from a putative rentier section of the capitalist class. Moreover, financial profit – based on interest – accrues to broad social layers and not primarily to a rentier group. There is no persuasive evidence that contemporary capitalism is dominated by rentiers, and certainly not in the classical mold.

At the same time, the explosive growth of finance has led to profound changes in social stratification. Enormous incomes accrue to a thin layer of people associated with finance, but not necessarily through the lending of money or by making money capital available to accumulation in other ways. Instead, financial profits accrue due to the beneficiary’s function in relation to the financial system and often take the form of income from work, rather that payment for ownership of capital. Bonuses are the most egregious – but far from the only – form of such remuneration. There is an aspect of “rent” to such returns, but they derive in good part from function relative to the financial system rather than simply the ownership of money capital.

These modern rentiers, if we can call them that, rely on the state to maintain their ability to extract financial profit. Mere regulatory change would not dislodge them. They have positioned themselves pivotally in relation to policy making and actively shape it to serve their interests. It is far from accidental that the main concern of the US state in 2008-09 was to restore financial profits, which it did successfully. The ability of the state to control the issuing of legal tender and to mobilize tax revenues has been placed at the disposal of this group. Moreover, modern rentiers, precisely because they are not related to the classical ones, can make enormous profits even when the rate of interest is driven to zero by the central bank. This appears to be one of the great paradoxes of financialization, but the paradox disappears when financial profit is conceived in the way I am suggesting.

If regulation is an ill-conceived approach to deal with the problem of financialized capitalism, what other realistic alternative are there?

The period of financialization, contrary to what is often believed, has been characterized by a surfeit of regulation. It is true that there has also been extensive deregulation, mostly by removing controls on the level of interest, on the functional specialization of financial institutions, and on the international activities of finance. Lifting these controls has been instrumental to finance expanding enormously, both domestically and abroad. But at the same time there has been a great deal of fresh regulation of the activities of individual financial institutions, particularly of banks. The Basel Agreements, focusing on capital adequacy, are typical of this trend.

The characteristic feature of the new regulation is that it has been shaped by the financial institutions themselves, and its purpose has been to ensure the ability of the financial system to grow and extract profits. It has not contributed in the slightest to avoiding financial bubbles nor to imposing the costs of financial crises onto those responsible for them. On the contrary, contemporary regulation has led to society bearing the brunt of financial disasters, while private individuals associated with finance have reaped the benefits of expansion. Society has little to expect from more regulation of the type we have known for four decades now.

In confronting financialization, it is vital to start with the recognition that it does not represent “progress” in human affairs. Financialization does not amount to a socially productive expansion of the forces of production that could potentially benefit society, if it was brought under control through a series of bold measures and interventions. Financialization ought to be reversed. To this purpose, regulation alone is not enough, particularly when one bears in mind that financialization is a historical period of capitalism. Confronting it inevitably raises issues of ownership, but also of broader policy and social relations.

There is, of course, no question that regulatory controls ought to be applied to the international flows of capital as well as to the activities of banks. Regulatory controls must also be applied to interest rates. But it is clear that for such regulation to be effective, there must also be intervention in the sphere of international money to control exchange rates. If interest and exchange rates were controlled, a body blow would be delivered to financial markets, particularly derivatives markets. It is apparent, however, that this kind of intervention would be impossible without also expanding public ownership in the economy, including among financial institutions. I do not mean simply nationalizing banks, but introducing new public financial institutions that would operate on a communal and associational basis and would be democratically controlled and permeated by a spirit of public service. It follows that changes of this kind would go directly against the core of capitalist relations in society. Opposing capitalist relations would be vital to reversing the financialization of households, which clearly requires new methods of public provision in housing, education, health, pensions and so on. In short, reversing financialization is no less than reshaping economy and society in an anticapitalist direction. For me, it is an integral part of the struggle for socialism today.

Όταν το άδικο γίνεται νόμος…… Η λεηλασία των ταμείων ασφάλισης, αλλά και η μάχη της ανατροπής!

Λογότυπο ΕΠΑΜ

Γράφει ο Νικόλαος Τζαχρήστας*

028Όταν το άδικο γίνεται νόμος τότε η αντίσταση είναι ΙΕΡΟ καθήκον είναι ένα συχνό σύνθημα που γράφεται σε τοίχους και πανό. Δεν ξέρω πως αντιλαμβάνεται ο καθένας το άδικο αλλά είμαι σίγουρος πως ειδικά τα τελευταία χρόνια γίναμε συνένοχοι σε πολλές αδικίες.

Το παρόν κείμενο δεν θα είναι άλλο ένα γενικόλογο μανιφέστο αλλά θα μιλήσει για πράγματα που προσκρούουν στην κοινή λογική. Βέβαια και η κοινή λογική είναι υπό συζήτηση όταν εκατοντάδες χιλιάδες συμπολίτες επιβράβευσαν αλλά και συνεχίζουν να επιβραβεύουν αυτούς που επιβάλλουν και κάνουν νόμο το άδικο. Τους συμπολίτες αυτούς εγώ τους ονομάζω μεταλλαγμένους νοητικά.

Μεταλλάχθηκαν από την χρόνια γαλούχηση και διαπαιδαγώγηση σε ένα περιβάλλον που το άδικο πάλι γινόταν νόμος αλλά τότε τα σκυλάκια(οι πολίτες) ήταν γύρω από το τραπέζι και έπαιρναν κάποιο κοκαλάκι παραπάνω.

Μεταλλαγμένοι γιατί στέκουν αμίλητοι, ανέκφραστοι και άπραγοι μπροστά στην δολοφονία των εαυτών τους, των παιδιών τους αλλά και της πατρίδας τους. Και σαν να μην έφτανε αυτή τους η απάθεια, επιβραβεύουν αυτούς που έχουν καταπατήσει κάθε έννοια του δικαίου.

Ένα από τα θέματα που θα έπρεπε να απασχολήσει όλους τους πολίτες κάθε ιδεολογικής απόχρωσης είναι το κατάντημα των ασφαλιστικών ταμείων και ειδικά του ΙΚΑ.

Η κοινωνική ασφάλιση είναι το ιερότερο σκέλος μιας κοινωνίας όπου στην συγκεκριμένη κοινωνία έχει χυθεί αίμα και κυβερνήσεις συντηρητικές για χρόνια ολόκληρα δεν τόλμησαν να την ακουμπήσουν.

Βασικά επιχειρήματα των μνημονιακών κυβερνήσεων για τις περικοπές συντάξεων, περικοπές στην ιατροφαρμακευτική περίθαλψη και την αύξηση των ορίων ηλικίας προς συνταξιοδότηση είναι ότι τα ασφαλιστικά ταμεία δεν είναι βιώσιμα, ότι έγινε κούρεμα των τίτλων του Ελληνικού δημοσίου που κατείχαν και ότι ο πληθυσμός της Ελλάδας «γερνάει».

Με την σειρά μου έχω να θέσω κάποιες ρητορικές ερωτήσεις έναντι αυτής της άθλιας επιχειρηματολογίας.

1) Ποιοι και με ποιο τρόπο χάραζαν τα τελευταία τουλάχιστον 50 χρόνια την πολιτική ασφάλισης;

2) Ποιοι διόριζαν τους γενικούς διευθυντές των ασφαλιστικών οργανισμών και ποιοι τους υπαγόρευαν τι οικονομική πολιτική θα ακολουθήσουν;

3) Ποιοι και για ποιο λόγο έδωσαν εντολή στα ασφαλιστικά ταμεία να αγοράσουν ομόλογα του Ελληνικού δημοσίου γνωρίζοντας ότι τα οικονομικά του κράτους είναι τουλάχιστον αισχρά;

4) Ποιος ρώτησε τον Έλληνα ασφαλισμένο αν θέλει να επενδύσει τον ιδρώτα και το αίμα της ζωής του σε ένα σαθρό κράτος όπου ανέκαθεν εξυπηρετούσε ξένα συμφέροντα;

5) Ποια είναι η διαχρονική πολιτική που χάραξαν οι εναλλασσόμενες κυβερνήσεις για το φαινόμενο της γήρανσης του πληθυσμού;

6) Γιατί το βάρος της πολιτικής αποτυχίας τους να το πληρώσει ο Έλληνας εργαζόμενος και συνταξιούχος και δεν αναλαμβάνουν οι ίδιοι τις ευθύνες που τους αναλογούν στο ολόκληρο;

7) Γνωρίζουν ότι ανδρεία σημαίνει ότι ένας άνδρας αναλαμβάνει τις ευθύνες που του αναλογούν, αλλιώς αυτός δεν λέγεται άνδρας αλλά κλέφτης, ψεύτης, εγκληματίας και λωποδύτης;

8) Ποιοι μεγαλοκαρχαρίες χρωστούν τεράστια ποσά από εισφορές των εργαζομένων τους στο ΙΚΑ;

9) Ποιος είχε χαλαρούς τους ελεγκτικούς μηχανισμούς ώστε μερικοί πολίτες να βρίσκουν παράθυρα διάπλατα ανοιχτά και να εκμεταλλεύονται καταχρηστικά τα οικονομικά των ταμείων;

Η απάντηση σε όλες τις παραπάνω ερωτήσεις είναι μια και δεν παίρνει αμφισβήτηση.

Οι κυβερνήσεις του πα.σο.κ. και της ν.δ. χάραζαν την οικονομική πολιτική των ασφαλιστικών οργανισμών πάντα συγκυριακά και πάντα υπέρ των δικών τους παιδιών.

Με τα σημερινά δεδομένα φαίνεται ότι εκείνοι οι πολιτικοί που διαχειρίζονταν ή είχαν την αρμοδιότητα των ασφαλιστικών οργανισμών δεν ήταν ανίκανοι,αλλά κατά την ταπεινή μου άποψη λειτούργησαν εκ του πονηρού.

Ο εργάτης, ο υπάλληλος και οι συνταξιούχοι ήταν οι μόνοι που δεν έφταιξαν και δεν φταίνε. Άλλωστε άλλη μια επιχειρηματολογία των μνημονιακών κυβερνήσεων ότι και οι πολίτες πήραν μέρος στην διαπλοκή και την κατασπατάληση των χρημάτων των οργανισμών πέφτει στο κενό αν αναλογιστεί κανείς το ποσοστό τους μέσα στο σύνολο των ασφαλισμένων και οι ελεγκτικοί μηχανισμοί ήταν χαλαρώτατοι, πράγμα για το οποίο ευθυνόταν επίσης και οι κρατούντες την εξουσία.

Παρακολουθώντας κάποιες σπίθες αντίστασης που τείνουν να γίνουν φλόγες και πυρκαγιές, είδα να ξεπηδάνε στην επιφάνεια διάφορα δίκτυα αλληλεγγύης μέσα από μικρούς πολιτικούς σχηματισμούς, μέσα από στέκια αλληλεγγύης των πολιτών και μέσα από ευαισθητοποιημένους επαγγελματικούς κλάδους, προσφέροντας καθένας από την σκοπιά του το αντικείμενο της υπηρεσίας στο οποίο ειδικεύεται ή στο προϊόν το οποίο εμπορεύεται, συμπέρανα πως όλοι αυτοί με την συμπαράταξη όλων εμάς των απλών πολιτών μπορούμε να γίνουμε μια γροθιά που να εναντιωθεί στα σκληρά σαγόνια των μνημονιακών.

Των μνημονιακών οι οποίοι έχουν στα χέρια τους τις κατασταλτικές δυνάμεις, την νομοθετική εξουσία, την συμπαράσταση του μεγαλοεκδοτικού και βιομηχανικού συρφετού και κάτι επίσης πολύ σπουδαίο τα ΜΜΕ που τους δίνουν βήμα για να προπαγανδίσουν, να επιβάλλουν τις άνομες και αντισυνταγματικές πολιτικές τους και να εκφοβίσουν τον απλό πολίτη.

Μέσα σε αυτά τα δίκτυα αλληλεγγύης, ανακάλυψα κάποια νομικά δίκτυα που σε αυτήν την λαίλαπα προσπαθούν να προστατέψουν ανήμπορους οικονομικά πολίτες.

Στη συγκεκριμένη περίπτωση των ασφαλιστικών ταμείων με τις μειώσεις των συντάξεων, τη μείωση της ασφαλιστικής κάλυψης και την αύξηση των ορίων ηλικίας, μπορούμε να αντισταθούμε νομικά και να διαπομπεύσουμε την παρούσα και όχι μόνο μνημονιακή κυβέρνηση στην Ελληνική, Ευρωπαϊκή και διεθνή δικαιοσύνη.

Φέροντας προσωπικά ασφαλιστικά στοιχεία ενός μεγάλου αριθμού ασφαλισμένων και απαιτώντας από την δικαιοσύνη τον έλεγχο στα οικονομικά και διαχειριστικά των ασφαλιστικών οργανισμών, μπορούμε να ακυρώσουμε όλες τις αποφάσεις που πήραν οι μνημονιακές κυβερνήσεις για εμάς- χωρίς εμάς.

Με την αρωγή την δική μας ως ασφαλισμένων, αλλά και των επαγγελματιών νομομαθών, μπορούμε να επιτύχουμε τα δίκαιά μας αλλά και να συσπειρώσουμε τεράστιο αριθμό πολιτών προς την κατεύθυνση της κατεδάφισης όλου αυτού του θιάσου της μνημονιακής συμπολίτευσης.

Το εγχείρημα αυτό μπορεί να γίνει πράξη σε πολλά πεδία, όπως τα τιμολόγια της ΔΕΗ όπου επικαλούνται την δυσμενή οικονομικά θέση που βρίσκεται η δημόσια επιχείρηση ηλεκτρισμού και όλοι θυμόμαστε τον ρόλο του κάθε διευθύνοντα συμβούλου, όπου διοριζόταν από την κάθε κυβέρνηση αλλά και των συνδικα(ληστών) της.

Χρόνια ολόκληρα φορολογούμαστε και παίρναμε ευρωπαϊκά κονδύλια για έργα υποδομών και για τον εκσυγχρονισμό του κρατικού μηχανισμού.

Η φορολογία που έχει ανταποδοτικό χαρακτήρα, δηλαδή δίνω στο κράτος για να έχω δωρεάν και ποιοτικές υπηρεσίες και προϊόντα δεν είχε ποτέ αποτέλεσμα στην Ελληνική κοινωνία.

Πότε είδες ένα νοσοκομείο που εκπληρώνει σε μια σύγχρονη κοινωνία τον ρόλο του.

Πότε είδες το εκπαιδευτικό σύστημα να είναι αυτό που αρμόζει στην ιστορία και στις προσπάθειες των Ελλήνων.

Πότε είδες αυτοκινητόδρομους και έργα υποδομής που να σέβονται την ανθρώπινη ζωή και την αξιοπρέπεια.

Πότε είδες δημόσιες υπηρεσίες να είναι άρτιες και να επιτυγχάνουν τον σκοπό για τον οποίο υπάρχουν.

Η απάντηση είναι ΠΟΤΕ.

Η μόνη μάχη που μπορεί να χαθεί είναι αυτήν που δεν θα δώσουμε ποτέ.

Και η μάχη αυτή δεν είναι μάχη γοήτρου ή μια οποιαδήποτε μάχη.

Είναι μάχη επιβίωσης για εμάς τους πατεράδες μας και των παιδιών μας.

Τα ευχολόγια των κοινοβουλευτικών αλλά και εξωκοινοβουλευτικών πολιτικών σχηματισμών, δεν φτάνουν για να ανατρέψουν την καθημερινή δολοφονία των πολιτών.

Είναι σαν να μπει κάποιος ληστής μέσα στο σπίτι σου και τελικά να βρεθείς εσύ στο εδώλιο του κατηγορουμένου.

Δεν είσαι εσύ αυτός ο οποίος κακοδιαχειρίστηκε, υπεξαίρεσε και έκλεψε το κράτος.

Υπεύθυνοι είναι αυτοί.

Δίνοντας αυτήν την μάχη θα λάβει τέλος η συνενοχή σου και η απάθειά σου στα χρόνια της επίπλαστης ευημερίας.

Προτείνω λοιπόν το αυτονόητο, να αποδοθεί δικαιοσύνη με οποιοδήποτε τρόπο. Μην περιμένεις να αποδώσουν οι συνένοχοι της κατάντιας μας την δικαιοσύνη. Δεν τους συμφέρει και θα συνεχίσουν να σε δολοφονούν γιατί αυτός είναι ο σκοπός τους, γιατί αυτές τις εντολές έχουν πάρει.

Πολιτικοί σχηματισμοί, δίκτυα αλληλεγγύης των πολιτών αλλά και επαγγελματικών φορέων μπορούμε να τους κυνηγήσουμε και να τους διώξουμε.

Και όταν πλέον θα έχουν αφαιρεθεί αυτοί οι κακοήθης όγκοι από το πολιτικό προσκήνιο, θα μπορούμε να ελπίζουμε πάλι για ένα καινούριο κοινωνικό συμβόλαιο απαλλαγμένο εντελώς από το θλιβερό παρελθόν.

Ν. Τζαχρήστας είναι μέλος του ΕΠΑΜ του Πυρήνα Χαλκίδας

Αναρτήθηκε από Δημήτρης Κυπριώτης στις 1:16 μ.μ.

ΕΠΕΙΓΟΝ – ΕΠΙΘΕΣΗ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΗΣ ΜΑΣ ΚΛΗΡΟΝΟΜΙΑΣ – (ΜΠΟΡΕΙ Η ΙΔΙΩΤΙΚΟΠΟΙΗΣΙΣ ΝΑ ΣΩΣΕΙ ΤΟΥΣ ΘΗΣΑΥΡΟΥΣ ΤΗΣ ΑΡΧΑΙΑΣ ΕΛΛΑΔΟΣ;)

506651E5BFB76A2908AACEC5AF95EB8B

Ο ”ΕΛΓΚΙΝ” ΕΠΙΣΤΡΕΦΕΙ

Νέα διάσταση τῆς μνημονιακῆς λεηλασίας. Οἱ διεθνεῖς ὕαινες καὶ οἱ τοκογλύφοι σὲ συνεργασία μὲ τοὺς δοσιλογους φαίνεται πῶς προετοιμάζουν ἐπίθεση κατὰ τῶν ἀρχαιολογικῶν καὶ πολιτιστικῶν θησαυρῶν τῆς πατρίδος μας. Αὐτὸ συνάγεται ἀπὸ τὸ πρόσφατο ἄρθρο τῶν ΤIMES[1] τὸ ὁποῖο παρουσιάζουμε σὲ δικὴ μας μετάφραση παραθέτοντες συγχρόνως καὶ τὸ κείμενο στὴν ἀγγλική. Πρωτεργάτες εἶναι μέλη τῶν ἀμερικανικῶν ἀρχαιολογικῶν σχολῶν που δραστηριοποιοῦνται στὴν χώρα καὶ ὅπως ἀποκαλύπτεται στὸ παρατιθέμενο ἄρθρο ἔχουν ἀπὸ καιρὸ εἰσηγηθῆ στὴν κυβέρνηση τῶν δοσιλόγων σχέδια ἰδιωτικοποιήσεως καὶ λεηλασίας τῶν ἀρχαιολογικῶν χώρων καὶ μουσείων. Τὸ ΚΑΠ-Σπίθα ἐνημερώνει τὸν ἑλληνικὸ λαὸ καὶ τὸν καλεῖ νὰ ἀνατρέψῃ τὰ σχέδια αὐτὰ.

in English

_____________________________________________________

Στὸν ἀπόηχο τῆς λιτότητας τῆς κυβέρνησης, κάποιοι ἐγγύτεροι σὲ θησαυροὺς στὴν Ἑλλάδα ὑποστηρίζουμε τὴν μετατροπή τους σὲ ἰδιωτικές ἐταιρεῖες

Συντάκτης Charlotte McDonald-Gibson/Ancient Nemea Jan. 18, 2014

Πολλὰ εὐρήματα που βρέθηκαν σὲ ἀνασκαφὲς ἢ ἔλκονται απὸ τοὺς θρύλους τῆς Νεμέας θὰ μποροῦσαν νὰ χρησιμοποιηθουν γιὰ τὴν ἀνάδειξη τῆς ἀρχαίας ἑλληνικῆς τοποθεσίας. Τὸ μυθικὸ λιοντάρι τῆς Νεμέας σκοτώθηκε ἀπὸ τὸν Ἡρακλῆ στὸν πρῶτο ἀπὸ τοὺς ἑπτὰ ἄθλους του, εἶναι τῆς ἰδίας σοβαρότητος πρὸς τὰ ἀθλήματα τῶν ἀνταγωνιστῶν της.Τὸ μπρούτζινο ἄγαλμα τοῦ νεαροῦ Ὀφέλτου τοῦ ὁποίου ὁ θάνατος λέγεται ὅτι εἶχε ἐμπνεύσει τοὺς ἀγῶνες που διηξήγοντο μακρύτερα πρὸς τὰ δυτικά, δηλαδὴ στὴν Ὀλυμπια.

Ὁ Stephen Miller, ἕνας ἀμερικανὸς ἀρχαιολόγος ὁ ὁποῖος ἔχει περάσει τὰ τελευταῖα σαράντα χρόνια ἀνακαλύπτοντας τοὺς θησαυροὺς τῆς Νεμέας ἐξοργίζεται γιατὶ στὶς  προθῆκες καταστημάτων ὑπάρχουν ἀντίγραφα κυκλαδικῶν εἰδωλείων, ἀπὸ ἕνα ἀρχιπέλαγος 200 χλμ ἀνατολικώτερα. «Κανένα ἀπὸ αὐτὰ δὲν ἔχει σχέση μὲ τὴν Νεμέα[3]» λέει στὸ ΤΙΜΕ δείχνοντας τὶς εὐτελεῖς ἐπιλογὲς τῆς προθήκης.

Ἐξίσου ἀπογοητευτικὴ γιὰ τὸν 72χρονο ἀρχαιολόγο εἶναι ἡ ἔλλειψις ξενοδοχείων καὶ ἐστιατορίων γιὰ τὴν ἐξυπηρέτηση τῶν ἐπισκεπτῶν τοῦ χώρου. «Τὸ Ὑπουργεῖο Πολιτισμοῦ κάνει καλὴ δουλειὰ σὲ ὁρισμένους τομεῖς: κάνει ἐξαιρετικὴ δουλειὰ στὶς ἐργασίες συντηρήσεως καὶ εἶναι πολὺ καλὸ στὴν δημιουργία ἐκθέσεων» λέει ὁ Miller «εἶναι ὅμως χάλια ἐπιχειρηματίες».

Ὁ Miller ἔχει μία λύση ἡ ὁποία θὰ δημιουργήσῃ θέσεις ἐργασίας καὶ θὰ προστατεύσῃ τὸν τεράστιο ἀρχαιολογικὸ πλουτο τῆς Ἑλλάδος ἀπὸ τὶς καταστροφὲς τῆς οἰκονομικῆς κρίσεως, ἡ ὁποία ἔχει κλείσει ἀρχαιολογικοὺς χώρους,  ἔχει κλειδώσει μουσεῖα καὶ ἔχει προκαλέσει κῦμα λεηλασιῶν. Σὲ μιὰ λεπτομερῆ πρόταση που ἀπέστειλε στὴν Κυβέρνηση στὰ τέλη τοῦ περασμένου ἔτους ὁ ἴδιος προτείνει νὰ ἐπιτρέψῃ σὲ ἰδιωτικὲς ἐταιρεῖες νὰ ἀναλάβουν τὴν ἀνάπτυξη, τὴν προώθηση καὶ τὴν ἀσφάλεια ὁρισμένων ἀναξιοποίητων (ἀρχαιολογικῶν Σ.Μ.) χώρων μὲ ἀντάλλαγμα ἕνα μερίδιο ἐσόδων που προέρχονται ἀπὸ τοῦς τουρίστες.

Ἡ πρόταση αὐτὴ ἴσως δὲν φαίνεται τόσο ριζοσπαστικὴ σὲ μιὰ στιγμὴ που ἡ Ἰταλία ἐπιτρέπει σὲ ἕναν οἶκο μόδας μία ἐταιρεία νὰ εἶναι χορηγὸς τοῦ Κολοσσαίου, ἡ Βρεττανία ἰδιωτικοποιεῖ  ὁρισμένες ὑπηρεσίες σὲ εἰκονικὰ μουσεῖα καὶ ἄλλες εὐρωπαϊκὲς χῶρες ξεπουλᾶνε ἱστορικὰ κτίρια λόγω μειώσεων τῶν προϋπολογισμῶν. Ὅμως ὁποιαδήποτε πρόταση ἡ ὁποία ἀποσκοπεῖ στὴν ἀπώλεια κρατικοῦ ἐλέγχου ἐπὶ τοῦ τεραστίου πολιτιστικοῦ πλούτου τῆς Ἑλλάδος ἀναμοχλεύει τὸ ἐθνικιστικὸ συναίσθημα μίας χώρας σημαδεμένης ἀπὸ ἐπανειλημμένες λεηλασίες ἐκ μέρους ξένων κρατῶν.

Τὸ βάθος ὅμως τῆς κρίσεως σημαίνει ὅτι ἡ συμμετοχὴ τοῦ ἰδιωτικοῦ τομέως στοὺς ἀτελείωτους θησαυροὺς τῆς Ἑλλάδος δὲν ἀποτελεῖ πολιτικὸ ταμποῦ ὅπως στὸ παρελθὸν.

«Ἀναπόφευκτα, τὸ Ὑπουργεῖο Πολιτισμοῦ θὰ συῤῥικνωθῆ », δηλώνει ὀ Γιῶργος Βαβουρανάκης, λέκτωρ ἀρχαιολογίας τοῦ Ἐθνικοῦ Καποδιστριακοῦ Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν. Ἡ ἀνησυχία του εἶναι ὅτι ἡ μετάβαση ἀπὸ τὸ κράτος στὸν ἰδιωτικὸ τομέα συμβαίνει μὲ τρόπο τυχαῖο καὶ χωρὶς κανόνες: « Χρειαζόμαστε ἕνα ὅραμα που λείπει σήμερα γιὰ τὸν πολιτισμό, τὴν πολιτιστικὴ κληρονομιά, γιὰ τὸ πῶς θὰ διαχειριστοῦμε αὐτὴ τὴν ὑπόθεση».

Ἀπὸ τότε που τὸ τεράστιο δημόσιο χρέος τῆς Ἑλλάδος ἔσπρωξε τὸ ἔθνος στὸ χεῖλος τῆς χρεωκοπίας τὸ 2009 , τὰ μέτρα λιτότητος που ἐπιβάλλονται ἀπὸ τὴν Εὐρωπαϊκὴ Ἕνωση καὶ τὸ Διεθνὲς Νομισματικὸ Ταμεῖο ὡς ἀντάλλαγμα τῶν 240 δισ εὐρὼ σὲ δάνεια διασώσεως, ἔχουν πλήξει ὅλους τοὺς κυβερνητικοὺς καὶ κοινωνικοὺς τομεῖς.  Σήμερα, τὸ ἕνα πέμπτο τῶν Ἑλλήνων ζοῦν σὲ συνθῆκες φτώχειας, ἡ ἀνεργία τῶν νέων βρίσκεται στὸ 58% καὶ ὁλόκληροι τομεῖς τῆς δημοσίας διοικήσεως  καθυστεροῦν τὶς ἀμοιβὲς ἢ ἁπλῶς καταργοῦνται.

Ὁ Ὑπουργὸς Πολιτισμοῦ, Πάνος Παναγιωτόπουλος , λέει ὅτι ὁ προϋπολογισμὸς τοῦ Ὑπουργείου του ἔχει μειωθῆ κατὰ 52% ἀπὸ τὸ 2010 . Ὁ Σύλλογος Ἑλλήνων Ἀρχαιολόγων ἔχει προειδοποιήσει ὅτι οἱ συνέπειες θὰ εἶναι ἐκτεταμένες καὶ μακρὰς διαρκείας. Ἡ συντήρησις, ἔρευνα καὶ ἀνάλυσις θὰ ἐπιῤῥεασθοῦν λόγω ἐλλείψεως ἀρχαιολόγων τῶν ὁποίων οἱ ἀμοιβὲς ἔχουν ἐλαττωθῆ. Ἀρχαιολογικοὶ χῶροι καὶ μουσεῖα ἀναγκάστηκαν νὰ κλείσουν ἢ νὰ μειώσουν ὧρες λειτουργίας τους λόγω ἐλλείψεως προσωπικοῦ πωλήσεων εἰσιτηρίων στερούμενοι περαιτέρω εἰσπράξεων. Αὔξησις τῆς φτώχιας σημαίνει στροφὴ περισσοτέρων ἀνθρώπων πρὸς τὸ ἔγκλημα, καὶ με λιγότερες φύλακες προστασίας τῶν θησαυρῶν (Σ.Μ. ἀρχαιοφύλακες) οἱ ἐκθέσεις ἀρπαγῆς εὐρημάτων καὶ λαθρανασκαφῶν ἔχουν αὐξηθῆ.

Στὴ Νεμέα, στὸ βόρειο τμῆμα τῆς Πελοποννήσου, ἡ αἰφνιδία κατάργησις τῆς ὑπερωριακῆς ἀμοιβῆς δώδεκα ἀρχαιοφυλάκων εἶχε ἀποτέλεσμα νὰ κλείσῃ ὁ ἀρχαιολογικὸς χῶρος γιὰ δέκα ἑβδομάδες. Οἱ τουρίστες που φθάνουν τὰ Σαββατοκύριακα δὲν μποροῦν πλέον νὰ ἐπισκευθοῦν τὶς κομψὲς στῆλες τοῦ Ναοῦ τοῦ Διὸς τοῦ 330 π.Χ., ἢ νὰ  δαβάσουν τὶς κακογραμμένες ἀπὸ τοὺς ἀθλητὲς, πρὸ 2.500 ἐτῶν, ἀρχαῖες ἐπιγραφὲς στὴ στοά, ὅπως συνήθιζαν στὸ στὰδιο ὅπου διηξήγοντο οἱ ἀγῶνες τῆς Νεμέας.

Οἱ ἀρχαιοφύλακες τελικῶς ἐπέστρεψαν στὴν ἐργασία τους κατόπιν διαπραγματεύσεων μὲ τὴν κυβέρνηση, λέει ὁ Miller, ἀλλὰ δὲν ἔχουν καταβληθῆ ἀκόμα τὰ δεδουλευμένα κυριακάτικων ἐργασιῶν. Μία ἐκκρεμὴς δικαστικὴ ὑπόθεσις που ἀφορᾶ τὴν  νομιμότητα τῶν συμβάσεων ὁρισμένου χρόνου ἐνδεχομένως νὰ προκαλέσῃ τὴν μείωση τοῦ ἀριθμοῦ τῶν ἀρχαιοφυλάκων τῆς Νεμέας ἀπὸ δέκα σὲ τρεῖς[4]. Παρόμοιες ἱστορίες ἐπαναλαμβάνονται σὲ πολλοὺς ἐκ τῶν 9.000 ἀρχαιολογικῶνς χώρων τῆς χώρας καὶ 228 ἀρχαιολογικῶν μουσείων, καὶ εἶναι ἡ ἀπογοητευτικὴ ἔλλειψις ἀναπτύξεώς τους ἐν ἀντιθέσει πρὸς τοὺς ἀριθμους ρεκὸρ τουριστικῶν ἀφίξεων στὴν Ἑλλάδα –κορυφώθηκε σὲ 17 ἑκατ. πέρυσι) διαπίστωσις ἡ ὁποία προκάλεσε τὴν πρόταση Miller.

« Ἔχω κρατήσει τὸ στόμα μου κλειστὸ γιὰ 40 χρόνια, ἀλλὰ τώρα πρόκειται νὰ κτυπήσω τὸ χέρι στὸ γιατὶ αὐτό εἶναι μία τέτοια σπατάλη τῶν περιουσιακῶν στοιχείων», λέει ὁ Miller, ὁ ὁποῖος ἔχει ἐπισήμως συνταξιοδοτηθῆ, ἀλλὰ ἐξακολουθεῖ νὰ συμμετέχει στὶς ἐργασίες συντηρήσεως στὸ χῶρο.

Ὁ θυμὸς του προκαλεῖται ἀπὸ μία ὁλόκληρη ζωὴ ἀφιερωμένη στὴν Νεμέα. Ὅταν ἔφθασε τριαντάχρονος μὲ τὸ Πανεπιστήμιο Berkeley τῆς Καλιφόρνια τὸ 1973, ἡ Νεμέα ἦταν ἕνα ἀφύλακτο συνοθύλευμα ἐρειπίων. Στὰ χρόνια που μεσολάβησαν, μὲ τὴ χρησιμοποίηση κεφαλαίων ἀπὸ Ἑλλήνων καὶ ξένων δωρητῶν ὁ Miller καὶ ἄλλοι ἀρχαιολόγοι τοῦ Berkeley, διατηρησει τὸ χῶρο, ἔκτισαν τὸ μουσεῖο, ἔχουν ταὐτισθῆ μὲ τὴν ἱστορία περιοχῆς μέσω τῶν εὐρημάτων που αὐτοι ἔφεραν στὸ φῶς καὶ ἔχουν ἐν μέρει ἀποκαταστήσει τὸ ναὸ τοῦ Διός.

Τὸ Berkeley δὲν εἶναι τὸ μόνο ξένο ἀκαδημαϊκὸ ἱδρυμα που ἐργάζεται στὴν Ἑλλάδα. Σχολὲς 17 χωρῶν συμμετέχουν σὲ ἀνασκαφὲς σὲ ἐθνικὴ κλίμακα. Τὰ πλούσια πανεπιστήμια τῶν ΗΠΑ ἔχουν ἰδιαιτέρως ἐμφανῆ παρουσία καὶ τοὐλάχιστον δέκα ἀπὸ αὐτὰ νὰ συμμετέχουν Τα σχολεία ἀπὸ 17 χώρες που συμμετέχουν σὲ ανασκαφές σὲ εθνικό επίπεδο. Οι πλούσιοι πανεπιστήμια των ΗΠΑ είναι ιδιαίτερα εμφανή , με τουλάχιστον 10 νὰ συμμετέχουν σὲ τρέχοντα προγράμματα. Ὅλα τὰ ἀντικείμενα τὰ ὁποῖα οἱ ξένοι ἀρχαιολόγοι ἔχουν ἀποκαλύψει εἶναι ἰδιοκτησία του ἑλληνικοῦ κράτους καὶ ὁ Miller σπεύδει νὰ τονίσει ὅτι δὲν προτείνει νὰ πουλήσῃ ἡ Ἑλλάδα ἀρχαιολογικὰ εὐρήματα καὶ/ἢ ἱστορικοὺς χώρους.  Αὐτό εἶναι ἕνα εὐαίσθητο ζήτημα : μια συνέντευξη δύο γερμανῶν πολιτικῶν που δημοσιεύθηκε στὸ περιοδικὸ Bild τὸ 2010 ὑπὸ τὸν τίτλο « Πουλῆστε τα νησιά σας καὶ τὴν Ἀκρόπολη, χρεωκοπημένοι Ἕλληνες» προκάλεσε τὴν ὀργὴ καὶ ἀναβίωσε μνῆμες ἀπὸ τὶς λεηλασίες τοῦ παρελθόντος

Ἡ Ἕλενα Κόρκα , διευθύντρια τοῦ Ὑπουργείου Πολιτισμοῦ Ἀρχαιοτήτων καὶ Ἰδιωτικῶν Ἀρχαιολογικῶν Συλλογῶν, ἀναφέρει ὅτι οἱ λεηλασίες γιὰ κῦρος ὴ γιὰ κέρδος ἀνάγονται πίσω, στοὺς Ῥωμαίους ἀκόμα, οἱ ὁποῖοι τυμβωρυχοῦσαν προκειμένου νὰ κοσμήσουν τὶς βίλες τῶν ἀριστοκρατῶν τους μὲ θησαυρούς. Ξένες δυνάμεις που εἰσέβαλαν, ὅπως ὁ Ναπολέων[5] καὶ οἱ Ναζὶ ἀπέσπασαν ἐπίσης ἕνα μερίδιο ἀπὸ τὴν πλούσια ἀρχαιολογικὴ λεία. Ὡς ἐκ τούτου ἡ Ἑλλὰς ἔχει μερικοὺς ἀπὸ τοὺς αὐστηρώτερους νόμους προστασίας τῶν ἀρχαιοτήτων. «Δὲν θεωροῦμε αὐτὰ (τὰ ἀρχαιολογικὰ εὐρήματα ΣΜ) ἀντικείμενα ἐμπορίου λέει ἡ Κόρκα.

Ὁ Ὑπουργὸς Πολιτισμοῦ ἀποῤῥίπτει μέχρι στιγμῆς[6] ὁποιαδήποτε πρόταση μεταβιβάσεως τῆς διαχειρήσεως (ἀρχαιολογικῶν ΣΜ) χώρων. «Ὁ πολιτιστικος πλοῦτος, ἡ κληρονομιὰ αὐτῆς τῆς χώρας, θὰ παραμείνῃ ὑπὸ κρατικὸ ἔλεγχο διότι ἀνήκει στὸν ἑλληνικό λαό», ἀναφέρει ὁ Παναγιωτόπουλος . Ἀλλά δὲν ἀποκλείει μεγαλύτερη συμμετοχὴ τοῦ ἰδιωτικοῦ τομέως[7] καὶ σὲ ἄλλες περιπτώσεις καὶ λέει ὅτι τὸ κοινοβούλιο ἐψήφισε προσφάτως ἕνα μέτρο που ἐπιτρέπει σὲ τουριστικὲς ἐπιχειρήσεις δυνητικῶς νὰ ἐκμισθώνουν ἀρχαιολογικοὺς χώρους γιὰ μεμονωμένες ἐκδηλώσεις ἢ ἐπισκέψεις ἐκτὸς ὡραρίου.[8] Οἱ ἐπιχειρήσεις μποροῦν τώρα νὰ προβάλουν τὶς διαφημίσεις τους μὲ φόντο δραματικὰ μνημεῖα στὴν Ἑλλάδα .

Ὁ ἀκαδημαϊκὸς Βαβουράκης, λέει ὅτι ἕνας ἄλλος νέος νόμος ἐπιτρέπει στὶς ἐπιχειρήσεις νὰ προσλαμβάνουν τοὺς δικούς τους ὰρχαιολόγους νὰ διενεργοῦν ἀξιολογήσεις σὲ πιθανές θέσεις ἀναπτύξεως . Ἀνησυχεῖ ὅτι αὐτὴ ἡ ἐξωτερικὴ ἀνάθεσις θὰ ἐσήμαινε πρόσληψη λιγώτερο ἀμοιβομένου εἰδικευμένου προσωπικοῦ. Ἂν καὶ δὲν εἶναι ἀντίθετος στὴν παροχὴ ἀδειῶν σὲ ἰδιωτικὲς ἐταιρεῖες νὰ διευθύνουν (ἀρχαιολογικοὺς ΣΜ) χώρους, ὁ ἴδιος λέει ὅτι ἡ διατήρησις αὐστηροῦ ἐλέγχου ἀπὸ τὸ Ὑπουργεῖο Πολιτσμοῦ εἶναι ζωτικῆς σημασιας γιὰ τὸ πῶς ἡ ἱστορία τῆς κοιτίδος τοῦ δυτικοῦ πολιτισμοῦ συντηρεῖται.

«Ἂν ἀφήσετε τὴν ἀφήγηση που παράγεται σὲ κάποιον ἄλλο» ἰσχυρίζεται, «τότε οὐσιαστικῶς χάνετε τὴν ἀποσκευὴ τῆς ἐθνικῆς σας ταὐτότητος καὶ τὴν αἴσθηση τῆς ἱστορίας».

Γιὰ τὴν μετάφραση καὶ τὴν ἀντιγραφὴ

Γαβριὴλ Πελεκίδης

URGENT – ATTACK AGAINST OUR CULTURAL HERITAGE – (CΑΝ PRIVATIZATION SAVE THE TREASURES OF ANCIENT GREECE?)

506651E5BFB76A2908AACEC5AF95EB8B

“ELGIN” IS BACK

New dimension of memorandum looting. International hyenas and moneylenders in cooperation with the traitors seems to prepare an attack on archaeological and cultural treasures of our country . This follows from the recent article in TIME. The iniative takers are members of American archeology schools active in the country and as disclosed in articles have since some time proposed to the Government of Traitors plans for privatization and looting of archaeological sites and museums. SPITHA inform the Greek people and invites them to prevent these projects.

στα Ελληνικα

______________________________________________________

In the wake of government austerity, some of the closest to Greece’s treasures are advocating turning them over to private companies

By Charlotte McDonald-Gibson/Ancient Nemea Jan. 18, 2014

Read more: Can Privatization Save the Treasures of Ancient Greece? | TIME.com http://world.time.com/2014/01/18/can-privatization-save-the-treasures-of…

Many objects dug from the earth or drawn from the legends of Nemea could be used to promote the ancient Greek site: the mythological Nemean Lion slain by Hercules in the first of his seven feats; weights lifted by competitors during its ancient athletics; the bronze statue of the baby Opheltes, whose death is said to have inspired the games which rivaled those at Olympia further west.

That no replicas exist and the gift stand at the site’s museum instead sells copies of Cycladic idols from an archipelago 200km east infuriates Stephen Miller, an American archaeologist who has spent the last four decades unearthing Nemea’s treasures. “None of these had anything to do with Nemea,” he tells TIME, gesturing at the paltry selection in the glass cabinet.

Equally frustrating to the 72-year-old is the lack of hotels and restaurants to serve visitors to the site. “The Ministry of Culture does some things very well: it does conservation work extremely well, they are very good at setting up exhibitions,” says Miller. “They are lousy businessmen.”

Miller has a solution, which he says will generate jobs and protect Greece’s vast archaeological wealth from the ravages of an economic crisis which has closed down ancient sites, shuttered museums and caused looting to surge. In a detailed proposal sent to the government at the end of last year, he suggests letting private companies take over the development, promotion and security of certain under-exploited sites in exchange for a share of revenue generated from tourists.

The proposal may not seem too radical at a time when Italy is letting a fashion company sponsor The Colosseum, Britain is privatizing certain services at some iconic museums, and other European nations are selling off job lots of historic buildings as budgets dwindle. But any suggestion of letting Greece’s vast cultural riches fall out of government hands stirs deep nationalist sentiment in a country scarred by repeated plundering by foreign nations.

The depth of the crisis, however, means private sector involvement in the vast treasures of Greece is not the political taboo it once was.

“Inevitably the Ministry of Culture will shrink,” says Giorgos Vavouranakis, a lecturer in archeology at the National and Kapodistrian University of Athens. His concern is that the shift from state to private sector is happening in a haphazard and unregulated fashion: “We need a vision on culture, on heritage, on how we deal with these things, which I think is currently lacking.”

Since Greece’s massive public debt pushed the nation to the brink of bankruptcy in 2009, austerity measures demanded by the European Union and the International Monetary Fund in return for €240bn in bailout loans have hit every sector of government and society. Today, a fifth of Greeks live in poverty; youth unemployment is at 58 per cent; and whole swathes of the civil service are awaiting months of back pay or have simply been let go.

The Minister of Culture, Panos Panagiotopoulos, says his budget has been slashed by 52 per cent since 2010. The consequences will be wide-ranging and long-lasting, the Association of Greek Archaeologists has warned. Fewer archaeologists operating with less money will impact preservation, research and analysis. No staff to sell tickets means sites and museums have had to close or reduce their opening hours, depriving them of revenue. Increased poverty means more people turning to crime, and with fewer guards keeping an eye on treasures, reports of looting of artifacts and illegal digs have increased.

At Nemea, in the north of the Peloponnese peninsula, the sudden withdrawal in 2012 of overtime pay for the ten guards meant the site was partially closed for ten weeks. Tourists arriving on weekends could no longer visit the elegant columns of the 330BC Temple of Zeus or read the ancient graffiti scrawled on the tunnel by athletes more than 2,500 years ago as they made their way to the stadium for the Nemean Games.

The guards finally went back to work after negotiations with the government, but Miller says they have still not been paid for any of the Sundays worked since. A current court case on the legality of temporary contracts could cause the number of guards at Nemea to drop from ten to three. Similar stories are repeated at many of the nation’s 9,000 archaeological sites and 228 archaeological museums, and it is frustration at their lack of development for the record numbers of tourists traveling to Greece – it peaked at 17 million last year – that prompted Miller’s proposal.

“I’ve kept my mouth shut for 40 years, but now I’m going to bang the table – this is such a wasted asset,” says Miller, who is officially retired but still involved in maintenance at the site.

His anger is borne from a lifetime devoted to Nemea. When he arrived as a 30-year-old with the University of California, Berkeley, in 1973, Nemea was an unguarded jumble of ruins. In the intervening years, using funds from foreign and Greek donors, Miller and other Berkeley archaeologists have preserved the land, built the museum, pieced together the story of the site from the artifacts they unearthed, and partially restored the Temple of Zeus.

Berkeley is not the only foreign academic institution working in Greece. Schools from 17 countries are involved in digs nationwide. The wealthy US universities are particularly prominent, with at least 10 involved in current projects. All artifacts foreign archaeologists unearth are the property of the Greek state, and Miller is at pains to stress that he is not suggesting Greece sell artifacts and or historic sites. This is a sensitive issue: an interview with two German politicians which appeared in Bild magazine in 2010 under the headline “Sell your islands, you bankrupt Greeks, and the Acropolis too!” provoked outrage and revived memories of the plunders of the past.

Elena Korka, the culture ministry’s Director for Antiquaries and Private Archaeological Collections, says pillaging for prestige or profit dates back to the Romans, who raided Greek tombs for artifacts to decorates nobles’ villas. Invading foreign powers like Napoleon and the Nazis also took a share of the rich archaeological pickings. As a result, Greece now has some of the strictest laws protecting antiquities. “We do not consider it an object of commerce,” says Korka.

The culture minister right now rejects any suggestion of handing over administration of sites. “The cultural wealth, the legacy of this country, will remain under state control because it belongs to the Greek people,” says Panagiotopoulos. But he does not rule out greater private sector involvement in other areas, and says parliament recently passed a measure allowing tour companies to effectively rent out archaeological sites for an event or an out-of-hours visit. Businesses can now also shoot their commercials against the backdrop of Greece’s dramatic monuments.

Vavouranakis, the academic, says another new law allows firms to hire their own archaeologists to carry out assessments at potential development sites. He is concerned such outsourcing could mean the hiring of cheaper, under-qualified individuals. While he is not opposed to giving private companies licenses to run sites, he says it is crucial that the Ministry of Culture retain strict control over how the story of the cradle of western civilizations is told.

“If you leave the narrative produced to somebody else,” he says, “then essentially you lose any grip on your national identity and sense of history.”

Ν. Τζαχρήστας: Πολιτικός εκτσογλανισμός απέναντι στην ανθρώπινη ζωή: Καταγγελία

Λογότυπο ΕΠΑΜ

Στην εποχή που ζούμε με την κάθετη υποβάθμιση σε όλα τα επίπεδα ζωής αναρωτιέμαι με αυτά που ακούω στην καθημερινή ειδησεογραφία αν οι κυβερνώντες αντιλαμβάνονται το μέγεθος της καταστροφής που έχουν διαπράξει. Και αν το αντιλαμβάνονται τους νοιάζει; Αυτό δεν μπορώ να το πω. Αυτό που μάλλον συμβαίνει είναι ότι νοιάζονται για το πως θα ολοκληρώσουν την καταστροφή. Νοιάζονται για το τι θα γίνει στις εκλογές του Μαϊου, νοιάζονται για το κατρακύλισμα στις δημοσκοπήσεις, νοιάζονται για το αύριο των δανειστών και το αύριο το δικό τους.

Χθες λοιπόν βρέθηκε στα επείγοντα ενός δημόσιου νοσοκομείου ένας πολύ δικός μου άνθρωπος. Έκανε κάποιες εξετάσεις τις οποίες εξετάσεις όμως δεν υπήρχε γιατρός από ένα σημείο και μετά να τις αξιολογήσει για να βγάλει κάποια γνωμάτευσει και να κρίνει αν είναι σοβαρό ή όχι το περιστατικό για να το αντιμετωπίσει. Δεν υπήρχε γιατρός στα ΕΠΕΙΓΟΝΤΑ. Δεν υπήρχε γιατρός στο νοσοκομείο να αντιμετωπίσει το περιστατικό και αντʼ αυτού μπήκε σε θάλαμο βραχείας νοσηλείας μήπως και συνεβαινε κάτι έκτακτο. Αυτό το συμβάν συμβαίνει κάθε μέρα στα νοσοκομεία όλης της χώρας. Άνθρωποι χάνουν από την ζωή τους ανθρώπους τους, τους γονείς τους, τα αδέρφια τους, τους συντρόφους τους στον βωμό ποιανού; Χάνονται ΖΩΕΣ την ίδια στιγμή που το κυβερνητικό επίτελείο ασχολείται επικοινωνιακά με τον αν ο κύριος Τσίπρας είναι άθεος ή αν έχει συμπαθούντες την τρομοκρατία στο κόμμα του. Αυτό λέγεται πολιτική αλητεία και πολιτικός εκτσογλανισμός (μια έκφραση του «κυρίου» Βενιζέλου). Εσείς κύριοι της κυβέρνησης έχετε ιδέα τι παέι να πει ανθρώπινη ζωή; Έχετε ιδέα τι πάει να πει απώλεια ενός δικού σου ανθρώπου;

Ας ξεκαθαρίσω ορισμένα πράγματα. Δεν με νοιάζει αν ο κύριος Τσίπρας είναι άθεος. Αυτό που με νοιάζει είναι για το ποια είναι η θέση του και η άποψή του για την ανθρώπινη ζωή που χάνεται καθημερινά στις μονάδες υγείας αυτής της έρμης της χώρας. Επίσης με νοιάζει αν με θεωρεί αναλώσιμο υλικό στα πλαίσια ενός χρηματοπιστωτικού συστήματος. Και με τον διάβολο να συνεργαζόταν (όπως είχε πει η κυρία Μπακογιάννη για την συνέχιση των δανειακών συμβάσεων) δεν θα με ένοιαζε, αν νοιαζόταν για εμένα και τους συμπολίτες μου.

Το πρόβλημα της τρομοκρατίας δεν με ενδιαφέρει για έναν απλό λόγο. Εγώ που είτε πάω καθημερινά να βγάλω το μεροκάματο ή εγώ που είμαι άνεργος πολίτης δεν φοβάμαι τους τρομοκράτες μήπως και με δολοφονήσουν. Δεν έχω πειράξει ούτε μυρμήγκι στην ζωή μου, ούτε έχω φάει λεφτά, δεν έχω βάλει τα σώματα ασφαλείας να χτυπήσουν κανέναν συμπολίτη μου, δεν κατέστρεψα την ζωή κανενός. Εφόσον δεν νοιάζεστε για τον δικό μου άνθρωπο ο οποίος πήγε στο νοσοκομείο αν χάσει την ζωή του δεν νοιάζομαι για την δική σας ζωή. Γιατί αν τελικά έχανε την ζωή του αυτός ο άνθρωπος δεν ξέρω και εγώ ο ίδιος τι θα έκανα απέναντί σας. Δεν ξέρω να καταλαβαίνετε τι πάει να πεί να χάνεις την μάνα σου, τον πατέρα σου για πράξεις ή παραλήψεις άλλων. Σας λένε τίποτε οι λέξεις Μάνα, Πατέρας; Πλέον αδιαφορώ αν σας λένε κάτι. Για εσάς είμαστε αναλώσιμοι. Στα Μ.Μ.Ε. όταν μιλάτε για δημοκρατία, ανθρώπινη ζωή και ανθρώπινα δικαιώματα είστε ΨΕΥΤΕΣ. Δεν το λέω εγώ. Το δείχνουν τα έργα σας. Για εσάς είμαστε ένα α.φ.μ., για εσάς είμαστε αναλώσιμοι. Και πιο πολύ σας αποκαλώ ΨΕΥΤΕΣ διότι ορκιστήκατε στο Σύνταγμα και στο Ευαγγέλιο ότι θα υπερασπίζεστε τα δικαιώματα των πολιτών, όπως και τα δικά μου και των δικών μου ανθρώπων. Αυτή είναι η πίστη σας στον θεό και στους ανθρώπους. Καλύτερα άθεος παρά μασσωνος ταγμένος ενάντια στην ανθρωπότητα.

Παρεπιπτόντως αναμένω παρέμβαση εισαγγελέα για την διασπάθιση δημόσιου χρήματος στο νομαρχειακό νοσοκομείο της Άρτας όπου ο κούκος πληρονόταν για αηδόνι. Πιο συγκεκριμένα μετά τις εκλογές του 2009 και τις ανακατατάξεις στο Υπουργείο Υγείας και Κοινωνικής Αλληλεγγύης το νοσοκομείο της Άρτας αιτήθηκε δαπάνη της τάξεως των 90.000€ για αλαγή λυχνίας αξονικού τομογράφου, την στιγμή που αυτή η αλλαγή στην ελεύθερη οικονομία στοιχίζει 35.000-40.000€ από την τότε Επιτροπή Προμηθειών Υγείας η οποία αρχικά αρνήθηκε αλλά με παρέμβαση βουλευτή του Πα.Σο.Κ έγινε αποδεκτό αυτό το αίτημα. Είναι ίσως η δέκατη φορά που αναφέρω δημόσια το περιστατικό αυτό αλλά δεν έχει ιδρώσει κανένα αυτάκι. Και για αυτή την δαπάνη και για πολλές άλλες. Για αυτό το νοσοκομείο αλλά και για άλλα. Γιατί ακόμα και στην αρχή αυτής της τεχνητά φτιαγμένης οικονομικής κρίσης είσαστε ανοιχτοχέρηδες, σε αντίθεση με τις ζωές των πολιτών δεν είστε καθόλου ανοιχτοχέρηδες γιατί κόπτεστε για τα χρήματα των τοκογλύφων δανειστών μας. Το πολιτικό τέλος σας πλησιάζει. Ελπίζω οι διάδοχοί σας να πράξουν τα δέοντα για όσα εγκλήματα έχετε διαπράξει. Όσο θα ασχολείστε με άσχετα πράγματα από αυτά που αφορούν τον πολίτη τόσο πιο κάτω θα πηγαίνετε. Καληνύχτα κύριοι της κυβέρνησης. Ξημερώνει μια άλλη ημέρα.

%d bloggers like this: