Daily Archives: January 13, 2014

Συντακτική Εθνοσυνέλευση

circles

ΣΥΝΤΑΚΤΙΚΗ ΕΘΝΟΣΥΝΕΛΕΥΣΗ

Η διάσωση της χώρας δε μπορεί να επιτευχθεί με το λαό στο “γύψο” και με υπερκομματικές κυβερνήσεις εκφασισμού της πολιτικής ζωής. Απαιτεί περισσότερη και όχι λιγότερη δημοκρατία. Απαιτεί το λαό στο προσκήνιο, όχι θεατή και θύμα των εξελίξεων.

Κι αυτό μπορεί να συντελεστεί μέσα από μια συνολική πολιτειακή αλλαγή, μέσα από μια Συντακτική Εθνοσυνέλευση διευρυμένης & αυθεντικής εκπροσώπησης του ίδιου του λαού, ώστε να συνταχθεί και να ψηφιστεί ένα νέο Δημοκρατικό Σύνταγμα. Μόνο έτσι μπορεί να οικοδομηθεί ένα σύστημα διακυβέρνησης από το λαό, με το λαό για το λαό, με υποχρεωτική λογοδοσία των αιρετών εντεταλμένων προς τους εκλογείς τους, ανακλητότητα με κάθε αθέτηση εντολής, περιορισμένη θητεία και εκ περιτροπής εναλλαγή σε αξιώματα-λειτουργίες.

Μόνο έτσι θα μπορέσει η χώρα και ο λαός να ανοιχτούν επιτέλους στη διεθνή ζωή, να αξιοποιήσουν δυνατότητες και ευκαιρίες μέσα από νέα διεθνή ερείσματα και σχέσεις με όλους τους λαούς της Ευρώπης και του κόσμου, δίχως καταναγκασμούς, επιβολές και μονοπωλιακές εξαρτήσεις.

Τη λύση θα τη δώσεις εσύ αυτοπροσώπως, οργανώνοντας και συμμετέχοντας στις τοπικές εργασιακές επιτροπές γενικής απεργίας ή αντίστασης στο καθεστώς και στην πολιτική του. Μέσα από αυτές θα αναδειχθεί το επιτελείο της ανατροπής, η επιτροπή Εθνικής Σωτηρίας, η Προσωρινή Δημοκρατική Κυβέρνηση. Η λαϊκή κυριαρχία δεν μπορεί να θεμελιωθεί χωρίς την εκλογή Συντακτικής Εθνοσυνέλευσης. Αυτή, μέσω της πιο πλατιάς μελέτης και δημόσιας συζήτησης, σε κάθε χώρο δουλειάς, σε κάθε γειτονιά, θα συντάξει το νέο Σύνταγμα που θα διασφαλίζει Δημοκρατία, Ισότητα, Ισονομία, Δικαιοσύνη, και θα διαμορφώσει μέσω της διακοπής της συνέχειας του κράτους πρωτογενές δίκαιο, που θα μας απαλλάξει από τα χρέη και τις δουλείες του παρελθόντος.

ΕΘΝΙΚΟ ΝΟΜΙΣΜΑ

euro ball

Το εθνικό νόμισμα δεν είναι πανάκεια, είναι προϋπόθεση για να σταματήσει η αποικιοποίηση της χώρας και για να ξεκινήσει η οικονομική της ανασυγκρότηση. Είναι εργαλείο προστασίας εισοδημάτων, καταθέσεων και περιουσιακών στοιχείων.

Γι’ αυτό και δεν πρέπει να ελέγχεται από υπερεθνικούς οργανισμούς, όπως η ΕΚΤ ή η ΕΕ, ούτε από ιδιωτικούς φορείς όπως η ΤτΕ, διότι μετατρέπεται σε μέσο λεηλασίας του λαού και της χώρας. Το γνήσια Εθνικό Κρατικό νόμισμα αποτελεί θεμελιώδη κατοχύρωση της εθνικής ανεξαρτησίας.

 ΣΤΟ ΕΥΡΩ:

Η Ελλάδα έχασε το 60% της ανταγωνιστικότητας της

Διπλασιάστηκαν οι πολίτες που ζουν κάτω από το όριο της φτώχειας

Το δημόσιο χρέος αυξήθηκε 2,5 φορές

Δημιουργείται συνεχώς χρέος, διότι κάθε ευρώ που κυκλοφορεί είναι δανεισμένο με τόκο από την ΕΚΤ.

Το ευρώ δεν είναι νόμισμα αλλά χρεόγραφο, δηλαδή ομολογία χρέους.

Πώς θα γίνει η μετάβαση χωρίς αρνητικές συνέπειες για το λαό:

  • Εθνικοποίηση της ΤτΕ και των μεγάλων εμπορικών τραπεζών για να εμποδιστεί η διαφυγή κεφαλαίων στο εξωτερικό
  • Αυστηρός έλεγχος στη συνολική κίνηση κεφαλαίων. Η στήριξη του νομίσματος με έλεγχο των αγορών και της κίνησης κεφαλαίων θα αποτρέψει και τις μεγάλες υποτιμήσεις και την εκτίναξη του πληθωρισμού.
  • Απαγόρευση των off-shore εταιρειών
  • Μηχανισμός ελέγχου των εισαγωγών της χώρας ώστε να σπάσουν τα μονοπώλια των πολυεθνικών
  • Αποσύροντας το μεγαλύτερο μέρος των χαρτονομισμάτων του ευρώ, το επιπλέον ποσό που θα χρειαστεί η οικονομία για να καλύψει ανάγκες σε πληρωμές προς το εξωτερικό, είναι 5.6 δις – ποσό που εξοικονομείται εύκολα με τη γενίκευση του “πλαστικού” – “ψηφιακού” χρήματος.
  • Αξιοποίηση συνεργασιών τύπου κλήρινγκ, διακρατικών προγραμματικών συμφωνιών, κ.α., ώστε να συντηρούνται υψηλά συναλλαγματικά αποθέματα.

ΔΗΜΟΣΙΟ ΧΡΕΟΣ

node

Το διεθνές δίκαιο επιτρέπει σε ένα κυρίαρχο κράτος να αρνηθεί να πληρώσει όλα τα παράνομα, τοκογλυφικά και καταχρηστικά χρέη, που οδηγούν το λαό και τη χώρα στη χρεοκοπία.

Μπορούμε και οφείλουμε να μην αναγωρίσουμε το δημόσιο χρέος της χώρας. Αυτό σημαίνει άμεση παύση πληρωμών προς τους δανειστές εδώ και τώρα, ώστε να σταματήσει ο φόρος αίματος που καταβάλλουμε τόσον καιρό στους διεθνείς τοκογλύφους και κερδοσκόπους.

Ως Έλληνες πολίτες δεν θέλουμε φυσικά να βλάψουμε κανέναν ή να “φάμε” τα λεφτά των δανειστών μας. Όμως κανένας λαός δεν περιμένει αυτά τα λεφτά από εμάς για να ζήσει, ούτε εμείς ως λαός οφείλουμε να αποπληρώσουμε δάνεια τα οποία ποτέ δεν ζητήσαμε και που πολλά από αυτά δεν γνωρίζαμε καν. Το μόνο που οφείλουμε είναι να βάλουμε τέλος σ’ αυτό το καθεστώς δουλοπαροικίας. Και δεν το οφείλουμε μόνο στον εαυτό μας, αλλά και σε όλους τους λαούς που βρίσκονται υπό τα δεσμά της ίδιας διεθνούς ληστοσυμμορίας. Η δική μας εθνική και κοινωνική απελευθέρωση θα σηματοδοτήσει μια τέτοια γενικευμένη άνοιξη των λαών στην Ευρώπη, που κανενός είδους καταστολή δεν θα μπορέσει να αναχαιτίσει.

Δεν αξιώνω τίποτα, αξίζω και θα διεκδικήσω

arrows

 Ανατροπή εδώ και τώρα όλων των συμφωνιών, δεσμεύσεων, παρεμβάσεων και μέτρων που πάρθηκαν από την εποχή του πρώτου μνημονίου.

  • Ανατροπή του καθεστώτος κατοχής και δωσιλογισμού με την κατοχύρωση της δημοκρατίας, της λαϊκής κυριαρχίας και της εθνικής ανεξαρτησίας.
  • Άρνηση πληρωμής του χρέους, έξοδο από το ευρώ και υιοθέτηση εθνικού νομίσματος.
  • Διαγραφή ιδιωτικών χρεών των νοικοκυριών, των ελευθέρων επαγγελματιών και των μικρών επιχειρήσεων που αδυνατούν να τα εξυπηρετήσουν.
  • Τις γερμανικές πολεμικές επανορθώσεις και το κατοχικό δάνειο.
  • Την τιμωρία των φυσικών και νομικών προσώπων (κόμματα και επιχειρηματικά κυκλώματα) που συμμετείχαν στην διάσπαθιση του δημοσίου χρήματος και της δημόσιας περιουσίας σε ολόκληρη την προηγούμενη περίοδο και που είναι υπόλογοι για εσχάτη προδοσία. Τιμωρία από μία Δικαιοσύνη που θα σέβεται ουσιαστικά τον Νομικό μας Πολιτισμό και δήμευση άμεσα και υπέρ του δημοσίου του συνόλου των περιουσιακών τους στοιχείων.
Advertisements

Μονομερής καταγγελία του χρέους και επιστροφή σε εθνικό νόμισμα

kazakis

Μπορεί να μην αποτελεί την λύση, αλλά είναι η μόνη δυνατή αφετηρία προς τον σωστό δρόμο.

Αν δεν καταγγελθεί μονομερώς το χρέος και δεν εισαχθεί νέο εθνικό νόμισμα στη θέση του ευρώ δεν υπάρχει καμιά ελπίδα!

Οι Σαμαροβενιζέλοι μας διαβεβαιώνουν ότι το 2014 θα είναι έτος σταθμός. Έχουν δίκιο, αλλά για τελείως διαφορετικούς λόγους απ’ αυτούς που επικαλούνται. Άλλωστε κανένας σοβαρός οικονομολόγος δεν μπορεί να συζητά για ανάκαμψη της Ελλάδας. Πρόκειται για την χειρότερη φάρσα εναντίον του ελληνικού λαού.

Πώς ακριβώς θα υπάρξει ανάπτυξη; Ακόμη και με τις προσωρινές εκτιμήσεις της η ύφεση τρέχει φέτος το 2013 για την ελληνική οικονομία με 6% σε τρέχουσες τιμές. Η αλήθεια είναι ότι τελικά θα βρεθεί να πέφτει με ρυθμό κοντά στο 7% ετήσια σε τρέχουσες τιμές. Η κυβέρνηση μιλά μόνο με αποπληθωρισμένα στοιχεία για να δίνει την εντύπωση της μείωσης των ρυθμών, όταν ξέρει πολύ καλά ότι η ύφεση έχει μετατραπεί σε μια πρωτοφανή δίνη αποπληθωρισμού. Σε ποιες συνθήκες λοιπόν θα υπάρξει ανάκαμψη;

Η οικονομία έχει ήδη τεθεί σε μια τέτοια δίνη αποπληθωρισμού που δεν επιτρέπει σε καμιά από τις επιχειρήσεις του ιδιωτικού τομέα, όποιο κι αν είναι το μέγεθός της, να προσδοκούν τζίρους και κέρδη από την εσωτερική αγορά. Επομένως τα λουκέτα και η προσφυγή στο άρθρο 99 θα κλιμακωθούν μέσα στο 2014.

Οι επενδύσεις στην ελληνική οικονομία έχουν φτάσει σε αρνητικό ιστορικό ρεκόρ από τότε που καταγράφονται επίσημα στατιστικά στοιχεία. Το 2013 κλείνει με τις επενδύσεις να μην ξεπερνούν το 12% του ΑΕΠ, το 7ο χαμηλότερο επίπεδο επενδύσεων σ’ ολόκληρο τον κόσμο! Προβλέπεται μήπως να αυξηθεί σημαντικά; Όχι. Και το 2014 θα συνεχίσουν να μειώνονται.

Επομένως από πού θα προέλθει η ανάκαμψη; Μήπως από τις εξαγωγές της ελληνικής οικονομίας; Μα ήδη παρουσιάζει κάμψη ακόμη κι αυτή η αναιμική και εν πολλοίς εικονική άνοδος που παρουσιάστηκε τα προηγούμενα χρόνια.

Ναι, αλλά η Ελλάδα θα βγει στις αγορές το 2014!

Και λοιπόν! Τι νόημα έχει η Ελλάδα να βγει στις αγορές για να δανειστεί εκ νέου όταν καταρρέει; Από πότε η εξάρτηση από δάνεια μιας οικονομίας μπορεί να καταπολεμηθεί με νέα δάνεια; Άλλωστε με τι επιτόκια;

Ναι, αλλά όπως μας λέει ο κ. Στουρνάρας, αυτό δεν υποδηλώνει την εμπιστοσύνη των αγορών στην κατάσταση της Ελλάδας; Αμ, δε! Αυτό που υποδηλώνει είναι ότι οι χρηματαγορές έχουν πλημμυρίσει από διαθέσιμα κεφάλαια που αναζητούν κερδοφόρες τοποθετήσεις. Και την εποχή μας δεν υπάρχει πιο κερδοφόρα τοποθέτηση από ομόλογα και μετοχές οικονομιών υπό ελεγχόμενη χρεοκοπία. Ο λόγος είναι απλός. Οι καιροσκόποι επενδυτές έχουν εμπιστοσύνη όχι στις κατεστραμμένες οικονομίες, αλλά στον κ. Ντράγκι και στην υπόσχεσή του ότι θα κάνει τα πάντα προκειμένου να στηρίξει το ευρώ. Κι έτσι επενδύουν στην αστάθεια του ευρώ και της ευρωζώνης με την πεποίθηση ότι για μια ακόμη φορά θα παρέμβει το ευρωσύστημα για να τους αποζημιώσει όταν κάποια από τις οικονομίες ή όλες μαζί θα είναι αδύνατον να συνεχίσει τις πληρωμές.

Να γιατί οι αγορές έχουν στρέψει το ενδιαφέρον τους σε χώρες υπό ελεγχόμενη χρεοκοπία όπως η Ιρλανδία, η Πορτογαλία, η Ισπανία. Ετοιμάζεται ένα σκηνικό ανάλογο με εκείνο του 2010. Μόνο που αυτή την φορά οι χώρες είναι πολύ χειρότερα, ουσιαστικά στα τάρταρα η οικονομία τους μετά τόσα χρόνια μνημονιακών πολιτικών. Σαν συνέπεια η έκρηξη χρέους θα είναι αυτή την φορά ακόμη πιο εκκωφαντική και συντριπτική.

Στο ίδιο παιχνίδι βιάζονται να βάλουν και την Ελλάδα. Το αποτέλεσμα; Τζίφος! Όχι πώς θα τελείωνε το μαρτύριο της Ελλάδας και η χρεοκοπία της με την έξοδο στις αγορές, κάθε άλλο. Μια πιθανή έξοδος της χώρας στις αγορές θα εισήγαγε την χρεοκοπία της σε μια νέα ακόμη πολύ χειρότερη φάση.

Δεν γνωρίζω λοιπόν πόσο αίμα, πόση καταστροφή, απόγνωση, μιζέρια, εξαθλίωση και ανεργία μπορεί να αντέξει ο μέσος Έλληνας μέχρι να αντιληφθεί το προφανές. Η λύση δεν είναι το στημένο δίλλημα, Σαμαράς ή Τσίπρας για να μας κυβερνήσει η ίδια συμμορία του ευρώ με διαφορετικό μανδύα.

Το αληθινό δίλλημα είναι ευρώ ή δραχμή, ή σωστότερα εθνικό κρατικό νόμισμα. Κι όσο ο Έλληνας θα απαντά ευρώ, θα βλέπει να χάνεται ο ίδιος και τα παιδιά του, θα ζήσει καταστάσεις που ούτε στους χειρότερους εφιάλτες του δεν έχει δει. Θα δει την Ελλάδα να μετεξελίσσεται σε Αφρική. Ξεζουμισμένη, διαλυμένη, κατακερματισμένη και υπό διεθνή έλεγχο.

Μα καλά, μπορεί να πει κάποιος, δεν ακούσατε κ. Καζάκη όλους αυτούς που σας λένε ότι το νόμισμα δεν είναι το κύριο ζήτημα; Μέχρι κι αυτοί που συμφωνούν μαζί σας το λένε. Συγνώμη που θα στεναχωρήσω εχθρούς και άσπονδους φίλους, αλλά η αλήθεια είναι άλλη. Το νόμισμα δεν είναι πράγμα, όπως νομίζουν οι κύριοι αυτοί και μας διδάσκει η θεολογία της αγοράς.

Το νόμισμα εκφράζει κοινωνικές και παραγωγικές σχέσεις. Πρώτα και κύρια σχέσεις κυριαρχίας. Το εθνικό νόμισμα μπορεί να εκφράζει την κυριαρχία μιας ντόπιας κλεπτοκρατικής ολιγαρχίας, όπως συνέβαινε επί δεκαετίες με την παλιά δραχμή. Όμως μπορεί να εκφράσει και την κυριαρχία του ίδιου του λαού στην προσπάθειά του με όρους δημοκρατίας να οικοδομήσει μια οικονομία με βάση τα πιο ζωτικά και άμεσα συμφέροντά του.

Σε αντίθεση…

Αντίθετα, ένα παγκόσμιο νόμισμα, σαν το ευρώ, τι κυριαρχία εκφράζει; Εκφράζει αποκλειστικά και μόνο τον αγώνα για παγκόσμια κυριαρχία. Ποιον εκπροσωπεί ο αγώνας για παγκόσμια κυριαρχία; Μπορεί να εκπροσωπεί λαούς; Ποτέ και με τίποτε. Εκπροσωπεί μόνο αγορές και κεφάλαια που επιζητούν να επιβληθούν με όρους αποικιοκρατίας πάνω σε λαούς και χώρες.

Να γιατί ξεκινάμε και οφείλουμε να ξεκινάμε από το εθνικό κρατικό νόμισμα. Όχι γιατί αποτελεί την λύση, αλλά διότι αποτελεί την μοναδική αφετηρία πάνω στην οποία ο λαός με τους δικούς του όρους μπορεί να επιδιώξει την λύση στα προβλήματα με βάση τα δικά του συμφέροντα. Χωρίς εθνικό νόμισμα δεν μπορεί να υπάρξει ούτε κατά διάνοια η δυνατότητα άσκησης εθνικής κυριαρχίας στην χώρα κι επομένως τόσο ο λαός της, όσο και η ίδια μετατρέπεται σε έρμαιο των αποικιοκρατικών επιδιώξεων των αγορών και των υπερεθνικών επιτελείων τους.

Φυσικά δεν αρκεί αυτή η παρατήρηση. Οφείλουμε να κάνουμε και το δεύτερο πολύ βασικό βήμα. Θα πρέπει να απαντήσουμε στο πως θα γίνει αυτή η μετάβαση στο νέο εθνικό κρατικό νόμισμα στις τωρινές συνθήκες. Όχι με συνθήματα, αλλά με τους όρους και τα μέσα που υπάρχουν σήμερα.

Δυστυχώς σ’ αυτό το «πώς» δεν απαντά κανένας σήμερα. Κανένας με εξαίρεση το ΕΠΑΜ, το οποίο έχει ήδη καταθέσει μια αναλυτική πρόταση των 100 πρώτων ημερών της μετάβασης σε εθνικό κρατικό νόμισμα. Την Τετάρτη στις 22 Ιανουαρίου 2014 στο Cine Καλυψώ στην Καλλιθέα στις 6:30 μμ γίνεται η επίσημη παρουσία αυτής της πρότασης του «πώς» από το ΕΠΑΜ με σκοπό να συζητηθεί πλατιά με τον κόσμο για να κατανοηθεί ακόμη κι απ’ αυτούς που διαφωνούν πόσο ρεαλιστική και άμεση είναι η διαδικασία που προτείνουμε.

Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Η Ελλάδα αύριο, 11/1/2014

Gold mining in Greece: Stories of resistance and repression

London Event on Skouries (Halkidiki, Greece) gold mining held on Thursday, 19 September 2013 at Unite the union in London, UK.

Lazaros Toskas, member of the Struggle Coordinating Committee of Megali Panagia, shares stories of resistance and repression, of mining, rights and the politics of development.

Chair/Coordinator: Rachel Newton, Greece Solidarity Campaign
Speaker: Richard Solly, London Mining Network
Guest Speaker: Christina Laskaridis, Corporate Watch
Guest Speaker: Stathis Kouvelakis, Syriza London
Translation: Alexandros Maragoudakis
Organizer/Coordination: Theodoros Chronopoulos

—————————————-­—————————————-­—–

Under the pretext of a severe financial crisis Greece is reasserting its investor-friendly profile by opening up all goldmines across the country without regard to the threats that mining poses to the environment and to people’s livelihoods. Foreign investors are particularly welcome: fast track processes; tax relief; exception from damages; easy money; no royalties; no problems.

But the true picture is not so rosy! Sham public consultations, questionable deals designed to advance specific corporate interests and the slow but steady destruction of the environment have been met with resistance. The struggle to oppose Eldorado Gold’s plans to create an enormous open pit mine on Mount Kakavos and within the ancient forest of Skouries has succeeded in capturing people’s imagination and inspiring waves of solidarity across the country.

While organizing their long campaign affected communities have learned a lot about Greek law; geology; environmental science; and the technologies of extraction. As they did so, they begun to ask questions about development, participation, human rights and the public interest. Their questions were answered by the riot police.

Οι παράφρονες εγκληματίες τραπεζίτες και τα «παιχνίδια τους» καταστρέφουν όλο τον κόσμο

Το εμπιστευτικό υπόμνημα στην καρδιά της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης

του Greg Palast

Μόλις διάβασα το σημείωμα για το End Game (*) που ένα πουλάκι πέταξε στο γραφείο μου, δεν μπορούσα να πιστέψω ότι μπορεί να είναι αληθινό το εκρηκτικό, αρρωστημένο, σατανικό περιεχόμενό του.

Το σημείωμα επιβεβαιώνει τη φαντασία του πιο κολλημένου συνωμοσιολόγου : ότι στα τέλη της δεκαετίας του 90 κορυφαίοι Αμερικανοί αξιωματούχοι του Δημοσίου συνωμότησαν με μια μικρή κλίκα μεγαλοτραπεζιτών να καταργήσουν τις οικονομικές ρυθμίσεις σ΄όλο τον πλανήτη.

Όταν βλέπεις 26.3% ανεργία στην Ισπανία, απελπισία και πείνα στην Ελλάδα, εξεγέρσεις στην Ινδονησία και την πτώχευση του Ντιτρόιτ, το μυαλό σου πάει στο σημείωμα για το End Game. Από ΄κεί ξεκίνησε όλο το κακό.

Ο αξιωματούχος του Υπουργείου Οικονομικών που έπαιξε το μυστικό End Game των τραπεζιτών είναι ο Larry Summers. Σήμερα είναι η πρώτη επιλογή του Ομπάμα για πρόεδρος της Fed, της Κεντρικής Τράπεζας των ΗΠΑ – και ουσιαστικά και παγκόσμιας κεντρικής τράπεζας. Αν το εμπιστευτικό σημείωμα είναι αυθεντικό, τότε ο Summers δεν θα πρέπει να βρεθεί στη Fed, αλλά σε κάποιο μπουντρούμι, προορισμένο ειδικά για τους παράφρονες εγκληματίες του οικονομικού τομέα.

Το σημείωμα είναι αυθεντικό.

Έπρεπε να πάω στη Γενεύη για να βεβαιωθώ και να καταφέρω να συναντήσω το Γενικό Γραμματέα του ΠΟΕ (Παγκόσμιου Οργανισμού Εμπορίου), τον Pascal Lamy. Αυτός, ο αρχιστράτηγος της Παγκοσμιοποίησης, μου είπε :

«Ο ΠΟΕ δε δημιουργήθηκε σαν κάποια σκοτεινή κλίκα των πολυεθνικών που μαγειρεύει μυστικά σχέδια κατά των ανθρώπων… Δεν έχουμε πλούσιους, τεμπέληδες, παρανοϊκούς τραπεζίτες που διαπραγματεύονται με το πούρο στο στόμα.»
Τότε του έδειξα το σημείωμα.

Ξεκινά με μια υπενθύμιση του Timothy Geithner -τσιράκι του Summers- προς τον αφέντη του να τηλεφωνήσει στα μεγάλα αφεντικά τραπεζών για να κινητοποιήσουν τη στρατιά των λομπιστών τους:

«Καθώς μπαίνουμε στο End Game των διαπραγματεύσεων των οικονομικών υπηρεσιών του ΠΟΕ, νομίζω πως θα ήταν καλή ιδέα να έρθεις σ΄επαφή με τους Διευθύνοντες Συμβούλους…»

Για να μη χρειάζεται να ψάχνουν στο γραφείο του Summers τα τηλέφωνα (που σύμφωνα με το νόμο στις ΗΠΑ πρέπει να είναι δημοσιευμένα) ο Geithner έγραψε τους ιδιωτικούς αριθμούς τηλεφώνου των πέντε πιο ισχυρών τότε Διευθυνόντων Συμβούλων. Να τοι :

Goldman Sachs: John Corzine (212)902-8281

Merrill Lynch: David Kamanski (212)449-6868

Bank of America: David Coulter (415)622-2255

Citibank: John Reed (212)559-2732

Chase Manhattan: Walter Shipley (212)270-1380

Ο Lamy είχε δίκιο : δεν καπνίζουν πούρα! Τηλεφώνησα και άκουσα ένα χαρωπό «ναι!» από τον Reed – χαρωπό μέχρι που τού αποκάλυψα ότι δεν ήμουν ο Summers. (Οι υπόλοιπες συνδέσεις κόπηκαν αμέσως. Και τον Corzine δεν μπορεί να τον βρει κανείς, όσο κατηγορείται για εγκληματικές πράξεις).

Το μεγάλο πρόβλημα δεν είναι η κλίκα της παρεούλας του Summers και των ληστοτραπεζιτών, αλλά ο σκοπός του «end game».

Εξηγούμαι :

Το 1997 ο Υπουργός Οικονομικών Robert Rubin πίεζε έντονα για να γίνει απορρύθμιση των τραπεζών. Για να γίνει όμως αυτό, έπρεπε πρώτα να αποσυρθεί ο νόμος Glass-Steagall, ώστε να πάψει ο διαχωρισμός των τραπεζών σε εμπορικές και επενδυτικές. Κάτι σαν να βγάζεις τα θησαυροφυλάκια από τις τράπεζες και να βάζεις στη θέση τους ρουλέτες.

Οι τράπεζες ήθελαν να παίξουν το «εμπόριο παραγώγων», το καινούριο παιχνίδι υψηλού κινδύνου. Η JP Morgan -για να αναφέρουμε αυτήν μόνο, σαν παράδειγμα- μετέφερε σύντομα 88 τρισ. δολάρια αυτών των ψευδοασφαλειών στα βιβλία της σαν «περιουσιακά στοιχεία».

Ο Αναπληρωτής Υπουργός Οικονομικών Summers (που σύντομα έγινε Υπουργός μετά τον Rubin) μπλόκαρε κάθε προσπάθεια ελέγχου των παραγώγων.

Αλλά σε τι θα χρησίμευε το να μετατραπούν οι αμερικανικές τράπεζες σε καζίνα παραγώγων, αν μπορούσε το χρήμα να διαφύγει προς χώρες με ασφαλέστερους σχετικούς νόμους;

Την ιδέα για να λυθεί το πρόβλημα τη συνέλαβαν οι πέντε μεγάλες τράπεζες : να καταργηθούν οι έλεγχοι στις τράπεζες σε όλες τις χώρες του κόσμου με μια μόνο κίνηση. Όσα λαμπρή ιδέα ήταν, άλλο τόσο ήταν και παρανοϊκά επικίνδυνη.

Πώς θα μπορούσαν να επιβάλουν αυτή την τρέλα; Το κόλπο του Summers και των τραπεζιτών ήταν να χρησιμοποιήσουν το FSA (Financial Services Agreement, Σύμφωνο Οικονομικών Υπηρεσιών), μια δυσνόητη ανώδυνη προσθήκη στις συμφωνίες διεθνούς εμπορίου που ελέγχονται από τον ΠΟΕ.

Μέχρι ν΄αρχίσουν οι τραπεζίτες το παιχνίδι τους, οι συμφωνίες του ΠΟΕ είχαν να κάνουν απλώς με το εμπόριο αγαθών, δηλαδή σού δίνω αυτοκίνητα και μού δίνεις μπανάνες. Οι νέοι κανόνες που επινόησε ο Summers και οι τραπεζίτες θα ανάγκαζαν τις χώρες να δεχτούν και εμπόριο «κακών» – δηλαδή τοξικών- προϊόντων, όπως οικονομικά παράγωγα.

Μέχρι να εφαρμοστεί το νέο σχέδιο του FSA κάθε χώρα έλεγχε και επινοικίαζε τις τράπεζες στην επικράτειά της. Οι νέοι κανόνες του παιχνιδιού θα ανάγκαζαν κάθε χώρα να ανοίξει τις αγορές της στη Citibank, την JP Morgan και τα παράγωγα «προϊόντα» τους.

Και όλες οι 156 χώρες μέλη του ΠΟΕ έπρεπε να καταργήσουν τη διάκριση μεταξύ των εμπορικών τραπεζών, που είναι για τις καταθέσεις, και των επενδυτικών τραπεζών που τζογάρουν με τα παράγωγα.

Η δουλειά τού να μετατρέψουν το FSA σε πολιορκητικό κριό των τραπεζών ανατέθηκε στον Geithner, που χρίστηκε πρέσβης στον ΠΟΕ.

Οι τραπεζίτες εξαμολύθηκαν σαν παλαβοί

Γιατί στην ευχή οποιαδήποτε χώρα θα δεχόταν να αλυσοδεθεί το τραπεζικό της σύστημα και να λεηλατηθεί από οικονομικούς πειρατές σαν την JP Morgan;

Η απάντηση στην περίπτωση του Ισημερινού ήταν : μπανάνες. Ο Ισημερινός ήταν κυριολεκτικά μπανανία. Οι μπανάνες ήταν ζήτημα ζωής και θανάτου για το νόμισμά του. Αν αρνούνταν να υπογράψει το νέο FSA, ο Ισημερινός θα έπρεπε να δώσει τις μπανάνες τους στις μαϊμούδες και να ξαναχρεωκοπήσει. Και έτσι υπέγραψε.

Και κάπως έτσι έγινε με όλες τις χώρες – στριμώχτηκαν και υπέγραψαν.

Όλες εκτός από μία, πρέπει να πούμε. Ο νέος πρόεδρος της Βραζιλίας Inacio Lula da Silva αρνήθηκε να υπογράψει. Σε αντίποινα η Βραζιλία πρακτικά απειλήθηκε με εμπάργκο των προϊόντων της από τον Επίτροπο Εμπορίου της ΕΕ Peter Mandelson, σύμφωνα με ένα άλλο εμπιστευτικό σημείωμα που έχω στα χέρια μου. Αλλά η αντίσταση του Lula ανταμείφθηκε, αφού η Βραζιλία ήταν η μόνη δυτική χώρα που επέζησε και άνθισε κατά τη διάρκεια της τραπεζικής κρίσης του 2007-9.

Η Κίνα υπέγραψε, αλλά σε ανταπόδοση πήρε το φιλέτο. Άφησε να γίνει μια ρωγμή στο τραπεζικό της σύστημα, αλλά με αντίτιμο την πρόσβαση και τον έλεγχο της αγοράς ανταλλακτικών των αμερικάνικων αυτοκινήτων και άλλων αγορών (μάνι-μάνι 2 εκατομμύρια αμερικανικές θέσεις εργασίας «μετανάστευσαν» στην Κίνα).

Το νέο FSA άνοιξε το κουτί της Πανδώρας του παγκόσμιου εμπορίου παραγώγων. Ανάμεσα στις περίφημες συναλλαγές που νομιμοποίησε : η Goldman Sachs (της οποίας συμ-πρόεδρος υπήρξε ο Υπουργός Οικονομικών Rubin) έφτιαξε ένα μυστικό swap ευρωπαραγώγων με την Ελλάδα, το οποίο τελικά κατέστρεψε τη χώρα. Στον Ισημερινό, όπου το τραπεζικό σύστημα απορρυθμίστηκε και κατέρρευσε, ξέσπασαν εξεγέρσεις. Η Αργεντινή ξεπούλησε τις εταιρείες πετρελαίου της (στους Ισπανούς) και τα συστήματα ύδρευσής της (στην Enron), ενώ οι δάσκαλοί της έψαχναν για φαγητό στους σκουπιδοτενεκέδες. Κατόπιν οι τραπεζίτες στην Ευρωζώνη αγρίεψαν και βούτηξαν με το κεφάλι στις δεξαμενές παραγώγων χωρίς να ξέρουν κολύμπι – και τώρα όλη η ήπειρος ξεπουλιέται φτηνά κομμάτι-κομμάτι στη Γερμανία.

Φυσικά το FSA δεν πούλησε μόνο απειλές. Πούλησε και πειρασμούς! Τελικά κάθε κακό ξεκινάει με μια δαγκωματιά στο μήλο που προσφέρει ο όφις. Το μήλο; Μα … οι αστραφτεροί σωροί χρημάτων που κρύβονται στο FSA και προορίζονται για τις τοπικές ελίτ. Ο δε όφις λέγεται Larry.

Όλο αυτό το κακό και ο πόνος προκαλείται από ένα σημείωμα; Όχι βέβαια! Το κακό είναι το ίδιο το παιχνίδι, όπως παίζεται από την τραπεζική κλίκα. Το σημείωμα απλώς αποκάλυψε τη στρατηγική τους για ρουά ματ.

Το σημείωμα αποκαλύπτει επίσης πολλά για τον Summers και τον Ομπάμα.

Ενώ σ΄όλο τον κόσμο δισεκατομμύρια κακομοίρηδες υποφέρουν από την τραπεζοφτιαγμένη καταστροφή, ο Rubin και ο Summers δεν τα πήγαν και πολύ άσχημα. Η Rubinοφτιαγμένη απορρύθμιση των τραπεζών επέτρεψε τη δημιουργία του οικονομικού τερατουργήματος που λέγεται «Citigroup». Λίγες εβδομάδες αφ΄ότου έφυγε από το γραφείο του, ο Rubin χρίστηκε διευθυντής και μετά πρόεδρος της Citygroup – που χρεωκόπησε ενώ κατάφερε να πληρώσει στο Rubin συνολικά 126 εκατομμύρια δολάρια.

Στη συνέχεια ο Rubin ανέλαβε άλλο πόστο : του βασικού υποστηρικτή της προεδρικής καμπάνιας ενός νεαρού γερουσιαστή, του Μπάρακ Ομπάμα. Μόλις λίγες μέρες μετά την εκλογή του, και κατόπιν επιμονής του Rubin, ο Ομπάμα έδωσε στον Summers την παράξενη θέση, του «τσάρου της οικονομίας» των ΗΠΑ κι έκανε τον Geithner τσαρίνα (δηλαδή Υπουργό Οικονομικών). Το 2010 o Summers έβγαλε τα βασιλικά του ενδύματα για να γίνει «σύμβουλος» στη Citibank και σε άλλα δημιουργήματα της απορρύθμισης των τραπεζών, από τα οποία αύξησε την περιουσία του κατά 31 εκατομμύρια από τότε που γράφτηκε το σημείωμα για End Game.

Το ότι ο Ομπάμα μπορεί κατ΄απαίτηση του Robert Rubin να επιλέξει τον Summers για επικεφαλής της Fed, σημαίνει ότι θα αργήσει να τελειώσει το παιχνίδι.

(*)Ο συντάκτης χρησιμοποιεί στο άρθρο την έκφραση «End Game» και με τις δυο έννοιές της : και σαν «τελικό, τελευταίο παιχνίδι ή αγώνας» και σαν «τελική φάση» (μιας διαδικασίας).

Ιδιαίτερες ευχαριστίες στη Mary Bottari του Bankster USA, http://www.BanksterUSA.org, χωρίς την οποία δεν θα μπορούσε να αρχίσει αυτή η έρευνα.

Το film της συνάντησης με τον επικεφαλής του ΠΟΕ Lamy δημιουργήθηκε αρχικά για το «Ring of fire», που φιλοξενείται από τους Mike Papantonio και Robert F. Kennedy Jr.

Επιπλέον συζήτηση για τα ντοκουμέντα που έδειξα στον Lamy υπάρχει στο “The Generalissimo of Globalization,” 12ο κεφάλαιο του βιβλίου μου Vultures’ Picnic (Constable Robinson 2012).

The Confidential Memo at the Heart of the Global Financial Crisis

by Greg Palast

When a little birdie dropped the End Game memo through my window, its content was so explosive, so sick and plain evil, I just couldn’t believe it.

The Memo confirmed every conspiracy freak’s fantasy: that in the late 1990s, the top US Treasury officials secretly conspired with a small cabal of banker big-shots to rip apart financial regulation across the planet. When you see 26.3 percent unemployment in Spain, desperation and hunger in Greece, riots in Indonesia and Detroit in bankruptcy, go back to this End Game memo, the genesis of the blood and tears.

The Treasury official playing the bankers’ secret End Game was Larry Summers. Today, Summers is Barack Obama’s leading choice for Chairman of the US Federal Reserve, the world’s central bank. If the confidential memo is authentic, then Summers shouldn’t be serving on the Fed, he should be serving hard time in some dungeon reserved for the criminally insane of the finance world.

The memo is authentic.

I had to fly to Geneva to get confirmation and wangle a meeting with the Secretary General of the World Trade Organisation, Pascal Lamy. Lamy, the Generalissimo of Globalisation, told me,

“The WTO was not created as some dark cabal of multinationals secretly cooking plots against the people… We don’t have cigar-smoking, rich, crazy bankers negotiating.”

Then I showed him the memo.

It begins with Larry Summers’ flunky, Timothy Geithner, reminding his boss to call the Bank bigshots to order their lobbyist armies to march:

“As we enter the end-game of the WTO financial services negotiations, I believe it would be a good idea for you to touch base with the CEOs…”

To avoid Summers having to call his office to get the phone numbers (which, under US law, would have to appear on public logs), Geithner listed the private lines of what were then the five most powerful CEOs on the planet. And here they are:

Goldman Sachs: John Corzine (212)902-8281

Merrill Lynch: David Kamanski (212)449-6868

Bank of America: David Coulter (415)622-2255

Citibank: John Reed (212)559-2732

Chase Manhattan: Walter Shipley (212)270-1380

Lamy was right: They don’t smoke cigars. Go ahead and dial them. I did, and sure enough, got a cheery personal hello from Reed – cheery until I revealed I wasn’t Larry Summers. (Note: The other numbers were swiftly disconnected. And Corzine can’t be reached while he faces criminal charges.)

It’s not the little cabal of confabs held by Summers and the banksters that’s so troubling. The horror is in the purpose of the “end game” itself.

Let me explain:

The year was 1997. US Treasury Secretary Robert Rubin was pushing hard to de-regulate banks. That required, first, repeal of the Glass-Steagall Act to dismantle the barrier between commercial banks and investment banks. It was like replacing bank vaults with roulette wheels.

Second, the banks wanted the right to play a new high-risk game: “derivatives trading”. JP Morgan alone would soon carry $88 trillion of these pseudo-securities on its books as “assets”.

Deputy Treasury Secretary Summers (soon to replace Rubin as Secretary) body-blocked any attempt to control derivatives.

But what was the use of turning US banks into derivatives casinos if money would flee to nations with safer banking laws?

The answer conceived by the Big Bank Five: eliminate controls on banks in every nation on the planet — in one single move. It was as brilliant as it was insanely dangerous.

How could they pull off this mad caper? The bankers’ and Summers’ game was to use the Financial Services Agreement (or FSA), an abstruse and benign addendum to the international trade agreements policed by the World Trade Organisation.

Until the bankers began their play, the WTO agreements dealt simply with trade in goods – that is, my cars for your bananas. The new rules devised by Summers and the banks would force all nations to accept trade in “bads” – toxic assets like financial derivatives.

Until the bankers’ re-draft of the FSA, each nation controlled and chartered the banks within their own borders. The new rules of the game would force every nation to open their markets to Citibank, JP Morgan and their derivatives “products”.

And all 156 nations in the WTO would have to smash down their own Glass-Steagall divisions between commercial savings banks and the investment banks that gamble with derivatives.

The job of turning the FSA into the bankers’ battering ram was given to Geithner, who was named Ambassador to the World Trade Organisation.

Bankers Go Bananas

Why in the world would any nation agree to let its banking system be boarded and seized by financial pirates like JP Morgan?

The answer, in the case of Ecuador, was bananas. Ecuador was truly a banana republic. The yellow fruit was that nation’s life-and-death source of hard currency. If it refused to sign the new FSA, Ecuador could feed its bananas to the monkeys and go back into bankruptcy. Ecuador signed.

And so on – with every single nation bullied into signing.

Every nation but one, I should say. Brazil’s new President, Inacio Lula da Silva, refused. In retaliation, Brazil was threatened with a virtual embargo of its products by the European Union’s Trade Commissioner, one Peter Mandelson, according to another confidential memo I got my hands on. But Lula’s refusenik stance paid off for Brazil which, alone among Western nations, survived and thrived during the 2007-9 bank crisis.

China signed – but got its pound of flesh in return. It opened its banking sector a crack in return for access and control of the US auto parts and other markets. (Swiftly, two million US jobs shifted to China.)

The new FSA pulled the lid off the Pandora’s box of worldwide derivatives trade. Among the notorious transactions legalised: Goldman Sachs (where Treasury Secretary Rubin had been co-chairman) worked a secret euro-derivatives swap with Greece which, ultimately, destroyed that nation. Ecuador, its own banking sector de-regulated and demolished, exploded into riots. Argentina had to sell off its oil companies (to the Spanish) and water systems (to Enron) while its teachers hunted for food in garbage cans. Then, Bankers Gone Wild in the Eurozone dove head-first into derivatives pools without knowing how to swim – and the continent is now being sold off in tiny, cheap pieces to Germany.

Of course, it was not just threats that sold the FSA, but temptation as well. After all, every evil starts with one bite of an apple offered by a snake. The apple: the gleaming piles of lucre hidden in the FSA for local elites. The snake was named Larry.

Does all this evil and pain flow from a single memo? Of course not: the evil was The Game itself, as played by the banker clique. The memo only revealed their game-plan for checkmate.

And the memo reveals a lot about Summers and Obama.

While billions of sorry souls are still hurting from worldwide banker-made disaster, Rubin and Summers didn’t do too badly. Rubin’s deregulation of banks had permitted the creation of a financial monstrosity called “Citigroup”. Within weeks of leaving office, Rubin was named director, then Chairman of Citigroup – which went bankrupt while managing to pay Rubin a total of $126 million.

Then Rubin took on another post: as key campaign benefactor to a young State Senator, Barack Obama. Only days after his election as President, Obama, at Rubin’s insistence, gave Summers the odd post of US “Economics Tsar” and made Geithner his Tsarina (that is, Secretary of Treasury). In 2010, Summers gave up his royalist robes to return to “consulting” for Citibank and other creatures of bank deregulation whose payments have raised Summers’ net worth by $31 million since the “end-game” memo.

That Obama would, at Robert Rubin’s demand, now choose Summers to run the Federal Reserve Board means that, unfortunately, we are far from the end of the game.

Special thanks to expert Mary Bottari of Bankster USA http://www.BanksterUSA.org without whom our investigation could not have begun.

The film of my meeting with WTO chief Lamy was originally created for Ring of Fire, hosted by Mike Papantonio and Robert F. Kennedy Jr.

Further discussion of the documents I laid before Lamy can be found in “The Generalissimo of Globalization,” Chapter 12 of Vultures’ Picnic by Greg Palast (Constable Robinson 2012).

Greg Palast: Secret memo reveals Larry Summers involved in deal that helped setup the global economic crisis

%d bloggers like this: