Monthly Archives: December 2013

Πολιτική συζήτηση στην Σπίθα 22.12.13

Στέκι Σπίθας, 22.12.2013
Ομιλίες:
0:00:00 – 0:02:10 Μάκης Κοντός (εισαγωγή)
0:02:10 – 0:12:50 Ιωάννα Κολοβού (Ιστορική αναδρομή – δημιουργία Σπίθας από Μ.Θ.)
0:12:50 – 0:37:25 Βασίλης Νούσης (Κατάρρευση Δεξιάς – Δικαίωση ιδεολογίας Αριστεράς – Εθνική Ανεξαρτησία)
0:37:25 – 1:01:10 Γαβριήλ Πελεκίδης (Μνημόνια – Υπάρχει Λύση – Ουδετερότητα)
Τοποθετήσεις – Ερωτήσεις – Απαντήσεις:
1:01:35 – 1:10:05 Παναγιώτης Αρβανίτης (ομάδα ΑΛΑΝΥΑ) – Συνδέσεις ΔΕΗ από πολίτες
1:10:45 – 1:12:20 Η Σπίθα δεν συμμετέχει στις εκλογές (Γαβριήλ Πελεκίδης)
1:12:20 – 1:18:35 Εθνικοαπελευθερωτικός Αγώνας – Έθνος (Νίκος Περαντινός, Μάκης Κοντός, Γαβριήλ Πελεκίδης)
1:19:10 – 1:25:55 Αξία της παιδείας (Έφη Καφετζοπούλου)
1:26:00 – 1:29:05 Τι κάνει η νεολαία σήμερα (Νίκος Περαντινός, Μάνος Δ., Χριστίνα Γ., Ρένα Δελλαγραμμάτικα)
1:29:05 – 1:31:45 Νεολαία Σπίθας: Γίνε Σπίθα – Μπες στην Αντίσταση (Μάκης Κοντός)
1:31:45 – 1:36:15 Τακτική της Σπίθας – 9 ΣΗΜΕΙΑ, πρόταση του Μίκη Θεοδωράκη (Βασίλης Νούσης)
1:36:15 – 1:37:25 Δικαίωση της τακτικής της Σπίθας (Γαβριήλ Πελεκίδης)
1:37:25 – 1:37:50 Μαρία (δημοσιογράφος)
1:37:55 – 1:43:15 Μη συμμετοχή στους αγώνες πολλών πολιτών (Παναγιώτης Αρβανίτης, Κωνσταντίνα Βιαστικοπούλου, Νίκος Περαντινός, Σάκης)
1:43:15 – 1:43:36 Επίλογος

Το χρέος αυξάνει και η καταστροφή επεκτείνεται. Το ερώτημα είναι τι κάνουμε εμείς ως λαός;

________________

Δεν υπάρχει περίπτωση που να μην με ξαφνιάσει το θράσος και η κοροϊδία που εμπεριέχουν οι επίσημες δηλώσεις και εκθέσεις για την πορεία της ελληνικής οικονομίας. Ειλικρινά τα έχω χαμένα. Ποιον πάνε να κοροϊδέψουν δεν μπορώ να καταλάβω. Ή τελικά τα έχουν τόσο πολύ χαμένα που τελικά πιστεύουν στα παραμύθια που οι ίδιοι πλάθουν. Όπως και να έχει είναι σαν να μιλάνε για άλλη χώρα όταν τους ακούς να διαπιστώνουν πώς όλα βαίνουν καλώς.

Το χρέος προς την εφορία αυξάνει με σκοπό την δήμευση της ιδιωτικής περιουσίας

Πριν προχωρήσουμε στην ανάλυση των οικονομικών δεδομένων, αρκεί να αναφέρουμε ότι τον Οκτώβριο φέτος οι συνολικές οφειλές των φορολογουμένων προς το ελληνικό δημόσιο έφτασαν αισίως τα 60,6 δις ευρώ συνολικά. Αν αφαιρέσουμε από αυτά τις ληξιπρόθεσμες οφειλές από πτωχευμένες επιχειρήσεις παλαιότερων ετών που ανέρχεται στα 9 δις ευρώ, μένουν 40,5 δις ευρώ οφειλές φορολογουμένων που διαμορφώθηκαν κυρίως από το 2010 και μετά. Τα χρόνια δηλαδή της άγριας φοροεπιδρομής.

Μέσα στο δεκάμηνο του 2013 προστέθηκαν άλλα 7,3 δις ευρώ νέες οφειλές των φορολογουμένων προς το δημόσιο ταμείο κι έτσι το σύνολο των ληξιπρόθεσμων οφειλών έφτασαν τα 47,8 δις ευρώ. Αν σκεφτεί κανείς ότι οι φορολογικές δηλώσεις ανέρχονται περίπου στις 5,7 εκατομμύρια, τότε οι τρέχουσες ληξιπρόθεσμες οφειλές ανά φορολογική δήλωση ανέρχονται σε πάνω από 8,3 χιλιάδες ευρώ. Με άλλα λόγια μέχρι τον Οκτώβριο του 2013 σε κάθε φορολογούμενο αντιστοιχεί ληξιπρόθεσμη οφειλή κατά μέσο όρο 8.300 ευρώ.

Για να έχουμε ένα μέτρο σύγκρισης θα πούμε ότι το αντίστοιχο ποσό των ληξιπρόθεσμων οφειλών των φορολογουμένων πέρυσι τον Οκτώβριο του 2012 ήταν 31,9 δις ευρώ από παλιά χρέη και 11,0 νέα, σύνολο 42,9 δις ευρώ. Κι επομένως το 2012 σε κάθε φορολογούμενο αντιστοιχούσε κατά μέσο όρο χρέος προς την εφορία της τάξης των 7.500 ευρώ. Με άλλα λόγια το χρέος ανά φορολογούμενο μέσα σ’ ένα χρόνο αυξήθηκε κατά 800 ευρώ.

πατηστε εδω για να δειτε την ταμπελα..

Η κατάσταση πρόκειται να χειροτερέψει πολύ μέσα στο 2014, αφού σύμφωνα με τον κρατικό προϋπολογισμό αναμένεται να εισπραχθούν κατά 44,1% περισσότεροι φόροι από τα ακίνητα και κατά 137, 3% αύξηση στα έσοδα από τους φόρους στα νομικά πρόσωπα. Κι εδώ μπαίνει το πρώτο αποφασιστικό ερώτημα: Πώς είναι δυνατό να πηγαίνει καλύτερα η κατάσταση όταν οι Έλληνες πολίτες φορτώνονται με περισσότερα χρέη προς την εφορία; Και μάλιστα σε βαθμό απόγνωσης;

Η μεταφορά των ελλειμμάτων του κράτους στον ιδιωτικό τομέα

Για να πάρουμε μια εικόνα της αφαίμαξης των εισοδημάτων που παράγει η ελληνική οικονομία είναι χαρακτηριστικός ο πίνακας 1 όπου δείχνει πώς διαμορφώθηκε το καθαρό εθνικό διαθέσιμο εισόδημα την περίοδο 2008-2013, δηλαδή τις χρονιές του βαθέματος της ύφεσης και της μεγάλης λεηλασίας. Τι συμπεραίνουμε από τον εν λόγω πίνακα;

Πρώτο: Το καθαρό εθνικό διαθέσιμο εισόδημα υστερεί όλα αυτά τα χρόνια σημαντικά από την τελική καταναλωτική δαπάνη. Στην πραγματικότητα η υστέρηση αυτή ξεκίνησε ουσιαστικά από το 2000 μετά ακριβώς από την μεγάλη ληστεία του χρηματιστηρίου και κλιμακώνεται ολόκληρη την περίοδο. Το 2000 η αρνητική καθαρή αποταμίευση, δηλαδή το έλλειμμα του καθαρού διαθέσιμου εισοδήματος από την τελική καταναλωτική δαπάνη, ανερχόταν μόλις στο 0,1% του ΑΕΠ. Την πρώτη χρονιά του ευρώ το 2002 διαμορφώθηκε στα 1,8% του ΑΕΠ, ενώ το 2007 έφτασε στο 3,1% του ΑΕΠ. Τα χρόνια της κρίσης εκτινάχθηκε και εκτιμάται ότι το 2013 θα φτάσει το 15,0% του ΑΕΠ.

Τι σημαίνουν όλα αυτά; Η αρνητική καθαρή αποταμίευση σημαίνει ότι το καθαρό διαθέσιμο εισόδημα δεν επαρκεί να καλύψει την τελική καταναλωτική δαπάνη. Αυτό σημαίνει ότι το διαθέσιμο εισόδημα των νοικοκυριών δεν επαρκεί να καλύψει τις τρέχουσες καταναλωτικές δαπάνες τους κι επομένως δημιουργείται έλλειμμα στον οικογενειακό προϋπολογισμό. Το έλλειμμα αυτό θα πρέπει αναγκαστικά να καλυφθεί είτε με δανεικά, είτε με χρησιμοποίηση των όποιων διαθέσιμων αποταμιεύσεων.

Δεύτερο: Η πολιτική περιορισμού του ελλείμματος του Γενικού Κρατικού Προϋπολογισμού και της Γενικής Κυβέρνησης επιδείνωσε δραματικά το πρόβλημα. Στην πράξη η μείωση του δημοσιονομικού ελλείμματος δεν έκανε τίποτε άλλο από το να το μεταφέρει και μάλιστα με οξύτερη μορφή στον προϋπολογισμό του νοικοκυριού. Έτσι η μείωση κατά 9,7 ποσοστιαίες μονάδες του ελλείμματος του ΓΚΠ οδήγησε στην αύξηση κατά 5 ποσοστιαίες μονάδες του ελλείμματος του μέσου νοικοκυριού την περίοδο 2009-2013. Κι αυτό συνέβη ταυτόχρονα με τον περιορισμό των τραπεζικού δανεισμού προς τα νοικοκυριά. Αποτέλεσμα ήταν η εισοδηματική ασφυξία των νοικοκυριών, η εξαφάνιση των αποταμιεύσεων και η εξώθηση στην εξαθλίωση.

Τρίτο: Ο συνδυασμός της αρνητικής καθαρής αποταμίευσης και της πολιτικής μείωσης του δημοσιονομικού ελλείμματος που επιδείνωσε δραματικά την εισοδηματική κατάσταση στα νοικοκυριά, έφερε και την τρομακτική κατάπτωση των επενδύσεων. Προσέξτε πτώση. Από 24.0% του ΑΕΠ οι συνολικές επενδύσεις το 2008 κατρακύλησαν στο 13,6% του ΑΕΠ το 2012 και εκτιμάται ότι θα πέσουν στο 12,2% του ΑΕΠ το 2013. Αισίως η ελληνική οικονομία βιώνει την χειρότερη περίοδο αποεπένδυσης σ’ ολόκληρη την ιστορία της. Συμπεριλαμβανομένων και των πολέμων. Μέσα σε πέντε χρόνια το επίπεδο επενδύσεων στην ελληνική οικονομία μειώθηκε κατά 60% και χάθηκαν κοντά στα 34 δις ευρώ σε επενδύσεις.

Στον πάτο της παγκόσμιας οικονομίας, αλλά το παραμύθι συνεχίζεται…

Το γεγονός αυτό έχει οδηγήσει την Ελλάδα στον πάτο της παγκόσμιας οικονομίας από πλευράς επενδύσεων. Χειρότερα από αυτήν σε παγκόσμιο επίπεδο είναι μόνο 6 χώρες: Η Ζουαζιλάνδη με 10,4%, η Υεμένη με 10,3%, η Ιρλανδία με 9,7%, η Εριθρέα με 8,7%, το Νότιο Σουδάν με 7,5% και η Γουινέα Μπισάου με 4,5%. Αν προσέξει κανείς όλες αυτές οι χώρες με εξαίρεση την Ιρλανδία βρίσκονται σε κατάσταση εσωτερικών εμφύλιων σπαραγμών ή πολεμικών αναμετρήσεων που έχουν δημιουργήσει τεράστια καταστροφή. Αυτό μας δίνει ένα μέτρο της πολιτικής που εφαρμόζεται τόσο στην Ελλάδα, όσο και στην Ιρλανδία.

Η καταστροφή που έχουν υποστεί και οι δυο χώρες στην εισοδηματική διάρθρωση της οικονομίας τους από τις πολιτικές των μνημονίων και του ευρώ, ισοδυναμεί με πόλεμο. Όπως άλλωστε φαίνεται από την καταβαράθρωση του επιπέδου των επενδύσεων. Και χωρίς επενδύσεις δεν υπάρχει ούτε παρών, ούτε μέλλον για καμιά οικονομία.

Όλα αυτά βέβαια δεν σημαίνουν απολύτως τίποτε για την Ενδιάμεση Έκθεση της Τράπεζας της Ελλάδος για τη Νομισματική Πολιτική 2013, που δημοσιεύτηκε στις 17 του μηνός και η οποία είναι μέσα στην καλή χαρά: «Τα μακροοικονομικά δεδομένα στηρίζουν την πρόβλεψη ανάκαμψης το 2014», μας λέει.

Και συνεχίζει: «Η ανάκαμψη θα στηριχθεί: (α) στην επιβράδυνση της πτώσης της κατανάλωσης, καθώς προβλέπεται ότι θα ανακοπεί η μείωση του πραγματικού διαθέσιμου εισοδήματος, (β) στη θετική συμβολή της εξωτερικής ζήτησης, που θα ενισχυθεί από τις εξαγωγές αγαθών και τουριστικών υπηρεσιών, (γ) στη μικρή άνοδο των επιχειρηματικών επενδύσεων σε κατασκευές, πλην των κατοικιών, όπως προκύπτει από τη σχετική βελτίωση των δεικτών επενδυτικής ζήτησης, (δ) στην ταχύτερη αξιοποίηση κοινοτικών κονδυλίων και πόρων της Ευρωπαϊκής Τράπεζας Επενδύσεων για τη χρηματοδότηση αφενός των επενδύσεων στις υποδομές και αφετέρου των μικρών και μεσαίων επιχειρήσεων και (ε) στην επιτάχυνση των ιδιωτικοποιήσεων.»

Και το κλου έρχεται με την εξής εκτίμηση: «Η ανάκαμψη θα επηρεάσει θετικά την απασχόληση, ενώ το μέσο ετήσιο επίπεδο της ανεργίας του 2014 αναμένεται να υποχωρήσει.» Δεν θα άξιζε ούτε καν να σχολιάσει κανείς αυτή την πρόβλεψη μιας και δεν είναι τίποτε περισσότερο από ευχές χωρίς κανένα αντίκρισμα στην πραγματικότητα.

Κι ο νοών νοείτο…

Επειδή όμως μιλάμε για πρωτογενές πλεόνασμα κι άλλα τέτοια παραμύθια, ας δούμε τι λέει η Τράπεζα της Ελλάδας για το ενδεκάμηνο Ιανουάριος-Νοέμβριος 2013. Την περίοδο Ιανουαρίου-Νοεμβρίου 2013 το ταμειακό αποτέλεσμα της κεντρικής διοίκησης παρουσίασε έλλειμμα 9.964 εκατ. ευρώ, έναντι ελλείμματος 7.672 εκατ. ευρώ την αντίστοιχη περίοδο του 2012.

Κατά την περίοδο αυτή, τα έσοδα του τακτικού προϋπολογισμού, στα οποία δεν περιλαμβάνονται έσοδα ύψους 1,5 δισεκ. ευρώ από τη μεταφορά των αποδόσεων ομολόγων του Ελληνικού Δημοσίου από τις κεντρικές τράπεζες του Ευρωσυστήματος, διαμορφώθηκαν σε 41.638 εκατ. ευρώ, από 42.919 εκατ. ευρώ πέρυσι. Όσον αφορά τις δαπάνες του τακτικού προϋπολογισμού, στις οποίες περιλαμβάνονται και δαπάνες ύψους περίπου 5.638 εκατ. ευρώ που αφορούν την αποπληρωμή ληξιπρόθεσμων οφειλών, διαμορφώθηκαν σε 52.080 εκατ. ευρώ, από 48.830 εκατ. ευρώ την περίοδο Ιανουαρίου-Νοεμβρίου 2012.
Το ταμειακό πρωτογενές αποτέλεσμα του κρατικού προϋπολογισμού (-4.007 εκατ. ευρώ) διαμορφώνεται σε πλεόνασμα 3.131 εκατ. ευρώ εάν συμπεριληφθούν έσοδα ύψους 1,5 δισεκ. ευρώ από τη μεταφορά των αποδόσεων ομολόγων του Ελληνικού Δημοσίου από τις κεντρικές τράπεζες του Ευρωσυστήματος και αφαιρεθούν δαπάνες ύψους περίπου 5.638 εκατ. ευρώ που αφορούν την αποπληρωμή ληξιπρόθεσμων οφειλών.

Προσέξτε πώς βγάζει πλεόνασμα η καλή μας Τράπεζα. Αν προσθέσουμε το εισόδημα που δεν ανήκει στον κρατικό προϋπολογισμό και αφαιρέσουμε τις δαπάνες για τις ληξιπρόθεσμες πληρωμές στις οποίες οφείλει να προβεί το δημόσιο, τότε ναι, είναι αλήθεια, βγαίνει πρωτογενές πλεόνασμα. Δηλαδή αν προσθέσετε το εισόδημα του γείτονα στο δικό σας και αφαιρέσετε τις δαπάνες σας, τότε είναι σίγουρο ότι θα βγάλετε πλεόνασμα. Μας δουλεύουν ψιλό γαζί και εμείς τους κοιτάμε.

Ακόμη κι έτσι. Πόσο λέτε να υπολογίζει η Τράπεζα της Ελλάδας το πρωτογενές έλλειμμα του Γενικού Κρατικού Προϋπολογισμού για το 2013; Σύμφωνα με το Στατιστικό Δελτίο Οικονομικής Συγκυρίας τεύχος Σεπτεμβρίου-Οκτωβρίου 2013 (Νο 153) εκτιμάται σε -708 εκατ. ευρώ, ή 0,4% του ΑΕΠ. Επομένως τζίφος το πολυδιαφημισμένο πρωτογενές πλεόνασμα, αλλά μην ανησυχείτε. Δεν θα το μάθετε παρά μόνο όταν γύρω στον Απρίλη δοθούν οι τελικές εκτιμήσεις στη δημοσιότητα και η Ευρωπαϊκή Επιτροπή μαζί με την τρόικα θα έχουν καταλήξει στο τι θα κάνουν με την ελληνική οικονομία.

Το χρέος για μια ακόμη φορά εκτινάσεται…

Τέλος ο Γενικός Κρατικός Προϋπολογισμός προβλέπει για το 2013 έλλειμμα Γενικής Κυβέρνησης της τάξης των 23 δις ευρώ ή το 12,6% του ΑΕΠ. Το έλλειμμα αυτό είναι το υψηλότερο από το 2009 όταν το μαγείρεμα των στοιχείων έδωσε 15,4% έλλειμμα της Γενικής Κυβέρνησης. Το έλλειμμα αυτό της Γενικής Κυβέρνησης επιβαρύνεται από τα 19,1 δις ευρώ που δόθηκαν για την υποστήριξη των γνωστών 4 τραπεζών. Κι όπως είναι αναμενόμενο τα 23 αυτά δις ευρώ θα πρέπει να καλυφθούν με νέο δανεισμό.

Αν προσθέσουμε σ’ αυτά κι άλλα 40 δις ευρώ ληξιπρόθεσμα ομόλογα του ελληνικού δημοσίου και πληρωμές τόκων μέσα στο 2014, τότε οι ανάγκες για νέο δανεισμό του κράτους ανέρχεται σε τουλάχιστον 63 δις ευρώ. Για την ακρίβεια προβλέπεται 63,5 δις ευρώ νέος δανεισμός του δημοσίου εντός του 2014. Κι επομένως αναμένεται να αυξηθεί το χρέος τουλάχιστον κατά 33 δις ευρώ έως το τέλος του 2014.

Πράγμα που σημαίνει ότι το δημόσιο χρέος της χώρας θα βρεθεί στα 354 δις ευρώ το 2014, δηλαδή στο 187% του προβλεπόμενου ΑΕΠ αν όντως επαληθευθεί η εκτίμηση για το δημόσιο χρέος το 2013 στα 321 δις ευρώ. Τώρα πώς γίνεται να εκτιμάται από την κυβέρνηση το χρέος στο τέλος του 2013 στα 321 δις ευρώ, όταν στα τέλη Σεπτεμβρίου είχε εκτιμηθεί στα 321,8 δις ευρώ και μόνο στους δυο επόμενους μήνες οι τόκοι που πληρώθηκαν με δανεικά από το ελληνικό δημόσιο ανέρχονται σε 641 εκατ. ευρώ. Επομένως κατ’ ελάχιστο το δημόσιο χρέος θα πρέπει να κλίσει στα 322,5 δις ευρώ.

Ακόμη μεγαλύτερο αίνιγμα αποτελεί η πρόβλεψη του προϋπολογισμού για 321 δις ευρώ δημόσιο χρέος το 2014. Αυτό βέβαια έχει να κάνει με το μαγείρεμα του ελλείμματος και με την προσμονή υψηλού αντίτιμου από τις σχεδιαζόμενες ιδιωτικοποιήσεις, που φυσικά θα πάνε στην εξυπηρέτηση του χρέους.

Όμως ακόμη κι έτσι. Ας υποθέσουμε ότι με αιματηρές οικονομίες, εξοντώνοντας το ελληνικό νοικοκυριό, διαλύοντας τον επιχειρηματικό τομέα, καταστρέφοντας τους ελευθεροεπαγγελματίες, οδηγώντας στην απελπισία τα λαϊκά στρώματα τι έχουμε να περιμένουμε; Μόνο τον όλεθρο, όσο συνεχίζουμε στην ίδια στενωπό που επιβάλλουν τα συμφέροντα των δανειστών και η ανάγκη στήριξης του ευρώ.

Τι πρέπει να γίνει ταυτόχρονα με την διαγραφή του χρέους;

Θα πρέπει το ταχύτερο δυνατό να λυτρωθούμε από το κηνύγι του χρέους και του πλεονάσματος. Διαφορετικά θα καταλήξουμε κυριολεκτικά στον πάτο της παγκόσμιας οικονομίας χωρλις δυνατότητα διαφυγής.

Η άποψή μου είναι ότι οι ληξιπρόθεσμες οφειλές προς το δημόσιο και την εφορία που δημιουργήθηκαν από την αδυναμία των νοικοκυριών και των επιχειρήσεων να πληρώσουν λόγω των πολιτικών και των φοροεπιδρομών που επέβαλε η τρόικα, θα πρέπει να διαγραφούν. Αφενός, είναι ζήτημα ηθικής τάξης. Δεν μπορείς να ζητάς από τον Έλληνα πολίτη να πληρώσει τις τοκογλυφικές πρακτικές της τρόικας και των ντόπιων δωσίλογων. Αφετέρου, έτσι ή αλλιώς είναι αδύνατο να εισπραχθούν εκτός κι αν συνεχιστεί η πολιτική δήμευσης των ιδιωτικών περιουσιών, όπως ακριβώς είχε σχεδιαστεί εξαρχής από την τρόικα και τους δανειστές.

Όποιος ζητά να πληρωθούν αυτά τα λύτρα της τρόικας από τον Έλληνα φορολογούμενο δεν διαφέρει σε τίποτε από τους δωσίλογους κυβερνώντες. Άλλωστε αυτό που επείγει είναι να υπάρξει αγοραστική δύναμη για να στηριχθεί η καταρρέουσα εσωτερική αγορά και παραγωγή.

Επομένως το πρώτο και βασικό μέλημα μιας ριζικά διαφορετικής πολιτικής είναι να απαλλάξει απ’ όλα τα βάρη το εισόδημα του λαού και να το αποκαταστήσει στα επίπεδα που ήταν πριν την 6η Μαίου 2010, δηλαδή πριν την επιβολή του πρώτου μνημονίου. Διαφορετικά ανάκαμψη δεν πρόκειται να υπάρξει, ή τουλάχιστον δεν πρόκειται να υπάρξει προς το συμφέρον του ελληνικού λαού.

Η άντληση εσόδων για το κράτος απαιτεί μια ριζικά διαφορετική φιλοσοφία. Θα πρέπει να περιοριστούν σταδιακά και με αποφασιστικά βήματα ο ΦΠΑ και γενικά οι έμμεσοι φόροι. Στη θέση τους θα πρέπει να υπάρξει ένα νέο σύστημα προοδευτικής άμεσης φορολογίας με βάση την αληθινή φοροδοτική ικανότητα των νοικοκυριών και των επιχειρήσεων, η οποία θα πρέπει να είναι απλή, προσαρμοσμένη στις πραγματικές εισοδηματικές και περιουσιακές συνθήκες των φυσικών και νομικών προσώπων. Ταυτόχρονα θα πρέπει το κράτος να αναπτύξει αυτοτελή επιχειρηματική δραστηριότητα με σκοπό όχι μόνο την αξιοποίηση της δημόσιας περιουσίας, αλλά και την όλο και μεγαλύτερη εισροή μη φορολογικών εσόδων στον κρατικό προϋπολογισμό.

Σταδιακά και με σχέδιο θα πρέπει τα κρατικά μη φορολογικά έσοδα να αποτελέσουν την κύρια πηγή τακτικών εσόδων του κρατικού προϋπολογισμού ώστε θα περιοριστούν στο ελάχιστο οι έμμεσοι φόροι με την κατάργηση του ΦΠΑ και την διατήρηση μόνο των φόρων πολυτελείας και των δασμών. Τέλος, είμαι υπέρ της καθιέρωσης πρακτικών άϋλου χρήματος στην οικονομία, αρκεί οι τράπεζες να είναι κρατικές υπό δημόσιο και κοινωνικό έλεγχο, να λειτουργούν υπό καθεστώς πλήρους διαφάνειας και να έχουν χαρακτήρα «ειδικού σκοπού».

Αναρτήθηκε από ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΑΖΑΚΗΣ στις 12:25 μ.μ.

Άξιον & Δίκαιον – Ζουράρις – Καλεάδης – Τσιαντής

Παρουσίαση του βιβλίου του Γιώργου Καλεάδη για την ζωή του Κώστα Ζουράρι.

Η εκδήλωση έγινε στο Στέκι της Σπίθας, 14.12.2012
Ομιλητές:
0:00:00 – 0:35:00 Κώστας Τσιαντής (κεντρικός ομιλητής)
0:35:15 – 1:08:30 Κώστας Ζουράρις (τιμώμενο πρόσωπο)
1:08:30 – 1:11:54 Γιώργος Καλεάδης (συγγραφέας)

Μίκη Θεοδωράκης: Οι θέσεις μας για την στρατηγική της Κ.Α.Π (Ανάλυση)

σπιθα εξαρχειων - σπίθα εξαρχείων

 

Θέσεις για την στρατηγική της Κ.Α.Π (χρονολογική ταξινόμηση):

1. Ενημέρωση, Ενότητα του Λαού.

2. Δημιουργία Αντιστασιακού Μετώπου.

3. Εκλογή Ηγεσίας.

4. Συμμετοχή στις εκλογές με στόχο την διακυβέρνηση της χώρας.

5. Οικονομική αυτάρκεια βασισμένη σε Σχέδιο για την συνολική συνεκμετάλλευση του εθνικού μας πλούτου (με βάση το Σύστημα των Κοινοπραξιών) ο οποίος υπολογίζεται σε πολλά τρισεκατομμύρια ευρώ. Δέσμευση ότι ο εθνικός πλούτος ανήκει στον Λαό.

6. Αποδέσμευση της χώρας από κάθε είδους υποχρεώσεις (οικονομικές, πολιτικές).

7. Πρόγραμμα ανάπτυξης.

8. Δημιουργία Νέου Συντάγματος.

9. Εκλογές.

 

 

Ανάλυση των εννέα θέσεων για την στρατηγική της Κ.Α.Π.
Θέση 1.

Για την επίτευξη της Ενότητας του Λαού πρέπει:  Α. να πολλαπλασιαστούν οι Σπίθες και Β.  κάθε Σπίθα να δημιουργεί με τη διάδοση της ιδεολογίας και με τη δράση της μορφές λαϊκής ενότητας στον χώρο στον οποίο ζει και εργάζεται.

Θέση 2.

Η εκλογή της Ενιαίας Πανελλαδικής Ηγεσίας θα γίνει μέσα από τις ζυμώσεις ανάμεσα στις τοπικές μορφές ανάπτυξης της λαϊκής ενότητας. Ο χρόνος για την επίτευξη αυτού του στόχου θα εξαρτηθεί από την ροή των γεγονότων, τις προκλήσεις που θα γεννηθούν και τις μορφές της αντίστασης του
Λαού. Η κατεύθυνση προς την οποία θα πάει το λαϊκό κίνημα θα πρέπει να είναι μόνιμα στραμμένη προς τον κύριο στόχο της Εθνικής Ανεξαρτησίας. Σε όλη αυτή την ιστορική διαδρομή θα πρέπει η Σπίθα να έχει τέτοια ακτινοβολία και τόση μαζικότητα, ώστε να είναι ικανή να εμπνεύσει τον Λαό για να μη ξεφύγει από τον κύριο στόχο του και συγχρόνως να κατακτά ολοένα και πιο μεγάλη δύναμη και μαζικότητα.

Θέση 3.

Η μελέτη της ιστορίας μας δείχνει ότι οι επαναστατικές αλλαγές που οδήγησαν στην ελευθερία και την πρόοδο είναι αυτές που κυοφορήθηκαν μέσα στα σπλάχνα των Λαών εκφράζοντας μια βασική ιστορική αναγκαιότητα μέσα στην ιστορία των ανθρώπων: την ανάγκη για περισσότερες ελευθερίες έως την πλήρη απελευθέρωση του ανθρώπου. Αντίθετα όσες ξεκίνησαν από μειοψηφίες κάθε είδους (στρατιωτικές, αβανγκαρντίστικες, ταξικές, πολιτικές κλπ.) οδήγησαν τελικά σε ολοκληρωτισμούς κάθε είδους. Ακόμα κι αν για μια στιγμή επηρέασαν την λαϊκή πλειοψηφία, όπως συνέβη με τον Χίτλερ. Κι αυτό εξηγείται από το γεγονός, όπως είδαμε, ότι η πορεία της ανθρωπότητας οδηγείται βασανιστικά προς ένα κύριο στόχο: την κατάκτηση της Ελευθερίας. Επομένως το αίτημα για την κατάκτηση της Εθνικής Ανεξαρτησίας είναι ταυτόσημο με κείνο της Ελευθερίας. Τι σημαίνει Ελευθερία για έναν Λαό; Να αποφασίζει ο ίδιος για όλους και για όλα. Να εκμεταλλεύεται τον πλούτο του με τον δικό του τρόπο και για το δικό του συμφέρον. Να κατακτά καθημερινά ανώτερα επίπεδα στις συνθήκες διαβίωσης, υγείας και μόρφωσης. Να αναπτύσσει συνεχώς τις παραγωγικές του δυνάμεις, ώστε  να βγαίνει προοδευτικά από τον κύκλο της παραγωγής, για να κερδίζει ολοένα και πλουσιότερο ελεύθερο χρόνο που αποτελεί προϋπόθεση της πολιτιστικής αναγέννησης. Και φυσικά όλα αυτά σε συνθήκες απόλυτης ελευθερίας και κοινωνικής δικαιοσύνης, που σημαίνει καθεστώς δίκαιης ανισότητας. Από την άποψη της ταξικής διαστρωμάτωσης ο κανόνας είναι ότι:
Η έλλειψη ελευθερίας, δημοκρατίας και οικονομικής επάρκειας και αυτοτέλειας σε εθνικό επίπεδο εντείνουν τις ταξικές αντιθέσεις. Αντίθετα σε συνθήκες πλήρους οικονομικής ανάπτυξης σε συνδυασμό με την κατάκτηση της παλλαϊκής εξουσίας και με Σύνταγμα που κατοχυρώνει την Άμεση Δημοκρατία και την Κοινωνική Δικαιοσύνη, οι ταξικές αντιθέσεις ελαττώνονται και μπορεί κάποτε ακόμα και να εξαλειφθούν κατά την τελική φάση της Πατριωτικής Αναγέννησης.

Για όλους αυτούς τους λόγους πιστεύουμε ότι οι εκλογές θα γίνουν μονάχα όταν υπάρχει βεβαιότητα ότι το κίνημα εκφράζει την συντριπτική πλειοψηφία του λαού. Κι αυτό μπορεί να επιτευχθεί εάν ο χαρακτήρας της πάλης είναι εθνικός και λαϊκός ταυτόχρονα. Κι αυτό γιατί ο κύριος εχθρός είναι ουσιαστικά ξένος και δεν χτυπά επιλεκτικά μόνο μια τάξη αλλά το σύνολο του Λαού, όπως συμβαίνει σήμερα και όπως συνέβαινε ουσιαστικά από τον εμφύλιο και πέρα. Γι’ αυτό έχει σημασία να πείσουμε όλους τους Έλληνες ότι η χώρα μας ζει εδώ και δεκαετίες κάτω από συνθήκες προτεκτοράτου των Αμερικανών και της Διεθνούς Οικονομικής Ολιγαρχίας.

Δεν μπορούμε να ξέρουμε από τώρα τον χαρακτήρα της Κυβέρνησης που θα προκύψει. Οπωσδήποτε όμως δεν θα είναι κομματικός αλλά εθνολαϊκός. Για τον λόγο αυτό το έργο της θα είναι να επιτευχθούν οι στόχοι-θέσεις 4, 5, 6, 7 και 8, ώστε στις νέες εκλογές (θέση 9) να μπορέσει να εκφραστεί ελεύθερα η διαφορετικότητα μέσα από την ενότητα.

Η άποψή μας είναι ότι θέση χωρίς αντίθεση οδηγεί στην αποσύνθεση. Η σύνθεση επιτυγχάνεται μόνο με την ελεύθερη αντιπαράθεση θέσεων και αντιθέσεων.
Επομένως η εκλεγμένη Κυβέρνηση (θέση 3) εκφράζοντας τη θέληση της συντριπτικής πλειοψηφίας έχει το ιστορικό δικαίωμα να γίνει θέση σε περιορισμένο χρονικά διάστημα, με την υποχρέωση να εφαρμόσει το πρόγραμμά της. Από κει και πέρα οφείλει να οδηγήσει μέσα από νέες εκλογές στην ελεύθερη πάλη των αντιθέσεων, για να εξασφαλίσει την πορεία της χώρας προς τα εμπρός. Είναι φανερό, ότι μέσα στις νέες συνθήκες της Εθνικής Ανεξαρτησίας που θα δημιουργήσει η εφαρμογή του Προγράμματος, ο χαρακτήρας των νέων αντιθέσεων θα έχει θετικό χαρακτήρα και θα είναι ανταγωνιστικός ως προς την επίτευξη του  περισσότερο καλού.

Όπως βλέπετε, το όραμά μου μπορεί να φαίνεται σήμερα ουτοπικό, όμως να μην ξεχνάμε ότι τα μεγάλα βήματα της ανθρωπότητας έγιναν κάθε φορά που ο άνθρωπος πάλευε για την Ουτοπία. Μονάχα που θα πρέπει από τη στιγμή της στράτευσης για την κατάκτηση ενός μεγάλου ιδανικού να θεωρήσει κανείς τον εαυτό του δοσμένο ψυχή τε και σώματι στο όραμά του. Δεν υπάρχει πιο ιερή πράξη από τη θυσία για τον Λαό. Η αφοσίωση στο συμφέρον του Λαού είναι κι αυτή μια θρησκεία. Για μένα η πιο σημαντική.

Ας μην έχουμε λοιπόν αυταπάτες. Η  Κ.Α.Π. είναι πολύ αδύνατη ακόμα για να σηκώσει στις πλάτες της ένα τόσο μεγάλο Όραμα. Όμως όπως σας είπα ήδη, δεν υπάρχει άλλος δρόμος για την Ελλάδα και τους Έλληνες. Μπορεί σήμερα να μην είμαστε ικανοί να ανταποκριθούμε σε ένα τόσο βαρύ και μεγάλο χρέος, όμως έστω και λίγοι, έστω και αδύναμοι, ας διατηρήσουμε όσο μπορούμε την Σπίθα αναμμένη και ας προσπαθήσουμε να γινόμαστε κάθε μέρα καλλίτερα, για να μπορέσουμε να μεταλαμπαδεύσουμε τη φλόγα, με πίστη ότι ακολουθούμε τον σωστό δρόμο που κάποτε –δεν μπορούμε να ξέρουμε πότε- θα κάνει τα όνειρά μας πραγματικότητα.

Αθήνα,  23.8.2013

Μίκης Θεοδωράκης

Πολιτικές ομιλίες στο Στέκι της Σπίθας

safe_image (1)

Ο γνωστός στρατηγικός αναλυτής / διεθνολόγος Αθανάσιος Δρούγος βρέθηκε στις 4.7.2013 στο πολιτικό-πολιτιστικό στέκι της Σπίθας Αττικής στα Εξάρχεια (Μπουμπουλίνας 34, τηλ. 2112138662) και μίλησε αναλυτικά σχεδόν για ολόκληρο τον Κόσμο και για ότι συμβαίνει στην Ελλάδα τα τελευταία χρόνια. Επίσης απάντησε σε πλήθος ερωτήσεων.
0:00:00 – 0:58:40 κύριο μέρος της ομιλίας
0:58:40 – 1:18:00 πρώτος κύκλος απαντήσεων
1:18:00 – 1:35:20 δεύτερος κύκλος απαντήσεων
1:35:20 – 1:51:15 τρίτος κύκλος απαντήσεων
1:51:15 – 1:56:35 τέταρτος κύκλος απαντήσεων

Οι ιστοσελίδες που αρθρογραφεί ο κ. Δρούγος:

http://www.drougos.gr
http://www.analystsforchange.org

ANTI-RACIST SHORT FILM “JAFAR” (by Nancy Spetsioti)

NATALIA DRAGOUMI – VLADIMIROS KIRIAKIDIS – NIKOS PSARRAS
CHARA TSIONGA – WASEEM AKTAR – GEORGIA KATSIKONOURI

PRODUCER: DIMITRIS GALANOPOULOS

DIRECTOR: NANCY SPETSIOTI – SCRIPT: KATERINA KOUTSOMITI

CINEMATOGRAPHY: MICHALIS GERANIOS – EDITING: YIANNIS PARASKEVOPOULOS – MUSIC: CONSTANTINOS ZACHAROPOULOS – SOUND: DIMITRIS IOSIFELIS – COSTUMES: TASOS DIMAS, SOFIA KOTSIKOU, CATERINA CHALIOTI – MAKE-UP: SOFIA MICHA – PRODUCTION MANAGER: IOANNA PAKA

PRODUCTION: http://www.iconastudioathens.gr

GREECE BREAKING – Samaras Crete energy sellout to Turks confirmed

TURKEY TO GET 40% OF CRETIAN FIND

Secret cash flown into gas-rich Cyprus

Troika contractors strip the Greek corpse

How Berlin exaggerated Athens’ problem to win Europe

Senior Athens sources last night confirmed The Slog’s blogosphere exclusive from last Monday on the subject of 70% of the income from Cretian energy and rare earth finds off Crete going into non-Greek coffers. But further evidence of bribery and energy finds in Cyprus show yet again that Greece’s sphere of Mediterranean influence is merely an unwilling prize in the ongoing energy, banking and German hegemony game.

Said a senior Greek Government consultant yesterday:

“All I know is that the Professor [minerologist  Antonis Foskolos] is absolutely correct. I have the technical reports to prove it…..there is a secret deal whereby Turkey gets 40%, Greece 30%, Cyprus 20% and Brussels 10%.”

The figure most likely to both alarm and anger Greeks of all class and age groups is the inexplicable (in justice terms) award of more income from the Crete find for Turkey than Greece. But this is really nothing more than those involved in the Cyprus energy heist sharing out the spoils….and cutting out both the Americans and the Israelis. Quite a coup for Erdogan.

Hot on the heels of this news comes the announcement of a major oil find off Cyprus at region 12 – amounting to around 1.2-1.4 billion barrels….plus, very much under the table, further ECB bribery to keep the Cypriot élite sweet: some €5 bn euros in cash has been secretly flown into Nicosia. “Nobody counted or even certified the cash delivery,” said a source, ” so they don’t know in what form the five billion of cash went into Cyprus Central Bank accounts”.

While some are clearly on the take in Cyprus, the Cretian deal in particular is bound to raise questions about what senior Athens government ministers might have taken as their share of doing a deal that is, by any standards, ludicrously unfair to Greece.

Why, for instance, have the confirmations of Cretian energy and mineral finds not been used by Samaras and co as collateral with which to force the issue of debt relief for Greece? Why indeed have creditors not been offered an energy futures bond swap in return for unrepayable debt? Better a futures deal, surely, than winding up with nothing.

A lot of the key to this (apart from the usual standard issue Greek elite corruption) is the Troika itself, an organisation beyond the accountability of any elected government body. With such freedom, the Troikanauts have hired several financial consultancies, who go on to play a central role in all the eurozone bailouts….especially the Greek bailouts and the infamous Cypriot bailin.

The usual suspects are always involved: Deloitte, Ernst&Young, KPMG and PriceWaterhouseCoopers (PwC) – and the end result is a “golden circle” of a dozen or so large firms with a  monopoly on handling EU bailouts. They are usually hired without any public tender – sometimes despite potential conflicts of interest, which arise from links to investment funds and other financial service providers.

The case of New York-based consultancy Alvarez and Marsal is particularly intriguing. During their ‘advice’ period for the Cyprus bailin, A&M screwed up bigtime and overcharged – according to an internal audit by the Cyprus central bank board seen by the site EUobserver. But in December 2012, the Cyprus central bank chief Panicos Demetriades shortlisted Alvarez and Marsal for several new contracts.

He did so despite the fact the board had “ruled out” the consultancy due to “potential perceived conflicts of interest” related to its Bank of Cyprus evaluation.

The cash flights, bribes, backstairs deals and energy horse-trades are being organised and pushed through by further sub-contractors hired by the Golden Circle. BlackRock Solutions, for instance, stands accused by some observers of using insider knowledge after the Athens Government awarded them a contract worth €12.3 million.The Samaras regime did so because kickbacks were involved, and the Troikanauts  had become so hated in Greece….so BlackRock Solutions used a fake name (“Solar”) and recruited 18 armed security guards to do its “work”. From what I could see early in 2013, this mainly involved providing armed guards for the likes of Venizelos – but Athenians know perfectly well who they were. I would point them out, and contacts there would shrug and mutter “Blackrock”.

However, the consultancy’s appointment also included subcontracting to the Big Four audit firms and having detailed knowledge of recapitalisation plans. Being the biggest asset manager in the world, that gave them a competitive advantage if they used the knowledge….for example, against close competitor Pimco….which had also been hired earlier.

But other clouds, smoke, mirrors, cloaks and daggers remain to niggle away at the credibility of the EU, other major powers, national leaders and the ECB when it comes to how and why Greece and Cyprus wound up being raped. Cyprus was, for me, an open and shut case: egged on by Wolfgang Schaüble and Mario Draghi, the EC simply removed the island’s major income source and then impoverished its major bank depositors….while Russian and Cypriot crooks and gangsters suspiciously managed to remove their money ahead of time.

Equally however, there remain inconsistencies and irregularities in the way solid Greek assets were ‘used’. A good example is its hospital infrastructure.

On 2nd October 2009, before the October 2009 Elections, the National Statistical Service of Greece ELSTAT sent to Eurostat the deficit and debt notification tables for Greek hospitals. These included an estimate of the outstanding liabilities at €2.3 billion. The new government inflated the €2.3 billion by €4.3 billion making it equal to €6.6 billion as it is described in their “Technical Report on the Revision of Hospital Liabilities” of February 2010. (This must also be viewed, by the way, in the light of Elstat whistleblowers  who have since then confirmed that senior EU officials and politicians encouraged the Athens government to exaggerate the size of its fiscal problem as a whole.)The new government then tried to load all this extra €5.4 billion of hospital liabilities into one year, 2008. At first, Eurostat rejected this in writing, but later it bowed to government pressure.

This entire exercise is clearly against the European Regulations ESA95 (see ESA95 par. 3.06, EC No. 2516/2000 article 2, Commission Reg. EC No. 995/2001) and against the European Statistics Code of Practice, especially regarding the principles of independence of statistical measurements, statistical objectivity and reliability. It was also very clearly to Greece’s disadvantage: but the Papandreou Government did it. Why?

The Slog posted extensively about this at the time, and was then requoted and reblogged widelyelsewhere. The reason for the overstatement was in fact very simple: the Franco-German debt exposure desperately needed ALL the eurozone members to agree to new help for Greece. The situation thus had to look as bad as possible. As I wrote soon afterwards:

‘Somewhere in the midst of these talks, Berlin requested a smaller meeting with the Greeks. At this meeting, three sources (two Greek and one German) allege, the small German delegation made an astonishing observation: the situation would “have to look more desperate” in order to justify a bailout to the other eurozone members. That is to say, only widespread fear of the entire eurozone being damaged would get the member States to pile in with bailout monies. What Berlin was really worried about, of course, was that the Franco-German banking system might collapse if Greece wasn’t saved. And at that stage, little or nothing had been done to make the sector better able to withstand a derivatives wave.’

I know that I bash on about this with every post about Greece, but those of us further West must grasp once for all the reality that Greco-Cypriot problems are dictated as much if not more by energy geopolitics and major power bank fears as they were by corrupt Greek leaders and idiotically greedy Franco-American lenders. Over the years I have pointed out the obvious sub-plot going on, but each time much of what The Slog suggested has been ridiculed or dismissed as ‘power politics paranoia’.

Unfortunately for those who said such things, I have been largely vindicated..or rather, my sources have: there is a battle for energy hegemony going on between Washington, Brussels and Moscow, there is a tug-of-war going on between Greece, Cyprus, Turkey, Brussels and Israel about South-East Med mineral and gas finds, Turkey has been rewarded on the sly for toeing the NATO bollocks in relation to Syria, Recep Erdogan is proving to be an unhinged Islamist who imprisons opposing military and political leaders, David Cameron’s pro-Erdogan/anti-Israel speech of two years ago has been shown up as badly judged nonsense, Syrian intervention would have turned into Anglo-American disaster, energy has been found off Crete and Cyprus, American naval influence has scared the EU/EC axis of thuggery into action, and there is a lot going on behind the scenes of so-called Troika debt management to suggest that, as ever, this is a question of industrial scale corruption and munnneee.

It’s easy to tell from both hits and comment threads these days that Greece has become a forgotten subject for the vast majority of EU and US citizens. But I promise you, for the oil business, the spooks, the Russians and the banks, it is anything but. And don’t get me started on the Chinese.

Wake up: a fundamentally decent and solvent nation is being meat-cleavered to bits by bank interests and energy mania. For all its internally irresponsible and venal Establishment hoodlums, the real Hellenic Republic’s deficit –  at 7.8% of gdp in 2009 – was grossly exaggerated and eventually emerged (in a slavishly reported BBCNews story) of November 15th 2010 – at 15.4%. But as former ELSTAT board member Zoi Georganta testified in 2011:

“….had the 2009 warnings from this Commission been been enacted even as late as Papandreou’s arrival, ‘the measures would have succeeded if they had been properly and promptly implemented without any need for a bailout….”

Berlin wanted Franco-German banks protected, but it also wanted a victim to give Germany the dominant role in eventual FiskalUnion. It has got pretty much everything it wanted, but Greece is dead in the water. This is the measure of Merkel’s genius for Weltpolitik.

Yesterday she was confirmed as the Chancellor at the head of a Grand German political alliance. A month ago, Brussels-am-Berlin told Samaras to go whistle for his promised Christmas debt relief. The German-dominated EC now has the same role as Jeremy Hunt does with NHS Trusts in England: to quietly bankrupt them – as the necessary excuse for Mammon’s gauleiters to step in.

Athens (and Nicosia) have accepted the following: falsified debt figures, a repayment schedule that is a permanent trap, endless waves of destructive austerity, terrible levels of citizen destitution, the dictatorship of banking and investment interests, German tabloid insults about the Greek work ethic, German lies about personal Greek wealth levels, reneging on various promises by the EC and ECB, economic grand larceny, depositor theft, and now a grubby share-out among its enemies of the main wealth route the Republic has out of this cynically inflicted poverty.

That this has been achieved with the active collaboration of its political élites is brutally obvious. One result of that despicable Fifth Columnism has been the rise and rise of Golden Dawn. What Greece needs above all right now is the decline and fall of Antonis Samaras. In the meantime, the hour has arrived for some real investigations of how this appalling mess really happened….and some direct action to put the New Democracy Coalition and its EC paymasters under intolerable pressure.

http://hat4uk.wordpress.com/2013/12/18/greece-breaking-samaras-crete-energy-sellout-to-turks-confirmed-greek-debt-misery-continues-cyprus-find-announced/

RELATED:

Κρήτη «gas giant»! Η “μυστική” έκθεση για τα ελληνικά πετρέλαια

Eurostat’s crafty ways of collaboration with governmental officials to swell Greece’s public deficit and debt

How Greek government’s accounts were lumped with billions of euros of fictional hospital invoices

by Basil A. Coronakis

The first part HERE

Imagine a retailer who customarily orders her annual stock of merchandise from her supplier, who overvalues his price because he is paid later than the date of delivery. The overvaluation includes interest plus various costs incurring to the supplier as a result of his late compensation, including a risk premium for the possibility of not being paid in full. Assume now that both the retailer and the supplier agree, for some reason, that the face value of the initial invoice is discounted by, say, 30%. In spite of the legally required adjustments actually made in their respective accounts, none the less, when asked by his superior Authority, the CEO of the retailer’s company, for some personal benefit, reports the face value of the initial invoice by hiding the realized discount. Imagine that this act is discovered and criticized by the superior Authority, which, alas, is having second thoughts, and so finds “beneficial” aspects in the CEO’s approach and they both live happily ever after.

The actors of the above theatrical show: Greece’s public hospitals (the retailer), the pharmaceutical suppliers of Greece’s public hospitals (the supplier), Greece’s Ministry of Finance (the CEO), and Eurostat (the superior Authority). To some readers, this may sound somehow too far-fetched, especially for Eurostat to have acted like the crafty “superior Authority” above, but unfortunately this is what happened.

The facts   

In October 2009, the simultaneous occurrence of two events played a catalytic role towards the fake augmentation of hospital liabilities: the change of Greece’s government through snap Parliamentary Elections and the dispatch of the 2005-2008 accumulated outstanding hospital liabilities to Eurostat. It is common in most countries that a newly elected government claims that they have inherited a pile of problems from the previous government, so that in the following year they could show an improvement, due to their own problem-solving policies. This mindset led initially the new top officials of the Ministry of Finance to politically grab the opportunity offered to them by a systemic problem of Greece’s public sector, to name it “data counterfeiting”, and to manipulate, or “revise”, the accumulated hospital liabilities, coming to an unlawful overestimation of the public deficit and debt for the period 2005-2009. The striking thing is that the overestimation was not the result of transferring already materialized expenses to the year, or years, but it was the result of loading the government’s accounts for all years of previous government’s service with imaginary, yes imaginary, billions of euros!  And an even more striking thing is that Eurostat went consciously along with it!

Contrary to countries that have instituted disciplinary provisions to be implemented at the disclosure of such practices, in Greece the unlawful data manipulation took uncontrollable dimensions leading to economic catastrophe as experienced today. In the case of hospital liabilities, two were the main factors, which facilitated the distortion of data: Greece’s systemic problems of following a variety of old fashioned accounting frameworks in the public sector and the secret discussions of the newly elected government with IMF officials, in order to submit the country into the IMF, the latter being revealed later.

As has already been stated by Greek Economic Statisticians, something dramatically shocking had to take place, if the IMF was to take control of the country. The idea of a fiscal crisis, in combination with a revival of the so called Greek Statistics, emerged as the perfect justification for the IMF intrusion in European affairs. Thus, statistical practices, like that of conjuring up a fake non-existent deficit out of the outstanding hospital liabilities of the 2005-2008 period, proved to be some of the most representative statistical trickery of that time, namely the years 2009 and 2010.

Payables to hospitals:money that nobody paid and nobody received

In Greece, as in the rest of the EU, public hospitals are traditionally provided with pharmaceuticals and medical equipment by suppliers, who are customarily paid later than the date of delivery, due to the required invoice validation procedures required by the Court of Audit. Regarding Greece, in September 2009, a huge number of non-validated hospital liabilities for the years 2005-2008 were accumulated, while their total value was not yet known. We should emphasize that Greece is not the only country with statistical problems of this sort. According to the European Federation of Pharmaceutical Industries and Associations (EFPIA), among which groups like Roche and Novartis, in 2011, European states owed €12-15 billion, related to more than one year, to the pharmaceutical industry.

On the 2nd of October 2009, that is before the October 2009 snap Parliamentary Elections, and within the usual Eurostat procedures, the National Statistical Service of Greece (NSSG), called ELSTAT (Hellenic Statistics Authority) since March 2010, had sent to Eurostat the deficit and debt notification tables. These included an approximate estimate of the outstanding hospital liabilities equal to €2.3 billion, based on the traditionally carried out hospital survey by the NSSG. The new government inflated the €2.3 billion by €4.3 billion making it equal to €6.6 billion as it is described in their “Technical Report on the Revision of Hospital Liabilities” (February 2010). Thus, the false augmentation of the public accounts was as high as the impressive amount of €5,4 billion. Moreover, according to the same Technical Report, out of the €6.6 billion, only the €1.2 billion had been validated by the Court of Audit.

And not only did this illegality take place, but also the new government tried to load all this extra €5.4 billion of hospital liabilities on only one year, namely the 2008. At first, Eurostat rejected this by writing:

“In the 21 October 2009 notification, an amount of €2.5 bn was added to the government deficit of 2008 on top of the €2.3 bn. This was done, according to the Greek authorities, under a direct instruction from the Ministry of Finance, in spite of the fact that the real total amount of hospital liabilities is still unknown, that there was no justification to impute this amount only in 2008 and not in previous years as well, and that the NSSG had voiced its dissent on the issue to the GAO (General Accounting Office) and to the MOF (Ministry of Finance).”

Later, in April 2010, Eurostat gave in to the new government’s unlawful demands, apparently because Eurostat’s Bureaucrats were then busy with trying to find ways to load Greece’s governmental accounts with additional illegal debt, as we have described in our article “Eurostat’s failures greatly increase the size of Greece’s debt” (issue 10-16 November 2013, page 3).

Eurostat’s April 2010 second thoughts about giving in to Greece’s new government’s demands regarding the statistical malpractice of hospital liabilities were clearly against the European Regulations ESA95 (see ESA95 par. 3.06, EC No. 2516/2000 article 2, Commission Reg. EC No. 995/2001) and against the European Statistics Code of Practice, especially regarding the principles of independence of statistical measurements, statistical objectivity and reliability. One impressive breach of Law is that a large part of hospital liabilities was NEVER paid to pharmaceutical suppliers by the Greek government. See why: One and a half months later than the illegal augmentation of the public deficit, the Ministry of Finance called the suppliers and asked them to accept a 30% discount for the period 2005-2008.

Two points we want to call attention to:

All these unlawful statistical procedures and essential injustice were incurred to the detriment of Greece’s citizens. And, astonishingly, as an exception to all other European-countries’ citizens.

All we write is based on evidential documents by both Eurostat and top Ministerial Officials of that time.

We will end up as we did in our previous article; that is with the same question: How can the EU go on with one of its core members being so unjustly treated? The 2009 statistical events need an in-depth and serious investigation and not interventions to block Greece’s judicial procedures, as Eurostat is doing. Things have to be put right and Greece’s reinstatement must ensue. Public debt is not refused, what is refused is its untrue and felonious part.

http://www.neurope.eu/article/eurostat’s-crafty-ways-collaboration-governmental-officials-swell-greece’s-public-deficit

Eurostat’s failures greatly increase the size of Greece’s debt

An astonishing revelation of unjustly fixed statistics

by Basil A. Coronakis 10/11/2013

The second part HERE

Let us think for a moment what would happen if, all of a sudden, the debt of the French transport system, covering buses, trams, the metro, the RER and OPTILE and the PAM network for disabled people and so on, were all transferred to the government’s accounts. After all, the French transport system is heavily subsidised by the state. Well, the disaster one can only imagine did not happen in France, and rightly so, but it did happen in Greece! Greeks and all other European citizens have the right to know what happened in Greece and why it happened.

All of us in Europe have agreed to comply with certain terms and conditions called European Regulations and the first to do so is, alas, the European Commission. Therefore, if public transport companies provide a service, because of a governmental or European socio-economic policy, then these public companies must be compensated or subsidised for losses incurred as a result of charging prices lower than what they would have otherwise charged. This compensation or subsidy does not entail the transfer of their debt to the country’s public debt. Well, an answer has not yet been provided by the European Commission as to why, after two decades of applying the common rules, Greece was suddenly in 2009-2010 treated differently from France or any other EU member state.

Looking into the complexity of the Eurostat criteria required to be fulfilled in order for a public company to be moved into the public sector, it seems that, in the case of Greece, the job was done with a hasty disregard for normal procedures. There is an apparent breach of European Law in the application of the so called 50% criterion defined as the institutional requirement that the revenue from sales of products or services of the public companies cover at least the 50% of their production cost. By not treating the above compensation as “revenue from sales” and at the same time lumping commercial depreciation of 100 years into the 2009 one-year expenses, Eurostat was able to justify the non-conformity of the public companies with the 50% criterion.

There are additional instances of breach of Law. Until 2009, Greece’s Statistical Authority (ELSTAT), together with Eurostat, had decided that the debt of public enterprises (public utility companies) could not be part of the public debt, because the government’s finance was in the form of shares thus increasing the property rights of the government as a shareholder on these companies. This is the common practice in the rest of the European countries, according to European Regulations agreed by all European partners.

In April 2010, an estimate of the 2009 deficit was published by Eurostat, which guaranteed that Greece’s final public deficit figure was not going to undergo further changes by more than 0.5% of GDP either downwards or upwards. On this basis, in May 2010, the Eurozone countries and the IMF supported Greece with €110bn of financial assistance. Six months later, Eurostat scrapped the 0.5% and raised the final public deficit by 2 percentage points, despite such major revisions being contrary to the commonly accepted Code of Statistical Practice.

Eurostat’s totally unexpected and unexplained action was based on the transfer of 17 public companies from the private to the public sector. The end result was a devastating false augmentation of the country’s public debt and deficit for the year 2009, which since then has been carried on and on forcing the country to stagger under an unjustified extra burden, which is souring its relations with the rest of Europe.

The issues were brought to the European Parliament and the European Commission, which have recently replied in writing by distorting the truth. Without referring to all the reported issues, their answer claims that the Greek law covering passenger transport companies is different from the European Law because the formula to calculate the amount of compensation is not based on the produced output of OASA (a holding company like the French STIF). This is profoundly untrue for three reasons: OASA is a holding company acting as an umbrella of the passenger transport companies in one of Greece’s regions, Attica, and as a consequence OASA does not have transport output of its own, as is the case exactly with STIF. Second, if one reads the Greek law with open, unprejudiced eyes, they will easily learn that the Greek formula is based on “the produced output and the passenger count”, contrary, alas, to what the European Commission reply asserts. Third, if the Greek law covering the public passenger transport companies was not in agreement with the corresponding European Regulations, then the Commission would have acted to secure harmonisation of provisions affecting competition in transport, according to the treaty establishing the European Economic Community. Such actions never occurred.

In its answers, given in fact under pressure from the European Parliament, the European Commission has resorted to other outrageous claims by even providing a small footnote reference reported in the 2013 Eurostat Manual, which, first, did not exist before February 2013, and, second, is misleadingly reported without the actual date. We also note the following fact: in 2010, Eurostat moved a number of public enterprises to the public sector, and, one year later, in 2011, Eurostat moved them again, back into the private sector. Thus, we observe that the Commission has recognised the unjust and felonious augmentation of Greece’s public debt, but they do not want to admit it. This is proved by an impressive sleight of hand: now you see it, now you don’t. The trick: immediately after the public sector was saddled with these companies’ debt, saving this way the German banks from bankruptcy, these same companies were moved again back into the private sector, where they belonged since 1993. Such actions are strictly forbidden by the European Regulations, which require that the initial transfer to the public sector might be justified only if it was judged that it had been in force for several years before and after its initial transfer.

Eurostat’s mistakes towards Greece bring to memory the spontaneity, with which Mr Joaquin Almunia, then Commissioner for Economic and Monetary Affairs (now Commissioner for Competition), reacted on 21 October 2009, when he heard a revised forecast for Greece’s 2009 public deficit. Almunia said: “We want to know what has happened and why it has happened. Serious discrepancies will require an open and deep investigation”. The investigation never took place, but four years later, on October 21, Almunia said: “The EU’s problem is unaccountability”.

Saying he is right is not enough. By their unaccountable attitude toward fiscal statistics, the European Commission and Eurostat have led to the silencing of responsible voices at Greece’s ELSTAT, which is now left without its seven-member board and under one man’s authority – the same man who is under felony charges and who is supposed to manage both the country’s statistical system and its statistical office: a unique phenomenon in Europe. As described above, the 2009 false public deficit and debt have created a horrific whirlpool swallowing European taxpayer’s billions – whose destination is unknown – and a debt death-spiral of a country, which has been among the 10 first EC member states, with a proven hard-working population, who lost 7% of its population in the Second World War and who can hugely contribute to the construction of a more democratic European Union. The question is: How can the EU go on with one of its core members being so unjustly treated? The 2009 statistical events need an in-depth, serious investigation and not interventions to block Greece’s judicial procedures, as Eurostat is doing. Things have to be put right and Greece’s reinstatement must ensue. Public debt is not refused, what is refused is its untrue and felonious part.

http://www.neurope.eu/article/eurostat’s-failures-greatly-increase-size-greece’s-debt

Troika consultancies: A multi-million euro business beyond scrutiny

The banking tower in Frankfurt also hosts the offices of Alvarez and Marsal (Photo: Wolfgang Staudt)

By Valentina Pop

BERLIN – Alvarez and Marsal, BlackRock, Oliver Wyman, Pimco: The names mean nothing to the average European.

But the financial consultancies have played a central role in all the eurozone bailouts and have so far invoiced taxpayers in Cyprus, Greece, Ireland, Portugal and Spain over €80 million.

Their “independent” expertise is used by the “troika” of international lenders – the European Central Bank (ECB), the European Commission and the International Monetary Fund (IMF) – to decide how much countries or banks need to prevent a default.

They are often hired without a public tender, posing questions on transparency and accountability.

They are sometimes hired despite potential conflicts of interest, which arise from links to investment funds and other financial service providers.

The consultancies also hire subcontractors, posing extra questions on who has access to inside information and how they use it.

Aside from local law firms, the subcontractors almost always include one or more of the “Big Four” accountancy companies – Deloitte, Ernst&Young, KPMG and PriceWaterhouseCoopers (PwC).

The end result is a “golden circle” of a dozen or so large firms with a de facto monopoly on handling EU bailouts.

Take Alvarez and Marsal.

The New York-based consultancy earned €2 million for setting up and managing Spain’s “bad bank” in 2012.

In a typical model, it brought in a Spanish law firm called Cuatrecasas, a Japanese financial services company called Nomura and PwC to help do the job.

It has also earned €6.6 million for its work on the Cypriot bailout.

But its work in Cyprus caused a scandal which brought the questions to light.

According to an internal audit by the Cyprus central bank board, it got the money despite being ineligible for part of the work.

The audit document – seen by EUobserver – shows it got €1.1 million plus VAT for evaluating Bank of Cyprus, the island’s main lender, up to December 2012. It also got a service extension fee of €250,000 for continuing the work in 2013.

In December 2012, with Cyprus struggling to secure a bailout from fellow eurozone states, the central bank chief, Panicos Demetriades, shortlisted Alvarez and Marsal for several new contracts.

He did it despite the fact the board had “ruled out” the consultancy due to “potential perceived conflicts of interest” related to its Bank of Cyprus evaluation.

He then gave Alvarez and Marsal two of the new contracts despite the board’s concerns.

In early 2013, it got €960,000 plus VAT and expenses of up to €270,000 for analysing the recapitalisation plans of Cypriot banks.

It also got €2.7 million plus VAT and expenses of up to €540,000 for helping to restructure Bank of Cyprus itself and Laiki bank.

The secret fee scandal

“Perceived conflicts of interest” was the tip of the iceberg, however.

The scandal erupted in October this year, when Cypriot media reported that Demetriades awarded Alvarez and Marsal another, whopping, fee of €15 million without the board’s knowledge.

The bonus amounts to 0.1 percent of the total worth of the recapitalisation cost of Cypriot banks (€15.7 billion).

According to internal correspondence and draft contracts dating back to March 2013, the consultancy’s executive director, Hal Hirsch, and Demetriades, in principle agreed to payment of the fee “by whatever means” the recapitalisation was to be carried out.

Following messy talks in Brussels, the final bailout agreement included the seizing of private savers’ deposits over €100,000.

The secret bonus begs the question: How objective was Alvarez and Marsal’s evaluation of Cypriot banks when it stood to get a cut of the bailout?

The scandal also shows what can happen when contracts are awarded behind closed doors.

Demetriades in a written note in October claimed he agreed to the fee under pressure from the US firm. The central bank audit document quotes him as saying the fee agreement was: “Signed under duress. Mr Hirsch threatened to move the entire Alvarez team out of Cyprus at the peak of the crisis if I did not sign.”

In early September, after the central bank terminated its contract with the consultancy, it insisted that the whole amount – €15 million – should be paid.

But when the board rebelled, protesting that it had no knowledge of the deal, the US firm offered to take less.

“We will agree to a recapitalisation fee equal to €4.75 million. This is a very considerable and voluntary reduction and should not be subject to further negotiations,” Hirsch wrote in a letter to the central bank on 19 September.

The scandal is not over yet.

The Cypriot parliament and the Cypriot public prosecutor have launched inquires into the events.

An Alvarez and Marsal spokesperson declined to comment because the inquiries are ongoing.

The firm is trying to squirm out of the situation.

It said in a letter to the central bank, dated 26 October 2013, that the board has “full discretion” in deciding the amount of its recapitalisation fee.

Meanwhile, the central bank board is casting doubt on Demetriades’ claim that he agreed “under duress.” It says he had six months to complain to the board or to the troika, but chose not to.

Alvarez and Marsal is not the only consultancy to get troika-related contracts without public tenders.

Getting sums wrong

In January 2011, the Irish central bank hired its competitor, BlackRock Solutions, shortly after the Irish government filed for an €85 billion EU-IMF bailout.

BlackRock Solutions is a small advisory unit within BlackRock, a US-based firm, which has, in recent years, become the world’s largest asset management fund, overseeing €3 trillion of its clients’ wealth.

It was hired to forecast how much Irish banks risk losing and to carry out a “stress test” on worst-case scenarios for the Irish banking system.

It got €30 million for the job.

It also shared the task with subcontractors, including another US-based firm, Boston Consulting Group, and Barclays Capital, a British investment bank.

The first hiccup came when BlackRock Solutions’ got its bank profit forecast wrong.

The Irish central bank, based on the consultancy’s figures, expected bank profits to amount to €1.9 billion between 2011-2013 even in the worst case scenario. But by June 2012, the banks only managed to make €0.4 billion.

Irish politicians had earlier admitted the selection procedure for BlackRock Solutions was not ideal.

Speaking in the Irish parliament in 2011, Irish finance minister Michael Noonan said he eschewed a public tender due to troika pressure.

“The central bank has informed me that in light of the requirement under the EU-IMF programme to use consultants under a very tight deadline for urgent financial stability purposes, it was not possible to apply normal tender processes,” he noted.

During a TV show the same year, Irish central bank governor Patrick Honohan said the selection procedure was rushed.

“We have engaged some [consultancies] at high speed. It’s amazing when you pay large sums of money, how the best consultants in the world can come flocking,” he told Irish broadcaster RTE on 1 March 2011.

Dodgy forecasts aside, some Irish MPs fear insider trading.

BlackRock Solutions had intimate knowledge of the situation inside Irish banks not just from its January 2011 contract.

The Irish central bank also hired the US firm to assist in the completion of the 2012 and 2013 reviews of the banks’ capital needs.

At the same time, its parent firm, BlackRock, had, according to a company statement from April 2012, “client business in Ireland” worth “over €5 billion” and “assets domiciled in Ireland” worth €162 billion.

Pressed by MPs earlier this year to reveal the extent of BlackRock’s acquisitions in Ireland since 2011, Noonan said the Irish central bank “does not have the information requested” and noted that, in any case, “they [Blackrock] observe EU and Irish procurement legislation/requirements.”

Seven months later, BlackRock announced it will buy 3 percent of the Bank of Ireland – one of the banks which its subsidiary, BlackRock Solutions, “stress-tested” in 2011.

Tom McDonnell, an economist with the Dublin-based think tank Tasc, told this website there is no proof that BlackRock used insider knowledge.

But he said the set-up is “problematic” in terms of public perception.

“They are the biggest asset manager in the world, so it would give them a competitive advantage if they used that insider knowledge. This is not to say they have done it, but it creates a perception and the possibility or temptation to do it,” he noted.

Making heads spin

Greece also gave BlackRock Solutions a similar contract worth €12.3 million.

It included subcontracting to the Big Four audit firms.

According to a New York Times report in 2012, the troika and anything linked to it had become so hated in Greece that BlackRock Solutions used a fake name (“Solar”) and recruited 18 armed security guards to do its work.

In September 2012, Cyprus also hired Deloitte and Pimco, the world’s largest bond investor and an asset management firm of a size to rival BlackRock, to look at bank recapitalisation.

It later hired BlackRock Solutions/Solar to double-check the methodology of Pimco, in a decision which might make McDonnell’s head spin.

The Spanish government was more wary than its Irish and Greek counterparts.

BlackRock Solutions also pitched for a contract to stress test local banks as part of troika requirements for Spain’s €41 billion bank bailout.

But Spanish economy minister Luis de Guindos said in May 2012 that BlackRock Solutions risked conflict of interest with BlackRock’s investment activities.

BlackRock’s business in Spain is estimated to be worth €5.1 billion.

The same club still got the Spanish taxpayers’ money, however.

Spain awarded the €10.3 million contract to Oliver Wyman, another US consultancy, and Roland Berger, a German firm.

It also hired Deloitte (€1.8mn), Ernst&Young (€7.2mn), KPMG (€5mn), and PwC (€5.3mn), to carry out audits.

Portugal, like Spain, hired Oliver Wyman to assess the recapitalisation of the local banking system under its troika programme.

It got €1 million for 44 days of work.

PwC, the US bank Citi, and McKinsey, another US consultancy, did subcontracting.

In September 2013, the ECB followed suit: It hired Oliver Wyman to assess the balance sheets of the 130 largest banks in the eurozone.

It declined to give details about the fee or the tender procedures which led to its choice.

Why do they do it?

The question arises as to why these firms keep on being hired and what motivates them to seek troika-related work.

Neither BlackRock, Oliver Wyman, Pimco or any of the other consultancies and audit firms were available for comment.

But Constantin Gurdgiev, a finance lecturer at Trinity College Dublin, says lack of expertise in central banks is one reason.

He told EUobserver that “during the pre-crisis boom in credit creation, national central banks of countries with rapid credit expansion lost core personnel competencies and skills to staff migration to the private financial services providers.”

He added that the remaining staff “often performed mechanical tasks of collating and repackaging” data submitted by banks, but “lost the key skills to actively investigate banks’ balance sheets or draw up business performance models.”

The troika’s demand for data and for management of crisis reforms were more than central banks could supply.

Hiring big names in the consultancy business also lent governments in bailed-out countries more credibility, especially in financial markets.

The “external validation” of the US firms gave the banking loss estimates a “perceived objectivity” which markets could live with, Gurdgiev said.

Richard Boyd Barrett, a left-wing Irish MP who tabled several parliamentary questions on BlackRock Solutions, is more cynical.

He told this website the major consultancies and auditors are “part of the same golden circle of bankers and government officials that caused the financial crisis in the first place.”

Another source said the consultancies’ main motive is not multi-million euro fees, but “contact” with government people.

The source – a former Irish tax official, who asked to remain anonymous – recalled meetings with PwC representatives who “basically introduced [US internet firm] Facebook into Ireland.”

The source said: “The bureaucracy, in the sense of senior civil servants, happily arranged meetings with PwC clients or even prospective clients … You would discuss with them the Irish tax system. It was all very friendly.”

Big firms like BlackRock claim to have “Chinese walls” which separate their consultancy work from their other activities.

But people who know how the system works do not agree.

“I don’t think it’s possible at any stage to operate Chinese walls. People just talk. It’s not feasible,” the Irish source noted.

“If PwC four or five years ago had a particular query about taxation, it was able to consult the database and say: ‘The person you need to contact within the Irish tax revenue service is so and so and he has specialised knowledge about that area’,” the source added.

“The idea that they don’t have those types of links is completely wrong. That’s how they operate, that’s how they make their living,” the source said.

This story is part of a cross-border investigation on the troika of international lenders. It includes journalists from Belgium, Cyprus, Germany, Greece, Ireland, Portugal, and the UK. It was partly facilitated by the German Heinrich Boell Foundation

http://euobserver.com/economic/122415

%d bloggers like this: