Monthly Archives: November 2013

ΕΠΑΜ, Δ.ΚΑΖΑΚΗΣ στο ZouglaTV, 29 Νοεμβρίου 2013

Ο γ.γ. του ΕΠΑΜ Δημήτρης Καζάκης φιλοξενήθηκε στο στούντιο του ZouglaTV στις 29 Νοεμβρίου 2013. πηγη : ZouglaTV

ΤΑ ΟΝΕΙΡΑ ΜΑΣ ΔΕΝ ΧΩΡΑΝΕ ΣΤΙΣ ΚΑΛΠΕΣ ΣΑΣ

f3211

του Γ.Γκελάκη Μέλους της ΕΛ.Λ.Α.Σ

Σκέψεις για την έννοια της αντιπροσώπευσης , των εκλογών και του κράτους.

Γιατί υπάρχει η ανάγκη:

– να σκέφτονται άλλοι για μένα?

-να καθορίζουν άλλοι την ζωή μου?

-να υπηρετούν και να προασπίζουν άλλοι τα προσωπικά μου συμφέροντα?

-να χαράζουν άλλοι τις προσωπικές μου φιλοδοξίες?

-να ορίζουν άλλοι τα δικαιώματα μου?

-να διαμορφώνουν άλλοι την παιδεία και την εκπαίδευση μου?

-να διαφυλάττουν άλλοι τα εργατικά μου δικαιώματα?

-να προστατεύουν άλλοι την υγεία μου?

-να κρίνουν άλλοι την απονομή της δικαιοσύνης?

-να οριοθετούν άλλοι την ελευθερία μου?

– τελικά να πρέπει να εμπιστεύομαι όλους αυτούς τους άλλους κι όχι εμένα?

Οι αρχαίοι δεν γνωρίζουν την υποκριτική και απατηλή έννοια της αντιπροσωπείας του λαού, όπως δεν την γνωρίζουν και οι μεγάλοι φιλόσοφοι συμπεριλαμβανομένου και του Ρουσσώ. Για τους αρχαίους, το ζήτημα δεν έμπαινε καν, ο δε λόγος είναι εμφανής. Από την στιγμή κατά την οποία, αμετάκλητα και για ορισμένο χρονικό διάστημα (π.χ. πέντε χρόνια), αναθέτει κανείς την εξουσία σε ορισμένους ανθρώπους, έχει μόνος του αλλοτριωθεί πολιτικά. Ο Ρουσσώ έγραφε για τους Άγγλους (γιατί τότε η Αγγλία μόνο , είχε κοινοβούλιο): Οι Άγγλοι νομίζουν ότι είναι ελεύθεροι μία μέρα στα πέντε χρόνια. Στο σημείο αυτό ο Ρουσσώ είναι, βέβαια, ενδοτικός, διότι, φυσικά, ούτε μια μέρα στα πέντε χρόνια δεν είναι ελεύθεροι: αυτό που σκέφτεται κανείς, οι επιλογές που κάνει αυτή τη μέρα έχουν ήδη καθοριστεί (και πολύ περισσότερο στη σημερινή εποχή) από τα προηγούμενα πέντε χρόνια: από τον εκλογικό νόμο, από τα υπάρχοντα κόμματα, τους υποψηφίους κλπ.

Υπάρχει, στο σημείο αυτό, μια βασική πολιτική αλλοτρίωση, που οι αρχαίοι δεν είχαν καν αντιμετωπίσει ως πολιτική δυνατότητα, δεδομένου ότι θεωρούσαν πως κανείς δεν μπορεί να αντιπροσωπεύσει τον πολίτη στην Εκκλησία  του Δήμου. Μ’ άλλα λόγια, δεν υπήρχε αυτή η θεολογική ιδέα σύμφωνα με την οποία η κυρίαρχη υπόσταση του λαού, μετά από μια μυστηριώδη χημική διαδικασία, συμπυκνώνεται μια Κυριακή και, μέσω επιφοιτήσεως, βρίσκει σκήνωμα σε 300 ανθρώπους, οι οποίοι την διατηρούν και την μεταφέρουν ενσαρκώνοντάς την για πέντε χρόνια μέχρι, να ξαναδιαλυθεί  μέσα στον λαό που την ξανασυμπυκνώνει και την μεταφέρει στους 300 κ.ο.κ.

Για τους αρχαίους, η αρχή και η ιδέα της δημοκρατίας δεν είναι καθόλου αυτό που νομίζουμε εμείς σήμερα, δηλαδή οι εκλογές.

Είναι η ψήφος, βεβαίως, (ψήφιζαν, ναι ή όχι, για τα διάφορα θέματα). Δεν θεωρούσαν όμως ότι οι άρχοντες εκλέγονται. εκτός από ορισμένες εξαιρέσεις,  οι άρχοντες αναδεικνύονται με κλήρο. Από τον Ηρόδοτο μέχρι και τον Αριστοτέλη, θεωρούσαν (και εφιστώ την προσοχή στο σημείο αυτό) ότι οι εκλογές είναι θεσμός αριστοκρατικός. Κι αν το καλοσκεφτεί κανείς, το πράγμα είναι προφανές. Εκλέγει κανείς αυτούς που θεωρείάριστους, ενώ, ταυτόχρονα, κάθε υποψήφιος προσπαθεί να πείσει τους εκλογείς ότι είναι άριστος. Βέβαια η λέξη άριστος έχει διπλή σημασία (την σημασία της καταγωγής και της εγγενούς αξίας του ατόμου). Αλλά για τους αρχαίους, η εκλογή είναι, κατά κύριο λόγο, αρχή αριστοκρατική.

Στο σημείο αυτό υπεισέρχεται και ένα άλλο κεφαλαιώδες θέμα, το θέμα της αρμοδιότητας. Για την αρχαία ελληνική αντίληψη, δεν υπάρχουν αρμόδιοι στον πολιτικό τομέα· η γνώμη όλων βαραίνει το ίδιο. Δεν υπάρχει επιστήμη ή τέχνη -με την αρχαία ελληνική έννοια του όρου- των πολιτικών πραγμάτων, η γνώση της οποίας να επιτρέπει στους κατόχους της να θεωρούνται καλύτεροι ως κυβερνήτες. Στα πεδία όπου αναμφισβήτητα απαιτείται τέχνη ή ειδικές γνώσεις, οι Αθηναίοι διεξάγουν εκλογές. Εκλέγουν, π.χ., κάθε χρόνο δέκα στρατηγούς σε στρατιωτικά αξιώματα. Σ’ αυτό το πεδίο μπαίνει πράγματι ζήτημα επιλογής του αρίστου, ο οποίος και διακρίνεται απ’ ότι έχει ήδη κάνει, απ’ όλη του την συμπεριφορά κλπ. Δεδομένης βέβαια της σημασίας που είχε τότε ο πόλεμος, οι στρατηγοί παίζουν, κατά κάποιο τρόπο, πολιτικό ρόλο.

Σημασία, όμως, έχει η αρχαία ελληνική αντίληψη, σύμφωνα με την οποία, ζήτημα αναδείξεως με εκλογή μπαίνει μόνο όπου υπάρχει τεχνική αρμοδιότητα, οπότε και έχει νόημα να διαλέξει κανείς τον καλύτερο τεχνίτη.

Εμφανίζεται, επομένως, το ερώτημα: Ποιος είναι ο αρμόδιος να διαλέξει τον καλύτερο τεχνίτη; Είναι καταπληκτικό ότι, τόσο για την κοινή γνώμη των πολιτών, όσο και για τον πιο αντιδραστικό και κατ’ εξοχήν αντιδημοκρατικό φιλόσοφο, δηλαδή τον Πλάτωνα, η απάντηση σ’ αυτό το ερώτημα, που διαρκώς επανέρχεται είναι η ίδια: Ο αρμόδιος να διαλέξει τον καλύτερο τεχνίτη δεν είναι ένας άλλος τεχνίτης αλλά αυτός που χρησιμοποιεί το προϊόν της εργασίας του. Ο καβαλάρης είναι ο αρμόδιος να εκφέρει γνώμη για τον καλύτερο πεταλωτή ή σαμαρτζή και όχι ένας άλλος πεταλωτής. Συνεπώς, αυτός που ενδείκνυται να διαλέξει τον καλύτερο πολιτικό, είναι αυτός που χρησιμοποιεί τις πολιτικές του ικανότητες, δηλαδή ο λαός. Κρίνοντας από το αποτέλεσμα, δηλαδή τις επιλογές που κάνανε οι Αθηναίο, καταλαβαίνει κανείς ότι κάποιο δίκιο υπάρχει στην ιδέα αυτή. Διάλεξαν ανθρώπους σαν τον Θεμιστοκλή  και τον Περικλή, βράβευσαν τραγωδίες σαν την Αντιγόνη κλπ.

Καθηγητές πανεπιστημίου, ελληνιστές μεταφράζουν : Η Πολιτεία των Αθηνών, λάθος στοιχειώδες, για το οποίο θα έπρεπε να απορρίπτεται πρωτοετής φοιτητής και το οποίο οφείλεται, φυσικά, σε προβολή σχημάτων της εποχής των μεταφραστών. Για τους αρχαίους Έλληνες δεν υπάρχει Πολιτεία των Αθηνών. Αθήναι είναι γεωγραφική έκφραση. Η πόλη είναι οι Αθηναίοι Άνδρες γάρ πόλις. Ο Θουκυδίδης δεν μιλάει ποτέ για Αθήνα ή και για οποιαδήποτε άλλη πόλη. Όταν πρόκειται για την πόλη λέει: οι Αθηναίοι, οι Κορίνθιοι, οι Μυτιληναίοι. Λέει: Αθήνα, Κόρινθος κλπ. όταν πρόκειται για τον τόπο. Η πόλις δεν είναι γεωγραφικός προσδιορισμός. Πριν από τη ναυμαχία της Σαλαμίνος, απελπισμένος ο Θεμιστοκλής γιατί οι υπόλοιποι Έλληνες δεν δέχονται τα επιχειρήματά του να δοθεί η μάχη στο μέρος αυτό απειλεί λέγοντας: εμείς (που έχουμε τα περισσότερα καράβια) θα φύγουμε και θα φτιάξουμε μια άλλη πόλη αλλού, στην Ιταλία. Με αυτό εννοεί ότι η Αθήνα θα είναι εκεί πέρα, ότι η Αθήνα είναι εκεί που είναι οι Αθηναίοι και όχι οι Αθηναίοι εκεί που είναι η Αθήνα. Κι όμως, ένας Θεός ξέρει αν οι Αθηναίοι ήταν συνδεδεμένοι με την γη τους. Θεωρούσαν τους εαυτούς τους ως τους μόνους αυτόχθονες Έλληνες, θεωρούσαν ότι είχανε φυτρώσει μέσα από τη γη. Η εδαφική αντίληψη της πολιτικής κοινότητας είναι σύγχρονη αντίληψη. Αρχίζει στους ρωμαϊκούς χρόνους και κορυφώνεται με την φεουδαρχία.

 

 

«Έχουμε συνηθίσει να σκεφτόμαστε ότι διάφορες ιδέες κι επιδιώξεις όπως η ελευθερία, η ισότητα, η δικαιοσύνη η αλήθεια κτλ. είναι αυτονόητες. Έχουμε συνηθίσει μάλιστα να θεωρούμε ότι ο άνθρωπος παντού και πάντα προβληματιζόταν γύρω από αυτές και προσπαθούσε να δώσει απαντήσεις, όμως δεν είναι καθόλου έτσι. Οι άνθρωποι συνήθως δέχονταν ως απολύτως αδιαμφισβήτητα όλα όσα τους επέβαλε ως κριτήρια, αξίες, τρόπο ζωής η παράδοση της κοινωνίας τους. Κατά συνέπεια ,δεν μπορούμε να πούμε πως αυτό το καθεστώς επεβλήθη στον ελληνικό λαό ερήμην του, μήπως δεν ήξερε τι έκανε; ο κάθε λαός είναι υπεύθυνος για την ιστορία του.»


Κ.ΚΑΣΤΟΡΙΑΔΗΣ

                       

Πολιτική απάθεια, ιδιωτικοποίηση , ανευθυνότητα , κυνισμός , αδιαφορία για τα κοινά και τα πολιτικά , αδιαφορία στην ιδιωτική και στην κοινή ζωή , συμπεριφορά αποχαύνωσης μέσα στον καταναλωτικό και τηλεοπτικό αυνανισμό είναι τα κύρια χαρακτηριστικά της σημερινής κοινωνίας. Η κατάσταση αυτή δεν είναι απλώς το αποτέλεσμα των συνομωσιών και των χειρισμών  των κυρίαρχων στρωμάτων. Εάν αυτά τα κυρίαρχα στρώματα κάνουν αυτά που κάνουν είναι ακριβώς γιατί οι λαοί μένουν απαθείς ή σηκώνουν τους ώμους τους λέγοντας «τους ξέρουμε , είναι όλοι παλιάνθρωποι». Η δουλειά των κυρίαρχων είναι να κυριαρχούν. Εάν πρέπει να κατηγορήσουμε κάποιον , πρέπει να κατηγορήσουμε τους κυριαρχημένους που αφήνουν τον εαυτό τους να κυριαρχείται. Δεν μπορούμε να λέμε ότι ο λαός είναι παντοδύναμος αλλά ο οποιοδήποτε δημαγωγός τον τραβάει και τον σέρνει  από  την μύτη.

Όταν κοιτάμε τα ίδια πράγματα , ξημερώνει και δεν βραδιάζει . Βραδιάζει μόνο για εκείνους που έχουν βραδιάσει . Αλλά για όσους είναι ζωντανοί ήλιος νέος εφ’ ημέρι εστίν.

Γ.Γκελάκης

Debt Management – Διαχείριση χρέους (Ελληνικοί υπότιτλοι, Greek subs)

without Greek subtitles

Participating:

Maria Delivani N., economist, former dean of the University of Macedonia.
Craig Wherlock, since 2008 “Journalist of the crisis.”
Didac S. – Costa, sociologist.
Albert Broomhead, economist and analyst.
Dimitris Kazakis, economist, author, columnist.
General co Kastrinakis P. Alexander.
In Charis.

____________

Συμμετέχουν:

Μαρία Δεληβάνη Ν., οικονομολόγος, πρώην πρύτανης του Πανεπιστημίου Μακεδονίας.
Craig Wherlock, από το 2008 «δημοσιογράφος της κρίσης».
Didac S.- Costa, κοινωνιολόγος.
Albert Broomhead, οικονομολόγος, αναλυτής.
Δημήτρης Καζάκης, οικονομολόγος, συγγραφέας, αρθρογράφος.
Γενική επιμέλεια Αλέξανδρος Καστρινάκης Π..
Στη Χαρούλα.

Ο Γιώργος Κατρούγκαλος ( Συνταγματολόγος ) στη Zougla Tv

 

1153824

80.000 λιγότεροι οι Έλληνες σε δυο χρόνια μνημονίων…

Οι θάνατοι στη χώρα μας πολλαπλασιάστηκαν, οι γεννήσεις καταβαραθρώθηκαν ενώ η μετανάστευση αυξάνεται ραγδαία.

(1)_1_~1Η κυβέρνηση ζητωκραυγάζει για το επικαλούμενο πρωτογενές πλεόνασμα. Ο φερόμενος ως Έλλην πρωθυπουργός αμέσως μόλις κατατέθηκε το σχέδιο του προϋπολογισμού, έτρεξε σαν τον γνωστό Χαρούλη από την παλιά διαφήμιση της Νουνού να πει τα καλά νέα στην Frau Μέρκελ. Και η Frau γεμάτη από εκείνο το είδος της ικανοποίησης που πάντα διακρίνει τους φιλόζωους όταν τα κατοικίδιό τους εκτελεί με θαυμαστή ακρίβεια τις εντολές που του δίνουν, αναφώνησε: «Πολλοί δεν το πίστευαν, αλλά η Ελλάδα έχει πρωτογενές πλεόνασμα!»

Μεγάλη επιτυχία. Πρωτοφανής. Έχουμε πρωτογενές πλεόνασμα. Οι επαινετικές δηλώσεις της Frau και του ανάπηρου Σόιμπλε μπορούν να συγκριθούν μόνο με την ικανοποίηση που έδειχνε ο Χίτλερ όταν τα σκυλιά του εκτελούσαν άριστα τις επιθυμίες του. Βλέπετε το γερμανικό κατεστημένο, ανεξαρτήτως πολιτικού χρώματος, διακρίνεται ιδιαίτερα για τα φιλόζωα αισθήματά του, ελλείψει ανθρωπισμού. Είναι επίκτητη ιδιότητα που κατοχυρώθηκε στον μεσοπόλεμο και γέννησε τον ναζισμό ως τον ακρογωνιαίο λίθο της πολιτικής και κοινωνικής κουλτούρας του, την οποία διατηρεί ακέραια μέχρι τις μέρες μας.

Απόλυτη μείωση πληθυσμού

Αυτός είναι ο λόγος κιόλας που πέρασε απαρατήρητη η είδηση ότι μέσα στο 2012 η Ελλάδα για δεύτερη χρονιά υπέστη απόλυτη μείωση του πληθυσμού της κατά 60,5 χιλιάδες. Το 2011 είχε υποστεί απόλυτη μείωση πληθυσμού κατά 19 χιλιάδες. Να σημειώσουμε ότι στην Ελλάδα η απόλυτη μείωση του πληθυσμού συμβαίνει για πρώτη φορά δυο συνεχόμενες χρονιές και με κλιμάκωση από την εποχή του πολέμου.

Για να δούμε σε τι οφείλεται. Το 2011 υπήρξαν 4,0 χιλιάδες θάνατοι περισσότεροι από τις γεννήσεις της ίδιας χρονιάς. Αυτό οφειλόταν στην καθίζηση των γεννήσεων την ίδια χρονιά σε σχέση με την προηγούμενη. Από 115,5 χιλιάδες γεννήσεις ζώντων το 2010, το 2011 έπεσαν στις 106,8 χιλιάδες. Ταυτόχρονα από 106 χιλιάδες θανάτους μέσα στο 2010, το 2011 είχαμε 110,7 χιλιάδες. Μια αύξηση δηλαδή κατά 4,7 χιλιάδες. Θα πρέπει να ξέρουμε ότι οι θάνατοι την προηγούμενη δεκαετία κυμάνθηκαν στην Ελλάδα εκεί γύρω στις 106 χιλιάδες. Επομένως η αύξησή τους κατά 4,7 χιλιάδες ούτε τυχαία, ούτε από φυσικά αίτια ήταν.

Πολύ περισσότερο όταν το 2012 ακολούθησε μεγαλύτερη επιδείνωση. Οι γεννήσεις ζώντων την ίδια χρονιά ανήλθαν μόλις στις 100,4 χιλιάδες. Νέα μεγάλη πτώση που σημαίνει σοβαρή κλιμάκωση της κρίσης γεννήσεων. Την ίδια χρονιά οι θάνατοι αυξήθηκαν στις 116,7 χιλιάδες. Κι έτσι για το 2012 είχαμε 16,3 χιλιάδες θανάτους πάνω από τις γεννήσεις της ίδιας χρονιάς. Σχεδόν 3,5 φορές περισσότερους από το 2011. Τυχαίο; Δεν νομίζω.

Είχαμε δηλαδή πάνω από 10 χιλιάδες θανάτους περισσότερους από το 2010. Από πού προήλθαν αυτοί οι θάνατοι; Πάνω από 3 χιλιάδες ήταν από «αδιευκρίνιστα αίτια», όπως συνηθίζουν να καταγράφονται οι αυτοκτονίες, ενώ οι υπόλοιποι από ποικίλους λόγους, κατά κύριο λόγο από καρδιαγγειακά νοσήματα, που υποδηλώνουν κοινωνικοοικονομικές αιτίες. Όπως και να έχει η αύξηση αυτή των θανάτων για δυο συνεχείς χρονιές δεν μπορεί να θεωρείται γεγονός άσχετο με τις πολιτικές που εφαρμόζονται από το 2010 και μετά. Συνεπώς τα δυο πρώτα χρόνια της επιβολής των πολιτικών του κρεματορίου στοίχισε στο ελληνικό λαό πάνω από 10 χιλιάδες θύματα. Και να είστε σίγουροι ότι το 2013 θα είναι ακόμη χειρότερο.

Όμως δεν είναι μόνο αυτά τα θύματα. Εκτός από την εν ψυχρώ δολοφονία μιας ολόκληρης γενιάς που δεν πρόκειται ποτέ να γεννηθεί για να αναπληρώσει έστω τους θανάτους, έχουμε επίσης και την μετανάστευση. Το 2011 και το 2012 ήταν οι πρώτες χρονιές από την δεκαετία του ’60 και του ’70 που για πρώτη φορά το ισοζύγιο της μετανάστευσης υπήρξε αρνητικό για τους Έλληνες. Το 2011 η καθαρή μετανάστευση ήταν 15 χιλιάδες. Αυτό δεν σημαίνει ότι μόνο τόσοι Έλληνες – κυρίως νέοι – μετανάστευσαν από την Ελλάδα στο εξωτερικό.

Η συνολική μετανάστευση από την Ελλάδα την ίδια χρονιά ήταν σχεδόν 126 χιλιάδες σύμφωνα με την eurostat, από 120 χιλιάδες το 2010. Όμως το 2011 για πρώτη φορά αυτοί που έφευγαν από την Ελλάδα ως μετανάστες υπερτερούσαν από αυτούς που εισέρχονταν στη χώρα κατά 15 χιλιάδες.

Το 2012 η καθαρή μετανάστευση ήταν επίσης αρνητική για την Ελλάδα κατά 44,2 χιλιάδες. Αυτό σημαίνει ότι αυτοί που έφυγαν μετανάστες από την Ελλάδα το 2012 υπερβαίνουν αυτούς που εισήλθαν στη χώρα κατά το νούμερο αυτό. Το αποτέλεσμα; Περί τις 60,5 χιλιάδες απόλυτη μείωση του πληθυσμού το 2012, μετά από 19 χιλιάδες απόλυτη μείωση του πληθυσμού κατά το 2011. Ποιοι θα λογοδοτήσουν γι’ αυτές τις σχεδόν 80 χιλιάδες απόλυτης μείωσης του πληθυσμού; Ποιοι θα λογοδοτήσουν γι’ αυτή την κλιμακούμενη γενοκτονία του ελληνικού πληθυσμού; Η ντόπια κυβέρνηση των εντολοδόχων της Frau Μέρκελ και των άλλων νεοναζί των Βρυξελλών; Η ίδια η Frau, ή όλοι μαζί;

Περιττό να πούμε ότι το 2013 θα είναι ακόμη χειρότερο. Από κάθε άποψη. Κι από γεννήσεις ζώντων, θανάτων και μετανάστευσης. Κι αυτό δεν πρόκειται να σταματήσει όσο θα εφαρμόζεται η πολιτική που κυνηγάει πρωτογενές πλεόνασμα σε τέτοιες συνθήκες γενικευμένης κατάρρευσης της οικονομίας.

Όπου τρόικα και δημογραφική κρίση

Για να δώσουμε μια εικόνα της δημογραφικής κρίσης που θα συνεχίζουμε να βιώνουμε με κλιμάκωση, αρκεί νομίζω να δούμε ποιες είναι εκείνες οι χώρες που συνεχίζουν άλλες ανελλιπώς κι άλλες με μικρά διαλείμματα να αντιμετωπίζουν απόλυτη μείωση του πληθυσμού τους. Μέσα στο 2012 οι χώρες αυτές ήταν η Βουλγαρία που συνεχίζει ύστερα από δυο δεκαετίες μετά το «δόγμα του σοκ» που εφάρμοσε το ΔΝΤ και η ΕΕ σ’ αυτήν την χώρα να βιώνει απόλυτη μείωση του πληθυσμού της, που οφείλεται κατά κύριο λόγο σ’ ένα όλο και μεγαλύτερο έλλειμμα γεννήσεων ζώντων σε σχέση με τους θανάτους. Η Βουλγαρία δεν είναι χώρα για να κάνει οικογένεια και παιδιά ο πληθυσμός της με αποτέλεσμα να πεθαίνει αργά, αλλά σταθερά.

Άλλη χώρα είναι η Ισπανία που μέσα στο 2012, για δεύτερη χρονιά μετά το 2010, γνώρισε ο πληθυσμός της την χαρά της μαζικής μετανάστευσης σε μεγέθη που συγκρίνονται μόνο με τις πρώτες δεκαετίες του 20ου αιώνα. Το 2011 αυτοί που έφυγαν μετανάστες από την Ισπανία στο εξωτερικό ήταν κατά 42,2 χιλιάδες περισσότεροι από αυτούς που ήρθαν στην χώρα. Ο πληθυσμός όμως αυξήθηκε γιατί οι γεννήσεις ζώντων υπερτερούσαν έναντι των θανάτων κατά 85,6 χιλιάδες. Το 2012 οι μετανάστες που έφυγαν από την Ισπανία ήταν κατά 162,4 χιλιάδες περισσότεροι απ’ όσους ήρθαν. Κι ενώ οι γεννήσεις συνέχισαν να υπερβαίνουν τους θανάτους κατά 48,5 χιλιάδες, ο πληθυσμός της χώρας υπέστη απόλυτη μείωση κατά 113,9 χιλιάδες άτομα. Κατά τα άλλα, μια χαρά πηγαίνει η Ισπανία.

Άλλη χώρα που γνωρίζει απόλυτη μείωση του πληθυσμού της μέσα στο 2012, χάρις στην μεταχείριση που της επιφυλάσσουν τα διεθνή επιτελεία των αγορών, είναι η Κροατία, η Λετονία, η Λιθουανία, η Ουγγαρία, η Πολωνία, η Πορτογαλία, που ακολουθεί κατά πόδας την Ελλάδα, η Ρουμανία και η Σερβία. Όλες τους χαρακτηριστικές περιπτώσεις της επέμβασης του ΔΝΤ και της ΕΕ. Όλες τους τυπικά παραδείγματα «επιτυχίας» των συνταγών καταστροφής και ολοκληρωτισμού της αγοράς που εφαρμόστηκαν κατά κόρο και συνεχίζουν να εφαρμόζονται εναντίον του πληθυσμού.

Δομική πλέον η ανεργία

Το γεγονός ότι η Ελλάδα οδηγείται με σύστημα και επί σκοπού στον μαρασμό και στην γενοκτονία του πληθυσμού της φαίνεται και από τον τρόπο που έχει παγιωθεί ο τεράστιος αριθμός ανέργων στη χώρα μας. Κι ενώ με την παρουσίαση του προϋπολογισμού, η κυβέρνηση των δοσίλογων εκτιμά ότι, οριακά έστω, θα μειωθεί η ανεργία από το 25,5% το 2013 στο 24,5% το 2014, η αλήθεια είναι πολύ πιο τραγική. Μόλις την περασμένη Πέμπτη (21/11) στο ευρωκοινοβούλιο ο αρμόδιος επίτροπος Λάζλο Άντορ, προειδοποίησε ότι η ανεργία στην ευρωζώνη γίνεται δομική και οι αποκλίσεις ανάμεσα στον ευρωπαϊκό πυρήνα και τα κράτη της περιφέρειας μεγεθύνονται.

Τι σημαίνει ότι η ανεργία γίνεται δομική; Σημαίνει ότι γίνεται μόνιμη γιατί δεν υπάρχει η πρέπουσα προσφορά εργασίας. Ενώ τα επόμενα χρόνια θα συνεχιστεί η σφαγή θέσεων εργασίας και εργαζομένων που έχει εκτοξεύσει την ανεργία στην ευρωζώνη πρώτα και στην ΕΕ στο υψηλότερο ύψος μετά τον πόλεμο. Επομένως μεγάλες μάζες εργαζομένων θα αντιμετωπίσουν την μακροχρόνια ανεργία, αλλά και την πιθανότητα να μην μπορούν ξανά να βρουν δουλειά.

Παρουσιάζοντας μαζί με τον επίτροπο Όλι Ρεν την Ετήσια Επισκόπηση της Ανάπτυξης της Κομισιόν, ο επίτροπος Άντορ τόνισε επίσης ότι διευρύνεται η ανισορροπία μεταξύ προσφοράς και ζήτησης ικανοτήτων. Ακόμη παρατήρησε ότι η εγκατάλειψη σπουδών αυξάνεται ποσοστιαία, κάτι το οποίο χαρακτήρισε ανησυχητικό.

Κι ενώ η Γαλλική οικονομία σημειώνει καθίζηση για το γ΄ τρίμηνο του 2013, με τη Γερμανία να σημειώνει θετικό πρόσημο μόλις και μετά βίας στο 0,3%, η ευρωζώνη εκτιμάται επίσημα ότι στην καλύτερη περίπτωση το ΑΕΠ της θα σημειώσει μείωση κατά 0,4% έως το τέλος του έτους με την ΕΕ να μένει στάσιμη. Το 2014 η Ευρωπαϊκή Επιτροπή εκτιμά ότι η άνοδος του ΑΕΠ της ευρωζώνης θα φτάσει στο 1,1% και 1,4% στην ΕΕ. Η πρόβλεψη αυτή θα αποδειχτεί για μια ακόμη μια φορά έωλη, καθώς δεν υπάρχουν οι προϋποθέσεις ακόμη και για μια τέτοια ασθενική άνοδο.

Βεβαίως, αυτό δεν εμποδίζει τους εγχώριους μελανοχίτωνες της νέας κατοχής να δηλώνουν ότι το 2013 η ύφεση, σύμφωνα με τα λόγια τους, θα περιοριστεί στο -4,0%, ενώ το 2014 προβλέπουν να εκτοξευθεί στο +0,6%. Πρέπει να ανήκεις σε κάποια από τις κατηγορίες των ηλιθίων κατά Κάρλο Τσιπόλα, για να πιστέψεις ότι μπορεί να συμβεί αυτό. Σε συνθήκες μάλιστα δραστικής αφαίμαξης πόρων υπέρ των δανειστών είτε άμεσα μέσω της εξυπηρέτησης του χρέους που το 2014 θα απορροφήσει γύρω στα 37 δις ευρώ μόνο για τοκοχρεολύσια, είτε έμμεσα μέσω των πολιτικών διάλυσης και εκποίησης που έχει επιβληθεί στην Ελλάδα σε δημόσιο και ιδιωτικό τομέα.

Το δράμα της εκπαίδευσης

Ο δραματικός χαρακτήρας της κατάστασης αποτυπώνεται και σε μια πρόσφατη μελέτη της Τραπέζης της Ελλάδος. Η μελέτη περιλαμβάνεται στο 38ο τεύχος (Νοέμβριος 2013) του Οικονομικού Δελτίου της Τράπεζας της Ελλάδος, συντάχθηκε από τους Ν. Κανελλόπουλο, Θ. Μητράκο, Π. Τσακλόγλου και Ιω. Χολέζα και έχει τίτλο «Οι επιπτώσεις της τρέχουσας κρίσης στις ιδιωτικές αποδόσεις της εκπαίδευσης στην Ελλάδα». Στόχος της μελέτης είναι να εκτιμηθούν οι επιπτώσεις της κρίσης στις ιδιωτικές αποδόσεις της εκπαίδευσης στην Ελλάδα, λαμβάνοντας υπόψη τον αυξημένο κίνδυνο της ανεργίας. Εκτιμήθηκαν οι ιδιωτικές αποδόσεις της εκπαίδευσης για επιμέρους ομάδες αποφοίτων της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης. Προκύπτει ότι:

• Η οικονομική κρίση είχε ως αποτέλεσμα την αύξηση της πιθανότητας ανεργίας για όλους χωρίς καμιά εξαίρεση.

• Ωστόσο, αυτοί που πλήττονται περισσότερο από την ανεργία είναι οι απόφοιτοι των χαμηλότερων εκπαιδευτικών βαθμίδων, οι άνδρες και οι μεγαλύτεροι σε ηλικία απόφοιτοι. Δηλαδή ο κύριος όγκος της εξειδικευμένης απασχόλησης.

• Η αύξηση της ανεργίας συνοδεύθηκε από μείωση των αποδοχών των μισθωτών, με σημαντικές ωστόσο διαφοροποιήσεις για τις επιμέρους εκπαιδευτικές ομάδες.

• Οι αποδοχές μειώθηκαν περισσότερο για τους άνδρες αποφοίτους ΑΕΙ και ΤΕΙ και ιδιαίτερα τους νέους αποφοίτους, καθώς και για τους κατόχους μεταπτυχιακών τίτλων ανεξαρτήτως φύλου. Το αποτέλεσμα ήταν, εκτός όλων των άλλων, να εκτιναχθεί η ανεργία των σχετικά υψηλά αμειβόμενων με πολλά χρόνια προϋπηρεσία, ή εργασιακή εμπειρία. Κι έτσι όποιος βρεθεί χωρίς εργασία μετά τα 45 να μην μπορεί να βρει εύκολα άλλη ευκαιρία απασχόλησης, ακόμη και για να συμπληρώσει έστω τα συντάξιμα έτη που του απομένουν.

• Μολαταύτα εκτιμάται ότι, παρά τον αυξημένο κίνδυνο ανεργίας κατά την τρέχουσα οικονομική κρίση, η εκπαίδευση συνεχίζει να παρέχει υψηλές ιδιωτικές αποδόσεις.

• Εξαίρεση από το πρότυπο της ηλικίας αποτελούν οι κάτοχοι μεταπτυχιακών τίτλων ανεξαρτήτως φύλου και οι γυναίκες απόφοιτες ΤΕΙ, ενώ υπάρχουν πολλές διαφοροποιήσεις μεταξύ των αποφοίτων διαφορετικών σχολών.

• Ανεξαρτήτως φύλου, η μεγαλύτερη μείωση αποδοχών καταγράφεται μεταξύ των κατόχων μεταπτυχιακών τίτλων.

• Επιπλέον, οι αποδοχές μειώθηκαν περισσότερο για τους άνδρες αποφοίτους ΑΕΙ και ΤΕΙ.

• Αναφορικά με τα έτη από την αποφοίτηση, στην περίπτωση των ανδρών μειώθηκαν κατά κανόνα περισσότερο οι αποδοχές των νέων αποφοίτων, ενώ στις γυναίκες η εικόνα είναι αντίθετη, δηλαδή δεν επαληθεύεται το πρότυπο της μεγαλύτερης μείωσης των αποδοχών για τους νέους αποφοίτους.

• Οι ιδιωτικές αποδόσεις της εκπαίδευσης αυξάνονται όσο αυξάνεται η βαθμίδα εκπαίδευσης και είναι υψηλότερες για τις γυναίκες.

• Η κρίση, έως τα μέσα του 2012 που εξετάζει η μελέτη, φαίνεται να έχει μικτά αποτελέσματα, με την έννοια ότι σε κάποιες περιπτώσεις οι αποδόσεις της εκπαίδευσης αυξάνονται, ενώ σε κάποιες άλλες μειώνονται.

Σύμφωνα με μελέτη αυτή, έως τα μέσα του 2012, τα οικονομικά, η φυσική αγωγή, η ιατρική, οι φυσικές επιστήμες, το πολυτεχνείο, όσοι έχουν μεταπτυχιακό, ή διδακτορικό δέχθηκαν το μικρότερο πλήγμα από την ανεργία. Στον αντίποδα μεγάλο το πλήγμα σε παιδαγωγικά, αρκετά ΤΕΙ και σε σχολές πληροφορικής. Βέβαια δεν είναι αυτή η εικόνα για την ανεργία το 2013, η οποία έχει κυριολεκτικά συντρίψει και του πτυχιούχους των σχολών που υποτίθεται ότι είχαν κάπως καλύτερες προοπτικές.

Ωστόσο, το ερώτημα που τίθεται είναι ένα: πώς είναι δυνατόν να μιλά κανείς για ανάκαμψη, έστω και σε επίπεδο ΑΕΠ, όταν η ανεργία δεν οδηγεί απλά στην μαζικότερη μετανάστευση Ελλήνων και κυρίως νέων, από την εποχή των πρώτων μεταπολεμικών δεκαετιών μετά τον πόλεμο, αλλά συνθλίβει κυρίως τον κύριο όγκο της εξειδικευμένης εργασίας στην χώρα; Πώς είναι δυνατόν να σταθεί στα πόδια της μια οικονομία όταν απαξιώνει τον κύριο όγκο της εξειδικευμένης εργατικής δύναμης;

Κι όταν μάλιστα σαν απάντηση σ’ όλα αυτά η κυβέρνηση των εντολοδόχων της Frau και των δανειστών προχωρεί στη διάλυση της εκπαίδευσης από την μέση έως την ανώτατη; Τι σηματοδοτεί π.χ. η απόλυση του 40% των εργαζομένων κυρίως στα δυο πιο επιφανή και ιστορικά πανεπιστημιακά ιδρύματα της χώρας, αφενός του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών και αφετέρου του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου, αν όχι διάλυση και ολοκληρωτική υποβάθμιση των δυο βασικών εθνικών πυλώνων της δημόσιας ανώτατης εκπαίδευσης στην Ελλάδα;

Η χώρα έχει κριθεί από την Frau και τους ομογάλακτούς της ότι δεν είναι βιώσιμη κι επομένως δεν μπορεί να παρέχει αξιοπρεπή εκπαίδευση και σπουδές στα παιδιά της, ούτε ιατροφαρμακευτική περίθαλψη αντάξια των πιο ζωτικών αναγκών του πληθυσμού. Και τι σημασία έχει για τους επιγόνους των χιτλερικών η διόγκωση της μετανάστευσης, αλλά και η γενοκτονία του ελληνικού λαού;

Το μάτι των δανειστών και της Frau είναι καρφωμένο στην δημόσια και ιδιωτική περιουσία των ελλήνων πολιτών. Αυτό που τους ενδιαφέρει είναι πότε θα ξεκινήσουν οι μαζικοί πλειστηριασμοί εναντίον της ιδιωτικής ιδιοκτησίας, μιας και την δημόσια ιδιοκτησία την έχει βάλει ήδη στο χέρι. Και για την βάλει στο χέρι θα συνεχίσει να βυθίζει στα ιδιωτικά χρέη κυρίως προς την εφορία όλους τους έλληνες.

Μέχρι τουλάχιστον να συνειδητοποιήσει ο μέσος Έλληνας ότι εδώ διακυβεύεται η ίδια η ζωή του και κυρίως η ζωή των παιδιών του, αλλά και των παιδιών των παιδιών του, που δεν πρόκειται να χαρεί ποτέ, γιατί δεν θα έχουν απλά την τύχη του ραγιά. Προορίζονται να αφανιστούν μαζικά από την κλιμακούμενη γενοκτονία ενός ολόκληρου λαού, που έχει κριθεί πλέον άχρηστος από τους δανειστές και την ΕΕ.

Δημοσιεύτηκε στο Χωνί, 24/11/2013
Αναρτήθηκε από ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΑΖΑΚΗΣ στις 8:44 μ.μ.

What will happen with the return to the drachma, our national currency? – Dimitris Kazakis EPAM

_______________________________________________________

Dimitris Kazakis: Economist, analyst, general secretary and founder of EPAM (The United Peoples Front), which was formed from the massive protest movements in Greece from 2010 and onwards. He has been ploughing the country the last two years informing and organizing the Greeks for a democratic struggle for self-organization, national currency,  the cancellation of the debt and a new constitution… He speak about a democratic revolution through a long lasting national political strike for the overthrow of the whole current political system in Greece.

_______________________________________________________

Dimitris_Kazakis

Speech to U.S. college students and faculty members through Skype in April 2011.

by DIMITRIS KAZAKIS

What will happen with the return to the drachma, our national currency?

Obviously, the sky will fall on our heads and crush us. Greece will become Enver Hoxha’s Albania or Kim Il Sung’s North Korea. Just as it was before we became member of euro-zone. If I remember correctly, Greece did not come into existence on the day euro became our currency. We knew how to look after ourselves before the almighty euro came along. We had international relations before the euro, and indeed far better and more profitable, with a wider range of countries. And despite the fact that the national currency, that is to say the drachma, was managed by governments whose main objective was to facilitate inward and outward speculation and increase of the so-called competitiveness through continual devaluations, there were certain consequences not to be sneezed at:

• The country’s external deficit never reached the levels it has attained under the euro. The state of the poor little drachma was a matter of indifference to the countries with which we traded.

• Despite the inflation and the successive devaluations, the country’s external terms of trade were much better than in the decade of the euro. The same is true of the economy’s internal purchasing power.

• Because of the drachma the debt was entirely manageable, and despite the explosion under Mitsotakis’ and Simitis’ governments, it did not lead us to bankruptcy. Neither could we be led to the bankruptcy we face today, for as long as we kept the drachma.

These are the facts. If one wants to ignore them, that is his or her problem. Let us just bear in mind that from the time of the devaluation of the drachma against the dollar by Markezinis buck in 1954, the national currency lost 1000 percent of its value by the time we joined euro. Did that destroy the economy? Did we go bankrupt without realizing it? Did we lose our bank deposits? Did our currency disappear? Did our external economic transactions collapse? Nothing of all that. Why, I wonder.

Did Greece ever go bankrupt on account of its national currency? Never! In 1893 Greece went bankrupt because of overborrowing in gold francs, because of the country’s entry into the Latin Monetary Union, which was advertised at that time as an ideal source of cheap public sector loans. In 1932 Greece went bankrupt again because of the gold drachma and overborrowing in gold sovereigns, because at that time the country was in the currency union of the pound sterling, the gold sovereign.

None of these facts play any role in the discussion, because they have no role in economic studies in this country, given that all the hotshot professors in the economic schools who browse through the mass propaganda media and then proceed to tear their hair out at the prospect of return to the national currency are entirely illiterate when it comes to the subject of economics. The only thing they know is applications of quantitative methods in Business and Finance. Economic studies lost every trace of the classical economics education that was once the cornerstone of economic science. The intellectual repression to which the study programs subject students of economics robs them of any capacity for critical thought, turning them into Aristotelian “automaton” in the service of an economic theology where all that exists is the pursuit of easy money.

The English philosopher Carlyle once described economics as “the dismal science” because it could very easily be employed to justify every inhuman and anti-social practice. Today, even the well known American economist James Galbraith, son of John Kenneth, says very aptly that economics has become a form of menial, and indeed dishonorable, labor. The truth is that it has lost every characteristic of science and should be placed under the supervision of criminologists. Perhaps it would be best for economic theory to be classified together with other forms of economic crime.

I will not go into the strange fact that economists such as Nouriel Roubini, the Nobel Prize winner Paul Krugman, in fact the global economic community as a whole, with the exception of the servants of US and European banks, together with everyone else on European payrolls, reiterate what was once regarded as self-evident in public finances: that in the event of a crisis of over-indebtedness you write off the whole or at least the greater part of the debt, especially if it is public debt, and employ your own national currency in order to get out of the mess. I will not go into it because all this, in fact the entire history of public finance, has been written by “eccentrics” by “nonentities”, who could not hold a candle to today’s Stournarases, Hardouveloses and all the other proponents of “hard currency” on right and left of the political spectrum.

Just for the sake of it, it might be worthwhile referring to what John Maynard Keynes, a favorite source of quotations for ignorant people in university posts, said and did in a similar global crisis of overindebtedness. When, after the first World War, all the warring states were deeply in debt, primarily to the only creditor country that remained, the United States, Keynes surprised the economic and political establishment with two well-timed proposals. He said on the one hand that it was impossible for the debts to be serviced and in order for the peoples in revolt to be able to write them off it would be better to persuade the United States to write off the demands for repayment.

He said on the other hand that the golden rule of fixed exchange rates and privately issued money should be abolished and economies must introduce as rapidly as possible national currencies issued by the states themselves on the basis of their own particular needs. Keynes called for “national self-sufficiency” as the only way out of a world depression like the one European and US economy had back in the ’30s.

We face a similar situation today world wide, more aggravated than ever before and while euro has become the focal point of the devastation produced by the world depression, we are to believe that we must seek only supranational solutions through bureaucratic supranational bobies which all these years have been identified with the most predatory circles of banking and finance capital. We are to believe that the same architects of the worse mess the world economy is facing today, will deliver the solution too. Is like believing that a gangster can deliver law and order. Yes he can. Only at the expense of the innocent.

When Keynes dared to make this proposal for the first time in 1920, he was seen as an “eccentric” and in fact nothing less than stupid. Is it possible for the economy to operate without a stable currency with international backing? International trade will disappear. People’s savings will be lost, and nobody will want to enter into transactions with an inflationary national currency, which will just keep on devaluing and devaluing. This, and much else, like today, was invoked by those who thought Keynes was crazy, eccentric and stupid to make such proposals.

Of course Keynes thought that he could persuade governments, and above all the government of the United States, to make these adjustments themselves, before they were imposed by the people in a revolutionary manner. Just as some think today that they can persuade the EU and the European Central Bank to implement policies different from those it implements and to have a stance different from what it has.

The clue to the story is that the crisis of 1929 brought everything that the opponents of Keynes had portrayed as ostensibly inevitable consequences of his proposals for the writing-off of debt and restoration of the national currency. The peoples did revolt finally and the same people who didn’t want to see the loss of their financial profits introduced fascism and Nazism, leading the world into the holocaust of the Second World War. The same will happen today if we allow the powers that seek the open dictatorship of finance capital to insist on servicing the debt and support the “strong euro”.

In any case, the proposal for return to the national currency has to do with two immediate conditions: non-recognition and writing-off of the debt on the one hand, and on the other restoration of the national currency within a radically different socioeconomic and political frame from that which existed in the era of the old drachma.

What is going to happen? For a start, we are not going to keep it secret. It is not possible, and in any case not necessary, for that to happen. The knowledge, the vigilance and the participation of the people is the basic component of such a drastic change. Also, adoption of the new national currency is not something that can happen over a weekend. Six to eight months preparation is necessary. During this interval of time, in order to keep the circulation of the currency in banknotes as low as possible, the following immediate steps must be taken:

• The Bank of Greece must be nationalized and the country’s monetary gold returned.

• There must be nationalization of the largest private banks, which in any case are at the moment very generously subsidized by the state. There will be a freeze on all servicing of loans and external liabilities. The banks must be left to go bankrupt.

• Disposable liquid assets and gold in the possession of business enterprises and in private hands must be blocked. This will be done through installation of control commissions inside commercial firms comprised of state and workers’ representatives.

• All forms of tax-evading business practices (offshore companies, portfolio investments, etc.) will be abolished and all fixed and current assets in their possession on Greek territory frozen.

• The export of capital will be banned until further notice and a capital levy imposed, to be paid within two months by all large private companies, and in particular multinationals.

• Fraudulent closure of businesses will be prevented through imposition of special prohibitive fines and confiscation of assets.

• There will be a drastic reduction in the volume of wastes that can be introduced into Greece by multinational companies, and imposition of high tariffs on the introduction of luxury goods and products.

• Special programmatic agreements for intra-state collaboration will be concluded covering such imported goods as are necessary for the economy and for domestic consumption (fuels, raw materials, foods, medicines, etc.)

• Advantage must be taken of the potential for production of 9 tons of processed gold annually, following nationalization of the mines, with issuing by the central bank of special gold bonds to attract foreign currency.

• Nationalization of the country’s mineral wealth (nickel, bauxite, lignite, etc.) and its utilization for contracts with foreign countries for its productive exploitation and for immediate stimulation of foreign currency inflows.

• Establishment of interest-free open accounts with exporting companies, which will also be placed under direct state, and workers’, control.

Measures such as these are aimed at protecting currency circulation during the time interval necessary for us to be ready to reintroduce the national currency. From the moment that the national mint replaces the euro as internal currency, it will become possible to implement, immediately, certain policies:

1. Recovery from the currency “black hole” caused by the euro, amounting to approximately 30 billion euros annually.

2. A drastic increase in popular incomes and payments to workers for the purpose of generating a corresponding increase in market turnover and encouraging habits of saving.

3. Guarantees and gradual restoration of citizens’ bank deposits, which today comprise nothing but registrations for accounting purposes not backed by any assets.

4. Writing off of all private debts (of households and small-to-medium businesses) that cannot be paid off and institution of a ceiling on payments for the remainder to the amount of 25% of initial capital

5. Independent funding of self-sufficient development of production (above all, and with a priority on, primary, agricultural, production) on the basis of the most immediate vital needs of the population, the economy and the country’s international relations.

6. Imposition of a regime of regulation of the movement (import-export) of capital and of foreign trade so as to introduce drastic restrictions on the excesses now prevalent in these sectors.

These policies will make it possible to ensure that the issuing of a national currency and additional currency circulation will not cause inflation. Moreover support of the currency through such measures, and also the fact that it is not going to be converted into an object of speculation on the international currency market, will enable the currency to be stable and to reflect the real needs of the Greek economy.

Finally, we should make it clear that in the framework of such policies it will not be necessary to pursue the politics of continual devaluations, nor will the currency be exposed to tremendous pressure to devalue. In any case, the value of a currency that is not a plaything of the international currency market is determined by the dynamic of internal production and the extent of international economic links and relationships, which today are at a tragic level.

This process will secure a smooth transition from the euro to the new national currency, without violent dislocations and in correspondence with the needs of internal transactions. That being achieved, the way is open for a broader plan of productive reconstruction of the economy on the basis of full employment. We will finally have the financial means, and also the macroeconomic tools, to make it a reality.

Αναρτήθηκε από ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΑΖΑΚΗΣ Τετάρτη, 30 Οκτωβρίου 2013 στις 9:59 π.μ.

Έθνος, πατριδα, τάξη…

20110807-1

To σύγχρονο έθνος που γεννήθηκε μέσα από τους αγώνες των λαών εναντίον της τυραννίας τον 18ο και 19ο αιώνα, αποτέλεσε και αποτελεί μέχρι και σήμερα το ιστορικό λίκνο των κοινωνικών τάξεων. Δεν μπορούν να υπάρξουν τάξεις χωρίς τόπο, χωρίς έθνος, χωρίς πατρίδα. Γι’ αυτό και οι μετανάστες δεν έχουν ταξικό προσδιορισμό, είναι ξεριζωμένοι πληθυσμοί που μετακινούνται με τους δουλικούς όρους που επιβάλουν οι αγορές και το κεφάλαιο. Είναι δουλοπάροικοι του κεφαλαίου κι όχι εργάτες.

Οι εργάτες συγκροτούν τάξη μόνο και εφόσον διεκδικούν την πανεθνική ενότητά τους μέσα από τον αγώνα τους για κοινωνικά δικαιώματα και δημοκρατία, διεκδικώντας δηλαδή την πολιτική ηγεμονία στο ήδη συγκροτημένο έθνος τους, το οποίο δεν μπορεί να υπάρξει παρά μόνο αν ασκεί κυριαρχία σ’ έναν συγκεκριμένο τόπο όπου έχει καταγραφεί η ιστορική διαδρομή των αγώνων ενός λαού για το δικαίωμα στην αυτοδιάθεσή του. Διαφορετικά δεν γίνεται.

Να γιατί ο ιμπεριαλισμός, δηλαδή ο αγώνας για την παγκόσμια κυριαρχία, που σηματοδοτεί την εξόρμηση του κεφαλαίου για αποικίες, προσαρτήσεις και επενδυτικές ευκαιρίες παγκόσμια, δεν μπορεί να ανεχθεί το έθνος ως υλική δύναμη. Δηλαδή ως κυρίαρχο έθνος που συγκροτείται και διεκδικεί το δικαίωμα στην αυθυπαρξία του, στην αυτονομία του, στην αυτοδιάθεσή του σ’ έναν συγκεκριμένο τόπο. Κι αυτό γιατί χωρίς συγκροτημένα έθνη δεν υπάρχουν, ούτε μπορούν να υπάρξουν λαοί και τάξεις που μάχονται συγκροτημένα και οργανωμένα την εξουσία του κεφαλαίου σε κάθε τόπο, αλλά και διεθνώς.

Να γιατί για τους εκπροσώπους του παγκόσμιου κεφαλαίου το έθνος δεν είναι τίποτε περισσότερο από μια φαντασίωση, ένα είδος φολκλορικής ανάμνησης του δουλοπάροικου που χωρίς πατρίδα, χωρίς ρίζες, χωρίς δικαιώματα και χωρίς ούτε καν τη δυνατότητα να διεκδικήσει τα πιο αυτονόητα, μετακινείται από τόπο σε τόπο, από χώρα σε χώρα σε αναζήτηση του επιούσιου. Ένα αμάλγαμα σύγχρονων νομάδων που έχουν χάσει τις ρίζες τους στη σύγχρονη ιστορία και αναζητούν την ταυτότητά τους απλά στην ανάμνηση της γλώσσας – που έχει χάσει την ζωντάνια και τη δυναμική που προσδίδει η ζωή ενός κυρίαρχου έθνους – στην θρησκεία και στην προγονολατρία, όπως παλιά έκαναν οι φυλές. Στους μετανάστες το έθνος έχει χάσει το υλικό του περιεχόμενο κι έχει υποβαθμιστεί σε προγονική καταγωγή, ενώ η πατρίδα έχει καταντήσει ανάμνηση.

Μ’ αυτή την έννοια μπορεί ο μετανάστης να είναι ο ιδανικός άνθρωπος του φυσικού δικαίου όπως τον ονειρευόταν ο διαφωτισμός των μεγάλων αστών διανοητών του 17ου και 18ου αιώνα με μόνο προσόν την ελευθερία του ατόμου στην πιο ακραία κατάληξή της, αλλά έχει χάσει κάθε αληθινά ανθρώπινο περιεχόμενο. Κι αυτό γιατί ο άνθρωπος δεν είναι μια αφηρημένη έννοια που προσδιορίζεται από το δίκαιο της φύσης, αλλά διαθέτει συγκεκριμένη ιστορική ταυτότητα. Μια ταυτότητα που τον κάνει ξεχωριστό και δίνει μια τεράστια ποικιλία στον τρόπο πραγμάτωσης του κοινωνικού ανθρώπου από την εποχή που απελευθερώθηκε οριστικά από τα ζωώδη ένστικτα και την νομαδική ζωή με την μόνιμη εγκατάστασή του σε έναν τόπο. Δίχως την μόνιμη εγκατάσταση δεν θα υπήρχε ιστορία για τον άνθρωπο, ούτε για την κοινωνία. Κι επομένως απάτριδες άνθρωποι δεν μπορούν να υπάρξουν, παρά μόνο επιστρέφοντας στην κατάσταση των νομάδων που σήμερα είναι δούλοι του πλούτου.

Σήμερα μάλιστα το παγκόσμιο κεφάλαιο κατόρθωσε μέσα από τις αγορές και τους υπερεθνικούς σχηματισμούς να διεθνοποιήσει την παλιά μεγαλοκρατική πολιτική του ιμπεριαλισμού, δηλαδή του παγκόσμιου επεκτατισμού. Σήμερα ζούμε έναν ιμπεριαλισμό που δεν εκπορεύεται απλά από κάποια μεγάλα κράτη εναντίον όλων των άλλων, αλλά έναν παγκόσμιο επεκτατισμό όπου όλοι στρέφονται εναντίον όλων ακόμη και στο εσωτερικό των μεγάλων δυνάμεων, χωρίς όρια, κανόνες και σύνορα.

Σε μια εποχή λοιπόν όπου κυριαρχεί όσο ποτέ άλλοτε το δόγμα του Χομπς, bellum omnium contra omnes, ακόμη και τα συγκροτημένα κράτη με την παλιά Ναπολεόντια έννοια είναι πρόβλημα, εμπόδιο, ανάχωμα. Κι έτσι τα κράτη αποστεώνονται, αποκόβονται από τους λαούς και τα έθνη που την πολιτική τους συγκρότηση εξέφρασαν ιστορικά. Στη θέση του δημόσιου συμφέροντος – ακόμη και με την μορφή που υπήρχε στο παραδοσιακό αστικό κράτος όπου το δημόσιο συμφέρον δεν ήταν παρά η μετάλλαξη του ιδιαίτερου ταξικού συμφέροντος της κυρίαρχης τάξης σε γενικό συμφέρον του λαού και του έθνους – τίθεται το συμφέρον των διεθνών αγορών και του παγκόσμιου εποικοδομήματος που αντιστοιχεί σ’ αυτές.

Τα έθνη εξαϋλώνονται, οι λαοί ξεριζώνονται με την βία του πολέμου, ή της οικονομίας των αγορών και μετατρέπονται σε πληθυσμούς δουλοπάροικων. Μεγάλα τμήματα αυτών των πληθυσμών μετατρέπονται σε σύγχρονους νομάδες, σε σύγχρονους τροφοσυλλέκτες, όπως οι παλιοί προϊστορικοί πρόγονοι του ανθρώπου. Η μόνη διαφορά με τους δούλους που κατά εκατομμύρια μετακίνησε ο μερκαντιλισμός τον 18ο αιώνα για να πυροδοτήσει την βιομηχανική επανάσταση, είναι ότι σήμερα, οι σημερινοί δούλοι που έχουν ονομαστεί μετανάστες, μετακινούνται με ίδια έξοδα αλλά από τους ίδιους δρόμους του δουλεμπορίου.

Όποιος λοιπόν σήμερα δεν σηκώνει τη σημαία της πατρίδας ενάντια στις δυνάμεις του παγκόσμιου κεφαλαίου και των δομών παγκόσμιας διακυβέρνησης που το ίδιο και το πολιτικό του προσωπικό οικοδομεί, τότε όχι μόνο είναι ανίκανος να μιλήσει, ή να ασκήσει ταξική πολιτική υπέρ των καταπιεσμένων και της εργατικής τάξης, αλλά είναι όργανο, μαριονέτα, ακόμη κι αν δεν το έχει αντιληφθεί, του ταξικού εχθρού. Την μόνη ταξική αντίληψη που μπορεί να υπηρετήσει είναι εκείνη του παγκόσμιου κεφαλαίου, το μόνο σήμερα που δεν θέλει και δεν χρειάζεται σύνορα.

Αναρτήθηκε από ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΑΖΑΚΗΣ στις 12:57 μ.μ.
Αποστολή με μήνυμα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου BlogThis!Μοιραστείτε το στο TwitterΜοιραστείτε το στο Facebook

EPAM – International Conference on Debt, National Currency and Democracy

στα ελληνικά

Λογότυπο ΕΠΑΜ 4

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ

In Athens 30/11 – 1/12 – 2013  

EPAM, (The United Peoples Front), the Greek, democratic, resistance movement, is arranging this International Conference In Athens  30/11 – 1/12 – 2013 on DEBT, NATIONAL CURRENCY and DEMOCRACY.

This International Conference In Athens will focus on issues as EU and the “Eurofraud” (the Euro crisis), austerity measures, the anti-democratic policies, the financial and the corporate world and the best ways to ‘deal with’ these power structures. Eminent people from allover the world, who successfully have won battles against banksters and servant policies from their governments, will participate. EPAM and its supporting organizations from outside Greece know very well how to ‘deal with’ fraudulent politics, governments, corporations and banks.

“Europe can only exist if it is a Europe of people and not a Europe of money” 

Marco Balestra

The United Peoples Front (E.PA.M) organizes the International Meeting in Athens on “Debt, National currency and Democracy” on 30 November and 01 December 2013, in “CineKerameikos’ (Kerameikos 58 Marathon & 13 Metro: Kerameikos) with participation of economists, historians, activists, journalists and political figures and movements from around the world.

For the first time in Greece a meeting is organized on such issues and aims – apart from the exchange of views and experience – knowledge of the Greek public opinion and how debt, which in combination with the inability of cutting a national currency, under EU leads to abolition of democracy, loss of national independence and ultimately to misery.

Greece is currently experiencing the devastating effects of the combination of these elements. The speakers through their presentations and placements will highlight aspects of the same problem from their countries and they will discuss, suggest and offer solutions.

Initiative: EPAM 53280

Dimitris Kazakis: Economist, analyst, general secretary and founder of EPAM, which was formed from the massive protest movements in Greece from 2010 and onwards. He has been ploughing the country the last two years informing and organizing the Greeks for a democratic struggle for self-organization, national currency,  the cancellation of the debt and a new constitution… He speak about a democratic revolution through a long lasting national political strike for the overthrow of the whole current political system in Greece.

Participants: economists, historians, activists, journalists and political figures and movements from around the world

Hοrdur Torfason

Hördur Torfason: Activist , artist, instigator and leader of the “peaceful Icelandic revolution ” of 2008 . When the Icelandic economy collapsed in October 2008 , Torfason stood for months in front of the Parliament building and asked two simple questions : “What happened in our country” and “what are you going to do” . Slowly he formed a popular movement , which forced the resignation and trial of the Government of Iceland and the heads of the SEC and the national bank ‘s unilateral cancellation of Icelandic debt and they wnt through with the creation of a new Constitution.

Francois Asselineau

François Asselineau: French political leader of the movement Union Populaire Républicaine (= Democratic People’s Union), which proposed a unilateral withdrawal of France from the EU, Eurozone and NATO.

Asselineau has been Inspector General of the Ministry of Finance of France from 2004 until 2006. Since then he plows France, with lectures and speeches to inform the public about the risk posed to France and Europe, the single currency and the “political apartheid» from Brussels.

Antonino Galloni

Antonino Galloni: economist, member of the board of the National Institute of Social Welfare and author of several books. Galloni also taught industrial economics at the Catholic University of Milan, Political Economy at the University of Modena and at the Free International University of Social Studies (LUISS) in Rome.

Pedro Montes

Pedro Montes: economist, member of the movement Socialismo 21. Montes was among the first critics of the euro and the book “The unfinished story of the euro” 11 years ago predicted the current problems in Europe. For 36 years he worked at the Research Centre of the Bank of Spain. Today he participate in assemblies of many cities of Spain by analyzing the need to return  Spain in to a national currency.

Antti Pesonen

Antti Pesonen: activist, led a delegation of Finnish Independence Party, which advocates withdrawal of Finland from the Eurozone and NATO.

Monia Benini

 Μonia Benini: activist, spokesman of the movement ‘Per Il Bene Commune’, which works among others for the exit of Italy from the EU ,  adopting the euro and national currency and the National Assembly. Monia – a declared friend of Greece – has repeatedly visited Greece and has published three books on the crisis in the EU and Greece.

Pablo Erlantz-Sonia Oronoz

Pablo Erlantz & Sonia Oronoz: representatives of the movement Asociación Democracia Real Ya, which came from the “movement of the squares of Spain” and which promotes among others referendum on the return of Spain in national currency.

Economia per citadini

Giacomo Bracci & Francesco Ruggieri: economists, representatives of the movement ‘Economia per Icitadini’, which organizes lectures to inform the Italian public opinion on the need for monetary and political independence through a national currency and national control of banks.

Mahinour El-Badrawi

Mahinour El-Badrawi: lawyer, representative of the organization ‘Drop Egypt’s Debt’. It is the organized expression of many movements and individual citizens of Egypt against Mubarak debt of 35-billion dollars, which the Egyptian people” inherited”.

Campaign for an independent britain

James Reynolds: vice president of the “Campaign for an Independent Britain”, umbrella organizations of all eurosceptic movements in Britain since the 60s.

Jacques Nikonoff

Jacques Nikonoff: representative of the Democratic Political Movement for Empowerment (M’RER) of France. After his dismissal from the metal factory, followed by studies that led to the National School of Administration. He worked as a financial consultant in the U.S. and served as president of ATTAC France. He teaches at the Institute of European Studies of the University of Paris 8. In 2011 he was the author of the first book for the exit of France from the euro “To get out of the euro! To restore our monetary sovereignty “

Marco Balestra

Marco Balestra: economist member of the network of economists Eurotruffa, which inform the Italian public opinion interventions, conferences and lectures about the consequences of a single currency for the Italian economy.

Anthony Coughlan

Anthony Coughlan: professor of political economy at Trinity College Dublin and director of the research center on the European Union “National Platform”. The center coordinates the actions of economists, legal and other scholars who are in favor of independence, democracy and the cooperation between the nations of Europe.

Alberto Montero

Alberto Montero: economist, president of the “Center for Political and Social Sciences – CEPS”, political organization that for over a decade providing technical, financial and legal advice to the governments of Venezuela, Bolivia, Ecuador and Paraguay.

William Mallinson

William Mallinson: historian, former diplomat and professor of history, literature and culture at the Ionian University and Professor of Diplomatic History at New York College in Athens, where he has lived since 1994. It is also a researcher diplomatic documents relating to Greek-British relations and author of several books

Victoria Stoiciu

Victoria Stoiciu: activist and columnist in the online magazine www.criticattac.ro Romania.

Janus Putkonen

Janus Putkonen: activist, founder of the alternative online information network www.verkkomedia.org, official partner for Finland media as Russiiskaya Gazeta, Russia Today, PressTV, RIA Novosti, SANA, Prensa Latina, Fars News, Al-Manar, Ma’an News, Antiwar, Infowars, Global Research, etc.

Artem Vasiliev

Artem Vasiliev: economist, Dean of the School of Economy and Administration of Industry and Economics University “Synergy” of Moscow.

ΕΠΑΜ – Διεθνές Συνέδριο για το Χρέος, το Εθνικό Νόμισμα και την Δημοκρατία

in english

Λογότυπο ΕΠΑΜ 4

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ

Στην Αθήνα 30/11 – 1/12-2013

ΕΠΑΜ, (το Ενιαίο Παλλαϊκό Μέτωπο), το ελληνικό, δημοκρατικό, αντιστασιακό κίνημα, διοργανωνει αυτή τη Διεθνή Διάσκεψη στην Αθήνα 30/11 – 1/12 – 2013 ΧΡΕΟΣ, ΕΘΝΙΚΟ ΝΟΜΙΣΜΑ και δημοκρατία.

Αυτό το Διεθνές Συνέδριο Στην Αθήνα θα επικεντρωθεί σε θέματα όπως η ΕΕ και η “EuroΑπάτη” (η κρίση του ευρώ), τα μέτρα λιτότητας, τις αντιδημοκρατικές πολιτικές, τον οικονομικο και τον επιχειρηματικό κόσμο και τους καλύτερους τρόπους για να «ξεμπερδεύει κανείς» με αυτές τις δομές εξουσίας. Διαπρεπής ανθρώποι από όλο τον κόσμο, που με επιτυχία έχουν κερδίσει μάχες ενάντια των banksters και τους πολιτικούς υπάλληλους από τις κυβερνήσεις τους, θα συμμετάσχουν. Το ΕΠΑΜ και οι οργανώσεις έξω από την Ελλάδα που το υποστηρίζουν, γνωρίζουνε πολύ καλά πώς να «ξεμπερδεύει κανείς» με την δόλιες πολιτικές , κυβερνήσεις, επιχειρήσεις και τράπεζες.

«Η Ευρώπη μπορεί να υπάρξει μόνο αν είναι μια Ευρώπη των ανθρώπων και όχι μια Ευρώπη των χρημάτων»

Marco Balestra

Το Ενιαίο Παλλαϊκό Μέτωπο (Ε.ΠΑ.Μ) διοργανώνει Διεθνή Συνάντηση στην Αθήνα με θέμα «Χρέος, Εθνικό νόμισμα και Δημοκρατία» στις 30 Νοεμβρίου και 01 Δεκεμβρίου 2013, στο ‘CinéΚεραμεικός’ (Kεραμεικού 58 & Μαραθώνος 13, στάση μετρό: Κεραμεικός ) με συμμετοχή οικονομολόγων, ιστορικών, ακτιβιστών, δημοσιογράφων και πολιτικών προσωπικοτήτων και κινημάτων απ’όλον τον κόσμο.

Για πρώτη φορά διοργανώνεται στην Ελλάδα συνάντηση με τέτοιο θέμα και στόχο έχει – εκτός από την ανταλλαγή απόψεων και εμπειρίας – την ενημέρωση της ελληνικής κοινής γνώμης για το πώς το χρέος , το οποίο σε συνδυασμό με την αδυναμία κοπής εθνικού νομίσματος στο πλαίσιο της ευρωένωσης οδηγεί στην κατάλυση της δημοκρατίας, την απώλεια εθνικής ανεξαρτησίας και εν τέλει στην εξαθλίωση.

Τις ολέθριες συνέπειες του συνδυασμού αυτών των στοιχείων βιώνει σήμερα η Ελλάδα.  Οι ομιλητές με τις παρουσιάσεις και τις τοποθετήσεις τους θα αναδείξουν τις πτυχές του ίδιου προβλήματος για τις χώρες τους και  θα μας πληροφορήσουν για τους τρόπους αντίδρασης  που προτείνουν.

Πρωτοβουλία: EPAM 53280

Δημήτρης Καζάκης: Οικονομολόγος, αναλυτής, ο γενικός γραμματέας και ιδρυτής του ΕΠΑΜ, το οποίο γεννηθηκε από τα μαζικα κινήματα διαμαρτυρίας στην Ελλάδα από το 2010 και μετά. Έχει οργωσει τη χώρα τα τελευταία δύο χρόνια για την ενημέρωση και την οργάνωση των Ελλήνων σε ένα δημοκρατικό αγώνα για την αυτο-οργάνωση, ενα εθνικό νόμισμα, η διαγραφή του χρέους και ένα νέο σύνταγμα … Έχει μιλήσει για μια δημοκρατική επανάσταση μέσα από μια διαρκές εθνική πολιτική απεργία για την ανατροπή ολόκληρου του σημερινού πολιτικού συστήματος στην Ελλάδα.

Συμμετέχουν: οικονομολόγοι, ιστορικοί, ακτιβιστές, δημοσιογράφοι και πολιτικές προσωπικότητες και κινήματα από όλο τον κόσμο

Hοrdur Torfason

Hördur Torfason: ακτιβιστής, καλλιτέχνης, εμπνευστής και επικεφαλής της «ειρηνικής ισλανδικής επανάστασης» του 2008. Όταν η ισλανδική οικονομία κατέρρευσε τον Οκτώβριο του 2008, ο Torfason στεκόταν επί μήνες μπροστά από το κτήριο του Κοινοβουλίου και ρωτούσεδύο απλές ερωτήσεις: «τι συνέβη στην χώρα μας» και «τι πρόκειται να κάνουμε». Σιγά σιγά σχηματίστηκε ολόκληρο λαϊκό κίνημα, το οποίο εξανάγκασε σε παραίτηση και δίκη την κυβέρνηση της Ισλανδίας καθώς και των επικεφαλής της επιτροπής κεφαλαιαγοράς και της εθνικής τράπεζας, την μονομερή ακύρωση του ισλανδικού χρέους και την δημιουργία νέου Συντάγματος.

Francois Asselineau

François Asselineau: Γάλλος πολιτικός επικεφαλής του κινήματος Union Populaire Républicaine (=Δημοκρατική Λαϊκή Ένωση), το οποίο προτείνει την μονομερή αποχώρηση της Γαλλίας από την ΕΕ, την Ευρωζώνη και το ΝΑΤΟ.

Ο Asselineau έχει διατελέσει μεταξύ άλλων Γενικός Επιθεωρητής του Υπουργείου Οικονομικών της Γαλλίας από το 2004 μέχρι το 2006. Έκτοτε οργώνει την Γαλλία με διαλέξεις και ομιλίες, ώστε να ενημερωθεί η κοινή γνώμη για τον κίνδυνο που συνεπάγεται για την Γαλλία και την Ευρώπη το ενιαίο νόμισμα και το «πολιτικό apartheid» των Βρυξελών.

Antonino Galloni

Antonino Galloni: οικονομολόγος, μέλος του διοικητικού συμβουλίου του Εθνικού Ινστιτούτου Κοινωνικής Πρόνοιας και συγγραφέας πολλών βιβλίων. Ο Galloni δίδαξε επίσης βιομηχανική οικονομία στο Καθολικό Πανεπιστήμιο του Μιλάνο, Πολιτική Οικονομία στο Πανεπιστήμιο της Μοδένα καθώς και στο Ελεύθερο Διεθνές Πανεπιστήμιο Κοινωνικών Σπουδών (LUISS) της Ρώμης.

Pedro Montes

Pedro Montes: οικονομολόγος, μέλος της κίνησης Socialismo 21. O Montes υπήρξε από τους πρώτους επικριτές του ευρώ και με το βιβλίο του «Η ημιτελής ιστορία του ευρώ» πριν από 11 χρόνια προέβλεψε τα σημερινά προβλήματα της Ευρώπης. Επί 36 χρόνια εργάστηκε στο Κέντρο Ερευνών της Τράπεζας της Ισπανίας. Σήμερα συμμετέχει στις λαϊκές συνελεύσεις πολλών πόλεων της Ισπανίας αναλύοντας την ανάγκη επιστροφής της Ισπανίας σε εθνικό νόμισμα.

Antti Pesonen

Antti Pesonen: ακτιβιστής, επικεφαλής αντιπροσωπείας του Κόμματος της Ανεξαρτησίας Φινλανδίας, το οποίο τάσσεται υπέρ της αποχώρησης της Φινλανδίας από την ευρωζώνη και το ΝΑΤΟ.

Monia Benini

 Μonia Benini: ακτιβίστρια, εκπρόσωπος του κινήματος ‘Per Il Bene Commune’, το οποίο εργάζεται μεταξύ άλλων για την έξοδο της Ιταλίας από την ΕΕ και το ευρώ και υιοθέτηση εθνικού νομίσματος και Εθνοσυνέλευση. Η Μόνια – δηλωμένη φίλη της Ελλάδας – έχει επανειλημμένα επισκεφθεί την Ελλάδα και έχει εκδώσει τρία βιβλία σχετικά με την κρίση στην ΕΕ και την Ελλάδα.

Pablo Erlantz-Sonia Oronoz

Pablo Erlantz & Sonia Oronoz: εκπρόσωποι του κινήματος Asociación Democracia Real Ya, το οποίο προήλθε από το «κίνημα των πλατειών της Ισπανίας» και το οποίο προωθεί μεταξύ άλλων δημοψήφισμα για την επιστροφή της Ισπανίας σε εθνικό νόμισμα.

Economia per citadini

Giacomo Bracci & Francesco Ruggieri: οικονομολόγοι, εκπρόσωποι του κινήματος ‘Economia per Icitadini’, το οποίο διοργανώνει διαλέξεις για την ενημέρωση της ιταλικής κοινής γνώμης για την ανάγκη νομισματικής και η πολιτικής ανεξαρτησίας μέσω εθνικού νομίσματος και ελέγχου των τραπεζών από το Κράτος.

Mahinour El-Badrawi

Mahinour El-Badrawi: νομικός, εκπρόσωπος της οργάνωσης ‘Drop Egypt’s Debt’. Πρόκειται για την οργανωμένη έκφραση πολλών κινημάτων και μεμωνομένων πολιτών της Αιγύπτου για την διαγραφή του χρέους Μουμπάρακ ύψους  35 δισεκατομύριων δολαρίων, το οποίο “κληροδοτήθηκε” στον αιγυπτιακό λαό.

Campaign for an independent britain

James Reynolds: αντιπρόεδρος του “Campaign for an Independent Britain”, οργανισμού-ομπρέλλας όλων των ευρωσκεπτικιστικών κινημάτων της Βρετανίας ήδη από την δεκαετία του ’60.

Jacques Nikonoff

Jacques Nikonoff: εκπρόσωπος του Πολιτικού Κινήματος Λαϊκής Χειραφέτησης (Μ’ΡΕΡ) της Γαλλίας. Μετά την απόλυσή του από το εργοστάσιο μεταλλουργίας, ακολούθησε σπουδές που τον οδήγησαν μέχρι την  Εθνική Σχολή Διοίκησης. Εργάστηκε ως οικονομικός σύμβουλος στις ΗΠΑ και διετέλεσε πρόεδρος της ΑTTAC France. Διδάσκει στο Ινστιτούτο Ευρωπαϊκών Σπουδών του Πανεπιστημίου του Παρισιού 8. Το 2011 υπήρξε ο συγγραφέας του πρώτου βιβλίου για την έξοδο της Γαλλίας από το ευρώ «Να βγούμε από το ευρώ ! Να αποκαταστήσουμε την νομισματική μας κυριαρχία»

Marco Balestra

Marco Balestra: οικονομολόγος μέλος του δικτύου οικονομολόγων Eurotruffa , το οποίο ενημερώνει την ιταλική κοινή γνώμη με παρεμβάσεις, συνέδρια και ομιλίες για τις συνέπειες του ενιαίου νομίσματος για την ιταλική οικονομία.

Anthony Coughlan

Anthony Coughlan: καθηγητής πολιτικής οικονομίας στο Trinity College του Δουβλίνου και διευθυντής τoυ κέντρου έρευνας σε θέματα Ευρωπαϊκής Ένωσης “Εθνική Πλατφόρμα”. Το κέντρο συντονίζει τις δράσεις οικονομολόγων, νομικών και άλλων επιστημόνων, οι οποίοι τάσσονται υπέρ της ανεξαρτησίας, της δημοκρατἰας και της συνεργασίας των κρατών της Ευρώπης.

Alberto Montero

Alberto Montero: οικονομολόγος, πρόεδρος του “Κέντρου Πολιτικών και Κοινωνικών Επιστημών – CEPS”,  πολιτικού οργανισμού που για πάνω από μία δεκαετία παρέχει τεχνικές, οικονομικές και νομικές συμβουλές στις κυβερνήσεις της Βενεζουέλας, της Βολιβίας, του Ισημερινού και της Παραγουάης.

William Mallinson

William Mallinson: ιστορικός , πρώην διπλωμάτης και καθηγητής ιστορίας, λογοτεχνίας και πολιτισμού στο Ιόνιο Πανεπιστήμιο καθώς και καθηγητής Διπλωματικής Ιστορίας στο NewYorkCollege στην Αθήνα, όπου ζει από το 1994. Είναι επίσης ερευνητής διπλωματικών εγγράφων σχετικών με τις ελληνο-βρετανικές σχέσεις και συγγραφέας πολλών βιβλίων

Victoria Stoiciu

Victoria Stoiciu: ακτιβίστρια και αρθρογράφος στο διαδικτυακό περιοδικό www.criticattac.ro Ρουμανίας.

Janus Putkonen

Janus Putkonen: ακτιβιστής, ιδρυτής του εναλλακτικού διαδικτυακού δικτύου ενημέρωσης http://www.verkkomedia.org, επισήμου συνεργάτη για τη Φινλανδία μέσων ενημέρωσης όπως  Russiiskaya Gazeta , Russia Today, PressTV, RIA Novosti, SANA, Prensa Latina, Fars News, Al-Manar, Ma’an News, Antiwar, Infowars, Global Research κλπ.

Artem Vasiliev

Artem Vasiliev: οικονομολόγος, κοσμήτωρ του τμήματος Οικονομίας και Διοίκησης του Βιομηχανικού και Οικονομικού Πανεπιστημίου «Συνέργεια» της Μόσχας.

ΕΚΠΟΜΠΗ ΑΕ (web only) 12, 14, 19 Νοεμβρίου 2013

Ε.ΠΑ.Μ – Η ΕΚΠΟΜΠΗ ΑΕ στον “αέρα”… Ο Δημήτρης Καζάκης και η Γεωργία Μπάστα ζωντανά από το νέο studio του ΕΠΑΜ από 12, 13, 14 Νοεμβρίου 2013.





%d bloggers like this: