Δίπολα, μια ιδέα στην κίνηση ιδεών του Θεοδωράκη


του Γιώργου Ψαράκη, μέλους Σπίθας Κισάμου

b_3535_or_b_3448_or_logo

Το παρόν άρθρο δεν θα εστιάσει στην καυτή επικαιρότητα δηλαδή στην στοχοποίηση του δημόσιου αγαθού όπως π.χ. η επιχείρηση κλεισίματος της ΕΡΤ. Είμαι της γνώμης ότι κάτω από την επιφάνεια των γεγονότων, μπορεί κανείς να αναγνωρίσει μερικές γενικές αρχές, οι οποίες καλό είναι να αναδύονται και να συνειδητοποιούνται. Και όσο και αν κάποιος ισχυριστεί ότι τη στιγμή που όλα καίγονται, δεν υπάρχει καιρός για φιλοσοφική κουβεντούλα αλλά για δράση, τολμώ να πω ότι της ορθής δράσης πρέπει να προηγείται μια ξεκάθαρη αντίληψη και ανάλυση της πραγματικότητας, η οποία και θα καθορίσει τη ζητούμενη δράση.

Θα ξεκινήσω τα λόγια μου με κάτι που ίσως πολλοί δεν το έχουν προσέξει τόσο στις ομιλίες του Μίκη Θεοδωράκη. Πολύ συχνά αναφέρεται στα αντίθετα, και στον ιδανικότερο τρόπο συνύπαρξης αυτών, χρησιμοποιώντας το όρο της μουσικής, αρμονία. Αυτό και μόνο, αποδεικνύει το ανοικτό πνεύμα του, τον αέναο προβληματισμό του για τον κόσμο γύρω μας. Και δικαιολογεί απόλυτα, θα μπορούσε κανείς να πει, τις αμφίρροπες επιλογές του, οι οποίες δεν μπορούν να γίνουν κατανοητές από άτομα προσκολλημένα σε διάφορες αρχές, αυτονόητες γι’ αυτά, αλλά καθόλου αυτονόητες για άτομα όπως ο Μίκης. Και για να γίνω πιο συγκεκριμένος, στο αριστερά ή δεξιά με πολιτικοοικονομικούς όρους, ο Μίκης έχει επιδείξει μια ευρεία και πλούσια συμπεριφορά, διαπιστώνοντας αλήθειες και ψέματα τόσο στη μια κατεύθυνση όσο και στην άλλη. Ερωτάται ο καθένας, έχει άδικο σε αυτό ο Μίκης; Δεν είναι όμως μόνο αυτό! Στην μουσική του παρατηρούμε τα ίδια. Η ποικιλία της τέχνης του, μαρτυρά άτομο που προσπάθησε επιτυχώς να συμβιβάσει το λαϊκό μουσικό στοιχείο με το επαγγελματικά άρτιο και ορχηστρικά παιγμένο μουσικό κομμάτι, το ξένο με το ελληνικό, το ανατολίτικο με το δυτικό κτλ. Αλλά και στη Σπίθα παρατηρήσαμε παρόμοιες μεταβολές. Η ψυχή του Μίκη χωράει τους πάντες, είτε σε πρώτο χρόνο είτε σε δεύτερο, και μόνο όσοι τον θέλουν στατικό, δεν μπορούν να τον κατανοήσουν.

Θα ήθελα λοιπόν αρχικά εμπνεόμενος από αυτό, όχι μόνο να επικροτήσω αυτήν την τάση, αλλά και να προσπαθήσω να την ενισχύσω σε ένα περισσότερο ιδεατό και αφηρημένο επίπεδο. Συστηματικά, θα μπορούσε να εκκινήσει το ζήτημα με διάφορα ζεύγη αντιθέτων που εμφανίζονται στην ανθρώπινη ζωή, τα οποία θα περιλάμβαναν μεταξύ άλλων και τα εξής βασικά δίπολα:

ΠΑΤΡΙΔΑ – ΔΙΕΘΝΙΣΜΟΣ

ΤΑΞΗ – ΧΑΟΣ

ΑΝΑΡΧΙΑ – ΙΕΡΑΡΧΙΑ

ΑΝΕΞΑΡΤΗΣΙΑ – ΕΞΑΡΤΗΣΗ

ΑΤΟΜΙΚΙΣΜΟΣ – ΚΟΙΝΟΤΙΣΜΟΣ

ΑΡΙΣΤΕΡΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ – ΔΕΞΙΑ ΠΟΛΙΤΙΚΗ

ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ – ΔΟΥΛΕΙΑ

ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΑ – ΦΥΣΙΚΟ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ

ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑ – ΑΠΑΘΕΙΑ

ΛΟΓΙΚΗ – ΠΑΡΑΛΟΓΟ

ΔΡΑΣΗ – ΑΔΡΑΝΕΙΑ

ΕΥΤΥΧΙΑ – ΔΥΣΤΥΧΙΑ

ΠΟΛΕΜΟΣ – ΕΙΡΗΝΗ

ΠΛΟΥΤΟΣ – ΦΤΩΧΕΙΑ

ΥΓΕΙΑ – ΑΣΘΕΝΕΙΑ

ΖΩΗ – ΘΑΝΑΤΟΣ

ΘΡΗΣΚΕΙΑ – ΑΘΕΪΑ

ΠΟΛΥΑΡΧΙΑ – ΟΛΙΓΑΡΧΙΑ

ΦΑΝΕΡΟ – ΚΡΥΦΟ

ΧΡΗΜΑ – ΑΝΤΙΧΡΗΜΑ

ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ – ΑΔΙΚΙΑ

Σε κάθε συζήτηση για κοινωνική οργάνωση, μοίρασμα ρόλων, μοίρασμα πλούτου, νομικό καθεστώς, στόχευση κράτους κτλ, προφανώς δεν μπορούν να λείπουν απ’ την ατζέντα όροι όπως οι παραπάνω. Και επειδή τελικά πρέπει κάθε ανθρώπινο σύνολο να προχωρήσει, έτσι και οι Έλληνες πρέπει να προβληματιστούμε με σοβαρότητα για τον τρόπο με τον οποίο θα το κάνουμε αυτό, ξεκαθαρίζοντας απόλυτα τη τωρινή στάση μας στα παραπάνω δίπολα (ή αλλιώς ζεύγη αντιθέτων).

Ο Μίκης έχει πάρει σαφή θέση σε κάποια από αυτά, και οι θέσεις αυτές προφανώς αντανακλούν την σημερινή ιστορική συγκυρία και πιθανόν να μην ισχύουν σε 100 χρόνια. Είναι συγκεκριμένες οι επιλογές του για την τωρινή στιγμή της χώρας, και αυτές είναι που καθορίζουν ποιοι συντάσσονται μαζί του και ποιοι όχι. Στα δίπολα ΠΑΤΡΙΔΑ – ΔΙΕΘΝΙΣΜΟΣ, ΑΝΕΞΑΡΤΗΣΙΑ – ΕΞΑΡΤΗΣΗ, ΠΟΛΥΑΡΧΙΑ – ΟΛΙΓΑΡΧΙΑ, ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ – ΑΔΙΚΙΑ, ΠΟΛΕΜΟΣ – ΕΙΡΗΝΗ οι θέσεις του είναι γνωστές.

Επειδή όμως από τις συζητήσεις του περίγυρού μου, είτε με Συριζαίους, είτε με Χρυσαυγίτες, είτε με Κουκουέδες, είτε με παλιούς «δικομματικούς», είτε με Σαμαρικούς πολλές φορές οδηγείται μια συζήτηση σε φαινομενικά αδιέξοδα συνεννόησης, θα ήθελα να μοιραστώ με το σημερινό άρθρο μερικούς τολμηρούς προβληματισμούς, οι οποίοι, θεωρώ ότι λίγο πολύ όλοι έχουμε κάνει, και οι οποίοι μπορούν να συντελέσουν σε ένα γεφύρωμα, σε μια ενότητα μέσα σε αυτό το βραστό καζάνι που είναι αυτή τη στιγμή η Ελλάδα. Είναι πολύ πιθανόν στο μέλλον, ο θυμός και ο φανατισμός πολλών να προκαλέσουν απώλεια σεβασμού σε άλλες απόψεις, κάτι που θα σήμαινε διχαστική καταστροφή.

Έτσι, για να προκαλέσω τις θέσεις του Θεοδωράκη, θα τολμούσα να ισχυριστώ «εντάξει, όλοι πρέπει να παραδεχτούμε ότι και τα άσχημα άκρα (ΠΟΛΕΜΟΣ, ΑΔΙΚΙΑ…) υπάρχουν στο σύμπαν. Κατηγορώντας τα και αρνούμενοι να τα δεχθούμε, κατηγορούμε την ίδια την ύπαρξη, κατηγορούμε και κρίνουμε τη συμπαντική δημιουργία. Με ποιο δικαίωμα;» Κάπου εδώ ακριβώς φαίνεται να εισχωρεί το ατράνταχτο επιχείρημα της επιβίωσης του ανθρώπινου είδους. Όλοι οι άνθρωποι, τείνουμε να το ασπαστούμε, όσο εγωιστικό και αν ακούγεται σε συμπαντική κλίμακα. Είναι μια ιδιαίτερη χωροχρονική στιγμή μέσα στο άπειρο χάος, όπου εμφανίστηκε και αναπτύσσεται μια κουκίδα αρμονίας (το ανθρώπινο είδος), η οποία κουκίδα εκπλήσσει κυριολεκτικά με την ενδιαφέρουσα πορεία της. Δεν φαίνεται να υπάρχει άλλος τρόπος σωτηρίας αυτής της κουκίδας, εκτός από την οριστική άρνηση του πολέμου, σήμερα ειδικά, όπου ένας πυρηνικός όλεθρος θα σβήσει την ανθρωπότητα. Αλλά και την άρνηση φαινομένων που οδηγούν σε πόλεμο. Και τέτοια είναι η κοινωνική αδικία, η ολιγαρχία, η φτώχεια. Ακόμα και αν κάποιοι ισχυριστούν το αρχαιοελληνικό «πόλεμος πατήρ πάντων», δεν ήμαστε πλέον σε παλιές εποχές όπου οι πόλεμοι ήταν ακίνδυνοι για το ανθρώπινο είδος στο σύνολό του.

Αλλά και στο δίπολο ΠΑΤΡΙΔΑ – ΔΙΕΘΝΙΣΜΟΣ, όπου κανείς μπορεί να ισχυριστεί ότι τα σύνορα προκαλούν στρατούς και πολέμους, η επιλογή του Μίκη πρέπει να εννοηθεί ως αναγνώριση της ιδιαίτερης αξίας του κάθε έθνους (και όχι βέβαια της στρατιωτικής του δύναμης). Και ιδιαίτερα το ελληνικό έθνος, το οποίο τύχαινε να χαράζει πάντα νέους δρόμους της ανθρωπότητας (βλέπε Μαρκ Μαζάουερ), έχει και μια διαφορά σε σχέση με άλλα έθνη όσον αφορά την οικουμενική του προσφορά, άρα είναι πολύ φυσιολογική η αγάπη αλλά και η ελπίδα του Μίκη στους Έλληνες για ένα παραδειγματικό μοντέλο, ειρήνης και ανεξαρτησίας και δικαιοσύνης. Και εδώ πρέπει να παρατηρηθεί ότι η διανόηση και οι ελίτ έχουν την τάση προς τον διεθνισμό, ενώ οι λαϊκές μάζες τείνουν να έχουν ισχυρό συναισθηματισμό με τον τόπο τους και την πατρίδα. Η λογική επιβάλλει να ασπαστούμε τον διεθνισμό, ενώ το συναίσθημα επιβάλλει να αγαπάμε την πατρίδα μας και να διατηρήσουμε την ιστορική χώρα μας κυρίαρχη. Ο Μίκης, γνωστός για την προσφορά του σε όλη την οικουμένη, είναι ο τελευταίος που μπορεί να κατηγορηθεί για εθνικισμό. Εξάλλου, η αντίδραση του Μίκη στην παγκοσμιοποίηση αφορά σε αυτό το μονοπολικό μοντέλο εξουσίας του πλανήτη, που δίνει τα πάντα σε μια χρηματιστική ολιγαρχία όπως αναφέρει και ο Ρώσος Αλεξάντρ Ντούγκιν στο άρθρο του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου. Η αναγνώριση των εθνών, αποτελεί στήριξη πολυπολικών μοντέλων, στήριξη της ελευθερίας τους και της ανεξαρτησίας τους.

Βέβαια, μπορεί κάποιος εύκολα να στηρίξει ρητορικά θεωρίες μονοπολικές, τονίζοντας τα ζητήματα ασφάλειας του πλανήτη, επιχειρηματολογώντας στο δίπολο ΕΞΑΡΤΗΣΗ – ΑΝΕΞΑΡΤΗΣΙΑ ακόμα και κατά της ελευθερίας κάποιων κρατών να κάνουν ότι θέλουν. Μπορεί, λοιπόν να στηριχθεί επιχειρηματολογία κατά της ανεξαρτησίας, έννοια κλειδί στη Σπίθα! Δημιουργείται, βεβαίως, δημοκρατικό πρόβλημα, εγείρονται ζητήματα διακυβέρνησης, όπου ουσιαστικά αφαιρούνται πολιτικά και κυριαρχικά δικαιώματα σε εξαρτημένα κράτη. Μπορεί άραγε να το δεχθεί αυτό, ο σχετικά δημοκρατικός ελληνικός λαός; Όσο και αν οι περισσότεροι κλίνουμε προς την Δημοκρατία, δεν θεωρώ την απάντηση αυτονόητη διότι θα μπορούσε κανείς να εξετάσει περισσότερο το άλλο μεγάλο δίπολο: ΟΛΙΓΑΡΧΙΑ – ΠΟΛΥΑΡΧΙΑ. Γνωρίζουμε καλά ότι ένα ανθρώπινο σύνολο μπορεί να πάει μπροστά και με φωτισμένη ολιγομελή ηγεσία, αλλά και με δημοκρατική ενεργοποίηση των πολιτικών δικαιωμάτων όλων των πολιτών.

Ιστορικά, παρατηρούνται και τα δύο μοντέλα, ειδικά στη χώρα μας από αρχαιοτάτων χρόνων. Αλλά ας μην θεωρήσει κανείς ότι μια φωτισμένη ηγεσία ή μια φωτισμένη δημοκρατία θα πρέπει απαραιτήτως να επαυξήσει τη λεγόμενη υλική ευημερία για να δικαιούται το επίθετο φωτισμένος. Διότι δεν μπορεί κανείς να μην διαβλέπει σήμερα μια μονομέρεια του πολιτισμού μας προς την ευκολία και τον παρασιτισμό, προς την τεχνολογία που μας ακρωτηριάζει βιολογικά ως είδος (θέλει μεγάλη συζήτηση το δίπολο ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΑ – ΦΥΣΙΚΟ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ), προς την υπέρμετρη κατανάλωση που μετατρέπει τον ανθρώπινο πολιτισμό σε ένα επικίνδυνο καρκίνωμα του άμοιρου πλανήτη μας. Ο μύθος του Ηρακλή που ακολούθησε τελικά τον δύσβατο δρόμο της Αρετής, θα πρέπει να μας προβληματίσει ιδιαιτέρως, ενώ οι σύγχρονες δημοκρατίες εκθειάζουν όπως ξέρουμε την καταναλωτική βολή και την ευκολία όλων. Εξάλλου θα έπρεπε να μας προβληματίζει η ασκητική πλευρά του ελληνικού πολιτισμού μας, η οποία ξεκινάει από τους αρχαίους φιλοσόφους μας και συνεχίστηκε με τον χριστιανισμό. Ο όχλος σκότωσε τους Πυθαγόρειους, ο όχλος ταπείνωσε τον Σωκράτη, ο όχλος σταύρωσε το Χριστό, ο ίδιος όχλος, ο οποίος σήμερα σήμερα ψηφίζει τις σύγχρονες τεμπέλικες δημοκρατίες, τεμπέλικες με την έννοια του παρασιτισμού και του βολέματος. Βέβαια, δεν μπορεί κανείς να δεχθεί από την άλλη πλευρά την επερχόμενη ολιγαρχική δικτατορία των πολυεθνικών, την εταιριοκρατία ή και τραπεζοκρατία όπως συνηθίζονται να λέγονται, φαινόμενα που συνεχώς κερδίζουν μερίδιο στα πολιτικά και κοινωνικά δρώμενα εις βάρος των δημοκρατιών με κυριότερο αποτέλεσμα τον περιορισμό των εργατικών δικαιωμάτων και απολαβών. Γι’ αυτό κρίνεται απαραίτητη η ανάπτυξη μιας διεισδυτικής ματιάς στη σύγχρονη πραγματικότητα, ώστε να μπορούμε να κρίνουμε με αμεροληψία το δίπολο ΑΡΙΣΤΕΡΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ – ΔΕΞΙΑ ΠΟΛΙΤΙΚΗ, ένα παρεξηγημένο δίπολο, το οποίο πολλοί αρνούνται να κοιτάξουν σφαιρικά, και είναι όλοι εκείνοι που εγκλωβίζονται φανατικά σε κομματικές γραμμές.

Θα ήθελα να επισημάνω ότι με το ατελές αυτό άρθρο μου δεν έχω ως στόχο να δώσω κάποιες λύσεις και προτάσεις. Εξάλλου είμαι βέβαιος ότι πολλοί θα ήθελαν να εκφράσουν δικαιολογημένο αντίλογο στο τάδε ή στο δείνα ζήτημα που έθιξα. Περισσότερο θα ήθελα να θέσω κάποιες ξεκάθαρες βάσεις προβληματισμού παρατηρώντας τον πλουραλισμό στον χαρακτήρα του Μίκη. Τα δίπολα που έθεσα, δεν μπορεί να εξαντληθούν ποτέ από οποιοδήποτε διάλογο, όμως μπορεί να αποτελέσουν εργαλείο ανάπτυξης μιας πολύ πιο διευρυμένης οπτικής, κάτι που μπορεί να συντελέσει στη ζητούμενη ενότητα του ελληνικού λαού. Στο πεδίο του ρεαλισμού, παρατηρείται συνήθως η τάση να προπαγανδίζεται ή και να επιβάλλεται το ένα άκρο των διπόλων. Θεωρώ, ότι το χρέος μας σήμερα ως Έλληνες πολίτες θα ήταν και αυτό: Να ξεκαθαρίσουμε ότι μπορούμε να ήμαστε και πάλι πρωτοπόροι σε θέματα ιδεών, πρωτοπόροι σε θεμελιώδεις θεσμικές αλλαγές, αντίστοιχες της δημιουργίας της Δημοκρατίας στην αρχαιότητα . Κάτι που θα σήμαινε αυτομάτως, ότι παύουν να έχουν την πραγματική ουσιαστική αξία κομματικοί σχηματισμοί που καλλιεργούν στους τηλεθεατές φανατική νοοτροπία οπαδών γηπέδου. Κάτι που θα σήμαινε ότι οι Έλληνες πολίτες δεν είμαστε πια διατεθειμένοι να συνεχίσουμε να υπομένουμε την υποτίμηση της νοημοσύνης μας από πολιτικούς φωνακλάδες και δήθεν ειδήμονες, που το μόνο που τελικά κατορθώνουν είναι να πειραματίζονται σε έναν ολόκληρο λαό με συνέπειες ανυπολόγιστες. Πού είναι η ταπεινότητα; Πού είναι ο σκεπτικισμός και η άρση των απόλυτων βεβαιοτήτων, κάτι που οι αρχαίοι σκεπτικιστές εφάρμοζαν με επιτυχία;

Σε αυτό το σημείο θα ήθελα να θυμίσω τους φιλόσοφους που πήγαν στην Ρώμη το 155 π.Χ., νομίζω ο Καρνεάδης ήταν ο επικεφαλής, όπου την μια μέρα ανέπτυξαν μια πολύ καλά δομημένη ομιλία υπέρ της δικαιοσύνης, ενώ την άλλη μέρα ανέπτυξαν χίλια δυο επιχειρήματα υπέρ της αδικίας και ανισότητας που εμφανίζεται συχνά στη φύση.

Με το ίδιο σκεπτικό, θα επιχειρήσω να αναιρέσω αυτό που πολύς κόσμος ασπάζεται δίχως συζήτηση, δηλαδή την υποτιθέμενη πανταχού παρούσα ελληνική διαφθορά. Πελατειακές σχέσεις, κομματικός στρατός, ρουσφέτια, εξυπηρετήσεις, καλύψεις, παρασιτικός συνδικαλισμός, όργιο λαϊκισμού, φοροδιαφυγή, εισφοροδιαφυγή, greek statistics, είναι μερικές μόνο εκφράσεις που η αρνητικότητά τους έχει εισχωρήσει βαθιά στις συνειδήσεις μας. Θα επιχειρήσω να αναιρέσω εξ΄ολοκλήρου αυτήν την ενοχοποίηση της ελληνικής κοινωνίας και θα ήθελα να παρακαλέσω να με προσέξουν καλά, ιδιαίτερα οι δήθεν ειδήμονες, δηλαδή οι οικονομολόγοι δυτικής κοπής.

Θα ισχυριστώ με επιχειρήματα, ότι η ελληνική κοινωνία, περισσότερο από κάθε άλλη, είναι πανέτοιμη να αντιμετωπίσει τις προκλήσεις του μέλλοντος. Και αυτό χάρη στο ιδιόμορφο μοντέλο ανάπτυξής της, ένα μοντέλο που ευνόησε σχεδόν ολόκληρη την μεσαία τάξη. Τι έγινε λοιπόν τα τελευταία 30 χρόνια; Ας ξεκινήσουμε με τους διορισμούς στο δημόσιο. Αναμφισβήτητα πάρα πολλά χρήματα διοχετεύτηκαν στα ελληνικά νοικοκυριά. Όλα αυτά τα χρήματα πρώτον στήριξαν την οικοδομή, ένα αγαθό πρώτης ανάγκης, και δεύτερον ανακυκλώθηκαν συχνά στη μαύρη, κάτι που ευνόησε και πάλι όλα τα νοικοκυριά από τον μεγάλο μιζαδόρο που λέγεται κράτος. Ποτέ αυτός ο μιζαδόρος δεν έδωσε καλά δείγματα προσφοράς δημόσιων υπηρεσιών, και αυτός είναι και ο κύριος λόγος που ο λαός απέφευγε όσο μπορούσε να δίνει μίζα. Μια άγραφη συμφωνία προέβλεπε ότι το κράτος παραβλέπει τις παρατυπίες των Ελλήνων πολιτών, με αντάλλαγμα την παραμονή στην εξουσία του κράτους ατόμων που θα συνέχιζαν να βολεύουν τον ελληνικό λαό. Επί τριάντα χρόνια τουλάχιστον, το 80% του ελληνικού λαού, τα πιο δυναμικά τμήματα της κοινωνίας ευνοήθηκαν από αυτήν την συναλλαγή. Οι περιουσίες των περισσότερων Ελλήνων αυξήθηκαν, οι περισσότεροι έχτισαν για τα παιδιά τους σπίτια, μέσα σε αυτά τα ανέθρεψαν και τα μόρφωσαν σε ποσοστά ασύλληπτα για άλλες χώρες. Μετά το Ισραήλ, ήμαστε η δεύτερη χώρα σε πτυχιούχους ανωτάτων και ανωτέρων σχολών. Τι νόημα ακριβώς λοιπόν έχουν οι έννοιες πελατειακό κράτος και διαφθορά κτλ.; Θετικό ή αρνητικό; Το κυριότερο επιχείρημα που αναπτύσσεται κατά αυτού του ελληνικού μοντέλου, είναι η ανυπαρξία σοβαρού κεντρικού κράτους και ότι η ανάπτυξη των νοικοκυριών έγινε με δανεικά χρήματα. Όλο το δημόσιο πληρωνόταν με δανεικά απ’ έξω. Μάλιστα κύριοι! Γιατί όχι; Όλα τα κράτη και οι πολίτες τους αναπτύσσονται με δανεικά. Τι παρατηρούμε όμως στις λεγόμενες ανεπτυγμένες χώρες; Τα δανεικά και η ανάπτυξη διοχετεύονται κυριολεκτικά στη γιγάντωση επιλεγμένων εταιριών. Και τι λένε τα στοιχεία; Ότι αν γίνει μια λίστα με τα χρέη των κρατών, και σε δημόσιο χρέος και σε χρέη ιδιωτών, η Ελλάδα βρισκόταν το 2009 σε πολύ καλύτερη κατάσταση από κράτη δήθεν ορθολογισμένα όπως η Γερμανία. Με απλά λόγια η Γερμανία έχει τους περισσότερους πολίτες της στα νοίκια, δίχως περιουσίες, και την ανάπτυξη την νοιώθουν μόνο οι μεγάλες εταιρίες της. Το αυτό συμβαίνει με άλλες χώρες όπως η Αγγλία ή οι ΗΠΑ. Πάμε τώρα να αντικρούσω και τον σοβαρότερο αντίλογο. Διότι είμαι βέβαιος ότι όλοι θα πουν: μα καλά, με δανεικά του κράτους που τα σκόρπισε σε περιττούς μισθούς, σε ένα σπάταλο και αναποτελεσματικό δημόσιο, για μοντέλο που «οικονομικά» δεν βγαίνει. Τα άπειρα σπίτια που χτίστηκαν δεν παράγουν εξαγώγιμα προϊόντα όπως συμβαίνει π.χ. με εταιρίες.

Καταρχήν η Ελλάδα παράγει ανθρώπους στα σπίτια που χτίστηκαν! Δεύτερον εξάγει άπειρα αγροτικά προϊόντα και τροφές των οποίων οι τιμές ελέγχονται από ξένα κέντρα. Η χώρα έχασε πλήρως τον έλεγχο των τιμών λόγω της παγκοσμιοποίησης, προς όφελος διάφορων διεθνών και εγχώριων παρασίτων. Οι εισαγωγές της χώρας λοιπόν δεν είναι βέβαιο ότι αξίζουν περισσότερο από τις εξαγωγές, εάν συγκριθούν με πραγματικές εργατώρες. Πενήντα εργατώρες στη Γερμανία που παράγουν ένα αυτοκίνητο, συχνά ανταλλάσονται με χίλιες εργατώρες σε ελληνικό χωράφι. Το ισοζύγιο εξωτερικών συναλλαγών δεν είναι λοιπόν αξιόπιστος και πραγματικός δείκτης. Τον καθορίζει ο ισχυρός, και δυστυχώς οι ηγεσίες μικρών χωρών δεν έχουν το ανάστημα να αντισταθούν.

Γιατί να μην πούμε επίσης και τα άλλα ανέκδοτα: Το δολάριο και το ευρώ, τα οποία όλοι γνωρίζουν ότι έχουν τυπωθεί σε υπέρμετρες ποσότητες, αναντίστοιχες πραγματικού αντικρίσματος. Η πίστη όμως σε αυτά (που καλλιεργείται από μηχανισμούς που δεν είναι η ώρα να αναφερθούν), οδηγεί ολόκληρα έθνη σε υποταγή. Τα δανεικά των κρατών σε ευρώ ή δολάριο είναι ο κυριότερος τρόπος ελέγχου τους! Είναι αστείο να αποτιμώνται πραγματικές αξίες, γη, νερό, ενέργεια, με πλασματικό χρήμα, κι όμως το έχουν χάψει οι πάντες. Με λίγα λόγια, αν συνεχίσουν το έγκλημά τους οι σημερινοί κυβερνώντες της χώρας μας, κάποιοι έξυπνοι με τα πλαστά αυτά χρήματα θα κατοχυρώσουν τις πραγματικές αξίες των Ελλήνων, δηλαδή κυρίως τη γη τους και τα σπίτια τους.

Η Ελλάδα δεν έπαιξε στο παιχνίδι της παγκοσμιοποίησης όπως θα ήθελαν κάποιοι. Παραμένουν άναρχοι, απρόβλεπτοι, δεν πληρώνουν φόρους και δάνεια, και ξαφνικά ενώ στις ανεπτυγμένες χώρες ξεκινά επικίνδυνα η ανεργία, τουλάχιστον εδώ υπάρχει ένα κεραμίδι για όλους. Αναρωτιέται κανείς, πώς άραγε οι ανεπτυγμένες χώρες θα μπορέσουν να διαχειριστούν τα τεράστια πλήθη άστεγων ανέργων που θα δημιουργηθούν τα επόμενα χρόνια; Η ανταγωνιστικότητα, όρος προβεβλημένος και επωφελής των ισχυρών λόγω της τεχνολογίας, αποβαίνει η μοιραία έννοια όταν εφαρμοστεί σε εργαζόμενους. Είναι η έννοια η οποία προφανώς θα αλλάξει και τις ισορροπίες ισχύος του πλανήτη, εύχομαι αναίμακτα.

Στη Γερμανία, αν δεν δώσεις το νοίκι σου στην ώρα σου, βρίσκεσαι στο δρόμο σε χρόνο dt. Η κοινωνική πρόνοια των αστέγων εκεί μειώνεται, όπως εξάλλου και όλες οι κοινωνικές παροχές. Αν ο ελληνικός λαός δεν αφήσει να του πάρουν τις περιουσίες του οι τράπεζες, η ισχυρή πεποίθησή μου είναι ότι θα αποτελέσει το έναυσμα για μια ολοκληρωμένη αναθεώρηση του καπιταλιστικού συστήματος. Ωραία και καλά να κουρντίζεις με ψεύτικο χρήμα τους εργαζόμενους να παράγουν, όμως υπάρχει και ένα όριο στις βασικές προϋποθέσεις αξιοπρέπειας, στέγης και τροφής. Ωραία και καλά αναπτύσσονται οι γιγαντωμένες ιδιωτικές εταιρίες παγκοσμίως (δεν υπάρχει επιστροφή), όμως ο εργαζόμενος πρέπει να προστατευτεί στα βασικά δικαιώματά του. Και η στέγη είναι το βασικότερο μετά την τροφή. Η Ελλάδα, θεωρώ ότι είναι πανέτοιμη για το παγκόσμιο μπαμ που θα επέλθει το αργότερο σε 3 με 5 χρόνια, σύμφωνα με αρκετούς διεθνείς αναλυτές.

Ας επιχειρηματολογήσω όμως και για τα ρουσφέτια. Ποιος βουλευτής με κάποια εξουσία θεωρείται νορμάλ από την Ψυχολογία, εάν αρνηθεί να κάνει ρουσφέτια (διορισμούς, εξυπηρετήσεις σε φίλους,…) όταν όλοι οι υπόλοιποι 299 κάνουν το ίδιο; Γιατί ερχόμαστε εκ των υστέρων και κατηγορούμε το πελατειακό σύστημα, κύριε ΓΑΠ; Ποιος μπορεί να ισχυριστεί ότι τα 5 περίπου εκατομμύρια Έλληνες που ψήφιζαν δικομματισμό, που ευνοήθηκαν υλικά από το πελατειακό σύστημα (αυξήσεις μισθών συντάξεων, εξυπηρετήσεις σε συνδικαλιστές, μοίρασμα επιδοτήσεων και άλλων ευρωπαϊκών χρημάτων, τακτοποίηση φορολογικών εκκρεμοτήτων, τακτοποίηση αυθαιρέτων, μειωμένα τετραγωνικά στις δηλώσεις ΔΕΗ, ιδιαίτερα υψηλό ποσοστό ψεύτικων φορολογικών δηλώσεων από νοικοκυριά και μικρομεσαίους, ιδιαίτερες παροχές σε κάθε κλάδο –μηχανικούς, δικηγόρους, εργαζόμενους υπουργείων, ΜΜΕ, εργαζομένων σε δήμους, φαρμακοποιούς); Το αποτέλεσμα όμως ποιό ήταν; Πλούτος στο λαό!

Ιδιοκατοίκηση σε βαθμό ασύλληπτο για άλλες ανεπτυγμένες χώρες! Μορφωμένα παιδιά με πτυχία! Μια γενικότερη υλική ευημερία. Μια ισχυρή μεσαία τάξη όπου οι δυναμικοί πολίτες, πήραν από τη ζωή αυτό που θεωρούσαν ότι τους χρωστάει.

Εδώ ακριβώς είναι που είτε θα υιοθετήσουμε την άποψη του Γ. Παπανδρέου ότι πρέπει να πάμε να πνιγούμε ομαδικώς διότι ήμαστε μια «διεφθαρμένη» χώρα, είτε θα κοιτάξουμε διεισδυτικά τις εξελίξεις παγκοσμίως και θα αποενοχοποιηθούμε πλήρως από ανήκουστες κατηγορίες που μόνο στόχο έχουν να μας δημιουργήσουν ενοχές, να μας αδρανοποιήσουν καθώς θα μας παίρνουν τον πραγματικό πλούτο μας. Δεν θα περάσει πολύς καιρός και θα διαπιστώσουμε ότι το ελληνικό μοντέλο είναι πολύ πιο ασφαλές από οποιοδήποτε άλλο σε οποιαδήποτε ανεπτυγμένη χώρα. Ένα μοντέλο που θεώρησε ότι το χρήμα πρέπει να διαμοιραστεί «δημοκρατικά» και πλατιά στον κόσμο μέσω των υπερβολικών προσλήψεων στο δημόσιο, ώστε να επενδυθεί τελικά σε σπίτια, σε ιδιοκατοίκηση, σε πάμπολλες μικρομεσαίες εισαγωγικές επιχειρήσεις, σε μόρφωση παιδιών, σε διασκέδαση αλά Ζορμπά, κτλ. Αντίθετα το δυτικό οικονομικό μοντέλο επιμένει ότι τα δανεικά έχουν ως ρόλο να αξιοποιηθούν ως κινητοποιά στοιχεία στα χέρια λίγων, τα οποία θα στρέψουν όλη την κοινωνία σε μια παραγωγική-καταναλωτική πορεία, όπου με ορθή κεντρική οργάνωση επωφελούνται όλοι. Τρίχες σγουρές. Γιατί, αγαπητοί οικονομολόγοι, οι ανισότητες στις ανεπτυγμένες χώρες αυξάνονται συνεχώς; Γιατί οι συνθήκες ζωής στις ανεπτυγμένες χώρες ελέγχονται όλο και περισσότερο από εταιρίες που δικτατορικά αποφασίζουν για το εργασιακό μέλλον των πολιτών; Δεν υπάρχει ούτε μία στο εκατομμύριο πιθανότητα, να αντιμετωπιστεί στη Δύση το τσουνάμι κύμα δυσαρέσκειας των λαών για τις εργασιακές συνθήκες. Συν όλα τα προηγούμενα, πρέπει να ξανατονισθεί και να προσεχθεί ιδιαίτερα αυτό που προηγουμένως ειπώθηκε: Το συνολικό χρέος της Ελλάδας (ιδιωτών και δημοσίου), καθόλου δεν βρίσκεται σε άσχημα επίπεδα. Κάτι που αποδεικνύει ότι οι ιδιωτικές εταιρίες του εξωτερικού έχουν τεράστια πλεονεκτήματα χρηματοδότησης σε σχέση με τις δύσμοιρες ελληνικές, και ότι ουσιαστικά καλείται ο ελληνικός ιδιωτικός τομέας να παίξει σε πισίνα με καρχαρίες. Πού είναι εδώ η ισότητα ευκαιριών, αγαπητοί οικονομολόγοι; Εξηγείται απόλυτα η «διεφθαρμένη» προσαρμοστική τακτική των Ελλήνων μικρομεσαίων, ώστε να φέρουν το παιχνίδι στα ίσια.

Πλέον, το μόνο ερώτημα κατά τη γνώμη μου για την κυβέρνηση κάθε χώρας είναι το εξής: Πώς θα προστατεύσει τους πολίτες της στην επερχόμενη παγκόσμια κρίση. Η τωρινή ηγεσία της χώρας μας αδυνατεί να συλλάβει το τεράστιο πλεονέκτημα που έχουν οι πολίτες της, δηλαδή την πραγματική περιουσία τους σε σπίτια και γη, και κάνει το κάθε τι για να την παραδώσει στις τράπεζες. Το ίδιο κάνει με την δημόσια περιουσία των Ελλήνων πολιτών, όπου ξεπουλιώνται τα πάντα όσο όσο. Το κράτος τα μαζεύει όλα από τους πολίτες, καταληστεύοντάς τους από τις περιουσίες τους και τη στέγη τους, και στερώντας τους από πνευματική μόρφωση και πολιτισμό, επιθυμώντας να τους οδηγήσει στην καλύτερη περίπτωση προσκυνημένους-δούλους στα εργοτάξια των περιβόητων επενδυτών. Είμαι πεπεισμένος, όπως και ο Μίκης Θεοδωράκης, ότι ο ελληνικός λαός θα πάρει κάποια μέρα τη μοίρα του στα χέρια του χαράζοντας ένα άλλο όραμα, αντιλαμβανόμενος έγκαιρα τη νέα φάση στην οποία αναγκαστικά θα μπει το παγκόσμιο οικονομικό σύστημα.

Αυτό το νέο όραμα της Ελλάδας, θα πρέπει να είναι πρώτα απ’ όλα οικουμενικό όραμα, προς την κατεύθυνση της ανάπτυξης ενός κράτους ειρήνης, ανεξαρτησίας, υπόδειγμα για άλλους, με τον πλούτο που πράγματι διαθέτει να τον στοχεύσει σε ολοκληρωμένους ανεξάρτητους ανθρώπους-πολίτες πανίσχυρους υλικά, πνευματικά και πολιτικά.

Επιχειρηματολογώντας προηγουμένως υπέρ της ιδιαιτερότητας της «ελληνικής διαφθοράς», ίσως κάποιοι μπερδευτούν. Ίσως κάποιοι έντιμοι πολίτες, ίσως κάποιοι αριστεροί ψηφοφόροι αρνηθούν να ασπαστούν τα επιχειρήματά μου. Ο στόχος μου δεν είναι να πείσω ότι η ελληνική πραγματικότητα για τριάντα χρόνια έβαινε καλώς. Περισσότερο θα ήθελα να περάσω το συμφιλιωτικό μήνυμα «Ότι έγινε, έγινε», παράλληλα με μια προσπάθεια να διασπάσω κάποιες απόλυτες βεβαιότητες, πάντα στο πνεύμα του άρθρου μου περί διπόλων. Ο Μίκης Θεοδωράκης μπορεί κατά την γνώμη μου να αποτελέσει το ζωντανό σύμβολο που θα ενώσει τον ελληνικό λαό, που θα τον κάνει να αποστραφεί φανατισμούς, μέσα από την αναγνώριση της ευρύτητας και της ελευθερίας του πνεύματός του.

 

_____________________________________________________________
Δίπολα 2 – Με αφορμή το άρθρο του Γιώργου Ψαράκη (του Μίκη Θεοδωράκη)

About athenianvoice

Kosmas Loumakis - Sociological consultant, analyst, field operative and tactical field coordinator of national and regional social projects in Sweden. Was contracted for almost two decades by governmental bodies and NGO's, in governmental gang crime and extremism preventive efforts. Have produced a number of socio pedagogic action plans and developed methods, field tactics and strategies for gang crime and extremism preventive projects.

Posted on July 19, 2013, in Hot, Αρθρα στα Ελληνικα and tagged , , , , , , , . Bookmark the permalink. Leave a comment.

Leave a Reply

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: