Monthly Archives: June 2013

Τα παραμύθια του εθνικού κορμού για τις γερμανικές αποζημιώσεις

aygi-25-41Την ώρα που η κυβέρνηση έφερνε με διαδικασίες κατ’ επείγοντος το πολυνομοσχέδιο σκούπα (μαζικές απολύσεις δημοσίων υπαλλήλων, αύξηση ωραρίου εκπαιδευτικών, μονιμοποίηση χαρατσιού, ρυθμίσεις ασφαλιστικών και φορολογικών οφειλών, κ.α) που ψηφίστηκε την Κυριακή, πρώτο θέμα στα κανάλια και τη βουλή με πρωτοβουλία μάλιστα του ΣΥΡΙΖΑ ήταν οι… γερμανικές αποζημιώσεις. Ένα θέμα που εδώ και βδομάδες έχει σηκώσει ο δημοσιογραφικός πατριωτικός -και δήθεν αντιμνημονιακός- συρφετός, ενώ αποτελεί ταυτόχρονα μόνιμο θέμα στις αναρτήσεις των πιο απίθανων φασιστοσελίδων που έχουν κατακλύσει το διαδίκτυο. Γιατί όμως τόσο ενδιαφέρον από τα κυρίαρχα συγκροτήματα των ΜΜΕ για τις γερμανικές αποζημιώσεις; Και γιατί η αριστερά με τον ΣΥΡΙΖΑ πρώτο βιολί, να σέρνει το χορό; Διότι όλη αυτή η φλυαρία εξυπηρετεί ένα και μόνο σχέδιο. Την εκ νέου εμπέδωση στην ελληνική κοινή γνώμη ότι για τα δεινά που υφίσταται δεν φταινε ούτε αυτοί που κυβερνάνε τη χώρα, ούτε οι κρατικοδίαιτοι καπιταλιστές, εφοπλιστές, τραπεζίτες, βιομήχανοι, μαφιόζοι στυλ Μανωλάδας και λοιπές κατασκευαστικές εταιρίες, αλλά οι “Γερμανοί που μας χρωστούν 1,2 τρις ευρώ και δεν τους χρωστάμε”. Δηλαδή αν έδιναν τις “αποζημιώσεις” τότε “θα απαλλασσόμασταν μια και καλή από τα χρέη μας”. Μετά την αγανάκτηση και τους “πολιτικούς που τα φάγανε”, τώρα η κοινή γνώμη συγκλίνει σε μια πιο “εμπεριστατωμένη” άποψη για το “τι μας έφερε μέχρι εδώ”. Προφανώς οι επίορκοι αλλά και οι άχρηστοι δημόσιοι υπάλληλοι που πρέπει να απολυθούν εδώ και τώρα, όπως επίσης και οι παχυλές συντάξεις όλων αυτών που από την εποχή του Αντρέα και ύστερα φόρτωσαν τα ταμεία με όλα αυτά τα χρέη. Και ποιος είναι ο ηθικός αυτουργός; μα φυσικά η αριστερά που υπέθαλπε όλες αυτές τις συντεχνίες αναγκάζοντας τους κακόμοιρους που κυβερνούσαν κατά την μεταπολίτευση να υποχωρούν στις εξωφρενικές απαιτήσεις όλων αυτών που κάθε τρεις και λίγο έκλειναν τους δρόμους για να μην μπορούμε να πάμε στις δουλειές μας. Και μας έφεραν και τους μετανάστες για να ρίξουν τα μεροκάματα.

Πάνω σ’ αυτά τα κανιβαλικά επιχειρήματα το αστικό καθεστώς μετά από δύο χρόνια κοινωνικής αναταραχής ανασυγκροτεί τον εθνικό κορμό και όπως αντιλαμβάνεται κανείς στη νέα αυτή εθνική ενότητα η χρυσή αυγή έχει αναλάβει την από τα κάτω επιβολή του νόμου και της τάξης στα μιάσματα που για 38 χρόνια ταλαιπωρούν το έθνος και δεν το αφήνουν να σταθεί στα πόδια του. Αν αυτή είναι η εθνική αφήγηση της κρίσης, τα πετρέλαια στο Αιγαίο, οι απολύσεις στο δημόσιο, το απαρτχάιντ στους μετανάστες και οι γερμανικές αποζημιώσεις είναι η τελική λύση. Μετά από όλα αυτά μπορεί κανείς να καταλάβει γιατί την Κυριακή 28/4 όταν η βουλή ψήφιζε ακόμα μια επικαιροποίηση του μνημονίου στην πλατεία διαδήλωναν καμιά 500αριά άνθρωποι, αντί για 100000 ή και 200000 όπως πριν 2 χρόνια.

Αριστερά και αποζημιώσεις

Το σουρεαλιστικό σκηνικό της ελληνικής βουλής την προηγούμενη βδομάδα (24/4) με όλα τα κόμματα από το ΚΚΕ και το ΣΥΡΙΖΑ μέχρι τη χρυσή αυγή και φυσικά την εσωτερική τρόικα και τους καμένους έλληνες, να υπερθεματίζουν για τις γερμανικές αποζημιώσεις θα προξενούσε έκπληξη σε κάποιον που είχε να μάθει νέα για την Ελλάδα από τη δεκαετία του 1970. Τότε το θέμα το μονοπωλούσε η αριστερά και αποτελούσε μια από τις επιθετικές αιχμές του αγώνα κατά της ιμπεριαλιστικής “εξάρτησης”. Η αστική τάξη -και τα κόμματά της- τότε είχε άλλες προτεραιότητες από το να κάνει, εξ’ αποστάσεως βέβαια, τσάμπα αντίσταση στους γερμανούς και τους αμερικάνους. Ωστόσο ορισμένες φορές αυτός ο αντιιμπεριαλισμός γινόταν ενοχλητικός όταν έβαζε σε δοκιμασία τις γεωστρατηγικές συμμαχίες του ελληνικού καπιταλισμού που συμπυκνώνονταν στο περιληπτικό ρητό του αειμνήστου “ανήκομεν εις τη δύσην”.

Όλα αυτά έπαιξαν το ρόλο τους μέχρι την κατάρρευση του ανατολικού μπλοκ και το τέλος του ψυχρού πολέμου. Από κει και πέρα οι αιχμές του αριστερού πατριωτισμού των δεκαετιών 50-80 υιοθετούνταν πλέον από έναν αναδυόμενο δεξιό εθνικισμό εξ αφορμής του “μακεδονικού”, των ελληνορθόδοξων τόξων, της παγκοσμιοποίησης που απειλεί το έθνος, τις ταυτότητες, τη Σερβία και την Κύπρο και τώρα μιας αντιγερμανικής υστερίας που προωθείται συστηματικά από τους ίδιους κύκλους. Αυτό δηλώνει άλλωστε και η παρουσία του στο κεντρικό πολιτικό σκηνικό με το ΛΑΟΣ και τώρα με τη χρυσή αυγή αλλά και κατά κάποιο τρόπο με τους ΑνΕλ.

Αυτός ο ρηχός αριστερός πατριωτισμός, έδειξε όλη του τη γύμνια στην ανικανότητα των φορέων του να αντιληφθούν το τι μαγειρεύτηκε στην πλατεία συντάγματος το καλοκαίρι του 2011 και φυσικά τώρα με τις περιβόητες γερμανικές αποζημιώσεις. Άλλωστε αυτές αποτελούν συνέχεια μιας ακόμα εθνικής αφήγησης της κρίσης παρουσιάζοντας σαν υπαίτιο την ΕΕ, το ΔΝΤ, το “γερμανικό” ευρώ, το 4ο Ράιχ, τη Μέρκελ ντυμένη Χίτλερ με μπόλικο κιτς και φολκλόρ, γλείφοντας το μέσο όρο, με την βαθύτερη πεποίθηση ότι έτσι επεκτείνεται η επιρροή της αριστεράς σε παραδοσιακά συντηρητικά ακροατήρια. Την κρίση λοιπόν πρέπει να την πληρώσουν οι γερμανοί (όλοι αφεντικά και εργάτες), όχι οι καπιταλιστές, όχι οι τραπεζίτες, όχι “αυτοί που τα φάγανε”, αλλά κάποιοι άλλοι που βρίσκονται έξω από τη χώρα. Και επειδή για ακόμα μια φορά ο “εχθρός” είναι μερικές χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά, το μόνο αποτέλεσμα είναι η αμνηστία της εγχώριας αστικής τάξης και των πολιτικών της εκπροσώπων, που ευθύνονται μόνο γιατί υποχωρούν στις πιέσεις των γερμανών. Να πως μια καπιταλιστική κρίση και το φόρτωμά της στους μισθωτούς δούλους, με όλες αυτές τις αλχημείες μετατρέπεται σε “κατοχή της χώρας” και ένα σωρό άλλες ανοησίες, προκειμένου η κοινωνική οργή να εκτονωθεί σε αόρατους εχθρούς και το σύστημα να τη βγάλει λάδι.

Εκεί είμαστε τώρα. Αυτό χρειάζεται και ο ελληνικός καπιταλισμός. Μετά από μια περίοδο που η αστική τάξη “δεν μπορούσε να κυβερνήσει όπως θα ήθελε”, το αστικό μπλοκ εξουσίας ανασυγκροτείται στην πιο αντιδραστική και μαύρη εκδοχή του με συστατικό στοιχείο, όχι κάποια ταξική συνεννόηση (κοινωνικό συμβόλαιο με ολίγην από Κέυνς και σοσιαλδημοκρατία), αλλά την εθνική ταυτότητα κόντρα σε μετανάστες, μασόνους, γερμανούς και εθνομηδενιστικά μιάσματα που απειλούν τη φυλετική καθαρότητα και είναι φορείς της ανομίας, της αταξίας και του εθνικού διαχωρισμού. Τα κακό είναι ότι η αριστερά, και ειδικά ο ΣΥΡΙΖΑ όχι μόνο δεν βλέπει τίποτα απ’ όλα αυτά, αλλά νομίζει ότι ο κόσμος που τυλίγεται με την ελληνική σημαία και με το λέιζερ στο χέρι χτυπιέται έξω από τη βουλή, αποτελεί μια εν δυνάμει εκλογική πελατεία. Και προφανώς τα ξεφτέρια του αριστερού κοινοβουλευτικού μάρκετινγκ πιστεύουν ότι θα την κερδίσουν γλείφοντας τις πατριωτικές της αυταπάτες. Εδώ κολλάει και η φλυαρία περί γερμανικών αποζημιώσεων.

Ας δούμε όμως αναλυτικά τι περιλαμβάνουν οι περιβόητες αυτές διεκδικήσεις.

Το κατοχικό δάνειο

Καταρχήν να διευκρινίσουμε ότι οι “γερμανικές αποζημιώσεις” αφορούν τρεις ξεχωριστές ενότητες. 1ον το κατοχικό δάνειο, 2ον τις επανορθώσεις υπέρ του ελληνικού δημοσίου για καταστροφές υποδομών, και 3ον τις αποζημιώσεις υπέρ των θυμάτων που αφορούν αγωγές συγγενών κυρίως από τα ολοκαυτώματα, όπως του Δίστομου κατά του γερμανικού κράτους. Αυτό για να ξεκαθαριστεί μια πρώτη σύγχυση, από τις μπούρδες που κυκλοφορούν και αφήνουν να εννοηθεί ότι από τις αποζημιώσεις θα απαλλαχτεί η χώρα από το δημόσιο χρέος. Αντιλαμβάνεται κανείς ότι τουλάχιστον όσον αφορά τις αποζημιώσεις αυτό δεν ισχύει εκτός αν οι ενάγοντες συγγενείς θυμάτων του Δίστομου κοκ εκχωρήσουν τα ποσά που διεκδικούν στο ελληνικό δημόσιο. Ας τα δούμε όμως αναλυτικά.

Το κατοχικό δάνειο (Μάρτιος 1942) σύμφωνα με το Εθνικό Συμβούλιο Διεκδίκησης των οφειλών της Γερμανίας που ηγείται ο Μ. Γλέζος εκτιμάται με σημερινές τιμές και χωρίς τόκους στα 54 δις ευρώ. Το νούμερο αυτό προκύπτει από το αρχικό 3,5 δις δολάρια σε τιμές 1938 που σύμφωνα πάντα με το Συμβούλιο ήταν το ποσό που εκταμίευσε το γερμανικό κράτος την περίοδο 1942-43. Ακριβώς στα ποσά αυτά συμφωνεί ο Μαργιάς των ΑνΕλ (Επίκαιρα: 20/01/2011) και κατ’ επανάληψη το ΚΚΕ μέσα από τον Ριζοσπάστη με πιο πρόσφατο το άρθρο του Μπογιόπουλου στις 25/4/2013 που αναδημοσιεύεται χωρίς πρόβλημα στις πιο απίθανες ιστοσελίδες. Για τον ΣΥΡΙΖΑ δεν χρειάζονται περισσότερες διευκρινήσεις για τη θέση του πάνω στα προαναφερόμενα ποσά, αρκεί που ο Μ. Γλεζος ηγείται του Εθνικού Συμβουλίου Διεκδίκησης των οφειλών της Γερμανίας. Και το πώς αντιλαμβάνεται τη διεκδίκησή τους αρκεί επίσης η τοποθέτηση του Μ.Γλεζου στην βουλή για το “εθνικό” αυτό θέμα όπως ο ίδιος το χαρακτήρισε: “Όποια κυβέρνηση θέσει θέμα γερμανικών οφειλών, θα έχει όλο το λαό μαζί της”… “Περιμένουμε από την κυβέρνηση να κάνει το βήμα. Να καλέσει την γερμανική κυβέρνηση και να πει ελάτε να συζητήσουμε”. (24/4/2013). Επιτέλους! Να ένας λόγος για να υποστηρίξει κανείς την κυβέρνηση. Ε βέβαια άμα κάνει σωστά τη δουλιά της…

Ας επανέλθουμε όμως. Πάνω στα 54δις οι προαναφερθέντες στο σύνολό τους προσθέτουν 500 δις τόκους για να καταλήξουν στη διεκδίκηση 550 δις. Στα ποσά αυτά συμφωνεί και η χρυσή αυγή όπως τόνισε μέσα από την τοποθέτηση του ο Χ.Παππάς στις 24/4 στη Βουλή μιλώντας για μεταξάδες και για 510 ως 575 δις που πρέπει να γίνουν άμεσα απαιτητά από τη Γερμανία. Λείπει ο Μάρτης από τη Σαρακοστή;

Όλα αυτά βέβαια είναι παραμύθια της χαλιμάς. Ο ιστορικός Χάγκεν Φλάισερ, με πολύχρονες έρευνες στο συγκεκριμένο ζήτημα, σε συνέντευξή του στο Έψιλον (26/06/2011) αναφέρει τα εξής: “Ανακάλυψα στα μέσα της δεκαετίας του ’70, στα υπόγεια των γερμανικών αρχείων, ένα εκτενέστατο υπόμνημα της τράπεζας του Ράιχ. Υπολογίζει ότι τα ποσά του Κ.Δ. ανέρχονται στα 568 εκατομμύρια μάρκα, από τα οποία οι Γερμανοί είχαν επιστρέψει 92 εκατομμύρια μάρκα – την τελευταία δόση, μάλιστα, στις 6/10/1944, έξι μέρες προτού να αποχωρήσουν από την Αθήνα … Ισολογισµοί της Τραπέζης της Ελλάδος (µε αντιστοιχία 215 εκατ. δολάρια για το 1944-45) δεν απέχουν πολύ από τη γερµανική εκτίµηση. Με τη σηµερινή αγοραστική αξία, το χρέος του Κ.Δ. άτοκα, όπως το επέβαλαν οι κατακτητές το 1942 ανέρχεται περίπου στα 6 δισεκατοµµύρια ευρώ”. Έχουμε λοιπόν 568 εκ μάρκα Ράιχ μείον 92, απομένουν 476 εκ. Αυτό το νούμερο επαναλαμβάνεται από τον ίδιο σε άρθρο της καθημερινής στις 14/12/2012: “Λίγες εβδομάδες πριν από την οριστική κατάρρευση της ναζιστικής Γερμανίας, εμπειρογνώμονες υπολόγιζαν το “χρέος του Ράιχ απέναντι στην Ελλάδα” σε 476 εκατ. μάρκα! “Με σημερινή αξία περίπου 6-7 δισ. ευρώ – άτοκα“. Δεν υπάρχει καμία σοβαρή πηγή που να αμφισβητεί αυτά τα νούμερα. Ο Τάσος Ηλιαδάκης καθηγητής στη Σχολής Εθνικής Ασφάλειας και από τους πρωτεργάτες διεκδίκησης των γερμανικών αποζημιώσεων και του κατοχικού γερμανικού δανείου με πλούσια αρθρογραφία υπογραμμίζει: “Το ύψος του δανείου κατά την Τράπεζα Ελλάδος ανέρχεται (δίχως τους τόκους) σε 227.940.201 εκ. δολ. το 1944 και κατά τον Αλτενμπουργκ 400 εκ. μετακατοχικά μάρκα“. (Κατοχικό Δάνειο: Μιά Άγνωστη Αλήθεια) Από το link της δημοσίευσης του άρθρο κανείς δεν μπορεί να αμφιβάλει για την ελληνοπρέπεια της πηγής και να κατηγορηθούμε για πλαστογράφηση των στοιχείων. Τα 400 εκ. μετακατοχικά μάρκα είχαναναλογία με το δολάριο 1 προς 4. Εδώ επομένως η εκτίμηση το υπολογίζει στα 100 εκ. δολ. Η πιο υψηλή εκτίμηση είναι αυτή που αναφέρει ο Άγγελος Αγγελόπουλος (στο βιβλίο ”Από την Κατοχή στον Εμφύλιο-Η μεγάλη ευθύνη των Συμμάχων”) κάνοντας λόγο για 38εκ χρυσές λίρες αγγλίας (βασίζεται στην εκτίμηση του γερμανού εκπροσώπου στην ΤτΕ Νέστλερ σύμφωνα με τον τότε διοικητή Σπ.Χατζηκυριάκο), υπολογίζοντας με ένα πολύ χαμηλό τόκο 3% η οφειλή αυτή να έφτανε το 1994 στα 13 δισεκατομμύρια Δολάρια ΗΠΑ. Τι σημαίνουν όμως όλα αυτά τα νούμερα σε σημερινές αξίες;

Καταρχήν υπάρχουν οι εκτιμήσεις των ιστορικών που αναφέρονται στο θέμα κάνοντας λόγο για ποσά γύρω στα 6 που με τους τόκους φτάνουν τα 13 δις. Πως προκύπτουν όμως αυτά τα ποσά; Το γερμανικό Μάρκο του Ράιχ σε σημερινές τιμές αξίζει γύρω στα 10 ευρώ. Πολλαπλασιάζοντας λοιπόν τα 476 εκ μάρκα με το 10 προκύπτουν 4,7 δις ευρώ σημερινά. Επίσης μπορούμε να υπολογίσουμε μέσω της αναγωγής των μάρκων σε δολάρια εκείνης της εποχής. Η σχέση δολαρίου μάρκου ήταν 1 προς 2,5. Αν η Τράπεζα Ελλάδος υπολόγισε το δάνειο στα 228 εκ δολ τότε πολλαπλασιάζοντας με το 2,5 βγαίνει το αρχικό ποσό που δίνει ο Φλάισερ δηλαδή τα 570 εκ μάρκα. Το δολάριο της εποχής εκείνης έχει σημερινή αγοραστική δύναμη κατά μέσο όρο 20 δολάρια ή 15 ευρώ. Στα 15 ευρώ τα εκτιμά και το Συμβούλιο αφού υπολογίζει τα 3,5 εκ δολ τότε σε 54 δις ευρώ σημερινά, δηλαδή ένα δολάριο τότε 15 σημερινά. Που σημαίνει ότι τα 228 εκ. σημαίνουν σήμερα 3,4 δις. ευρώ Το χαμηλότερο ποσό είναι αυτό που δίνει ο Αλτενμπουργκ 100 εκ δολ. σημερινά περί τα 1,5 δις ευρώ. Εδώ υπάρχει μια ιστοσελίδα που μπορεί ο καθένας να κάνει τους υπολογισμούς του.(πηγή) Να πούμε μόνο ότι αν πάμε με το δείκτη πληθωρισμού η σχέση είναι 1 προς 13 και αν υπολογίσουμε με τις τρέχουσες αξίες σε χρυσό τότε η σχέση αυγή γίνεται 1 προς 38. Επομένως μπορούμε να υπολογίσουμε έτσι ότι με βάση τα 228 εκ δολάρια που υπολόγισε η ΤΕ το ποσό αυτό σε σημερινές τιμές είναι από 4 μέχρι 12 δις δολάρια ή από 3 μέχρι το πολύ 9 δις ευρώ σε σημερινές πάντα αξίες. Ο μέσος όρος λοιπόν βρίσκεται στα 6 δις ευρώ, το ποσό που δίνουν όλοι οι σώφρονες που έχουν ασχοληθεί με το θέμα Για να εξαντλήσουμε και τους τρόπους υπολογισμού μπορεί κανείς να αναγάγει τα 38 εκ χρυσές λίρες που δίνει ο Αγγελόπουλος με την αξία που έχουν οι λίρες σήμερα. Σύμφωνα με το δελτίο τιμών της ΤΕ η λίρα σήμερα κοστίζει 254 ευρώ. Επομένως 38 εκ επί 254 μας κάνει 9,6 δις. Αυτά φυσικά τώρα που η κρίση έχει μετατρέψει το χρυσό σε ακόμα μια αγορά φούσκα. Αυτό είναι και το απόλυτο όριο στο οποίο μπορεί κανείς να αναγάγει το κατοχικό δάνειο σε σημερινές αξίες.

Και τι ακούμε δεξιά και αριστερά; Ότι η Γερμανία χρωστάει 54 δις μόνο για το κατοχικό δάνειο. 900% επιπλέον. Και μάλιστα χωρίς τόκους. Με τους τόκους το ποσό αυτό φτάνει τα 550 δις!!! Εδώ πραγματικά η υπόθεση γίνεται εντελώς αστεία. Ο τόκος δεν μπαίνει στο τελικό ποσό που προκύπτει αφού ενσωματώσει κανείς τον πληθωρισμό 70 χρόνων, αλλά στο αρχικό, με αρχικό κεφάλαιο εκκίνησης τα 228 εκ δολάρια. Χωρίς ανατοκισμό με 3% το χρόνο θα είχαμε σήμερα 680 εκ δολάρια Με ανατοκισμό 3% που είναι και το σωστό (γιατί οι τόκοι δεν αποδόθηκαν στον ενδιάμεσο χρόνο) θα προέκυπταν σημερινά 1,7 δις. Μόνο με 5% ανατοκιζόμενο πάντα θα έφτανε στα 6,2 δις. Όπως και να χει ο υπολογισμός θα γίνει είτε έτσι, είτε με αναγωγή του δανείου σε σημερινές αξίες. Τα υπόλοιπα που ακούγονται για 54 δις και πάνω σ’ αυτά ανατοκισμός με 3% για να προσθέσουν μισό τρις τόκους, είναι μόνο για κουβέντες καφενείου της κακιάς ώρας. Τα λέμε αυτά γιατί η όλη κουβενταρία γίνεται στη βάση του διεθνούς -καπιταλιστικού για να μην ξεχνιόμαστε- δικαίου, και βάση αυτού γίνεται και η διεκδίκηση και όχι να αποδοθεί ταξική δικαιοσύνη για τα θύματα του ναζισμού. Για αυτή τη δικαιοσύνη θα μιλήσουμε στο τέλος, αλλά για να μην μπερδευόμαστε δεν πρόκειται να αποδοθεί ούτε στον Άρειο Πάγο, ούτε στο δικαστήριο της Χάγης.

Για να αντιληφθούμε πάντως το μέγεθος των 3,5 δις δολαρίων της εποχής εκείνης αρκεί να πούμε ότι το ΑΕΠ το 1940 δεν άγγιζε ούτε από 1 δις δολάρια με διαρκή πτώση μέχρι το 1945. Αντιλαμβανόμαστε ότι για βγαίνουν τα 3,5 δολ που δίνει το Συμβούλιο θα έπρεπε όλο το ΑΕΠ για τα χρόνια της κατοχής να πήγαινε στο κατοχικό δάνειο. Πρέπει επίσης να γνωρίζουμε ότι μια καταλυμένη χώρα σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο είναι υποχρεωμένη να καλύπτει τις δαπάνες του στρατού κατοχής. Προφανώς αυτό κατοχυρώθηκε για να μην γίνεται αυτή η χώρα αντικείμενο περαιτέρω λεηλασίας από τις δυνάμεις κατοχής. Οι δαπάνες της Βέρμαχτ εκείνη την περίοδο αλλά και των ιταλών δαπανούσαν ήδη ένα μεγάλο μέρος του ΑΕΠ, σχεδόν το 60-70%. Αυτό προκύπτει και από τη Σύμβαση του αναγκαστικού κατοχικού δανείου: “Η ελληνική κυβέρνηση υποχρεούται κατά μήνα να καταβάλλει έξοδα κατοχής 1,5 δισ. δρχ. (άρθρο 2). Οι αναλήψεις από την Τράπεζα της Ελλάδος (στο εξής ΤΕ), άνω του ποσού αυτού θα χρεώνονται στις κυβερνήσεις της Γερμανίας και της Ιταλίας ως άτοκο, σε δραχμές δάνειο της Ελλάδας προς αυτές (άρθρο 3)”. Τα ποσά αυτά στη συνέχεια αναπροσαρμόζονταν αναλόγως του πληθωρισμού. Έτσι το δάνειο ήταν ένας ανοιχτός λογαριασμός και όχι ένα ποσό που προκαθορίστηκε από την αρχή. Γι’ αυτό και το ύψος του, προκύπτει κατά τη διάρκεια του δανείου. Πάντως αν υποθέσουμε ότι έτσι κι αλλιώς και σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο οι κατοχικές δυνάμεις κατανάλωναν “νόμιμα” ένα τεράστιο μέρος του ΑΕΠ τότε θα ήταν αδύνατον να συγκεντρωθούν 3,5 δις δολάρια δηλαδή 4 τουλάχιστον επιπλέον ΑΕΠ και υποθέτοντας ότι τα 7 εκατομμύρια ντόπιου πληθυσμού δεν κατανάλωναν απολύτως τίποτα. Ας είναι, ο παραλογισμός δεν έχει όρια.

Επανορθώσεις: από τη Γιάλτα στο Παρίσι

“Οι επανορθώσεις για τις καταστροφές στις υποδομές κατά τη διάρκεια της κατοχής, δηλαδή προς το Δημόσιο, ύψους 7,1 δισεκ. Δολάρια, αγοραστικής αξίας 1938. Αυτές, σύμφωνα με επίσημο έγγραφο της Τράπεζας της Ελλάδας, υπολογίζονται έως τον Μάρτιο του 2010 στο ποσό των 108,43 δισεκ. ευρώ, χωρίς τους νόμιμους τόκους (με το ελάχιστο επιτόκιο του 3% σε τιμές του 1938 υπερβαίνουν σήμερα το 1 τρις ευρώ, τρεις φορές περίπου πάνω από το δημόσιο χρέος)”. Αυτή είναι η θέση του Εθνικού Συμβουλίου Διεκδίκησης των Οφειλών της Γερμανίας, και σημειώνουμε την προσπάθεια συσχέτισης με το δημόσιο χρέος. Εννοείται ότι με αυτή τη θέση συμφωνούν όλες οι συναφή δυνάμεις από την σοσιαλπατριωτική αριστερά μέχρι και τη χρυσή αυγή. Για το μαθηματικό του πράγματος το Συμβούλιο ακολουθεί την ίδια αναλογία για τη σχέση δολαρίου 1938 με δολάριο 2010 δηλαδή 1 προς 15. Τουλάχιστον εδώ υπάρχει μια συνέπεια. Στην πραγματικότητα όμως, όλα αυτά είναι αέρας κοπανιστός. Όχι γιατί δεν τα διεκδίκησε ο Καραμανλής, όπως φαντάζεται ο περισσότερος κόσμος, αλλά γιατί ποτέ δεν κατοχυρώθηκε το ποσό αυτό, τα 7,1 δις, για το οποίο γίνεται τόσος ντόρος. Εξηγούμαστε αμέσως, λέγοντας ότι η διεκδίκηση δεν μπορεί να είναι προϊόν κάποιων μονομερών εκτιμήσεων αλλά κάποιας συμφωνίας που υποτίθεται έχει γίνει.

Στην Διάσκεψη της Γιάλτας (Φλεβάρης 1945) “το ζήτημα των επανορθώσεων είχε περιληφθεί σε ειδικό εδάφιο της διασυμμαχικής διακήρυξης. Ωστόσο, οι τρεις Μεγάλες Δυνάμεις δεν κατέληξαν σε ένα συνολικό ποσό, παρότι η σοβιετική πλευρά είχε προτείνει 20 δισ. δολάρια (αξίας του 1938)”. (Καθημερινή 14/12/2012) Επαναλαμβάνουμε 20 δις για όλους. Για να ξέρουμε περί τίνος πρόκειται. Πέντε μήνες αργότερα (Ιούλιος – Αύγουστος 1945) και όταν πλέον είχε καταληφθεί το Βερολίνο (Μάης), στη Διάσκεψη του Πότσνταμ (20 χλμ από τη γερμανική πρωτεύουσα), “οι αμερικανικές και βρετανικές αντιπροσωπείες προέτασσαν την αποπληρωμή της αμερικανικής ανθρωπιστικής βοήθειας προς τη Γερμανία, καθώς και την καταβολή των εξόδων κατοχής έναντι οποιασδήποτε άλλης αξίωσης κατά της Γερμανίας εκ μέρους τρίτων. Οι Σοβιετικοί επανέλαβαν την πρόταση ενός συνολικού ποσού επανορθώσεων, κατεβάζοντας την οροφή στα 12 δισ. δολάρια, από τα οποία το μισό θα ελάμβαναν η ΕΣΣΔ και η Πολωνία και το άλλο μισό όλα τα υπόλοιπα συμμαχικά κράτη, ακόμη και όσα δεν είχαν τελέσει υπό κατοχή“.(Καθημερινή 14/12/2012) Επαναλαμβάνουμε, 6 δις για τα υπόλοιπα συμμαχικά κράτη και επομένως κάτι από κει και για την Ελλάδα. Άρα τα 7,1 δις δολάρια ήδη έκαναν φτερά. Το σκεπτικό ήταν απλό: “Η Γερμανία είχε προκαλέσει τόση καταστροφή που ήταν πρακτικά αδύνατον να πληρώσει το αντίστοιχο ποσό… Επιπροσθέτως, ο Ψυχρός Πόλεμος έκανε τις ΗΠΑ και τη Μεγάλη Βρετανία να επιθυμούν μια ισχυρή Δυτική Γερμανία στα σύνορα με το σοβιετικό μπλοκ”. (Καθημερινή 14/12/2012) Για να το πούμε διαφορετικά. Αυτό που ενδιέφερε τη δύση εκείνη τη στιγμή, ήταν να μοιραστούν οι σφαίρες επιρροής σε μια στιγμή μάλιστα που ο κόκκινος στρατός θα μπορούσε να κάνει περίπατο μέχρι τη μεσόγειο. Το πρόβλημα δεν μπορούσε να διευθετηθεί όπως στον 1ο παγκόσμιο πόλεμο. Το 1945 προείχε ο “κίνδυνος εξ ανατολών” και μερικά πανίσχυρα ΚΚ στη δύση. Και μια Ελλάδα που ο εμφύλιος είναι σε εξέλιξη. Μόνο ανόητοι θα μπορούσαν εκείνη τη στιγμή να φορτώσουν τη Γερμανία με μερικές εκατοντάδες δις δολάρια επανορθώσεις. Το μόνο που θα κατάφερναν είναι να τινάξουν την Ευρώπη ξανά στον αέρα, σε μια εποχή μάλιστα που η επανάσταση ήταν στην ημερήσια διάταξη. Οι άνθρωποι ήθελαν να σώσουν τον καπιταλισμό και όχι να δώσουν αποζημιώσεις στα θύματα του ναζισμού. Και φυσικά ούτε τους πέρναγε από το μυαλό ότι αυτό θα μπορούσε να εγείρει ζητήματα ύστερα από 65 χρόνια από διάφορους που θέλουν απλά να τις πατσίσουν με το δημόσιο χρέος. Γιατί πως αλλιώς να ερμηνεύσουμε τα λεγόμενα της πλέον καθεστωτικής εφημερίδας γνωστού συγκροτήματος όταν διαβάζουμε ότι: “Το βάρος, η ιστορική ευθύνη, πέφτει πλέον στην τρικομματική κυβέρνηση να αποκαλύψει όλα τα στοιχεία και να καθορίσει την εθνική στάση απέναντι στο ευαίσθητο αυτό ζήτημα που “σκάει σαν βόμβα” την ώρα που είμαστε κάτω από την ασφυκτική πίεση των δανειστών για το ελληνικό χρέος”. (Βήμα, 7-4-2013) Ή κάποιους άλλους που ψάχνουν ευκαιρία να το παίξουν ελληναράδες. Και μην μας πούνε τώρα ότι όλο αυτό το πατριδομάνι που το σκασε από τα σκυλάδικα της δεκαετίας του 90 και του μιλένιουμ και από τα νταβατζιλίκια της παραλιακής για να πιάσει δουλειά στη ΧΑ, ήξερε και από γερμανικές αποζημιώσεις; Εντάξει ο Γλέζος, αλλά όχι και τα φασιστόμουτρα, που οι παππούδες τους έκαναν περιουσίες στην κατοχή.

Το θέμα των επανορθώσεων επανέρχεται εκ νέου στη Διάσκεψη του Παρισιού, που πραγματοποιήθηκε το διάστημα 9 Νοέμβρη – 21 Δεκέμβρη 1945. Εκεί “το “παζάρι” περιστρέφεται γύρω από ποσοστά που η κάθε χώρα θα ελάμβανε από τη δεξαμενή των επανορθώσεων. Ο στατιστικός πίνακας των αμερικανικών υπηρεσιών στην κατηγορία “Υλικές ζημιές” κατέγραψε για την Ελλάδα μόνον το 1% των συνολικών ζημιών της Συμμαχίας, ενώ στη στήλη “Έξοδα πολέμου” το ελληνικό ποσοστό ανήλθε σε μόλις 0,1%. Τελικά “παραχωρήθηκε” στην Ελλάδα, ένα υψηλότερο ποσοστό, ενώ το νούμερο των 7181 εκατ. δολαρίων, που ύστερα από εναλλαγή αυξομειώσεων έγινε δεκτό ως “εκτίμηση των ελληνικών ζημιών” της Κατοχής, είχε μόνο θεωρητική σημασία. Ούτε στην Ελλάδα, ούτε σε άλλη συμμαχική χώρα “δεν επιδικάστηκε ποτέ κανένα ποσό” υπογραμμίζει ο Φλάισερ, διαψεύδοντας τους αστήρικτους ισχυρισμούς που κυκλοφορούν”. (Καθημερινή 14/12/2012) Με βάση λοιπόν τα 6 δις που θα προορίζονταν για τη Συμμαχία σύμφωνα με το Πότσνταμ η Ελλάδα θα λάμβανε το 1% δηλαδή καμιά 60ριά εκατομμύρια δολάρια, για να ξέρουμε και τι λέμε. Τα 7,18 δις δολ. ήταν απλώς εκτίμηση για τις ζημιές, ένα στατιστικό μέγεθος και όχι επιδικασθέν ποσό αποζημίωσης. Κι όμως κάποιοι επιμένουν ότι αυτά τα 7.18 δις τότε και 108 δις ευρώ και με τους τόκους 1 τρις σήμερα, αποτελούν νόμιμη απαίτηση του ελληνικού από το γερμανικό κράτος. Καταλαβαίνει κανείς ότι αν το ελληνικό κράτος κέρδιζε αυτή την υπόθεση τότε όλος ο πλανήτης θα ζήταγε από τη Γερμανία τουλάχιστον 100 τρις επανορθώσεις. Δηλαδή 40 γερμανικά ΑΕΠ. Έτσι για να βάλουμε και μεις μερικές δεκάδες δις ευρώ στην κουβέντα. Τσάμπα δεν είναι; Για να έχουμε και μια αίσθηση για το τι ξεστομίζει ο καθένας για να αναστυλώνει το αντιιμπεριαλιστικό, το αντιΕΕ, το αντιμερκελικό ή καλύτερα το εθνικιστικό φρόνημα των πληττόμενων από το μνημόνιο. Άλλωστε είναι γνωστό ότι ο πεινασμένος καρβέλια ονειρεύεται. Και για να μην ονειρεύεται καρβέλια από την Εκάλη και την Πολιτεία, ας τα ονειρευτεί από το Βερολίνο που είναι και σίγουρο ότι θα μείνουν για πάντα όνειρα. Επίσης σύμφωνα με τον Κωνσταντίνο Μαγκλιβέρα (Το ζήτημα των πολεμικών επανορθώσεων για τις λεηλασίες κατά τη ναζιστική κατοχή της Ελλάδος) η διάσκεψη είχε “σκοπό να υιοθετηθεί μια ενιαία πολιτική για τη δίκαιη κατανομή των γερμανικών επανορθώσεων μεταξύ όλων των Συμμαχικών Δυνάμεων, χωρίς ωστόσο να ορίζεται το συνολικό ποσόν των επανορθώσεων που θα καταβάλλονταν σε κάθε κράτος ούτε έθετε συγκεκριμένο χρονικό ορίζοντα για την καταβολή αυτών που θα του αναλογούσαν. Η Διάσκεψη όμως για τις Επανορθώσεις υπολόγισε το ύψος των ζημιών στη βάση των απαιτήσεων των κρατών που συμμετείχαν. Στην περίπτωση της Ελλάδας αυτή αποδέχθηκε ότι το συνολικό ύψος των υλικών ζημιών, των εξόδων κατοχής και των κυβερνητικών δαπανών κατά το διάστημα του Β΄ παγκόσμιου πολέμου και της Κατοχής ανερχόταν σε 3,81 δις δολάρια ΗΠΑ σε τιμές του έτους 1938…Το έργο της διανομής των γερμανικών περιουσιακών στοιχείων μεταξύ των κρατών-δικαιούχων ανατέθηκε στη Διασυμμαχική Υπηρεσία Επανορθώσεων”. (Σελ 38-39, Πηγή) Στη Συμφωνία αυτή που την υπέγραψε και η τότε ελληνική κυβέρνηση η εκτίμηση για τις ζημιές αναφέρει όχι 7,1 δις αλλά 3,8 δις δολάρια σε τιμές 1938 (πηγή: Τράπεζα της Ελλάδος, Τα Πρώτα Πενήντα Χρόνια της Τραπέζης της Ελλάδος, 1928-1978, Αθήνα, 1978, σελ. 214). Εν πάση περιπτώσει. Είτε οι ζημιές ήταν 7 δις, είτε 3,8 μικρή σημασία έχει γιατί μιλάμε μόνο για ένα στατιστικό μέγεθος και όχι για εντολή πληρωμής. Πως διευθετήθηκε όμως η όλη υπόθεση;

“Τελικά η Διασυμμαχική Υπηρεσία Επανορθώσεων (IARA) μοίραζε με τους δικούς της (υποτιμημένους) υπολογισμούς στα 18 δικαιούχα κράτη (εκτός ΕΣΣΔ και Πολωνίας) αγαθά που αντιστοιχούσαν σε 529 εκατ. δολάρια – μικρό κλάσμα από τα τριψήφια ποσά δισεκατομμυρίων που είχαν αξιώσει τα κράτη αυτά ως “επανόρθωση”. Από αυτά, σύμφωνα πάλι με την IARA, η Ελλάδα έλαβε σε είδος περίπου 25 εκατ. δολάρια“. (Καθημερινή 14/12/2012. Αυτό είναι και το μοναδικό ποσό που επιδικάστηκε και έλαβε η Ελλάδα. 25 εκ. δολάρια

Ψυχρός πόλεμος

Η συζήτηση πλέον για τις γερμανικές αποζημιώσεις με την έναρξη του ψυχρού πολέμου περνάει σε δεύτερη μοίρα. Το δυτικό μπλοκ χρειάζεται μια κραταιά Γερμανία στα σύνορα με το “σιδηρούν παραπέτασμα”. Έτσι στις 26 Μάη 1952 υπογράφηκε στην Βόννη από τη Δυτ. Γερμανία, και τις εγγυήτριες δυνάμεις τη Γαλλία, τη Μ. Βρετανία και τις ΗΠΑ η Συνθήκη για τη Διευθέτηση των Ζητημάτων που Προέκυψαν από τον Πόλεμο και την Κατοχή, με την οποία η καταβολή των επανορθώσεων αναβαλλόταν μέχρι την υπογραφή της οριστικής συνθήκης ειρήνης και όποτε η Γερμανία ενοποιηθεί. Μια ενοποίηση που τότε φαινόταν μια υπόθεση για το μακρύ μέλλον. Εξάλλου ποια από τις δύο Γερμανίες θα πλήρωνε το λογαριασμό που άφησε το 3ο Ράιχ και μάλιστα όταν καμία από τις δύο δεν θεωρείται η συνέχειά του;

Ωστόσο το γεγονός ότι η Δυτική Γερμανία γίνεται δεχτή στον ΟΗΕ, στον ΟΑΣΑ, στο Συμβούλιο της Ευρώπης και στη συνέχεια ιδρυτικό μέλος της ΕΚΑΧ-ΕΟΚ και το 1955 στο ΝΑΤΟ, άρει ντε φάκτο το εμπόλεμο καθεστώς, έστω κι αν δεν έχει υπογραφεί επίσημη συμφωνία ειρήνης στην οποία επακριβώς να ορίζεται το ύψος των αποζημιώσεων. Το δυτικό μπλοκ όχι μόνο δεν ζήταγε από τη Γερμανία, αλλά τουναντίον επιλέγει μέσα από το σχέδιο Μάρσαλ να την ενισχύσει, ακριβώς γιατί είναι το προκεχωρημένο φυλάκιο της δύσης στα σύνορα με την ανατολική Ευρώπη. Στο πλαίσιο αυτό ενισχύεται άλλωστε και ο ελληνικός καπιταλισμός με το ίδιο σχέδιο, αφού βεβαίως έχει σωθεί αρχικά από τους εγγλέζους στα δεκεμβριανά και στη συνέχεια με την υλική στρατιωτική υποστήριξη των αμερικάνων στην περίοδο του εμφιλίου1946-50. Όσοι εγκαλούν το πολιτικό προσωπικό της ελληνικής άρχουσας τάξης, που δεν διεκδίκησε τις γερμανικές οφειλές, προφανώς πάσχουν είτε από αμνησία, είτε από ηλιθιότητα. Γιατί η διεκδίκηση αποζημιώσεων που δεν θα ελάμβανε υπόψη το γεωστρατηγικό πλαίσιο, θα ήταν μια αυτοκτονία για τον ελληνικό καπιταλισμό. Θα έπρεπε να διαλέξει. Μάρσαλ ή αποζημιώσεις; Μια ήττα στον εμφύλιο ή την ενίσχυση από τη δύση, και τη συμμετοχή τα επόμενα χρόνια στις στρατιωτικές της εξορμήσεις (Κορέα κοκ); Αυτά ήταν τα διλήμματα για την αστική πολιτική ηγεσία και φυσικά διάλεξαν το στρατόπεδο που θα εξυπηρετούσε καλύτερα τα συμφέροντα τους. Έτσι εξηγείται και η υποτιθέμενη “μειοδοσία” στην διεκδίκηση των αποζημιώσεων.

Η συμφωνία του 1960

“Η κυβέρνηση Καραμανλή έλαβε το 1961, 115 εκατ. μάρκα από τη Βόννη για έλληνες που “υπέστησαν διωγμούς διά λόγους φυλετικούς, θρησκευτικούς ή αντιθέσεως προς την εθνικοσοσιαλιστική κοσμοθεωρία”. Μοναδική πηγή για την εφαρμογή των κριτηρίων διανομής στους τελικά 96.880 “δικαιούχους” είναι -κατά τον Φλάισερ- οι 17 τόμοι με 5.365 σελίδες στα άδυτα του ΓΛΚ. Ο σχετικός νόμος αρχικά προέβλεπε πως η ανώτατη αποζημίωση θα ανερχόταν στο ποσό των 70.000 δραχμών για το πολύ δύο νεκρούς, μα το απόθεμα έφτανε να καλύψει μόνο το 59% της προβλεπόμενης αποζημίωσης”. (Καθημερινή 14/12/2012) Στους αποζημιωθέντες δεν περιλαμβάνονταν οι νεκροί από μάχες ή από την πείνα, αλλά κυρίως τα θύματα για θρησκευτικούς (εβραίοι) ή φυλετικούς (πχ τσιγγάνοι) λόγους.

Πολύς λόγος γίνεται για τη συμφωνία, και για πολλούς θεωρείται ότι μέσω αυτής ο Καραμανλής έκλεισε το θέμα των αποζημιώσεων. Καταρχήν η συμφωνία αυτή δεν αφορούσε μόνο την Ελλάδα και αυτό πρέπει να τονιστεί, γιατί ορισμένοι που κοιμούνται και ξυπνάνε ραντισμένοι από μασόνους, έχουν την εντύπωση ότι το σύμπαν όχι μόνο κινείται γύρω από το “λίκνο του πολιτισμού”, αλλά και διαρκώς συνωμοτεί εναντίον του. Τέλος πάντων.

Παρά το ότι δεν υπεγράφη συμφωνία ειρήνης, (και ποιος άλλωστε θα την υπέγραφε;), η δυτική Γερμανία δέχτηκε να αναλάβει, προφανώς μετά από συνεννόηση με τους προστάτες της, ένα μέρος της ευθύνης έναντι των θυμάτων του 3ου Ράιχ, αποζημιώνοντάς τα, σε ατομικό επίπεδο και όχι τα κράτη για επανορθώσεις των υποδομών τους. Στα πλαίσια αυτά “στο διάστημα μεταξύ 1959 και 1964 η Γερμανία υπέγραψε 13 συνολικά διμερείς συμφωνίες επανορθώσεων με κράτη της Ευρώπης στα οποία συμπεριλαμβανόντουσαν και τα κράτη που συμμετείχαν στον Άξονα. Εκτός από την προαναφερθείσα συμφωνία με την Νορβηγία και την συμφωνία με την Ελλάδα που θα αναλυθεί στην συνέχεια, συμφωνίες καταρτίστηκαν με τις εξής χώρες (σε παρένθεση το έτος υπογραφής και το ποσόν των επανορθώσεων σε γερμανικά μάρκα): Αυστρία (1961, 101 εκ), Βέλγιο (1960, 80 εκατομμύρια), Δανία (1959, 16 εκ), Γαλλία (1960, 400 εκ), Ιταλία (1961, 40 εκ), Ολλανδία (1960, 125 εκ), Νορβηγία (1959, 60 εκ), Μεγάλη Βρετανία (1964, 11 εκ), Λουξεμβούργο (1959, 18 εκ), Ελβετία (1959, 10 εκ) και Σουηδία (1964, 1 εκ)”. (Το ζήτημα των πολεμικών επανορθώσεων για τις λεηλασίες κατά τη ναζιστική κατοχή της Ελλάδος, σελ. 54) Για να έχουμε και ένα μέτρο, για το τι πήραν και οι υπόλοιποι. Και για την Ελλάδα 115 εκ. που όπως είπαμε αφορούσαν συγκεκριμένα 97 χιλ δικαιούχους. Το αν έφτασαν αυτά τα λεφτά εκεί που έπρεπε δεν το ξέρουμε, αλλά αυτό σίγουρα δεν ήταν υπόθεση της Γερμανίας. Τα ποσά προέκυψαν ύστερα από διμερείς διαπραγματεύσεις και όχι σε μια διεθνή διάσκεψη. Επομένως μπορεί κανείς να υποθέσει ότι στο παζάρι θα μπήκαν και μια άλλα ζητήματα, όπως τη μαζική μετανάστευση ελλήνων εργατών στη Γερμανία.

Στο κείμενο της συμφωνίας επίσης υπάρχει μια διφορούμενη έκφραση για το αν παραιτείται η Ελλάδα από επιπλέον απαιτήσεις. Πράγματι το ελληνικό κράτος παραιτήθηκε από επιπλέον αξιώσεις από τη Δυτική Γερμανία, αλλά θα επανέρχονταν στο θέμα μετά την ενοποίηση όπως όριζε και η απόφαση της Διάσκεψης του Λονδίνου για τη διευθέτηση των χρεών της Γερμανίας. Στο τρίτο άρθρο της Σύμβασης του 1960 γράφονται τα εξής: “Διά τῆς ἐν ἄρθρῳ 1ῳ προβλεπομένης πληρωμῆς ρυθμίζονται ὁριστικῶς ἅπαντα τά ζητήματα ἅτινα αποτελούν τό ἀντικείμενο τῆς Συμβάσεως ταύτης καί τά ἀναφερόμενα εἰς τάς σχέσεις τῆς Ὁμοσπονδιακῆς Δημοκρατίας τῆς Γερμανίας πρός τό Βασίλειον τῆς Ἑλλάδος, μή θιγομένων ἐνδεχομένων νομίμων ἀπαιτήσεων Ἑλλήνων ὑπηκόων”. (Πηγή) Πάνω σ’ αυτό το άρθρο ανταλλάχτηκαν μια σειρά ερμηνευτικές διπλωματικές επιστολές στις οποίες η ελληνική πλευρά μέσω του έλληνα πρέσβη διευκρινίζει ότι: “Ἡ κυβέρνησις τῆς Ὁμοσπονδιακῆς Γερμανικῆς Δημοκρατίας θεωρεῖ ὡς δεδομένον ὅτι ἡ βασιλική ἑλληνική κυβέρνηση δέν θά ἐπανέλθει μελλοντικῶς μέ τήν ἀπαίτησιν ρυθμίσεως περαιτέρω ζητημάτων προερχομένων ἐκ τῶν ἐθνικοσοσιαλιστικῶν μέτρων διώξεως κατά τήν διάρκεια τοῦ πολέμου καί τῆς κατοχῆς. Ἡ κυβέρνησις τοῦ Βασιλείου τῆς Ἑλλάδος συμφωνεῖ πρός τήν ἄποψιν ταύτην τῆς κυβερνήσεως τῆς Ὁμοσπονδιακῆς Γερμανικῆς Δημοκρατίας. Ἐπιφυλάσσεται ἐν τούτοις ὅπως προβάλῃ νέας ἀπαιτήσεις, αἵτινες προέρχονται ἐξ ἐθνικοσοσιαλιστικῶν μέτρων διώξεων κατά τήν διάρκειαν τοῦ πολέμου καί τῆς κατοχῆς κατά τήν γενικήν εξέτασιν, συμφώνως τῷ ἄρθρῳ 5, παράγραφος 2 τῆς Συμφωνίας περί γερμανικῶν ἐξωτερικῶν χρεῶν τῆς 27ης Φεβρουαρίου 1953”. (Το ζήτημα των πολεμικών επανορθώσεων για τις λεηλασίες κατά τη ναζιστική κατοχή της Ελλάδος, σελ 61)

Η συμφωνία του Λονδίνου και ο χειρισμός της υπόθεσης Μέρτεν

Η συμφωνία στην οποία αναφέρεται ο έλληνας πρέσβης είναι της Διάσκεψης του Λονδίνου (27/2/1953) όπου διευθετήθηκαν τα χρέη που είχε αναλάβει η Γερμανία από το 1ο παγκόσμιο πόλεμο και αυτά επίσης μετά το 1945 και τα οποία κουρεύτηκαν τουλάχιστον στο μισό. Είναι η Διάσκεψη που κατά καιρούς αναφέρεται και ο Α. Τσίπρας ως ιστορικό προηγούμενο κουρέματος ζητώντας να εφαρμοστεί τώρα και για το ελληνικό δημόσιο χρέος. Σε αυτή τη Διάσκεψη αποφασίστηκε να ανοίξει εκ νέου ο φάκελος όταν ενοποιηθεί η Γερμανία. Ωστόσο η παραδοχή ότι η Δυτική Γερμανία δεν είναι ο κληρονόμος του 3ου Ράιχ και άρα δεν φέρει την ευθύνη των ναζιστικών εγκλημάτων, θα ήταν ένα επιχείρημα που θα χρησιμοποιούσε και η ενωμένη πια Γερμανία μετά το 1990.

merten

Στο κλείσιμο της υπόθεσης αποζημιώσεις συνηγορεί επίσης και η απόφαση της κυβέρνησης Καραμανλή το 1959 που με το νόμο 3933/1959 της 13ης Φλεβάρη 1959 “περί αναστολής διώξεως εγκληματιών πολέμου” παύει όλες οι διώξεις για εγκλήματα πολέμου μεταβιβάζοντας αυτή την αρμοδιότητα στα γερμανικά δικαστήρια και στη συνέχεια με το διάταγμα 4016/1959 “Περί εκκαθαρίσεως του θέματος των εγκληματιών πολέμου” (3 Νοέμβρη 1959) αναστέλλεται η εκτέλεση των ποινών που είχαν επιβληθεί σε γερμανούς υπηκόους που είχαν καταδικαστεί για τη διάπραξη εγκλημάτων πολέμου στην Ελλάδα. Αφορμή για τη νομοθεσία αυτή ήταν η σύλληψη το 1957 του Μάξ Μέρτεν στελέχους της διοίκησης Μακεδονίας-Αιγαίου στην περίοδο της κατοχής και υπεύθυνος για την εξόντωση των Εβραίων της Θεσσαλονίκης, για την λεηλασία των περιουσιών τους και υπεύθυνος για το φόνο εκατοντάδων ελλήνων εκείνη την περίοδο. Αυτό το κάθαρμα ενώ καταδικάστηκε σε ισόβια στις 5/3/1959 και με βάση τους νόμους του “εθνάρχη” απελάθηκε στη Γερμανία 8 μήνες αργότερα, με το φωτογραφικό διάταγμα 4016. Το πιο εξοργιστικό στη υπόθεση αυτή είναι ότι ο Μέρτεν είχε ξανασυλληφθεί το 1946 και ο ίδιος περιγράφει πως τη γλίτωσε: “Την 20ή Νοεμβρίου 1945 με συνέλαβαν οι Αμερικανοί και αφέθηκα ελεύθερος την 5η Νοεμβρίου 1946 με τη σύμφωνη γνώμη της τότε ελληνικής κυβέρνησης. Σε δύο περιπτώσεις οι αμερικανικές στρατιωτικές δυνάμεις ρώτησαν την τότε ελληνική κυβέρνηση εάν επρόκειτο να ζητήσει την έκδοσή μου. Η ελληνική κυβέρνηση δήλωσε ότι δε θα προχωρήσει στην έκδοσή μου και ότι όχι μόνο δεν είχε τίποτε να μου προσάψει, αλλά αντιθέτως μου ήταν ευγνώμων για τις δραστηριότητές μου στη Διοίκηση Θεσσαλονίκης – Αιγαίου. Αυτό επιβεβαιώθηκε σε επιστολή με ημερομηνία 11 Νοεμβρίου 1947 στο Δικαστήριο του Bad Aibling από τον κ. Υψηλάντη, ο οποίος σήμερα είναι ο έλληνας πρέσβης στην Βόννη” (σσ: Είναι αυτός που υπέγραψε την ελληνογερμανική Σύμβαση για τις αποζημιώσεις). (πηγή) Πολλοί ιστορικοί θεωρούν μάλιστα ότι ο σκανδαλώδης χειρισμός της υπόθεσης Μέρτεν σχετίζεται “με το δάνειο 200 εκατ. μάρκων που ενέκρινε ο Αντενάουερ με εξαιρετικά ευνοϊκούς όρους για την Ελλάδα τον Νοέμβριο του ’58, στη Βόννη. Ως αντάλλαγμα, ο Καραμανλής δεσμεύτηκε για μια νομοθετική ρύθμιση που θα αμνήστευε ντε φάκτο όσους Γερμανούς είχαν διαπράξει εγκλήματα κατά την Κατοχή”. (Καθημερινή 14/12/2012)

Μετά απ’ όλα αυτά αντιλαμβάνεται κανείς με πιο τρόπο οι κυβερνήσεις στα πλαίσια των διεθνών ισορροπιών αφενός αλλά και των εσωτερικών αναγκών που δημιουργούσε η εμφυλιακή και μεταεμφυλιακή περίοδος, έκλεισαν άρον-άρον το θέμα των αποζημιώσεων, θεωρώντας προφανώς ότι προηγούνται άλλα ζητήματα. Και επειδή “το κράτος έχει συνέχεια” όπως διατείνονται οι διαχειριστές του (έτσι δεν λένε πχ για τις υποχρεώσεις του μνημονίου;) καταλαβαίνει κανείς τη χαλαρότητα που αντιμετωπίστηκε το θέμα αυτό στη συνέχεια, ακόμα και μετά την γερμανική ενοποίηση.

Αποζημιώσεις από Ιταλία και Βουλγαρία

Ο χειρισμός των αποζημιώσεων με Ιταλία και Βουλγαρία αποτελούν επίσης ένα προηγούμενο για να μπορεί κανείς να κάνει τις απαραίτητες συγκρίσεις. Οι χώρες αυτές σε αντίθεση με την Γερμάνια υπέγραψαν συνθήκες ειρήνης. Έτσι παραδόθηκαν και τα Δωδεκάνησα στην Ελλάδα από την Ιταλία. Με τη ίδια συμφωνία ειρήνης στις 10/2/1947 επιδικάστηκαν 105 εκ.δολ για επανορθώσεις από τα οποία έδωσε τα 15 και τα υπόλοιπα σε είδος. Επιπλέον το 1953 με ένα σύμφωνο ατομικών αποζημιώσεων οι Ιταλοί κατέβαλαν 4,8 εκατ. δολάρια σε 3.000 κατοίκους των Δωδεκανήσων. Από την Βουλγαρία το ελληνικό κράτος κατάφερε να λάβει μόνο 7 εκ. δολ σε είδος αφού ζήτησε αρχικά 985 εκ και της επιδικάστηκαν στη Συνδιάσκεψη στις 10/2/1947 μόνο 45 εκ. Κάθε σώφρων μπορεί να αντιληφθεί ότι τα 7 δις που ισχυρίζεται κανείς ότι πρέπει να πληρώσουν οι Γερμανοί είναι ένα ποσό εντελώς δυσανάλογο με τα 100 εκ που επιδικάστηκαν στην Ιταλία ή με τα 45 εκ στην Βουλγαρία και από τα οποία εξοφλήθηκε τελικά το 1/6, και η εκκρεμότητα να θεωρείται λήξαν. Και επειδή πολλοί έχουν επιλεκτική μνήμη, ας θυμηθούν ότι δεν υπήρξε μόνο γερμανική αλλά και ιταλική και βουλγάρικη κατοχή και σε καθόλου αμελητέα κλίμακα.

Από το 1990 και μετά

Το θέμα των γερμανικών αποζημιώσεων άνοιξε με την πτώση του τείχους. Μετά την ενοποίηση της Γερμανίας υπογράφεται η Συνθήκη “2+4” ανάμεσα στις 4 εγγυήτριες δυνάμεις (ΗΠΑ, Βρετανία, Γαλλία, ΕΣΣΔ) και τις δύο Γερμανίες, σχετικά με τον οριστικό διακανονισμό που αφορά τη Γερμανία. Εκεί δε γίνεται καμιά ανακίνηση της εκκρεμότητας των επανορθώσεων. Σιωπηρώς το θέμα κλείνει διαπαντός. Μετά από τη συνθήκη αυτή υπογράφεται διμερής συνθήκη μεταξύ Γερμανίας και ΕΣΣΔ, με την οποία η ενοποιημένη πια Γερμανία συμφωνεί να καταβάλει επανορθώσεις 16 δις μάρκων (8 δις ευρώ) σε μια χώρα που κυριολεκτικά ισοπεδώθηκε και με 20 εκ. νεκρούς. Οι τρεις άλλες δυνάμεις ουσιαστικά παραιτούνται, από τη διεκδίκηση αποζημιώσεων και ειδικά η Βρετανία και η Γαλλία. Αλλά και το ποσό που έδωσε ο Κολ στους Ρώσους, αφορούσε περισσότερο τα τρέχοντα έξοδα μεταφοράς και εγκατάστασης των σοβιετικών στρατευμάτων από την Ανατολική Γερμανία προς τη Ρωσία παρά κάτι που να έχει την ελάχιστη σχέση έστω με τα 6 δις δολ. που διεκδικούσαν οι σοβιετικοί το 1945 που σε τιμές 1990 θα ήταν ένα ποσό γύρω στα 90 δις ευρώ. Τελικά πήραν 8 και έμειναν και ευχαριστημένοι. Όλα αυτά τα έχουν υπόψη τους όλοι αυτοί που αραδιάζουν διεκδικήσεις 1,5 τρις ευρώ λες και είναι πασατέμπος. Και αν ζητάνε 1,5 τρις από τη Γερμανία γιατί δεν ζητάνε και 100 δις από την Βουλγαρία που είναι και δίπλα και μπορούν να τους τα πούνε και ένα χεράκι;

Αλλά τι να ζητάει κανείς συνέπεια από τους κομπογιαννίτες; Η κατάληξη της αγωγής των 218 θυμάτων του Δίστομου είναι χαρακτηριστική όχι μόνο για το που καταλήγουν αυτές οι υποθέσεις αλλά και το πώς τις χειρίζεται το ελληνικό κράτος. Όπως είναι γνωστό επιδικάστηκαν από το πρωτοδικείο του Διστόμου το 1997 9,5 δις δρχ (28 εκ ευρω) αποζημιώσεις. Καταρχήν από τα 28 εκ ευρώ που επιδίκασε ελληνικό δικαστήριο μπορεί κανείς να χτίσει ένα μέγεθος διεκδικήσεων για τα ολοκαυτώματα της γερμανικής κατοχής. 100 ας πούμε περιπτώσεις σαν το Δίστομο θα έφταναν σε ένα ποσό διεκδικήσεων 3 δις ευρώ αποζημιώσεων για δεκάδες χιλιάδες εκτελέσεις, πυρπολήσεις χωριών κοκ. Με αυτό το μέτρο ας συγκρίνουμε τα 1000 δις που ζητάνε οι κομπογιαννίτες για επανορθώσεις, για να καταλάβουμε περί τίνος πρόκειται.

Όπως και να χει η υπόθεση του Διστόμου κατέληξε σε αδιέξοδο, δύο φορές. Πρώτον όταν επιχειρήθηκε να κατασχεθούν περιουσιακά στοιχεία του γερμανικού δημοσίου το 2000 και η κυβέρνηση μπλόκαρε τη διαδικασία αφού το υπουργείο Δικαιοσύνης δεν υπέγραφε τη δικαστική απόφαση και στη συνέχεια όταν το δικαστήριο της Χάγης αποφάσισε το 2008 ότι υπεύθυνοι για την απόδοση αποζημιώσεων και συνακόλουθα κατασχέσεων περιουσιακών στοιχείων του γερμανικού δημοσίου είναι τα γερμανικά δικαστήρια. Σημασία έχει εδώ να σημειώσουμε ότι η ελληνική κυβέρνηση προφανώς για λόγους διεθνών ισορροπιών αρνήθηκε να συνηγορήσει στην κατάσχεση γερμανικών περιουσιακών στοιχείων εκεί που σε τελευταία ανάλυση είχε την δύναμη να το κάνει. Κατά τα άλλα θα απαιτήσει 108 και 54 δις και 1,3 τρις τόκους από τη Γερμανία.

Φύκια για μεταξωτές κορδέλες

Αν δεν βρισκόμασταν στον τρίτο χρόνο μνημονίου το θέμα δεν θα άξιζε κανείς να το συζητάει. Τώρα όμως έχει μια άλλη σημασία. Πάνω στις υποτιθέμενες γερμανικές αποζημιώσεις γίνεται μια σπέκουλα. Πολιτικές καθεστωτικές δυνάμεις που έχουν κάθε λόγό από κοινού με τα διαπλεκόμενα μίντια παραμυθιάζουν τον κόσμο που του έχουν κατά τα άλλα αλλάξει τα φώτα με τα μνημόνια, ότι οι γερμανικές αποζημιώσεις είναι μια λύση στο χρέος και κατ’ επέκταση η διεκδίκησή τους θα φέρει και ένα τέλος στια δεινά από την κρίση και τα μέτρα λιτότητας. Επομένως δεν υπάρχει κανένας λόγος να συνεχιστούν οι μαζικές κινητοποιήσεις, οι απεργίες και οι κοινωνικές αναταραχές που άλλωστε “δεν φέρνουν κανένα αποτέλεσμα αλλά κάνουν την κατάσταση ακόμα χειρότερη”. Οι αποζημιώσεις, μαζί και το 1 τρις από τα πετρέλαια και το φυσικό αέριο που δήθεν βρίσκεται κάτω από την Κρήτη ή πίσω από την Κεφαλονιά ή πάνω από την Κέρκυρα δεν είναι τίποτα περισσότερο από φύκια για μεταξωτές κορδέλες που υπόσχεται το καθεστώς, και για τα οποία θα πρέπει να ενωθούμε όλοι μαζί για να τα διεκδικήσουμε από τους “ξένους δυνάστες μας”. Βεβαίως όλοι αυτοί οι αγύρτες υπόσχονται ότι όλα αυτά θα γίνουν εκ του ασφαλούς, αρκεί να υπάρχει μια εθνική ηγεσία να τα διεκδικήσει και κοροϊδεύουν το πανελλήνιο ότι οι ελληνικές κυβερνήσεις με κάτι αστείες προφορικές αναφορές δεν αποποιήθηκαν ποτέ την διεκδίκησή τους. Την κομπίνα η ελληνικά αριστερά όχι μόνο δεν την παίρνει χαμπάρι, αλλά κοιτάει πως θα μπει και επικεφαλής των διεκδικήσεων. Εν μέσω νέων μνημονίων έχει το θράσος να μιλάει για “εθνικούς στόχους” και για υποστήριξη της κυβέρνησης αν σταθεί στο ύψος της. Μετά οι ίδιοι άνθρωποι απορούν που είναι ο κόσμος και δεν κατεβαίνει στο δρόμο για της απολύσεις στο δημόσιο. Αναρωτιόμαστε αν πράγματι δεν καταλαβαίνουν ή μας δουλεύουν ψιλό γαζί. Θα σας πούμε λοιπόν εμείς γιατί δεν κατεβαίνει ο κόσμος στο δρόμο. Πρώτον γιατί όταν κατέβηκε αυτά τα τρία χρόνια (5/5/2010, Ιούνη 2011, 19/10/2011, 12/2/2012 και αρκετές άλλες φορές) δεν είχατε κανένα σχέδιο κλιμάκωσης της αντιπαράθεσης. Δεύτερον όταν φαινόταν ότι κερδίζετε τις εκλογές στις 17 Ιούνη κάνατε τα πάντα για να τις χάσετε. Τρίτον, φροντίσατε τους επόμενους μήνες αφού καλλιεργήσατε την αυταπάτη ότι η κυβέρνηση θα πέσει μόνη της μέχρι το φθινόπωρο, να δώσετε όλες τις εγγυήσεις ότι δεν θα βγείτε από το ευρώ, ότι θα ψάξετε μια κοινή λύση με τους εταίρους που να κερδίζουν κι αυτοί, ότι δεν πάρετε μονομερείς αποφάσεις, ότι θα είσαστε τα καλύτερα παιδιά και τέλος έχετε μπει στο ίδιο παιχνίδι καλλιέργειας αυταπατών για εύκολες λύσεις, μόνο που τώρα εξυπηρετείτε κατευθείαν το σχέδιο ανασυγκρότησης του αστικού μπλοκ εξουσίας. Γιατί ο κόσμος κουράστηκε να τρέχει στις ανούσιες ποριούλες σας, 2000 μόνο στην πρωτομαγιά, 500 την Κυριακή για τον πολυνομοσχέδιο, 1000 την 21η Απριλίου, ούτε τόσοι για το “ηρωικό όχι” της Κύπρου κοκ.

Το αγωνιστικό μενού της αριστεράς έχει εξαντληθεί και ελάχιστοι είναι πλέον διαθέσιμοι να το ακολουθήσουν. Αυτό σημαίνει ότι δημιουργείται ένα τεράστιο κενό εκδήλωσης της κοινωνικής οργής. Ο κόσμος που βρέθηκε στο δρόμο την προηγούμενη περίοδο στις ταξικές κινητοποιήσεις και στις συγκρούσεις με τις δυνάμεις καταστολής, αύριο μπορεί να στρατευτεί σε ένα άλλο “εθνικό” σχέδιο διεξόδου. Κι αν όχι ο ίδιος ακριβώς κόσμος, που απλά θα πάει σπίτι του, ένας άλλος που παρά την αγανάκτηση δεν λεει να ξεκολλήσει από το “πατρίς, θρησκεία, οικογένεια”. Αυτό έχει επαναληφθεί πολλές φορές στην ιστορία, ύστερα από την ήττα ενός κύματος εργατικών και κοινωνικών αγώνων και την απογοήτευση που ακολούθησε. Η άνοδος των φασιστών είναι το προϊόν της απογοήτευσης και όχι της οικονομικής κρίσης όπως ισχυρίζονται οι κοινωνιολόγοι της πεντάρας. Και οι απίθανες διεκδικήσεις θέλοντας και μη ένα σχέδιο εξυπηρετούν: Τη συγκρότηση ενός εθνικού μετώπου. Αλλά να ξέρει ο καθένας ότι σε τέτοια μέτωπα ηγεμονεύει ο εθνικισμός και όχι η αριστερά. Η αριστερά και το εργατικό κίνημα θα είναι το θύμα αυτής της ενότητας.

Οι εκκρεμότητες είναι με το φασισμό και όχι με τη Γερμανία

Όσο για τις γερμανικές αποζημιώσεις, η αριστερά ας σκεφτεί επιτέλους από ποιους διεκδικεί τι και για ποιο θέμα. Αυτό που έζησε η Ευρώπη ήταν η γερμανική κατοχή ή η ναζιστική και φασιστική θηριωδία; Σ’ αυτό το διεθνές έγκλημα κατά της ανθρωπότητας συμμετείχαν μόνο γερμανοί και ιταλοί ή μαζί τους εκατομμύρια φασίστες από όλη την Ευρώπη; Στην Ελλάδα οι Τσολάκογλου, οι ράλληδες, οι Έβερτ, οι μπουραντάδες, οι ταγματασφαλίτες και οι εκατοντάδες χιλιάδες συνεργάτες τι ήταν, γερμανοί; Αυτοί δεν ήταν που κυβέρνησαν τη χώρα μέχρι το 1974. Αυτοί δεν ήταν που έσερναν μια ζωή όσους έκαναν πραγματικά αντίσταση στους ναζί στις εξορίες; Που τους είχαν αποκλείσει από τα 3/4 των επαγγελμάτων; Αυτοί δεν ήταν που λεηλάτησαν μαζί με τους ναζί τις περιουσίες των εβραίων της Θεσσαλονίκης; Ποιος ζητάει αποζημιώσεις από τη Γερμανία όταν ανέχεται τα φασιστόμουτρα της ΧΑ μες τη μούρη του σήμερα. Τους απόγονους των γερμανοτσολιάδων και της Χι. Η κατάσταση είναι τόσο γελοία που ζητάει ακόμα και ο ναζιστικός υπόκοσμος της Ελλάδας αποζημιώσεις από τη Γερμανία. Η αριστερά του Γλέζου και του Τσίπρα θα πρέπει να σκεφτεί και κάτι ακόμα. Αν στη Γερμανία μετά το 1945 η εξουσία πέρναγε στην εργατική τάξη, θα ζήταγε αποζημιώσεις; Από ποιους; Από αυτούς που πεθαίνανε στο Άουσβιτς και το Νταχάου; Ας φανταστούμε την Ελλάδα όπως ήταν στον εμφύλιο ή στα χρόνια που ακολούθησαν να ζητάει αποζημιώσεις για τα θύματα του ναζισμού από μια προλεταριακή Γερμανία που δεν θα ήταν υπό την προστασία του σχεδίου Μάρσαλ, ούτε μέλος της ΕΟΚ και του ΝΑΤΟ. Τότε ζητάτε αποζημιώσεις, ναι ή όχι; Αυτά τα έχει σκεφτεί ποτέ η αριστερά που φλέγεται για τις αποζημιώσεις ή είναι χωμένη στον σοσιαλπατριωτισμό τόσο πολύ που δεν βλέπει πέρα από τη μύτη της.

Όσο για τα θύματα του ναζισμού και όσους αισθάνονται ότι πραγματικά έχουν τέτοιες εκκρεμότητες, σίγουρα αυτές δεν μπορούν να ξεπληρωθούν από μερικά ευρώ για να τα μαζέψει ο Σαμαράς και να πληρώσει τα κερατιάτικα των κρατικοδίαιτων τραπεζιτών, εφοπλιστών, των κατασκευαστών και λοιπών επενδυτών που λυμαίνονται την δημόσια περιουσία και τον ιδρώτα της εργατικής τάξης. Οι λογαριασμοί με το ναζισμό είναι ανοιχτοί και επειδή οι ναζιστές εκείνης της εποχής όταν ήταν να τιμωρηθούν, οι καραμανλήδες τους αμνήστευσαν, ο λογαριασμός περνάει στους σημερινούς φασίστες και όσους τους σιγοντάρουν προκειμένου να μας σύρουν ξανά στα νέα ολοκαυτώματα που ονειρεύονται. Εκεί είναι οι ανοιχτοί λογαριασμοί, όποιος θέλει να θυμάται το χρέος έναντι του ναζισμού. Αλλά επειδή στο υποσυνείδητο της πατριδόπληκτης αριστεράς ο ναζισμός είναι ταυτισμένος με τη Γερμανία, είναι επόμενο να μην μπορεί να ξεχωρίσει τον φασίστα που τη σημαδεύει τώρα με το ρόπαλο και προτιμά να στρουθοκαμηλίζει όλη την ώρα.

Επιμένουμε. Ο εχθρός βρίσκεται εδώ και όχι στη Γερμανία. Κανένα εθνικό μέτωπο για κανένα εθνικό θέμα. Καμία συμμαχία με τα αφεντικά που τα φάγανε και συνεχίζουν να τα τρωνε. Καμία ενότητα με τους πραιτοριανούς που στηρίζουν το κράτος έκτακτης ανάγκης. Καμία σχέση με δραχμές, ευρώ, “ηρωικά” κυπριακά και ελληνικά όχι. Το μόνο τιμημένο μέτωπο είναι του προλεταριάτου ανεξάρτητα από καταγωγή και χρώμα μαζί με όσους πολεμάνε την καπιταλιστική εκμετάλλευση ενάντια στην άρχουσα τάξη, το αστικό κράτος την κυβέρνηση, τα κόμματά τους και τα λαμόγια που τους υποστηρίζουν.

Κ. Μαραγκός

Advertisements

The Dark Roots of the “Brussels EU”

nazi-eu_thumb[1]

This article highlights the birth place of the “Brussels EU” on the drawing boards of the Nazi/IG Farben-coalition for a post-war Europe under their control. It is an excerpt of the speech by Dr. Rath on the occasion of receiving the “Relay of Life” award from survivors of the Auschwitz concentration camp.

1925: Bayer, BASF, Hoechst and other chemical/pharmaceutical multinationals formed IG Farben Industrie AG

The corporate preparations for World War II started as early as 1925, when Bayer, BASF, Hoechst and other German multinationals formed a cartel called “IG Farben Industry”. The declared goal of this cartel was to obtain control of the global markets in the key industrial sectors of chemistry, pharmaceuticals and petrochemicals. Already in 1925, when this cartel was founded, its corporate value surpassed 11 billion Reichsmark and it employed more than 80,000 people.

Key Business: Pharma-Investment Business with Disease

One of the strategic industries for which IG Farben sought global control was the pharmaceutical “investment business”. They knew that the pharmaceutical industry is not primarily a health industry, but an investment business that defines the human body as its marketplace. While presenting itself as the purveyor of health, the entire existence of this investment industry has been based on the continuation and expansion of diseases as multibillion dollar markets for patented drugs.

The precondition for establishing a global monopoly for this investment business with patented drugs was the attempt to systematically eliminate all non-patentable natural therapies.

From 1933 IG Farben "Invests" in the Nazis as Part of their Plans for World Conquest

In 1933 IG Farben became the largest financier of the Nazis rise to power. And in the following years this German chemical/pharmaceutical cartel became the corporate accomplices in the preparations for the military conquest of Europe.

The Strategic "Investment" of IG Farben to Create a "European Market" for IG Farben

The records of the Nuremberg War Crimes Tribunal document that Bayer, BASF and Hoechst gave more than 80 million Reichsmark to the Nazis and their sub-organizations. In return for this “investment” IG Farben took over the chemical, pharmaceutical and petrochemical industries in the countries occupied during WWII with the ultimate goal to create and dominate a “European Market” form Lisbon to Sofia.

The 1940 IG Farben Patent for the "European Reich"

This document from the Nuremberg War Crimes Tribunal, a letter written by IG Farben director Knieriem to the Nazi government on July 20, 1940 – shortly after the victory over France – outlines the tools by which IG Farben intended to cement its key role in Europe . The IG Farben letter specifies a common European currency, common European law, and even a European court system – all of that under the control of the Nazi/IG Farben coalition.

IG Auschwitz: 100% Subsidiary of IG Farben Industries

In Auschwitz , IG Farben built the largest industrial complex in Europe to produce the chemicals and explosives for the WWII Eastern front. This 24 square kilometer industrial complex – as well as the massive expansion of the nearby concentration camps as a reservoir of slave labor – was financed with credits of almost one billion Reichsmark by Deutsche Bank.

Bayer Pharmaceutical Division of IG Farben Tested their "Chemo"-Drugs in the KZ's for Free

Bayer’s pharmaceutical division was using the thousands of prisoners in deadly experiments to test their patented chemicals as “chemotherapy.”

1947/48: 24 IG Farben Managers were tried in the Nuremberg War Crimes Tribunal

During the Nuremberg War Crimes Tribunal 24 managers of IG Farben Industry were tried for crimes against humanity and many of them were sentenced.

US Chief Prosecutor Telford Taylor: Without IG Farben, the Second World War would not have been possible!

US Prosecutor Telford Taylor summarized the role of this chemical cartel during the Nuremberg Tribunal in the following way: without IG Farben, the Second World War would not have been possible.

www.profit-over-life.org: More than 40,000 records from the Nuremberg War Crimes Tribunal against IG Farben online for the first time after 6 decades of silence

For six long decades the records of the Nuremberg Tribunal against the managers of the IG Farben Cartel were hidden away in archives. In July this year, our foundation got access to these files and published over 40,000 pages of this important tribunal on the Internet. From now on, everyone, school children and adults alike, can read and study these important documents online anywhere in the world.

After World War II: From Zyklon B Manufacturer to the Position of CEO of BASF

With the beginning of the Cold War, some of the IG Farben executives that stood trial in Nuremberg were reinstated into the highest positions of German industry. Karl Wurster, chairman of Degesch – the manufacturer of Cyclone B for the gas chambers of Auschwitz – became chief executive of BASF.

After World War II: From Convicted War Criminal to the Position of Chairman of Bayer

Fritz ter Meer, the Bayer and IG Farben director convicted in Nuremberg for genocide and slavery crimes committed here in Auschwitz , was released from prison after only four years. 10 years after he was sentenced as a war criminal in Nuremberg he was chairman of the supervisory board of Bayer again.

After World War II: From the List of War Criminals to the Architect of Postwar Germany

Hans Globke had been co-author of the Nuremberg racial laws and had also been responsible for writing the new laws of the Greater European “Reich” in the countries occupied by the Nazis during World War II.

After World War II: Globke Becomes the "Grey Eminence" Behind Adenauer in Postwar Germany

After the Second World War Globke became minister of the Chancellery in German Chancellor Adenauer’s office. As the “gray eminence” and outside of any parliamentary supervision, he controlled essentially all aspects of political life in postwar West-Germany from the Secret Service to the continuation of the plans of the oil and drug cartel to conquer Europe under the newly constructed EU.

Professor Dr. jur. W. Hallstein

Walter Hallstein, a prominent law professor under the Nazis stated in a speech in 1939: “One of the most important laws (in occupied European countries) is the ‘Protection Law of German Blood and Honor’….”

The "Blood and Honor" Nazi Lawyer Hallstein Becomes the Architect of the EU Commission - the Cartel's New Politburo - and its First President

In 1957 the same “blood and honor” lawyer became the key architect of the European Union’s basic structure and the first head of the “European Commission” – the executive body of the EU designed from the beginning to rule Europe outside any democratic control.

Nazi/IG Farben Men Design and Implement the "European Commission" as the Political Executive of the Cartel's Postwar Rule over Europe

In summary, Nazi and IG Farben men designed the European Commission as the “Politburo” of the Pharma Cartel’s postwar rule over Europe .

The Cartel's Dictatorial Powers are Masked with Pseudo-Democratic "EU Elections"

As a direct result of the influence of these interests, the decisions of the European Parliament have little, if any, influence on the laws and on the so-called “EU directives” imposed by the “EU Commission” on the lives of 400 million people in Europe .

At the same time, the elections for the European Parliament are little more than a masquerade, deceiving the people of Europe by portraying the EU structure as a democratic system.

The EU is Not a Democratic Structure

The basis of any democracy is the power of the people. If the executive power is no longer controlled by the will of the people, democracy turns into a dictatorship.

The Goals of the Pharma/Oil Cartel Then and Now: Economic and Political Control from "Lisbon to Sofia"

Today, the shadows of IG Farben are still lingering over Europe . The goals of the IG Farben successors are today joined by oil and drug multinationals from other European countries. But their goals remain the very same as those of IG Farben during WWII: to establish and control a European market from “ Lisbon to Sofia ” with patented pharmaceutical drugs and other patentable high-tech products.

The vast areas for which these corporate interests seek control today cover ever more areas of society and touch every life on our continent. They include patents on genes – in order to gain control over the very molecules of inheritance and life – and patents on genetically modified plants with the goal to gain control of our daily nutrition.

The Victims of the Pharmaceutical Business with Disease Surpass Those of All Wars Together

The most well-known among those industries that seek control over our lives is the pharmaceutical “business with disease”. As mentioned before, this industry is based on the promise of health, but its entire existence depends on promoting diseases as markets. We know today that cardiovascular disease, cancer, immune deficiencies and other diseases are largely preventable. Their deliberate perpetuation for corporate gain of the pharmaceutical drug business is a crime.

As a result of the unethical business practice of this industry, the number of victims of this fraudulent business model has exceeded one billion people and has surpassed the number of victims from all wars of mankind taken together.

Desperate Measures of Control

Under the pretext of fighting terrorism, the very same EU Commission has just issued a directive that will turn Europe into on “Orwellian continent”. According to this EU-directive, from now on all telephone numbers you will call, all Email addresses you will contact will be stored. And not only from you, but for 400 million people across Europe. It is not hard to understand what these tools mean in the hands of those interest groups that have so often abused their power in the past.

source: EU Facts http://www.eu-facts.org/en/background/dark_roots_europe_lecture.html

2ο Παν. Συνέδριο ΕΠΑΜ, 31 Μαΐου 2013

images

Η εισήγηση του γ.γ. του ΕΠΑΜ Δημήτρη Καζάκη, στα πλαίσια του 2ου συνεδρίου του Μετώπου, την 31η Μαΐου 2013

Ολοκληρώθηκαν με επιτυχία οι εργασίες της 1ης ημέρας του 2ου Συνεδρίου του Ε.Πα.Μ. με την εκφώνηση τρων απολογισμών της Πολιτικής Γραμματείας, του Οργανωτικού Γραφείου και της Οικονομικής Επιτροπής του Εθνικού Συντονιστικού Συμβουλίου. Αφού επικυρώθηκε ομόφωνα η συγκρότηση του Προεδρείου, τα μέλη του οποίου είχαν υποδειχθεί από τους πυρήνες, η πανηγυρική έναρξη των εργασιών χαρακτηρίστηκε από τη πληθώρα συμμετοχής προσκεκλημένων από άλλα κινήματα και λαϊκές οργανώσεις και από τους χαιρετισμούς εκπροσώπων τους. Ως σημαντική στιγμή σημειώνεται η ανάγνωση του χαιρετιστήριου μηνύματος του Μίκη Θεοδωράκη προς το Συνέδριο, που συνοδεύτηκε από τα θυελλώδη χειροκροτήματα των παρεβρισκομένων. Χαιρετιστήρια μηνύματα έστειλαν επίσης οι πρέσβεις του Περού, της Κούβας, της Βενεζουέλας και της Ελβετίας, ο καθηγητής Κοντογιώργης, ο Βρετανός ευρωβουλευτής Νάιτζελ Φάρατζ κ.α. Έντονη συγκίνηση προκάλεσε η σύντομη παρέμβαση – χαιρετισμός του γνωστού σε όλους μας παπα – Ηλία, ο οποίος κλήθηκε στο βήμα από τον Γ.Γ. Δ. Καζάκη. Ακολούθησε η πολιτική ομιλία – εισήγηση του κεντρικού οργάνου από τον συναγωνιστή Γ.Γ. Δ. Καζάκη και οι απολογισμοί των οργάνων, ενώ επικυρώθηκαν με την έγκριση από το σώμα των συνέδρων οι δύο θεματικές ομάδες εργασίας του Συνεδρίου που αφορούν την τροποποίηση του Καταστατικού και την επεξεργασία της πολιτικής αναφορικά με τη στρατηγική και την τακτική του Μετώπου. πηγη σχολιου: http://www.seisaxthia-epam.blogspot.gr

2ο Πανελλήνιο Συνέδριο ΕΠΑΜ, 1η μέρα, μέρος α’

2ο Πανελλήνιο Συνέδριο ΕΠΑΜ, 1η μέρα, μέρος β’

2ο Πανελλήνιο Συνέδριο ΕΠΑΜ, 2η μέρα, μέρος α’

2ο Πανελλήνιο Συνέδριο ΕΠΑΜ, 2η μέρα, μέρος β’

2ο Πανελλήνιο Συνέδριο ΕΠΑΜ, 2η μέρα, μέρος γ’

2ο Πανελλήνιο Συνέδριο ΕΠΑΜ, 2η μέρα, μέρος δ’

2ο Πανελλήνιο Συνέδριο ΕΠΑΜ, 3η μέρα, μέρος α’

2ο Πανελλήνιο Συνέδριο ΕΠΑΜ, 3η μέρα, μέρος β’

2ο Πανελλήνιο Συνέδριο ΕΠΑΜ, 3η μέρα, μέρος γ’

http://www.epamhellas.gr/

http://www.facebook.com/metopo

_______________________________________________________________________

The City at a Time of Crisis: research project on Athens

by ROAR Collective on May 8, 2013

Athens-racism
A collective of researchers, photographers and filmmakers comes together to launch a powerful new multimedia research project on the crisis in Athens.

In recent years, Antonis Vradis of Occupied London has brought us invaluable reports from the front-line of the popular uprising(s) in Greece, while Ross Domoney, a member of the documentary photography and film collective Aletheia Photos, has produced some of the most paradigmatic short docs and video reports on the crisis and revolt currently under way in Athens. Now, the two join a team of researchers who have just launched the website for a very exciting new multimedia project.

In an emailed announcement, the research collective describes their initiative as follows:

Crisis-scape is the website of the “The City at a Time of Crisis”, a collective, cross-disciplinary ESRC-funded research project that traces the transformations of public spaces in Athens. By focusing on urban public spaces, we aim to study the rapid, wider social and political transformations that are under way in the crisis-ridden Greek society today.

The website so far features metronome, the first in a series of short films corresponding to each of the project’s research strands; a full interactive time-line of the crisis in Greece since 2008; a documentary explaining the ongoing social meltdown taking place in the country; an interview with Professor Stavros Stavrides of the NTUA; two blog-post series (état de siege: public space user manual and metronome) and much, much more.

Crisis-scape is updated every Monday with first-hand ethnographic accounts, theoretical interventions, digital interactive material, videos and photographs from the ground here in Athens.

We rely on your help to spread the word!

The http://www.crisis-scape.net team

Jaya Klara Brekke, Ross Domoney, Christos FiIippidis, Antonis Vradis and Dimitris Dalakoglou

 

___________________________________________________________________

The attendees for the upcoming Bilderberg meeting 6-9 June in England

In these banquett halls political parties, ideologies or political trust do not play any role at all,.. nor does true democracy and real justice. In this halls, the only loyalty that is of any significance is the one to the elite and their plans for a world government, a world currency and a world army. That is the only thing that play any role in this annual, unofficial meeting of the political, financial, corporate and media elite, The Puppeteers.

________________________________________________________________

bilderberg

HERE IS THE OFFICIAL LIST OF ATTENDEES FOR THE UPCOMING BILDERBERG MEETING AT THE GROVE IN WATFORD, ENGLAND, AS WELL AS THE AGENDA.

Hertfordshire, England 6-9 June 2013 Current list of Participants Status 3 June 2013

Chairman

FRA  Castries, Henri de  –  Chairman and CEO, AXA Group

DEU  Achleitner, Paul M.  –  Chairman of the Supervisory Board, Deutsche Bank AG

DEU  Ackermann, Josef  –  Chairman of the Board, Zurich Insurance Group Ltd

GBR  Agius, Marcus Former  –  Chairman, Barclays plc

GBR  Alexander, Helen  –  Chairman, UBM plc

USA Altman, Roger C.  –  Executive Chairman, Evercore Partners

FIN  Apunen, Matti  –  Director, Finnish Business and Policy Forum EVA

USA  Athey, Susan  –  Professor of Economics, Stanford Graduate School of Business

TUR  Aydıntaşbaş, Aslı  –  Columnist, Milliyet Newspaper

TUR  Babacan, Ali  –  Deputy Prime Minister for Economic and Financial Affairs

GBR  Balls, Edwards  – Shadow Chancellor of the Exchequer

PRT  Balsemão, Francisco Pinto  –  Chairman and CEO, IMPRESA

FRA   Barré, Nicolas  –   Managing Editor, Les Echos

INT   Barroso, José M. Durão  – President, European Commission

FRA  Baverez, Nicolas  –  Partner, Gibson, Dunn & Crutcher LLP

FRA  Bavinchove, Olivier de  –  Commander, Eurocorps

GBR  Bell, John Regius  –  Professor of Medicine, University of Oxford

ITA   Bernabè, Franco  –  Chairman and CEO, Telecom Italia S.p.A.

USA   Bezos, Jeff  –  Founder and CEO, Amazon.com

SWE  Bildt, Carl  –  Minister for Foreign Affairs

SWE  Borg, Anders  –  Minister for Finance

NLD  Boxmeer, Jean François van  –  Chairman of the Executive Board and CEO, Heineken N.V.

NOR Brandtzæg, Svein Richard  –  President and CEO, Norsk Hydro ASA

AUT Bronner, Oscar Publisher, –  Der Standard Medienwelt

GBR Carrington, Peter  –  Former Honorary Chairman, Bilderberg Meetings

ESP Cebrián, Juan Luis  –  Executive Chairman, Grupo PRISA

CAN Clark, W. Edmund  –  President and CEO, TD Bank Group

GBR Clarke, Kenneth  –  Member of Parliament DNK Corydon, Bjarne Minister of Finance

GBR Cowper-Coles, Sherard  –  Business Development Director, International, BAE Systems plc

ITA Cucchiani, Enrico Tommaso  –  CEO, Intesa Sanpaolo SpA

BEL Davignon, Etienne  –  Minister of State; Former Chairman, Bilderberg Meetings

GBR Davis, Ian Senior  –   Partner Emeritus, McKinsey & Company

NLD Dijkgraaf, Robbert H. –  Director and Leon Levy Professor, Institute for Advanced Study

TUR Dinçer, Haluk President,  –  Retail and Insurance Group, Sabancı Holding A.S.

GBR Dudley, Robert  –  Group Chief Executive, BP plc

USA  Eberstadt, Nicholas N.  –  Henry Wendt Chair in Political Economy, American Enterprise Institute

NOR Eide, Espen Barth  –  Minister of Foreign Affairs

SWE Ekholm, Börje  –  President and CEO, Investor AB DEU Enders, Thomas CEO, EADS

USA Evans, J. Michael  –  Vice Chairman, Goldman Sachs & Co.

DNK Federspiel, Ulrik  –  Executive Vice President, Haldor Topsøe A/S

USA Feldstein, Martin S.  –  Professor of Economics, Harvard University; President Emeritus, NBER

FRA Fillon, François  –  Former Prime Minister

USA Fishman, Mark C.  –  President, Novartis Institutes for BioMedical Research

GBR Flint, Douglas J. Group  –  Chairman, HSBC Holdings plc IRL Gallagher, Paul Senior Counsel

USA Geithner, Timothy F.  – Former Secretary of the Treasury

USA Gfoeller, Michael  –  Political Consultant

USA Graham, Donald E.  –  Chairman and CEO, The Washington Post Company

DEU Grillo, Ulrich  –  CEO, Grillo-Werke AG

ITA Gruber, Lilli  –  Journalist – Anchorwoman, La 7 TV

ESP Guindos, Luis de  –  Minister of Economy and Competitiveness

GBR Gulliver, Stuart  –  Group Chief Executive, HSBC Holdings plc

CHE Gutzwiller, Felix   –  Member of the Swiss Council of States

NLD Halberstadt, Victor  –  Professor of Economics, Leiden University; Former Honorary Secretary  General of Bilderberg Meetings

FIN Heinonen, Olli  –  Senior Fellow, Belfer Center for Science and International Affairs, Harvard Kennedy School of Government

GBR Henry, Simon  –  CFO, Royal Dutch Shell plc

FRA Hermelin, Paul  –  Chairman and CEO, Capgemini Group

ESP Isla, Pablo  –  Chairman and CEO, Inditex Group

USA Jacobs, Kenneth M.  –  Chairman and CEO, Lazard

USA Johnson, James A.  –  Chairman, Johnson Capital Partners

CHE Jordan, Thomas J.  –  Chairman of the Governing Board, Swiss National Bank

USA Jordan, Jr., Vernon E.  –  Managing Director, Lazard Freres & Co. LLC

USA Kaplan, Robert D.  –  Geopolitical Analyst, Stratfor

USA Karp, Alex  –  Founder and CEO, Palantir Technologies

GBR Kerr, John  –  Independent Member, House of Lords

USA Kissinger, Henry A.  –  Chairman, Kissinger Associates, Inc.

USA Kleinfeld, Klaus  –  Chairman and CEO, Alcoa

NLD Knot, Klaas H.W.  –  President, De Nederlandsche Bank

TUR Koç, Mustafa V.  –  Chairman, Koç Holding A.S.

DEU Koch, Roland  –  CEO, Bilfinger SE

USA Kravis, Henry R.  –  Co-Chairman and Co-CEO, Kohlberg Kravis Roberts & Co.

USA Kravis, Marie-Josée  –  Senior Fellow and Vice Chair, Hudson Institute

CHE Kudelski, André  –  Chairman and CEO, Kudelski Group

GRC Kyriacopoulos, Ulysses  –  Chairman, S&B Industrial Minerals S.A.

INT Lagarde, Christine  –  Managing Director, International Monetary Fund

DEU Lauk, Kurt J.  –  Chairman of the Economic Council to the CDU, Berlin

USA Lessig, Lawrence Roy L. Furman  –  Professor of Law and Leadership, Harvard Law School; Director, Edmond J. Safra Center for Ethics, Harvard University

BEL Leysen, Thomas  –  Chairman of the Board of Directors, KBC Group

DEU Lindner, Christian  –  Party Leader, Free Democratic Party (FDP NRW)

SWE Löfven, Stefan  –  Party Leader, Social Democratic Party (SAP)

DEU Löscher, Peter  –  President and CEO, Siemens AG

GBR Mandelson, Peter  –  Chairman, Global Counsel; Chairman, Lazard International

USA Mathews, Jessica T.  –  President, Carnegie Endowment for International Peace

CAN McKenna, Frank Chair,  –  Brookfield Asset Management

GBR Micklethwait, John  –  Editor-in-Chief, The Economist

FRA Montbrial, Thierry de  –  President, French Institute for International Relations

ITA Monti, Mario  –  Former Prime Minister

USA Mundie, Craig J.  –  Senior Advisor to the CEO, Microsoft Corporation

ITA Nagel, Alberto  –  CEO, Mediobanca

NLD Netherlands, H.R.H.  –  Princess Beatrix of The

USA Ng, Andrew Y.  –  Co-Founder, Coursera

FIN Ollila, Jorma Chairman,   –  Royal Dutch Shell, plc

GBR Omand, David  –  Visiting Professor, King’s College London

GBR Osborne, George  –  Chancellor of the Exchequer

USA Ottolenghi, Emanuele  –  Senior Fellow, Foundation for Defense of Democracies

TUR Özel, Soli  –  Senior Lecturer, Kadir Has University; Columnist, Habertürk Newspaper

GRC Papahelas, Alexis  – Executive Editor, Kathimerini Newspaper

TUR Pavey, Şafak  –  Member of Parliament (CHP)

FRA Pécresse, Valérie  –  Member of Parliament (UMP)

USA Perle, Richard N.  –  Resident Fellow, American Enterprise Institute

USA Petraeus, David H.  –  General, U.S. Army (Retired)

PRT Portas, Paulo  –  Minister of  and Foreign Affairs

CAN Prichard, J. Robert S.  –  Chair, Torys LLP

INT Reding, Viviane  –  Vice President and Commissioner for Justice, Fundamental Rights and Citizenship, European Commission

CAN Reisman, Heather M.  –  CEO, Indigo Books & Music Inc.

FRA Rey, Hélène  –  Professor of Economics, London Business School

GBR Robertson, Simon  –  Partner, Robertson Robey Associates LLP; Deputy Chairman, HSBC Holdings

ITA Rocca, Gianfelice  –  Chairman,Techint Group

POL Rostowski, Jacek  –  Minister of Finance and Deputy Prime Minister

USA Rubin, Robert E.  –  Co-Chairman, Council on Foreign Relations; Former Secretary of the Treasury

NLD Rutte, Mark  –  Prime Minister

AUT Schieder, Andreas  – State Secretary of Finance

USA Schmidt, Eric E.  –  Executive Chairman, Google Inc.

AUT Scholten, Rudolf  –  Member of the Board of Executive Directors, Oesterreichische Kontrollbank AG

PRT Seguro, António José  –  Secretary General, Socialist Party

FRA Senard, Jean-Dominique  – CEO, Michelin Group

NOR Skogen Lund, Kristin  –  Director General, Confederation of Norwegian Enterprise

USA Slaughter, Anne-Marie  – Bert G. Kerstetter ’66 University Professor of Politics and International Affairs, Princeton University

IRL Sutherland, Peter D.  –  Chairman, Goldman Sachs International

GBR Taylor, Martin  –  Former Chairman, Syngenta AG

INT Thiam, Tidjane  –  Group CEO, Prudential plc

USA Thiel, Peter A.  –  President, Thiel Capital

USA Thompson, Craig B.  –  President and CEO, Memorial Sloan-Kettering Cancer Center

DNK Topsøe, Jakob  –  Haldor Partner, AMBROX Capital A/S

FIN Urpilainen, Jutta  –  Minister of Finance

CHE Vasella, Daniel L.  –  Honorary Chairman, Novartis AG

GBR Voser, Peter R.  –  CEO, Royal Dutch Shell plc

CAN Wall, Brad  –  Premier of Saskatchewan

SWE Wallenberg, Jacob  –  Chairman, Investor AB

USA Warsh, Kevin  –  Distinguished Visiting Fellow, The Hoover Institution, Stanford University

CAN Weston, Galen G.  –  Executive Chairman, Loblaw Companies Limited

GBR Williams of Crosby,  –  Shirley Member, House of Lords

GBR Wolf, Martin H.  –  Chief Economics Commentator, The Financial Times

USA Wolfensohn, James D.  –  Chairman and CEO, Wolfensohn and Company

GBR Wright, David  –  Vice Chairman, Barclays plc

INT Zoellick, Robert B.  –  Distinguished Visiting Fellow, Peterson Institute for International Economics

Bilderberg Agenda

The 61st Bilderberg meeting is set to take place from 6 until 9 June 2013 in Hertfordshire, UK. A total of around 140 participants from 21 European and North American countries have confirmed their attendance. As ever, a diverse group of political leaders and experts from industry, finance, academia and the media have been invited. The list of participants is available on http://www.bilderbergmeetings.org

The key topics for discussion this year include: • Can the US and Europe grow faster and create jobs? • Jobs, entitlement and debt • How big data is changing almost everything • Nationalism and populism • US foreign policy • Africa’s challenges • Cyber warfare and the proliferation of asymmetric threats • Major trends in medical research • Online education: promise and impacts • Politics of the European Union • Developments in the Middle East • Current affairs

Founded in 1954, Bilderberg is an annual conference designed to foster dialogue between Europe and North America.

Every year, between 120-150 political leaders and experts from industry, finance, academia and the media are invited to take part in the conference. About two thirds of the participants come from Europe and the rest from North America; one third from politics and government and the rest from other fields.

The conference has always been a forum for informal, off-the-record discussions about megatrends and the major issues facing the world. Thanks to the private nature of the conference, the participants are not bound by the conventions of office or by pre-agreed positions. As such, they can take time to listen, reflect and gather insights.

There is no detailed agenda, no resolutions are proposed, no votes are taken, and no policy statements are issued.

Live Coverage of Bilderberg 2013

The 9 step process bankers use to force Global Slavery upon Humanity

???????????????????

“None are more hopelessly enslaved than those who falsely believe they are free.”

Johann Wolfgang von Goethe

Below is the nine step process bankers have used to enslave us all with nary a peep of resistance until recent times. Hopefully recognition of this process can help us to free ourselves from the grip of bankers that wish to financially destroy us all.

(1) Teach lies as truth like “markets are free” and “we need to spread democracy to the rest of the world.” Plant agent provocateurs in all movements of resistance like OWS to discredit these movements whenever possible.

Bankers teach lies like “free markets exist” throughout all business curricula taught in the institutional academic system. When Central Banks set artificial interest rates, this means the free market is not setting interest rates. Bankers are rigging stock markets, real estate markets, currency markets, and commodity markets all for their benefit only and to the detriment of all other humans on our planet. Furthermore, if you study democratic principles and whether governments that claim to be democracies actually abide by these principles, you will discover that most every “democratic” government operates on a fascist platform and not a democratic one. Stating that a free market co-exists in a country in which a Central Bank retains the monopolistic power to set interest rates is as impossible a relationship as the physics maxim that states two objects cannot occupy the same space at the same time.

Furthermore, bankers use the lies they teach in school to further other lies like the existence of Capitalism. Without free markets, Capitalism cannot exist. If free markets do not exist anywhere in the world because Central Banks, and not the free market, set interest rates, then by logic, Capitalism cannot exist. Yet, I’ve met brainwashed subjects at Occupy Wall Street protests in Hong Kong that argued that the basis of people’s economic suffering today is Capitalism and that Communism is the answer to the world’s economic problems. This false belief also allows wretched misanthropes like former Fed Reserve Chairman Alan Greenspan to deflect blame away from himself and write stupid articles full of lies like ”Don’t Blame Capitalism For All This Income Inequality”, an article in which he argues that capitalism and free markets should not be blamed for today’s global economic inequities between the bankers and the “have nots”. This typical reverse psychology ploy is one that banksters are notoriously fond of. By stating that you shouldn’t blame “capitalism and free markets” for global economic failures, Greenspan knows that since people don’t trust him, that they will fall into his trap and believe the opposite of what he says – that capitalism and free markets are responsible for the creation of massive global income inequities today even though neither “capitalism” in its purest sense nor “free markets” exist anywhere in the world. These clever psychological ploys also allow Greenspan to write the lie-filled article, “The Fed Didn’t Cause the Housing Bubble”, and still have a large percentage of the masses gobble up and digest this disinformation without question like it was their daily breakfast cereal.

(2) Commandeer and effectively take over all control of global governments, mass media, state police, and federal military elements to suppress truth from reaching the masses.

Simon Johnson wrote about how bankers have taken over governments in his excellent article “The Quiet Coup”.
These two excellent articles, here and here, explain how banks directed state police and government surveillance agencies to crush all dissent and opposition to their criminal activities. The fact that state police and government agencies bowed down to the bankers like subservient servants proves that these countries in which such incidences are taking place have long been far more fascist than democratic. Mussolini or Pinochet could not have asked for better cooperation and greater obedience from state police and government surveillance agencies than the bankers received.

(3) Take over the education system, design it to dumb down instead of enlighten the masses, and export this model to the rest of the world.

Western bankers have funded and exported to the rest of the world an institutional academic system that serves as a behavior modifaction camp responsible for dumbing down young adults and turning them into obedient, non-thinking worker bees. This is how you create a New World Order in which just a few thousand bankers can capably control 7 billion people and keep them in line and obedient at all times. See here for more information.

Bankers and industrialists like the Rockefellers and the Carnegies financed the development of our global education system during the American Industrial Revolution, and thus were able to promote the lies they wanted the masses to embrace such as the myth that America experienced a “revolution” in 1776 and that US President Abraham Lincoln ended slavery in 1863. The bankers were always happy to give the colonialists the illusion of gained “freedom” as an outcome of the “revolutionary” war in exchange for maintaining their control over the newly formed republic’s monetary supply. Thus, the Rothschild banking family quickly established the Bank of the United States (which has since become the US Federal Reserve today) through their colonialist agents in the United States in 1791. When this bank’s charter expired in 1811, Nathan Rothschild of the Bank of England and the Rothschild banking clan declared a grave warning: “Either the application for the renewal of the charter is granted, or the United States will find itself involved in a most disastrous war.” When US Congress chose not to renew the bank’s charter, Nathan Rothschild responded, “Teach these impudent Americans a lesson. Bring them back to Colonial status.”

Even though African Americans were given their physical freedom in 1863, they were never granted their financial freedom by the bankers. How does Lincoln end slavery in America with his 1863 Emancipation Proclamation when just 50 years later, the bankers financially enslaved everyone with the founding of the US Federal Reserve. To declare that Abraham Lincoln ended “slavery” in America in 1863 is as big a myth as the lie that Columbus “discovered” a land called America. How does one “discover” a land that had already been inhabited for hundreds of years by millions of Indians? Furthermore, Columbus wasn’t even the first European to arrive in America as Vikings had beat him to this feat by hundreds of years. A.M. Reeves, N.L. Beamish and R.B. Anderson’s The Norse Discovery of America documented in great detail the epic and ferocious battles between the Vikings and the Native inhabitants of Vinland (the Viking word for America) as far back as the 10th century, about 500 years before Columbus stumbled upon America. So how did Lincoln end slavery and how did Columbus discover America? The answer to both questions is that they did not. The end of physical enslavement was merely transformed into a new kind of slavery – financial and mental enslavement. After the Rothschilds, the Rockefellers, the Warburgs, JP Morgan, etc. were able to form the US Federal Reserve in 1913, bankers extended their financial slavery empire over not only blacks, but also over whites, over Asians, and over Latinos, extending their empire of slavery all over the world. Thus slavery was never eradicated in 1863.

(4) Teach young adults that a tax on tea and a tax on stamps caused the American colonialists to hate the British monarchy and triggered a successful revolt in 1776, when it was the debt enslavement component of the monetary system and the bankers’ system of theft through numerous taxes that truly caused the revolt.

Benjamin Franklin desired that the colonies issue their own debt-free, interest-free money called Colonial Scrip. As I’ve explained in (3), the Colonialists lost this battle and thus, there was never a successful “revolution” against the bankers in 1776 though bankers have ensured, through control of our education system, that they teach the lie in all American schools today that America gained its independence on July 4, 1776. Just to make sure all Americans believe this, we celebrate this faux Independence Day every year as a national holiday. If Americans learned that the people truly lost the Revolutionary War in 1776, this might incite another revolution today. This is why the bankers teach the lie of the people winning the Revolutionary War in all American schools.

(5) Learn from the mistakes of Kings by hiding the robberies of citizens’ money and disguising this robbery as a silent tax called “inflation”. Transform the violent method of tax collection that lead to the beheading of past members of nobility during Medieval times into a passive method of automatic deductions from paychecks.

Bankers studied previous Kings’ taxation system such as Great Britain’s King George’s system and his use of armed soldiers to collect these taxes. In 1765, King George sent 40,000 armed troops to assure collection of taxes from his subjects and he forced the colonists to also provide living quarters and food to his troops or risk being shot and killed. Bankers studied this method and learned that this type of violent armed method of collecting taxes would always lead to violent insurrection and revolt. Thus bankers learned how to steal our money today in a passive manner that is not nearly as offensive as the method employed by previous Kings throughout history.

Today, all of us still provide the money for the living quarters of bankers and provide all the money to feed the bankers but we do not realize it. The bankers have employed the exact same system of robbery that King George instituted against the American colonialists that infuriated them, but were clever enough to change the method by which they execute their brazen theft and extortion. Today bankers extort money from all of us through automatic deductions from each paycheck so that there is no need to send armed soldiers to collect taxes from those that might resist this scam. Furthermore, they deliberately devalue money and rob every single human on the planet through the implementation of a “silent tax” called inflation.

(6) Engage in huge disinformation and propaganda campaigns to convince citizens in every country that income tax is not flat out robbery and not equivalent to King George’s act of sending 40,000 soldiers to force colonists to turn their hard-earned money over to him.

Bankers have successfully sold this lie by misinforming us and telling us that we receive benefits from our income tax payments and that it would be “unpatriotic” to even think for a second to not pay our income taxes to the bankers. In fact, the reality unearthed by the Grace Commission report in January, 1984, under US President Ronald Reagan is this: “100% of what is collected [in income taxes] is absorbed solely by interest on the Federal Debt and by Federal Government contributions to transfer payments. In other words, all individual income tax revenues are gone before one nickel is spent on the services taxpayers expect from government.” 
What are transfer payments? Payments for programs like welfare but also payments for programs like the massive 2008 $850 billion banker bailout program. Who receives interest payments on the Federal Debt? 100% of interest payments on the Federal Debt are directly funneled into the private banking accounts of the private banking families that own the Federal Reserve. So who is receiving nearly 100% of all income tax payments of all citizens in every country in the world? The answer is that nearly 100% of our income tax payments are transferred to just a few powerful private banking families. In fact, the Grace Commission report even hinted that the government performed studies to determine the outer limits of income taxation that they could get away with before it would trigger a revolt among the taxed citizenry.

(7) Sell concepts like “nationalism”, and incite religious-based and race-based hate to divide and conquer people from uniting against a segment of society (bankers) that commits a long list of atrocities that would have landed anyone else in jail centuries ago.

Bankers have been able to convince many blacks to blindly and stupidly support President Obama just because he is black and to falsely call anyone that also doesn’t support Obama a “racist”. Bankers have been able to convince many Jews to blindly and stupidly support Zionist agendas and cowardly and falsely accuse those that don’t support Zionist agendas of being an anti-semite. Bankers have been able to convince many people to blindly and stupidly support false wars and government agendas and label anyone that does not also support these items as “unpatriotic”, “un-American” or “un-whatever-country-you-are-from.”

Yes, bankers are behind all these hate-filled campaigns because they know that they can successfully divide and conquer the masses and if they do so, that a divided opposition will never be able to defeat them. They have also used their puppet Presidents and Prime Ministers to often perform favors for police and the military, such as increasing their pay and benefits, to falsely gain the loyalty and protection of those elements of society that should be most opposed to them. Bankers have taken their cue from big druglords and underworld crime bosses that have used these same tactics to gain the protection and loyalty of their communities. In Philadelphia, mobster Joey Merlino used to give away turkeys to housing project residents every Thanksgiving and throw Christmas parties for the homeless to gain the loyalty of people in his community despite his murderous ways. In the more expansive criminal drug underworld, ex-cocaine kingpin Pablo Escobar was, and still is, considered a hero among many of the poor in Colombia for all the jobs he provided for them, not to mention all of his charity. In Mexico, the most violent druglord today, “El Chapo” Guzman, is often also viewed as a modern-day “Robin Hood” and a hero by the poor in Mexico and is afforded loyalty and protection among many of the poor for his many acts of benevolence for the poor.

However, it is a huge mistake of morality to overlook the massive crimes of our political and financial leaders for their “fake” charity work as it is a huge mistake of the poor to adore violent murderous druglords just because they make their lives better while they destroy the lives of millions. This very selfish attitude of “I don’t care what my leader does as long as he helps me out” even if he’s destroying the lives of hundreds of thousands, or millions of other people, is the very tactic that bankers choose to employ to effectively divide and conquer people. Instead of being loyal to someone just because of his skin color, religion, nationality or race, we all need to abandon our pre-disposed affinities for people that look like us or share our belief systems, and instead, start looking at these situations strictly on the basis of morality. We need to ask ourselves not the questions of mindless robots but rather tough questions such as,”Is what my President or Prime Minister doing moral?” If so, then support him. If not, then do everything you can to get him out of office no matter your race. Ask, “Is what my government doing moral?” If so, then support it. If not, then stop the stupid and divisive ad-hominem attacks against dissenters by wrongly labeling them as “unpatriotic” no matter your nationality. Ask, “Is Israel acting morally?” If so, support this nation-state. If not, then stop supporting it immediately no matter your religion.

It really is that simple. For people that are open minded enough to learn the truth about the ulterior motives of why the same bankers (Rothschilds) that were integral in founding the US Federal Reserve also were very integral in founding, and funding, the creation of Israel, as well as the Bank of Israel, watch Chapter 26 at 1:10:28 at Chapter 29 at 1:19:27 of this video. Though there are many things in this video I don’t agree with, I believe that these two chapters provide a legitimate explanation of how bankers have used the religion dissension surrounding Israel as part of their divide and conquer campaign against the entire world. These two segments are very careful to make the distinction between humanitarian, compassionate Jews and their misanthropic, inauthentic Zionist counterparts.  In fact, I believe that the distinction between truly religious Jews and their radical Zionist counterparts is very similar to the distinction between radical Muslims and religious, moral Muslims and radical Christians and religious, moral Christians.

There are those that continually smear all Jews for many of the world’s financial problems and not only do I believe this tactic to be wrong but I also believe that anyone that uses this tactic falls right into the banker trap of their divide and conquer strategies. The banker-funded Zionists are the small faction of Jews and non-Jews (US Vice President Joe Biden is a self-proclaimed Zionist) that need to be investigated for creating global financial problems. Though this point is likely to generate the most hateful comments and unjustified criticism of any of the nine points of this article, consider this point. If you agree with the other eight points of this article, would it be worth the risk to discuss something entirely false as true, that could potentially discredit the rest of this entire article? The answer, of course, is no. I only included this point after much careful research convinced me that the facts surrounding this point were well documented and because I believed that this point is crucial enough to include in the 9 main points of this article for anyone desiring to understand the truth about how bankers divide us and keep us from unifying against them. Consequently, please have an open enough mind to consider the possibility of the truth of this point as well and research the facts before you close your mind off to a view that may differ from the one you currently hold.

(8) Falsely teach people that paper fiat currency and paper derivative products offered by bogus gold and silver derivative markets of the LBMA and COMEX are better stores of value and purchasing power than physical gold and physical silver, even though the below chart displays the incredible progression in the prices of gold and silver every year in USD since 2001.

Gold

2001 $271.10

2002 $278.35

2003 $343.80

2004 $426.25

2005 $427.75

2006 $530.00

2007 $639.75

2008 $846.75

2009 $874.50

2010 $1121.50

2011 $1388.50

2012 $1598.00

2013 $1693.75

Silver

2001 $4.59

2002 $4.59

2003 $4.67

2004 $5.97

2005 $6.39

2006 $9.04

2007 $13.01

2008 $14.93

2009 $11.08

2010 $17.17

2011 $30.67

2012 $28.78

2013 $30.87

The London price-fix of gold has risen for 13 straight years and silver has risen 11 out of the last 13 years. Thus, it is completely bizarre that the vast majority of the investing public are still scared off by declarations of banking shills and commercial banking investment advisers that tout global paper stocks such as Chipotle Grill, Facebook, and Bank of America as better investments than physical gold & silver, which they describe as “risky”. Volatile, yes. Risky, no.

Because of (1) through (8), most citizens, especially those that live in the West and have been subjected to generations of banker propaganda, have no understanding of the fact that downside volatility in gold and silver is introduced artificially through computer HFT (High Frequency Trading) algorithms and bear no reflection upon the reality of physical gold and physical silver supply-demand determinants. Because nearly 100% of the things bankers teach us in school and through the media about the global monetary system and financial markets is a lie, I see, time and time again, masses of people befuddled by gold and silver price movements to the downside that have no fundamental basis of explanation and that can only be explained by banker manipulative games. This occurs among those of us that have no understanding of points (1) through (7) of this article. Thus, to this date, shockingly most people have not taken advantage of the crystal clear gold and silver trend shown in the above timeline and have no idea that converting their fiat paper currencies or fiat GLD & SLV ETFs into real assets like physical gold and silver can serve as a very effective weapon to fight back against banker criminality. Though it makes no sense to put faith in a piece of paper that has almost no intrinsic value and is truly a barbarous relic and to forgo ownership of real hard assets like physical gold and physical gold, the majority of masses, due to internalization of steps (1) through (7), continue to ignore reality and logic. However, read this excerpt from the book The Golden Gift, to understand how converting paper fiat currency into real assets like physical gold and physical silver can help re-establish our economic freedoms and help cut our bondages of financial slavery imposed upon us by the bankers.

(9) Teach people that the law is the final word so that they believe that anything legal is moral and anything illegal is immoral. The bankers have flipped the paradigm of morality on its head by convincing people that anything legal is moral and anything illegal is immoral when in fact, many things they have legislated as illegal is still moral and many things they have legislated as legal is highly immoral.

If truly moral people ran the world, probably 50% of the things legislated as legal would become illegal and 50% of the things legislated as illegal would become legal overnight. According to the United Nations Office on Drugs & Crime 2012 World Drug Report, heroin, cocaine, and all other “illegal” drugs killed about 200,000 people last year. On the contrary, an estimated 100,000 to 450,000 deaths occur from “legal” prescription drugs every year in the United States alone, and in 2009, “legal” prescription drugs were responsible for 4.5 million hospital visits. However, due to a lack of focus by law enforcement agencies on “legal” drugs, accurate statistics of deaths from legal pills varies widely, and if I had to guess, I would say that the Big Pharma lobbyists do everything in their power to suppress the true number of deaths every year that occur globally due to their “legal” drugs. Thus, the War on Drugs is more about the parties that profit from it than about a desire to abolish the murder and crime associated with it. There really should be a War on All Wars instead. Because of the creation of unthinking sheep that our education system produces, far too many people today react instinctively by thinking that anything illegal is wrong and that anything legal is right, thus diminishing their ability to recognize that our modern banking system amounts to a legalized institution of financial slavery.

As always, never believe anything printed or stated on TV “news” channels (especially CNN – just google “Amber Lyon” to understand why) unless you independently verify it yourself, including everything in this article. Unfortunately there are more lies than truth circulating among all mass media distribution channels today so nothing should be accepted at face value. You must verify everything yourself until you are satisfied that you have arrived at the truth. Uncover the truth, and when you do, do everything you can to spread the uncovered truth to the four corners of the earth. This is how we will regain our freedoms.

About the author: JS Kim is the founder and Managing Director of SmartKnowledgeU, a fiercely independent investment research & consulting firm that focuses on gold & silver as a means of resisting the tyranny of the global banking cartel and of restoring sound money that would lay the foundation for the reintroduction of sustainable, organic economic growth to the world. Follow him on twitter @smartknowledgeu, get his free newsletter available here, and read a free excerpt of his book The Golden Gift here.

Original article

_____________________________________________________________

%d bloggers like this: