Monthly Archives: March 2013

Αλκίνοος Ιωαννίδης: «Το ΄74 κλαίγαμε για τα σπίτια μας, σήμερα θα κλάψουμε για τις επαύλεις μας;»

ΔΕΥΤΕΡΑ,  25 Μαρτίου 2013

alkinoos1364200129

«Οι Κύπριοι προσφυγοποιούμαστε ξανά στην ίδια μας την πατρίδα. Όμως, τι πραγματικά φοβόμαστε; Ότι θα πεινάσουμε; Πεινάσαμε και παλιότερα. Ότι θα κρυώσουμε; Κρυώσαμε χρόνια. Ότι θα μείνουμε μόνοι; Πάντα μόνοι ήμασταν. Ότι θα πονέσουμε; Από πόνο άλλο τίποτε… Ότι θα μας κατακτήσουν; Πάντα κατακτημένοι υπήρξαμε» γράφει μεταξύ άλλων σε άρθρο του για τις εξελίξεις στην κυπριακή οικονομία ο Κύπριος καλλιτέχνης Αλκίνοος Ιωαννίδης.

Ολόκληρο το άρθρο έχει ως εξής:

«Δεν θα πω για τους άλλους. Λίγο με ενδιαφέρει η ποιότητα και η στάση τους σε τέτοιες στιγμές. Ούτε και περίμενα καλύτερη αντιμετώπιση. Όσο και να τους βρίσω, χαϊδεύω τα αυτιά μας και τίποτα δεν αλλάζει. Θα πω για εμάς, και συγχωρήστε με:

Έρχεται η μέρα που η μάσκα τραβιέται βίαια. Η μέρα που το αληθινό μας πρόσωπο φανερώνεται, θέλουμε-δεν θέλουμε, αφτιασίδωτο και τρομακτικά αληθινό. Πρέπει να το κοιτάξουμε, είναι θέμα ζωής και θανάτου. Πρέπει να το ρωτήσουμε, να μας πει ποιοι είμαστε. Γιατί μόνο αυτό γνωρίζει.

Γυρνάμε απότομα, για να αντικρίσουμε μια τρύπα στον καθρέφτη. Πού απουσιάζει το πρόσωπό μας; Το ξεχάσαμε σε μικρά, ταπεινά, εγκαταλελειμμένα σπίτια, στη σκόνη χαμηλών, πλίνθινων ερειπίων, στους τάφους αγράμματων, ακατέργαστα σοφών παππούδων. Εκεί αφήσαμε θαμμένες τις αληθινές καλημέρες, τη συγκίνηση των στίχων, την αλληλεγγύη των ανθρώπων και ότι πολύτιμο δεν μετριέται σε χρήμα. Έκτοτε, προχωρήσαμε στον «σύγχρονο κόσμο» απρόσωποι, γυμνοί, παλεύοντας να κρατήσουμε το νήμα της ύπαρξής μας άκοπο, μέσα σε εποχές δύσκολες, μέσα σε ένα τοπίο που δεν μας μοιάζει.

Γίναμε αρχοντοχωριάτες, επενδύοντας στα χειρότερα χαρακτηριστικά των δύο συνθετικών της λέξης. «Έχω γάμο», λέγαμε και στεκόμασταν καλοντυμένοι σε γκαζόν ξενοδοχείων, με φακελάκια στα χέρια, χωρίς αληθινή, από καρδιάς ευχή. «Και οι γάμοι μας, τα δροσερά στεφάνια και τα δάχτυλα, γίνουνται αινίγματα ανεξήγητα για την ψυχή μας». Ούτε αινίγματα, ούτε τίποτε. Όλα απαντημένα, όλα πεζά. Μεγάλα και άδεια. Απομείναμε αναίσθητοι μπροστά στο ιερό, ζώντας ένα γυαλιστερό, αντιαισθητικό, άχαρο, ανέραστο, ανίερο, ξοδεμένο παρόν. Χωρίς μνήμη, χωρίς όνειρο, διαζευγμένοι από το είναι μας.

Τα καλύτερα παιδιά μας τα πουλήσαμε. Τα αφήσαμε να σπαταλούν τη ζωή τους σε λογιστικά βιβλία, σε γραφεία εταιρειών, σε άψυχους λογαριασμούς. Τα κάναμε σκλάβους με τίτλους διευθυντικού στελέχους. Τα ταΐσαμε χρήματα, τα σπουδάσαμε χρήματα, τα μάθαμε να σκέφτονται χρήματα, να υπηρετούν χρήματα, να ονειρεύονται χρήματα, να παντρεύονται χρήματα, να γεννάνε χρήματα, να είναι χρήματα. Μιλούν άπταιστα τα χειρότερα Αγγλικά (αυτά της δουλειάς) και άθλια τα καλύτερα Ελληνικά (τα Κυπριακά). Όταν τα χρήματα λείψουν, από πού θα κρατηθούν;

Αντικαταστήσαμε το γλέντι στην πλατεία του χωριού με το σκυλάδικο. Τον έρωτα με το στριπτιζάδικο. Τα αναγκαία για την επιβίωση, με ένα τζιπ γεμάτο άχρηστα ψώνια. Τον ελεύθερο χρόνο με την υπερωρία. Κάναμε το παιγνίδι των παιδιών υπερπαραγωγή, σε πάρτι γενεθλίων κατά παραγγελία. Ξεχάσαμε ποια είναι τα βασικά συστατικά της ύπαρξής μας, ως ατόμων και ως κοινωνίας, αντικαθιστώντας τα με ότι μάς γυάλισε στη βιτρίνα. Γίναμε ότι μας έπεισε ο διαφημιστής, η τηλεόραση ή το περιοδικό να γίνουμε. Καταντήσαμε οπαδοί ομάδων, φανατικοί, με μαχαίρια και μίσος. Έφηβος, προτού σιχαθώ όλες τις ομάδες εξίσου, ήμουν με την Ομόνοια. Μια μέρα που έπαιζε με το ΑΠΟΕΛ, αρρώστησε ο τυμπανιστής των αντιπάλων. Ήρθαν στην άλλη κερκίδα και μου ζήτησαν να πάω στη δική τους, για να παίξω το τύμπανο. Πήγα ευχαρίστως.

Πέρασε ο καιρός, αλλάξαμε. Ξεχάσαμε. Χωριστήκαμε σε κόμματα και τα ψηφίσαμε τυφλά, διχαστήκαμε με τρόπο αταίριαστο στην ιστορία και την παράδοσή μας. Σε μια σταλιά τόπο, λέγαμε «οι άλλοι». Πήραμε τα χειρότερα χαρακτηριστικά της Ελλάδας και τα κάναμε αξιώματα.

Να πάει στο καλό τέτοιος εαυτός, να μην ξανάρθει. Καθόλου μην τον κλάψουμε, καθόλου μη μας λείψει. Στον αγύριστο!

Πέρασαν χρόνια. Το κορίτσι από τις Φιλιππίνες έκλαιγε κρυφά στο κρεβάτι του για το παιδί και τη μάνα που άφησε για να σερβίρει καφέ τον κύριο Πάμπο, που έγινε σερ, για να σιδερώνει τα ακριβά βρακιά της κυρίας Αντρούλλας, που έγινε μάνταμ. Η κοπέλα θα γυρίσει φτωχή στο Μπάγκιο Σίτι ή στη Μανίλα. Θα αγκαλιάσει τη μάνα της, θα φιλήσει το παιδί της. Εμείς, πού επιστρέφουμε;

Τι μένει όταν ο σερ και η μάνταμ, έκπληκτοι, χάνουν το αυτοκίνητο, την υπηρέτρια, το λούσο και το σπίτι τους; Τι κρατιέται αναλλοίωτο μέσα στον χρόνο, κάτω από την επιφάνεια που βουλιάζει; Πού ακριβώς βρίσκεται ανεξίτηλα χαραγμένος ο βαθύς Χαρακτήρας που μας επιτρέπει, όταν όλα αλλάζουν, να λέμε ακόμη «Εμείς»;

Μπορούμε σήμερα να αποφασίσουμε ξανά, ο καθένας για τον εαυτό του και όλοι μαζί, ποιοι είμαστε. Τι είναι σημαντικό και τι όχι. Τι αξίζει να προσπαθήσουμε μέχρι τέλους. Ποια λόγια αξίζει να πούμε προτού φύγουμε, πώς αξίζει να σταθούμε και απέναντι σε τι, προτού πεθάνουμε. Κι αυτό, μπορούμε να το κάνουμε, ακόμη και νηστικοί, άνεργοι και άστεγοι. Ήταν όμως αδύνατον να το κάνουμε χορτάτοι και υποταγμένοι, με έναν εαυτό-καταναλωτή, εξαρτημένο και ευχαριστημένο.

Μείναμε σε σκηνές, στο ύπαιθρο, για χρόνια. Χάσαμε για πάντα τα σπίτια, τα χωριά και τις ζωές μας. Περιμέναμε κάθε μέρα, για χρόνια, αγνοούμενους που δεν γύρισαν. Για δεκαετίες, ακούγαμε αεροπλάνο και στρέφαμε έντρομοι τα μάτια στον ουρανό. Χιαστί ταινίες στα παράθυρα, μη σπάσουν από τον βομβαρδισμό που μπορούσε ανά πάσα στιγμή να ξαναρχίσει. Τα παιδιά που έβγαλαν το σχολείο διαβάζοντας με το κερί στα αντίσκηνα, χειμώνες στη σειρά, βρίζονταν στην Ελλάδα από τους Ελλαδίτες, γιατί τους έτρωγαν τις θέσεις στα πανεπιστήμια. Η Μεγάλη Μαμά τίποτα δεν κατάλαβε. Κι ακόμη δεν καταλαβαίνει. Γιατί, μπορεί η Κύπρος να είναι ελληνική, όμως, πόσο λίγο κυπριακή είναι η Ελλάδα! Πόσο λίγο ελληνική είναι η Ελλάδα!

Επιτρέψαμε στους μικρούς πολιτικούς ενός αδύναμου και απροστάτευτου τόπου, να συμπεριφέρονται σαν άρχοντες αυτοκρατορίας. Να υπηρετούν κόμματα και τσέπες, σαν να μην υπάρχει απειλή, κίνδυνος και γκρεμός, σαν να είναι αδύνατον από τη μια μέρα στην άλλη να γίνουμε μπουκιά στο στόμα κροκοδείλων. Είδαμε τα τρυφερά, αγνά χαμόγελα των παιδιών του Απελευθερωτικού Αγώνα να χρησιμοποιούνται από βάρβαρους, απαίδευτους «πατριώτες» με ξυρισμένα κεφάλια, φαλακρούς «απ’ έξω κι από μέσα». Ζήσαμε την αδικία, την απώλεια, την εγκατάλειψη. Τα ξέρουμε όλα, τα είδαμε όλα, τα ζήσαμε όλα. Τώρα θα φοβηθούμε;

Όταν κλαίγαμε το ’74, κλαίγαμε για τα σπίτια μας. Σήμερα θα κλάψουμε για τις επαύλεις μας; Τότε, κλαίγαμε για το χωριό μας. Θα κλάψουμε σήμερα για την τράπεζα; Τότε, για τους τάφους των γονιών μας. Σήμερα για τα χρέη μας; Τότε, για τις ζωές μας. Σήμερα για τις δουλειές μας; Δεν νομίζω…

Η κοινωνία μας, αυτή η διαλυμένη, πιέζοντας ασταμάτητα την όποια επίσημη πολιτική ηγεσία, αλλά και πέρα απ’ αυτήν, θα αναπτύξει μηχανισμούς στήριξης των ανέργων, θα φροντίσει τα παιδιά της. Όχι από ελεημοσύνη. Από αλληλεγγύη. Και με τη γνώση πως, αν ο διπλανός δεν ζει καλά, κανείς δεν ζει καλά. Γιατί, ότι ποτέ μας κράτησε σ’ αυτόν τον τόπο, ήταν ένας ιδιόμορφος, ποιητικός, παράλογα ωραίος κοινωνικός ιστός, που αυτοπροστατεύεται και που μας προστατεύει. Αυτός είναι που ανάγκασε τους βουλευτές να πουν, για μια έστω στιγμή, «Όχι».

Το «Όχι» της Κυπριακής Βουλής, είναι σημαντικότερο απ’ ότι κάποιοι χαιρέκακοι μπορούν να υποψιαστούν. Κι ας επιστρέψει η Βουλή εκλιπαρώντας τους Τροϊκανούς, κι ας πέσει στα γόνατα, κι ας τους γλύψει τα πόδια, μετά. Κι ας χάσουμε περισσότερα. Γιατί, για μια στιγμή έστω, έμοιασε η Δημοκρατία να έχει νόημα, ένα νόημα ξεχασμένο εδώ και δεκαετίες. Έμοιασαν, έστω και για μια στιγμή, οι εκπρόσωποι να εκπροσωπούν πράγματι. Η στιγμή καταγράφεται και μένει, δημιουργώντας προηγούμενο, παρά την όποια κατάληξη. Και το γεγονός πως το προηγούμενο δημιουργήθηκε από μισή μερίδα τόπο, αγαπητοί λογικοί λογιστές, το κάνει ακόμη σημαντικότερο. Τίποτα «δικό σας» δεν θα μείνει ποτέ στην Ιστορία, να σηματοδοτεί, να καθορίζει, ή έστω να θυμίζει κάτι υπαρξιακά σημαντικό. Αφήστε μας να το χαρούμε. Δεν μας προσφέρονται συχνά τέτοιες χαρές.

Αυτό το «Όχι», φαίνεται να είχε και χειροπιαστά αποτελέσματα: Εκτός από τη δυνατότητα μη φορολόγησης των μικροκαταθετών, εκτός από το χρονικό περιθώριο που έδωσε για τη νομοθετική ρύθμιση του περιορισμού των συναλλαγών και τη δημιουργία Ταμείου Αλληλεγγύης, που μπορούν να παίξουν σημαντικά θετικό ρόλο στο μέλλον, έδωσε και τη δυνατότητα, έστω σπασμωδικά, έστω την τελευταία στιγμή, έστω με απογοητευτικό αποτέλεσμα, να μετρηθούν οι δυνάμεις και οι «φιλίες», τόσο της Κύπρου, όσο και της Ελλάδας. Βοήθησε να καθαρίσει το τοπίο, να τελειώσουμε με ψευδαισθήσεις, να καταλάβουμε ξανά το πόσο μόνοι είμαστε, το πόση ευθύνη έχουμε. Θα ήμασταν αφελείς αν πιστεύαμε πως με ένα «Ναι» θα σώζαμε κάτι, ας πούμε τη Λαϊκή Τράπεζα ή την Κύπρου (αλήθεια, πόσο «δική μας» μπορεί να είναι μια τράπεζα;) και μαζί τις δουλειές, ή τους κόπους μιας ζωής που τους εμπιστευτήκαμε. Ξέρουμε καλά πως ότι έμεινε εκτεθειμένο (το γιατί είναι μια άλλη κουβέντα, που ελπίζω πως θα γίνει), ούτως ή άλλως, και με τα «Ναι» και με τα «Όχι», θα κατασπαραχθεί.

Δυστυχώς, δεν ήταν δυνατόν να υπάρχει “plan B”. Θα ήταν αδύνατον να έχει εκπονηθεί από ανθρώπους της γενιάς μου και της προηγούμενης, από ανθρώπους βουτηγμένους στην κατανάλωση, στο εφήμερο, στο συμφέρον, στο νεοπλουτισμό και στο τίποτε, μια πολιτική που να έχει βάθος και σοβαρότητα. Κι όμως, αυτοί οι άνθρωποι, χωρίς δικλίδες ασφαλείας, χωρίς λογική, είπαν ενστικτωδώς “Όχι”. Έστω και για μια στιγμή. Ένα “Όχι” καταστροφικό και λυτρωτικό μαζί, που εσείς, αγαπητοί Ελλαδίτες μνημονιακοί, πολιτικοί και δημοσιογράφοι, με πρόσχημα το καλό μας, δεν θα πείτε ποτέ. Θα προτιμήσετε να καταστραφούμε εξίσου, λέγοντας “Ναι”.

Οι Κύπριοι προσφυγοποιούμαστε ξανά στην ίδια μας την πατρίδα. Χάνουμε ξανά τη ζωή όπως τη χτίσαμε, όπως νομίζουμε πως τη διαλέξαμε, όπως νομίσαμε πως μας ανήκει. Και φοβόμαστε. Είναι ανθρώπινο. Όμως, τι πραγματικά φοβόμαστε; Ότι θα πεινάσουμε; Πεινάσαμε και παλιότερα. Ότι θα κρυώσουμε; Κρυώσαμε χρόνια. Ότι θα μείνουμε μόνοι; Πάντα μόνοι ήμασταν. Ότι θα πονέσουμε; Από πόνο άλλο τίποτε… Ότι θα μας κατακτήσουν; Πάντα κατακτημένοι υπήρξαμε.

Θα τα καταφέρουμε, το ξέρουμε καλά! Γιατί, τελικά, δεν φοβόμαστε τίποτε. Γιατί, τελικά, το μόνο που φοβόμαστε, είναι το υποχρεωτικό κοίταγμα στον καθρέφτη. Το μόνο που μας φοβίζει, είναι το μόνο που πραγματικά έχουμε: το αληθινό μας πρόσωπο. Ας το ξεθάψουμε, ας το θυμηθούμε, ας το κοιτάξουμε. Ενώ όλοι, φίλοι και εχθροί, μας αγριοκοιτάζουν, ενώ η μάσκα μας πέφτει νεκρή, αυτό θα μας χαμογελάσει».

Πηγή: www.alkinoos.gr

Man väntar inte på revolutionen, när den pågår!

Som ett svar till min vän Lena Nockerts inlägg idag om Warren Buffet’s uttalande, skrev jag detta och som flera av er nog har förstått vid det här laget så blir  det  en hel text av mina svar  ibland… Warren Buffet sa följande: ”Det pågår ett klasskrig och det är min klass, de rika, som för kriget och som vinner det.”

lp

– Lena, Warren gör precis samma misstag som de arroganta och högmodiga alltid gör,… de undervärderar motståndet och tar ut segern i förskott. Det ligger i sådana människors grundläggande karaktärsdrag att tro mycket mer om sig själva än det finns substans till. Så har de rika bevisligen åkt på pumpen åtskilliga gånger under mänsklighetens historia och detta kommer att ske igen. Deras främsta institutioner ‘blöder’ kraftigt idag men om detta kniper både Warren och hans lekkamrater igen som blåmusslor och detsamma gör det övriga etablissemanget (Neros gäster). Bara från CIA har det hoppat av över 30 högre tjänstemän och några chefer sedan oktober 2012. 1 om dagen begår självmord i den Amerikanska armen och flera av de politiker som tills nyss sprang deras ärenden börjar att hoppa av och “tala ut” offentligt. Dagligen dyker det upp ’insiders’ som ’lägger korten på bordet’ och dagligen dyker det upp flera whistleblowr-bloggar som säger sanningar och undersöker de rikas lögn-propaganda med lupp. Sporadiskt börjar några domare och åklagare faktiskt göra sitt jobb och dömmer i enlighet med grundlagen och inte enligt vedertagen, omoralisk, rätts-praxis som de rika dukat fram. Samtidigt putsar de rikas propaganda-apparat, du vet det de kallar nyhetskanaler och dagspress, mer än någonsin på de rikas egon med ‘häxans silverputs’. Mer skinande rena på ytan och mer välkammade bödlar och massmördare än de nuvarande ”ansvariga” har vi sällan skådat tidigare.

Jag kan garantera er att det pågår ett större motstånd i både Sydeuropa och USA än vad man förmår uppfatta i det upprors-okunniga Sverige (där nästan enbart lyd-median utgör källa för ’fakta’ som neo-svensken tar åt sig). Ni måste alla börja inse att revolter, motstånd och revolutioner i verkligheten, inte alls ser ut som på film. Inte ens de historiska revolutionerna som gestaltats i Hollywood-filmer såg egentligen ut så i verkligheten. Vilken idehistoriker som helst kan förklara att revolutioner och starka revolter har föregåtts av decennier av sociala oroligheter, politiskt nytänkande och frihetsträvande strömningar, de intellektuellas och konstnärernas etiska och moraliska allt högre ljudande varningsklockor, arbetarklassens, böndernas och de fattigas radikalisering och till slut ekonomiskt och moraliskt stöd och oftast en relativt liten grupp revolutionärer som drar upp riklinjerna för själva upprorets färdriktning. Den franska revolutionen startade i folks medvetanden, i den folkliga ide-världen och i det franska samhället redan på 1710-talet och ca 60 år senare drog den verkliga revolutionen igång. Detta sker idag i Sydeuropa och USA och de flesta av svenskarna förmår inte se det för vad det är, om inte nyhetskanalen deklarerar att “nu sker en revolution”, som man gjorde med den CIA-ledda fejk-revolutionen ”den Arabiska våren”. Då talade alla i Sverige om revolution, men först och främst för att nyheterna hade benämt det så, och inte för att man förstod vad man såg. Det kommer inte att ta 60 år till en fullfjädrad revolution nu, men väl 3 till 5 år till. En revolution i verkligheten börjar som den har gjort i Grekland, Spanien, Portugal och USA det senaste året och sker stegvis och successivt i takt med social misär, upptakt av stramhet och statligt våld samt de ansvarigas ökade dövhet och blindhet. När ca 80 miljoner Eurpeer är i uppror och delaktiga i olika protestaktioner och motståndsrörelser, väntar man inte på upproret. Man deltar i det eller nonchalerar man det! Detta är valet som de svenskar som påstår att de bryr sig har i verkligheten.

7 miljoner veteraner i USA säger att de inte kommer att ge upp utan strid vid ett undantagstillstånd… Organisationen IVAW (Iraq Veterans Against the War) ökar lavinartat sina medlemmar och sin lobby emot Amerikanska armens policy. Occupy-rörelsen agerar rättsligt och politiskt varje dag och i flera delar av landet börjar folk kraftigt motsätta sig bankernas avhysningar och utmätningar… När gjordes åtminstone en sådan samlad, solidarisk, aktion senast i ett Sverige som har 10% av sin befolkning lagförd hos kronofogdemyndigheten? När 500 personer demonstrerar i Stockholm för rättvisa, demokrati och solidaritet och 500 000 personer går man ur huset på en PRIDE-festival, så behöver man inte vara Socrates för att se vad som tyvärr fortfarande är folks prioriteringar i mitt älskade Svedala. Det är den svenska dvalan och det svenska förhållandet till moralens John Blund ni skall oroa er över, inte Amerikanarnas förmåga till revolt eller sydeurpeernas förmåga till motstånd… Vi som hållt låda ute i Europa nu i snart tre år, undrar när prins-jäveln skall hitta den förbannade, numera skrynkliga, och åldrande Törnrosa och väcka kärringen från dvalan någon gång. Sverige har ju på 25 år förvandlats till trams-kulturens INVESTOR och de kredit-yra neo-svenskarna till ansvarslöshetens förespråkare. Man kallar det liberalism och hävdar individens frihet, men att ANSVAR har bytt plats med NARCISSISM och SAMVETE med CYNISM verkar inte många bekymra sig över… Inte heller att svensken befinner sig på 8:e plats i världen från toppen med sina privatskulder! Det svensken istället måste bekymra sig över är hur man vänder den idag allmänt spridda samhälls-trenden som dagligen ’tränar’ neo-svensken att SKYLLA PÅ OFFREN OCH BEUNDRA FÖRÖVAREN… (kritiken emot neo-svensken här behöver ju varken du Lena eller ni andra vakna här ta åt er, ni utgör ju väckarklockorna,… det är ni och vi tillsammans som är ’prinsen’ som måste kyssa ragatan ur sitt koma)

kramar

Kosmas

The Greek Catastrophe: Three Generations of Greek Workers

March 04, 2013 in “Information Clearing House

an essay by professor James Petras

Colombia-Pillage-James-PetrasAs Greece enters the sixth year of Europe’s worst economic depression, with 30% of its labor force unemployed and over 52% of its youth jobless, the entire social fabric is unraveling; a suicide rate are skyrocketing and close to 80% of the population is downwardly mobile. Family and inter-generational relations are deeply impacted; previous certainties evaporate. Uncertainties, fear and anger evoke daily mass protests. Over a dozen general strikes have drawn Greeks from middle school pupils to octogenarians in a desperate struggle to conserve the last shreds of dignity and material survival.

The European Union and its Greek collaborators pillage the treasury, slash employment, salaries and pensions, foreclose on home mortgages and raise taxes. Household budgets shrink to one half or one third of their previous levels.

In a growing number of households, three generations are living under one roof, barely surviving on their grandparents’ shrinking pensions; some households on the brink of destitution. The prolonged – never ending and worsening – capitalist depression has caused a deep rupture in the life cycle and living experiences of grandparents, parents and children. This essay will focus on grandfathers, fathers and sons due to greater familiarity with their life experiences

The intergenerational rupture can best be understood in the context of the contrasting ‘life experiences’ of the three generations: The focus will be on work, political, family and leisure experiences.

Work Experiences: The Grandfathers

The grandfathers’ families in most cases migrated from rural areas or small towns during the post-civil war period (1946-49) and many settled in the poor suburbs of Athens. Most barely finished secondary school and found poorly paid employment in textile, construction and public enterprises. Trade unions were non-existent, ‘semi-clandestine’ and subject to harsh repression by the US-backed rightist regimes into the early 1960’s. By the mid to late 1960’s the grandfathers gravitated toward the ‘center-left’ parties and the revival of trade union activity. This was especially the case among the growing assembly plant and public sector workers in the electrical, telecommunication, seaports and transport industries. The US-backed coup in 1967 and the resulting military junta (1967-1973) had a dual impact: Outlawing trade unions and collective bargaining, on the one hand, and stimulating foreign investment-led economic growth and corporate style clientelism on the other.

The clandestine anti-dictatorial struggle, the student uprising and infamous massacre at the Polytechnic University (1973) and the collapse of the military dictatorship following its abortive coup in Cyprus, radicalized the grandfathers. Legalization of political parties and trade unions led to a surge of trade union organizations, struggles and social advances. Wage increases accompanied the fall of junta. Entry into the European Union and the large-scale influx of ‘social cohesion funds’ led to an expansion of public sector employment and increased political party clientelism extending well beyond the traditional right-wing regimes.

Job security, pensions and increases in severance pay created a relatively secure and stable labor force except in the manufacturing sectors, which were harmed by imports from the more industrialized EU ‘partners’.

With the election of the Pan Hellenic Socialist Party (PASOK) in 1981, populist welfare legislation and wage increases served as a substitute for any consequential socialization of the economy. The economic and social security gains were steady, cumulative and led to rising living standards. The grandfathers joined trade unions, their leaders negotiated wage and workplace improvements and they faced the future with relative optimism: A comfortable retirement, better educated children and a modest paid-up apartment and small automobile. They looked forward to enjoying leisure time with family, friends and neighbors. Or so it seemed in the run-up to the Greek Catastrophe of 2008.

As we shall see Greece’s economic progress was built on rotten foundations – on EU loans that were secured through fraudulent accounts, a public treasury pillaged by bipartisan kleptocrats and public ‘investments’ in large-scale unproductive clientelistic activities with corrupt business ‘partners’. In a word, the ‘golden years’ of the grandfathers’ comfortable retirement was based on the illusion that a half-century of work and social advances would translate into a respectable dignified life.

The Fathers: Work and Play and Play Later

The fathers were urban born, better educated than the grandparents and highly influenced by the consumer ethos that permeated Greece. They entered the labor market in the early 1990’s. They saw themselves as more ‘European’, less nationalist, less class conscious and less involved in social struggles than the previous generation. Interest in sports and celebrities and their own social advancement precluded any engagement in the great social struggles of the grandfathers. They experienced rising salaries through top-down negotiations. They paid no attention to the grotesque enrichment of the kleptocratic socialist political elite and they ignored the growing debts, both personal and public, which ‘funded’ their overseas vacations, the second home and the imported German cars. They paid handsomely for tutors to prepare their children for the University entry exams. Their future was assured by ever more optimistic (falsified) government data and the positive assessments by EU experts. Trade unions and business associations focused exclusively on current increases in salaries, revenues, cheap credit and access to the latest techno toys.

The fathers spoke English, welcomed ever-greater European integration and discarded the doubts and criticism that the grandfathers directed at NATO and Israeli wars, inequalities within the EU and the effects of economic liberalization. They ignored the criticism of the close ties between the PASOK kleptocrats, local and overseas bankers, ship owners and millionaire plutocrats.

Cynicism was their ‘modernist response’ to pervasive corruption and growing indebtedness. As long as they got theirs why challenge the status quo? With the onset of the 
Greek Catastrophe, the fathers lost it all – jobs, social security, homes, cars and vacations. The ‘Europeanists’ among them suddenly became virulent critics of the Euro bankers – ‘the Troika’ –, which mandated that the fathers should sacrifice everything they possessed in order to save the kleptocratic rulers, the millionaire tax evaders and the indebted bankers. The economic catastrophe gradually eroded and finally shattered the ‘modern European’ consumerist consciousness of the upwardly mobile middle and working class fathers.

First they suffered successive salary cuts and then they lost their job security, followed by massive firings with and without severance pay.

Dismay, fear and uncertainty were followed by the recognition that they were facing the financial firing squad. They realized they were trapped in an unending free fall. They took to the streets and discovered that their entire generation and their entire class was uprooted and discarded. The fathers discovered they were worthless and they had to march and struggle to reaffirm their self-worth.

Sons: ‘Who Works?’

The vast majority of sons are unemployed: Over 55%, by the beginning of 2013, have never had a job. Each day and each week their numbers grow as entire families are impoverished and households disintegrate. School attendance has fallen off, as the prospects of employment disappear and the specter of long-term large-scale unemployment haunts everyday life. The prospects of establishing stable couples and new families among the young are non-existent.

‘Street culture’ has multiplied and the video arcades are more often places to meet rather than to play. Attendance at ‘pop concerts’ has fallen while the sons now turn out in greater numbers at mass protest marches. The growing politicization and radicalization of the sons now begins in the middle school and deepens in secondary and technical schools and the university.

Many, by their late 20’s, have never had a job, never moved out of their parents or grandparents home and cannot envision a future marriage or family. The lack of work experience means a lack of workplace comradeship and union membership. In its place is the centrality of informal, peer group solidarity. Perspectives for work focus on emigration, hustling for a miserable odd job or joining the struggle. Today they wander the streets in anger, despair and deep frustration. As the years pass, the sons increasingly vote for the Left (Syriza) but are fed-up with the ineffectual parliamentary opposition, the ritual marches and the inconsequential social forums, featuring local and overseas radical lecturers who spin theories about the crisis but who have never lacked a job or missed a paycheck. The vast majority of the young unemployed feel that ‘words are cheap’. The intellectuals, new-left politicians and overseas Greeks do not resonate with their day-to-day experience and offer no tangible solutions. Sons have joined with anarchist street fighters. So far few of the unemployed sons have responded favorably to the neo-Nazi appeal of the Golden Dawn. But they are hardly enthusiastic over the Left’s embrace of immigrant job seekers, especially when their neighborhoods are victimized by Albanian, Middle Eastern and Balkan drug dealers and pimps

Political Experience: The Grandfathers and the Radical Legacy

The grandfathers’ political trajectory differs sharply from their progeny. Many of their own parents were partisans in the Communist-led million-member national liberation movement (ELAS-EAM). They fought the Italian fascists and the German Nazi occupation army and took an active part in the civil war. Following the Anglo-American intervention and defeat of the insurgents, hundreds of thousands of Greeks were sent to slave labor/concentration camps, where many died. Villagers and farmers were savagely repressed and driven off their land. Property was confiscated and millions migrated to the cities in search of anonymity and employment. When the Communist Party was outlawed, many members and ex-members joined ‘progressive parties’, the United Democratic Left (EDA) in search of an alternative.

The grandfathers came to political age with the revival of ‘populist politics’ in the early 1960’s, promoted by the Center Union Party. After the 1967 coup, they faced six years of US-backed military rule (1967-73). Under junta rule, some grandfathers engaged in clandestine political and trade union activity. With the collapse of the junta, most grandfathers joined the newly formed Socialist Party led by a radicalized Andreas Papandreou. The post-junta 1970’s were a period of intense political debate and the proliferation of previously suppressed Marxists books, lectures, journals, forums and popular cultural events. Mikis Theodorakis, the great Communist composer, drew tens of thousands to his concerts, many of them workers, evoking scenes similar to Pablo Neruda’s poetry readings to the thousands of workers and peasants in Chile. In the election of 1981, the grandfathers voted overwhelmingly for the Left: PASOK won over 50% of the vote and the Communists received close to 15%. Almost two-thirds of Greeks, and over 80% of Greek workers, voted for socialism (or so they thought!). The grandfathers celebrated the defeat of the far right and over a half century of Nazi, US and right-wing military rule. The grandfathers had great hopes that Papandreou would fulfill his promise to ‘socialize’ the economy. They saw the electoral ascendancy of the Left as a prelude to a break with NATO and as a transition to an independent socialist welfare state. Despite several massive socialist and trade union conferences on ‘worker self-management of a socialized economy’ and the bankruptcy of scores of indebted private firms, Papandreou argued that ‘the crisis’ precluded an ‘immediate transition to socialism’. He argued the right wing’s capitalist recovery and only afterward could ‘socialist’ policies be implemented. He ignored the fact that it was the very capitalist crisis, which led to his election! Many grandfathers were disappointed but, Papandreou, with the skilled speeches of a populist balcony demagogue, proposed a series of substantial wage increases legalized and expanded labor rights and implemented and increased social welfare and pension payments. The grandfathers settled for the populist reforms and the de-radicalization of the political process. From mid-1980 onward, the grandfathers continued to vote Socialist, but now exclusively with the goals of economic gain and expanding social coverage in health and pension benefits.

Under Papandreou, PASOK degenerated into an inconsequential ‘gadfly’ within NATO. Its enthusiastic entry into the EEC and its maintenance of US military bases eroded the last vestiges of anti-imperialist activity among the grandfathers. They narrowed their focus and looked toward PASOK as a clientelistic political machine, necessary to secure employment and guarantee their pensions.

With the onset of the Economic Catastrophe in 2008 and the savage social cutbacks implemented by the utterly inept, corrupt and reactionary George Papandreou, Jr., the grandfathers felt the first shockwaves of instability and the threat of losing their secure and living pensions. By 2010, the grandfathers totally abandoned their support for PASOK. Revelations of corruption and the slashing of pensions by 35% drove the grandfathers into the streets in massive protests. Later, a majority voted for the new leftist SYRIZA Party.

The grandfathers have come full circle: Re-radicalization has accompanied the return of authoritarian rightwing rule under the colonial dictates of the European Troika.

But now the grandfathers’ pensions have to support three generations. Once again, the search for a new political party is as urgent as during the period immediately after the fall of the military junta.

The Fathers: The Politics of Downward Mobility

The fathers came to political age at the height of electoral clientelism. During the 1990’s they voted PASOK, without any of the ideals or illusions of the grandfathers; nor did they engage in any historic struggles. They voted the candidates and parties who provided access to credit and low interest loans and offered lucrative concessions or promotions within a highly politicized public administration. The fathers rarely addressed larger ideological issues. They saw the ‘capitalist versus socialist’ debates as an anachronism of the past. They studied English and Anglicized their speech and writings. They no longer paid attention to the negative consequences of Greece’s affiliation with NATO and the European Union. The big issues were Greece’s sponsorship of the Olympics and how to cash in on the spending spree and cost overruns. PASOK leaders set the example by taking their cut off the top of every building contract, cooking the books, evading taxes and consulting with Goldman Sachs on how to accumulate debts and convert deficits into surpluses. When the economic crisis hit, the fathers were caught unprepared. At first, they rationalized it, hoping ‘the crisis’ was temporary; that new loans would flow in to the rescue; that they – especially those in the public sector – would not be affected. As the Catastrophe ensued, the fathers abandoned their apathy and indifference: Political decisions now affected their salaries, their wages, their social benefits and their ability to pay their mortgages and credit card debt. Cynical conformity was replaced at first by uncertainty and anxiety. As the PASOK regime lowered the boom and signed off on the massive layoffs of public sector workers and salary reductions, the fathers first protested to ‘their’ leaders to no avail and then punished them via the ballot box. Most turned to the Left, joining SYRIZA, in hopes of regaining the past as much as constructing a new socialist future.

Sons: The Politics of No Future

The sons have come to political age having no prior experience of struggle or of upward mobility. They are stuck at the bottom or are in perpetual descent. Never having a job or any opportunity, they take action to affirm their existence, their presence and their capacity to act against wave after wave of savage EU-sponsored assaults on their everyday life. They join their fathers and grandfathers in the huge marches: inter-generational solidarity. But they alone carry the burden of never having been a member of a political party or a trade union and never having experienced ‘the good life’. They never received loans or political favors, but they are now expected to sacrifice their future in order to enrich the creditors, the tax evaders and the kleptocrats. Their political wisdom is rooted in their gut recognition that the entire political class is rotten; they have their own doubts about those politicos who abandoned PASOK, joined SYRIZA and now claim to be their saviors. They turn away from those academic political philosophers and journalists who speak a language and elaborate a discourse totally divorced from their everyday experience. They frankly question whether the Aesopian language of a dead Italian philosopher (Gramsci) can lead them out of this catastrophe. The overseas theorists may come and go, but life becomes ever more desperate. Some sons believe that only those who hurl a Molotov cocktail can bring temporary light into the dark tunnel of their everyday life. The most combative of the sons engage in street fighting and join the black bloc. The less audacious scan the Internet for ways to relocate, to emigrate: They reason that it would be better to emigrate to the imperial centers than to suffer a lifetime in this ravaged and plundered colony.

Family: Grandfathers and the Return of the Extended Family

The Sunday dinner was a hallmark of Grandfather’s time: A family gathering with roast lamb and potatoes, a peasant salad with feta cheese and olives and sweets for desert.

The grandparents upheld that practice until the Catastrophe put an end to another ‘fine family tradition’ – like everything else that was pleasurable. Three generations living together, under one roof, on one source of income (grandfather’s shrinking pension) is a situation not conducive to sustaining good relations. Savings diminish, debts accumulate and frustration leads to conflicts and resentments. Anger is occasionally directed against those closest to one’s heart. The loss of independence leads to arguments; family loans never get paid back. Meal times become moments to relate hardships. The easy banter, good humor and storytelling disappear in a miasma of worries over the next meal, the precarious household budget and the fruitless search for employment.

Meals have become a time to mull over the stresses of everyday survival.

Fathers: Families – A Precarious Safety Net

The fathers ask: ‘What will happen when my father dies and his pension disappears?’ ‘How can five of us survive when the regime, under orders from the Troika, has reduced my father’s pension by half?’ ‘How can two families live on 500 Euros a month?’ The last barrier to utter destitution for many fathers is the extended family, as social cuts reduce unemployment payments and savings are exhausted.

Prior to the Catastrophe, the fathers took their wives out to a taverna with other couples on Friday or Saturday night to hear the bouzouki and enjoy a full meal with mezedes, a carafe of good wine and plenty of laughs. Unlike the grandfathers, who patronized the neighborhood butcher and baker, the fathers shopped in multinational supermarkets and at malls, signs of European modernity and ‘cost effectiveness’ and paid with their credit card.

The vacations to London have become a distant memory. The family house in the Aegean is long sold, the proceeds spent to pay off debts. At most they can hope for a trip to the crowded, polluted beaches of Attica to escape a sweltering August weekend.

The Sons: Families are Where You Find Them

Family has become a grim affair, not a relief from the hopeless outside world: At home, it’s always ‘grieving time’. The sons come and go. They listen to music alone. Who wants to bring a girlfriend into a cramped bedroom with a grandmother’s disapproving look and sour faces everywhere. They walk to the corner, take a trip downtown to Exarchia and hang out in a doorway, a video arcade or shoulder a black flag in a march against the entire rotten mess, against the thieves, bankers and creditors. If their teacher dares to talk about ‘democracy and civic duties’ – and very few do, because even their jobs are in jeopardy – a lone giggle turns into a tsunami of laughter and insults; classes break-up and schoolmates meet to share a few moments of intimate friendship so lacking in the grim austerity of their disintegrating households.

Who cheers for their football team? Who jeers at the phony Papandreou, the porky face of Venizelos, the blood-sucking Stournaras and Samaras … Politicians smell like the putrid fish that even a starving cat wouldn’t touch. The sons attend meetings of SYRIZA. It’s all high minded and fierce denunciations with calls to action – but another march? Another call for ‘engaging the youth’? But the sons think: Here we sit; we are never in the front rows; we listen to them; they seem to know each other; they talk in codes that only they understand… So we wander out and smoke a joint or cadge a beer or meet friends and talk our own talk.

Paternalism, patriarchy and filial piety are all dead. Casual relations with no long-term perspectives are the new reality.

Leisure: Grandfathers: The Café as Refuge

The grandfathers have their own favorite neighborhood cafés. They walk past boarded-up businesses – over 160,000 bankruptcies since the onset of the Catastrophe. Nowadays, a cup of black coffee is the ticket to a table, a deck of faded cards that still show some of the colors of the kings and queens. There was a time, when in the course of an afternoon, a grandfather could order glasses of ouzo and plates of mezedes – Kasseri cheese and olives – for his card-playing comrades. Then the crack of the dominoes and the rapid movement of the backgammon chips would echo in the noisy, smoke-filled café. Now a waiter moves among the clientele looking for a stray tip. Even professional waiters are at a loss to survive in a crowded room of survivors. Where is the generation that will replace the grandfathers? The fathers won’t have any pension to pay their way to a cup of coffee and a seat in the café.

The Fathers: The End of European Leisure Time

The fathers once spent endless hours on the Internet, reading consumer ads to a background of pop music with English lyrics while planning weekend excursions. They watched televised football games on Sundays for discussion at Monday lunch with workmates or colleagues. It was not a luxurious life but it was a comfortable routine. Leisure time, spent with friends or family, with workmates and neighbors, was an enjoyable break from the stress of everyday work, a drive to the shore or to a pleasant outdoor country inn for a weekend dinner.

With the Catastrophe, leisure time is now enforced and plentiful: There are no stressful jobs; there are no jobs and no cash. Coins jingle deep in the pocket, perhaps enough to buy a liter or two of petrol to knock on closed doors that do not answer – or have nailed bankruptcy notices. So whom do you see and where do you go?

There is another political meeting where one can wave at friends, envious of those who still hold a job or those who pass out flyers for a meal. There are protest marches and the warmth and solidarity of the moment. There are the explosions of jeers at the well-dressed kleptocrats, holed up in the Congress or creeping out the backdoor after signing another death warrant – called an Order of Austerity – condemning another dozen to suicide for the coming week. Leisure-time now is not pleasure, it is worry: Who will pay the grandparents medical bills, the insulin injections, the son’s school fees, the car payments? Right, the mortgage payments are no longer an issue: The apartment has been repossessed. The father is ‘free’ from that obligation which is why he sleeps with his wife in a spare room at the grandparents. Those evenings of lovemaking are now sleepless nights of deepening anxiety. Restless sleep evokes nightmares of paranoid – or real- pursuit through dark labyrinths, running everywhere without direction or familiarity with the streets, the buildings or the people! The purpose in life is gone, along with the memories of happy excursions and future plans. Now, the overriding reality is finding a job – that dominates everything. The father faces the end of his unemployment payments. Will he and his family join a soup line: Will it be SYRIZA’s or the Golden Dawn’s? Whichever party offers a piece of chicken leg in the soup?

The Son: Leisure: Light, Blight and Street Fights

It was great fun, hanging out after school: The jokes, the joints, the public hugs and kisses. The ferry trips with back packs and the time spent studying with friends … the exams, difficult courses and the anxiety of having to choose a career in a few years. Those ‘worries’ have disappeared: The catastrophe eliminated the ‘problem course’, the difficulty of career choice … now even the teachers have left the classrooms – involuntary release – firings have thinned the offerings. The sons face a blighted future … any ‘career’ will do.

‘The biggest crooks do not rob a bank, they own one’ – a philosophy student told a crowd of sons as he demonstrated how to make a Molotov cocktail. A math major calculated the number of times local and overseas revolutionary scholars have mentioned the ‘crises’ in an hour and come up with an equation, which equaled zero positive outcomes. The loss of future perspectives and the burden of a grim home life are eroding all respect for a political and legal system that imposes destitution, indignities and humiliation in order to pay foreign creditors. ‘We pay them, so they can squat in the sun on our beaches, buy up our homes, eat our food, swim bare-ass in our ocean and then tell us we are lazy and deserve what misery we are getting.’

The timid, playful or fearful sons are growing up fast. Maturity begins at fifteen. The marches started earlier. Radical political loyalties followed. What next, ‘little man’?

The sons are a growing army of unemployed and maturing quickly. Today they are dispersed. Some want out – leave Greece … But most will stay … Will they organize and move beyond the current electoral opposition and fashion a new radical movement breaking with the rotten repressive electoral system? Can they become the militants for a new heroic resistance movement? Whose grandson will climb the walls of the Parliament and defy the colonial collaborators and their Troika masters. Who will raise the flag of a free, independent and socialist Greece?

____

James Petras, a former Professor of Sociology at Binghamton University, New York, owns a 50-year membership in the class struggle, is an adviser to the landless and jobless in Brazil and Argentina, and is co-author of ‘Globalization Unmasked’ (Zed Books).

_________________________________________________________________

Ιδιωτικός στρατός μισθοφόρον για την προστασία του ελληνικού κοινοβουλίου κατά εξέγερσης

Δημοσιεύθηκε στην Arbejderen, Udland 03. Μάρτιο 2013 – 12:14

20130220-213654-L_46Mb

Μεγάλες,  απεργίες σε εθνικό επίπεδο και διαμαρτυρίες χαρακτηρίζει την κρίση που πλήττει καθημερινά την Ελλάδα. Εδώ ένας διαδηλωτής από τη μαχητική βιομηχανική ΠΑΜΕ μπροστά σπάει μέσα από μια αλυσίδα της αστυνομίας.

Συγκλονιστικό διπλωματική διαρροή αποκαλύπτει ότι η ελληνική κυβέρνηση έχει κάνει μια συμφωνία με ιδιωτικό μισθοφορικό στρατό των ΗΠΑ, για να επέμβει σε περίπτωση που οι κοινωνικές διαμαρτυρίες εξελιχθεί σε εμφύλιο πόλεμο στην Ελλάδα. Η κυβέρνηση δεν τολμά να εμπιστεύονται την αστυνομία, των οποίων οι μισθοί μειώνονται επίσης.

Προφανώς, η ελληνική κυβέρνηση προσέλαβε έναν ιδιωτικό μισθοφορικό στρατό των ΗΠΑ για την προστασία του Κοινοβουλίου, εάν οι κοινωνικές εντάσεις κλιμακώνονται σε εμφύλιο πόλεμο.

Σε μια συγκλονιστική διαρροή, λέει ο πρώην Έλληνας πρέσβης στον Καναδά, Λεωνίδας Χρυσανθόπουλος, η κυβέρνηση έχει κάνει μια συμφωνία με ιδιωτικό μισθοφορικό στρατό των ΗΠΑ για την προστασία του Κοινοβουλίου, εάν οι κοινωνικές διαμαρτυρίες κλιμακώνονται, επειδή η κυβέρνηση δεν μπορεί πλέον να εμπιστεύονται την αστυνομία.

Η Ελληνική Κυβέρνηση δεν εμπιστεύονται την αστυνομία, των οποίων οι μισθοί έχουν επίσης κοπεί.

Λεωνίδας Χρυσανθόπουλος

blackwater

Στρατιώτες από την Combat Academy, με τους οποίους η ελληνική κυβέρνηση φέρεται να έχει κάνει μια συμφωνία. Είναι το νεότερο όνομα για την περίφημη εταιρεία Blackwater, η οποία έχει αλλάξει το όνομά της τακτικά εφόσον μισθοφόροι στο Ιράκ σκοτώσαν 17 αμάχους στη Βαγδάτη στην πλατεία Nisour στις 16 Σεπτεμβρίου 2007.

Οι μισθοφόροι, που φέρεται να προορίζονται για Αθήνα, έχουν προηγουμένως υπηρετήσει στο Ιράκ και το Αφγανιστάν.

– Η ελληνική κυβέρνηση έχει κάνει πρόσφατα μια συμφωνία με μια εταιρεία που ήταν προηγουμένως γνωστή ως Blackwater, να προσλάβει μισθοφόρους για την προστασία του κοινοβουλίου, λέει ο πρώην πρεσβευτής, σε μια συνέντευξη με το δημοσιογράφο Barbara Van Haute από τη Νέα Millstone από τις ΗΠΑ.

Δεν τολμούν να εμπιστεύονται την αστυνομία

Ο Λεωνίδας Χρυσανθόπουλος, ο οποίος έχουν δεκαετίες διπλωματικό υπόβαθρο και είναι απολύτως σεβαστό όνομα ως πρώην πρεσβευτής στα Ηνωμένα Έθνη, δήλωσε ότι η κυβέρνηση φοβάται ότι οι Έλληνες αστυνομικοί θα ενταχθούν στις κοινωνικές διαμαρτυρίες.

– Η ελληνική κυβέρνηση δεν έχει καμία εμπιστοσύνη στην αστυνομία, των οποίων οι μισθοί επίσης έχουν κοπεί, είπε.

Ο κ. Χρυσανθόπουλος προειδοποιεί ότι η κοινωνική κατάσταση στην Ελλάδα θα μπορούσε να εξελιχθεί σε εμφύλιο πόλεμο.

– Θα είναι δύσκολο να αποφευχθεί η κοινωνική αναταραχή και μάλιστα, σε ορισμένες περιπτώσεις, ένας εμφύλιος πόλεμος, λέει ο πρώην πρεσβευτής-, προσθέτοντας ότι η μόνη λύση για την Ευρώπη και για την Ελλάδα είναι να ακυρώσει το ελληνικό χρέος εντελώς.

Η εταιρεία με την οποια η ελληνική κυβέρνηση φέρεται να έχει κάνει μια συμφωνία, σήμερα ονομάζεται Combat Academy.

Είναι το νεότερο όνομα για την περίφημη εταιρεία Blackwater, η οποία έχει αλλάξει το όνομά της τακτικά εφόσον μισθοφόροι της στο Ιράκ σκοτώσαν 17 αμάχους στη Βαγδάτη στην πλατεία Nisour στις 16 Σεπτεμβρίου 2007.

Ανεπίσημη επιβεβαίωση

Η ελληνική στρατιωτική ιστοσελίδα Defencenet, με καλές συνδέσεις με την ελληνική άμυνα, επιβεβαιώνει την ανεπίσημη “μισθοφόρον ιστορία” παραθέτοντας των πρώην πρέσβη, και πηγαίνει ένα βήμα παραπέρα, υποστηρίζοντας ότι η συμφωνία έχει υπογραφεί από τον πρώην Πρόεδρο της Βουλής, Ευάγγελος Μεϊμαράκης.

Η ελληνική κυβέρνηση είναι σιωπηλή σχετικά με την υπόθεση, ενώ η Combat Academy το απορρίπτει.

– H Combat Academy δεν έχει και δεν προκετε να παρέχει ποτέ υπηρεσίες ασφαλείας σε καμια οντότητα της ελληνικής κυβέρνησης, λέει μια πηγή από την εταιρεία στο καθιερωμένο περιοδικό The New Statesman.

Η Ελληνική ένωση για τους εργαζόμενους στον ιδιωτικό τομέα (ΓΣΕΕ), ήρθε πρόσφατα με μια έκθεση ότι 3,9 εκατομμύρια από έναν πληθυσμό 11 εκατομμύρια ζουν κάτω από το επίσημο όριο της φτώχειας.

– Σε κάποιο σημείο πολύ σύντομα θα υπάρξει μια έκρηξη της κοινωνικής αναταραχής. Θα είναι πολύ δυσάρεστο, λέει ο Λεωνίδας Χρυσανθόπουλος, ο οποίος το 1970 βοήθησε να διαπραγματευτεί την ένταξη Ελλάδα στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

Έλληνες πολιτικοί έχουν τα τελευταία χρόνια γίνει πολύ μισητόι σε μεγάλα τμήματα του πληθυσμού για τις πολιτικές λιτότητας τους, και το κοινοβούλιο έχει επανειλημμένα πολιορκηθεί.

Προειδοποιεί για εμφύλιο πόλεμο

O πολιτικός σύμβουλος Τάσος Συμεωνίδης από την δεξαμενή RIEAS  στην Ουάσιγκτον ανησυχεί ιδιαίτερα για την αναταραχή στην Ελλάδα.

– Εάν του Σαμαρά το καθεστώς συνεχίζει να πνίγει την ελληνική κοινωνία με πιο βάναυσα μέτρα λιτότητας, το ερώτημα είναι μόνο πότε θα ερθει μια λαϊκή εξέγερση.

Το σενάριο τρόμου του, μοιάζει με αυτό:

– Μαζικές διαδηλώσεις σπανε τις αλυσίδες της αστυνομίας, όπου κλομπ και δακρυγόνα δεν είναι πια αρκετό. Καταλαμβάνουν κτίρια κυβέρνησης, οι πολιτικοί απειλούνται και το Κοινοβούλιο πολιορκήθηκε. Κατά την υποχώρηση, η αστυνομία σκοτώνει διαδηλωτές. (…) Η απάντηση του καθεστώτος θα είναι σχεδόν σίγουρα να στραφεί προς τις ένοπλες δυνάμεις για βοήθεια.

Αρχικό άρθρο στην εφημερίδα Arbejderen της Δανίας: Privat lejehær skal beskytte græsk parlament mod oprør

________________________________________________________________

Private mercenary army to protect the Greek parliament against rebellion

Published in Arbejderen, Udland 03. mar. 2013 – 12:14

20130220-213654-L_46Mb

Large, nationwide strikes and protests characterizes the crisis-hit Greece daily. Here a protester from the militant industrial front PAME breaks through a police chain.

Sensational diplomatic leak reveals that the Greek government has made ​​an agreement with a private U.S. mercenary army, to step in if the social protests escalate into civil war in the crisis-hit Greece. The government no longer dares to trust the police, whose salaries are also reduced

Apparently, the Greek government hired a private U.S. mercenary army to protect the Parliament if the social tensions escalate to civil war.

In a sensational leak says the former Greek ambassador to Canada, Leonidas Chrysanthopoulos, the government has made ​​an agreement with a private U.S. mercenary army to protect the Parliament if the social protests escalate because the government can no longer trust the police.

The Greek Government does not trust the police, whose salaries have also been cut.

Leonidas Chrysanthopoulos

blackwater

Soldiers from Combat Academy, as the Greek government is alleged to have made ​​an agreement. It is the newest name for the infamous firm Blackwater, which has regularly changed its name since its mercenaries killed 17 Iraqi civilians in Baghdad’s Nisour-square on 16 September 2007.

The mercenaries, allegedly intended to Athens, has previously served in Iraq and Afghanistan.

– The Greek government has recently made ​​an agreement with a company formerly known as Blackwater, to hire mercenaries to protect the parliament, says ex-ambassador in an interview with journalist Barbara Van Haute from net portal Millstone News from the U.S..

Dare not trust the police

Leonidas Chrysanthopoulos, who has decades of diplomatic background in his luggage and is highly respected as a former ambassador to the UN, said that the government fears that the Greek police will join the social protests.

– The Greek government has no confidence in the police, whose salaries also have been cut, he said.

Chrysanthopoulos warns that the social situation in Greece could escalate into civil war.

– It will be difficult to avoid social unrest and even, in certain circumstances a civil war, says ex-ambassador, adding that the only solution for Europe and for Greece is to cancel the Greek debt completely.

The company that the Greek government is alleged to have made ​​an agreement with, is today called Combat Academy.

It is the newest name for the infamous firm Blackwater, which has regularly changed its name since its mercenaries killed 17 Iraqi civilians in Baghdad’s Nisour-square on 16 September 2007.

Unofficial confirmation

The Greek military website Defencenet, with good connections to the Greek defense, confirming unofficial mercenary story by quoting ex-ambassador, and goes a step further by claiming that the agreement is signed by the former Speaker of Parliament, Evangelos MEIMARAKIS.

The Greek government is silent about the affair, while the Combat Academy rejects it.

– Combat Academy has not and will not ever provide security services to any entity of the Greek Government, says a tasmand the company to the established magazine The New Statesman.

The Greek Central Union for private sector employees (GSEE) came recently with a report that 3.9 million out of a population of 11 million live below the official poverty line.

– At some point very soon there will be an explosion of social unrest. It will be very unpleasant, says Leonidas Chrysanthopoulos, who in the 1970s helped to negotiate Greece’s accession to the EU.

Greek politicians have in recent years become much hated in large parts of the population for their austerity policies, and the parliament has been repeatedly besieged.

Warns of civil war

The political adviser Tassos Symeonides from the Washington-based think tank RIEAS is particularly concerned about the turmoil in Greece.

– If Samaras regime continues to suffocate the Greek society with more brutal austerity measures, the question is only when a popular rebellion comes.

His horror scenario looks like this:

– Massive demonstrations tipping over the police chains where batons and tear gas are not enough. Government buildings are occupied, politicians threatened the parliament besieged. At the retreat the police kills  protesters. (…) The regime’s response will almost certainly be to turn to the armed forces for help.

Original article in the Danish newspaper Arbejderen: Privat lejehær skal beskytte græsk parlament mod oprør

__________________________________________________________

Thank you Greece / Gracias Grecia

Greece Spain

An amazing video they made together Spanish students with their teachers from Murcia, thanking Greece for what it has offered to mankind.

The title of the video is “Gracias, Grecia Nuestra herencia” which means: “Thank you Greece, our heritage” and reflects the achievements of our country in language, science and the arts. The Spanish tribute to our country for offering philosophy, mathematics and music.

In the video the Spanish students report: «Grecia está presente en muchos aspectos de nuestra vida cotidiana» ie: “Greece is present in many aspects of our daily life.”

A seven minute tribute to Greece, Prof. Latin, Aristides Mingketh at the beginning of the video says: “More things than you think are Greek.” Indeed, the Spaniards speak Greek!

If you do not know, you’re talking more Greek than you think,” and follows a reference to Greek words that are common not only in Spain but throughout the world as the alphabet, math and history. Then, the young students tell their own thanks to Greece. “Thanks for the moral, Plato, history, Socrates, the dialectical” and together with one voice on the philosophy!
The camera then goes to the school library, the photocopier, the music room, the “art of the Muses“. Everywhere there is a reference to Greek roots. On the blackboard some ancient Greek, while the camera is moving to the courtyard, where everyone thanks for “gymnastics sports“. Then about politics and democracy! Words, which owe their existence to Greece. Similar parallels are made with medical terms. Of course, do not forget the wine and the god … Dionysus!

Students gather in the courtyard and everyone makes their own reference of Greek words.

 

______________________________________________________________

«Most Germans own a second property: Its called Greece»

most-germans-own-a-second-property-its-called-greece

Καλησπέρα και πάλι, Σήμερα ένας φίλος, μου έστειλε μια φωτογραφία από το μετρό του Λονδίνου που μας ξεφτιλίζει ακόμη μια φορά. Με το σύνθημα «Most Germans own a second property: Its called Greece» διαφημίζει το μέσο Spectator την συνδρομή του σε αυτό. Τέτοιες ενέργειες είναι απαράδεκτες καθώς δεχόμαστε που δεχόμαστε τα πυρά των Γερμανών τώρα κάνουν πλάκα και οι Άγγλοι εις βάρος μας. Τώρα θα μου πεις ευκαιρία ψάχνανε και αυτοί….Έχουμε γίνει ο περίγελος της Ευρώπης και εμείς συνεχίζουμε εκεί να ψηφίζουμε ΝΔ και ΠΑΣΟΚ. Τα φάγαμε τα σκατά τόσα χρόνια, είδαμε τι έκαναν οι κυβερνήσεις των παραπάνω κομμάτων στη χώρα και αντί να τους τιμωρούμε γι αυτό, συνεχίζουμε να τους τιμούμε με την ψήφο μας, τους λέμε και ευχαριστώ δηλαδή, και τους αφήνουμε να μας οδεύσουν στα χειρότερα. Να μας καταντήσουν Αργεντινή. Να πουλήσουν όλη την περιουσία της χώρας, να μην έχουμε έσοδα από πουθενά και να βρεθούμε χρεωμένοι μέχρι το λαιμό, (Όχι ότι δεν είμαστε), αυτοί να κολυμπούν στο χρήμα και στις πισίνες τους και εμείς οι υπόλοιποι να κυνηγάμε με το τουφέκι τις αγελάδες όπως… Αργεντινή. Για μια Ελλάδα που θα πηγαίνει προς τα πίσω και όχι προς τα μπρος.

Τέτοιοι είμαστε.

Τι περιμένεις;

m

%d bloggers like this: