ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΚΑΣΙΜΑΤΗ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΦΤΑΣΕΙ ΣΕ ΚΑΘΕ ΕΛΛΗΝΑ


του Μίκη Θεοδωράκη
ακολουθεί άρθρο του Γιώργου Κασιμάτη
—————————————————————————————————————————————
Πιστεύουμε ότι το ολοκληρωτικό ξεπούλημα της χώρας μας αποτελεί τον βασικό στόχο της κρίσης των Μνημονίων. Όταν ο Γιώργος Παπανδρέου μας παρέδωσε στο ΔΝΤ και στην Τρόικα, το δημόσιο χρέος μας ήταν 360 δισ. Ευρώ δηλαδή το 130% του ΑΕΠ.

Τα χρήματα αυτά σε σχέση με τα οικονομικά μεγέθη της Ευρώπης αποτελούν σταγόνα στον ωκεανό. Ολόκληρη η ελληνική οικονομία ανέρχεται στο 2% της ευρωπαϊκής. Τα δημόσια χρέη των μεγάλων χωρών (ΗΠΑ, Γερμανία, Γαλλία, Ιταλία κλπ.) υπολογίζονται σε τρισεκατομμύρια Ευρώ. Με την Τρόικα το δημόσιο χρέος φτάνει σήμερα γύρω στα 500 δισ. Ευρώ, ενώ υποτίθεται ότι η παρέμβασή της έγινε για να ξελασπώσουμε.

Τελικά αποδεικνύεται ότι ο στόχος τους είναι να μας ρίξουν ακόμα πιο βαθειά στη λάσπη της οικονομικής εξάρτησης, γιατί όπως προανέφερα, επιδιώκουν κατά βάση να μας καταντήσουν όσο γίνεται περισσότερο εξαθλιωμένους και ανίκανους να αντισταθούμε.

Για το πόσο μεγάλος είναι ο άγνωστος πλούτος της χώρας, κανείς δεν μας είπε ακόμα τα επίσημα στοιχεία. Μόλις προχθές ένας ειδικός για την ΑΟΖ μου αποκάλυψε ότι νοτίως της Κρήτης τα κοιτάσματα υδρογονανθράκων υπολογίζονται σε 3 τρισεκατομμύρια Ευρώ. Όταν τον ρώτησα για την αξία των μεταλλευμάτων, μου είπε ότι υπολογίζει ότι είναι πολύ μεγαλύτερη. Στην δεκαετία του ’70 ασχολήθηκα με το θέμα των κοιτασμάτων του Αιγαίου. Τότε έμαθα από πηγή του Υπουργείου Εξωτερικών ότι κάτω από το Αιγαίο υπάρχει μια «θάλασσα πετρελαίου», που όμως οι Αμερικανοί την έχουν κατατάξει στα στρατηγικά τους αποθέματα και γι’ αυτό είναι απαγορευμένο ακόμα και να μιλάμε για το θέμα αυτό.

Αναφέρθηκα σε δύο μόνο ενδεικτικές πηγές του δημόσιου πλούτου. Εύκολα θα μπορούσε κανείς να υπολογίσει «δια γυμνού οφθαλμού» τις υπόλοιπες πηγές πλούτου: τη γη μας, την πράσινη ενέργεια, το φυσικό κάλλος, την αρχαία κληρονομιά, τις τουριστικές δυνατότητες και φυσικά την εργατική δύναμη του λαού μας σε όλους τους τομείς.

Αυτός ο τεράστιος ανεκμετάλλευτος πλούτος πρέπει να γίνει η έπαλξη για το ξεκίνημα μιας οργανωμένης συλλογικής προσπάθειας με στόχο την πλήρη αξιοποίησή του σε συνεργασία με όσους έχουν την οικονομική και τεχνολογική δυνατότητα γι’ αυτό. Η βάση αυτής της συνεργασίας θα πρέπει να είναι το σύστημα της κοινοπραξίας, δηλαδή της δίκαιης και ισοδύναμης προσφοράς της κάθε πλευράς και με βασικό όρο ότι δεν παραχωρείται ούτε ένα χιλιοστό από τα εθνικά μας δικαιώματα.

Όποιοι θελήσουν να συνεργαστούν μαζί μας, θα το κάνουν με βάση τα νόμιμα και δίκαια οφέλη που θα αποκομίσουν από τη συμμετοχή τους στην κοινή προσπάθεια.

Μακάρι οι εταίροι μας σ’ αυτές τις κοινοπραξίες να είναι Ευρωπαίοι ή Αμερικανοί. Θα συνεργαστούν όμως μαζί μας ισότιμα και τίμια χωρίς αυτά τα πονηρά και επαίσχυντα μέτρα και μεθόδους που χρησιμοποιούν σήμερα, λες και είμαστε ένας κατώτερος λαός, βασικά ηλίθιος, που δεν καταλαβαίνει τις αληθινές τους προθέσεις. Που είναι οι ίδιες και χειρότερες απ’ αυτές που εφαρμόσανε την εποχή της αποικιοκρατίας και το γεγονός αυτό αποτελεί ντροπή για κράτη που θέλουν να θεωρούνται πολιτισμένα.

Το κείμενο Κασιμάτη πρέπει να φτάσει σε κάθε Έλληνα. Αποκαλύπτει το κατάμαυρο μέλλον που μας περιμένει, αν δεν βγούμε από τον ασφυκτικό κλοιό που μας έχει τυλίξει και μας πνίγει. Πρέπει να σπάσουμε τον σιδερένιο κλοιό. Να κάνουμε ρήγμα. Και το Κ.Α.Π. δείχνει τον δρόμο.

Η διέξοδος είναι η συσπείρωση γύρω από το θετικό όραμα της εθνικής ανάπλασης βασισμένης επάνω στην ελληνική πραγματικότητα. Την αξιοποίηση του πλούτου της χώρας από μας τους ίδιους. Δεν κυνηγάμε χίμαιρες αλλά κάτι που μας ανήκει και δεν το γνωρίζουμε. Το γνωρίζουν όμως οι άλλοι και θέλουν να μας το κλέψουν. Επομένως πρέπει να κάνουμε δύο κινήσεις:

Η πρώτη είναι να κόψουμε τα χέρια των ληστών με τη γραβάτα.
Η δεύτερη να πάρουμε με τα δικά μας χέρια και να κρατήσουμε αυτό που μας ανήκει. Να το αξιοποιήσουμε και πάνω του να χτίσουμε την Πατρίδα που μας αξίζει.

Αθήνα,  24.7.2012

Μίκης Θεοδωράκης

————————————————————-

ΚΑΤΩ ΑΠΟ ΜΙΑ ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΗ ΔΙΑΚΥΒΕΡΝΗΣΗ – ΟΙ ΑΜΕΣΟΙ ΚΙΝΔΥΝΟΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΚΑΙ Η ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΔΙΛΗΜΜΑ – του Γιώργου Κασιμάτη
Το άρθρο αυτό δημοσιεύθηκε στη εφημερίδα Το Παρόν της Κυριακής, 22.7.12

Μόλις ένας μήνας πέρασε από τις εκλογές και ο ελληνικός λαός βλέπει ήδη με θλίψη να συνεχίζονται ‘λες και δεν έγιναν εκλογές- δύο πραγματικότητες που δείχνουν πόσο χαμηλό είναι το επίπεδο διακυβέρνησης της χώρας: η μια είναι η πλήρης απουσία κάθε προγράμματος αντιμετώπισης της κρίσης και η πλήρης εγκατάλειψη των προεκλογικών εξαγγελιών, η άλλη ειναι η σταθερή συνέχιση της ποδηγέτησης του ελληνικού λαού από το Μεγάλο Δουκάτο με τους έλληνες τσάτσους του προς τον πιο βαθύ γκρεμό που υπάρχει: προς μια έξοδο από το ευρώ με ελεγχόμενη από τους δανειστές πτώχευση.
Οι προγραμματικές δηλώσεις των τριών κομμάτων που κυβερνούν τη χώρα δείχνουν καθαρά και ξάστερα: (α) καμιά πρόθεση αναδιαπραγμάτευσης των επονείδιστων δανειακών συμβάσεων (των «Μνημονίων»), (β) κανένα πρόγραμμα οικονομικής ανάπτυξης (δεν μιλάμε για ποιοτική κοινωνική ανάπτυξη, γιατί ο όρος είναι άγνωστος από πολλά χρόνια) και (γ) καμιά πρόθεση, καμιά γνώση και κανένα σχέδιο για την περίφημη αναδιάρθρωση και αναδιοργάνωση του διαλυμένου κρατικού μηχανισμού. Ένα πρόγραμμα μονάχα υπάρχει σίγουρο -αυτό που υπήρχε εξαρχής: η εκποίηση των δεκάδων χιλιάδων μονάδων της δημόσιας περιουσίας και των πηγών του δημόσιου πλούτου. Το πιο απλό και το πιο εύκολο για μια ανίκανη κυβέρνηση, το πιο κερδοφόρο για τη βουλιμία του δανειστή και το πιο επιζήμιο για το φτωχό οφειλέτη. Το πρόγραμμα αυτό, που ήδη εκτελείται, δεν είναι, βέβαια, πρόγραμμα ανάπτυξης ή ανάκαμψης, αλλά καταστροφής της χώρας.
Εν όψει αυτής της κατάστασης, θα ήθελα να επισημάνω δύο τεράστιους κινδύνους που έχουν ήδη δρομολογηθεί και απειλούν για πολλές γενιές την υπόσταση της Ελλάδας:
1ος  κίνδυνοςΗ απώλεια της δημόσιας περιουσίας και των πηγών του εθνικού πλούτου. Όπως επανειλημμένα έχομε καταγγείλει, με τη δανειακή σύμβαση της 10ης Μαΐου 2010 έχει δεσμευτεί το σύνολο της δημόσιας περιουσίας υπέρ των δανειστών, η δε ελληνική κυβέρνηση έχει παραιτηθεί από κάθε δικαίωμα να αρνηθεί τη μεταβίβαση κρατικού περιουσιακού στοιχείου που έχει ζωτική σημασία για την κυριαρχία και την επιβίωση της χώρας μας (άρθρα 4 και 17 §5 της Σύμβασης Δανειακής Διευκόλυνσης), καθώς και από την προστασία που μας παρέχουν το διεθνές δίκαιο και το δίκαιο της ΕΕ (με την υπαγωγή μας στο αγγλικό δίκαιο, άρθρο 14).Οι ίδιες δεσμεύσεις έγιναν δεκτές και με το Μνημόνιο Β΄ [άρθρα 5 (1) (2), 15 (1) (2) (3) (4)]. Το Μνημόνιο Β΄ περιλαμβάνει, μάλιστα, και ρητό όρο (με το Μνημόνιο Α΄ απαγορευόταν έμμεσα) που απαγορεύει στην Ελλάδα, από τώρα και στο μέλλον, να δεσμευτεί η ίδια και να δεσμεύσει τα περιουσιακά της στοιχεία απέναντι σε τρίτα πρόσωπα και κράτη! (Πλήρης κατάλυση της κυριαρχίας κράτους).
Η υλοποίηση αυτής της πρωτοφανούς δέσμευσης και ο τρόπος εκποίησης της δημόσιας περιουσίας έχει θεσμοθετηθεί από τη Βουλή των Ελλήνων με τον επίσης πρωτοφανή στη σύγχρονη ιστορία των κρατών νόμο υποτέλειας (τον «Εφαρμοστικό» ν. 3986/1.7.2011). Υπενθυμίζω σε σκίτσο τις ρυθμίσεις του νόμου αυτού που ίδρυσε τη διαβόητη Εταιρεία-Ταμείο για την εκποίηση:
Κάθε εταιρεία της υπόδειξης ή της εμπιστοσύνης των δανειστών θα επιλέγει το περιουσιακό στοιχείο που θέλει να πάρει για εκμετάλλευση – το περιουσιακό στοιχείο θα μεταβιβάζεται αμέσως στο «Ταμείο», χωρίς δικαίωμα επιστροφής – το «Ταμείο» με ειδικό συμβούλιο θα εκτιμά (χωρίς διαφάνεια) της αξία του περιουσιακού στοιχείου – σ’ αυτή την τιμή, χωρίς διεθνή διαγωνισμό, θα μεταβιβάζεται αφορολόγητα και ατελώς στην εταιρεία επιλογής των δανειστών – η μεταβίβαση θα είναι οριστική (πώληση) ή μακροχρόνια (συνήθως 70-99 έτη) για εκμετάλλευση – όλα τα (τεράστια) έξοδα λειτουργίας του Ταμείου και διαχείρισης του περιουσιακού στοιχείου που μεταβιβάζεται κάθε φορά βαρύνουν το ελληνικό κράτος  – τα ποσά των εσόδων θα κατατίθενται στο «Ταμείο» από την εταιρεία εκμετάλλευσης ή αγοράς, τα οποία σε προθεσμία ολίγων ημερών (10 ημερών!) θα τα μεταβιβάζει υποχρεωτικά στους δανειστές, χωρίς να επιτρέπεται να εισέλθει ούτε ένα ευρώ στο ταμείο του ελληνικού κράτους. Η εικόνα  είναι σαφής … Η «ιδιώτικοποίηση» των 80.000 περιουσιακών στοιχείων του κράτους (που ανέφερε κυριακάτικη εφημερίδα)  και πολλών άλλων που δεν αποκαλύπτονται, καθώς και οι πραγματικοί στόχοι των δραστηριοτήτων της Ομάδας Ράιχενμπαχ εντάσσονται  σ’ αυτό το σύστημα «αξιοποίησης» της ελληνικής δημόσιας περιουσίας.
2ος Κίνδυνος: Η επιβολή ελεγχόμενης (από τους δανειστές) χρεοκοπίας. Έχομε ξαναγράψει ότι η ελεγχόμενη από τους δανειστές χρεοκοπία είναι πολύ χειρότερη  από την ανεξέλεγκτη πλήρη χρεοκοπία και η χείριστη από όλες τις λύσεις. Γιατί; Για τους εξής λόγους: Διότι στην ανεξέλεγκτη χρεοκοπία, μπαίνοντας η χώρα σε κατάσταση ανάγκης, η παρούσα γενιά υφίσταται, αναμφίβολα, μεγάλες οικονομικές θυσίες (όπως, για παράδειγμα στη δεκαετία του 1950),  αλλά: η χώρα δε χάνει την κυριαρχία της, δε χάνει τη δημόσια περιουσία της και τις πλουτοπαραγωγικές πηγές της, απελευθερώνεται νόμιμα από τα δεσμά των δανειακών της υποχρεώσεων, αποδεσμεύεται από την απαγόρευση να ασκεί πολιτική προστασίας της οικονομίας της και δεν υποθηκεύονται οι επόμενες γενιές. Μπορεί μόνη της η Ελλάδα, με τα πλεονεκτήματα  μιας πολυδιάστατης εξωτερικής πολιτικής, να ανακάμψει.
Αντίθετα, στην ελεγχόμενη από τους δανειστές χρεοκοπία, στην οποία μας οδηγούν η ακραία νεοφιλελεύθερη πολιτική της ΕΕ με ηγέτη τη Κα Μέρκελ και η συγκυβέρνηση των τριών κομμάτων,  σημαίνει τα έξης:

  • Έξοδο από το ευρώ. Επειδή δεν μπορούν να το κάμουν θεσμικά, ούτε είναι εύκολη η άσκηση πολιτικής και οικονομικής βίας, θα εξασφαλίσουν τη συναίνεση της κυβέρνησης, ώστε να βγει η Ελλάδα… «με τη θέλησή της».
  • Ελεγχόμενη ισοτιμία δραχμής, ώστε : ο ελληνικός λαός να χάσει μεγάλο μέρος των χρημάτων του, οι δανειστές να διασφαλίσουν τα δάνεια και τη δημόσια περιουσία της Ελλάδας και να συνεχιστεί η ύφεση στο διηνεκές σκληρότερη, για να μας ελέγχουν.
  • Εκποίηση της δημόσιας περιουσίας, με τις ρυθμίσεις που περιγράψαμε πιο πάνω, για πολλές γενιές.
  • Τον πλήρη αφελληνισμό της ελληνικής οικονομίας με τη μεταβίβασή του ελέγχου της στο πολυεθνικό επίπεδο
  • Τη φυγή ή την υποδούλωση του ανθρώπινου δυναμικού των επόμενων γενιών.

Για να αποφευχθούν και οι δύο παραπάνω καταστροφικοί για την Ελλάδα κίνδυνοι, καθώς και η πλήρης και ανεξέλεγκτη χρεοκοπία, μια μόνο σωστή και σύμφωνη με το διεθνές δίκαιο λύση υπάρχει: η κήρυξη της χώρας σε κατάσταση οικονομικής ανάγκης, η οποία θα συνοδεύεται: (α) με στάση πληρωμών (με την έννοια της αναστολής), (β) με εφαρμογή από την κυβέρνηση της χώρας των νόμιμων μέτρων που επιβάλλει η κατάσταση οικονομικής ανάγκης (π.χ. προστασία ελληνικής παραγωγής και καταναλωτή) και (γ) με επαναδιαπραγμάτευση των δανειακών συμβάσεων και επαναφορά τους στη διεθνή και ευρωπαϊκή νομιμότητα τόσο ως προς το ύψος του ποσού των δανείων (στο ύψος του μη «επαχθούς χρέους), όσο και ως προς τη νομιμότητα των όρων δανεισμού.
Εάν οι δανειστές αρνούνται αυτή τη διαπραγμάτευση, τότε μένει ως λύση: η επίσης σύμφωνη με το διεθνές δίκαιο μονομερής καταγγελία των ούτως ή άλλως παράνομων και ανίσχυρων- δανειακών συμβάσεων (των λεγόμενων «Μνημονίων»). Η λύση αυτή απαιτεί, ασφαλώς, πολιτική βούληση και αποφασιστικότητα άσκησης πολυδιάστατης εξωτερικής πολιτικής και, προ παντός, ικανή και ισχυρή πολιτική ηγεσία.
Προτείνονται διάφορες λύσεις μείωσης του χρέους και οικονομικής πολιτικής. Πολλές από αυτές είναι σωστές. Για την Ελλάδα, όμως, με το διαλυμένο κράτος, την κατεστραμμένη οικονομία και την κατάσταση της πολιτικής της υποτέλειας, αποτελούν ημίμετρα. Αυτό που δεν ακούγεται καθόλου με το όνομά του είναι η διαπραγμάτευση με κατάργηση των τριών όρων που καταλύουν τη κυριαρχία του κράτους: (α) της ολοκληρωτικής δέσμευσης  της δημόσιας περιουσίας και της εξωτερικής οικονομικής πολιτικής, (β) της παραίτησης από τα δικαιώματα της εθνικής κυριαρχίας και (γ) της υπαγωγής μας στο αγγλικό δίκαιο που σημαίνει: αντίστοιχη παραίτηση από την προστασία του διεθνούς δικαίου. Οι όροι αυτοί, αν και ανίσχυροι, εφαρμόζονται καθημερινά από τους δανειστές μας και κυρίως από την κυβέρνηση μας. Αν δε καταργηθούν και στις συμβάσεις και στην πράξη, κάθε υπόσχεση για αναδιαπραγμάτευση είναι απάτη.
Πρέπει να  συνειδητοποιήσομε ότι η Ελλάδα βρίσκεται σε ένα σημείο όπου δεν έχει να διαλέξει μεταξύ άμεσης οικονομικής ανάκαμψης και πτώχευσης. Έχει να διαλέξει μεταξύ δύο δρόμων που της δείχνει η Ιστορία: το δρόμο μεγάλων θυσιών της παρούσας γενιάς, αλλά με διάσωση των επόμενων γενιών και της κυριαρχίας της και το δρόμο της καταστροφής και της υποτέλειας με θυσία και της παρούσας και των επόμενων γενιών. Η Ιστορία επιβάλλει τον πρώτο δρόμο. Οι Έλληνες πρέπει να διαλέξουν.
Όλοι βλέπομε πως το Μεγάλο Τσελιγκάτο, με τη σκληρή γκλίτσα του βοσκού του και με τις κραυγές τρόμου των άγριων τσοπανόσκυλών του, μας ποδηγετεί. Τον εξευτελισμό του κοπαδιού τον ζούμε καθημερινά. Την ασφυξία του μαντριού τη νιώθουμε όλοι οι Έλληνες. Η ασφυξία γίνεται αποπνιχτική, γιατί, δυστυχώς για τη δημοκρατία, τα ΜΜΕ στρατεύθηκαν ως τσοπανόσκυλα στις γραμμές του Τσελιγκάτου. Θα πρέπει, όμως, να πάψομε να ακούμε τις κραυγές τους και να πιστέψομε ότι μπορούμε να πηδήξομε την μάντρα. Και, όπως όλοι οι λαοί πάντοτε, σίγουρα μπορούμε!

* Ο Γιώργος Κασιμάτης είναι ομ. Καθηγητής του Συνταγματικού Δικαίου στο   Πανεπιστήμιο Αθηνών

About athenianvoice

Kosmas Loumakis - Sociological consultant, analyst, field operative and tactical field coordinator of national and regional social projects in Sweden. Was contracted for almost two decades by governmental bodies and NGO's, in governmental gang crime and extremism preventive efforts. Have produced a number of socio pedagogic action plans and developed methods, field tactics and strategies for gang crime and extremism preventive projects.

Posted on August 5, 2012, in Hot, Αρθρα στα Ελληνικα. Bookmark the permalink. 3 Comments.

  1. Praktoras tis Neas Pagosmias TAxis o Papandreou

  2. Αποκάλυψη: Το παρασκήνιο της προδοσίας!
    05/08/2012 – 11:16

    Share on print Share on email | Share on facebook Share on myspace Share on google Share on twitter

    Μόνο στα ΕΠΙΚΑΙΡΑ: Για πρώτη φορά στη δημοσιότητα συγκλονιστικά στοιχεία για τις επαφές Παπανδρέου- Στρος Καν…

    Τα “Επίκαιρα” που κυκλοφορούν την Πέμπτη 2 Αυγούστου φέρνουν στο φως τις μυστικές διαβουλεύσεις του τότε επικεφαλής του ΔΝΤ Ντομινίκ Στρος Καν με τον πρώην πρωθυπουργό Γ. Παπανδρέου για την προσφυγή της χώρας στο μηχανισμό.

    – Πώς οδηγήθηκε η χώρα στην καταστροφή

    – Γιατί προειδοποιούσε ο Στρος Καν τον Παπανδρέου να μην αποδεχθεί το πρόγραμμα που πρότειναν οι Ευρωπαίοι

    – Πώς η άρνηση του τότε πρωθυπουργού να εισακούσει τις εισηγήσεις οδήγησε την Ελλάδα στο μηχανισμό υπό τις χειρότερες συνθήκες

    – Γιατί είχε προεξοφληθεί η αποτυχία του προγράμματος

    Αποκαλύπτουμε τους δραματικούς διαλογους για την Ελλάδα. Τι ειπώθηκε στην τελευταία συνεδρίαση του ΔΝΤ για το Μνημόνιο.

    Διαβάστε ακόμα στα «Επίκαιρα» που κυκλοφορούν την Πέμπτη 2 Αυγούστου:

    – Απόρρητα έγγραφα: Το ΝΑΤΟ επέβαλε με διαγωνισμό- παρωδία εταιρεία μίσθωσης πυροσβεστικών ελικοπτέρων!

    – Αποκλειστικό: Όλες οι εξελίξεις στην επιτροπή για την ΑΟΖ- Βολές μελών της επτροπής για «κότες» και «ραγιάδες»…

    Συνεντεύξεις:

    – Ζαν-Κριστόφ Καμπαντελίς- Ο ελληνικής καταγωγής Γάλλος βουλευτής, εθνικός γραμματέας του Σοσιαλιστικού Κόμματος για την Ευρώπη, την Άμυνα και τη Διεθνή Πολιτική: «Η Γερμανία πυροβολεί τα… πόδια της»

    – Μανούσος Βολουδάκης: Υφυπουργός Διοικητικής Μεταρρύθμισης: «Χίλιοι φορείς για συγχώνευση ή κατάργηση»

    – Θοδωρής Δρίτσας- Βουλευτής ΣΥΡΙΖΑ: «Το παράδειγµα της Κύπρου στην ΑΟΖ είναι διδακτικό»

  3. Metanastis(apo TOXOTIS.se)

    Ο φιλότουρκος κ. Μπιλντ (και η σχέση του με το Μετοχικό Ταμείο των Τουρκικών Ενόπλων Δυνάμεων)
    05/01/2012 του Σωτήρη Σιδέρη
    «Κυνικός», «επιθετικός», «ειρωνικός», «εριστικός», «ανθέλληνας», «φιλότουρκος»… Πρόκειται για μερικούς μόνο από τους χαρακτηρισμούς που αποδίδουν στο Σουηδό υπουργό Εξωτερικών, Καρλ Μπιλντ, Έλληνες διπλωμάτες, σύμβουλοι και εμπειρογνώμονες αλλά και σύσσωμο το διπλωματικό σώμα της Κυπριακής Δημοκρατίας, όταν τον ακούν να εξαπολύει ύβρεις κατά της Αθήνας και της Λευκωσίας σε Συμβούλια Υπουργών της ΕΕ ή σε δηλώσεις και συνεντεύξεις του και, ταυτόχρονα, να είναι ταυτισμένος με την τουρκική πολιτική. Είναι το απόλυτο σύμβολο της φιλοτουρκικής πολιτικής μέσα στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Το θέμα δεν είναι τόσο απλό όσο φαίνεται, καθώς υπάρχουν κι άλλοι ξένοι αξιωματούχοι που υποστηρίζουν τις τουρκικές θέσεις. Η διαφορά με όλους τους άλλους έγκειται στο ότι ο Μπιλντ, εδώ και πέντε χρόνια, έχει δημιουργήσει ξεχωριστή οργάνωση υποστήριξης των τουρκικών συμφερόντων, τους «Φίλους της Τουρκίας», στην οποία συμμετέχουν η Σουηδία, φυσικά η Αγγλία, η Ισπανία, η Ιταλία και η Φινλανδία και συχνά πυκνά συναντώνται και σχεδιάζουν τη δράση τους στο Κυπριακό – εσχάτως και στο θέμα της ΠΓΔΜ, στο πλευρό του Γκρούεφσκι. Η εμπλοκή στο Σκοπιανό και, μάλιστα, σε πολύ υψηλούς τόνους προκάλεσε πολλά ερωτήματα και αποδόθηκε εν πολλοίς στην αλαζονεία του, καθώς θεωρεί τον εαυτό του κορυφαίο διεθνή παράγοντα, και σίγουρα σε εμπάθεια προς την Ελλάδα.
    Γύρω από τη δράση του Μπιλντ έχει αναπτυχθεί όργιο φημών σχετικά με τους λόγους που τον οδήγησαν στο να γίνει φανατικός υποστηρικτής της τουρκικής εξωτερικής πολιτικής, ένας «πολιτικός μισθοφόρος» στην υπηρεσία της Άγκυρας, σύμφωνα με έκφραση διπλωμάτη, στρεφόμενος ακόμη και κατά του σουηδικού Κοινοβουλίου, όταν αυτό αναγνώρισε τη γενοκτονία των Αρμενίων. Οι φήμες αλλά και δημοσιεύματα του σουηδικού Τύπου για οικονομικά συμφέροντα που συνδέουν τον Μπιλντ με την Τουρκία είναι πλήθος, ωστόσο τίποτα απ’ όλ’ αυτά δεν τον πτόησε. Ίσως επειδή κανείς δεν ερεύνησε ποτέ την αλήθεια και την πιθανή αλληλεπίδραση πολιτικής και οικονομικών συμφερόντων σε ένα ευνομούμενο κράτος, όπως η Σουηδία.
    Η δράση του Μπιλντ κλιμακώνεται χρόνο με το χρόνο. Κυρίως από το τέλος του 2009 και εντεύθεν, όλο και πιο συχνά καταγράφονται σκληρά επεισόδια και εκτοξεύονται ακατονόμαστες εκφράσεις στα Συμβούλια Γενικών Υποθέσεων της ΕΕ, μέχρι το τελευταίο, στις 6 Δεκεμβρίου 2011, όταν επέμεινε να καταγραφεί στα Συμπεράσματα ότι η ΠΓΔΜ είναι έτοιμη να αρχίσει ενταξιακές διαπραγματεύσεις, πραγματοποιώντας ταυτόχρονα επίθεση κατά της Ελλάδας από κοινού με την Τουρκία. Είχαν περάσει μόλις λίγες ώρες από τη δημοσιοποίηση της απόφασης του Δικαστηρίου της Χάγης για τη διένεξη Ελλάδας – ΠΓΔΜ. Η αποτυχία του Μπιλντ να υπάρξει απόφαση για έναρξη ενταξιακών διαπραγματεύσεων της ΠΓΔΜ με την ΕΕ δεν τον οδήγησε σε αναδίπλωση. Αντίθετα, απείλησε ότι «σύντομα θα τα πούμε…».
    Όλα άρχισαν το Σεπτέμβριο του 2007, όταν στη Νέα Υόρκη ο Μπιλντ και εκπρόσωποι των προαναφερθεισών χωρών συναντώνται για να «στριμώξουν» την Κυπριακή Δημοκρατία, δίνοντας το έναυσμα για τη δημιουργία του μετώπου υπέρ της Τουρκίας. Η συνάντηση αυτή προκάλεσε εύλογη ανησυχία σε Αθήνα και Λευκωσία, καθώς η ελληνική πλευρά βρισκόταν ακόμη υπό την πίεση της απόρριψης του Σχεδίου Ανάν και της προσπάθειας για αναγνώριση των Τουρκοκυ­πρίων και την ανάληψη νέων πρωτοβουλιών. Οι συναντήσεις συνεχίζονται και επίκειται η ανάληψη της προεδρίας της ΕΕ από τη Σουηδία, το β’ εξάμηνο του 2009. Το πρώτο δείγμα προκάλεσε κόκκινο συναγερμό, όταν ο Καρλ Μπιλντ, σε συνέντευξή του στη γαλλική εφημερίδα Le Figaro, σε ένα κρεσέντο φιλοτουρκικής προσέγγισης, δήλωσε: «Η ΕΕ δεν μπορεί να θεωρεί την Κύπρο, ένα νησί στα ανοιχτά της Συρίας, ευρωπαϊκή χώρα και την ίδια στιγμή να μην κάνει το ίδιο για την Τουρκία».
    Η σουηδική προεδρία προσπάθησε να ξεμπλοκάρει κάποια Κεφάλαια των ενταξιακών διαπραγματεύσεων της Τουρκίας, ο Μπιλντ πήγε στην Άγκυρα, έκανε ό,τι μπορούσε, αλλά η κρίσιμη συνεδρίαση ήταν μπροστά κι εκεί ο Μπιλντ, συνεπικουρούμενος από τους υπόλοιπους «Φίλους της Τουρκίας», θα έδινε τα ρέστα του. Ήταν η πρώτη Σύνοδος Κορυφής για τον τότε πρωθυπουργό Γ. Παπανδρέου, που ήθελε Ελληνοτουρκικά και Σκοπιανό να κλείσουν στο Συμβούλιο Γενικών Υποθέσεων, στις 7 Δεκεμβρίου 2009, και να μην πάνε στη Σύνοδο Κορυφής, καθώς ήδη η Ελλάδα βρισκόταν στο μάτι του κυκλώνα, λόγω της οικονομικής κρίσης.
    Στο Συμβούλιο, όμως, έγινε… κόλαση. Διπλωμάτες που παρακολούθησαν από πολύ κοντά τη συνεδρίαση σημειώνουν ότι η σουηδική προεδρία ήθελε πάση θυσία να πετύχει αποτελέσματα, που, όμως, δεν φαίνονταν στον ορίζοντα. Ανακαλώντας στη μνήμη του αυτή τη συνεδρίαση, κάποιος από αυτούς σημειώνει: «Εκτοξεύο­νταν απίστευτες ύβρεις κατά της Ελλάδας και της Κυπριακής Δημοκρατίας από τον Μπιλντ και τον Μίλιμπαρντ, τον Άγγλο υπουργό Εξωτερικών. Ο τότε αναπληρωτής ΥΠΕΞ, Δ. Δρούτσας, προσπαθούσε να κρατήσει χαμηλούς τόνους, επισημαίνοντας ότι η ελληνική κυβέρνηση είναι αδύνατον να συναινέσει στο άνοιγμα Κεφαλαίων όσο η Τουρκία επιμένει στις ίδιες θέσεις. Ο Μίλιμπαρντ, βρίζοντας, σηκώθηκε κι έφυγε από την αίθουσα κατακόκκινος από θυμό και ο Μπιλντ δήλωσε ξεκάθαρα, βρίζοντας Δρούτσα και Ελλάδα, ότι τα Συμπεράσματα δεν θα κλείσουν και το θέμα θα πάει στη Σύνοδο Κορυφής. Παρενέβησαν τότε υπουργοί άλλων χωρών, με τους Γάλλους να προσπαθούν να ηρεμήσουν το κλίμα, κάτι που κατάφεραν έπειτα από δύο ώρες… Κατακόκκινος από το θυμό του, ο Μπιλντ αναγκάστηκε να κλείσει τα Συμπεράσματα χωρίς να πετύχει το άνοιγμα Κεφαλαίων της Τουρκίας».
    Ένα χρόνο αργότερα, το Σεπτέμβριο του 2010, επιτέθηκε κατά της Κυπριακής Δημοκρατίας και της Γαλλίας, υπογραμμίζοντας ότι η παρεμπόδιση από τις δύο χώρες της ευρωπαϊκής πορείας της Τουρκίας είναι απαράδεκτη: «Είναι, φυσικά, θεμελιωδώς απαράδεκτο χώρες, για τους δικούς τους πολιτικούς λόγους, να παρεμποδίζουν την ενταξιακή διαδικασία: Αυτό είναι αντίθετο στο ευρωπαϊκό πνεύμα», είπε ο Μπιλντ, ο οποίος προφανώς δεν έχει αντιληφθεί τίποτα απ’ όσα έχουν συμβεί στην Κύπρο τα τελευταία τριάντα εφτά χρόνια και τα οποία, φυσικά, όχι μόνο αντιτίθενται στο ευρωπαϊκό πνεύμα, αλλά το καταρρακώνουν.
    Οι αντιλήψεις του Μπιλντ περί Δικαίου προκάλεσαν νέα θύελλα αντιδράσεων εντός του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου. Ήταν 21 Ιουλίου 2009 όταν ο Μπιλντ, παρουσιάζοντας το πρόγραμμα της σουηδικής προεδρίας της ΕΕ και απαντώντας σε ερώτηση του Γάλλου ευρωβουλευτή Ντομινίκ Μποντίς για το πώς ακριβώς σκέφτεται να αντιδράσει στους τουρκικούς πανηγυρισμούς για την επέτειο της εισβολής και κατοχής τμήματος εδάφους χώρας-μέλους της Ένωσης, είπε: «Τα γεγονότα στην Κύπρο πρέπει να τοποθετηθούν και να ερμηνευθούν μέσα στο ιστορικό πλαίσιο εκείνης της εποχής. Και η τουρκική επέμβαση ήταν το αποτέλεσμα της συμπεριφοράς της χούντας των συνταγματαρχών στην Ελλάδα». Με την τοποθέτηση αυτή, ο Μπιλντ για πολλούς πέρασε οριστικά στο στρατόπεδο των ανθελλήνων. Με τέτοιες δηλώσεις εύκολα κατανοεί κάποιος ότι η ηθική αμβλύνεται και το Δίκαιο δεν είναι η αιχμή του δόρατος του ευρωπαϊκού πολιτισμού, αλλά υπόθεση επιλογής. Αν συμφέρει το Δίκαιο, το υποστηρίζουμε· αν όχι, το παρακάμπτουμε. Ο Μπιλντ δεν ξέρει τίποτα ούτε για αγνοούμενους ούτε για εποίκους ούτε για στρατό κατοχής ούτε για καταπάτηση περιου­σιών· τίποτα. Ήταν η πρώτη φορά που εκπρόσωπος της δημοκρατικής και ευαίσθητης για την προστασία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων Σουη­δίας έπαιρνε τέτοια θέση.
    Το Μάρτιο του 2010, ο Μπιλντ δίνει ένα ακόμη ρεσιτάλ υπέρ της Τουρκίας, μέσα στην ίδια του τη χώρα αυτή τη φορά. Στις 13 Μαρτίου, το σουηδικό Κοινοβούλιο αναγνωρίζει τη γενοκτονία των Αρμενίων, των Ποντίων, των Χαλδαίων, των Σύρων και των Ασσυρίων και ο Μπιλντ έχει τις μαύρες του. Σε δήλωσή του χαρακτηρίζει ως «ατυχή» την αναγνώριση της γενοκτονίας, προσθέτοντας ότι «η πολιτικοποίηση της ιστορίας δεν εξυπηρετεί κανέναν!».
    Περί οικονομικών συμφερόντων…
    Έχουν γίνει πολλές αναφορές στον κυπριακό και το σουηδικό Τύπο για τα οικονομικά συμφέροντα που συνδέουν τον Μπιλντ και την Τουρκία, αποδίδοντας εν πολλοίς τη φιλοτουρκική στάση του Σουηδού ΥΠΕΞ σε αυτές.
    Σύμφωνα με τη σουηδική εφημερίδα Dagens Nyheter, ο Μπιλντ είχε αναμειχθεί σε επενδύσεις στην Τουρκία μέσω ενός σουηδικού ταμείου, του East Capital, στο οποίο ο Σουηδός υπουργός έχει –ή είχε– κατά άμεσο ή έμμεσο τρόπο προσωπικά κεφάλαια. Σύμφωνα με έκθεση του ΥΠΕΞ της Σουηδίας, ημερομηνίας 27 Οκτωβρίου του 2006, ο κ. Μπιλντ είχε διανείμει το μετοχικό κεφάλαιο του East Capital, που φτάνει τις 1.818.219 δις σουη­δικές κορόνες –αντιστοιχούν σε 192.565.578 εκατ. ευρώ– σε τρία επίπεδα: Πρώτο, East Capital Explorer, 1.526.003 SEK (κορόνες Σουηδίας). Δεύτερο, Επενδυτικό Ταμείο East Capital για τα Βαλκάνια, 275.791 εκατ. SEK. Τρίτο, East Capital για την Τουρκία, 16.425 εκατ. SEK.
    Όμως, σύμφωνα με το δημοσίευμα, τα κεφάλαια του Επενδυτικού Ταμείου για την Τουρκία απορροφήθηκαν και από εταιρεία του τουρκικού στρατού. Ο κ. Μπιλντ είχε αναλάβει τη διαφημιστική προβολή της σημασίας των επενδύσεων στην Τουρκία. Και το έπραξε επιτυχώς. Μεταξύ των συμφωνιών που προώθησε, περιλαμβάνεται και αυτή με εταιρεία του τουρκικού στρατού.
    Σύμφωνα με τα δημοσιευμένα στοιχεία, αυτή η επένδυση έφτασε το 11,4% του συνολικού Επενδυτικού Ταμείου του East Capital για την Τουρκία και αφορά στην τουρκική εταιρεία Adana Cimento. Η εταιρεία αυτή είναι ιδιοκτησίας του ΟΥΑΚ (Ordu Yardimlasma Kurumu), δηλαδή του τουρκικού Armed Forces Pension Fund (Ταμείο Συντάξεων των Ενόπλων Δυνάμεων). Ο Μπιλντ παραιτήθηκε από το Ταμείο East Capital στις 21 Οκτωβρίου του 2006, δεκαπέντε ημέρες μετά την τοποθέτησή του στο υπουργείο Εξωτερικών, ωστόσο οι επικρίσεις του Τύπου ήταν πολύ σκληρές κατά του Μπιλντ. Στην εφημερίδα Expressen, οι επενδύσεις προς την εταιρεία του τουρκικού στρατού χαρακτηρίζονται ως «ματωμένες μετοχές». Και δόθηκε αυτός ο χαρακτηρισμός, διότι προβάλλεται ο ισχυρισμός ότι εκείνοι οι οποίοι διοικούν την τουρκική εταιρεία Adana Cimento χρηματοδοτούσαν δώδεκα μέλη της τουρκικής μυστικής αστυνομίας, που κατηγορούνταν για βασανιστήρια και δολοφονίες οχτώ αντικαθεστωτικών Κούρδων, μεταξύ των οποίων και ο συγγρα­φέας Musa Anter.
    Η δαιδαλώδης επενδυτική δραστηριότητα του Μπιλντ μπορεί να αποσαφηνιστεί και έτσι να αποδειχτεί τι ακριβώς ισχύει μόνο από τη σουηδική Δικαιοσύνη –αν ποτέ υπάρξει τέτοια περίπτωση–, αλλά και οι ελληνικές Αρχές έχουν κάθε συμφέρον να ερευνήσουν τι ακριβώς ισχύει.
    Πίσω στην πολιτική δράση του Μπιλντ, το 2011 καταγράφηκε έντονη δραστηριότητα. Οι ουσιαστικά «παγωμένες» ευρωτουρκικές σχέσεις και το θέμα των Σκοπίων έχουν ενεργοποιήσει το Σουηδό αξιωματούχο αρκετές φορές τόσο στο πλαίσιο των συσκέψεων των «Φίλων της Τουρκίας» όσο και στις επίσημες συναντήσεις εντός και εκτός ΕΕ. Μία συνάντηση των «Φίλων της Τουρκίας» πραγματοποιήθηκε τον Οκτώβριο, λίγο πριν από τη δημοσιοποίηση της έκθεσης προόδου της Κομισιόν για την Τουρκία, και άλλη μία πριν από τη Σύνοδο Κορυφής του Δεκεμβρίου.
    Στις συσκέψεις συμφωνήθηκε ένα πλαίσιο δράσης, καθώς τους «ανησυχεί» η ανάληψη της προε­δρίας της ΕΕ από την Κυπριακή Δημοκρατία το β’ εξάμηνο του 2012. Εννοείται ότι πίσω από κάθε σύσκεψη, απόφαση ή πρωτοβουλία βρίσκεται η Αγγλία. Σύμφωνα με διπλωματικές πηγές, οι πέντε χώρες και ο επίτροπος για τη Διεύ­ρυνση, Στέφαν Φούλε, που ήταν παρών στην πρώτη σύσκεψη και ο οποίος, κατά παράβαση της αποστολής του –γιατί οφείλει να τηρεί τους ευρωπαϊκούς κανόνες–, υποστηρίζει σχεδόν άκριτα την ενταξιακή πορεία της Τουρκίας, σκέφτονται να αναλάβουν πρωτοβουλίες για την επανεκκίνηση των διαπραγματεύσεων Τουρκίας – ΕΕ με το άνοιγμα κάποιων Κεφαλαίων. Το πιο σημαντικό είναι ότι οι πέντε χώρες θα πιέσουν και θα αναζητήσουν περισσότερους συμμάχους –ήδη κινούνται προς αυτή την κατεύθυνση– ώστε να πιεστεί η Κυπριακή Δημοκρατία να κάνει υποχωρήσεις για λύση του προβλήματος τους επόμενους μήνες, σύμφωνα με τις τουρκικές επιθυ­μίες, ενώ, σε περίπτωση αποτυχίας, θα ενοχοποιηθεί η ελληνοκυπριακή πλευρά, για να κινηθεί η διαδικασία αναγνώρισης της τουρκοκυπριακής οντότητας.
    Έλληνες διπλωμάτες υπογραμμίζουν τη σπουδαιότητα αυτών των ενεργειών για τα ελληνικά εθνικά συμφέροντα, σημειώνοντας ότι η εμμονή και η επιμονή του Μπιλντ έχουν οδηγήσει σε ενσωμάτωση των απόψεών του στην εξωτερική πολιτική της Σουηδίας, αλλά κερδίζουν έδαφος και στην ΕΕ. Κι αν, όπως αναμένουν ο Μπιλντ και οι φίλοι του στη Γερμανία και τη Γαλλία, αναδειχτούν οι σοσιαλδημοκράτες και οι σοσιαλιστές αντίστοιχα, το έργο τους θα γίνει πιο εύκολο. Υπό το πρίσμα αυτό, η ελληνική εξωτερική πολιτική έχει χάσει το βηματισμό της στο θέμα, καθώς δεν έχει καταφέρει να αποσταθεροποιήσει την επιρροή της πολιτικής Μπιλντ και της ομάδας του. Το περίεργο είναι ότι στην ομάδα αυτή βρίσκονται χώρες όπως η Ισπανία και η Ιταλία, που θεωρητικά έχουν κοινά συμφέροντα με την Ελλάδα σε πολλούς τομείς, ωστόσο η ελληνική πολιτική δεν έχει καταφέρει να τις αποσπάσει από την αντικειμενική εχθρική στάση τους έναντι της χώρας μας. Ένα νέο και σοβαρό πρόβλημα για την ελληνική εξωτερική πολιτική και τα συμφέροντα της χώρας είναι μπροστά μας.

    Πηγή: Eπίκαιρα

Leave a Reply

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: