Monthly Archives: June 2012

Why We Fight 2006 (Complete documentary)

Why We Fight is a 2006 prize winning documentary film about the US military-industrial complex. The title refers to the World War 2 era eponymous propaganda movies commissioned by the U.S. Government to justify their decision to enter the war against the Axis Powers.

The film was first screened at the 2005 Sundance Film Festival on 17 January 2005, exactly forty-four years after President Dwight D. Eisenhower’s farewell address in which he warned the American people of the dangers from the “military-industrial complex”.

It won the Grand Jury Prize for Documentary but only received a limited public cinema release (on 22 January 2006.) It was then was released on DVD on 27 June 2006 by Sony Pictures Home Entertainment.

The documentary also won one of the 2006 Grimme Awards in the competition “Information & Culture”. The prize is one of Germany’s most prestigious for TV productions.

Synopsis:

Why We Fight describes the rise and maintenance of the United States military–industrial complex and its fifty-year involvement with the wars led by the United States to date, especially its 2003 Invasion of Iraq.

The documentary asserts that in every decade since World War II, the American public has been misled so that the Government (incumbent Administration) could take them to war and fuel the military-industrial economy maintaining American political dominance in the world.

Interviewed about this matter, are politician John McCain, political scientist and former-CIA analyst Chalmers Johnson, politician Richard Perle, neoconservative commentator William Kristol, writer Gore Vidal, and public policy expert Joseph Cirincione.

Why We Fight documents the consequences of said foreign policy with the story of a Vietnam War veteran whose son was killed in the September 11, 2001 attacks, and who then asked the military to write the name of his dead son on any bomb to be dropped on Iraq.

It also follows the experiences of a twenty-three-year-old New Yorker who enlisted in the United States Army because he was poor and in debt, his decision impelled by his mother’s death.

The final personal story is from a female military explosives scientist (Anh Duong) who arrived in the U.S. as a refugee child from Vietnam in 1975.

Producer’s List:

The producer’s list included “more than a dozen organizations, from the Canadian Broadcasting Corporation to the United Kingdom’s BBC, Estonia’s ETV and numerous European broadcasters” but no U.S. names.

The Sundance Institute did, however, provide completion funding. Writer and Director Jarecki said “serious examination of Eisenhower and the aftermath of his speech proved ‘too radical’ for potential American funders for his film” and except for Sundance, he “could not raise a dollar in the U.S.”

Political Contributors and Representatives:

Senator John McCain
Elected to the United States Senate in 1986, he is a former U.S. Navy pilot and Vietnam prisoner of war.

Richard Perle, Chairman, Pentagon Defense Policy Board (2001–2003)
Worked the U.S. Government for three decades, and is an architect of the G. W. Bush Administration’s foreign policy. As a writer, he regularly is published in conservative news publications.

William Kristol, Editor, The Weekly Standard
A political theorist identified with the neoconservative movement, co-founder of the Project for the New American Century think tank in 1997.

DVD Commentators:

Colonel Lawrence B. Wilkerson, Chief of Staff to Secretary of State Colin Powell
From 1984 to 1987, Col. Wilkerson was Executive Assistant to Admiral Stewart A. Ring, U.S.N., Director for Strategy and Policy (J5) USCINCPAC.

In the 1990s Col. Wilkerson was Director of the U.S.M.C. War College, Quantico, Virginia. He has written much about military and national security affairs in mainstream and professional journals.

Om man verkligen vill lösa ungdomsvåldet och ungdomsbrottsligheten?

527187_10151193517457238_777400620_n

“I sanning, då det goda hungrar, söker det sin föda även i dunkla grottor, och när det törstar, dricker det till och med av skämt vatten…”

                                               ur Profeten av Khalil Gibran

___________________________________________________

av Kosmas Loumakis

”Vill man förhindra en översvämning i sitt hus så kan man antingen bygga högre och högre trösklar, eller så kan man kavla upp ärmarna och ge sig in och stänga av kranen.”

De pojkar som blir vuxna män som vi fruktar, blir det framför våra ögon… De stöps inte i skymundan i underjorden, i någon helvetisk plantskola för smådjävlar, för att sedan illvilligt sätta skräck i oss med sina gärningar. De finns hela tiden omkring oss och bredvid oss på gatorna, på bussen, i snabbköpet, i grannskapet och i våra barns skola.  De växer upp mitt ibland oss och därför är vi alla delaktiga i de faktorer som skapar dem… Personligen, har jag  sedan länge förstått, att om vi inte kan handskas med just den här problematiken på ett kraftfullt sätt, kan allt annat mycket väl snart bli överflödigt och irrelevant i vårt samhälle och i vår värld. Det krävs endast ett fåtal sådana pojkars förmörkade själar, för att sätta skräck i hela samhällen och faktiskt även världen i brand. Att hela de pojkar och unga män, som lider av själslig torka och kärlekslöshet, är utan tvekan en av de viktigaste fredsbevarande åtgärderna vi kan ägna oss åt; både på lokal och på global nivå.

Det är tyvärr alldeles för uppenbart att det idag fattas tillräckligt med kloka vuxna, som med en tilltro till människan och utifrån en egen själslig styrka, vågar se vad det egentligen rör sig om. Vuxna som förstår att bakom tuffa attityder, skrämmande yttre och extrema och brottsliga gärningar, finns det oftast ett misshandlat och förödmjukat barn. Denna förödmjukelse och denna misshandel behöver inte alltid vara fysisk. Känslomässig och psykisk misshandel har visat sig svårare att bekräfta genom de sedvanliga instanserna men den skapar oftast de störta själsliga “tomrummen” hos offren. Dessa misshandlade barn behöver i första hand stöd, uppriktig omtanke och kärlek, innan det ens kan komma på tal, att påverka dess beteende på något avgörande sätt. Det fattas idag vuxna som är kapabla att lägga undan sina fördomar, sitt fördömanden och sin ”du-skall-respektera-mig-bara-för-jag-är-vuxen-attityd” och istället ägna sig åt att skapa en uppriktig och djupare relation med dem som mest behöver det.

Den samlade erfarenheten visar att den rädsla en femtonåring skapar omkring sig, är ingenting annat än den rädsla han själv upplevt gång på gång. De gärningar han begår speglar först och främst ett själsligt ökenlandskap som mitt ibland oss växer sig större och större i hans inre, tills ingen kan undvika att ”se” honom. Han ser till att bli sedd, om vi alltför länge vänder honom ryggen… I ett kärlekslöst samhälle, i just dessa själsliga ökenlandskap föds mördaren, misshandlaren, torpeden, legoknekten, extremisten och terroristen. Ett samhälle som utger sig för att stå för sunda mänskliga värderingar, måste också kunna lösa denna enkla ekvation då det försöker behandla sina sjukdomar.

Dessa barns själsliga ökenlandskap börjar inte att åter blomma av hårdare lagar och hårdare straff, utan det enda som möjligtvis blommar av det, förutom hatet i den straffades hjärta, är samhällets uppenbara tillkortakommande och dess kollektiva sociala impotens. Man måste väl förmå se det som ett fatalt misslyckande från samhällets sida, varje gång en ung människa tillåts leva i fysiskt, själsligt och andligt lidande tills han eller hon med avskyvärda och våldsamma metoder, tvingar oss att se dem?

300 000 barn lever i Sverige idag med vuxna som på ett eller annat sätt tar ut sin vrede, aggression och frustration på dem och den siffran är mer än relevant för storstäderna och dess förorter av miljonprogramskaraktär. Ca 10 % av dessa söker sig så småningom till destruktiva miljöer. 4% av dem blir våldsamma och hotfulla och några växer upp och blir de som är kapabla att sätta skräck i hela samhällen med hjälp av sina nätverk.

De som förväntar sig att dessa barn skall kunna växa upp och bli ansvarskännande och kloka vuxna utan att vuxenvärlden behöver ta hänsyn till deras själsliga behov kan inte utan vidare längre anses förnuftiga. Tycker man att de skall tuktas genom hårdare straff, så avslöjar man bara en generande oförmåga att förstå de egentliga grundorsakerna till dessa sociala fenomen.

Straffade har dessa pojkar och flickor blivit sedan födelsen och de är vana vid vuxnas våld i en eller annan form. Vare sig det rör sig om fysiskt eller psykiskt våld eller om det rör sig om ett likgiltigt, hånfullt eller passivt bemötande. Om man skall vidta disciplinära åtgärder, måste man inse att de alltid måste gå hand i hand med genuin och uppriktig medmänsklighet och grunda sig på kärlek om de skall uppnå sitt syfte, annars ger de bara mer näring åt det de söker att förgöra.

En nödvändig och grundläggande förutsättning för att ett brottsförebyggande arbete ur ett helhetsperspektiv skall lyckas är att de humanistiska insatserna och tron på positiv förändring går före de materiella insatserna i den mentala inställningen hos de som tar på sig en sådan uppgift… Arbetet med att fysiskt förbättra boendemiljön genom ombyggnationer, renovering av trapphus, utökad belysning, sofistikerade larmsystem, övervakningskameror, ökad närvaro av närpoliser och patrullerande väktare, kan endast fungera brottspreventivt om det ses som ett komplement till en omfattande socialhumanistisk insats. I annat fall kommer man bara åt vissa symptom men aldrig sjukdomen. Man måste bestämma sig när man arbetar för en social upprustning om man vill ta tag i problemet från roten eller om man nöjer sig med att för stunden röja undan det omedelbara och synliga problemet.

Man måste alltså fråga sig uppriktigt: Vill jag i första hand ”snygga till” statistiken och de siffror som vittnar om ett socialt ostabilt samhälle, eller vill jag ärligt hjälpa människor ur isolering och utanförskap och ge dem möjligheten att kunna ta del i samhället på ett jämlikt och rättvist sätt? Vill man med andra ord bygga högre och högre trösklar eller vill man stänga av kranen?

Vill man ta tag i problemet från roten, finns det vissa förutsättningar man måste beakta och dessa bör stödja sig på en viss grundläggande förståelse för problemens innersta natur. För att påverka samhällskaraktären i en stadsdel eller kommundel som lider av gängkriminalitet, förstörelse och våld, krävs det ett ingående arbete med normer och attityder. Detta kan ske antingen utifrån ett rikt föreningsliv med uttalade sociala förtecken, eller utifrån ett ingående och långvarigt socialpedagogiskt arbete med de normgivande individerna och grupperna. Oftast behövs båda delarna i de utsatta områdena.

Absolut nödvändigt är att tillräckligt med förnuftiga vuxna kan bemöta dessa unga i en värderingsdialog och våga möta deras ofta extrema åsikter och yttringar. Vad dessa unga behöver allra mest, är vuxna omkring sig som kan skapa en atmosfär av ”rättvisa”, ”tolerans”, ”trygghet” ”uppriktighet” och ”kärlek”. Just dessa faktorer har nämligen visat sig vara avgörande för de barn och ungdomar som har klarat sig, trots likadana sociala förhållanden, som de som inte klarat sig. De unga som har möts av vuxna, som kunnat skapa och erbjuda dem denna atmosfär och ge dem en tillfällig fristat att pusta ut och hämta sig i, har också visat sig klara av att lyfta sig ur ett destruktivt liv.

En väldigt liten del av detta kan tillgodoses via de traditionella insatserna som skolan, fritidsförvaltningen och socialtjänsten står för, men för att ”verkligen nå” de som lider mest och högst ropar efter hjälp, krävs det något mer. Till det krävs det människor som brinner och som besitter en utvecklad intuition och en fördomsfri social insikt. Självsäkra, starka människor som arbetar utifrån ett eget rikt, aktivt och friskt känsloliv. Dessa människor måste också vara beredda att ta det etiska samtalet när det behövs och de måste själva ha tagit sig igenom sina egna livskamper ‘upprätt’. Dessutom måste dessa individer ha förmågan och redskapen till att kunna skaffa sig ”tillträde” till den sfär där man kan börja påverka och bryta ner destruktiva normer.

Tyvärr är det just dessa kvalitéer, som alltför ofta saknas inom konventionella instanser och det är en del av orsaken till att man så ofta misslyckas med föresatsen att handskas med sociala problem; åtminstone på ett långsiktigt och mänskligt sätt… De får aldrig det tillträde som krävs, för att på allvar kunna bryta trender, just därför att de är förvaltningar och myndigheter och därmed är låsta under en stelbent och oflexibel byråkrati. Naturligtvis finns det individer och grupper som besitter just dessa förmågor, men utrymmet för att kunna ”göra det som behövs, när det behövs”, finns av tradition inte inom dessa administrationer. En annan aspekt, som från statens och kommunernas sida, faktiskt t.o.m. ”banar vägen” för de destruktiva gruppernas framfart, är att den etablerade makten mycket sällan vill ta en levande dialog med problemet, d.v.s dem som står för de extrema åsikterna och de våldsamma handlingarna.

Det kan inte poängteras nog ofta, att en oerhört viktig faktor när inte tillräckligt med vanliga, vettiga vuxna med denna grundläggande förståelse finns, är hur folkrörelsernas, myndigheternas och förvaltningarnas egentliga sociala förståelse ser ut och hur pass öppet och uppriktigt diskussionerna förs kring dessa djupare orsaker i den politiska världen.

Missförstå inte nu mitt påstående! Tro inte att jag menar, att dessa inte har tillräckligt med kunskap! Den sociala förståelse jag här antyder att myndigheter och förvaltningar behöver mer av är inte den statistiska och intellektuella förståelsen. Den har de ofta mer än nog av!… Jag menar även den intuitivakänslomässiga och i själen grundade förståelsen inför de lidande och glömda barnens tillvaro. Statistik, vetenskapliga teorier, studier och föredrag kan ge oss en viss inblick i hårdfakta. De kan dock aldrig få oss att verkligen se sorgen och desperationen i en ung pojkes eller flickas ögon, som inte kan uttrycka sitt lidande med ord, eller ens förstår varför han eller hon måste lida. Inte heller kan den egentligen få oss att i våra hjärtan begripa vad den vrede grundar sig i, som på en sekund förvandlas till ytterligare en siffra i statistiken över dråp utförda av 15-åringar. Likaså, kan en opersonlig och rigid analys inte få oss att känna genuin smärta och sorg, över att alltför många 15-åringar väljer att ta sina liv. Det kan däremot de berättelser som barnen berättar med sina vilsna ögon, när vi väl hittat nycklarna och kan få tillträde till deras barrikaderade själar – Om vi bara orkar?

Om vi skall kunna i sanning förbättra dessa glömda barns tillvaro, krävs det att vi ser dem först och främst som unga människor och inte som studieobjekt, siffror i en statistisk undersökning, klienter, elever, patienter, intagna eller som en främmande mutantras som är väsensskild oss.

Det krävs att vi som starka och trygga vuxna erbjuder dem möjligheten att växa både intellektuellt, själsligt och andligt. Därför måste de som vill arbeta med dessa också ha en högre kompetens än bara den akademiska.

Fundamentala insikter

Jag vill gå så långt som att påstå att graden av medmänsklighet och kärlek som fundamentala drivkrafter i ett samhälle, också avgör dess kvalitet och grad av civilisering. Vi skall inte leva med villfarelsen att våld, missbruk, förstörelse, extremism och grov kriminalitet är oförklarliga ting som bara drabbar oss stackars människor utan anledning. Nej, vi skall betrakta dessa händelser som naturliga symptom, som drabbar samhällen när de lever på idéer som alltför våldsamt strider mot de grundläggande och mest fundamentala insikterna om livet.

Man kan inte lösa de problem som i själva verket springer ur en uttorkad och förbisedd själ, utan att också mycket omsorgsfullt närma sig kunskapen om de inre domänerna av den mänskliga naturen.

Varför inte, för en gångs skull testa att vid sidan om välordnade administrationer och utvecklade regelsystem, också lyssna till våra hjärtan, när vi vill komma åt ett samhälles missförhållanden. Varför inte söka svaren och kraften i det som egentligen inte kan beskrivas i ord, utan möjligen upplevas som nästakärlek, barmhärtighet, medmänsklighet och förlåtelse.

De administrationer som vill handskas med de unga lidande gärningsmännen och offren på ett värdigt och mänskligt sätt, bör sträva efter att låta dessa fundamentala insikter få plats att växa inom sina organisationer. De bör också anstränga sig, för att finna vägar till att omsätta dessa till praktiska åtgärder.

Det är ju trots allt kärlekslöshet dessa barn i första hand lider av! Alla lärare, socialsekreterare, fältassistenter, fritidsledare och närpoliser som arbetar med hjärtat, når också genuint fram till dem som mest behöver det. Dessa yrkesmänniskor borde ses som förebilder för hur respektive yrkesetik och praxis kan se ut och inte, som sker alltför ofta idag, ställas åt sidan eller t.o.m. motarbetas.

Man bör på fullt allvar inom dessa administrationer söka efter vuxna som visar en tydlig mogenhet, inom de etiska och moraliska principerna som krävs för att handskas med unga offer och gärningsmän. De som undvikit att rakryggat ta itu med sina egna kamper i livet genom undanflykter, bortförklaringar, passivitet, feghet, genvägar eller rena lögner, är inte mogna eller beredda att uppriktigt ta till sig några högre moraliska sanningar. De kan därför inte heller förväntas förstå förlåtandets, osjälviskhetens och medmänsklighetens egentliga betydelse. Sådana människor kommer tyvärr att bidra till stelheten och trögheten inom organisationen och därmed indirekt bidra till fler ungas undergång.

I framtiden så finns det anledning för statliga och kommunala förvaltningar och myndigheter, att försöka bli mänskligare om man vill försöka sig på uppgiften att på allvar handskas med mänskliga problem.

Slutligen måste det poängteras att möjligheten till att påverka unga offer och gärningsmän existerar bara om vi kan vara pålitliga och modiga vuxna som insett dessa fakta och förstått problemens egentliga natur. Den vuxna befolkningen måste veta vad man står för och hur man vill ha det i sin ”by” innan ungdomen kan ta efter och känna att vuxenvärlden är något värt att växa in i. Man behöver visa att man har både kraft nog att reagera och mod nog att skapa djupare relationer och dela med sig av sin vuxna visdom.

Ungdomen har aldrig accepterat och kommer aldrig att acceptera en feg och velig vuxenvärld, som inte kan leva upp till de värderingar den utger sig för att ha. Inte heller kommer någonsin arga och hatande ungdomar att ta till sig en moral som predikas i tal och skrift men uppenbart inte fungerar när de ser sig omkring i omvärlden. De kan bara ta efter vad vi gör och lära sig av hur vi i handling löser konflikter, hur vi i handling behandlar våra medmänniskor och hur vi i handling tar itu med våra problem.

Vill man få till stånd någon varaktig och betydande positiv förändring måste man behandla sjukdomen såväl som symptomen, alltså stoppa gärningarna men också det lidande, det utanförskap och de missförhållanden som föder dessa gärningar. Man måste våga möta kriminaliteten, våldet och extremismen i en öppen dialog. Dialog och samtal är ju trots allt, ett av det demokratiska samhällets främsta kännetecken. Men till det krävs det intellekt och hjärta i en frisk symbios.

Man måste framförallt förstå att de som är begår de värsta illdåden, d.v.s de som är vildast och gör det största upproret (oavsett metoderna), är de som skulle kunna vara de starkaste och mest positivt drivande krafterna, om vi förstod att vara kloka vuxna och ge dem en plattform att växa ur. Att de besitter kraft och styrka har de redan visat.

Frågan är: Kan vi som kloka vuxna använda denna kraft och styrka till samhällets och mänsklighetens bästa?

Kosmas Loumakis

Flisvos Consulting /Fryshuset

16-05-1996 – Publicerad första gången internt inom Fryshusets nätverk

22-04-2003 – Publicerad andra gången i Huddinge kommuns, stadsdelsförvaltning i Vårby Gård

 

 

Man vill bli älskad

i brist därpå beundrad

i brist därpå fruktad

i brist därpå avskydd och föraktad

Man vill inge människorna

någon slags känsla.

Själen ryser för tomrummet

och vill kontakt till

vad pris som helst.

ur dr Glas

Hjalmar Söderberg

Η ΕΛΛΑΔΑ ΕΧΕΙ ΟΔΗΓΗΘΕΙ ΣΕ ΑΔΙΕΞΟΔΟ

του Μίκη Θεοδωράκη

Ο Ελληνικός λαός έχει προ πολλού εισέλθει σε ένα στάδιο ασφυξίας, που γιγαντώθηκε μετά το πέρας των εκλογών και που κάθε μέρα θα αυξάνει σε σημείο όπου οι αντιδράσεις του θα γίνονται δραματικές και ανεξέλεγκτες. Οι τρεις χιλιάδες αυτοκτονίες-διαμαρτυρίες θα υπερδιπλασιαστούν και σύντομα θα έλθει η ώρα που θα σκοτώνει ο ένας τον άλλο…

Η βασική αιτία γι’ αυτήν την τραγική εξέλιξη οφείλεται στο γεγονός ότι δεν υπάρχει αντιστοιχία ανάμεσα στις επιθυμίες και τη θέληση του ελληνικού λαού αφ’ ενός και τους κομματικούς του εκπροσώπους αφ’ ετέρου.  Αυτή η αναντιστοιχία οφείλεται σε πολλούς λόγους. Ένας βασικός λόγος είναι ο παραμορφωτικός εκλογικός νόμος που προσφέρει την κυβερνητική εξουσία σε κόμματα μειοψηφίας καταδικασμένα από την ψήφο του λαού. Άλλος επίσης βασικός λόγος είναι το ότι ο κοινωνικός προοδευτικός χώρος έχει εξουδετερωθεί λόγω του αλληλοσπαραγμού των ηγεσιών των κομμάτων της Αριστεράς. Και βεβαίως η αδυναμία δημιουργίας ενιαίου αντιμνημονιακού μετώπου που να αντιστοιχεί και να εκφράζει την καθαρή εντολή του λαού για την απαλλαγή της χώρας από τα δεσμά των Μνημονίων, της Τρόικα, του ΔΝΤ και της Ευρώπης των Τραπεζών. Με άλλα λόγια την εντολή του λαού για την ανάκτηση της Εθνικής Ανεξαρτησίας, την εγκατάλειψη της πολιτικής της λιτότητας. Την απόσβεση των όρων που παραχωρούν στους δανειστές τη δήμευση του δημόσιου πλούτου. Την απαλλαγή από την απαγόρευση να συναλλασσόμεθα ελεύθερα με όλες τις χώρες του κόσμου. Τέλος τη διαχείριση του δημόσιου χρέους στα πλαίσια του διεθνούς, του ευρωπαϊκού και του ελληνικού δικαίου.

Σε γενικές γραμμές απέδειξε ότι επιθυμεί να απαλλαγεί οριστικά από τις παραπάνω δεσμεύσεις και άλλες πολλές προσβλητικές και επαχθείς. Εν τούτοις όπως είπα, το υπάρχον πολιτικό Σύστημα θα αλλοιώσει για άλλη μια φορά τη θέληση του Λαού. Η Κυβέρνηση που θα προκύψει με τις ευλογίες των ξένων τοποτηρητών, θα είναι συνέχεια των δύο προηγουμένων, που μας οδήγησαν στο χείλος της καταστροφής. Μ’ αυτόν τον τρόπο οι ξένοι και οι Έλληνες υποστηρικτές τους σπέρνουν ανέμους που θα γεννήσουν θύελλες. Γι’ αυτό ας είναι βέβαιοι. Ο ρόλος τον ξένων (Κυβερνήσεις, Τράπεζες, Τύπος) υπήρξε ολέθριος. Πλήγωσε βαθειά την εθνική μας συνείδηση, την τιμή, την περηφάνεια και το φιλότιμο ενός λαού που στην ιστορική του διαδρομή ακόμα και πρόσφατα απέδειξε ότι όταν οδηγηθεί πέρα από τα όριά του προτιμά να γίνει ολοκαύτωμα καίγοντας μαζί με τον εαυτό του και τους εχθρούς του.

Επειδή κανείς Έλληνας δεν θα ήθελε να συμβεί κάτι τέτοιο, οφείλουμε να βρούμε μόνοι μας εμείς οι ανεξάρτητοι πολίτες τις λύσεις που θα μας βοηθήσουν να βγούμε από το ασφυκτικό αδιέξοδο.

Για άλλη μια φορά θα επαναλάβω ότι οι Έλληνες οφείλουν να ανακαλύψουν τρόπους οργάνωσης και εκπροσώπησης που να βασίζονται ολοσχερώς πάνω στη θέλησή τους. Να αναδείξουν νέους πολιτικούς και συνδικαλιστικούς εκπροσώπους που να τους εκφράζουν και να τους αντιπροσωπεύουν ολοκληρωτικά. Πολλές από τις κομματικές τους επιλογές στις τελευταίες εκλογές δείχνουν σημάδια ανεξέλεγκτης σύγχυσης και οργής. Γι’ αυτό θα πρέπει να βοηθήσουμε τον Λαό να ξαναβρεί την ψυχραιμία και την καθαρή σκέψη που θα τον καταστήσουν δύναμη ιστορική. Οφείλουμε να τον πείσουμε πως οι δικές μας προτάσεις του προσφέρουν τις λύσεις που επιθυμεί.

Είπαμε λοιπόν ότι η πρώτη λύση είναι να γυρίσει την πλάτη σε ένα φαύλο και τυφλό πολιτικό-κομματικό σύστημα που τον οδηγεί εδώ και δεκαετίες από το κακό στο χειρότερο.

Η επόμενη πρότασή μας είναι να υιοθετήσει μια νέα αντίληψη για τη θέση της χώρας στον σύγχρονο κόσμο, ιδιαίτερα τώρα που το διεθνές οικονομικο-πολιτικό σύστημα τρώει τις σάρκες του. Εμείς δεν μπορούμε να έχουμε την παραμικρή ευθύνη και σχέση με ένα κόσμο που σφαδάζει μέσα στις αντιθέσεις του. Τίποτα δεν μας συνδέει μαζί τους. Ούτε η ιστορία μας ούτε ο πολιτισμός μας, τα ήθη και τα έθιμά μας, ο χαρακτήρας και τα συμφέροντά μας.

Μονάχα ο ωμός ρεαλισμός μάς επιβάλλει να βρισκόμαστε υποχρεωτικά στον χώρο της Ευρωζώνης, μιας και όσα κακά μας έχει κάνει έως τώρα είναι λιγότερα από όσα μπορεί να μας κάνει στο μέλλον. Κι αυτά κυρίως μέσα από τις οικονομικές μας σχέσεις και εξαρτήσεις.

Επομένως λέμε προς το παρόν ΝΑΙ στην Ευρώπη αλλά μόνο ως προς το πολιτικό σκέλος των όρων της ένταξής μας στην Ε.Ε.

Ως προ το οικονομικό, η Ελλάδα θα πρέπει να στραφεί σε Κράτη και Αγορές εκτός της Ευρωζώνης και του ΔΝΤ. Είναι ελεύθερη να το κάνει χωρίς να έρθει σε νομικής φύσεως αντίθεση μαζί τους.

Διατηρούμε τις πολιτικές, διπλωματικές, πολιτιστικές και άλλες σχέσεις μαζί τους. Μένουμε στο Ευρώ, ενώ ταυτόχρονα στηρίζουμε καθ’ ολοκληρίαν την οικονομική μας ανάπτυξη σε συμφωνίες, συμβόλαια και κοινοπραξίες με διεθνείς κρατικούς και ιδιωτικούς οργανισμούς, με βάση το αμοιβαίο συμφέρον.

Αυτή η διπολική κατεύθυνση θα μας απαλλάξει από τους θανάσιμους εναγκαλισμούς εταίρων που έχουν μεταβληθεί σε στυγνούς καταπιεστές-εκμεταλλευτές με δεσποτικές συμπεριφορές που δεν ταιριάζουν με τον χαρακτήρα και τις παραδόσεις μας.

Έχουμε στη διάθεσή μας ένα σπουδαίο όπλο. Είναι ο εθνικός μας πλούτος, που επιβουλεύονται και προσπαθούν με κάθε τρόπο να τον κάνουν δικό τους οι σημερινοί δήθεν σύμμαχοι, προστάτες και φίλοι μας. Ένας πλούτος ανεκμετάλλευτος στο μεγαλύτερό του μέρος. Αναφέρομαι στην ελληνική γη και στις ελληνικές θάλασσες. Στην ευφυία και εργατικότητα του λαού μας. Στα πολύτιμα ορυκτά, υπόγεια και υποθαλάσσια. Στην μεθοδική εκμετάλλευση του φυσικού κάλλους της χώρας και των πηγών πράσινης ενέργειας.

Απαλλαγμένη από τόκους και χρεολύσια και με μια διακυβέρνηση στην οποία θα επικρατήσει η ικανότητα, το ήθος, η ηθική και η ολόπλευρη αφοσίωση στο κοινό καλό όλων των εκπροσώπων όλων των βαθμίδων της εξουσίας, η χώρα μας είναι ικανή να ικανοποιήσει πλήρως τις ανάγκες των κατοίκων της. Να πετάξει από πάνω της κάθε είδους ξένες εξαρτήσεις και ελεύθερη ξανά και ανεξάρτητη να οδηγηθεί στηριγμένη στον δικό της πλούτο και στις δικές της ικανότητες στο δρόμο της κοινωνικής και εθνικής ανάπτυξης, ηθικής ανάτασης και πνευματικής και πολιτιστικής αναγέννησης.

Όσο για την ασφάλεια της χώρας (αν και μπορεί να φανεί αντιφατικό) πιστεύω ότι η αγάπη και προσήλωση του Λαού μας προς την Ειρήνη είναι η καλλίτερη μέθοδος να οργανώσουμε την άμυνά μας με τέτοιο τρόπο ώστε ο πόλεμος να φαντάζει αυτό που είναι πραγματικά: το απόλυτο κακό για όλους. Φίλους, εχθρούς και άσπονδους φίλους.

Αθήνα, 18.6.2012

Μίκης Θεοδωράκης

Το άρθρο αυτό έχει αναρτηθεί στην Ιστοσελίδα  enikos.gr

ΤΙ ΣΗΜΑΙΝΕΙ Η ΔΥΣΦΗΜΙΣΜΈΝΗ «ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΑ» ΤΩΝ «ΜΝΗΜΟΝΙΩΝ» ΚΑΙ ΟΙ ΒΑΣΕΙΣ ΔΙΑΠΡΑΓΜΑΤΕΥΣΗΣ ΤΗΣ

του Γιώργου Κασιμάτη

 

 

 

 

 

 

 

1. Από τότε που υποστηρίχθηκε η δυνατότητα στάσης πληρωμών και επαναδιαπραγμάτευσης σε νέες βάσεις των δανειακών συμβάσεων, ξεκίνησε μια εκστρατεία αρχικά σιωπής (αγνόησης) και στη συνέχεια, κατασυκοφάντησης του θεσμού. Υποστηρίχτηκε το αδιανόητο μιας τέτοιας κίνησης, ακόμη και ως σκέψης: άλλοτε με κραυγές, άλλοτε με τους γνωστούς εκβιασμούς  της καταστροφής (άμεση επιστροφή στη χρεοκοπία ή στη δραχμή κ.λπ.), άλλοτε με τον απαξιωτικό χαρακτηρισμό της αθέτησης της υπογραφής (ακόμη και με τον υβριστικό χαρακτηρισμό του «μπαταχτσή») και άλλοτε με «σοβαρές» δήθεν παραινέσεις αποτροπής («για το Θεό, μη φτάσει η Ελλάδα στο κατάντημα άρνησης της υπογραφής της»). Για να δειχτεί ότι όλα αυτά είναι ψεύτικα, είναι χρήσιμη, νομίζω, μια σωστή πληροφόρηση πάνω σ’ αυτό το ζήτημα.

Από πολύ παλιά είχε διαμορφωθεί στο πλαίσιο του δημοσίου διεθνούς δικαίου η αρχή ότι κάθε κράτος έχει υποχρέωση να αντιμετωπίζει οικονομικά πρώτα την άμυνά του και τις βασικές ανάγκες επιβίωσης του λαού του (κατώτατο όριο αξιόπρεπους διαβίωσης, εκτεταμένη ανεργία, κοινωνική περίθαλψη, δημόσια εκπαίδευση κ.λπ.) και μετά να εκπληρώνει τις δανειακές ή άλλες οικονομικές υποχρεώσεις του. Επομένως, το ποσό οικονομικών υποχρεώσεών του που υπερβαίνει τα όρια αυτά -που υπερβαίνει, δηλαδή, την αντοχή κράτους και λαού- δεν καταβάλλεται ως «επαχθές». Η αρχή αυτή ίσχυε από παλιά με διάφορες μορφές και στο ιδιωτικό δίκαιο της ηπειρωτικής Ευρώπης. Όλοι ξέρομε ότι ο δανειστής δεν μπορεί να αξιώσει από τον οφειλέτη την εκπλήρωση των υποχρεώσεων του σε βαθμό που δε θα μπορεί να επιβιώσει ως άνθρωπος. Από το ιδιωτικό δίκαιο «πέρασε» η αρχή αυτή και στο δημόσιο διεθνές δίκαιο. Δεν αναγνωρίζεται, όμως, από το αποικιακής νοοτροπίας αγγλικό ιδιωτικό δίκαιο, γι’ αυτό και οι δανειστές μας θέλουν να μας υπαγάγουν σ’ αυτό.

Η παραπάνω αρχή έχει εφαρμοστεί στη διεθνή πρακτική πολλές φορές και έχει επικυρωθεί από διεθνή δικαστήρια. Αναμφίβολα, μια τέτοια υπόθεση δεν είναι απλός περίπατος. Στις παλιές εφαρμογές της αρχής που αναφέρονται στη βιβλιογραφία είναι η ελληνική υπόθεση του 1936. Πρόκειται για την άρνηση, αρχικά από την κυβέρνηση Βενιζέλου και ακολούθως από την κυβέρνηση Μεταξά, εξόφλησης δανείου του 1925, που είχε λάβει η Ελλάδα από βελγική τράπεζα για την κατασκευή σιδηροδρομικών γραμμών. Η χώρα μας δικαιώθηκε με απόφαση του αρμόδιου τότε διεθνούς διαιτητικού δικαστηρίου. Αναφέρομε την περίφημη βασική σκέψη της απόφασης: «Πρωταρχική της υποχρέωση ήταν ο εαυτός της (της Ελλάδας). Υπέρτατη (υποχρέωση) η διατήρηση της ύπαρξης της». («first duty was to itself. Its own preservation was paramount»). Από τότε, ακολούθησαν μέχρι σήμερα πολλές εφαρμογές της εν λόγω αρχής. Βεβαίως, είναι αυτονόητο ότι, αν οι δανειστές αρνηθούν ότι συντρέχουν οι παραπάνω προϋποθέσεις περικοπής του «επαχθούς» μέρους ή του όλου δανείου, το κράτος πρέπει να αποδείξει ότι πράγματι κινδυνεύουν οι βασικές του ανάγκες και η άμυνά του. Αυτό γίνεται με πραγματογνωμοσύνη ειδικού λογιστικού ελέγχου. Μερικές φόρες, όμως, οι δανειστές αποδέχονται ή διαπραγματεύονται το ύψος και τους όρους του δανείου χωρίς προσφυγή στο αρμόδιο διεθνές δικαστήριο. Σ’ αυτή την περίπτωση μπορεί να επιτευχθούν ευνοϊκοί όροι μείωσης και αναδιάρθρωσης του χρέους, ώστε να καταστεί μη επαχθές και βιώσιμο. Είναι, τέλος, αυτονόητο ότι η δυνατότητα άρνησης καταβολής του δανείου διευκολύνεται ακόμη περισσότερο, όταν η δανειακή σύμβαση είναι ανίσχυρη ή έχει όρους αντίθετους με το διεθνές δίκαιο, όπως συμβαίνει με τη σημερινή περίπτωση της Ελλάδας, όπου οι συμβάσεις είναι ανίσχυρες και οι όροι παράνομοι.

2. Με βάση τα παραπάνω, τίθεται το ζήτημα, πώς εφαρμόζεται ή  πρέπει να εφαρμοστεί από την Ελλάδα ο εν λόγω θεσμός. Υπάρχει η νομική, η οικονομική και η πολιτική απάντηση. Νομικά η στάση πληρωμής των τοκοχρεωλυτικών δόσεων των δανείων με τους λόγους που την επιβάλλουν πραγματοποιείται με μονομερή δήλωση της κυβέρνησης προς τους δανειστές. Το άριστο, όμως, είναι να υπάρχει θέληση διαπραγμάτευσης. Πάντως, η όλη νομική και οικονομική διάσταση της υπόθεσης απαιτεί εμπεριστατωμένη επεξεργασία και θεμελίωση της σχετικής πρότασης και των λόγων που την επιβάλλουν από τις νομικές και τις οικονομικές υπηρεσίες των Υπουργείων Εξωτερικών και Οικονομικών. Εδώ θα περιοριστούμε να σκιαγραφήσομε την πολιτική διαδικασία θέσης του ζητήματος, η οποία, κατά τη γνώμη μας, ταιριάζει με την ιδιότητα της Ελλάδας ως μέλους της Ευρωζώνης και της ΕΕ.  Ας δούμε τα βήματα αυτής της σκιαγράφησης:

Πρώτο βήμα. Προετοιμασία: (α) Θεμελίωση με στοιχεία των οικονομικών λόγων που επιβάλλουν την πρόταση στάσης πληρωμών και αναδιαπραγμάτευσης του χρέους. Τα στοιχεία αυτά θα πρέπει να θεμελιώνουν: την αδυναμία αντιμετώπισης των βασικών αναγκών του λαού και την αδυναμία αντιμετώπισης των αμυντικών δαπανών της χώρας (με τα σημερινά -και όχι μετά από εκούσια μείωση- δεδομένα). (β) Θεμελίωση του ανίσχυρου των δανειακών συμβάσεων, λόγω μη κύρωσης, σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο και το Σύνταγμα. (γ) Θεμελίωση του ανίσχυρου όρων των δανειακών συβάσεων που είναι αντίθετοι με τις Συνθήκες της ΕΕ και με το Σύνταγμα της Ελλάδας, με πρώτους τους όρους: παραίτησης από τα δικαιώματα της εθνικής κυριαρχίας, δέσμευσης του συνόλου της εθνικής περιουσίας και υπαγωγής μας στο αγγλικό δίκαιο, με παράκαμψη του ευρωπαϊκού δικαίου (ΕΕ και Συμβουλίου της Ευρώπης).

Δεύτερο βήμα.  Θα πρέπει να αποσαφηνιστούν ότι η όλη πρόταση στηρίζεται στις ακόλουθες πολιτικές αρχές: (α) Στην αρχή παραμονής στην ΕΕ και στην Ευρωζώνη της Ελλάδας ως ισότιμου μέλους. (β) Στην αρχή τήρησης των δανειακών υποχρεώσεων της χώρας με βάση τους κανόνες της διεθνούς και της ευρωπαϊκής νομιμότητας. (γ) Στην αρχή διασφάλισης του συμφέροντος του ελληνικού λαού και της Ελλάδας ως κυρίαρχου και πολιτικά ανεξάρτητου κράτους.

Τρίτο βήμα.  Ο Πρωθυπουργός της νέας κυβέρνησης, μετά την ενημέρωση της Βουλής σχετικά με τα παραπάνω δεδομένα που επιβάλλουν τη στάση πληρωμών και την επαναδιαπραγμάτευση του χρέους και με βάση τις παραπάνω πολιτικές αρχές, και μετά την έκφραση της εμπιστοσύνης του αντιπροσωπευτικού σώματος, θα ζητήσει συνάντηση στις Βρυξέλλες με τους εκπροσώπους των δανειστών της Ελλάδας με βάση τις συμφωνίες του 2010 και 2011.

Τέταρτο βήμα.  Στη συνάντηση ο Πρωθυπουργός, παρουσιάζοντας τα στοιχεία και τις αρχές που αναφέραμε πιο πάνω, καθώς και την πρόσφατα εκπεφρασμένη θέληση του ελληνικού λαού, θα αναπτύξει με αποφασιστικότητα την ανάγκη προσωρινής στάσης πληρωμών και αναδιαπραγμάτευσης των υποχρεώσεων της Ελλάδας σε νόμιμη και οικονομικά βιώσιμη βάση. Στην «πρόταση» αυτή θα πρέπει να είναι σαφές ότι η Ελλάδα, ως μέλος Ένωσης, επιθυμεί την εφαρμογή των κανόνων νομιμότητας με βάση τις Συνθήκες της ΕΕ.

Πέμπτο βήμα.  Σε άμεσο συνδυασμό με το «τέταρτο βήμα», θα πρέπει να παρουσιαστεί σε γενικές γραμμές αναπτυξιακό πρόγραμμα, που θα είναι μεν συμβατό με τις αρχές της ΕΕ, θα πρέπει, όμως, να περιέχει και αξίωση προσαρμογής του στις ειδικές ανάγκες της ελληνικής οικονομίας. Η δήλωση προθυμίας εφαρμογής ενός τέτοιου προγράμματος θα πρέπει να συνδυαστεί με αίτημα, στη βάση την αρχή της αλληλεγγύης, αναπτυξιακής βοήθειας, στην οποία θα πρέπει να περιλαμβάνεται και οικονομική και τεχνική υποστήριξη εκσυγχρονισμού του κρατικού μηχανισμού και του μηχανισμού του ευρύτερου δημόσιου τομέα.

Έκτο βήμα (υποθετικό).  Αν οι εκπρόσωποι των δανειστών αρνηθούν να δεχτούν την πρόταση της Ελλάδας, η πρόταση διαπραγμάτευσης μεταβάλλεται σε μονομερή δήλωση παύσης πληρωμών και καθορισμού του ύψους του μη επαχθούς χρέους. Σε μια τέτοια περίπτωση πρέπει να γνωρίζομε τα εξής:
(α) Οι δανειστές, αν θελήσουν να προσφύγουν στο αρμόδιο διεθνές δικαστήριο, όπως γίνεται συνήθως, δεν θα έχουν έγκυρες συμβάσεις για να στηριχθούν. Οι δανειακές συμβάσεις του Μαΐου 2010 (το 1ο Μνημόνιο) δεν έχουν κυρωθεί και έχουν πλήθος παράνομων όρων, το δε 2ο Μνημόνιο έχει εγκριθεί μόνο ως σχέδιο σύμβασης, η δε δανειακή σύμβαση δεν έχει υπογραφεί.
(β) Η Ελλάδα παραμένει μέλος της Ευρωζώνης και της ΕΕ, γιατί δεν προβλέπεται τρόπος λύσης της σχέσης της αυτής.
(γ) Οι δανειακές μας συμβάσεις δεν αποτελούν συνθήκες με βάση το δίκαιο της ΕΕ και η στάση πληρωμών δεν αποτελεί παράβαση των συνθηκών της ΕΕ. Επομένως, δεν είναι δυνατή η επιβολή  κυρώσεων στη χώρα μας από την ΕΕ.
(δ) Κατά το διεθνές δίκαιο, σε αυτού του είδους στάση πληρωμών, λόγω κατάστασης ανάγκης της χώρας, δεν επιτρέπεται επιβολή από τους δανειστές μας αντιποίνων ή άρνηση καταβολής των οφειλόμενων δανειακών δόσεων.
(ε) Αν, σε αντίθεση με τα παραπάνω, οι δανειστές μας σταματήσουν την καταβολή των δανειακών δόσεων, η χώρα περιέρχεται αυτομάτως σε κατάσταση ανάγκης, αφού ο δανεισμός μας είναι για αντιμετώπιση κρίσης και αδυναμίας προσφυγής στις «αγορές». ( Αυτό είναι εις βάρος των δανειστών).
(στ) Σε περίπτωση που οι δανειστές μας σταματήσουν – παρανόμως- τις δόσεις δανειοδότησης, η ελληνική κυβέρνηση έχει το δικαίωμα και την υποχρέωση, για να προστατεύσει το λαό και την ασφάλεια της Ελλάδας, εφαρμόζοντας ανεξάρτητη πολιτική, να στραφεί, με σύναψη οικονομικών σχέσεων προς το συμφέρον της χώρας, σε άλλη πηγή δανεισμού και δημιουργίας οικονομικών σχέσεων, δεδομένου ότι ούτε το ΔΝΤ και οι χώρες της Ευροζώνης, ούτε οι «αγορές» αποτελούν τη μόνη  πηγή δανεισμού στον Πλανήτη.
(η) Στην υποθετική περίπτωση που η χώρα μας εξαναγκαστεί με παράνομα μέσα σε έξοδο από την Ευρωζώνη και οδηγηθεί σε ανεξέλεγκτη πτώχευση, οι δανειστές θα απολέσουν πλήρως τα καταβληθέντα  δάνεια και οι συνέπειες για την Ευρώπη και ευρύτερα θα είναι επιζήμιες έως καταστροφικές (ντόμινο).
Τελική παρατήρηση: Η επιβολή από τους δανειστές ελεγχόμενης χρεοκοπίας είναι η χειρότερη λύση:  μπορεί να υποδουλώσει την Ελλάδα για πολλές γενιές.

(Δημοσιεύθηκε στα Επίκαιρα της 14.6.2012)

War By Other Means – John Pilger

1992. An investigation into the crippling levels of debt paid by Third World Countries.

Το ΔΝΤ πρέπει να οδηγηθεί σε δίκη

Του  Johann Hari

Μερικές φορές, η πιο αποκαλυπτική πτυχή της ακατάσχετης φλυαρίας των ειδήσεων του 24ώρου είναι η σιωπή. Συχνά, τα πιο σημαντικά γεγονότα κρύβονται κάτω από το θόρυβο, χωρίς να αναφέρονται και να συζητούνται.

Έτσι, το γεγονός ότι ο Ντομινίκ Στρος-Καν, ο πρώην επικεφαλής του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου (ΔΝΤ), είναι υπόδικος με την κατηγορία ότι βίασε μια καμαριέρα σε ένα δωμάτιο ξενοδοχείου στη Νέα Υόρκη είναι – δικαίως – μεγάλη είδηση. Αλλά, φανταστείτε μια εξέχουσα προσωπικότητα να κατηγορούνταν όχι για τον βιασμό μιας καμαριέρας, αλλά επειδή την άφησε να  πεθάνει της πείνας, μαζί με τα παιδιά της, τους γονείς της και χιλιάδες άλλους ανθρώπους. Αυτό είναι που το ΔΝΤ έχει κάνει σε αθώους ανθρώπους κατά το πρόσφατο παρελθόν. Αυτό είναι που θα κάνει και πάλι, αν δεν αλλάξει τελείως. Αλλά για όλα αυτά υπάρχει σιωπή.

Για να κατανοήσουμε αυτή την ιστορία, θα πρέπει να πάμε πίσω στην εποχή της δημιουργίας του ΔΝΤ. Το 1944, οι χώρες που ήταν έτοιμες να κερδίσουν το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο συγκεντρώθηκαν σε ένα ξενοδοχείο σε μια αγροτική περιοχή του New Hampshire για να μοιράσουν τα λάφυρα. Με λίγες φωτεινές εξαιρέσεις, όπως τον μεγάλο Βρετανό οικονομολόγο John Maynard Keynes, οι διαπραγματευτές ήταν αποφασισμένοι να κάνουν ένα πράγμα. Ήθελαν να οικοδομήσουν ένα παγκόσμιο οικονομικό σύστημα που θα τους εξασφάλιζε τη μερίδα του λέοντος από τον πλούτο και τους πόρους του πλανήτη. Έστησαν μια σειρά από θεσμικά όργανα σχεδιασμένα για το σκοπό αυτό – κι έτσι προέκυψε και το ΔΝΤ.

Ο επίσημος σκοπός του ΔΝΤ ακούγεται απλός και ελκυστικός. Είναι, υποτίθεται, εκεί για να εξασφαλίσει ότι οι φτωχές χώρες δε θα βυθιστούν στα χρέη, αλλά και αν το κάνουν, να τις βγάλει από αυτή την κατάσταση με δάνεια και τεχνική υποστήριξη σε οικονομικά θέματα. Παρουσιάζεται ως ο καλύτερος φίλος και φύλακας των φτωχών παγκοσμίως. Αλλά πέρα από τις ρητορείες, το ΔΝΤ σχεδιάστηκε για να καθοδηγείται από λίγες πλούσιες χώρες – και, πιο συγκεκριμένα, από τις τράπεζές τους και τους χρηματοπιστωτικούς κερδοσκόπους Το ΔΝΤ λειτουργεί προς το συμφέρον τους, σε κάθε βήμα της πορείας του.

Ας δούμε πώς γίνεται αυτό στην πράξη. Στη δεκαετία του 1990, η μικρή χώρα του Μαλάουι στη νοτιο-ανατολική Αφρική αντιμετώπιζε σοβαρά οικονομικά προβλήματα, ως συνέπεια μιας από τις χειρότερες επιδημίες AIDS-HIV στον κόσμο και αφού επιβίωσε μιας στυγνής δικτατορίας. Έπρεπε να ζητήσει από το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο βοήθεια. Αν το ΔΝΤ είχε ενεργήσει με βάση τον επίσημο ρόλο του, θα είχε δώσει δάνεια και θα είχε καθοδηγήσει τη χώρα να αναπτυχθεί με τον ίδιο τρόπο που η Βρετανία, οι ΗΠΑ και κάθε άλλη επιτυχημένη χώρα κατάφερε να αναπτυχθεί – μέσω της προστασίας νεοσύστατων βιομηχανιών, μέσω επιδοτήσεων στους αγρότες και επενδύοντας στην εκπαίδευση και την υγεία των κατοίκων της.

Έτσι θα ενεργούσε ένα θεσμικό όργανο το οποίο θα νοιάζονταν για τους απλούς ανθρώπους – και το οποίο θα ήταν υπόλογο σε αυτούς. Αλλά το ΔΝΤ έκανε κάτι πολύ διαφορετικό. Είπαν ότι θα δώσουν βοήθεια μόνο αν το Μαλάουι συμφωνούσε στις “διαρθρωτικές αλλαγές” που απαιτούσε το ΔΝΤ. Διέταξαν το Μαλάουι να εκποιήσει σχεδόν ολόκληρη την κρατική περιουσία σε ιδιωτικές εταιρείες και κερδοσκόπους, και να μειώσει τις κοινωνικές δαπάνες. Απαίτησαν να σταματήσει η επιδότηση λιπασμάτων, ακόμη και αν αυτό ήταν το μόνο πράγμα που επέτρεπε τους γεωργούς – την πλειοψηφία του πληθυσμού – να καλλιεργήσουν κάτι στο σαθρό και αδύναμο έδαφος της χώρας. Τους είπαν ότι αποτελεί προτεραιότητα να δίνουν χρήματα στους διεθνείς τραπεζίτες παρά να τα ξοδεύουν για τους κατοίκους του Μαλάουι.

Έτσι, όταν το 2001 το ΔΝΤ διαπίστωσε ότι η κυβέρνηση του Μαλάουι είχε δημιουργήσει μεγάλα αποθέματα σιτηρών για την περίπτωση που υπάρξει μια χρονιά με κακή σοδειά, τη διέταξε να το ξεπουλήσει άμεσα σε ιδιωτικές εταιρείες. Είπαν στο Μαλάουι ότι ήταν άμεση προτεραιότητα να χρησιμοποιήσει τα έσοδα από το ξεπούλημα των αποθεμάτων σιτηρών για την αποπληρωμή ενός δανείου που το ίδιο το ΔΝΤ τους είχε κανονίσει να πάρουν από μια μεγάλη τράπεζα, με 56 τοις εκατό ετήσιο επιτόκιο. Ο Πρόεδρος του Μαλάουι διαμαρτυρήθηκε, λέγοντας ότι αυτό ήταν επικίνδυνο. Αλλά δεν είχε επιλογή. Το σιτάρι πουλήθηκε. Και οι τράπεζες πληρώθηκαν.

Το επόμενο έτος, η σοδειά ήταν πολύ μικρή. Η κυβέρνηση του Μαλάουι δεν είχε σχεδόν τίποτα να μοιράσει. Οι πεινασμένους πληθυσμός κατέληξε να τρώει τους φλοιούς από τα δέντρα, καθώς και όποιον αρουραίο κατάφερνε να πιάσει. Το BBC περιέγραψε την κατάσταση ως τη “χειρότερη πείνα” που αντιμετώπισε ποτέ το Μαλάουι. Έτσι, τουλάχιστον χίλιοι αθώοι άνθρωποι πέθαναν από την πείνα. Νωρίτερα, το 1991-92, οι σοδειά ήταν πολύ χειρότερη, αλλά τότε δεν υπήρξε πείνα, διότι η κυβέρνηση είχε αρκετά αποθέματα σιτηρών για να μοιράσει.

Στο αποκορύφωμα της λιμοκτονίας, το ΔΝΤ ανέστειλε μια δόση βοήθειας ύψους 47 εκ. δολαρίων, διότι η κυβέρνηση είχε «επιβραδύνει» την εφαρμογή αυτών ακριβώς των μεταρρυθμίσεων της αγοράς που οδήγησαν σ’ αυτή την καταστροφή. Η ActionAid, η κύρια φιλανθρωπική οργάνωση που δραστηριοποιήθηκε στη χώρα, προέβη σε αυτοψία της κατάστασης. Κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι το ΔΝΤ “φέρει ευθύνη για την καταστροφή”.

Στη συνέχεια, το συντετριμμένο από την πείνα Μαλάουι έκανε κάτι που οι φτωχές χώρες υποτίθεται πως δεν πρέπει να κάνουν. Είπαν στο ΔΝΤ να φύγει από τη χώρα. Ξαφνικά, όντας υπόλογη στους δικούς της πολίτες και όχι στις ξένες τράπεζες, το Μαλάουι αγνόησε όλες τις «συμβουλές» του ΔΝΤ, και επανέφερε τις επιδοτήσεις για το λίπασμα, μαζί με μια σειρά από άλλες κοινωνικές υπηρεσίες για τους απλούς ανθρώπους. Μέσα σε δύο χρόνια, η χώρα μετατράπηκε από ζητιάνο, σε μια χώρα με τόση αφθονία, που παρείχε επισιτιστική βοήθεια στην Ουγκάντα και τη Ζιμπάμπουε.

Η λιμός στο Μαλάουι θα έπρεπε να ηχήσει ως μια μακρινή κραυγή προειδοποίησης για εμάς. Η υποταγή των συμφερόντων των απλών ανθρώπων στα συμφέροντα των τραπεζιτών και κερδοσκόπων, προκάλεσε το λιμό εκεί. Μέσα σε λίγα χρόνια, αυτού του είδους η υποταγή προκάλεσε την σημερινή παγκόσμια οικονομική κρίση.

Στην ιστορία του ΔΝΤ, αυτή η ιστορία δεν είναι η εξαίρεση: είναι ο κανόνας. Ο οργανισμός αυτός αναλαμβάνει τη διαχείριση φτωχών κρατών, με την υπόσχεση ότι έχει το φάρμακο που θα τις γιατρέψει – και στη συνέχεια τις βάζει να πιουν δηλητήριο. Κάθε φορά που ταξιδεύω στις φτωχές περιοχές αυτού του κόσμου, βλέπω παντού τα σημάδια που άφησαν οι “διαρθρωτικές αλλαγές” του ΔΝΤ, από το Περού έως την Αιθιοπία. Ολόκληρες χώρες έχουν καταρρεύσει μετά από παρέμβαση του ΔΝΤ, με πιο γνωστές τις περιπτώσεις της Αργεντινής και της Ταϊλάνδης τη δεκαετία του ‘90.

Δείτε κάποιες από τις μεγαλύτερες “επιτυχίες” αυτού του οργανισμού:

Στην Κένυα, το ΔΝΤ επέμεινε να εισάγει η κυβέρνηση τέλη για να δει κάποιος έναν γιατρό – έτσι, ο αριθμός των γυναικών που ζητούσαν βοήθεια ή συμβουλές για σεξουαλικά μεταδιδόμενες ασθένειες μειώθηκε κατά 65 τοις εκατό, σε μία από τις χειρότερα πληγείσες, από το AIDS, χώρες στον κόσμο.

Στην Γκάνα, το ΔΝΤ επέμενε να επιβάλλει η κυβέρνηση δίδακτρα για να πηγαίνουν τα παιδιά σχολείο – και ο αριθμός των αγροτικών οικογενειών που είχαν την οικονομική δυνατότητα να στείλουν τα παιδιά τους στο σχολείο μειώθηκε κατά τα δύο τρίτα.

Στη Ζάμπια, το ΔΝΤ επέμενε να μειωθούν οι δαπάνες για την υγεία – και ο αριθμός των βρεφών που πέθαναν διπλασιάστηκε. Όλως περιέργως, αποδεικνύεται ότι το να διανέμει μια χώρα τον πλούτο της σε ξένους τραπεζίτες, αντί στους δικούς της ανθρώπους, δεν είναι τελικά και τόσο καλή στρατηγική ανάπτυξης.

Ο Νομπελίστας οικονομολόγος Γιόζεφ Στίγκλιτς δούλεψε στενά με το ΔΝΤ για πάνω από μια δεκαετία, μέχρι που παραιτήθηκε κι άρχισε να αποκαλύπτει το τί συμβαίνει. Μου είπε πριν μερικά χρόνια: “Όταν το ΔΝΤ φτάνει σε μια χώρα, τους ενδιαφέρει μόνο ένα πράγμα. Πώς μπορούμε να διασφαλίσουμε ότι οι τράπεζες και τα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα θα πληρωθούν; … Είναι το ΔΝΤ, το οποία εξασφαλίζει την οικονομική επιβίωση των κερδοσκόπων. Δεν ενδιαφέρεται για την ανάπτυξη, ή για ό,τι θα μπορούσε να βοηθήσει μια χώρα να βγει από τη φτώχεια.”

Κάποιοι χαρακτηρίζουν το ΔΝΤ “ασυνεπές”, διότι ο οργανισμός αυτός υποστηρίζει τη διάσωση τραπεζών με τεράστια κρατικά κονδύλια στις πλούσιες χώρες, ενώ απαιτεί τον τερματισμό σχεδόν κάθε κρατικής ενίσχυσης στις φτωχές χώρες. Αλλά αυτό είναι ασυνεπές, μόνο αν το δει κανείς από μια πνευματική σκοπιά, όχι όμως αν το δει από τη σκοπιά των σκληρών οικονομικών συμφερόντων. Σε κάθε περίπτωση, το ΔΝΤ κάνει ακριβώς αυτό που θα φέρει περισσότερα χρήματα στους τραπεζίτες και τους κερδοσκόπους Αν πλούσιες κυβερνήσεις σώζουν τις τράπεζες, δίνοντάς τους δωρεάν χρήμα, ωραία. Αν φτωχές χώρες υποχρεωθούν να πληρώσουν χρήματα στις τράπεζες με ληστρικές «αποδόσεις», πάλι ωραία. Δεν υπάρχει απολύτως καμιά ασυνέπεια…

Κάποιοι ισχυρίζονται ότι ο Στρος-Καν ήταν ένας «μεταρρυθμιστής» που άλλαξε το ΔΝΤ, αφότου τέθηκε επικεφαλής του το 2009. Σίγουρα, υπήρξε μια στροφή στη ρητορική – αλλά μια λεπτομερής μελέτη από την Δρ. Ντανιέλα Γκαμπόρ του Πανεπιστημίου της Δυτικής Αγγλίας έδειξε ότι επί της ουσίας συνεχίζει τις ίδιες πρακτικές.

Δείτε το παράδειγμα της Ουγγαρίας. Μετά τη συντριβή του 2008, το ΔΝΤ την επαίνεσε για την τήρηση των αρχικών στόχων για το έλλειμμα, μειώνοντας δραστικά τις δημόσιες δαπάνες. Ο απηυδισμένος ουγγρικός λαός απάντησε καταψηφίζοντας την κυβέρνηση κι επιλέγοντας να κυβερνήσει ένα κόμμα που υποσχέθηκε να κάνει τις τράπεζες να πληρώσουν για την κρίση που δημιούργησαν οι ίδιες. Η νέα κυβέρνηση εισήγαγε μια εισφορά 0,7 τοις εκατό για τις τράπεζες (τέσσερις φορές υψηλότερη από ό,τι οπουδήποτε αλλού). Το ΔΝΤ τρελάθηκε. Είπε ότι αυτό θα ήταν “πολύ στρεβλωτικό” για τις τραπεζικές δραστηριότητες – σε αντίθεση με τη κρατική διάσωση των τραπεζών, φυσικά – και τσίριξε ότι θα προκαλέσει μια φυγή των τραπεζών από τη χώρα. Το ΔΝΤ έπαυσε κάθε δραστηριότητά του στην Ουγγαρία, για να την εκφοβίσει.

Όμως, η κατάρρευση που προέβλεψε το ΔΝΤ δεν συνέβη. Η Ουγγαρία συνέχισε να εφαρμόζει ήπια μέτρα, αντί να τιμωρεί τον πληθυσμό της. Επεβλήθησαν φόροι επί των εξαιρετικά κερδοφόρων τομέων του λιανικού εμπορίου, της ενέργειας και των τηλεπικοινωνιών, και πήρε κεφάλαια από ιδιωτικά συνταξιοδοτικά προγράμματα για να πληρώσει το έλλειμμα. Το ΔΝΤ τσίριζε σε κάθε βήμα, και απαιτούσε, αντ’ αυτού, περικοπές για τους απλούς Ούγγρους. Ήταν η ίδια, όπως πάντα, ατζέντα, με τις ίδιες, όπως πάντα, απειλές.

Ο Στρος-Καν έκανε το ίδιο σε όλες σχεδόν τις φτωχές χώρες, όπου παρενέβη το ΔΝΤ, από το Ελ Σαλβαδόρ, στο Πακιστάν, μέχρι την Αιθιοπία, όπου επεβλήθησαν μεγάλες περικοπές στις επιδοτήσεις για τους απλούς ανθρώπους. Πολλές χώρες έπεσαν θύματα εκφοβισμού στο να βλάπτουν τα ίδια τους τα συμφέροντα. Το Κέντρο Οικονομικής και Πολιτικής Έρευνας, μια “δεξαμενή σκέψης” που εδρεύει στις ΗΠΑ, βρήκε πως 31 από τα 41 μνημόνια που συνέταξε το ΔΝΤ επέβαλαν μακροοικονομικές πολιτικές που βύθιζαν τις χώρες σε μεγαλύτερη ύφεση.

Δεν είναι μόνο ο Strauss-Kahn, που θα έπρεπε να είναι υπόδικος. Είναι και ο οργανισμός στον οποίο ήταν επικεφαλής. Υπάρχει μια ανόητη συζήτηση στον τύπο σχετικά με το ποιος θα έπρεπε να είναι ο επόμενος επικεφαλής του ΔΝΤ, σαν να συζητούσαμε για το ποιος θα έπρεπε να είναι επικεφαλής ενός τοπικού επιμελητηρίου. Αλλά, αν παίρναμε στα σοβαρά την ιδέα της ισότητας των ανθρώπων, και θυμόμασταν όλους τους ανθρώπους που εξαθλιώθηκαν, πείνασαν και σκοτώθηκαν από τις ενέργειες αυτού του οργανισμού, θα συζητούσαμε τώρα τη δημιουργία μιας Επιτροπής Αλήθειας και Συμφιλίωσης – και πώς να διαλυθεί πλήρως το ΔΝΤ και να αρχίσουμε ξανά από την αρχή.

Εάν ο Στρος-Καν είναι ένοχος, υποψιάζομαι ξέρω πώς συνέβη. Πρέπει να μπέρδεψε την καμαριέρα με μια φτωχή χώρα με οικονομικά προβλήματα. Στο κάτω-κάτω, οι επικεφαλής του ΔΝΤ, μπορούσαν να τις βιάζουν ατιμώρητοι για χρόνια.

Του Johann Hari
Πηγή: THE INDEPENDENT

The Globalization of War: The “Military Roadmap” to World War III

by Michel Chossudovsky and Finian Cunningham

The Pentagon’s global military design is one of world conquest.

The military deployment of US-NATO forces is occurring in several regions of the world simultaneously.

The concept of the “Long War” has characterized US military doctrine since the end of World War II. The broader objective of global military dominance in support of an imperial project was first formulated under the Truman administration in the late 1940s at the outset of the Cold War.

In September 1990, some five weeks after Saddam Hussein’s Iraq invaded Kuwait, US President and Commander in Chief George Herbert Walker Bush delivered a historical address to a joint session of the US Congress and the Senate in which he proclaimed a New World Order emerging from the rubble of the Berlin Wall and the demise of the Soviet Union.

Bush Senior had envisaged a world of “peaceful international co-operation”, one which was no longer locked into the confrontation between competing super powers, under the shadow of the doctrine of  “Mutually Assured Destruction” (MAD) which had characterized the Cold War era.

George H Walker Bush addressed a Joint Session
of the US Congress and the Senate, September 1990

Bush declared emphatically at the outset of what became known as “the post-Cold War era” that:

“a new partnership of nations has begun, and we stand today at a unique and extraordinary moment. The crisis in the Persian Gulf, as grave as it is, also offers a rare opportunity to move toward an historic period of cooperation. Out of these troubled times… a new world order can emerge: A new era freer from the threat of terror, stronger in the pursuit of justice and more secure in the quest for peace. An era in which the nations of the world, east and west, north and south, can prosper and live in harmony.”

Of course, speeches by American presidents are often occasions for cynical platitudes and contradictions that should not be taken at face value. After all, President Bush was holding forth on international law and justice only months after his country had invaded Panama in December 1989 causing the deaths of several thousand citizens – committing crimes comparable to what Saddam Hussein would be accused of and supposedly held to account for. Also in 1991, the US and its NATO allies went on to unleash, under a “humanitarian” mantle, a protracted war against Yugoslavia, leading to the destruction, fragmentation and impoverishment of an entire country.

Nevertheless, it is instructive to use Bush Senior’s slanted vision of a “New World Order” as a reference point for how dramatically the world has changed in the intervening 20 years of the so-called post-Cold War era, and in particular how unilaterally degenerate the contemporary international conduct of the US has become under the Clinton, G. W. Bush Junior and Obama administrations.

Bush Senior’s “promise” of world peace has opened up, in the wake of the Cold War, an age of continuous warfare accompanied by a process of economic dislocation, social devastation and environmental degradation.

In a bitter irony, this concept of peaceful international co-operation and partnership was used as a pretext to unleash The Gulf War, which consisted in  “defending the sovereignty” of Kuwait and “upholding international law” following the Iraqi 1990 invasion.

Global Warfare

We are dealing with a global military agenda, namely “Global Warfare”. Far from a world of peaceful cooperation, we are living in a dystopian world of permanent wars – wars that are being waged in flagrant contravention of international law and against public opinion and interest.

Far from a “new era more secure in the quest for peace” we may see a world more akin to George Orwell’s 1984, dominated by perpetual conflict, insecurity, authoritarian surveillance, doublethink and public mind control.

A problem for many citizens is that “doublethink and mind control” have become so deeply embedded and disseminated by the mass media, including the so-called quality free press, such as The New York Times and The Guardian.

The Post 9/11 Era: America’s Doctrine of Pre-emptive Warfare

Allegedly sponsored by Al Qaeda, the 9/11 attacks on the World Trade Center and Pentagon played a central role in molding public opinion.  One of the main objectives of war propaganda is to “fabricate an enemy”. The “outside enemy” personified by Osama bin Laden is “threatening America”.

Pre-emptive war directed against “Islamic terrorists” is required to defend the Homeland. Realities are turned upside down: America is under attack.

In the wake of 9/11, the creation of this “outside enemy” served to obfuscate the real economic and strategic objectives behind the American-led wars in the Middle East and Central Asia. Waged on the grounds of self-defense, the pre-emptive war is upheld as a “just war” with a humanitarian mandate.

“The Outside Enemy” Osama bin Laden, portrayed by the mainstream
media

From the outset of the Soviet-Afghan war in the early 1980s, the US intelligence apparatus has supported the formation of the “Islamic brigades”. Propaganda purports to erase the history of Al Qaeda, drown the truth and “kill the evidence” on how this “outside enemy” was fabricated and transformed into “Enemy Number One”.

The US intelligence apparatus has created it own terrorist organizations. And at the same time, it creates its own terrorist warnings concerning the terrorist organizations which it has itself created. Meanwhile, a cohesive multibillion dollar counterterrorism program “to go after” these terrorist organizations has been put in place.

Instead of “war” or “state terrorism”, we are told of “humanitarian intervention” directed against “terrorists”.

Instead of “offence”, we are told of “defense” or “protection”.

Instead of “mass murder” we are told of “collateral damage”.

A good versus evil dichotomy prevails. The perpetrators of war are presented as the victims. Public opinion is misled: “We must fight against evil in all its forms as a means to preserving the Western way of life.”

Breaking the “Big Lie” which presents war as a humanitarian undertaking, means breaking a criminal project of global destruction, in which the quest for profit is the overriding force. This profit-driven military agenda destroys human values and transforms people into unconscious zombies.

Spawning Militarism: “War is Normal”

In truth, as this new Interactive Reader from Global Research will demonstrate, we are living in an era hallmarked by “The Globalization of War” conducted by the very states that proclaim to be defenders of democratic rights and international law.

The chief protagonist of this globalized war is the United States of America. The US, along with its allies in the North Atlantic Treaty Organization (NATO), Britain, France, Canada and Germany among others, as well as an array of proxies – such as the Persian Gulf Arab states – is now emboldened to strike militarily in any region of the world.

It should be noted that on a tour of the Asia-Pacific region in November 2011, US President Barack Obama’s rhetoric was laden with bellicose statements towards China, citing the latter as a military threat to the hemisphere that the United States was ready to confront. Obama’s aggressive rhetoric towards Beijing should have been widely seen as unprecedented and unacceptable. But from a reading of the Western mainstream media, the warmongering by the US president was somehow made into normal, reasonable discourse.

This spawning militarism is rationalized with a variety of seemingly palatable pretexts: securing the world against “Islamic terrorism”, as in Afghanistan; securing the world against “weapons of mass destruction”, as in Saddam’s Iraq and currently Iran; defending human rights, as in Libya; humanitarian intervention, as in Somalia; and protecting small nations, as in confronting China on behalf of Southeast Asian states, or constructing a Ballistic Missile Defense system along the Eastern European borders of Russia. And again, the Western mainstream media plays a huge role in rationalizing the irrational, normalizing the abnormal, justifying the unjustifiable – akin to the Ministry of Truth in Orwell’s 1984.

We may accept these pretexts at face value and attempt to “normalize” a world of seemingly chaotic conflicts, as the Western mainstream media would have us. Or we can choose to see the world as it really is, that is, one where such wars and war-making are correctly understood as abominations of international law and human relations.

It is our objective in this Interactive Reader to help citizens free themselves from the indoctrinated doublethink of “wars as normal”. In a global survey, we will show that the US and its allies are fulfilling an agenda of “full spectrum dominance” in which no nation deemed to be obstructing that agenda for domination by the US and its allies is tolerated, and is in fact made a target for war.

The dynamic for globalized war has deep historical roots in the imperialism of capitalist governments. Rivalry for the raw materials of capitalist economies and geopolitical control were at the root of World Wars I and II – See the essays by Jacques Pauwels on the role of corporate America in supporting both Britain and Nazi Germany. The same impetus lay behind countless invasions and proxy wars in Latin America, Asia and Africa by the US since World War II under the guise of “defending the free world from the Evil Soviet empire”.

But with the collapse of the Soviet Union as a countervailing power, the US and its allies have become uninhibited over the past two decades to “go it alone” to assert imperial dominance. This dynamic has only been reinforced by the economic exhaustion of the capitalist powers since the onset of the financial crisis of 2008. Indeed, the rise of militarism can be seen as a compensatory corollary of their economic demise – a demise that is structural and deeply protracted beyond anything that may be deemed as the usual “end of business cycle”. We are perhaps witnessing an historic collapse in the capitalist system far greater in scope than the Great Depression. And with that, disturbingly, the rise of militarism takes on a much greater significance.

Crucial to the global control of resources are the raw materials of energy: oil and gas. Whether it is wars in Iraq, Afghanistan or Libya, or confrontation with Iran, China, Russia and Venezuela, the fundamental point of contention is control over this lifeblood of the capitalist economy. All other espoused pretexts are mere window dressing, regardless of what the mainstream media would have us believe.

World War III Scenario

The launching of an outright war using nuclear warheads against Iran – which has the world’s third largest known reserves of oil behind Saudi Arabia and Iraq – has been on the drawing board of the Pentagon since 2005.

If such a war were to be launched, the entire Middle East/Central Asia region would be drawn into a conflagration. Humanity would be precipitated into a World War III scenario.

Incredibly, the very real danger of World War III is not front-page news. The mainstream media has excluded in-depth analysis and debate on the implications of these war plans. The onslaught of World War III, were it to be carried out, would be casually described as a “no-fly zone”, an operation under NATO’s “Responsibility to Protect” (R2P) with minimal “collateral damage” or as “surgical” punitive bombings against specific military targets, all of which purport to support “global security” as well as “democracy” and human rights in the targeted country.

NATO’s “Humanitarian Intervention”
Mandate defined in an ICISS report on R2P

Public opinion is largely unaware of the grave implications of these war plans, which contemplate the use of nuclear weapons, ironically in retaliation to Iran’s non-existent nuclear weapons program. Moreover, 21st Century military technology combines an array of sophisticated weapons systems whose destructive power would overshadow the nuclear holocausts of Hiroshima and Nagasaki. Lest we forget, the United States is the only country to have used nuclear weapons against civilians.

Militarization at the global level is instrumented through the US military’s Unified Command structure: the entire planet is divided up into geographic Combatant Commands under the control of the Pentagon. According to former NATO Commander General Wesley Clark, the Pentagon’s military road-map consists of a sequence of war theaters: “[The] five-year campaign plan [includes]… a total of seven countries, beginning with Iraq, then Syria, Lebanon, Libya, Iran, Somalia and Sudan.” Like a cancer, the US war unleashed in 2003 on Iraq is mutating into a global disease.

While  The New York Times and other mainstream media outlets hailed 15 December 2011 as marking the “official” end of the nearly nine-year US war in Iraq, in reality that devastated country will remain an American war theater for the foreseeable future. Pentagon military advisers and contractors will continue to reside there and the people of Iraq will for generations be left with a legacy of US-imposed conflict and barbarity. The Pentagon’s “shock and awe” campaign in Iraq may have subsided, but its repercussions and criminal precedents are still very much extant, not only in Iraq but in the wider region and, increasingly, globally.

The 2000 Project for the New American Century (PNAC), which was the backbone of the NeoCon’s agenda, was predicated on “waging a war without borders”. The PNAC’s declared objectives were to “fight and decisively win multiple, simultaneous major theater wars” in different regions of the world as well as perform the so-called military “constabulary” duties “associated with shaping the security environment in critical regions”. Global constabulary implies a worldwide process of military policing and interventionism, including covert operations and “regime change”.

This diabolical military project formulated by the NeoCons was adopted and implemented from the very outset of the Obama administration. With a new team of military and foreign policy advisers, Obama has been far more effective in fostering military escalation than his White House predecessor, George Bush Junior, who has recently been condemned by the Kuala Lumpur War Crimes Tribunal for “Crimes against the Peace”.

This continuum of the military agenda testifies to the fact that the two governing parties in the US, Democrat and Republican, are but two sides of a centrally planned military-industrial complex that is impregnable to the opinions, desires and interests of the American electorate.

Military Escalation and Preview of this Book

Contrary to the myth of “the good war”, we show in this Interactive Reader that the US entry into World War II was a deliberate strategy for self-serving imperialist gains. While the men and women who fought that war may have had moral convictions, the planners in Washington were operating on calculations of geopolitical control that had little to do with morals or legal principles – see the essays by Jacques Pauwels. The dropping of atomic bombs on Japan by the US in August 1945, obliterating hundreds of thousands of civilians, was an act of heinous barbarity that reflected the callousness of America’s imperial design. The nuclear holocaust also set the nefarious parameters of the subsequent Cold War that gripped the world for nearly five decades following World War II. Essays by Brian Willson, Alfred McCoy and Michel Chossudovsky illustrate how the Pentagon’s genocidal wars in Asia were a continuation of America’s imperialist design – albeit under the cover of the Cold War against the Soviet Union.

Hiroshima mushroom cloud. By executive order of President
Harry S. Truman, the U.S. dropped the nuclear bomb “Little Boy”
on Hiroshima, Monday, August 6, 1945

 

Nagasaki, August 9, 1945

Survivors: August 1945. In the wake of Hiroshima

The fall of the Soviet Union may have brought an end to the Cold War, but soon the US would find new pretexts for waging war on the world and asserting hegemony on behalf of its capitalist allies. These new pretexts included “upholding international law” as in the First Gulf War against Iraq that Bush Senior embarked on in 1990, presaging the Second Gulf War that Bush Junior would reprise in 2003. And the US planners innovated the “humanitarian” pretext for the invasion of Somalia in 1991 and NATO’s war on Yugoslavia – see the essay by Sean Gervasi among others. In many ways, the “humanitarian war” in Yugoslavia served as the prototype for NATO’s 2011 military attack on Libya and what appears to be an imminent onslaught against Syria – see essays by Rick Rozoff and Mahdi Darius Nazemroaya.

To the Pentagon’s silo of propaganda justifying “wars without borders” we have the additional pretexts of  the “global war on terrorism”  and “pre-emptive strikes against weapons of mass destruction”. Fittingly, as Washington’s wars multiply, so too it seems have the phony pretexts for these wars, as the essays on Iraq and Afghanistan by Felicity Arbuthnot and Jack Smith reveal.

Permanent Belligerence: The Globalization of War

In Part VII, which also serves as the title of this Online Interactive E-Reader, The Globalization of War, we show how American-led imperialism has evolved from bloody bouts of episodic militarism over several decades to the present day state of permanent belligerence, with wars or war-making stretching from North and East Africa into the Middle East and Central Asia and beyond to Eurasia (Russia), the Far East (China) and Arctic (Russia again) – See the essays by James Petras, Rick Rozoff,  Peter Dale Scott, F. William Engdahl, Finian Cunningham, the interview with Fidel Castro, Michel Chossudovsky and Jules Dufour.

Of most immediate concern are the ongoing American-led war plans within the broader Middle East/Central Asian region involving coordinated actions against Iran, Syria and Pakistan – see essays by Michel Chossudovsky, Tom Burghardt, Rick Rozoff and Mahdi Nazemroaya.

 

Were these war plans to be carried out, this would lead to an extended regional war theater. The three existing and distinct war theaters (Iraq, Afghanistan and Palestine) would merge into a broad regional war extending from the Lebanese-Syrian East Mediterranean coastline to the Afghanistan-Pakistan border with Western China. Israel, Lebanon and Turkey would be engulfed in a conflict that would herald World War III.   

Building an Effective Antiwar Movement

Meanwhile, the antiwar movement is in crisis: civil society organizations are misinformed, manipulated or co-opted. A large segment of “progressive” opinion is supportive of NATO’s R2P “humanitarian” mandate to the extent that these war plans are being carried out with the “rubber stamp” of civil society.

There is an urgent need to rebuild the antiwar movement on entirely new premises.

The holding of mass demonstrations and antiwar protests is not enough. What is required is the development of a broad and well-organized grassroots antiwar network, across the land, nationally and internationally, which challenges the structures of power and authority. People must mobilize not only against the military agenda – the authority of the state and its officials must also be challenged.

Challenging and defeating the US/NATO global war agenda is profoundly predicated on the mass of people in Western countries asserting democratic governance and the genuine “rule of the people”. It will involve the mass of people breaking out of the two-party charade that hitherto passes for “democracy” – not only in the US but also in other Western states ­– to form new political organizations that truly represent the needs and interests of the majority of people. War-making, as with servile abeyance to corporate and financial elites, is endemic to the dominant political parties. It must be realized that voting for these same parties has become futile as a means to effect democratic change.

One practical way forward is for citizens to empower themselves legally. It should be understood that whatever its justification, war is a “Crime against the Peace” under Nuremberg. George Walker Bush and former British Prime Minister Anthony L. Blair have been condemned by the Kuala Lumpur War Crimes Tribunal for waging a criminal war of aggression against Iraq. They are war criminals and citizens’ initiatives that are growing across the world for the arraignment of Bush and Blair are one practical step towards mobilizing a popular challenge to the war system.

War crimes, however, are not limited to the former US president and British prime minister. There are “New War Criminals on the Block“. They include the current president of the United States, Barack Obama, among others. The acting heads of state and heads of government who support US-NATO-Israel wars of aggression are also war criminals under international law. This proposition, which consists in unseating the war criminals in high office, is central to the waging of an effective antiwar movement.

It is also our intention to show citizens that the root cause of war lies in the prevailing, but failing, global capitalist economic system – the very system that is not only destroying lives in foreign countries but which is destroying the material and moral foundations of Western society.

We hope that this Interactive Reader, The Globalisation of War, will empower citizens to mount an all-encompassing social movement against this diabolical military agenda and for the establishment of real democracy.

Why SYRIZA will be more powerful without power

By Jerome Roos On June 18, 2012

The pro-bailout right may have won the Greek elections, but as a powerful opposition force, the Left may yet be more subversive than in government.

 

The nightmare continues. Greece and the world will wake up tomorrow to headlines proclaiming yet another Pyrrhic victory for the Monsters. In the end, the sustained blackmail campaign of the neoliberal prophets of doom proved more effective than Tsipras’ radical message of hope. With the pro-bailout Nea Dimokratia edging in a narrow victory over the anti-bailout Coalition of the Radical Left (SYRIZA), the disastrous EU/IMF-imposed austerity memorandum appears to have survived yet another major popular challenge.

Yet while I wholeheartedly sympathize with those who mourn SYRIZA’s defeat — including some of my (anarchist!) friends in Athens — I can’t help but feel that these results might actually be the best outcome for both Greece and the Left. Not because we somehow fear taking power, as Žižek falsely argued, but first and foremost because, in the context of a collapsing state, this power would have been illusory to begin with — and secondly, and most importantly, because this illusory power would have been the surest way to disarming the Left.

It is no coincidence that stern rumors have been doing the rounds in Greece over the past weeks that many in SYRIZA, including its leader, Alexis Tsipras, actually preferred for Nea Dimokratia to win and form a new government. As Krugman put it in rather simplistic and unflattering terms, “there’s a meme in Greece to the effect that Syriza didn’t really want to win, because it would rather see the current government flail some more.” The Guardian cites analysts saying that Tsipras “was exactly where he wanted to be: ‘a close second’.”

In opposition, controlling anti-austerity protests and pressure on the street, there is widespread consensus that the radical leftists are bound to pick up support. A weak government mandated to pass yet more unpopular austerity measures could ultimately collapse. Many do not exclude fresh elections by the end of the year.

“There is widespread suspicion that to come a close second was Syriza’s ultimate aim,” said Dimitris Keridis, a professor of political science at Athens’ Panteion University. “As a very strong and powerful opposition it will be able to bide time until new elections, when it could easily win an absolute majority. Tsipras is up and coming and he will use the time to mature.”

Had Syriza come first, it would have come under pressure to dilute its vehement anti-austerity rhetoric. “The only way to disarm it of its populism is to have it in power,” said Keridis.

There was a terrible lot of almost naïve enthusiasm about SYRIZA’s expected victory: just look at Costas Douzinas’ statement that “this is how revolutions occur”. Those who put their hopes on a SYRIZA win may be disappointed now, but might yet be vindicated a few months down the line as a shaky coalition of Nea Dimokratia, PASOK and the Democratic Left, despite having won marginal concessions from Angela Merkel, battles to extricate itself from a collapsing financial sector, a rapidly shrinking economy and an imploding state.

Whatever superficial pledges Samaras and his neoliberal friends may pretend to make, the odds of a Greek exit from the euro are still just as real. As I pointed out elsewhere, having SYRIZA preside over such an exit could potentially have had disastrous consequences for the Left. A euro exit will inevitably be accompanied by severe popular unrest as the government is forced to impose capital controls and bank withdrawal limits. As during Argentina’s infamous ‘corralito‘ of 2001, banks will shut down and the state will be forced to protect them as depositors scramble to withdraw their savings.

But even in the absence of a euro exit, since Greece still runs a primary budget deficit (and since SYRIZA’s economic program only forsaw a 1 percent increase in tax revenues by 2013), a SYRIZA-led government would ironically have had to preside over a deepening rather than an overthrow of austerity measures. Locked out of foreign capital markets as a result of prohibitively high borrowing costs, this means SYRIZA would either have had to magically convince the EU and IMF to continue disbursing loans despite the government’s refusal to implement their conditionality — or it would have had to cut back even further.

In the process, SYRIZA’s legitimate claim to change and its genuine intention to radically transform Greek society would have been stalled in their tracks. Taking power now, far from strengthening the cause of the Left in Greece and Europe, would have fundamentally undermined it from within. There are, of course, wider questions over whether or not taking power is a desirable revolutionary strategy to begin with — a theoretical question raised by John Holloway in his famous book, Change the World Without Taking Power, to which we can return later. For now, suffice it to say that SYRIZA, even though it suffered an electoral defeat today, might actually emerge even stronger.

The one-eyed Samaras may well find himself standing on his last legs as he and his party stumble headlong into the abyss of their own self-destruction. While the Monsters have survived yet another onslaught of popular resistance, this time through the ballot box, the scenario hasn’t changed much. The revolution, in the end, will still be made in the streets, squares and workplaces — not in government ministries. And with SYRIZA as the country’s most powerful opposition force, the institutional Left will still be able to credibly align itself with the movements when the streets explode in outrage once more.

The nightmare may continue — but so will the struggle. “We will be vindicated,” Tsipras correctly exclaimed after conceding defeat to Samaras in a phonecall. “The future does not belong to those who terrorise, but to those who hope.”

 

Theodor Kallifatides: Athen var en gång den gladaste staden i Europa. Jag hoppas att det kan bli så igen.

ATEN. I dag går landet där demokratin föddes till val igen. Författaren Theodor Kallifatides vandrar i en stad där belysningen släckts ned, affärerna stängt och allt fler har börjat tigga.

Det vackra, kraftfulla Boeing 727-planet är tvunget att gira långsamt och aktsamt mot Athens flygplats, som är omgiven av höga berg och kullar. Jag stavar stadens namn på det gamla viset trots att datorn protesterar. Den vill få mig att skriva Aten utan h och en sådan stad har aldrig funnits i Grekland. Det är samma ljud som i mitt namn Theodor, som vissa fundamentalister vill skriva Teodor och det känns som om de drar ner byxorna på mig.

Det är en modern flygplats. Den färdigställdes och invigdes år 2000. Den fick heta Eleutherios Venizelos, efter en av det moderna Greklands största politiska personligheter. Anekdotbildningen om dess tillkomst satte genast i gång. Staten var tvungen att expropriera privatägd mark. Mot ersättning, inte enbart per kvadratmeter utan också per olivträd. Under en natt fylldes markerna med nya olivträd i krukor. Markägarna fick sin ersättning.

Det är ett exempel på hur man trodde att statens affärer sköttes. Det var andras pengar. Det var EU-pengar och det kostade ingenting. Man skrattade gott åt detta, ojade sig en smula för anständighetens skull, men man var i grund och botten nöjd och berömde det klipska grekiska folket som alltid lyckades överlista överheten.
Nu har tiden kommit för att betala av de gamla skratten.

Nu vill bankerna ha tillbaka pengarna, som de en gång gjorde allt för att få låna ut. Grekerna vill inte och kan inte betala tillbaka det som de förr gjorde allt för att få låna.

Sådan är situationen i korthet.

Det är omöjligt att inte tänka på detta.

Det är en av mina många resor till det gamla hemlandet. Jag har rest hit av längtan eller av tvång. För att begrava min far, för att begrava min mor. Kanske en vacker dag reser jag hit för att begrava mig själv, vem vet.

Landet går till valurnorna i dag. I kväll kommer vi att få veta. Ska det bli en ny regering eller ska kaoset fortsätta? Och om kaoset fortsätter hur kommer det att sluta?

Jag orkar inte tänka på detta hela tiden så en del av flygresan har gått åt till att syssla med schackproblem. Jag har lyckats lösa några av dem. Vetskapen om att det finns en lösning är min största tillgång.

Finns det en sådan för Grekland som det är just nu?
Och hur är det just nu?

Jag vill gärna ta reda på det.

En annan resa för många år sedan vinkar till mig.

Det var den 25 juli 1974. Dagen innan hade den senaste diktaturen fallit. Överstarna gav upp. Jag flög till Athen så fort jag kunde utan att ens meddela min hustru. Planet var fullt. Vi sjöng partisansånger från inbördeskriget. Demokratin hade segrat och vi var på väg för att se landet födas på nytt. De flesta av oss hade inte varit där så länge diktaturen varade och den varade i hela sju år.

Den nya flygplatsen fanns ännu inte. Vi landade på den gamla som låg alldeles intill den amerikanska marinbasen. Anekdoterna på den tiden var annorlunda. Historier om juntans brutalitet, om hjältar och hjältinnor. En väninna förlorade sitt barn i fängelse. Allt detta till trots var vi lyckliga att komma tillbaka. Det första vi gjorde när vi kom ner på marken var att kyssa den. Landet skulle byggas upp igen. Vi skulle glömma det förflutna eller i varje fall försonas med det.

Det var en lycklig resa till ett land som just hade blivit fritt.

Men i juni 2012 går resan till ett land som står på randen av den stora katastrofen. Jag kysser inte marken när vi landar. En stämning tung som bly griper tag i mig.

Varför?

Det är så lite folk på flygplatsen. Och klockan är inte ens nio på kvällen. Alla växlingskontoren håller stängt utom ett. Belysningen är sparsam. Ingenting av tidigare resors kaos vid bagageutlämningen. Väskorna anländer prydligt som scouter på söndagsutflykt.

Förr hörde man alla tänkbara språk här. Nu är det några skandinaver och så grekerna.

Vi tittar misstänksamt på varandra. Är det här Athen? Är det här den rätta flygplatsen?

Hur lät den gamla schlagern? Röda rosor från Athen eller tusen rosor från Athen. Jag minns inte. Vad skulle man skicka i dag från Athen om man över huvud taget hade något att skicka?

Definitivt inte tusen och ännu mindre några röda rosor. Svarta skulle de vara, svarta som natten över bergen och kullarna och svart som mitt hjärta innanför västen.

Jag har landat.

Gudinnan Athenna som har givit staden dess namn tröttnade på att kråkorna kom med dåliga nyheter till henne. Så hon bytte färg på dem. Från vita blev de svarta, Ännu i dag är kråkorna svarta och nyheterna dåliga, Det börjar med taxiföraren. Här var det långa köer förr. Nu får jag en bil efter tre minuter. Jag hinner knappt tända min pipa och när jag beklagar mig viker han av huvudvägen, parkerar och säger att också han behöver ett bloss.

Radion spelar ”Euforia”.

Ett gammalt grekiskt ord. Det betyder att må väl, att ha det man behöver och lite till. Det är inte ett lyckorus, det är ett tillstånd av stillsamt och tryggt välstånd. Under de kommande dagarna kommer jag att höra Loreens gripande röst överallt och på dygnets alla timmar.

Euforia.

Från min ungdom minns jag en politisk redaktör som när han ville veta något om folkopinionen gick ner till tidningens vaktmästeri och pratade med den gamle vaktmästaren, som visst hade ett kristet namn, men vi glömde det med tiden. Han fick helt enkelt heta ”folkopinionen”.

Jag gör samma sak med taxiföraren och skäms.

”Hur är läget?”
”Det är skit.”

Min ”folkopinion” suger ilsket på cigarretten, det vill säga halva cigarretten. Han delar dem i två för att hålla kostnaden nere.

Hans historia liknar min med den skillnaden att han är invandrare i Grekland och jag i Sverige. Han är också grek, ursprungligen från Svarta havet, liksom min far. Hans familj hamnade i Ryssland 1922 när Kemal Atatûrk gjorde upp med minoriteterna i Turkiet. Att förneka detta är ett brott i Frankrike. Att erkänna detsamma är ett brott i Turkiet.

”Det är en konstig värld.”

Han vet vad han talar om. Han arbetar upp till tolv timmar varje dag. Taxin är inte hans. Ingenting är hans. Han hyr den minimala lägenheten där familjen bor. Sonen har emigrerat till Saudiarabien. Dottern är balettdansös, vacker som en fjäril, men hon har aldrig haft ett jobb på någon teater eller danskompani och absolut inte på operan i Athen.

För att få en anställning där måste man ha ”en stark tand”. Jag studsar till för jag har glömt det uttrycket. Det används knappt längre, men det lever vidare i invandrarkretsar. Språket kommer tillbaka i vågor. Grekiska emigranter som flyttar tillbaka till hemlandet kommer med sina språkliga ruiner. Amerikagreker, Australiengreker, Kazakstangreker, Bulgariengreker, Rumäniengreker och så vidare.

Uttrycket ”att ha en stark tand” betyder att känna någon med inflytande och han känner inte någon sådan och dottern kommer ingenstans.

Vad gör hon då?

Hon dansar några nätter i veckan på olika ”hundställen”. Det är den inofficiella termen för nattklubbar med bouzoukimusik.

Som de flesta repatrierade greker jag känner, ångrar han sig. Det var mycket bättre i Ryssland innan Jeltsin började dela ut landet till sina kumpaner. I det gamla Ryssland oroade han sig aldrig för barnens skolgång, för sina eller hustruns sjukdomar.

”Putin då?”
”Han är gudasänd.”

Det finns invändningar, men jag säger ingenting. Det är inte läge att hålla ett föredrag om demokratiska friheter och sådant. Han har suttit i denna taxibil sedan klockan fem på morgonen och nu är hon halvtio på kvällen. Det är över sexton timmar.

Han borde vara trött, men han kör som en biltjuv trots att han ser ut att vara minst lika gammal som jag, det vill säga en bit över de sjuttio. Det visar sig att han är nästan tjugo år yngre.

Det kostar på att leva i ett fritt land.

Vestibulen på hotellet är tom. Nattportieren och jag känner varandra efter alla mina vistelser här. De ger mig alltid samma rum. I baren sitter ett äldre par och dricker gratis juice som de hämtar själva från en automat. Någon servitör finns inte.

”De är arkeologer, snart är det bara arkeologer som kommer hit”, förklarar nattportieren. Arkeologiska museet ligger i närheten. Jag avundas dem. Det är mycket lättare att göra ett fynd under marken än att få ett jobb ovan marken.

Rummet är sju trappor upp. Resväskan lämnas oöppnad. Från terrassen en vidunderlig vy över min gamla stad. Den badar inte längre i ljus. Stora mörka fläckar överallt. Fast Akropolis är belyst. Jag andas ut. Vissa saker försvinner inte.

På morgonen är jag alldeles ensam i matsalen. Det får mig att tänka på en kväll på Nybro stadshotell. Jag gick ner till matsalen, som var enorm och alldeles tom, för att äta middag. Efter tio minuter uppenbarade sig hovmästaren med prästerlig uppsyn.

”Har ni reserverat bord?”, frågade han utan ett uns ironi.

Jag gick min väg och åt middag på Sibylla gatukök. Där fanns det i alla fall några människor.

Jag överväger att göra samma sak igen, när den vänliga ryska flickan som har hand om frukosten dyker upp. Vi ler mot varandra som de gamla bekanta vi är. Hennes leende är så varmt att jag försöker äta så mycket jag orkar. Jag orkar inte mycket.

”Den här sommaren är förlorad”, beklagar sig morgonportieren. Flera hotell slår igen och ännu fler små pensioner. Femtio procent har turismen gått ner med. Han är förtvivlad över alla skriverier i utländska tidningar om situationen i Grekland och i Athen i synnerhet. I själva verket är det gyllene tider för turisterna. Priserna har rasat ner på bred front. Hotellrum, biluthyrning, mat, dryck. Men turisterna kommer inte. De är rädda för att det inte ska finnas pengar i bankomaterna, de är rädda för att hamna mitt i kravallerna, de är rädda för att gå ut på kvällen.

”Det verkar som om Greklands största problem är grekerna.”

Det märks en viss ironisk övergivenhet hos den unge, mycket sympatiske mannen. Han har examen från en av de bästa hotellskolorna i Schweiz, talar flytande fem språk, är alltid välklädd, leende, förekommande. Turisternas frånvaro känns som en örfil.

”Är hotellet i farozonen?”
”Ja, men vi ska kämpa vidare.”

Det hoppas jag verkligen.

Min salig mor brukade säga: ”Vi är fattiga, men vi har vår värdighet.”

Hon skulle inte kunna se den där värdigheten längre.

På gatorna mängder med tiggare. En ung man störtar fram till mig med tårarna forsande nerför sina orakade kinder och försäkrar mig om att hans hustru just har fött ett välskapt barn – en pojke – och han skäms så mycket för att han inte har mat hemma och inga pengar för att köpa något.

Jag måste citera honom.

”Ursäkta mig, min gode herre, för att jag gråter, men jag kan inte låta bli. Min stackars hustru har ingenting att äta och hon måste amma. Jag begär inte mycket, bara en euro eller två. Jag är inte bedragare, jag är inte tjuv, jag söker jobb hela dagarna, men det finns inga jobb. En euro min herre eller två och gud må ge er hälsa och välstånd så länge ni lever.”

Det är så överraskande att jag plockar upp portmonnän. Då höjer han budet. Plötsligt är det fem euro det handlar om. ”Nåd, min gode herre”, säger han.
Och nu är det jag som skäms. Tänk om det är sant som han säger?

I morse läste jag i tidningen om en pensionär som tog livet av sig mitt på Syntagmatorget. På en lapp hade han skrivit att han valde att göra det eftersom han inte längre kunde försörja sig och han ville inte bli en börda för sina barn.

Min tillbedjare får en slant. Nästa man gråter inte. Han är mycket ung och sällsamt vacker. Han står på ett ben, det andra fattas, och spelar vidunderligt skickligt på ett dragspel. Han tittar rakt fram, rör sig inte ur fläcken, han stödjer stumpen av det amputerade benet på en krycka. Plötsligt får jag en känsla att han när som helst ska förvandlas och bli något annat, en björk eller en vinranka. Det enda sättet att hålla honom där han står är att ge något.

Slutligen är det kanske det som välgörenhet gör: den håller människorna på deras platser.

Än så länge andas jag normalt, men nästa möte ger mig våldsam hjärtklappning. En kvinna omkring de trettio halvligger på trottoaren på den mest trafikerade gatan i Athen. Ett spädbarn får bröstet. Ett annat litet barn ligger på kvinnans mage och sover med öppen mun.

Det är så ofattbart att jag blundar. Sedan skäms jag. Vem är jag att vända bort blicken från människans lidande? (Ja, ni har rätt. Formuleringen är inte min, den står Dostojevskij för.)

Det kan hända att det är en maffia som äger henne och barnen, att alltsammans är en bluff, men deras verklighet är inte en bluff. Hon ligger faktiskt där, barnet letar glupskt efter hennes bröst, det andra barnet orkar inte hålla sig vaken. Vem eller vad har tvingat på dem ett sådant liv?

Är det åtstramningspolitiken? Är det den unga kvinnans slarv? Landet Grekland är skyldigt en massa pengar, det är sant. Men dessa två små barn? Är de skyldiga de också?

De europeiska kraven på Grekland framstår plötsligt som absurda, groteska tortyrfantasier av sjuka hjärnor. Jag tror inte att fru Merkel vill ha det så här. Jag tror egentligen inte att någon vill ha det så här. Men så har det blivit.

Det är en konstig värld, hade taxiföraren sagt.

Världen är mer än så, tyvärr.

Vindarnas gud i mytologin heter Eolus. Han har givit namn åt en bred gågata som sträcker sig från Omonoiatorget till Akropolis. Här trängs små affärer med stora byggnader som den grekiska centralbanken utanför vilken man ser en skulptur som föreställer den grekiska valutan drachme. En skylt upplyser om att drachme är Europas äldsta valuta. Det må hända. Nu är den också lika död. Diametern på en drachme är lika med diametern på greppet på ett spjut. Drachme och spjut på grekiska kommer från samma verb: att hålla något i handen. Det är säkert att de gamla grekerna inte avsåg att likställa pengen med spjutet, men i dagens värld kan man döda såväl med det ena som med det andra.

På samma gata har man grävt fram en väg från antiken, som är i bättre skick än flera av landets mera moderna vägar.

Ska det här landet gå under?

Utmattad sätter jag mig på en uteservering. Runt omkring talar man politik. Det verkar inte råda någon enighet någonstans. Vänstern är splittrad. En del vill inte betala, vill inte förhandla, vill hoppa av euron och EU. Den delen gjorde väldigt bra ifrån sig i det senaste valet. Den mera moderata delen vill förhandla och stanna kvar inom euron och EU. Det gick inte så bra.

Det socialdemokratiska partiet PASOK var i regeringsställning när alltsammans började. Det tyngs dessutom av omfattande ekonomiska skandaler.

Det konservativa högerpartiet Ny Demokrati fick också stryk. Valets vinnare blev det radikala vänsterpartiet och det främlingsfientliga, nyfa­scistiska Gyllene gryning.
Så är det i oroliga tider. Man skjuter alltid på pianisten.

Nära mig pågår ett livligt samtal mellan unga människor. Jag kan inte låta bli att tjuvlyssna. En nyfascist är purken på Sverige. Vart tog alla blonda tjejer vägen? undrar han. Måste svenskarna skicka en arab till melodifestivalen? Fattar de ingenting?

Detta med anledning av att Loreens röst strömmar ut från radioaffärens högtalare.
En skönlockig tjej frågar med hög och klar röst om det finns någon som har en banan med sig.

Vad ska du göra med en banan?

”Stoppa den i munnen på den där apan, så han slutar säga dumheter.” Alla skrattar, inklusive apan.

Det finns en trotsig humor mitt i alltsammans. På en affär står det med röda bokstäver. ”Stor rea. Upprörda priser.”

Upprörda priser! Bara för det gick jag in och handlade något jag inte behövde.
Det är oroligt i staden. Det ryktas om att Gyllene gryning planerar en vild demonstration på eftermiddagen. Det brukar leda till våldsamheter. De unga poliserna svettas i sina kravall­uniformer. Men tiggarna låter sig inte störas. Den ena efter den andra kommer fram till en under förevändning att de säljer saker: pennor, näsdukar, kammar.

Det är en bekant syn. Efter inbördeskriget 1949 var det så. Verkligheten har tagit ett gigantiskt steg bakåt. Efter den tionde tiggaren hör jag inte längre vad de säger – jag viftar bort dem som flugor.

Medmänsklighet är en skör dygd.

Det finns flera myter som den internationella pressen gärna sprider om Grekland. Den vanligaste är att grekerna inte betalar skatt.

Jag äter middag hos min bror och han är minst sagt indignerad. Han är pensionerad grundskollärare, har betalat skatt hela sitt yrkesliv och alla hans kolleger har gjort det. Alla statsanställda och kommunalanställda och privatanställda betalar skatt. Det finns en kategori som inte gör det. Det är samma kategori som i resten av Europa.

Myt nummer två: grekerna går i pension i femtiofem års ålder. Det är inte sant. Grekerna går i pension efter trettiotre tjänsteår oavsett åldern. Detta för att göra det möjligt för ungdomen att komma in i arbetsmarknaden.

Min brorson har doktorerat i teoretisk fysik. Sin första fasta anställning som lärare vid ett gymnasium fick han efter att han hade fyllt fyrtio. Hans lön före nedskärningarna var tretton hundra euro, efter nedskärningarna åtta hundra och hyran är på sju hundra. När han går i pension är han sjuttiotre år gammal.

I Sverige måste man gå skallgång över hela landet för att finna en disputerad lärare. Och man finner definitivt inte en lärare med sådan lön.

Men myterna är starkare än verkligheten.

Det är sorgligt alltsammans för att om man börjar angripa varandra med mytologier kommer vi aldrig att finna någon lösning. Grekerna måste sluta betrakta varenda tysk som direkt arvtagare till Hitler. Grekerna måste acceptera att de har stora skulder och att de måste göra något åt det. Men de klarar inte av det utan hjälp.
På vägen tillbaka till hotellet lägger jag märke till alla affärer som har slagit igen.
När mörkret faller märker man det ännu tydligare. Där det förr var riklig belysning gapar nu svarta hål. Man blir en smula ängslig av det.

Fast Akropolis lyser alltjämt.

En mening av Aristoteles dyker upp som ett skepp i horisonten.

”Människan möter förutsedda faror med sitt förnuft, sina kunskaper och sin skicklighet. Oförutsedda faror möter hon med sin karaktär.”

Athen var en gång i tiden den gladaste staden i Europa.

Jag hoppas att det kan bli så igen.

I dag är det val. Vi får se hur grekerna röstar.
Nu är tiden inne för dem att visa sin karaktär.
Tiden är också inne för alla andra att göra detsamma.

Theodor Kallifatides

litteratur@dn.se

Germany, Greece and the Marshall Plan

Jun 15th 2012, 13:48 by Albrecht Ritschl | London School of Economics

Albrecht Ritschl is professor of economic history at the London School of Economics and a member of the advisory board to the German ministry of economics.

OLD myths die hard, and the Marshall Plan is one of them. In the New York Times of June 12th German economist Hans-Werner Sinn invokes comparisons with the Marshall Plan to defend Germany’s position against Eurobonds, the pooling of sovereign debt within the euro zone. His worries are understandable, but the historical analogy is mistaken, and the numbers mean little. All this unnecessarily weakens his case.

Mr Sinn argues against Germany’s detractors that Marshall Aid to postwar West Germany was low compared to Germany’s recent assistance, debt guarantees etc. to Greece. While Marshall Aid cumulatively amounted to 4% of West German GDP around 1950 (his figure of 2% is too low but that doesn’t matter), recent German aid has exceeded 60% of Greece’s GDP, and total European assistance to Greece is now above 200% of Greek GDP. That makes the Marshall Plan look like a pittance. And it strips all the calls for German gratitude in memory of the Marshall Plan off their legitimacy. Or does it?

What Mr Sinn is invoking is just the outer shell of the Marshall Plan, the sweetener that was added to make a large political package containing bitter pills more palatable to the public in Paris and London. The financial core of the Marshall Plan was something much, bigger, an enormous sovereign debt relief programme. Its main beneficiary was a state that did not even exist when the Marshall Plan was started, and that was itself a creation of that plan: West Germany.

At the end of World War II, Germany nominally owed almost 40% of its 1938 GDP in short-term clearing debt to Europe. Not entirely unlike the ECB’s Target-2 clearing mechanism, this system had been set up at Germany’s central bank, the Reichsbank, as a mere clearing device. But during World War II, almost all of Germany’s trade deficits with Europe were financed through this system, just as most of Southern Europe’s payments deficits towards Germany since 2008 have been financed through Target-2. Incidentally, the amount now is the same, fast approaching 40% of German GDP. Just the signs are reversed. Bad karma, that, isn’t it.

Germany’s deficits during World War II were mostly robbery at gunpoint, usually at heavily distorted exchange rates. German internal wartime statistics suggest that when calculated at more realistic rates, transfers from Europe on clearing account were actually closer to 90% of Germany’s 1938 GDP. To this adds Germany’s official public debt, which internal wartime statistics put at some 300% of German 1938 GDP.

What happened to this debt after World War II? Here is where the Marshall Plan comes in. Recipients of Marshall Aid were (politely) asked to sign a waiver that made U.S. Marshall Aid a first charge on Germany. No claims against Germany could be brought unless the Germans had fully repaid Marshall Aid. This meant that by 1947, all foreign claims on Germany were blocked, including the 90% of 1938 GDP in wartime clearing debt.

Currency reform in 1948—the U.S. Army put an occupation currency into circulation, and gave it the neutral name of Deutsche Mark, as no emitting authority existed yet—wiped out domestic public debt, the largest part of the 300% of 1938 GDP mentioned above.

But given that Germany’s debt was blocked, the countries of Europe would not trade with post-war Germany except on a barter basis. Also to mitigate this, Europe was temporarily taken out of the Bretton Woods currency system and put together in a multilateral trade and clearing agreement dubbed the European Payments Union. Trade credit within this clearing system was underwritten by, again, the Marshall Plan.

In 1953, the London Agreement on German Debt perpetuated these arrangements, and thus waterproofed them for the days when Marshall Aid would be repaid and the European Payments Union would be dissolved. German pre-1933 debt was to be repaid at much reduced interest rates, while settlement of post-1933 debts was postponed to a reparations conference to be held after a future German unification. No such conference has been held after the reunification of 1990. The German position is that these debts have ceased to exist.

Let’s recap. The Marshall Plan had an outer shell, the European Recovery Programme, and an inner core, the economic reconstruction of Europe on the basis of debt forgiveness to and trade integration with Germany. The effects of its implementation were huge. While Western Europe in the 1950s struggled with debt/GDP ratios close to 200%, the new West German state enjoyed debt/ GDP ratios of less than 20%. This and its forced re-entry into Europe’s markets was Germany’s true benefit from the Marshall Plan, not just the 2-4% pump priming effect of Marshall Aid. As a long term effect, Germany effortlessly embarked on a policy of macroeconomic orthodoxy that it has seen no reason to deviate from ever since.

But why did the Americans do all this, and why did anyone in Europe consent to it? America’s trauma was German reparations after World War I and the financial mess they created, with the U.S. picking up the bill. Under the Dawes Plan of 1924, Germany’s currency had been put back on gold but Germany went on a borrowing binge. In a nutshell, Germany was like Greece on steroids. To stop this, the Young Plan of 1929 made it riskier to lend to Germany, but the ensuing deflation and recession soon became self-defeating, ending in political chaos and German debt default. A repetition of this the Marshall Planners were determined to avoid. And the U.S. led reconstructions of Germany and Japan have become the classical showcases of successful liberal intervention.

So does Greece, does Southern Europe need a Marshall Plan? Is Sinn right to say that Greece has already received one—or a 115-fold one, as he argues? The answer to first question may be yes, in the limited sense that a sweeping debt relief programme is needed. The answer to the second question is a resounding no. Greece has clearly not received a Marshall Plan, and certainly not 115 of them. Nor has anyone else. As far as historical analogies go, what Southern Europe received when included in the euro zone was closer to a Dawes Plan. And just like in Germany in the 1920s, the Southern Europeans responded with a borrowing spree. In 2010 we didn’t serve them a Marshall Plan either, but a deflationary Young Plan instead.

This latter-day Young Plan is not even fully implemented yet. But we see the same debilitating consequences its precursor had around 1930: technocratic governments, loss of democratic legitimacy, the rise of political fringe parties, and no end in sight to the financial and economic crisis engulfing these states, no matter how many additional aid packages are negotiated. Woe if those historical analogies bear out.

Europe should learn from history. But it needs to learn fast. There might be no recovery unless debts are reduced to manageable proportions. That is what ended the Great Depression in Europe in the 1930s, and that is what in all likelihood is needed again. Professor Sinn is right to resolutely ask for action on this, even if his take on the Marshall Plan is wrong.

 

%d bloggers like this: