The Soaring Profits of the Military – Industrial Complex And the Soaring Costs of Military Casualties


Introduction: There are two major beneficiaries of the two major wars launched by the US government: one domestic and one foreign. The three major domestic arms manufacturers, Lockheed Martin (LMT), Northrop Grumman (NOG) and Raytheon (RTN) have delivered record-shattering returns to their investors, CEOs and investment banks during the past decade and a half.

he Israeli regime is the overwhelming foreign beneficiary of the war, expanding its territory through its dispossession of Palestinians and positioning itself as the regional hegemon. Israel benefited from the US invasion which destroyed Iraq, a major ally of the Palestinians; the invasion provided cover for massive Israel’s settler expansion in the Occupied Palestinian territories. In the course of its invasion and occupation Washington systematically destroyed Iraq’s armed forces and civil infrastructure, shredding its complex modern society and state. By doing so, the US occupation removed one of Israel’s major regional rivals.

In terms of cost to the United States, hundreds of thousands of soldiers who had served in the war zones have sustained severe physical and mental injuries, while thousands have died directly or indirectly through an epidemic of soldier suicides. The invasion and occupation of Iraq has cost the United States trillions of dollars and counting. Despite the immense costs to the American people, the military-industrial complex and the pro-Israel power configuration continue to keep the US government on a wartime economy – undermining the domestic social safety net and standard of living of many millions.

No peaceful economic activity can match the immense profits enjoyed by the military-industrial complex in war. This powerful lobby continues to press for new wars to sustain the Pentagon’s huge budget. As for the pro-Israel power configuration, any substantive diplomatic peace negotiations in the Middle East would end their naked land grabs, reduce or curtail new weapons transfers and undermine pretexts to sanction or attack countries, like Iran, that stand in the way of Tel Aviv’s vision of “Greater Israel”, unrivaled in the region.

The costs of almost 15 years of warfare weigh heavily on the US Treasury and electorate. The wars have been dismal failures if not outright defeats. New sectarian conflicts have emerged in Syria, Iraq and, now, Ukraine – opportunities for the US arms industry and the pro-Israel lobbies to make even greater profits and gain more power.

The on-going horrendous costs of past and continuing wars make the launch of new military interventions more difficult for US and Israeli militarists. The US public expresses wide-spread discontent over the burden of the recent past wars and shows even less stomach for new wars to profit the military-industrial complex and further strengthen Israel.


War Profits

The power and influence of the military-industrial complex in promoting serial wars has resulted in extraordinary rates of profit. According to a recent study by Morgan Stanley (cited in Barron’s, 6/9/14, p. 19), shares in the major US arms manufacturers have risen 27,699% over the past fifty years versus 6,777% for the broader market. In the past three years alone, Raytheon has returned 124%, Northrup Grumman 114% and Lockheed Martin 149% to their investors.

The Obama regime makes a grand public show of reducing the military budget via the annual appropriation bill, and then, turns around and announces emergency supplemental funds to cover the costs of these wars. . .thereby actually increasing military spending, all the while waving the banner of ‘cost cutting’. Obama’s theatrics have fattened the profits for the US military-industrial complex.

War profits have soared with the series of military interventions in the Middle East, Africa and South Asia. The arms industry lobbyists pressure Congressional and Pentagon decision-makers to link up with the pro-Israel lobby as it promotes even deeper direct US military involvement in Syria, Iraq and Iran. The growing ties between Israeli and US military industries reinforce their political leverage in Washington by working with liberal interventionists and neo-conservatives. They attack Obama for not bombing Syria and for his withdrawal of troops from Iraq and Afghanistan. They now clamor for sending US troops back to Iraq and call for intervention in Ukraine. Obama has argued that proxy wars without direct US troop involvement do not require such heavy Pentagon expenditures as the arms industry demands. The Obama regime has presented the withdrawal from Iraq and Afghanistan as a necessary step to reduce US financial and military losses. This was in response to Wall Street’s pressure to cut the budget deficit. Obama’s attempt to meet the demands of the US financial sector has come at the price of cutting potential profit for the military industrial complex as well as infuriating Israel and its fanatical supporters in the US Congress.

The Fight over the Military Budget: Veterans versus the Complex and the Lobby

In the face of rising domestic pressure to reduce the budget deficit and cut military spending, the US military-industrial complex and its Zionist accomplices are fighting to retain their share by eliminating programs designed to serve the health needs of active and retired soldiers. Soaring disability costs related to the recent wars will continue for decades. Veteran health care costs are expected to double to 15% of the defense budget in the next five years. The huge public cost of caring for soldiers and veterans means “bad news for defense stocks” according to financial analysts (Barron’s, 6/9/14, p. 19).

This is reason why the arms industries promote the closure of scores of Veterans Administration hospitals and a reduction in retiree benefits, using the pretext of fighting fraud, incompetence and poor quality service compared with the ‘private sector’. The same corporate warlords and lobbyists who clamor to send US troops to back to Iraq and to new wars in Syria and Ukraine, where young lives, limbs and sanity are at great risk, are also in the forefront of a fight to slash funding for the veterans’ medical care. Economists have long noted that the more dollars spent on veterans’ and military retirees’ health care, the less allocated for war materials, ships and aircraft. Today it is estimated that over $900 billion dollars will have been spent on long-term VA medical and disability services for veterans of the wars in Afghanistan and Iraq. That number is clearly set to rise with each new intervention.

The corporate warlords are urging Congress to increase co-pays, enrollment fees and deductibles for veterans, retirees and active duty personnel enrolled in military health insurance plans, such as Tricare, as well as limiting access to the VA.

The fight over Pentagon expenditures is a struggle over war or social justice: health services for troops and veterans versus weapons programs that fatten corporate profits for the arms industry.



About James Petras

He is the author of more than 62 books published in 29 languages, and over 600 articles in professional journals, including the American Sociological Review, British Journal of Sociology, Social Research, and Journal of Peasant Studies. He has published over 2000 articles in nonprofessional journals such as the New York Times, the Guardian, the Nation, Christian Science Monitor, Foreign Policy, New Left Review, Partisan Review, TempsModerne, Le Monde Diplomatique, and his commentary is widely carried on the internet.

His publishers have included Random House, John Wiley, Westview, Routledge, Macmillan, Verso, Zed Books and Pluto Books. He is winner of the Career of Distinguished Service Award from the American Sociological Association’s Marxist Sociology Section, the Robert Kenny Award for Best Book, 2002, and the Best Dissertation, Western Political Science Association in 1968. His most recent titles include Unmasking Globalization: Imperialism of the Twenty-First Century (2001); co-author The Dynamics of Social Change in Latin America (2000), System in Crisis (2003), co-author Social Movements and State Power (2003), co-author Empire With Imperialism (2005), co-author)Multinationals on Trial (2006).

He has a long history of commitment to social justice, working in particular with the Brazilian Landless Workers Movement for 11 years. In 1973-76 he was a member of the Bertrand Russell Tribunal on Repression in Latin America. He writes a monthly column for the Mexican newspaper, La Jornada, and previously, for the Spanish daily, El Mundo. He received his B.A. from Boston University and Ph.D. from the University of California at Berkeley.


An Open Letter to the Graduates of West Point: Refuting President Obama’s Lies, Omissions and Distortions


Introduction: On May 2014 President Obama delivered the commencement address to the graduates of United States Military Academy at West Point. Beyond the easy banter and eulogy to past and present war heroes, Obama outlined a vision of past military successes and present policies, based on a profoundly misleading diagnosis of the current global position of the United States

The most striking aspect of his presentation is the systematic falsification of the results of past wars and current military interventions. The speech is notable for the systematic omissions of the millions of civilian deaths inflicted by US military interventions. He glosses over the growth of NSA, the global police state apparatus. He presents a grossly inflated account of the US role in the world economy. Worse of all he outlines an extremely dangerous confrontational posture toward rising military and economic powers, in particular Russia and China.

Distorting the Past: Defeats and Retreats Converted into Victories

One of the most disturbing aspects of President Obama’s speech is his delusional account of US military engagements over the past decade. His claim that, “by most measures America has rarely been stronger relative to the rest of the world”, defies belief. After 13 years of warfare, the US has failed to defeat the Taliban. Washington is in full retreat and leaves behind a fragile puppet regime which will likely collapse. In Iraq the US was forced to withdraw after killing several hundred thousand civilians and fueling a sectarian war which has propelled a pro-Iranian regime to power. In Libya, the NATO war devastated the country, destroyed the Gadhafi government,thus undermining reconciliation, and bringing to power bands of terrorist Islamic groups profoundly hostile to the United States.

Washington’s effort to broker an accord between Palestine and Israel was a dismal failure, largely because of the Obama regime’s spineless attitude toward Israel’s land grabs, and new “Jews only” settlements. The craven pandering to the Jewish power configuration in Washington hardly speaks for the world’s “greatest power” … by any measure.

Through your economic studies you are surely aware that the US has been displaced by China in major markets in Latin America, Asia and Africa. China poses a major economic challenge: it does not have overseas bases, Special Forces’ operations in seventy-five countries; it does not pursue military alliances and does not militarily intervene in countries. Obama’s expansion of the US military presence off China’s coast speaks to an escalation of bellicose behavior, contrary to his assertions of “winding down” overseas military operations.

Obama speaks of defending “our core interests” militarily.Yet he threatens China over disputed piles of rocks in the South China Sea, overlooking the “core interests” of the 500 biggest US corporations with hundreds of billions of dollars invested in the most dynamic economy in the world and the second biggest trading nation.

Obama spoke of the threat of “terrorism” yet his policies have encouraged and promoted terrorism. Washington armed and promoted the Islamic terrorists which overthrew Gadhafi; backs the Islamic terrorists invading Syria; provides 1.5 billion in military aid to the Egyptian military dictatorship which is terrorizing the political opposition, via assassinations and arrests of thousands of political dissidents. The US backed the violent overthrow of the elected regime in the Ukraine and is backing the client regime’s terror bombing of the pro-democracy Eastern regions. Obama’s “anti-terrorism”rhetoric is in fact a cover for state terrorism, which closes the door on peaceful resolution of overseas conflicts, and leads to the multiplication of violent opposition groups.

Obama speaks to “our success in promoting partnerships in Europe and in the world at large”. Yet his bellicose policies toward Russia has deeply divided the US from the leading countries in the European Union. Germany has multi-billion dollar trade agreements with Russia and objects to harsh sanctions as does Italy, Holland and Belgium. Latin America has relegated the US centered Organization of American States to the dust bin of history and moved toward regional organizations which exclude the US. Washington has no “partners” backing its hostile policies toward Venezuela and Cuba. In Asia, Washington’s efforts to forge an economic bloc excluding China, runs against the deep and comprehensive ties that link South Korea, Taiwan and Southeast Asia to China. Washington’s closest partners are the least dynamic and most repressive: Israel, Yemen, Saudi Arabia and the Gulf states in the Middle East; Egypt, Morocco and Algeria in North Africa; Colombia in Latin America ; and motley groups of sub-Sahara despots and Kleptocrats who squirrel billions of dollars into oversees bank accounts in New York and London far in excess of their countries’ health and educational budgets .

Obama’s diagnosis of the position of the US in the world is fundamentally flawed: he grossly understates the military losses, the decline of economic power,and the growing divisions between former regional allies .Above all he refuses to recognize the profound loss of faith by the majority of Americans in Washington’s foreign military and trade policies. The flawed diagnosis, the deliberate distortions of present global realities and the deep misreading of domestic public opinion cannot be overcome by new deceptions , bigger lies and the continuation and escalation of military interventions, in which you the newly minted officers will serve as cannon fodder.

Obama: Political Desperado in Search of an Imperial Legacy

Obama has marked a new phase in the escalation of a military centered foreign policy.He is presently engaged in a major military build-up of air and ground troops and military exercises in the Baltic States and Poland…all of which is pointing toward Russia and signaling that a possible ‘First Strike’ strategy is underway. Obama has been seized by a manic global military escalation..He is expanding naval forces off China’s coast. He has dispatched hundreds of Special Forces to Jordan to train and arm mercenaries invading Syria.He is intervening militarily in the Ukraine to bolster the Kiev regime.He has dispatched hundreds of military forces throughout Africa.He has allocated $1 billion for military expenditure along the European frontiers with Russia and $5 billion to boost the capacity of despotic regimes to repress popular insurgencies under the pretext of “fighting terrorism”.

Obama’s ‘vision’ of US foreign policy is clearly and unmistakably colored by a propensity to engage in highly dangerous military confrontations. His resort to multiple “Special Forces” operations, his increasing reliance on military proxies, is a reversion to 19th century colonial policies.Recruiting soldiers from one oppressed country to conquer another, is a throwback to old style empire building. When Obama speaks of “American leadership, as indispensable for world order” he deceives no one. The Washington centered world order is disintegrating. Disorder is the consequence of military intervention attempting to delay the inevitable.

The Obama Administration’s involvement in the violent coup in the Ukraine is a case in point: as a consequence of the rise to power of a junta headed by a billionaire “President”,power sharing with neo-fascists that country is disintegration, civil war rages and the economy is bankrupt. Obama’s war on Libya has led to a Hobbesian world in which warlords fight jihadists over shrinking oil sales. In Syria US backed ‘rebels’ have destroyed the economy and the social fabric of civil society.

No major country in South America follows US ‘leadership’. Even in the United States few American citizens back Obama’s hostile policies to Cuba and Venezuela.

Obama’s duplicitous rhetoric of talking peace and preparing wars has lost credibility. Obama is preparing to commit you, the newly commissioned officers of West Point, to new overseas wars opposed by the majority of Americans.

Obama will send you to war zones in which you will be pitted against popular insurgencies, in which you will be despised by the surrounding population. You will be asked to defend an Administration which has pillaged the Treasury to bail out the 15 biggest banks, who paid $78 billion dollars in fines between 2012 – 2013 for fraud and swindles and yet their CEO’s received double digit pay increases . You will be told to fight wars for Israel in the Middle East. You will be ordered to command bases in Poland and missles aimed at Russia.You will be sent to the Ukraine to advise neo-Nazis in the National Guard. You will be told to subvert Latin American military officials in hopes of inciting a military coup and converting independent progressive governments into neo-liberal client states.

Obama’s vision does not resonate with your hopes for an America committed to democracy, freedom and development. You face the choice of serving a political desperado intent on launching unjust wars at the behest of billionaire swindlers and armchair militarists or resigning your commission and joining the majority of American people who believe that America’s “leadership” should be directed at reducing the wealth and power of an unelected oligarchy in this country.



About James Petras

He is the author of more than 62 books published in 29 languages, and over 600 articles in professional journals, including the American Sociological Review, British Journal of Sociology, Social Research, and Journal of Peasant Studies. He has published over 2000 articles in nonprofessional journals such as the New York Times, the Guardian, the Nation, Christian Science Monitor, Foreign Policy, New Left Review, Partisan Review, TempsModerne, Le Monde Diplomatique, and his commentary is widely carried on the internet.

His publishers have included Random House, John Wiley, Westview, Routledge, Macmillan, Verso, Zed Books and Pluto Books. He is winner of the Career of Distinguished Service Award from the American Sociological Association’s Marxist Sociology Section, the Robert Kenny Award for Best Book, 2002, and the Best Dissertation, Western Political Science Association in 1968. His most recent titles include Unmasking Globalization: Imperialism of the Twenty-First Century (2001); co-author The Dynamics of Social Change in Latin America (2000), System in Crisis (2003), co-author Social Movements and State Power (2003), co-author Empire With Imperialism (2005), co-author)Multinationals on Trial (2006).

He has a long history of commitment to social justice, working in particular with the Brazilian Landless Workers Movement for 11 years. In 1973-76 he was a member of the Bertrand Russell Tribunal on Repression in Latin America. He writes a monthly column for the Mexican newspaper, La Jornada, and previously, for the Spanish daily, El Mundo. He received his B.A. from Boston University and Ph.D. from the University of California at Berkeley.


Brazil: Workers Struggle Trumps Sports Spectacle


Introduction: For decades social critics have bemoaned the influence of sports and entertainment spectacles in ‘distracting’ workers from struggling for their class interests. According to these analysts, ‘class consciousness’ was replaced by ‘mass’ consciousness.

They argued that atomized individuals, manipulated by the mass media, were converted into passive consumers who identified with millionaire sports heroes, soap opera protagonists and film celebrities.

The culmination of this ‘mystification’ – mass distraction –were the ‘world championships’ watched by billions around the world and sponsored and financed by billionaire corporations: the World Series (baseball), the World Cup (soccer/futbol), and the Super Bowl (American football).

Today, Brazil is the living refutation of this line of cultural-political analysis. Brazilians have been described as ‘football crazy’. Its teams have won the most number of World Cups. Its players are coveted by the owners of the most important teams in Europe. Its fans are said to “live and die with football” . . . Or so we are told.

Yet it is in Brazil where the biggest protests in the history of the World Cup have taken place. As early as a year before the Games, scheduled for June 2014, there have been mass demonstrations of up to a million Brazilians. In just the last few weeks, strikes by teachers, police, construction workers and municipal employees have proliferated. The myth of the mass media spectacles mesmerizing the masses has been refuted – at least in present-day Brazil.

To understand why the mass spectacle has been a propaganda bust it is essential to understand the political and economic context in which it was launched, as well as the costs and benefits and the tactical planning of popular movements.

The Political and Economic Context: The World Cup and the Olympics

In 2002, the Brazilian Workers Party candidate Lula DaSilva won the presidential elections. His two terms in office (2003 – 2010) were characterized by a warm embrace of free market capitalism together with populist poverty programs. Aided by large scale in-flows of speculative capital, attracted by high interest rates, and high commodity prices for its agro-mineral exports, Lula launched a massive poverty program providing about $60 a month to 40 million poor Brazilians, who formed part of Lula’s mass electoral base. The Workers Party reduced unemployment, increased wages and supported low-interest consumer loans, stimulating a ‘consumer boom’ that drove the economy forward.

To Lula and his advisers, Brazil was becoming a global power, attracting world-class investors and incorporating the poor into the domestic market.

Lula was hailed as a ‘pragmatic leftist’ by Wall Street and a ‘brilliant statesman’ by the Left!

In line with this grandiose vision (and in response to hoards of presidential flatterers North and South), Lula believed that Brazil’s rise to world prominence required it to ‘host’ the World Cup and the Olympics and he embarked on an aggressive campaign. . . Brazil was chosen.

Lula preened and pontificated: Brazil, as host, would achieve the symbolic recognition and material rewards a global power deserved.

The Rise and Fall of Grand Illusions

The ascent of Brazil was based on foreign flows of capital conditioned by differential (favorable) interest rates. And when rates shifted, the capital flowed out. Brazil’s dependence on high demand for its agro-mineral exports was based on sustained double-digit economic growth in Asia. When China’s economy slowed down, demand and prices fell, and so did Brazil’s export earnings.

The Workers Party’s ‘pragmatism’ meant accepting the existing political, administrative and regulatory structures inherited from the previous neo-liberal regimes. These institutions were permeated by corrupt officials linked to building contractors notorious for cost over-runs and long delays on state contracts.

Moreover, the Workers Party’s ‘pragmatic’ electoral machine was built on kick-backs and bribes. Vast sums were siphoned from public services into private pockets.

Puffed up on his own rhetoric, Lula believed Brazil’s economic emergence on the world stage was a ‘done deal’. He proclaimed that his pharaonic sports complexes – the billions of public money spent on dozens of stadiums and costly infrastructure – would “pay for themselves”.

The Deadly ‘Demonstration Effect’: Social Reality Defeats Global Grandeur

Brazil’s new president, Dilma Rousseff, Lula’ protégé, has allocated billions of reales to finance her predecessor’s massive building projects: stadiums, hotels, highways and airports to accommodate an anticipated flood of overseas soccer fans.

The contrast between the immediate availability of massive amounts of public funds for the World Cup and the perennial lack of money for deteriorating essential public services (transport, schools, hospitals and clinics) has been a huge shock to Brazilians and a provocation to mass action in the streets.

For decades, the majority of Brazilians, who depended on public services for transport, education and medical care, (the upper middle classes can afford private services), were told that “there were no funds”, that “budgets had to be balanced”, that a “budget surplus was needed to meet IMF agreements and to service the debt”.

For years public funds had been siphoned away by corrupt political appointees to pay for electoral campaigns, leading to filthy, overcrowded transport, frequently breaking down, and commuter delays in sweltering buses and long lines at the stations. For decades, schools were in shambles, teacher rushed from school to school to make-up for their miserable minimum-wage salaries leading to low quality education and neglect. Public hospitals were dirty, dangerous and crowded; under-paid doctors frequently took on private patients on the side, and essential medications were scarce in the public hospitals and overpriced in the pharmacies.

The public was outraged by the obscene contrast between the reality of dilapidated clinics with broken windows, overcrowded schools with leaking roofs and unreliable mass transport for the average Brazilian and the huge new stadiums, luxury hotels and airports for wealthy foreign sports fans and visitors.

The public was outraged by the obvious official lies: the claim that there were ‘no funds’ for teachers when billions of Reales were instantly available to construct luxury hotels and fancy stadium box seats for wealthy soccer fans.

The final detonator for mass street protest was the increase in bus and train fares to ‘cover losses’ – after public airports and highways had been sold cheaply to private investors who raised tolls and fees.

The protestors marching against the increased bus and train fares were joined by tens of thousands Brazilians broadly denouncing the Government’s priorities: Billions for the World Cup and crumbs for public health, education, housing and transport!

Oblivious to the popular demands, the government pushed ahead intent on finishing its ‘prestige projects’. Nevertheless, construction of stadiums fell behind schedule because of corruption, incompetence and mismanagement. Building contractors, who were pressured, lowered safety standards and pushed workers harder, leading to an increase in workplace deaths and injury. Construction workers walked out protesting the speed-ups and deterioration of work safety.

The Rousseff regime’s grandiose schemes have provoked a new chain of protests. The Homeless Peoples Movement occupied urban lots near a new World Cup stadium demanding ‘social housing’ for the people instead of new five-star hotels for affluent foreign sports aficionados.

Escalating costs for the sports complexes and increased government expenditures have ignited a wave of trade union strikes to demand higher wages beyond the regime’s targets. Teachers and health workers were joined by factory workers and salaried employees striking in strategic sectors, such as the transport and security services, capable of seriously disrupting the World Cup.

The PTs embrace of the grandiose sports spectacle, instead of highlighting Brazil’s ‘debut as a global power’, has spotlighted the vast contrast between the affluent and secure ten percent in their luxury condos in Brazil, Miami and Manhattan, with access to high quality private clinics and exclusive private and overseas schools for their offspring, with the mass of average Brazilians, stuck for hours sweating in overcrowded buses, in dingy emergency rooms waiting for mere aspirins from non-existent doctors and in wasting their children’s futures in dilapidated classrooms without adequate, full-time teachers.


The political elite, especially the entourage around the Lula-Rousseff Presidency have fallen victim to their own delusions of popular support. They believed that subsistence pay-offs (food baskets) to the very poor would allow them to spend billions of public money on sports spectacles to entertain and impress the global elite. They believed that the mass of workers would be so enthralled by the prestige of holding the World Cup in Brazil, that they would overlook the great disparity between government expenditures for elite grand spectacles and the absence of support to meet the everyday needs of Brazilian workers.

Even trade unions, seemingly tied to Lula, who bragged of his past leadership of the metal workers, broke ranks when they realized that the ‘money was out there’ – and that the regime, pressured by construction deadlines, could be pressured to raise wages to get the job done.

Make no mistake, Brazilians are sports minded. They avidly follow and cheer their national team. But they are also conscious of their needs. They are not content to passively accept the great social disparities exposed by the current mad scramble to stage the World Cup and Olympics in Brazil. The government’s vast expenditure on the Games has made it clear that Brazil is a rich country with a multitude of social inequalities. They have learned that vast sums are available to improve the basic services of everyday life. They realized that, despite its rhetoric, the ‘Workers Party’ was playing a wasteful prestige game to impress an international capitalist audience. They realized that they have strategic leverage to pressure the government and address some of the inequalities in housing and salaries through mass action. And they have struck. They realize they deserve to enjoy the World Cup in affordable, adequate public housing and travel to work (or to an occasional game) in decent buses and trains. Class consciousness, in the case of Brazil, has trumped the mass spectacle. ‘Bread and circuses’ have given way to mass protests.



About James Petras

He is the author of more than 62 books published in 29 languages, and over 600 articles in professional journals, including the American Sociological Review, British Journal of Sociology, Social Research, and Journal of Peasant Studies. He has published over 2000 articles in nonprofessional journals such as the New York Times, the Guardian, the Nation, Christian Science Monitor, Foreign Policy, New Left Review, Partisan Review, TempsModerne, Le Monde Diplomatique, and his commentary is widely carried on the internet.

His publishers have included Random House, John Wiley, Westview, Routledge, Macmillan, Verso, Zed Books and Pluto Books. He is winner of the Career of Distinguished Service Award from the American Sociological Association’s Marxist Sociology Section, the Robert Kenny Award for Best Book, 2002, and the Best Dissertation, Western Political Science Association in 1968. His most recent titles include Unmasking Globalization: Imperialism of the Twenty-First Century (2001); co-author The Dynamics of Social Change in Latin America (2000), System in Crisis (2003), co-author Social Movements and State Power (2003), co-author Empire With Imperialism (2005), co-author)Multinationals on Trial (2006).

He has a long history of commitment to social justice, working in particular with the Brazilian Landless Workers Movement for 11 years. In 1973-76 he was a member of the Bertrand Russell Tribunal on Repression in Latin America. He writes a monthly column for the Mexican newspaper, La Jornada, and previously, for the Spanish daily, El Mundo. He received his B.A. from Boston University and Ph.D. from the University of California at Berkeley.


The Rise of the European Right: Reaction to the Neoliberal Right


Introduction: The European parliamentary elections witnessed a major breakthrough for the right-wing parties throughout the region. The rise of the Right runs from the Nordic countries, the United Kingdom, the Baltic and Low countries, France, Central and Eastern Europe to the Mediterranean.

Most, if not all, of these emerging right-wing parties mark a sharp break with the ruling neo-liberal, Christian and Social Democratic parties who have presided over a decade of crisis.

The ‘new Right’ cannot be understood simply by attaching negative labels (‘fascist’, ‘racist’ and ‘anti-Semitic’). The rise of the Right has to be placed in the context of the decay of political, social and economic institutions, the general and persistent decline of living standards and the disintegration of community bonds and class solidarity. The entire existing political edifice constructed by the neo-liberal parties bears deep responsibility for the systemic crisis and decay of everyday life. Moreover, this is how it is understood by a growing mass of working people who vote for the Right.

The so-called ‘radical Left’, usually defined as the political parties to the left of the governing Social Democratic parties, with the exception of SYRIZA in Greece, have failed to capitalize on the decline of the neo-liberal parties. There are several reasons that account for the lack of a right-left polarization. Most of the ‘radical Left’, in the final account, gave ‘critical support’ to one or another of the Labor or Social Democratic parties and reduced their ‘distance’ from the political-economic disasters that have followed. Secondly, the ‘radical Left’s’ positions on some issues were irrelevant or offensive to many workers: namely, gay marriage and identity politics. Thirdly, the radical Left recruited prominent personalities from the discredited Labor and Social Democratic parties and thus raised suspicion that they are a ‘new version’ of past deceptions. Fourthly, the radical Left is strong on public demonstrations demanding ‘structural changes’ but lacks the ‘grass roots’ clientelistic organizations of the Right, which provide ‘services’, such as soup kitchens and clinics dealing with day-to-day problems.

While the Right pretends to be ‘outside’ the neo-liberal establishment challenging the assumption of broad powers by the Brussels elite, the Left is ambiguous: Its support for a ‘social Europe’ implies a commitment to reform a discredited and moribund structure. The Right proposes ‘national capitalism’ outside of Brussels; the Left proposes ‘socialism within the European Union’. The Left parties, the older Communist parties and more recent groupings, like Syriza in Greece, have had mixed results. The former have generally stagnated or lost support despite the systemic crisis. The latter, like Syriza, have made impressive gains but failed to break the 30% barrier. Both lack electoral allies. As a result, the immediate challenge to the neo-liberal status quo comes from the electoral new Right parties and on the left from the extra-parliamentary social movements and trade unions. In the immediate period, the crisis of the European Union is being played out between the neo-liberal establishment and the ‘new Right’.

The Nature of the New Right

The ‘new Right’ has gained support largely because it has denounced the four pillars of the neo-liberal establishment: globalization, foreign financial control, executive rule by fiat (the Brussels troika) and the unregulated influx of cheap immigrant labor.

Nationalism, as embraced by the new Right, is tied to national capitalism: Local producers, retailers and farmers are counterpoised to free traders, mergers and acquisitions by international bankers and the giant multinationals. The ‘new Right’ has its audience among the provincial and small town business elite as well as workers devastated by plant closures and relocations.

The ‘new Right’s’ nationalism is ‘protectionist’ – seeking tariff barriers and state regulations to protect industries and workers from ‘unfair’ competition from overseas conglomerates and low-wage immigrant labor.

The problem is that protectionism limits the imports of cheap consumer goods sold in many small retail shops and affordable to workers and the lower middle class. The Right ‘dreams’ of a corporatist model where national workers and industries bond to oppose liberal competitive capitalism and class struggle trade unions. As the class struggle declines, the ‘tri partite’ politics of the neo-liberal right is reconfigured by the New Right to include ‘national’ capital and a ‘paternalistic state’.

In sum, the nationalism of the Right evokes a mythical past of harmony where national capital and labor unite under a common communal identity to confront big foreign capital and cheap immigrant labor.

Political Strategy: Electoral and Extra-Parliamentary Politics

Currently, the new Right is primarily oriented to electoral politics, especially as it gains mass support. They have increased their share of the electorate by combining mass mobilization and community organizing with electoral politics, especially in depressed areas. They have attracted middle class voters from the neo-liberal right and working class voters from the old Left. While some sectors of the Right, like the Golden Dawn in Greece, openly flaunt fascist symbols – flags and uniforms – as well as provoking street brawls, others pressure the governing neo-liberal right to adopt some of their demands especially regarding immigration and the ‘deportation of illegals’. For the present, most of the new Right’s focus is on advancing its agenda and gaining supporters through aggressive appeals within the constitutional order and by keeping the more violent sectors under control. Moreover, the current political climate is not conducive to open extra-parliamentary ‘street fighting’ where the new Right would be easily crushed. Most right-wing strategists believe the current context is conducive to the accumulation of forces via peaceful methods.

Conditions Facilitating the Growth of the Right

There are several structural factors contributing to the growth of the new Right in Europe:

First and foremost, there is a clear decline of democratic power and institutions resulting from the centralization of executive – legislative power in the hands of a self-appointed elite in Brussels. The new Right argues effectively that the European Union has become a profoundly authoritarian political institution disenfranchising voters and imposing harsh austerity programs without a popular mandate.

Secondly, national interests have been subordinated to benefit the financial elite identified as responsible for the harsh policies that have undermined living standards and devastated local industries. The new Right counterpoises ‘the nation’ to the Brussels ‘Troika’ – the International Monetary Fund, the European Central Bank and the European Commission.

Thirdly, ‘liberalization’ has eroded local industries and undermined communities and protective labor legislation. The Right denounces liberal immigration policies, which permit the large-scale inflow of cheap workers at a time of depression level unemployment. The crisis of capitalism combined with the large force of cheap immigrant labor forms the material basis for right-wing appeals to workers, especially those in precarious jobs or unemployed.

Right: Contradictions and the Double Discourse

The Right, while criticizing the neo-liberal state for unemployment, focuses mainly on the immigrants competing with nationals in the labor market rather than on the capitalists whose investment decisions determine levels of employment and unemployment.

The Right attacks the authoritarian nature of the European Union, but its own structures, ideology and history pre-figure a repressive state.

The Right rightly proposes to end foreign elite control of the economy, but its own vision of a ‘national state’, especially one linked to NATO, multi-national corporations and imperial wars, will provide no basis for ‘rebuilding the national economy’.

The Right speaks to the needs of the dispossessed and the need to ‘end austerity’ but it eschews the only effective mechanism for countering inequalities – class organization and class struggle. Its vision of the ‘collaboration between productive capital and labor’ is contradicted by the aggressive capitalist offensive to cut wages, social services, pensions and working conditions. The new Right targets immigrants as the cause of unemployment while obscuring the role of the capitalists who hire and fire, invest abroad, relocate firms and introduce technology to replace labor.

They focus the workers’ anger ‘downward’ against immigrants, instead of ‘upward’ toward the owners of the means of production, finance and distribution who ultimately manipulate the labor market.

In the meantime the radical Left’s mindless defense of unlimited immigration in the name of an abstract notion of ‘international workers solidarity’ exposes their arrogant liberal bias, as though they had never consulted real workers who have to compete with immigrants for scarce jobs under increasingly unfavorable conditions.

The radical Left, under the banner of ‘international solidarity’, has ignored the historical fact that ‘internationalism’ must be built on the strong national foundation of organized, employed workers.

The Left has allowed the new Right to exploit and manipulate powerful righteous nationalist causes. The radical Left has counterpoised ‘nationalism’ to socialism, rather than seeing them as intertwined, especially in the present context of an imperialist-dominated European Union.

The fight for national independence, the break-up of the European Union, is essential to the struggle for democracy and the deepening of the class struggle for jobs and social welfare. The class struggle is more powerful and effective on the familiar national terrain – rather than confronting distant overseers in Brussels.

The notion among many radical Left leaders to ‘remake’ the EU into a ‘Social Europe’, the idea that the EU could be converted into a ‘European Union of Socialist States’ simply prolongs the suffering of the workers and the subordination of nations to the non-elected bankers who run the EU. No one seriously believes that buying stocks in Deutsch Bank and joining its annual stockholders meetings would allow workers to ‘transform’ it into a ‘People’s Bank’. Yet the ‘Bank of the Banks’, the ‘Troika’, made up of the European Commission, the European Central Bank and the IMF, set all major policies for each member state of the European Union. Un-rectified and remaining captive of the ‘Euro-metaphysic’, the Left has abdicated its role in advancing the class struggle through the rebirth of the national struggle against the EU oligarchs.

Results and Perspectives

The Right is advancing rapidly, even if unevenly across Europe. Its support is not ephemeral but stable and cumulative at least in the medium run. The causes are ‘structural’ and result from the new Right’s ability to exploit the socio-economic crisis of the neo-liberal right governments and to denounce authoritarian and anti-national policies of the unelected EU oligarchy.

The new Right’s strength is in ‘opposition’. Their protests resonate while they are distant from the command centers of the capitalist economy and state.

Are they capable of moving from protest to power? Shared power with the neo-liberals will obviously dilute and disaggregate their current social base.

The contradictions will deepen as the new Right moves from positions of ‘opposition’ to sharing power with the neo-liberal Right. The massive roundups and deportation of immigrant workers is not going to change capitalist employment policies or restore social services or improve living standards. Promoting ‘national’ capital over foreign through some corporatist union of capital and labor will not reduce class conflict. It is totally unrealistic to imagine ‘national’ capital rejecting its foreign partners in the interest of labor.

The divisions within the ‘nationalist Right’, between the overtly fascist and electoral corporatist sectors, will intensify. The accommodation with ‘national’ capital, democratic procedures and social inequalities will likely open the door to a new wave of class conflict which will expose the sham radicalism of the ‘nationalist’ right. A committed Left, embedded in the national terrain, proud of its national and class traditions, and capable of unifying workers across ethnic and religious ‘identities’ can regain supporters and re-emerge as the real alternative to the two faces of the Right – the neo-liberal and the ‘nationalist’ new Right. The prolonged economic crisis, declining living standards, unemployment and personal insecurity propelling rise of the nationalist Right can also lead to the emergence of a Left deeply linked to national, class and community realities. The neo-liberals have no solutions to offer for the disasters and problems of their own making; the nationalists of the new Right have the wrong -reactionary – answer. Does the Left have the solution? Only by overthrowing the despotic imperial rule of Brussels can they begin to address the national-class issues.

Post-script and final observations:

In the absence of a Left alternative, the working class voters have opted for two alternatives: Massive voter abstention and strikes. In the recent EU election, 60% of the French electorate abstained, with abstention approaching 80% in working class neighborhoods. This pattern was repeated or even exceeded throughout the EU – hardly a mandate for the EU or for the ‘new Right’. In the weeks and days before the vote, workers took to the streets. There were massive strikes of civil servants and shipyard workers, as well as workers from other sectors and mass demonstrations by the unemployed and popular classes opposing EU-imposed ‘austerity’ cuts in social services, health, education, pensions, factory closures and mass lay-offs. Widespread voter abstention and street demonstrations point to a huge proportion of the population rejecting both the neo-Liberal Right of the ‘Troika’ as well as the ‘new Right’.



About James Petras

He is the author of more than 62 books published in 29 languages, and over 600 articles in professional journals, including the American Sociological Review, British Journal of Sociology, Social Research, and Journal of Peasant Studies. He has published over 2000 articles in nonprofessional journals such as the New York Times, the Guardian, the Nation, Christian Science Monitor, Foreign Policy, New Left Review, Partisan Review, TempsModerne, Le Monde Diplomatique, and his commentary is widely carried on the internet.

His publishers have included Random House, John Wiley, Westview, Routledge, Macmillan, Verso, Zed Books and Pluto Books. He is winner of the Career of Distinguished Service Award from the American Sociological Association’s Marxist Sociology Section, the Robert Kenny Award for Best Book, 2002, and the Best Dissertation, Western Political Science Association in 1968. His most recent titles include Unmasking Globalization: Imperialism of the Twenty-First Century (2001); co-author The Dynamics of Social Change in Latin America (2000), System in Crisis (2003), co-author Social Movements and State Power (2003), co-author Empire With Imperialism (2005), co-author)Multinationals on Trial (2006).

He has a long history of commitment to social justice, working in particular with the Brazilian Landless Workers Movement for 11 years. In 1973-76 he was a member of the Bertrand Russell Tribunal on Repression in Latin America. He writes a monthly column for the Mexican newspaper, La Jornada, and previously, for the Spanish daily, El Mundo. He received his B.A. from Boston University and Ph.D. from the University of California at Berkeley.


Capitalists, Technocrats and Fanatics: The Ascent of a New Power Bloc


Introduction: The sweeping electoral victory of the Bharatiya Janata Party (BJP) in India is the latest expression of the world-wide advance of a new power bloc which promises to impose a New World Order harnessing ethno-religious fanaticism and narrowly trained technocrats to capitalist absolutism.

The far-right is no longer at the margins of western political discourse. It is center-stage. It is no longer dependent on contributions by local militants; it receives financing from the biggest global corporations. It is no longer dismissed by the mass media. It receives feature coverage, highlighting its ‘dynamic and transformative’ leadership.

Today capitalists everywhere confront great uncertainty, as markets crash and endemic corruption at the highest levels erode competitive markets. Throughout the world, large majorities of the labor force question, challenge and resist the massive transfers of public wealth to an ever reduced oligarchy. Electoral politics no longer define the context for political opposition.

Capitalism, neither in theory nor practice, advances through reason and prosperity. It relies on executive fiats, media manipulation and arbitrary police state intrusions. It increasingly relies on death squads dubbed “Special Forces” and a ‘reserve army’ of para-military fanatics.

The new power bloc is the merger of big business, the wealthy professional classes, upwardly mobile, elite trained technocrats and cadres of ethno-religious fanatics who mobilize the masses.

Capitalism and imperialism advances by uprooting millions, destroying local communities and economies, undermining local trade and production, exploiting labor and repressing social solidarity. Everywhere it erodes community and class solidarity.

Ethno-Religious Fanatics and Elite Technocrats

Today capitalism depends on two seemingly disparate forces. The irrational appeal of ethno-religious supremacists and narrowly trained elite technocrats to advance the rule of capital. Ethno-religious fanatics seek to promote bonds between the corporate-warlord elite and the masses, by appealing to their ‘common’ religious ethnic identities.

The technocrats serve the elite by developing the information systems, formulating the images and messages deceiving and manipulating the masses and designing their economic programs.

The political leaders meet with the corporate elite and warlords to set the political-economic agenda, deciding when to rely on the technocrats and when to moderate or unleash the ethno-religious fanatics.

Imperialism operates via the marriage of science and ethno-religious fanaticism- and both are harnessed to capitalist domination and exploitation.

India: Billionaires, Hindu Fascists and IT “Savants”

The election of Narendra Modi, leader of the BJP and long-time member of the Hindu fascist Rashtriya Swayamsevak Sangh (RSS) para-military organization was based on three essential components:

(1) Multi-billion rupee funding from corporate India at home and abroad.

(2) Thousands of upwardly mobile IT technocrats mounting a massive propaganda campaign.

(3) Hundreds of thousands of RSS activists spreading the “Hindutva” racist doctrine among millions of villagers.

The Modi regime promises his capitalist backers that he will “open India”– namely end the land reserves of the tribes, convert farmland to industrial parks, deregulate labor and environmental controls.

To the Brahmin elite he promises to end compensatory quotas for lower castes, the untouchables, the minorities and Muslims. For the Hindu fascists he promises more temples. For foreign capitalists he promises entry into all formerly protected economic sectors. For the US, Modi promises closer working relations against China, Russia and Iran… The BJP’s ethno-religious Hindu fanaticism resonates with Israel’s notion of a “pure”Jewish state. Modi and Netanyahu have longstanding ties and promise close working relations based on similar ethno-racist doctrines.

Turkey: The Transition to Islamic-Capitalist Authoritarianism

Turkey under the rule of Erdogan’s Justice and Development Party has moved decisively toward one-man rule: linking Islam to big capital and police state repression. Erdogan’s ‘triple alliance’ is intent on unleashing mega-capitalist projects, based on the privatization of public spaces and the dispossession of popular neighborhoods. He opened the door to unregulated privatization of mines, communications, banks – leading to exponential growth of profits and the decline of employment security and a rising toll of worker deaths. Erdogan has shed the mask of ‘moderate Islam’ and embraced the jihadist mercenaries invading Syria and legislation expanding religious prerogatives in secular life. Erdogan has launched massive purges of journalists, public officials, civil servants, judges and military officers. He has replaced them with ‘party loyalists’; Erdogan fanatics!

Erdogan has recruited a small army of technocrats who design his mega projects and provide the political infrastructure and programs for his electoral campaigns. Technocrats provide a development agenda that accommodates the foreign and domestic crony corporate elite.

The Anatolian Islamists, small and medium provincial business elite, form the mass base – mobilizing voters, by appealing to chauvinist and ethnocentric beliefs. Erdogan’s repressive, Islamist, capitalist regime’s embrace of the “free market” has been sharply challenged especially in light of the worst mining massacre in Turkish history: the killing of over 300 miners due to corporate negligence and regime complicity. Class polarization threatens the advance of Turkish fascism.

Israel and the “Jewish State”: Billionaires , Ethno-Religious Fanatics and Technocrats

Israel, according to its influential promoters in the US, is a ‘model democracy’. The public pronouncements and the actions of its leaders thoroughly refute that notion. The driving force of Israeli politics is the idea of dispossessing and expelling all Palestinians and converting Israel into a ‘pure’ Jewish state. For decades Israel, funded and colonized by the diaspora, have violently seized Palestinian lands, dispossessed millions and are in the process of Judaizing what remains of the remnant in the “Occupied Territories”.

The Israeli economy is dominated by billionaires. Its “society” is permeated by a highly militarized state. Its highly educated technocrats serve the military-industrial and ethno-religious elite. Big business shares power with both.

High tech Israeli’s apply their knowledge to furthering the high growth, military industrial complex. Medical specialists participate in testing the endurance of Palestinian prisoners undergoing torture (“interrogation”). Highly trained psychologists engage in psych-warfare to gain collaborators among vulnerable Palestinian families. Economists and political scientists, with advanced degrees from prestigious US and British universities (and ‘dual citizenship’) formulate policies furthering the land grabs of neo-fascist settlers. Israel’s best known novelist, Amos Oz condemned the neo-fascist settlers who defecate on the embers of burnt-out mosques.

Billionaire real estate moguls bid up house prices and rents “forcing” many “progressive” Israelies, who occasionally protest, to take the easy road of moving into apartments built on land illegally and violently seized from dispossessed Palestinians. ‘Progressives’ join neo-fascist vigilantes in common colonial settlements. Prestigious urbanologists further the goals of crude ethno-racist political leaders by designing new housing in Occupied Lands. Prominent social scientists trade on their US education to promote Mid-East wars designed by vulgar warlords. Building the Euro American Empire : Riff-Raff of the World Unite!

Empire building is a dirty business. And while the political leaders directing it, feign respectability and are adept at rolling out the moral platitudes and high purposes, the ‘combatants’ they employ are a most unsavory lot of armed thugs, journalistic verbal assassins and highly respected international jurists who prey on victims and exonerate imperial criminals.

In recent years Euro-American warlords have employed “the scum of the slaughterhouse” to destroy political adversaries in Libya, Syria and the Ukraine.

In Libya lacking any semblance of a respectable middle-class democratic proxy, the Euro-American empire builders armed and financed murderous tribal bands, notorious jihadist terrorists, contrabandist groups, arms and drug smugglers. The Euro-Americans counted on a pocketful of educated stooges holed up in London to subdue the thugs, privatize Libya’s oil fields and convert the country into a recruiting ground and launch pad for exporting armed mercenaries for other imperial missions.

The Libyan riff-raff were not satisfied with a paycheck and facile dismissal: they murdered their US paymaster, chased the technocrats back to Europe and set-up rival fiefdoms. Gadhafi was murdered, but so went Libya as a modern viable state. The arranged marriage of Euro-American empire builders, western educated technocrats and the armed riff-raff was never consummated. In the end the entire imperial venture ended up as a petty squabble in the American Congress over who was responsible for the murder of the US Ambassador in Benghazi.

The Euro-American-Saudi proxy war against Syria follows the Libyan script. Thousands of Islamic fundamentalists are financed, armed, trained and transported from bases in Turkey, Jordan, Saudi Arabia, Iraq and Libya to violently overthrow the Bashar Assad government in Syria. The world’s most retrograde fundamentalists travel to the Euro-American training bases in Jordan and Turkey and then proceed to invade Syria, seizing towns, executing thousands of alleged ‘regime loyalists’ and planting car bombs in densely populated city centers.

The fundamentalist influx soon overwhelmed the London based liberals and their armed groups.

The jihadist terrorists fragmented into warring groups fighting over the Syrian oil fields. Hundreds were killed and thousands fled to Government controlled regions. Euro-US strategists, having lost their original liberal mercenaries, turned toward one or another fundamentalist groups. No longer in control of the ‘politics’ of the terrorists, Euro-US strategists sought to inflect the maximum destruction on Syrian society. Rejecting a negotiated settlement, the Euro-US strategists turned their backs on the internal political opposition challenging Assad via presidential elections.

In the Ukraine, the Euro-Americans backed a junta of servile neo-liberal technocrats, oligarchical kleptocrats and neo-Nazis, dubbed Svoboda and the Right Sector. The latter were the “shock troops” to overthrow the elected government, massacre the federalist democrats in Odessa and the eastern Ukraine, and back the junta appointed oligarchs serving as “governors”.

The entire western mass media white-washed the savage assaults carried out by the neo-Nazis in propping up the Kiev junta. The powerful presence of the neo-fascists in key ministries, their strategic role as front line fighters attacking eastern cities controlled by pro-democracy militants, establishes them as central actors in converting the Ukraine into a military outpost of NATO. Euro-America Empire Building and the Role of Riff-Raff

Everywhere the Euro-American imperialists choose to expand – they rely on the ‘scum of the earth’: tribal gangs in Libya, fundamentalist terrorists in Syria, neo-Nazis in the Ukraine.

Is it by choice or necessity? Clearly few consequential democrats would lend themselves to the predatory and destructive assaults on existing regimes which Euro-US strategists design. In the course of imperial wars, the local producers, workers, ordinary citizens would “self-destroy”, whatever the outcome. Hence the empire builders look toward ‘marginal groups’, those with no stake in society or economy. Those alienated from any primary or secondary groups. Footloose fundamentalists fit that bill – provided they are paid, armed and allowed to carry their own ideological baggage. Neo-Nazis hostile to democracy have no qualms about serving empire builders who share their ideological hostility to democrats, socialists, federalists and culturally ‘diverse’ societies and states. So they are targeted for recruitment by the empire builders.

The riff-raff consider themselves ‘strategic allies’ of the Euro-American empire builders. The latter, however, have no strategic allies – only strategic interests. Their tactical alliances with the riff-raff endure until they secure control over the state and eliminate their adversaries. Then the imperialist seek to demote, co-opt, marginalize or eliminate their ‘inconvenient’ riff-raff allies. The falling out comes about when the fundamentalists and neo-Nazis seek to restrict capital, especially foreign capital and impose restrictions on imperial control over resources and territory. At first the empire builders seek ‘opportunists’ among the riff-raff, those willing to sacrifice their ‘ideals’ for money and office. Those who refuse are relegated to secondary positions distant from strategic decision-making or to remote outposts. Those who resist are assassinated or jailed. The disposal of the riff-raff serves the empire on two counts. It provides the client regime with a fig leaf of respectability and disarms western critics targeting the extremist component of the junta.

The riff-raff, however, with arms, fighting experience and financing, in the course of struggle, gains confidence in its own power. They do not easily submit to Euro-US strategies. They also have ‘strategic plans’ of their own, in which they seek political power to further their ideological agenda and enrich their followers.

The riff-raff, want to ‘transition’ from shock troops of empire into rulers in their own right. Hence the assaults on the US embassy in Libya, the assassination of Euro-American proxies in Syria, Right Sector riots against the Kiev junta.


A new power bloc is emerging on a global scale. It is already flexing its muscles. It has come to power in India, Turkey, Ukraine and Israel. It brings together big business, technocrats and ethno-religious fascists. They promote unrestrained capitalist expansion in association with Euro-American imperialism.

Scientists, economists, and IT specialists design the programs and plans to realize the profits of local and foreign capitalists. The ethno-fascists mobilize the ‘masses’ to attack minorities and class organizations threatening high rates of returns.

The Euro-Americans contribute to this ‘new power bloc’ by promoting their own ‘troika’ made up of ‘neo-liberal clients’, fundamentalists and neo-Nazis to overthrow nationalist adversaries. The advance of imperialism and capitalism in the 21st century is based on the harnessing of the most advanced technology and up-to-date media outlets with the most retrograde political and social leaders and ideologies.



About James Petras

He is the author of more than 62 books published in 29 languages, and over 600 articles in professional journals, including the American Sociological Review, British Journal of Sociology, Social Research, and Journal of Peasant Studies. He has published over 2000 articles in nonprofessional journals such as the New York Times, the Guardian, the Nation, Christian Science Monitor, Foreign Policy, New Left Review, Partisan Review, TempsModerne, Le Monde Diplomatique, and his commentary is widely carried on the internet.

His publishers have included Random House, John Wiley, Westview, Routledge, Macmillan, Verso, Zed Books and Pluto Books. He is winner of the Career of Distinguished Service Award from the American Sociological Association’s Marxist Sociology Section, the Robert Kenny Award for Best Book, 2002, and the Best Dissertation, Western Political Science Association in 1968. His most recent titles include Unmasking Globalization: Imperialism of the Twenty-First Century (2001); co-author The Dynamics of Social Change in Latin America (2000), System in Crisis (2003), co-author Social Movements and State Power (2003), co-author Empire With Imperialism (2005), co-author)Multinationals on Trial (2006).

He has a long history of commitment to social justice, working in particular with the Brazilian Landless Workers Movement for 11 years. In 1973-76 he was a member of the Bertrand Russell Tribunal on Repression in Latin America. He writes a monthly column for the Mexican newspaper, La Jornada, and previously, for the Spanish daily, El Mundo. He received his B.A. from Boston University and Ph.D. from the University of California at Berkeley.



Για να πετύχουμε τον στόχο των αγώνων των προγόνων μας το 1821, των παπούδων μας και των πατεράδων μας το 1940 - 1944, και των αδελφών μας το 1973, και για να μην μας ξαναβάλουν οι μεγάλες δυνάμεις με τους ντόπιους συνεργάτες τους στο δράμα ενούς νέου εμφυλιου πολέμου η κάτω από μια νέα φασιστική χούντα. Το ΕΠΑΜ είναι το μόνο κινημα στην Ελλάδα που είναι δημοκρατικό και πατριωτικό, και που θέλει να έχει ο ίδιος ο λαός την διακυβέρνηση της χώρας στα χέρια του και όχι να τον αντιπροσωπεύουν κλέφτες, προδότες και δοσίλογοι. Το ΕΠΑΜ είναι το μόνο κινημα στην Ελλάδα που δείνει τα κατάληλα και απαραίτητα αντίδοτα για τα πνευματικά, πολιτιστικά, συναισθηματικά, ψυχολογικά και διανοητικά δηλητήρια που μας πότιζαν για πάρα πολλά χρόνια. Ελα μαζί μας λοιπόν να σώσουμε την Ελλάδα και να απελευθερώσουμε τον λαό μας!

Συμπατριώτη αδελφέ μου, ήρθε η ώρα να δείξεις τη ποιότητα σου!

Κοσμάς Λουμάκης


Φιλοξενούμενος της ΕΚΠΟΜΠΗΣ ΑΕ ο καθηγητής Πολιτικής Επιστήμης και πρώην Πρύτανης του Πάντειου Πανεπιστημίου κ.Γιώργος Κοντογιώργης.

Η εκδήλωση για την παρουσίαση των 42 υποψηφίων ευρωβουλευτών του ΕΠΑΜ τα είχε όλα… Κόσμο, παλμό και πολιτικά συνθήματα. Πρώτα απ’ όλα, όμως, έστελνε μήνυμα σε Ελλάδα και Ευρώπη.

“Τραγουδώντας και πολεμώντας, έλεγαν οι παλιοί, ότι πάνε στον πόλεμο”, ανέφερε ο Δημήτρης Καζάκης, σημειώνοντας πως “ο αγώνας είναι δύσκολος. Έχουμε μεγάλες απώλειες από το βάρος της καθημερινότητας, της ζωής, αλλά δεν το βάζουμε κάτω. Ο αγώνας είναι πολύ μεγάλος, όταν οι κυβερνώντες θέλουν να σε κάνουν δούλο”.

Η ομιλία και η συζήτηση με το κοινό του γ.γ. του ΕΠΑΜ Δημήτρη Καζάκη στην Θεσσαλονίκη (14 Μαΐου 2014, πλ. Ναυαρίνου), στην κεντρική προεκλογική συγκέντρωση του ΕΠΑΜ Θεσσαλονίκης για τις ευρωεκλογές.
Στην έναρξη της εκδήλωσης απηύθυναν χαιρετισμό οι υποψήφιοι ευρωβουλευτές του ΕΠΑΜ Αλεξάνδρα Γεροντάκη, Αντώνης Παπαντωνίου, Ζωγραφιά Δόγου και Δημήτρης Κυπριώτης.

Συζήτηση στο στούντιο της ΔΕΛΤΑ τηλεόρασης (Αλεξανδρούπολη) όπου φιλοξένησε το γ.γ. και υποψήφιο ευρωβουλευτή του Ε.ΠΑ.Μ. Δημήτρη Καζάκη στις 17 Μαΐου 2014.
Πηγή βίντεο:

Ε.Πα.Μ Επίσημη παρουσίαση των υποψηφίων ευρωβουλευτών Κρήτης με κεντρικό ομιλητή τον Γ.Γ Δημητρη Καζάκη

Oμιλία του γ.γ. του Ε.ΠΑ.Μ. και υποψήφιου ευρωβουλευτή Δημήτρη Καζάκη στο Εργατικό Κέντρο Χανίων στις 13/5/14 και παρουσίαση όλων των υποψήφιων ευρωβουλευτών του Ε.ΠΑ.Μ. της Κρήτης.

Κεντρική προεκλογική εκδήλωση του ΕΠΑΜ Αιγίου, την Κυριακή 11 Μαΐου 2014. Συμμετείχαν οι υποψήφιοι ευρωβουλευτές Λεωνίδας Χρυσανθόπουλος, Αλεξάνδρα Λαδικού, Αντώνης Παπαντωνίου, Γιάννης Σιδέρης, Γιάννα Σιόβα και Γιάννης Αλεξανδρόπουλος.

Απόσπασμα από την κεντρική ομιλία των υποψηφίων ευρωβουλευτών του Ε.ΠΑ.Μ. στο εργατικό κέντρο Κορίνθου την Τετάρτη 7 Μαΐου 2014.

Εκδήλωση του ΕΠΑΜ στην πλ. Φλέμινγκ της Ηλιούπολης, ενόψει ευρωεκλόγων, στις 8 Μαΐου 2014
Ομιλητές :
Δημήτρης Καζάκης, γ.γ. ΕΠΑΜ και υποψήφιος ευρωβουλευτής
Γρηγόρης Πιερρουτσάκος, υποψήφιος ευρωβουλευτής
Καλλιρρόη Δραμιτίνου, υποψήφια ευρωβουλευτής
Δημήτρης Κυπριώτης, υποψήφιος ευρωβουλευτής
Γιάννης Αθανασιάδης
πηγη : ΕΠΑΜ Γλυφαδας-Ελληνικου

Παρουσίαση όλων των υποψήφιων ευρωβουλευτών του ΕΠΑΜ και επίσης όλα τα σχετικά βιντεάκια (210 βίντεο)

Δείτε αυτές τις δυο καταπληκτικές ταινίες ντοκιμαντέρ για το πως φτάσαμε ως εδώ και πως απελευθερωνόμαστε επιτέλους

“ΟΥΣΤ ΚΑΘΑΡΜΑΤΑ” και “ΟΥΣΤ – Η Κραυγή της Ελλάδας”

“Ως Έλληνας, δημοκράτης που σέβεται και τιμά τους αγώνες και τις θυσίες της οικογένειάς του και του λαού του, βλέπω αυτές τις δύο ταινίες σαν δύο απαραίτητα αντίδοτα για τα πνευματικά, πολιτιστικά, συναισθηματικά, ψυχολογικά και διανοητικά δηλητήρια που μας πότιζαν για πάρα πολλά χρόνια. Αυτές τις δύο ταινίες θα πρέπει να τις δουν σε κάθε ελληνικό σπίτι γιατί δεν ειναι μόνο πληροφόρηση, ενημέρωση και γνώση αλλά ειναι έμπνευση και κίνητρο για να σηκώσει ο Έλληνας επιτέλους το κεφάλι του και να απελευθερώσούμε την πατρίδα μας τόσο από της εγχώριες όσο και της ξένες ύαινες,.. μια για πάντα!”

Κοσμάς Λουμάκης


(αν δεν μπορείτε να δείτε το βίντεο εδώ πατήστε το εικονίδιο του youtube)

Van Rompuy: If The Public Doesn’t Want EU Expansion, ‘We Do It Anyway’

In a crass and ill-timed intervention, the unelected president of the European Council Herman Van Rompuy has warned Vladimir Putin that the EU intends ultimately to control every country on the western flank of Russia.


by M.E. Synon 1 May 2014

In an interview with De Standaard newspaper, Van Rompuy speaks about his “dreams” that all the Balkan states will join the EU. He calls it an “inspiring thought” that in the long term “the whole of European territory outside Russia” will be tied in some way to the EU.

He admits he does not know if there is public support for such a move, “But we do it anyway.”

Van Rompuy’s comments, released in the midst of the tensions which have followed moves by Brussels to put Ukraine on the path to EU membership, give credence to Putin’s fears that ultimately the EU intends to put its tanks on Russia’s lawn.

Building a common EU defence is one of the strategic priorities for the Brussels elite who are trying to build “a country called Europe.”

Most people in Britain are unaware of it, but a commitment by Britain and the other member states to common foreign, security and defence policies was written into the Maastricht Treaty of 1992.

In recent years the EU has deepened the integration of the military forces of member states with the framing of the Common Security and Defence Policy.

German Chancellor Angela Merkel and French President Francois Hollande are the leading voices for a common defence force for the EU.

In 2008, a report by a respected Dutch think tank warned that the EU is pursuing a secretive “military space policy.” It accused the EU of using the cover of the European Space Agency to develop technologies such as the Galileo satellite system for use by military as well as civilian. authorities

Last July, Martin Schulz, the German socialist President of the European Parliament who is now one of the top candidates to be the next president of the European Commission, said: “We need a headquarters for civil and military missions in Brussels and deployable troops.”

At the same time the European Commission proposed that it should “own and operate” its own surveillance drones.

Last December at a European Council meeting, member states agreed to “deepen defence cooperation.” At a press conference afterwards, David Cameron insisted Britain would block EU institutions from owning and operating their own military assets.

However, the fact is there is nothing Britain can do to stop a group of EU member states from creating their own “intergovernmental” defence force and asking the EU to administer it.

Now in this latest interview, Van Rompuy has said Brussels intends in effect to create an EU national border from the Arctic Circle to the Turkish border with Iraq.

This could threaten Russia’s historic, trade and political ties with Eastern Europe, so it is unlikely Russians will believe Van Rompuy when he insists the EU does not intend to create a “geopolitical shift.”

As long ago as 2007, José Manuel Barroso, the Portuguese former Maoist who is the president of the European Commission, said he liked to compare the EU “to the organisation of an empire.” He said “We have the dimension of an empire. I believe it is a great construction.”

Van Rompuy’s interview makes it clear that the EU elite intend for the empire to go right to the edge of the Russian Motherland.

In reply to Van Rompuy’s interview, a spokesman for the Foreign and Commonwealth Office said: “Europe’s diversity means a one-size-fits-all Europe will not work. You cannot impose a federal, close-knit union on such a varied group of states. There is not the political will to do so.”

“Only 31 per cent of the people across the European Union have a positive view of the EU. Two-thirds believe their voice does not count in the EU. This is not the voice of people who think a ‘United States of Europe’ is the answer to their problems. You have to treat Europe like a network not like a bloc.”

UKIP deputy leader Paul Nuttall said Van Rompuy’s words “demonstrate the frightening expansionist mentality of federalist fanatics.” He said Van Rompuy “does show a rare glimpse of honesty when he admits that the EU’s desire to expand comes without any public approval.”


And let us remember :

Multiple Ways Kleptocrats and Militarists Fleece Americans


Introduction: American living standards are plunging and it’s not simply because they are paid less, work longer (or shorter hours) under highly stressful workplace conditions and pay a higher percentage of their income for health and pension coverage.

The ‘workplace’ is only one of several locations where American working people are experiencing a sharp decline in living standards. The new oligarchical Kleptocrats and political elites have elaborated new ways to fleece Americans. These include:

(1) Increased costs and declining quality of internet, cable and other communication systems.

(2) Intensive pervasive and perpetual surveillance by punitive espionage agencies eroding personal freedoms and violating the confidentiality of personal, political and business decisions affecting everyday life.

(3) Large scale, repeated financial swindles by the most active and influential private and publicly trading investment companies resulting in the loss of hundreds of billions of dollars in pensions and savings for tens of millions of middle and working class investors.

(4) Increases in taxes and charges, including sales taxes, social security deductions, medical co-payments and reductions in social services … This is a result of the government’s commitment to finance US corporate investments and bail-outs. Big business hoards their cash holdings abroad to avoid taxes on overseas profits. To pay dividends they borrow. The growth of corporate debt, concentrated in a few large corporations, holds the US taxpayer liable for any present or future collapse of the financial markets. This corporate-induced ‘hoarding of capital’ compromises present and future living standards. It plays a major role in the deterioration of employment, wages, social services and public infrastructure.

(5) The astronomical growth of state spending on wars of conquest, financial giveaways propping up right-wing dictatorships and building a vast network of global military bases, proxy wars and other empire building measures reduce living standards of Americans. By militarizing everyday life, citizens are subject to mindless repetitive propaganda designed to lower their mental capacity. State terror-mongering propagandists in the mass media distract citizens from their declining living standards. Political elites bully citizens to continue ‘sacrificing’ basic living standards. Video games reproduce the worlds of war and terror, reflecting the real world policies of the ruling class.

Video games allow Americans who know they no longer have influence on political decisions and whose living standards are in decline, to vicariously exercise power and realize favorable outcomes on their mobiles. Purchasing mobiles, video games and other gadgets enrich billionaires’— so-called “high tech” capitalists – and convert citizens into impoverished consumers. They inhabit a bubble of illusions and passivity in the face of growing economic inequalities and political-cultural impoverishment.

The Political Bases of Declining Living Standards

The case of Comcast, the communication monopoly’s seizure of internet, is illustrative of how politics and plunder converge. Comcast TWC, the largest communications company, presently will control 40% of the US broadband and one-third of the US cable television market. By controlling the internet, Comcast will monopolize the principal means of communication of most Americans. The Federal Communications Commissions (FCC), which is supposed to regulate the industry and prevent price gouging monopolies, is “dominated by senior former industry officials” (Financial Times, (FT) 4/14/, pg. 9). Almost every elected national politician from Obama down has received substantial campaign funds from Comcast. During Senate hearings on Comcast’s bid to monopolize the internet through the take-over of Time Warner Cable, Comcast CEO David Cohen smirked and brushed off the Senators puff-questions. FCC complicity, Senatorial whitewashing of the private monopoly, is only part of the story. The internet was developed largely by public funds as was Google’s search engine: the public sector took the risk and the private monopolists , in this case Comcast, harvest the profits.

Comcast charges Americans several times greater then what it costs to use the internet in Sweden, South Korea, Singapore and elsewhere. Yet, US average internet speed is as little as a tenth as fast as that in Japan. In other words the hundreds of millions of US citizens who rely on the internet spend more money for less internet quality in their work day and everyday life. Their work life is intensified, their free time is reduced and their living standards are diminished. With greater concentration of ownership, come greater inequalities in power and income, and a greater disparity of living standards. All of which is obscured by the main beneficiaries – the communication barons and their political cronies.

Declining Living Standards in the Era of the Police State

‘Living’ in the deepest and most intimate sense of the term, means the ability to share ideas, feelings and experiences with individuals, families, friends and citizens without the intrusive and pervasive presence of a punitive state apparatus. When a state spy apparatus intercepts, collects, files, analyzes and makes a police evaluation of citizen’s communications, scientists refer to it as a police-state. The gigantic growth of a police state and its permeation of civil society has dramatically changed for the worse the fundamental bases of inter-personal life and communications. Police state rule, has sharply deteriorated cultural, social, political and economic living conditions. The ‘standards’ for living have been harshly reduced. The ‘legal’, but arbitrary, executive prerogatives of the state have been enhanced. The parameters of the basic rights of citizens have shrunk. As police state expenditures grow and the subjects of surveillance increase, so do budgets and taxes.

Kleptocracy: The Highest Stage of Capitalism

Marx and Marxists for the greater part of the 20th century, focused on capital’s exploitation of labor and the resources of overseas colonies and neo-colonies. In the 21st century a new more dynamic and totally parasitic form of economy has emerged based in the dominant financial sector. Kleptocrats engaged in large-scale, perpetual financial swindles and the pillage of the public treasury greatly impoverish small investors, and the pension funds of employees and workers.

For the better part of two decades, major financial institutions have been engaged in systematic large scale swindles, involving the sale of fraudulent financial packets (dubbed ironically “securities”), profiteering based on insider trading and other illicit activity which is prejudicial to productive activity, investors, tax payers, salary, and wage workers.

Every major investment banks in the US and Europe has been repeatedly investigated, fined and rarely prosecuted. They pay a relatively light fine and return to criminal activity. Looking only at the mega-swindles, involving hundreds of billions of dollars, we would include Enron, the Information Tech “bubble” of the 1990’s to 2000, the Home Mortgage fraud, the Barron, Lehman and Bear Sterns scam. In the run-up to the 2008-9 financial crash , Goldman Sachs, JP Morgan, Wells Fargo, Bank of America were part of the “pump and dump” of low grade home mortgage bonds and equities. The swindlers are recidivists and are so because of the complicity of top Government officials at every moment. State officials design the rules promoting Kleptocracy (deregulation), suspend safeguards, provide tax incentives, and eliminate risk via trillion dollar bailouts of the biggest investment kleptocrats when the swindlers cannibalize their assets and run out of new victims to swindle.

Under kleptocratic capitalism the apex of the system is occupied by the top fifty investment banks, hedge funds and speculators who ‘make markets’. They determine what ‘stocks or investment objects are targeted, to be pumped or dumped, at what rate and for what period of time. The entire activity of the kleptocratic elite has nothing to do with financing the ‘real economy’. Kleptocrats creates paper ‘values’ – paper assets at paper prices, for real victims and huge profits. The kleptocratic system operates like a chain. Kleptocratic speculators extract the savings and investments of a second tier of financial houses. They draw on real resources: savings, trust and pension funds. The second tier speculators are the ‘bag men’ for the dominant kleptocrats and they receive a minor share of the booty in exchange for conning the savings of producers. They write the prospectus to entice investment funds; they formulate the promise of lucrative returns. They send progress reports to clients in exchange for ‘commissions. They also ‘take the rap”, when the crises hits and bankruptcies, foreclosures and scams unfold.

The pension funds, the individual trusts and savings of workers and employees, resulting from decades of creating value in the real economy, forms the base of the pyramid. They have no influence on the political officials who promote, protect and bailout the kleptocrats. Under the kleptocratic elite ideology of “too big to fail”, the state eliminates all the risk for the klepto’s and imposes the losses on the second tier, who pass the losses on to the wage and salaried workers as taxpayers, via trillion dollar transfers from Treasury. Investors suffer via the loss of equity; workers via the loss of jobs, homes, income and social services. Given the vast chasm between the perpetual fraudulent transactions in the mega paper economy and the daily work routines at the bottom, there is great uncertainty, volatility, and insecurity in the work-life of the wage and salaried classes. The uncertainty and capriciousness of the ‘normal’ capitalist economic cycle, is vastly exacerbated by the turbulence caused by the mega-swindles, endless frauds and crooked trades, endemic to the kleptocratic stage of capital.

Kleptocrats and Militarists Together: They Shall Overcome

Just as kleptocrats rule the paper economy, political confidence men and women engage in imperial wars prejudicing the real economy. Imperial militarists extract wealth from the Treasury (the taxpayer) via perpetual political swindles. Imperial invasions and interventions of sovereign countries are ‘sold’ to the taxpayers as “wars on terror”; non-nuclear Iran is sold as a nuclear threat; the violent overthrow of the democratically elected Ukraine government by a pro Washington junta is sold as a “democratic transition”. Just as the kleptocracy’s “driving force” is repeated, large scale swindles, so the governing militarist elite’s “driving force” is the perpetual need to engage in warfare.

The ‘bridge’ between the kleptocrats and the militarists is the respectable financial press (Financial Times (FT), the Wall Street Journal(WSJ). They publicize and praise high level paper transactions (buy outs and mergers) and encourage imperial warfare everywhere and all the time. They editorialize in favor of wars which destroys lucrative trade and investment markets in the real economy because they are aligned with the kleptocrats linked to the paper economy. The Financial Times should change its name to the Military Times. The editors and columnists have supported wars destroying the Libyan, Iraq, Syrian and Ukrainian economies and back sanctions prejudicing trade with Iran. The financial press no longer promotes market relations of the real economy; it is embedded in the paper economy of the kleptos.

Kleptocratic activities have become ‘routinized’ and based on advanced technology and have created highly respected billionaires. Even as I write today (4/14/14) the FT reports that ‘insiders at some of the hottest private and publically traded web companies sold big personal stakes before the slump in stock companies’ (my emphasis) taking advantage of a bubble of their own creation (“pump”) to reap billions at the expense of small investors. Tell it to Jeff Bezos, CEO of Amazon, and Sheryl Sandberg, CEO of Facebook, who sold at the pre-slump peak, prior to the tech bubble bursting

Domestic Corporate Debt and Overseas Corporate Tax Havens

According to Standards and Poor (S and P), the rating agency, “the biggest US companies have added significantly to their debts during the past three years, at the same time as corporate cash piles have increased” (FT 4/14/14). The total cash holding of the 1,100 companies rated by S and P rose by $204 billion to 1.23 trillion between 2010-13. However, during the same time span their gross debts grew fivefold, rising from $748 billion to $4 trillion. Their net debt (gross debt minus cash holdings) rose 24 percent to $2.78 trillion. By holding cash overseas, US corporations avoid domestic taxes – increasing fiscal pressures, the tax burden on domestic producers and workers, heightening the regressive nature of the tax system Secondly, by loading up on domestic debt, the corporate elite crowds out local borrowers. Piling up debt increases corporate vulnerability to bankruptcy if and when interest rates rise. The corporate elite evading taxes via overseas cash piles include Apple, Microsoft, Cisco Systems, Chevron, and Merck among others. All told the top 25 multi nationals account for 43 percent of the total debt (FT 4/14/14).

Hoarding profits overseas avoids taxes. High domestic indebtedness results from the need to pay dividends and inflate returns to big shareholders. In other words, corporate elites escape taxes and increase economic insecurity for domestic job holders, both of which contribute to a decline in the material and psychological dimensions of ‘living standards’.

Kleptocracy and Militarism: Declining Living Standards

The rise of a powerful kleptocratic economic elite which ‘interpenetrates’ and shares power with a militarist political elite have joined forces to pillage the productive economy and the US Treasury. Their powerful links are the main reason for heightening class inequalities, political and social insecurities. They have driven American society into a permanent state of crises and wars. Over the past quarter century, Americans have lived through two major economic crashes, prolonged periods of stagnation and declining income, three major wars and a multitude of overt and covert military operations – all of which have eroded living standards.

Military propaganda saturates the mass media and permeates all mass spectacles. Stock reports, dominate the economic news. Investment speculators and swindlers are presented as cultural heroes. The gap between elite opinion and interests and those of the majority of citizens widens.

This leads politicians to greater dependence on billionaire campaign funders. The electoral process is unabashedly and totally controlled by the economic oligarchy. The vast majority of Americans recognizes and publically admit their total lack of political influence on all public issues of interest including those privileging the kleptocrats and the warlords.

The deeply felt and pervasive malaise resulting from social impotence in vital spheres of life is the clearest expression of the decline of political living standards. The shrinking of public involvement, the narrow focus of isolated individuals manipulating computerized gadgets , the replacement of face to face public engagement by impersonal electronic communications, are an expression of the decline of social living standards. The rise of ethno-religious chauvinism among klepto-elites is matched by the political warlords’ reliance on systematic deception and espionage of American citizens. Warlords and kleptocrats are enclosed in privileged living enclaves, including the private appropriation of former public spaces, but their intrusion into private communications define the diminished world of everyday life for the most Americans. Life expectancy may have increased but human life has decreased, drastically, over the past quarter of a century.


Blood and gore does not drip off the Saville suited clever inside trader. They never see or hear their victims, nor do they have an interest in them, except to fleece them collectively and anonymously.

America is ruled by a division of labor. The financial speculators, corporate tax evaders, investment bankers – the kleptocratic ruling class– pillage the treasury and productive economy. Their political counterparts manipulate, distract and police their exploited victims – to ensure that they submit or are intimidated if they protest.

When they political elites come up short, there are the new “opiums of the people’ videos, painkillers, terror threats, entertainment and sports spectacles.

But citizens are restless– as living standards continue to decline. Nobody believes in bailing out speculators because they are ‘too big to fail”. Nobody trusts the political leaders who lied their way to twelve year wars, adding others along the way. No one follows media pundit extremists in defense of kleptocrats and warlords. Passive resistance is widespread because it is clear to most Americans that living standards are in a free fall. Time awaits a popular backlash. Will it happen in our lifetime?



About James Petras

He is the author of more than 62 books published in 29 languages, and over 600 articles in professional journals, including the American Sociological Review, British Journal of Sociology, Social Research, and Journal of Peasant Studies. He has published over 2000 articles in nonprofessional journals such as the New York Times, the Guardian, the Nation, Christian Science Monitor, Foreign Policy, New Left Review, Partisan Review, TempsModerne, Le Monde Diplomatique, and his commentary is widely carried on the internet.

His publishers have included Random House, John Wiley, Westview, Routledge, Macmillan, Verso, Zed Books and Pluto Books. He is winner of the Career of Distinguished Service Award from the American Sociological Association’s Marxist Sociology Section, the Robert Kenny Award for Best Book, 2002, and the Best Dissertation, Western Political Science Association in 1968. His most recent titles include Unmasking Globalization: Imperialism of the Twenty-First Century (2001); co-author The Dynamics of Social Change in Latin America (2000), System in Crisis (2003), co-author Social Movements and State Power (2003), co-author Empire With Imperialism (2005), co-author)Multinationals on Trial (2006).

He has a long history of commitment to social justice, working in particular with the Brazilian Landless Workers Movement for 11 years. In 1973-76 he was a member of the Bertrand Russell Tribunal on Repression in Latin America. He writes a monthly column for the Mexican newspaper, La Jornada, and previously, for the Spanish daily, El Mundo. He received his B.A. from Boston University and Ph.D. from the University of California at Berkeley.



A WARNING TO UKRAINE – Greece Confronts EU-Imposed Humanitarian Catastrophe

by Dean Andromidas

Why would anyone want to join the European Union? The only sane reason to join an association of nations would be to enjoy expanded economic benefits and democratic rights. Well, the EU offers neither. It is not only its moribund economy, with high unemployment, collapsing living standards, etc., but it is now implementing a policy of mass murder. The most obvious case is Greece, where the EU has turned a debt crisis into a humanitarian catastrophe. In 2010, Greece had a debt to gross domestic product ratio of 125%. The EU bureaucrats declared this to be unsustainable, and Greece was forced into a bailout. At the end of the third quarter 2013, that ratio had risen to 183%. The government’s gross debt stands at EU339.6 billion. At least EU270 billion is now held by foreigners. Between the first quarter of 2008, and the third quarter of 2013, it has paid EU67 billion in interest alone.

The over EU200 billion bailout has exclusively gone to pay off creditors, and in the process, created ever-expanding new debt. Despite the widely held belief that German taxpayers will foot the bill for the bailout, the fact is that the individual countries of the euro group issue a guarantee for the bonds that are floated by the European Stability Mechanism (ESM), the bailout fund. The bonds are bought by banks and other institutions, and the Greek government pays off the bonds. Only if there is a default will the non-Greek taxpayers lose. For the banks, such as Deutsche Bank, the bonds are all but free, since once purchased, the bank goes to the European Central Bank (ECB) and receives new liquidity. This arrangement if great for the banks, but lethal for the people of Greece. Since signing the bailout agreement and implementing its memoranda, Greece has been put under the tutelage of the infamous Troika of experts, or more precisely debt collectors, from the European Commission, the European Central Bank, and the International Monetary Fund. Their policy has destroyed the economy, and is killing off the population by creating a humanitarian catastrophe. Some of the evidence:

• Official Greek unemployment has increased from an average of around 10% to 28%, but in reality, it is closer to 50%. Youth unemployment is an impossible 65%. Of the officially registered unemployed, only 16% are receiving any unemployment benefits. Nominal and real wages have been reduced respectively by 23% and 27.8%.

• One-third of the population lives below the poverty line. While no hard figures exist, the number of Greeks who have left the country seeking work is between 500,000 and 1 million. These are not the poor peasants of the 1950s and 1960s, but highly educated young people—doctors, engineers, academics, and scientists— the future of the country.

• The balance of trade has improved only because of a collapse of imports, while exports increased only marginally. In fact, there has been no real increase in exports since the nominal increase, given in euros, represents the petroleum products from the country’s refineries. There was no increase in the volume of petroleum exports, but only an increase in price. In point of fact, exports to the EU continue to decline. In the 1990s, 61% of Greek exports went to the EU; in 2012, the figure was 29.8%. The entire economy has shrunk by more than 25%, the official figure.


The Troika-run Greek Health Minister Adonis Georgiadis is denying lifesaving medical care to cancer sufferers, and others. Here Georgiadis (left) is confronted by an angry Greek audience in London, March 16, 2014.

• There is virtually no liquidity in the country. Despite that fact that banks get liquidity from the ECB for virtually nothing, retail interest rates are a usurious 8.3%, the highest since Greece joined the Eurozone.

• Greek banks are loaded with non-performing debts, while companies, including those in the tourist industry are being starved of credit.

The EU Flu Massacre of 2014

Mass murder is occurring in Greece as you reads these words. It is being done very efficiently by taking down the health system, on orders of the Troika. Use of the term “mass murder” is not rhetorical, as the following examples show. Look at the death toll during this year’s flu season. As of this writing, at least 110 people have died of influenza just in the last several weeks. This is not only the highest rate in Europe, but the second-highest absolute number. The Athens Medical Association (ISA) revealed on March 26 that by contrast, 155 people had died of flu in Spain, whose population is 46 million, four times that of Greece’s 11 million. In France, which has a population six times larger, 52 people died from the virus; while in Romania, which has twice as many citizens as Greece, and is officially the poorest country in the EU, just four people succumbed to the flu. There were also only four deaths in Sweden, which has a comparable population to Greece. Britain reported no deaths from the virus.

untitledccccMedical workers from social clinics and the main state hospital in Athens protest against cuts to health care, Jan. 31, 2014. Eight thousand doctors have been cut from the public health system.


Under “normal” conditions, Greece would have had perhaps 25 flu deaths. The balance of 85 deaths must be viewed as
murder, since it is admitted by the government that it did not purchase enough flu vaccine, and did not conduct an annual fluvaccination campaign for the most vulnerable, a fact that the ISA rightfully termed “criminal.” In a statement, the Medical Association charged that the cause of the flu deaths was the lack of vaccinations, and noted that pharmacists had reported a shortage of flu jabs and doses supplied to health centers of the state insurance fund, EOPYY. “It is tragic and criminal that people are dying for a vaccine that costs EU6 each,” the statement said.

EU Promotes Fascists

It is not surprising that the Greek Health Minister, Adonis Georgiadis, is a well-known ideological fascist who was recruited into the ruling New Democracy Party from the right-wing Laos party. He is a publisher and book dealer. Among his favorite authors, whose books he sells, is Konstaninos Plevris, the number-one fascist ideologue in Greece. His son, Thanos Plevris, is also in the ruling party, and serves as legal advisor to the Health Minister. Georgiadis, under orders of his Troika masters, is implementing a policy that kills. The British medical journal, Lancet has published a study in which it reports that the Greek government and the Troika are in a state of “denial” over the catastrophic consequences of their policy. It’s worse than “denial”—it is intentional: Georgiadis, asked by the Washington Post about the fact that the massive cuts in health care left an alarming number of cancer sufferers with having to pay for their own medications and even surgeries which they cannot afford, replied that, while there is a special fund (only EU17 million!) for emergency aid for those without insurance, “Illnesses like cancer are not considered urgent, unless you are in the final stages.” While the exact number of deaths from cancer is not available, it is widely known that hundreds, if not thousands, of cancer patients have no access to medical insurance. And, it is not just cancers; the same conditions apply to those suffering from most serious diseases, while the severely handicapped have seen their benefits cut dramatically.

Unprecedented death rates have been accomplished, according to Lancet, through savage cuts in funding of health care. The report showed how uninsured cancer patients are left to pay for their own lifesaving treatment as a result of losing their social security coverage due to long-term unemployment. It reports that the health-care budget has been cut by 25% since 2009, and the number of uninsured has increased from 500,000 in 2008, to at least 2.3 million today. Greece now spends less on health care than any of the pre-2004 EU members. For example, the public hospital budget was cut by 26% between 2009 and 2011; in the last two years it has been cut even more. The budget for medicines was slashed from EU4.7 billion in 2010, to EU2.88 billion in 2012, and then to EU2 billion for 2014. Doctors at the country’s hospitals have not been paid for six months, prompting strikes throughout the hospital system. Mental-health care has been savagely cut. Funding for the sector was cut 20% between 2010 and 2011, and by a further 55% between 2011 and 2012. Cases of depression have risen by 250%; suicides, by 45% between 2007 and 2011. Cuts in mosquito spraying have led to the resurgence of malaria, which was virtually wiped out 40 years ago. Thousands of pregnant women no longer have access to health care. The result is infanticide by decree of the Troika: Poor nutrition and lack of medical checkups have contributed to infant deaths, which had previously births, according to figures from the Greek National School of Public Health.

Under the guidelines established by the Troika, Georgiadis has shut down major sections of the national health-insurance program. Under the previous program, general practitioners worked for the national health insurance company, while maintaining their private practice. This gave the patient the choice of keeping the same primary doctor, which is the only way a competent general health system works. This system was closed down, essentially overnight, and all 8,000 doctors dismissed. The new system involves general clinics where doctors are hired on contract for as little as one month. Its implementation has been so slow that most of the country is left without access to general health care. Not surprisingly, Georgiadis has become a hated figure in Greece, and enters public places with caution. His reputation followed him recently to a public event in which he was the keynote speaker at Imperial College in London, where Greek students and academic staff had made it clear before the Minister’s appearance that they opposed his invitation to speak there. “The Minister has repeatedly bullied doctors and medical staff on national television, putting the blame on them for the existing problems, while advertising the need for budget cuts,” they said in a statement. They added, “The rise of Mr. Georgiadis in Greek politics is a symptom of the authoritarian, far-right turn of the Greek government.”

The EU’s Lawlessness

While the European Union ideologues never stop criticizing countries for not failing to adhere to the “rule of law,” the reality is that the EU itself is the biggest violator of the law, even its own treaties. Jorgo Chatzimarkakis, Member of the European Parliament representing the Free Democratic Party of Germany, but of Greek descent, charged that the cuts in the Greek health-care system have set the country back decades. Speaking at the European Parliament in Brussels on March 5, Chatzimarkakis charged that what the EU allows the Troika to do in Greece goes against fundamental human rights. Slamming German Chancellor Angela Merkel and European Commission President José Manuel Barroso, Chatzimarkakis said, “There are a lot of legal studies that tell us that the legal security of human rights, basic civil rights, are not given anymore. Mrs Merkel and Mr Barroso present to us another Greece, and not the real Greece.” The United People’s Front (EPAM), a new Greek political party calling for Greece to drop the euro and return to the drachma, detailed in its election program for the European Parliamentary elections how the Troika’s policies violate EU treaties. Am ong a long list of violations they include the following:

• Treaty on European Union: Article 2 on human dignity, freedom, democracy and human rights; Article 3 on peace and well-being; Articles 145-150 on employment and 151-166 on social policy.

• The Charter of Fundamental Rights of the EU: Article 1 on human dignity; Article 14 on the right to education; Article 17 on the right to property (people have had their property confiscated because they were unable to pay the dramatically higher taxes, especially the property tax); Article 26 on the rights of the elderly; Article 28 on the integrity of persons with disabilities; Article 34 on the right to social security and social assistance.

And of course, Article 35 on the right to health care. In addition to EPAM, the other opposition parties—Syriza, Independent Greeks, Drachma 5, and Plan B— are demanding the suspension of the Troika’s Memorandum, cancellation of the majority of the debt, a Glass-Steagall banking reform, and other emergency measures to deal with the humanitarian catastrophe. In addition, EPAM, Drachma 5, and Plan B are calling for returning to the drachma.


Future Suspended – Το Μέλλον Ανεστάλη

in english

How does a global financial crisis permeate the spaces of the everyday in a city? Our final 35′ documentary film traces the multiple transformations of crisis-ridden Athenian public space and those who traverse it.

Future Suspended is divided in three sections. “Privatised” explores the legacy of mass privatisation projects that preceded the 2004 Olympics, placing them in the context of present day privatisation schemes. “Devalued” gazes at the ever-shrinking spaces of migrants in the city and the devaluation of their lives that comes as a result. “Militarised” shows how, in face of the crisis, this devaluation turns into a generalised condition.

Through its cinematic traversal of today’s Athens, “Future Suspended” traces the rise of the authoritarian-financial complex and how this shrinks public space in the city, fuelling social despair and anger in return.

Future Suspended is part of the research project at The research team consists of Christos Filippidis, Antonis Vradis, Dimitris Dalakoglou, Ross Domoney and Jaya Klara Brekke. All music for Future Suspended was composed by Giorgos Triantafyllou.

This film is released under the Creative Commons BY-NC-ND licence.

Details here:­­0/deed.en_GB

στα ελληνικα

Πώς διεισδύει η παγκόσμια οικονομική κρίση στους καθημερινούς χώρους της πόλης; Το τελικό μας ντοκυμαντέρ, διάρκειας 35 λεπτών, ιχνηλατεί τις πολλαπλές μεταμορφώσεις του Αθηναϊκού δημόσιου χώρου σήμερα.

Το ντοκυμαντέρ χωρίζεται σε τρία μέρη: το πρώτο μέρος, με τίτλο “Ιδιωτικοποίηση”, διερευνά τις συνδέσεις ανάμεσα στην ανάπτυξη που χαρακτήρισε την περίοδο της Ολυμπιάδας του 2004 και τα σύγχρονα προγράμματα ιδιωτικοποίησης που λαμβάνουν χώρα μέσα στο πλαίσιο της οικονομικής κρίσης. Το δεύτερο μέρος, με τίτλο “Υποτίμηση”, εξετάζει τους τρόπους με τους οποίους συρρικνώνονται, σήμερα, οι αστικοί χώροι για τους/τις μετανάστες/ριες, και την επακόλουθη υποτίμηση της ζωής τους. Το τελευταίο μέρος, με τίτλο “Στρατιωτικοποίηση”, καταδεικνύει πώς με αφετηρία την κρίση, η υποτίμηση μετατρέπεται σε μια γενικευμένη συνθήκη—πώς η άνοδος του οικονομικο-αυταρχικού συμπλέγματος συρρικνώνει το δημόσιο χώρο στην πόλη, τροφοδοτώντας ως αποτέλεσμα την κοινωνική απόγνωση και οργή.

Μέσω κινηματογραφική διάσχιση της σημερινής Αθήνας, “Το Μέλλον Ανεστάλη” παρακολουθεί την άνοδο του αυταρχικού-οικονομικό συγκρότηματος και πώς μεσο αυτό συρρικνώνεται ο δημόσιος χώρος στην πόλη, τροφοδοτώντας την κοινωνική απελπισία και θυμό σε αντάλλαγμα.

Η ταινία αυτή υπό την άδεια CreativeCommonsBY-NC-ND. Πληροφορίεςεδώ:­­0/deed.en_GB


Defeating Fascism before it’s too Late

03.23.2014 :: Latin America


Introduction: Captain Jose Guillen Araque, of the Venezuelan National Guard, recently gave President Maduro a book on the rise of Nazism, warning that “fascism has to be defeated before it’s too late”! In retaliation for his prophetic warning, the patriotic young captain was shot by a US-backed assassin on the streets of Marcay in the state of Aragua on March 16, 2014.

This raised the number of Venezuelan soldiers and police killed since the fascist uprising to 6. The total killed is 33. The killing of a prominent, patriotic officer on a major street in a provincial capital is one more indication that the Venezuelan fascists are on the move, confident of their support from Washington and from a broad swath of the Venezuelan upper and middle class. They constitute a minority of the electorate and they have no illusions about taking power via constitutional and democratic means.

Captain Guillen Araque had stepped forward to remind President Maduro that the road to power for Nazi and fascist totalitarian groups has been littered with the corpses of well-meaning democrats and social democrats throughout contemporary history because of their failure to use their constitutional powers to crush the enemies of democracy.

The History of the rise of Fascism under Democracies

The term “fascist” in Venezuela is appropriately applied to the organized violent political groups currently engaged in mass terror in a campaign to destabilize and overthrow the democratically-elected Bolivarian government. Academic purist might argue that the Venezuelan fascists lack the racist and nationalist ideology of their German, Italian, Spanish and Portuguese predecessors. While true, it is also irrelevant. The Venezuelan brand of fascism is highly dependent on, and acts as a proxy for, US imperialism and their Colombian warlord allies. In one sense however, Venezuelan fascism’s racism is directed against its multiracial African-Amerindian Venezuelan working and peasant classes – as demonstrated by their vitriolic racism against the deceased President Hugo Chavez. The essential connection with earlier fascist movements is found in its (1) profound class hostility to the popular majority; (2) its visceral hatred of the Chavista Socialist Party, winner of 18 of the last 19 elections; (3) its resort to the armed seizure of power by a minority acting on behalf of the domestic and US imperial ruling classes; (4) its intention to destroy the very democratic institutions and procedures which it exploits in order to gain political space; (5) its targeting of working class institutions – communal councils, neighborhood associations, public health and dental clinics, public schools, transport, subsidized food stores, political meeting places, public credit unions, trade union organizations and peasant co-operatives; (6) and its support of capitalist banks, huge commercial landed estates and manufacturing firms.

In Germany, Italy, Spain, France and Chile, fascist movements also began as small terrorist groups, who gained the financial backing of the capitalist elite because of their violence against working class organizations and democratic institutions and recruited primarily among middle class university students, elite professionals (especially doctors) and active and retired higher military officers – united in their hostility to the democratic order.

Tragically and all too often, democratic leaders, operating within a constitutional government, tended to regard fascists as “just another party”, refusing or unwilling to crush the armed thugs, who combined terror in the streets with elections to gain state power. Constitutionalist democrats have failed or were unwilling to see the political, civilian arm of the Nazis as part and parcel of one organic totalitarian enemy; so they negotiated and debated endlessly with elite fascists who meanwhile destroyed the economy while terrorists pounded away at the political and social foundations of the democratic state. The democrats refused to send out their multi-million mass supporters to face the fascist hordes. Worse, they even prided themselves on jailing their own supporters, police and soldiers, who had been accused of using ‘excessive force’ in their confrontation with fascist street thugs. Thus the fascists easily moved from the streets to state power. The elected democrats were so concerned about criticism from the international and capitalist media, elite critics and self-appointed ‘human rights’ organizations, that they facilitated the takeover by fascists. The people’s right to the armed defense of their democracy had been subordinated to the pretext of upholding ‘democratic norms’ – norms that any bourgeois state under assault would have rejected! Constitutional democrats failed to recognize how drastically politics had changed. They were no longer dealing with a parliamentary opposition preparing for the next election; they were confronted with armed terrorists and saboteurs committed to armed struggle and the seizure of political power by any means – including violent coups-d’états.

In the lexicon of fascism, democratic conciliation is a weakness, a vulnerability and an open invitation to escalate violence; ‘peace and love’ and ‘human rights’ slogans are to be exploited; calls for ‘negotiations’ are preambles for surrender; and ‘agreements’ preludes to capitulation.

To the terrorists, the democratic politicians who warn about a “threat of fascism” while acting as if they were engaged in ‘parliamentary skirmishes’, become an open target for violent attack.

This is how the fascists came to power, in Germany, Italy and Chile, while the constitutionalist democrats, to the last, refused to arm the millions of organized workers who could have throttled the fascists and saved democracy and preserved their own lives.

Fascism in Venezuela: A Mortal Threat Today

The martyred hero, Captain Guillen Araque’s warning of an imminent fascist danger in Venezuela has a powerful substantive basis. While the overt terrorist violence ebbs and flows, the underlying structural basis of fascism in the economy and society remains intact. The subterranean organizations, financing and organizing the flow of arms to fascists-in-waiting remain in place.

The political leaders of the opposition are playing a duplicitous game, constantly moving from legal forms of protest to sub-rosa complicity with the armed terrorists. There is no doubt that in any fascist putsch, the political oligarchs will emerge as the real rulers – and will share power with the leaders of the fascist organizations. In the meantime, their ‘respectability’ provides political cover; their ‘human rights’ campaigns to free incarcerated street thugs and arsonists earn ‘international media support’ while serving as ‘intermediaries’ between the open US funding agencies, and the clandestine terrorist underground.

In measuring the scope and depth of the fascist danger, it is a mistake to simply count the number of bombers, arsonists and snipers, without including the logistical, back-up and peripheral support groups and institutional backers who sustain the overt actors,

To ‘defeat fascism before it is too late’, the government must realistically assess the resources, organization and operational code of the fascist command and reject the overly sanguine and ‘upbeat’ pronouncements emanating from some ministers, advisers and legislators.

First, the fascists are not simply a small band confined to pounding on pots and attacking municipal workers in the upper-middle class neighborhoods of Caracas for the benefit of the international and corporate media. The fascists are organized on a national basis; their members are active throughout the country.

They target vital institutions and infrastructure in numerous strategic locations.

Their strategy is centrally-controlled, their operations are decentralized.

The fascists are an organized force; their financing, arming and actions are planned. Their demonstrations are not ‘spontaneous’, locally-organized actions, responding to government ‘repression’ as depicted in the bourgeois and imperial media.

The fascists bring together different cross currents of violent groups, frequently combining ideologically-driven right-wing professionals, large-scale smuggling gangs and drug traffickers (especially in border regions), paramilitary groups, mercenaries and known felons. These are the ‘frontline fascists’, financed by major currency speculators, protected by elected local officials, offered ‘sanctuary’ by real estate investors and high-level university bureaucrats.

The fascists are both ‘nationals’ and internationals: They include locally paid thugs and students from upper-middle class families; paramilitary Colombian soldiers, professional mercenaries of all sorts, ‘contract killers’ from US ‘security’ outfits and clandestine US Special Forces Operatives; and fascist ‘internationalists’ recruited from Miami, Central America, Latin America and Europe.

The organized terrorists have two strategic sanctuaries for launching their violent operations – Bogota and Miami, where prominent political leaders, like ex-President Alvaro Uribe and US Congressional leaders provide political support.

The convergence of highly lucrative criminal economic activity and political terrorism presents a formidable double threat to the stability of the Venezuelan economy and the security of the state . . . Criminals and terrorists find a common home under the US political tent, designed to overthrow Venezuela’s democratic government and crush the Bolivarian revolution of the Venezuelan people.

The backward and forward inter-linkages between criminals and terrorists inside and outside the country, between Washington senior policymakers, street drug pushers and contraband ‘camels’, provides the international elite mouthpieces and the muscle for street fighters and snipers.

Terrorist targets are not chosen at ‘random’; they are not products of an enraged citizenry protesting social and economic inequities. The carefully chosen targets of terrorism are the strategic programs which sustain the democratic administration; first and foremost the mass social institutions forming the base of the government. This explains why terrorists bomb health clinics for the poor, public schools and centers for adult education in the barrios, the state subsidized food stores and the public transport system. These are part of the vast, popular welfare system set up by the Bolivarian government. They are key building blocks in securing massive voter support in 18 out of the last 19 elections and popular power in the streets and communities. By destroying the social welfare infrastructure, the terrorists hope to break the social bonds between people and government.

Terrorists target the legitimate national security system: Namely, the police, National Guard, judges, public prosecutors and other authorities in charge of safeguarding citizens. The assassinations, violent attacks and threats against public officials, the fire-bombing of public buildings and public transport are designed to create a climate of fear and to demonstrate that the state is weak and incapable of protecting the everyday life of its citizens. The terrorists want to project an image of ‘dual power’ by seizing public spaces and blocking normal commerce… and by ‘governing the streets through the gun’. Above all the terrorists want to demobilize and curtail popular counter-demonstrations by blocking streets and sniping at activists engaged in political activity in contested neighborhoods. The terrorists know they can count on their ‘legal’ political opposition allies to provide them with a mass base via public demonstrations, which can serve as a shield for violent assaults and a pretext for greater sabotage.


Fascism, namely armed terrorism directed at violently overthrowing a democratic government, is a real and immediate threat in Venezuela. The day-to-day, ups and downs of street fighting and arson are not an adequate measure of the threat. As we have noted, the in-depth structural and organizational supports underlying the rise and growth of fascism are far more important. The challenge in Venezuela is to cut-off the economic and political basis of fascism. Unfortunately, up until recently the government has been overly sensitive to hostile criticism from overseas and domestic elites who rush to defend fascists – in the name of “democratic freedom”. The government of Venezuela has enormous resources at its disposal to root out the fascist threat. Even if firm action causes an outcry from overseas liberal friends, most pro-democracy advocates believe it is incumbent upon the government to act against those opposition officials who continue to incite armed rebellion.

Most recently, there have been clear signs that the Venezuelan government, with its powerful democratic and constitutional mandate, is moving with awareness of the fascist danger and will act with determination to stamp it out in the streets and in the suites.

The National Assembly has voted to strip Congresswoman Corina Machado of her immunity as a deputy in the National Assembly so she can be prosecuted for inciting violence. The President of the National Assembly Diosdado Cabello has presented detailed documentary evidence of her role in organizing and promoting armed rebellion. Several opposition mayors, actively involved in promoting and protecting snipers, street thugs and arsonists, have been charged and arrested.

The majority of Venezuelans confronted by the rising tide of fascist violence support the punishment of these high officials engaged in or supporting sabotage. Without firm action, Venezuelan intelligence agencies as well as the average citizen agree that these ‘opposition’ politicos will continue to promote violence and provide sanctuary for paramilitary assassins.

The government has realized that they are engaged in a real war, planned by a centralized leadership and executed by decentralized operatives. Legislative leaders are coming to grips with the political psychology of fascism, which interprets Presidential offers of political conciliation and judicial leniency as weakness to be exploited by further violence.

The most significant advance toward stopping the fascist threat lies in the government’s recognition of the links between the parliamentary and business elite and the fascist terrorists: financial speculators, smugglers and big-time hoarders of food and other essential commodities are all part and parcel of the same fascist drive for power together with the terrorists who bomb public food markets and attack the trucks transporting food to the poor neighborhoods. One revolutionary worker said to me after a street skirmish: “Por la razon y la fuerza no pasaran!”(Through reason and force they will be defeated)…


Violence and Terror: The Ukrainian and Colombian Road to Empire Building

03.20.2014 :: Latin America – Analysis


Introduction: The two paths to 21st century empire-building-via-proxies are illustrated through the violent seizure of power in the Ukraine by a US-backed junta and the electoral gains of the US-backed Colombian war lord, Alvaro Uribe.

We will describe the ‘mechanics’ of US intervention in the domestic politics of these two countries and their profound external effects – that is how they enhance imperial power on a continent-wide basis.

Political Intervention and Proxy Regimes: Ukraine

The conversion of the Ukraine into a US-EU vassal state has been a prolonged process which involved large scale, long term financing, indoctrination and recruitment of cadres, organization and training of politicos and street fighters and, above all, a capacity to combine direct action with electoral politics.

Seizing power is a high stakes game for empire: (1) Ukraine, in the hands of clients, provides a NATO with a military springboard into the heart of the Russian Federation; (2) Ukraine’s industrial and agricultural resources provide a source of enormous wealth for Western investors and (3) Ukraine is a strategic region for penetrating the Caucuses and beyond.

Washington invested over $5 billion dollars in client-building, mostly in ‘Western Ukraine’, especially in and around Kiev, focusing on ‘civil society groups’ and malleable political parties and leaders. By 2004, the initial US political ‘investment’ in regime change culminated in the so-called ‘Orange Revolution’ which installed a short-lived pro-US-EU regime. This, however, quickly degenerated amidst major corruption scandals, mismanagement and oligarchical pillage of the national treasury and public resources leading to the conviction of the former-Vice President and the demise of the regime. New elections produced a new regime, which attempted to secure ties with both the EU and Russia via economic agreements, while retaining many of the odious features (gross endemic corruption) of the previous regime. The US and EU, having lost thru democratic elections, relaunched their ‘direct action organizations’ with a new radical agenda. Neo-fascists seized power and established a dictatorial junta through violent demonstrations, vandalism, armed assaults and mob action. The composition of the new post-coup junta reflected two sides of the US-backed political organizations: (1) neo-liberal politicos for managing economic policy and forging closer ties with NATO, (2) and neo-fascists/violent nationalists to impose order by force and fist, and crush pro-Russian Crimean ‘autonomists’ and ethnic Russians and other minorities, especially in the industrialized south and east.

Whatever else may ensue, the coup and the resultant junta is fully subordinated to and dependent on the will of Washington: claims of Ukrainian ‘independence’ notwithstanding. The junta proceeded to purge the elected and appointed government officials affiliated with the political parties of the previous democratic regime and to persecute its supporters. Their purpose is to ensure that subsequent managed elections will provide a pretense of legitimacy, and elections will be limited to two sets of imperial clients: the neo-liberals, (self-styled “moderates”) and the neo-fascists dubbed as “nationalists”.

Ukraine’s road to imperialist power via a collaborator regime illustrates the various instruments of empire building: (1) the use of imperial state funds, channeled through NGOs, to political front groups and the build-up of a ‘mass base’ in civil society; (2) the financing of mass direct action leading to a coup (‘regime change’); (3) the imposition of neo-liberal policies by the client regime; (4) imperial financing of the re-organization and regroupment of mass direct action groups after the demise of the first client regime; (5) the transition from protest to violent direct action as the major backdrop to the extremist sectors (neo-fascists) organizing the seizure of power and purge of the opposition; (6) organizing an ‘international media campaign’ to prop up the new junta while demonizing domestic and international opposition (Russia) and (7) political power centralized in the hands of the junta, convoking “managed elections” limited to the victory of one or the other pro-imperial pro-junta candidates.

In summary, empire-builders operate on several/levels: violent and electoral; social and political; and with selected incumbents and rivals committed to one strategic aim: the seizure of state power and the conversion of the ruling elite into willing vassals of empire.

Columbia’s Deathsquad Democracy: Centerpiece of the Imperial Advance in Latin America

In the face of a continent-wide decline of US influence in Latin America, Colombia stands out as a constant bulwark of US imperial interests: (1) Colombia signed a free trade agreement with the US; (2) provided seven military bases and invited thousands of US counter-insurgency operatives; and (3) collaborated in building large-scale paramilitary death squads prepared for cross border raids against Washington’s arch enemy Venezuela.

Colombia’s ruling oligarchy and military have been able to resist the wave of massive democratic, national and popular social upheavals and electoral victories that gave rise to the post-neo-liberal states in Brazil, Argentina, Venezuela, Ecuador, Bolivia, Paraguay and Uruguay.

While Latin America has moved toward ‘regional organizations’ excluding the US, Colombia strengthened its ties to the US through bilateral agreements. While Latin America reduced its dependence on US markets, Colombia expanded its commercial ties. While Latin America reduced their military ties to the Pentagon, Colombia tightened them. While Latin America moved toward greater social inclusion by increasing taxes on foreign multinational corporations, Colombia lowered corporate taxes. While Latin America expanded land settlements for its landless rural populations, Colombia displaced over 4 million peasants as part of the US-designed ‘scorched earth’ counter-insurgency policy.

Colombia’s “exceptional” unwavering submission to US imperial interests is rooted in several large-scale, long-term programs developed in Washington. In 2000, President ‘Bill’ Clinton committed the US to a $6 billion dollar counter-insurgency program (Plan Colombia) which greatly increased the brutal repressive capacity of the Colombian elite to confront the popular grass roots movements of peasants and workers. Along with arms and training, US Special Forces and ideologues entered Colombia to develop military and paramilitary terror operations – aimed primarily at penetrating and decimating political opposition and civil society social movements and assassinating activists and leaders. The US-backed Alvaro Uribe, notorious narco-trafficker and the very personification of a ruthless imperial vassal, became president over a ‘Death-Squad Democracy’.

President Uribe further militarized Colombian society, savaged civil society movements and crushed any possibility of a popular democratic revival, such as were occurring throughout the rest of Latin America. Thousands of activists, trade unionists, human rights workers and peasants were murdered, tortured and jailed.

The ‘Colombian System’ combined the systematic use of para-militarism (death squads) to smash local and regional trade union and peasant opposition and the technification and massification of the military (over 300,000 soldiers) in fighting the popular insurgency and ‘emptying the countryside’ of rebel sympathizers. Large-scale multi-billion dollar drug trafficking and money laundering formed the ‘financial glue’ to cement a tight relationship among oligarchs, politicos, bankers and US counter-insurgency advisers – creating a terrifying high-tech police state bordering Venezuela, Ecuador and Brazil – countries with substantial popular mass movements.

The same state terror machinery, which decimated the pro-democracy social movements, has protected, promoted and participated in ‘stage-managed elections’, the hallmark of Colombia as a “death squad democracy”.

Elections are held under a vast overlapping network of military bases, where death squads and drug traffickers occupied towns and villages intimidating, terrorizing and ‘corrupting’ the electorate. The only ‘safe’ protest in this repressive atmosphere has been voter abstention. Electoral outcomes are pre-ordained: oligarchs never lose in deathsquad democracies, they are the empire’s most trusted vassals.

The cumulative effects of the decade and a half-long bloody purge of Colombian civil society by Presidents Uribe and his successor, Santos, have been to eliminate any consequential electoral opposition. Washington has achieved its ideal: a stable vassal state; a large-scale and obedient military; an oligarchy tied to US corporate elites; and a tightly-controlled ‘electoral’ system that never permits the election of a genuine opponent.

The March 2014 Colombian elections brilliantly illustrate the success of US strategic intervention in collaboration with the oligarchy: The vast majority of the electorate, over two-thirds, abstained, demonstrating the absence of any real legitimacy among the eligible voters. Among those who ‘voted’, ten percent submitted ‘spoiled’ or blank ballots. Voter abstention and ballot-spoilage was especially high in the rural regions and working class areas which had been subject to state terror.

Given the intense state repression, the mass of voters decided that no authentic pro-democracy party would have any chance and so refused to legitimize the process. The 30% who actually voted were largely urban middle and upper class Colombians and residents in some rural areas completely controlled by narco-terrorists and the military where ‘voting’ may have been ‘compulsory’. Of a total of 32 million eligible voters in Colombia, 18 million abstained and another 2.3 million submitted spoiled ballots. The two dominant oligarchical coalitions led by President Santos and ex-President Uribe received only 2.2 million and 2.05 million votes respectively, a fraction of the number who abstained (14 million). In this widely scorned electoral farce, the center-left and left parties made a miserable showing. Colombia’s electoral system puts a propaganda veneer on dangerous, highly-militarized vassal state primed to play a strategic role in US plans to “reconquer” Latin America.

Two decades of systematic terror, financed by a six-billion dollar militarization program, has guaranteed that Washington will not encounter any substantial opposition in the legislature or presidential palace in Bogota. This is the ‘acrid, gunpowder-tinged smell of success’ for US policymakers: violence is the midwife of the vassal state. Colombia has been turned into the springboard for developing an US-centered trade bloc and a military alliance to undermine Venezuela’s Bolivarian regional alliances, such as ALBA and Petro Caribe as well as Venezuela’s national security. Bogota will try to influence neighboring right and center-left regimes pushing them to embrace of the US Empire against Venezuela.


Large-scale, long-term subversion and organization in Ukraine and Colombia, as well as the funding of paramilitary and civil society organizations (NGO) has enabled Washington to: (1) construct strategic allies, (2) build ties to oligarchs, malleable politicians and paramilitary thugs and (3) apply political terrorism for their seizure of state power. The imperial planners have thus created “model states” – devoid of consequential opponents and ‘open’ to sham elections among rival vassal politicians.

Coups and juntas, orchestrated by longstanding political proxies, and highly militarized states run by ‘Death Squad Executives’ are all legitimized by electoral systems designed to expand and strengthen imperial power.

By rendering democratic processes and peaceful popular reforms impossible and by overthrowing independent, democratically elected governments, Washington is making wars and violent upheavals inevitable.



Financial Times : Schäuble revives push for Eurozone integration

Germany is pushing for changes to EU treaties “as soon as possible” after the May European elections, in an overhaul to fuse eurozone economic governance behind a budget chief and euro area parliament.

In interviews, speeches and articles, Wolfgang Schäuble, Germany’s finance minister, has given urgency and political impetus to Berlin’s longstanding ideas for a refashioned and more centralised eurozone.

Asked when he envisaged agreeing the treaties, he said “today is better than tomorrow” and called for negotiations to start straight after the European parliament elections in May.

These reforms to integrate the eurozone, he added, must be paired with measures to ensure those countries outside are not “systematically disadvantaged” – an approach that will be welcomed by Britain.

downloadIn a joint Financial Times article with George Osborne, the UK chancellor, he wrote that future treaty change “must include reform of the governance framework to put euro area integration on a sound legal basis, and guarantee fairness for those EU countries inside the single market but outside the single currency”.

Mr Schäuble’s intervention to restart the reform debate highlights Berlin’s determination that the EU should build on the eurozone’s fragile economic recovery from the financial crisis by creating institutions strong enough to withstand future turmoil.

The veteran finance minister’s pledge to fight for reform comes after the joint declaration in January from German chancellor Angela Merkel and French president François Hollande, pledging to work for closer economic and monetary union.

But the German government has now gone a step further, arguing in the FT that treaty change must also address one of key negotiating demands of Mr Cameron, the UK prime minister, before his planned 2017 referendum: the protection of the interests of euro “outs”.

Mr Schäuble, a long-term advocate of reform, wants to establish an institutional architecture for a common fiscal and economic policy, with a parliament, finance minister and budget to support countries in crisis and encourage reform.

He said it was “nonsense” to suggest the power for a eurozone commissioner to reject national budgets would impinge on sovereignty. “To stick to the rules is not a violation of budget sovereignty . . . of national sovereignty. We have moved sovereignty to the European level,” he said.

Germany’s renewed appetite for treaty reform will rattle some eurozone member states, which fear the centralisation of budget power would potentially trigger national plebiscites that could not be won.

Big gains for more radical, eurosceptic parties in the May elections could undermine efforts by mainstream parties such as Ms Merkel’s CDU to build a political consensus for strengthening the eurozone.

Acknowledging the populist threat in an interview with Handelsblatt, the business daily, Mr Schäuble said that the performance of France’s National Front in the recent local elections and the growth of eurosceptic parties elsewhere was “not a good development”.

But he took comfort from hopes that the Ukraine crisis could boost voter support for European integration, saying: “Europe always advances in a crisis . . . the crisis in Ukraine will make people in Europe more confidence about the value of European integration again, and motivate them to vote. Then the turnout would rise, and the eurosceptic forces would likely perform worse than many fear today.”

The finance minister forecast that the effect of the crisis for the German economy would be “manageable”. As for sanctions, German industry had made clear that if they were imposed it would be ready. “You have to convince Russia with diplomacy and economic pressure. Compliance with the rules and principles is not only in the interests of the west but also Russia.”


Media ‘staged’ Syria chem attack

BBC’s ‘total fabrication from beginning to end’ of Syria ‘atrocity’; call to revoke visas for intel agents posing as reporters in NATO targets; CIA caught infiltrating CNN, and Operation Mockingbird is back.

Seek truth from facts with UK Member of Parliament George Galloway, Illinois University Professor of International Law Francis Boyle, investigative reporter John Helmer, ordinary Syrians and Ukraine covergirl – ‘Julia’.

This is a rush transcript. Copy may not be in its final form.

RT: “Stunning fakery” in alleged chemical weapons attack according to a former UK ambassador. Coming up…
Announcer: The British Broadcasting Corporation is accused of staging chemical weapons attack.
The CIA admits planting CNN reporters.
And international lawyers call for journalists inciting violence to be expelled.

RT: August 2013 – NATO leaders can’t get the public on side for the imminent bombing of Syria. Suddenly the BBC says it was filming a small rural hospital and a game-changing atrocity happened right there, the moment they were filming.

BBC report: We were filming the doctors working at this hospital when victims of an incendiary bomb attack on a school playground started pouring in.
BBC interview: Absolute chaos and carnage here. It must be some sort of napalm.

RT: But a highly sceptical public stayed hostile to military intervention. Exactly one month later the leaders are trying to pin a chemical weapons attack on Syria without success.

The BBC airs exactly the same footage, but digitally alters the word “napalm” for “chemical weapons”, hoping no one will notice.
BBC interview: Absolute chaos and carnage here. It must be some sort of chemical weapon.

RT: Not only did folks notice but it unleashed a massive public investigation which made some extremely disturbing findings.

Robert Stuart: This is the total fabrication, from beginning to end, of an atrocity, with BBC “reporter” Ian Pannell standing amidst a tableau of very bad actors. This is completely beyond the pale.

RT: This audio analysis by media investigator Robin Upton shows both versions are identical and from the same speech. The BBC then digitally altered the words from “napalm” to “chemical weapon”, the exact justification NATO was finding difficult to prove.

That game-changing allegation was made by two doctors that had travelled with the BBC, who claimed the number of sudden casualties is “overwhelming”.

What kind of doctor, notes media investigator Robert Stuart, gives interviews when she is surrounded by supposedly seriously burned and dying teenagers?
Nurse: Get anyone who isn’t a patient out of here.

RT: When a nurse does finally start to help, her order to “get anyone who isn’t a patient out of here” doesn’t apply to the cameramen. Even worse, notes Stuart, is the bizarre acting, which starts when the man in the centre gives the sign.

RT: Doctor Rola, on whose sole claim the BBC sends the napalm/chemical weapons allegations round the world, is actually the daughter of Syrian rebel Mousa Al-Kurdi.

The parallel to the Gulf War and “Nurse Nayirah” is stunning. Congressmen said the nurse’s tearful testimony that Iraqis were killing children swung their vote in favour of war.

“Nurse Nayirah” testimony: They took the incubators and left the children to die on the cold floor. (weeps).
RT: “Nurse Nayirah” became the mainstream’s darling, but once the vote had safely passed, she admitted inventing the whole thing, and was actually the daughter of the Kuwaiti ambassador to Washington, lying to get the public to back war.

UK Member of Parliament George Galloway joins us, thank you very much for coming on. Why do we get almost identical claims before each war, which then prove lies?

George Galloway, UK Member of Parliament: Well, the Bush and Blair Corporation, as it became in the run-up to the Iraq war, has almost entirely lost its reputation for journalistic integrity.

A full inquiry must be launched into why the BBC used a piece of material which was not just wrong but was falsified, and falsified with the purpose of propelling our country into war. That’s not what the British public pays its BBC licence fee for, so that it can be tricked into a war.

RT: In a statement, the British Broadcasting Corporation says it stands by its report. The Syrian opposition denies the allegations. Investigators such as Robert Stuart note their many questions sent officially to the corporation remain unanswered. There are also numerous such precedents both in this war and previous invasions.

“Brilliant” is how a top Western official called tricking the public through routine faking of atrocities and commonly aired on mainstream bulletins. Nightly News show just a few cases of what happened next after mainstream cameras ended their reports.

Nightly News: It shows people putting on fake wounds, it shows some guys there, look there’s their head wounds “Peace everybody!You know we’re doing the right thing, we’re creating fake propaganda!” I mean it’s not even real atrocities.So there they’re lined up. There’s another video that shows some guy kicking his leg, with a fake blood wound.

Here’s a guy who wakes up from his funeral! Watch this. Oh, wait there, he’s awake, he’s not even really dead! So I mean this is just crazy what goes on. There was another video that was shot of a supposed massacre and you don’t see the whole thing.When you go to the Al Jazeera footage it shows real quick clips of a guy kicking his leg and he’s got blood coming out. It turned out to be fake blood.

RT: The so-called “activists” behind the fakes are by far the most popular source, despite them never being verified, and regularly disproved as fabrications to justify more NATO arms. The term “activist” may sound like a well-meaning Western campaigner or charity, but the Foreign Policy Journal notes it’s just Newspeak for “insurgents”.

The “official” source on Syria casualties, or what mainstream claims is “official”, is impressive-sounding organization The Syrian Observatory for Human Rights. Reuters exposed the fact three years ago it was not an organization at all, or even working in Syria. It’s a single pro-insurgent supporter living in Coventry – England.

Here pictured at the Foreign Office, after instructions from Britain’s Foreign Minister himself.

In leaked footage, ordinary Syrians told the BBC they’re tired of its lies and the insurgents they’re cheerleading are a tiny minority led by foreign gangs.

BBC reporter: You don’t like the BBC?

Syrian citizen: BBC? No. Tell her. Tell her.
BBC reporter:Huh? Why?

Syrian: Because you’re talking very bad about Syria. Everybody when they hear BBC Arabic they can hear the lies about Syria – also Al Jazeera and Al Arabiya.

BBC: But what? But maybe Syria is like any country, some people support and some people don’t support?

Syrian: No-no, everybody support.

BBC reporter: So Syria is different?

Syrian: Very little people, maybe 10,000 like that but most people, 22 million, 23 million, support Bashar al-Assad. And we have not “demonstrations” – we have armed gangs.

RT: Pro-war media’s forced to resort to colossal lies since intelligence chiefs revealed to America’s top investigative reporter Sy Hersh that“Obama’s cronies are making it up”. All the evidence actually points to the jihadis staging the chemical attacks.

Sy Hersh, author, Whose Sarin?: The attack ‘was not the result of the current regime’, the high-level intelligence officer wrote in an email to a colleague. ‘The guys are throwing their hands in the air and saying, “How can we help this guy” – Obama – when he and his cronies in the White House make up the intelligence as they go along?’, said a former senior intelligence official. The distortion, he said, reminded him of the Gulf of Tonkin Incident.

Wag The Dog movie: – The president wants a white one.

- He wants a white one? The white? Let me talk to him.

- He’s mobilizing the sixth fleet.

RT: The thought a US president would start a horrific foreign war by staging a pretty female front as a victim made people laugh.

Wag The Dog: The young Albanian national fleeing in this video is attempting to escape terrorist reprisals in her village.

RT: Meet Julia, if that’s her real name, the celebrated face mass media call the “creator” of a viral video asking the US to help Ukraine. It was actually created by the State Department’s National Endowment for Democracy, to mask the fact Washington joined Ukraine’s thugs and murdered their way to power.

A leaked phone call with EU Foreign Minister Ashton revealed the opposition planned and executed the infamous sniper violence of Kiev, shooting both the police, and their own supporters in the back.

Studies found a total of 250 mainstream sources lied that the snipers belonged to Yanukovich. Only seven of the entire mass media even mentioned the bombshell leak and those that did framed the report to suggest it couldn’t possibly be true.

Former Wall Street Journal Editor Paul Craig Roberts calls the coverage of Ukraine a new low in the history of the mainstream, which is now simply what he describes as a “Ministry” of lies. Investigative reporter John Helmer’s uncovered the mainstream staging demonstrations, and attempts to provoke disorder.

He joins us, great to speak to you. One US scholar notes the coverage has now become “Orwellian”, what’s going on?

John Helmer, investigative reporter: So the weaker your government the more interested the leader might be in threatening Russia to look strong at home when it’s obvious he’s not strong at home, and couldn’t get re-elected. That’s particularly true of, let’s say, the French president or the prime minister Cameron at the moment, and arguably President Obama is not only a lame duck, but having great difficulty in putting together a winning coalition for the Democratic Party’s next candidate for president.

When you’ve got weak political leaders you need to look stronger than you are in public opinion in the media, so there’s this process of misleading and disinforming.

RT: A Senate Committee inquiry revealed CIA running mainstream media in the vast operation known as Mockingbird. More than 400 journalists and media chiefs claiming to watchdog the government were the exact opposite joining to mask US government crime at home and abroad.

The operation continues despite agency denials, Counterpunch discovered CIA imposing agents on firms like CNN. Former CIA exec Michael Scheuer notes British media are even closer to intel targets.

BBC report: Big pieces of wood, metal to use as barricades.

RT: Scheuer adds the BBC now takes the lead in regime change operations that cause “anarchy and violence”.

Let’s speak to Francis Boyle, Professor of International Law at Illinois University, great to talk to you. How can nations stop war media that now perform the CIA’s covert operations?

Francis Boyle, Illinois University Professor of International Law: Certainly have their visas revoked and sent packing home, because I really don’t understand why some of these countries keep European journalists, certainly the United States,why they let them into the countries, because they’re just using their coverage to provoke war and military intervention.

In addition, the Bush Jr. administration lifted what was supposed to be the previous prohibition that intelligence agents were not supposed to infiltrate the media. You know, you have to be very careful certainly dealing with US reporters whether or not they’re intelligence agents.

RT: Banning active units of the military, also known as “warstream media”, shows how serious the situation now is. Their policies aren’t popular with their own viewers, mainstream audiences are in freefall. CNN and MSNBC have shed half their entire viewership in the last year alone. The question is how many more coups will they stage or help before they lose the public’s trust altogether. Seek truth from facts. This is The Truthseeker.


They’ve Done It Before – They Try It Again Today!

President Obama, Wake Up America!

Full Page Open Letter As Published In The New York Times on Monday, November 1, 2010

They’ve Done It Before – They Try It Again Today!

The goal of the special corporate interests – namely the Oil and Drug Cartel – in the US today is to transform democratic society into a corporate dictatorship, thus enabling multi-trillion dollar corporate interests to exert direct control over the political executive and the country.

Towards this end they are instigating the radicalization of society and financing the election campaigns of their political stakeholders. This strategy is an exact copy of the Oil and Drug Cartel’s takeover of Germany in 1933 – a strategy executed with the help of the Cartel’s political and military stakeholders, the Nazis.

Download PDF Version

America at the Crossroads

Over the past two years, the social and political life in America has been radicalized and polarized in an unprecedented way. What appears as a’grass-root’ movement articulating anger towards the current government is, in fact, a strategically implemented campaign by special interests, namely the Oil and Drug Cartel, to regain control over the White House and the country.

Worse, fighting a battle for survival of its outdated technologies, these special interests can no longer survive in a democracy and must seek dictatorial powers. In this historic situation, the only way to protect democracy is to expose the historic record of the Cartel.

n Open Letters on July 16 and September 13, 2010, I have exposed in this newspaper the historical parallels between the political escalation in Germany in the 1930’s and that of the US today. Then and now, the Cartel financed the political destabilization of democracy, with the goal of replacing it with a corporate dictatorship.

In Germany, then, the Cartel succeeded in seizing power and launching WWII because people and politicians around the world ignored the early warning signs. In the USA, today, the Cartel has launched an all-out psychological war. Organizations like the ‘Tea Party’ are radicalizing society. The only way to derail their plan of destroying democracy is to expose the criminal history and the motives of these special interests.

Global Dimension of this Threat

New technologies in the area of energy and health threaten the multi-trillion dollar global monopolies of the Oil and Drug Cartel. The Cartel’s giant markets of outdated technologies are no longer compatible with democracy and can only be maintained in a glo­bal dictatorship of corporate interests.

A first step in the direction of establishing such a global corporate dictatorship has already been taken. The recently founded so-called ‘European Union’ in Brussels (the ‘Brussels EU’) is not a democratically elected or legitimized body. The so-called ‘EU-Commission’ – 27 technocrats appointed by Cartel interests – preside over the lives and fates of 500 million people across Europe by means of dictatorial ‘directives’ and ‘regulations’.

Largely unbeknown to the rest of the world, the so-called ‘European Parliament’ has no independent right of legal initiative and serves merely as a fig-leaf for this ‘Cartel Commission’.

Even more appalling is the fact that the entire ‘Brussels EU’ structure is the implementation of plans conceived before and during WWII by the Oil and Drug Cartel and their Nazi stakeholders. The goal then and now was to cement their economic rule by means of a ‘Central Cartel Office’ that determines essentially every aspect of life in Europe and, eventually, the rest of the world.

The historical facts and documents are available online at

The Strategic Role of the USA

The key country in the Cartel’s ‘survival strategy’ is the USA. Not only is the US the home base of most Oil and Drug corporations, it is also the strongest military power to defend these special interests.

A major setback for the Cartel was the fact that in 2008 the American people elected a President on a platform of ending the ‘tyranny of oil’ and of reforming health care, including a focus on prevention.

In order to reverse this vote, the Cartel must not only regain control of the US government but must try to fundamentally ‘reprogram’ the American people by financing the dissemination of doubt and deception. Towards this end, the Cartel has been mobilizing an army of stakeholders in the media and politics.

Lessons of History: From 1933 to 2010

The blueprint for this strategy of radicalizing society in preparation for war was pre-WWII Germany. The unobstructed implementation of this strategy in 1933 led to the overthrow of democracy, the installation of a dictatorship on behalf of the Oil and Drug Cartel and, eventually, to a military attempt to expand its global markets during WWII.

The records of the Nuremberg War Crimes Tribunal and of the US Congress unequivocally document that WWII was launched in the interest – and with the financial as well as technical support – of the German-based Oil and Drug Cartel (Bayer, BASF, Hoechst). Its goal was to seize control of the multi-trillion dollar global markets of oil, patented chemicals and drugs.

The psychological preparation of German society for this military conquest was the launch of a ‘racial war’ against Jewish and other non-Aryan people and the elimination of any political opposition. The key vehicle to execute this plan was the Nazi/Cartel-financed ‘grassroots’ movement – the ‘brownshirts’.

The systematic instigation of hatred, aggression, racism and other forms of psychological terror by the ‘brownshirts’ in pre-war Germany was the pre­condition for the next stage: the mass murder across the globe by the SS and German Wehrmacht in the Cartel’s attempt to control the world.

After WWII, the German Oil and Drug Cartel was dismantled and its shares transferred to US- and UK-based multinational oil and drug corporations. The Cartel’s criminal past was deliberately hidden from the public for one main reason: not to endanger its future attempts at world control.


1933 and Today: The Cartel Manipulates Public Opinion

Germany 1933:

  • In the 1930s, the radicalization of German society and growing physical violence against religious minorities and political opponents of the Nazi regime strategically prepared the sei­zure of power by the Coalition of the Oil and Drug Cartel with the Nazis.
  • In WWII, the Cartel and their Nazi accomplices dressed millions of German soldiers in a uniform that carried the allegedly devine blessing for the Nazi/Cartel global conquest. Harnessed with a belt buckle showing the Swastika and the slogan ’God With Us’ (‘Gott mit uns’), the Nazi/Cartel Wehrmacht inflicted death on tens of millions of people.

USA Today:

  • Today, the political climate in the USA is strategically poisoned by the stakeholders of the same special interests, namely the Oil and Drug Cartel. Physical violence against political opponents is increasingly replacing the political and social dialogue.
  • Today, the stakeholders of the Oil and Drug Cartel in politics and media are trying to lure the American people with deceptive slogans like ‘restoring honor’ and under the pretext of acting in the name of God. In the course of history, no name has been more abused to mask the greed of special interests than the name of ‘God’.

President Obama, you have the responsibility to disseminate this historic parallel to the American people in order to enable them to actively defend freedom and democracy.

The Goals of this Publication

  1. This information alerts the people of America that the radicalization of society and the polarization of political life is organized and financed by the Oil and Drug Cartel – with the goal to regain control over the White House and the country.
  2. It exposes the ‘Tea Party’ and other so-called ‘grassroots’ movements as agents of the Oil and Drug Cartel.
  3. It reveals the strategic aim of these groups: destabilization of the democratically elected government via the instigation of civil unrest – under the pretext of defending constitutional rights and carrying out the will of God.
  4. It exposes the frenzied attacks against the Obama health care plan – that promotes preventive and community-based health – as a maneuver to protect the economic privileges of the Drug Cartel and its multi-trillion dollar health care monopoly based on patented pharmaceutical drugs.
  5. It exposes all these tricks and maneuvers as blatant copies of the Oil and Drug Cartel’s take-over of Germany in the 1930s – with the help of their political stakeholders, the Nazis.
  6. Sharing these historical parallels with the American people, will allow them to recognize the criminal historic record of the Oil and Drug Cartel, as well as the deceptive stragtegies it has used throughout history. The message: ‘They’ve done it before!’
  7. With this knowledge, the American people have a clear choice for the coming elections.
  8. It gives the Republican party a choice too: stay committed to democracy – or go into oblivion as political puppets of the Cartel’s corporate dictatorship plan.
  9. It allows the people and governments of the world to focus their resources on the development and construction of a modern world, based on affordable renewable energy and science-based natural health.
  10. The dissemination of this message is a precondition for protecting democracy in America and lasting peace!


Dr. Matthias Rath

Dr. Rath has become a voice of conscience exposing the plans of the Oil and Drug Cartel behind recent global military conflicts and crises. Attacked by Cartel media the world over (, Dr. Rath and his Foundation have received prestigious awards for civil courage. The ‘Relay of Life’ Award ( from survivors of Auschwitz and other Nazi concentration camps was conferred with a clear mandate:



Neoliberalism as Social Necrophilia: The Case of Greece

By Panayota GounariTruthout | News Analysis


“You can use the 600 Euros that you will find on me to pay our health insurance. I paid the rent yesterday. I am sorry, my daughter, I could 2014_0321-4not take more suffering just to put a warm plate on the table – a bloody plate. Make sure that our daughter goes to college and never leave her alone. She should get the house that we have in the village.”

This is the suicide note of a 50-year-old woman to her husband. She jumped off a high wall in Crete, Greece, last week and is hospitalized in critical condition. She is one more victim of the deepening financial crisis that is trying the limits of Greek people since 2008. According to the Greek Census Bureau, there has been a 43 percent increase in suicides in austerity-chained Greece since the beginning of the crisis. Unofficial accounts bring the number to 4,000 deaths so far.

Greece is the most recent and historically unprecedented neoliberal experiment on a global scale. The neoliberal offensive is moving head on in the country and, if Chile “was the laboratory for the early phases, Greece has become the laboratory for an even more fierce implementation.” What we have in place right now in Greece can be best described as the “downsizing of a country” that brings profound changes in its social and economic fabric. Greece’s economy has shrunk by nearly one-third since 2007, and the debt has become unmanageable. Through cut-throat austerity measures, massive privatizations and cuts in the most sensitive sectors of public education and public health, the constant process of de-industrialization and the loss of sovereignty, it looks like “Greece will emerge as a poorer country, with a diminished productive base, with reduced sovereignty, [and] with a political class accustomed to almost neo-colonial forms of supervision.”

I glance through snapshots in the news: grim faces, desperate eyes, angry gazes, frustration, and, most of all, fear. The city of Athens is slowly turning into a cemetery for the living. The transformation of the city, both as a physical and as a symbolic space, is shocking to the eye; as a public space and a habitat for its people, it now gets fragmented into deserted stores “for rent,” broken façades and abandonment apartment windows and balcony doors tightly locked behind iron bars for “extra safety,” carton beds and, along them, homeless people’s possessions: an old dirty blanket, oversized worn out sneakers, plastic flowers, empty water bottles, stale bread. Different parts of the city palpably illustrate a degenerating social fabric, as more Greeks are now joining the ranks of what Zygmunt Bauman has called “human waste”: unemployed, working poor, immigrants, all the outcasts, victims of “economic progress,” preys of rampant neoliberal policies, “casualties,” real victims to what the Greek prime minister has recently called a “success story” on the road to privatization and the wholesale of Greece’s national assets and sovereignty.

Greece is radically and violently transformed into the land field of “wasted lives” in the giant trashcan of global capitalism. Witnessing as I do this novel form of social necrophilia that eats alive every inch of human life, workspace and public space, I cringe at the sound of the words “sacrifice,” “rescue” and making Greece, according to the claims of Greek PM Antonis Samaras, a “success story.” Whose sacrifice and whose rescue? Who succeeds and who loses? Numbers are telling.

Unemployment rates are currently climbing to 30 percent, the same percentage Greece had in 1961. As a point of comparison, unemployment in the United States in 1929 was 25 percent, and in Argentina in 2001, it was 30 percent. More than 70 percent of the unemployed have been out of work for more than a year, leaving most to rely on charity after losing monthly benefit payments and health insurance. This percentage does not include young people seeking a job for the first time, employees without insurance and part-timers. Unemployment is up 41 percent from 2011, and for those 15-24, it has reached 51.1 percent, doubling in only three years  and setting a negative record for a Eurozone country.

The IMF/European Central Bank recipe is generating wealth in the global financial casino, while 31 percent of Greeks live at risk of poverty, according to Eurostat (2012). These statistics put Greece in seventh place in poverty percentages among the 27 EU countries. More specifically, in Greece: 28.7 percent of children up to 17 years old; 27.7 percent of the population between ages 27-64; and 26.7 percent of Greeks older than 65 live in the poverty threshold.

By social necrophilia, I mean,.. economic policies and austerity measures that result in the physical, material, social and financial destruction of human beings…

There is an 11.8 percent increase in child poverty, raising the number of poor children to 465,000 in 2011. The Greek social and welfare state has been collapsing through draconian cuts in wages and pensions, massive layoffs and the violation of vested rights, of labor laws and of collective bargaining rights. All collective bargaining expired on May 14, 2013, and it has been replaced by individual contracts where workers become hostages of their employers. Base salary went tumbling down to 500 Euros monthly (400 for young people) – not to mention a retroactive salary cut of 22 percent (32 percent for youth) in February 2012.

In March 2013, the government announced additional pension cuts of up to 20 percent. According to the Labor Institute of the National Confederation of Greek Workers (2012), new measures dictated by the Troika (the European Central Bank, the European Commission and the International Monetary Fund) will lead to at least a 35 percent deterioration of salaried employees’ and pensioners’ lives. As an example, since the beginning of 2011, 113,268 people have disconnected their telephone landlines to decrease expenses. With a 19 percent increase in the cost of electricity, 350,000 people now live without electricity in Athens. Additional taxes on property have ravaged the middle class that is now “paying rent” in their own houses through new taxes and fines imposed. Quality of life is radically deteriorating for Greek people.

This neoliberal experiment, as currently implemented in Greece, breeds destructiveness and death and resonates with forms of “social necrophilia.” By social necrophilia, I mean the blunt organized effort on the part of the domestic political system and foreign neoliberal centers to implement economic policies and austerity measures that result in the physical, material, social and financial destruction of human beings: policies that promote death, whether physical or symbolic. The goal of the ongoing capitalist offensive in the form of a neoliberal doctrine is to destroy symbolically and physically the most vulnerable strata of the population, to put the entire society in a moribund state to impose the most unprecedented austerity measures that generate profit for the most privileged classes internationally.

Erich Fromm, Frankfurt School philosopher, social psychologist and psychoanalyst, provides both a metaphor from the realm of psychiatry, as well as the tools to make the case for a reified market society that is being forced to start loving death: its own. In his seminal work on the Anatomy of Human Destructiveness (1973), Fromm defines necrophilia as “the passionate attraction to all that is dead, decayed, putrid, sickly; it is the passion to transform that which is alive into something unalive; to destroy for the sake of destruction; the exclusive interest in all that is purely mechanical. It is the passion to tear apart living structures.”

In the case of the Greek neoliberal experiment, however, beyond destroying for the sake of destruction, there are real economic interests at stake. There are bets and speculations in casino capitalism, and the game is on in Greece for banks and other large financial organizations. Social necrophilia here can be understood as the state of decay, the material and social degeneration of society, and the destruction of social fabric, where illness and death loom for the poor as a result of an economy dying through specific political choices while profit goes to big banks and multinational corporations. Love of death or the politics of social necrophilia can be illustrated in Greece in a) the rise of fascism and b) the shocking increase in illness, suicide, addiction and spread of infectious diseases since the beginning of the crisis.


In the Anatomy of Human Destructiveness Fromm makes the case that necrophilia is a product of fascist thought, as he discusses the example of Spanish Falangists who used to shout, “long live death.” Fascism finds expression both in government discourses and policies as well as in the rise of neo-Nazi Party Golden Dawn. Love of death is currently manifested in Greece in that rise of Golden Dawn.

In a necrophilous state of affairs, the system in charge operates with the conviction that the only way to solve a problem or a conflict is by force and violence, both symbolic and material, usually failing to see other options.

In the context of the Greek crisis, a new form of political domination has emerged, a renewed model of fascism, or another example of “proto-fascism. The elected Greek coalition government has been systematically violating the Greek Constitution and shaking the foundations of parliamentary democracy by establishing a “side system” of legislation. Using “urgent legislative decrees” indiscriminately and regularly, the coalition government is bypassing Greek legislation to facilitate privatizations and sellouts. In addition, there is an institutionalized instability: Laws keep changing, and many laws are voted in and implemented with retroactive effect.

Beyond the constant constitutional violations, the disappearing public space is a central feature of Greek proto-fascism. The landscape taking shape since 2009 is not too far from the kind of totalitarianism Hannah Arendt wrote about: a “totalitarian government does not just curtail liberties or abolish essential freedoms; . . . It destroys the one essential prerequisite of all freedom, which is simply the capacity of motion which cannot exist without space.”

Motion is not only inhibited and/or prohibited, as for example, in the case of prohibiting demonstrations in the center of Athens when Troika officials visit, a practice reminiscent of the curfews during the German occupation of the ’40s. Furthermore, what motion there is, is watched, with heightened surveillance and cameras installed throughout Athens. In a necrophilous state of affairs, the system in charge operates with the conviction that the only way to solve a problem or a conflict is by force and violence, both symbolic and material, usually failing to see other options. This also explains the increased exponential violence employed by the state the last five years as manifested in shutting down protests, criminalizing dissent and activism and torturing arrested protesters as well as pre-emptive arrests in every mobilization.

Alongside symbolic violence manifested in economic, political and discursive form, there is an intensified move toward militarization and authoritarianism. To this end, and while massive layoffs are taking place in the public sector, the Greek state spends more money on hiring and training law enforcement officers. More interestingly, there are close ties between the police and the neo-Nazi party Golden Dawn, whose members are nostalgic of Hitler and the 1967 Colonels’ Junta. Golden Dawn – now pronounced a criminal organization – is involved in running “paramilitary operations that systematically attacked migrants, leftists and gay people.” Eighteen of its MPs are already incarcerated, and a number of its members have been involved in violent attacks, gun possession and even murder as in the fatal brutal beating of Pakistani immigrant Shehzad Luqman and the cold-blooded murder of Pavlos Fyssas, a young leftist anti-fascist activist and rapper.

The “public” is being abolished in favor of the private, through a process of devaluation, vilification and degradation. A case in point is the ongoing demonization of public functionaries, public school teachers and university professors, and doctors working in the public system of health as lazy, incompetent, in need of constant evaluation and with the Damocles sword of investigation should they dare to disagree. Everything “public” is left to decay, by cutting off funding, staff and support and creating a fertile space for corruption and violent competition.

Malaria, a disease officially eliminated 40 years ago, also made a comeback in 2012.

Public schools lack books and other materials, and in many areas in the north of Greece, children stay at home on very cold days because schools cannot afford to heat the classrooms. Teachers are suffering terrible cuts in their salaries, and universities barely meet their minimum functional needs with cuts in laboratory and support staff that hinder the appropriate working of the departments.

The Decaying Body

“It’s simple. You get hungry, you get dizzy and you sleep it off,”  said the mother of an 11-year old boy who has been suffering hunger pains at school.

Necrophilia is further manifested in physical terms in the ways the human body is degenerating, ravaged by illness, malnutrition, drug abuse, HIV and suicide. People looking for food in the trash. There are homeless people in every corner; mini slum communities all over downtown Athens. Walking south, toward the center, thousands of people wait in line to be served food by soup kitchens that provide over 30,000 free meals a day. Plenty of people queue up for possibly the only meal of their day. Welcome to the “human waste” line.

The Greek governments that assumed the role of the executioners of IMF/EU directives since the beginning of the crisis in 2008 have demonstrated a particularly necrophilous character, and they have done so unapologetically. Αn increasing number of children have been passing out in schools because of malnutrition; there are embarrassing shortages in public hospitals, where patients often have to buy their own gauze and medication from an outside pharmacy while admitted. People without health insurance with severe illnesses do not have access to treatment. Malaria, a disease officially eliminated 40 years ago, also made a comeback in 2012, with cases being noted in eastern Attica and the Peloponnese.

There are increasing numbers of suicides (close to a 43 percent hike) that rank Greece number one worldwide in suicides the past five years. There are alarming new cases of depression and mental illnesses. A recent study conducted by the University of Ioannina found that one in five people facing financial problems presents psychopathological symptoms. There is also a 200 percent increase in HIV cases. At the same time, significant funding is cut from psychiatric hospitals, public drug rehabilitation centers and other social and welfare provisions while the system tries to “abort” vulnerable social groups such as HIV-positive women, drug users and people with mental illness.

With the 40 percent surcharge the government has slapped on heating oil, thousands of households have remained cold during the winter while people are returning to wood stoves, the out-of-control use of which has generated poisonous toxic smog over the city of Athens. Bodily decay goes hand in hand with environmental destruction: Greek soil is ravaged as mineral resources are overexploited in the name of profit. Large forest areas, such as the Skouries forest in Halkidiki, are turning into vast mining sites, where private companies exploit the natural wealth of the country, while poisoning the soil, the air and the water.

The more human qualities are attributed to the markets, the more real people are robbed of their own human substance.

It is a challenging and complicated task to try to explain Greek people’s lack of massive organized resistance the last five years given the radical deterioration of their living conditions. There is almost a reconciliation with death looming everywhere; people are slowly getting used to terror. The initial manifestations – gatherings in squares, protests and other acts of disobedience – did not acquire a more organized and consistent character, despite small local victories and the existence of a movement that daily struggles on many levels and sites. The power elites used the initial shock and paralysis to spread fear through what Naomi Klein has termed the “shock doctrine.” It is common practice for business interests and power elites to exploit shocks in the form of natural disasters, economic problems, or political turmoil, as an opportunity to aggressively restructure vulnerable countries’ economies. In this vein, popular resistance and dissent are squashed through symbolic and material fear and violence ranging from “catastrophic” discourses in the media to very real torture and repression.

Shock helps the system implement antisocial and harmful policies that citizens would normally object to. Being in a state of shock as a country, says Klein, means losing your narrative, being unable to understand where you are in space and time. The state of shock is easy to exploit because people become vulnerable and confused. They are robbed of their vital tools for understanding themselves and their position in the sociopolitical context. People become unalive things and the market becomes alive. While people are slowly losing their humanity, with the government abandoning its social and welfare functions, “markets” become the new referent people should care and worry about, as if they were something alive.

Although lifeless things, markets acquire a soul and a character in the neoliberal discourse. One can observe an interesting phenomenon in the official government discourse, loyally reproduced by mainstream media: a continuous attempt to ascribe human properties to markets. The “market” as a noun, subject or object, is projected as the overarching authority, above and beyond everybody, the entity that should be kept happy and satisfied – another manifestation of necrophilia as people have to die to keep the market alive. The anthropomorphism of the market is illustrated when “markets” are used in the mainstream media in sentences such as “the markets showed satisfaction today” or “the market is struggling,” and “we need to convince the markets,” “we should appease the markets,” or “let’s wait and see how the markets respond.” The invisible market’s “reactions” give legitimacy to the “human sacrifices,” as all “market feelings” depend on increasing antisocial austerity measures that relegate a large part of Greek productive population to the unemployment trashcan. The more human qualities are attributed to the markets, the more real people are robbed of their own human substance. It seems as if the system needs to dehumanize people to “humanize” the market and then, possibly re-humanize them in the new market society, as a new kind of people robbed of any sense of agency.

In the Greek people’s quest to find their lost narrative, to “renarrativise” themselves in a collective way, the ability to consciously disobey and to fill the concept of hope with a real, feasible political project are two very important imperatives. To paraphrase Fromm, at this point in Greek history “the capacity to doubt, to criticize and to disobey” may be all that stands between the future for this country and its end. In articulating a political project and a narrative against capitalist necrophilia, there is a need to put at the core critical and radical thought that, when blended with the love of life, may take the struggle to the next level. Instead of getting confined to reforming or amending the current situation, people need to strive to imagine that which is not, desire it and work hard to make it happen.


* This article draws on my forthcoming book chapter “Neoliberalism as Social Necrophilia: Erich Fromm and The Politics of Hopelessness in Greece” to appear in Miri, S., Lake, R. & Kress, T. Reclaiming the Sane Society: Essays on Erich Fromm’s Thought. Boston: Sense Publishers.

1. Hall, S., Massey, D. & Rustin, M. (2013). After Neoliberalism: Analyzing the Present. In Hall, S., Massey, D. & Rustin, M. (Eds.) After Neoliberalism? The Kilburn Manifesto; London, UK: Soundings, p. 12.

2. Sotiris, P. (2012). The Downsizing of a Country.

3. Ibid.

4. Bauman Z. (2004). Wasted Lives: Modernity and its Outcasts. Cambridge, UK: Polity, p. 4.

5.INE GSEE/ADEDY. (2012). Greek economy and employment: Yearly Report 2012. Athens, Greece.

6. Eurozone Unemployment Reaches New High (2013, January 8). BBC

7. Greek National Committee of UNICEF. (2003). State of Children in Greece 2013. Athens: Greece.

8. Fromm, E. (1973). The Anatomy of Human Destructiveness. New York: Henry Holt, p. 369.

9. Ibid

10. Giroux, 2008, p. 21-22). Giroux, H. (2008). Against the Terror of Neoliberalism Politics Beyond the Age of Greed. Boulder, CO: Paradigm Publishers.

11. Hannah Arendt The Origins of Totalitarianism (1973, p. 466)

12. The Guardian

13. Alderman, L. (2013, April 17). More Children in Greece are going Hungry. The New York Times.

14. Henley, J. (2013, May 15). Recessions can hurt but Austerity kills.

15. Klein: Klein, N. (2008). The Shock Doctrine. New York: Henry Holt.

16. Edmonds, L. (2013, April 26) “Is Greece in Shock?” Naomi Klein tells Enet how her bestseller The Shock Doctrine relates to Greece. Eleytherotypia Online.

17. Fromm, 1981


Panayota Gounari is associate professor of applied linguistics at the University of Massachusetts Boston. She holds a Ph.D. in Language and Literacy Education/Cultural Studies in Education from Pennsylvania State University. She has earned a BA in classics with a concentration in historical and comparative linguistics from the National and Kapodistrian University of Athens, and an MA in Applied Linguistics from UMass Boston. Her research focus is on the role of language and discourse in education, in human agency and in social transformation, and the implications for critical pedagogy. She has co-authored “The Hegemony of English” (in 2003) and co-edited “The Globalization of Racism” (in 2005) with D. Macedo. Both books have been translated into many languages. More recently she has co-edited “Critical Pedagogy: A Reader” (in Greece with G. Grollios). She has published numerous articles and book chapters.



Mankind’s serious condition has reached life-threatening levels

Within the human societies that have developed some form of civilization, ie any kind of forward thinking and development, a parasitic organism has become entrenched since long and has now put the host body (all of mankind) in mortal danger. The parasite needs to be treated just like a fatal parasite and not as a familiar “itch”…

A parasite is an uninvited guest, an organism that lives attached to another organism (a host animal,  a host plant, a host community) and it takes its nourishment from the host organism.. Mankind as a whole, if seen from a sociological view as one living organism, has also its uninvited guest,  an organism that lives attached to it and that sucks the life out of the host organism/humanity. The word comes from the Greek para, “by”, and sito, “food” or “feed”. The study of parasites is called parasitology. Among the ancient Greeks and today’s Greeks the term is used originally, partly on religious officials who were paid by the receipt of ‘full boarding’ and about the companions to senior officials who came along in official contexts. The word took on the meaning of a lower sense of sponger… TODAY  ONE  CAN WITHOUT PROBLEMS AND WITH  A PROPER SCIENTIFIC PRECISION IN SOCIAL SCIENCES, CALL THE ENTIRE EURO-AMERICAN BANKING-, BUSINESS-, AND POLITICAL-ELITE AND THE SO CALLED UPPER CLASS, PARASITES. However, to varying degree if one want to be fair in their assessment of humanity’s foremost health risk.

The host organism can survive and possibly survive the parasite, but can also succumb when it is not able to feed itself and the parasite.

In biology a distinction is made between some forms of parasites,.. a distinction also sociology can make, and parasites can then easily be identified whithin the host body, humanity, namely:

  • Animals that steal food from other organisms is called kleptoparasites. Kleptoparasites in the body of mankind is THE FINANCIAL ELITE, THE POLITICAL ELITE and THE UPPER CLASS
  • A parasite that lives entirely within its host is called endoparasit, if it lives partly outside its host it is called ektoparasite. Within the body of mankind they are both called  MONARCHIES, OLIGARCHIES, PLUTOCRACIES, PSEUDO-DEMOCRATIC GOVERNMENTS and MULTINATIONAL CORPORATIONS

Parasites are harmful organisms, they are animals that cause humans damage by such as the spread of disease, or by damaging food, clothing, buildings, crops or other property. Mankind’s parasites, in order to feed themselves are damaging food, crops, homes communities and countries,… by spreading the mental toxins that damage the human intellect, the mental health, the community character and the psycho-social immune system to such a degree that melancholy, apathy and irrational, self-destructive tendencies occurs in the host organism/humanity.

The term harmful organisms can be seen as a classification of species/communities from a utilitarian paradigm which focuses on this animals/communities benefit for humans and mankind. Animals/communities that is hurting people are seen, from this perspective, as harmful organisms .

Most often it is enough to balance the pH level in the body to get rid of parasites and in human societies, it is about balancing the human-values level by a truly blind and functioning justice and real democratic and altruistic basis for all people’accessibility to life essentials and development opportunities.

A community which to its biggest part live and feed on other people’s creative power, ingenuity and inspiration.. on the work of others, others ‘sacrifices, the health of others, other people’s property, other people’s food, home, land, savings, are undoubtedly the monarchs’, the dukes’, the bankers’ and the multinational business leaders’ community. When these through extortion gain control of armies and weapons and the power to procure for themselves control of the courts, the political systems, governments and by that the human societies, the danger becomes fatal to the entire organism. This is just where we find ourselves today.

Those who actively, sober, thoughtful and above all, in a relevant and appropriate way resist and fight against this mankind’s most dangerous parasite rampage, are mankind’s only hope for recovery and survival. Everything else is, at this point, just useless ‘sugar pills’, ‘pacifiers’ and ‘baby blankets’ for the spineless…

Kosmas Loumakis

Athens 07-01-2014


in Swedish


the text is an adaptation of Wikipedia’s description of the parasite

Mänsklighetens allvarliga sjukdomstillstånd har nått livshotande nivåer

Inom de mänskliga samhällen som har utvecklat någon form av civilisation, dvs någon form av framåtsträvande och utveckling, har en parasitorganism bitit sig fast  sedan länge och nu befinner sig värdkroppen (hela mänskligheten) i livsfara. Parasiten måste behandlas just som en livshotande parasit och inte som en bekant “klåda”…

En parasit är en objuden gäst, en organism som lever vidhäftad vid en annan organism (ett värddjur eller en värdväxt) och tar sin näring ifrån denna.. Mänskligheten som helhet, om den från en samhällsekonomisk synvinkel ses som en levande organism, har också en objuden gäst, en organism som lever vidhäftad på och som suger livet ur värdorganismen/mänskligheten. Ordet kommer från grekiskans para, “vid”, och sitos, “mat” eller “föda”. Studiet av parasiter kallas parasitologi. Hos forntidens och dagens greker användes och används uttrycket ursprungligen dels om religiösa tjänstemän som betalades genom att de uppbar ’helpension’, dels om medföljare till högre ämbetsmän som medbjöds i officiella sammanhang. Ordet fick med tiden en lägre mening av snyltgäst… IDAG KAN MAN UTAN PROBLEM OCH MED TILLBÖRLIG VETENSKAPLIG PRECISION INOM SAMHÄLLSVETENSKAPERNA KALLA DEN EURO-AMERIKANSKA BANK-, AFFÄRS-, OCH POLITISKA ELITEN FÖR PARASITER. Dock i olika grad om man vill vara rättvis i sin bedömning av mänsklighetens absolut främsta hälsorisk…

Värdorganismen kan fortleva och eventuellt överleva parasiten men kan också duka under när den inte förmår föda både sig själv och parasiten.

Inom biologin skiljer man på några former av parasiter, vilket också samhällsvetenskapen kan göra och då kan parasiterna med lätthet  identifieras inom värdkroppen, mänskligheten, nämligen:

  • Djur som stjäl föda ifrån andra organismer kallas för kleptoparasiter. Kleptoparasiter i den mänskliga samhällskroppen är FINANSELIT, POLITISK ELIT och s.k ÖVERKLASS
  • En parasit som lever helt inuti sin värd kallas här endoparasit, om den lever endast delvis inne i sin värd kallas den ektoparasit. Inom den mänskliga samhällskroppen kallas både endoparasiter och ektoparasiter MONARKIER, OLIGARKIER, PLUTOKRATIER, PSEUDO-DEMOKRATISKA REGERINGAR och MULTINATIONELLA FÖRETAG.

Parasiter är skadedjur, de är djur som vållar människan skada genom till exempel spridning av sjukdom eller genom att skada livsmedel, kläder, byggnader, grödor eller annan egendom. Mänsklighetens parasiter, för att kunna föda sig själva och skada livsmedel, grödor, hem och samhällen, sprider de mentala gifter som skadar det mänskliga intellektet, den mentala hälsan, samhällskaraktären och immunförsvaret till sådan grad att melankoli, apati och orationella, självdestruktiva tendenser uppstår hos värdorganismen/mänskligheten.

Begreppet “skadedjur” kan ses som klassificering av olika djurarter/samhällsgrupper från ett utilitaristiskt paradigm där man fokuserar på detta djurs/samhällsgrupps nytta för människor och mänskligheten. Djur/samhällsgrupper som därvidlag är till skada för människor ses, från detta perspektiv, som skadedjur.

Oftast räcker det med att balansera ph-värdet i kroppen för att göra sig av med parasiter och i de mänskliga samhällena handlar det om att balansera människo-värdet genom en i sanning blind och fungerande rättvisa och en verklig demokratisk och altruistisk grund för fördelning av människans livsnödvändigheter och utvecklingsmöjligheter.

En samhällsgrupp som till sin absolut största del lever och när sig på andras skapandekraft, uppfinningsrikedom och inspiration,.. på andras arbete, andras uppoffringar, andras hälsa, andras egendomar, andras föda, hem, mark och besparingar, är ju otvivelaktigt monarkernas, grevarnas, bankirernas och de multinationella företagsledarnas samhällsgrupp. När dessa genom utpressning får kontroll över armeer och vapensystem och makten att förskaffa sig kontroll över domstolar, politiska system, regeringar och därmed de mänskliga samhällena, är faran livshotande för hela organismen. Just där befinner vi oss idag.

De som aktivt, nyktert, genomtänkt och framförallt på ett relevant och adekvat sätt bekämpar denna mänsklighetens farligaste parasits framfart, är mänsklighetens enda hopp om tillfrisknande och överlevnad. Allt annat är numera tyvärr betydelselösa ‘sockerpiller’, ‘napp’ och ‘snuttefilt’ åt de ryggradslösa…

Kosmas Loumakis

Athen 07-01-2014


på Engelska


texten är en bearbetning av Wikipedias beskrivning av parasiten


Opening and closing speech of Dimitris Kazakis – on EPAM’s INTERNATIONAL CONFERENCE in Athens


Opening speech and closing speech, further down, of Dimitris Kazakis on the INTERNATIONAL CONFERENCE ON DEBT, NATIONAL CURRENCY & DEMOCRACY in Keramikos – Athens, Saturday 30 November and 1 December 2013

After the end of this post click on “the whole conference” to see whole conference


“Dear fellow fighters, friends and invitees…

I welcome you, on behalf of the political board, to the international conference hosted by the United People’s Front (EPAM) where we’ll discuss the subjects of debt, national currency and democracy.

This meeting, for all of us fighting against the ‘memorandum occupation’, the euro and the EU, is a very important event. Not only because we’ll have the opportunity to enrich our effort with the experience of other countries whose people face similar problems and situations but also because we get the chance to get to know each other and make relationships of fellowship and coordination in the common fight of all of eurozone’s and EU’s people and beyond, against the worst authoritarianism the world has known since the ancient regime that was brought down by the great French Revolution.

What’s happening in Greece is the living example of the way in which the eurozone and the EU are evolving into a new super-state embodiment, the European Federation, as called by Barroso himself at the ‘State of the Union’ in September 2012. What is being done in Greece created and continues to create the legal and political precedent for this transformation.

The first thing the eurozone looked into, after the crisis broke out in Greece, was to isolate the country on the one hand and on the other hand, impose a state of colonial occupation that is novel in the European historical timeline.

Greece was forced, from the first moment, to ‘irrevocably and unconditionally waive all immunity’, as mentioned verbatimin the loan agreements.* By doing this, the eurozone lenders were free to put the country under a state of liquidation and clearance. The average Greek citizen was officially turned into a debt slave. A peon. Forced to give up on essential rights on their work, its product and their own life in order to pay a debt that is impossible to pay off.

It’s the first time in history since the era of feudalism, that a people, a whole nation is officially turned into a peon and has a state of peony imposed, that is a debt serfdom. Not just as a result of actions, something the IMF has been doing for decades in Latin America, Africa and elsewhere, but officially, by signing colonial loan agreements on demand of the eurozone itself.
And all that thanks to the fact that Greece is in the eurozone and has given up its own essential means of fiscal, monetary and credit policy. The lenders, of course, looked to have loan agreements according to which peony, the debt serfdom, is presented as a voluntary request of Greece. The Greek people themselves.

In this crime, the lenders were aided by the furthermost assistance and ultimate support of a totally corrupt, sold-out and treasonous political system which didn’t hesitate to perform a coup and abolish every aspect of constitutional order of the country in order to serve the interests of the most rapacious circles of the euro and the money markets.

So, we think that as of the 6th of May, 2010 and up to this day, Greece is under occupation. Colonial occupation. One with an aim for the mass extinction of the Greek people and the plunder of the social and natural wealth of the country by its lenders. In a very short time, we had foreign commissioners arriving and occupying key positions of the state mechanism. In addition to the Troika. In this day, the state cannot proceed to any act without the prior suggestion or approval by the foreign commissioners. Even the judicial/legal system has been put under their wing. Even the military forces and the defense system of the country. In essence, the absolute being of the state has been abrogated.

With the assistance of the internal political system, of the contemporary collaborationists, the modern Quislings, in just three years, more than 400 laws were introduced on demand of the lenders and the Troika. More than 27 legislative acts that are of similar content to the old Royal Decrees, as well as dozens of other Cabinet acts under orders from above and beyond. For the Greek people, there is no vital sector that is crucial to them – in labor, society and politics – that hasn’t changed vastly on their expense, by abolishing their most essential of rights.

After all this, the Greek people have no sovereign ownership rights in their country. They can’t decide for themselves on anything that concerns them. Even the right in private ownership has been brutally bludgeoned. Everything in the country, the public and private wealth of the Greek citizens, is now available to the lenders and the euro-system. And the trade-off? The average Greek today, being even more indebted than when the Troika first came.

It’s not just that the public debt keeps rising… The country was forced to borrow again, mainly in order to keep funding the external debt, during the period of 2010-2013, more than 320 billion euros. That is more than what the public debt was before 31-12-2009 but even so, continues to owe more than 325 billion euros.

To the private debt of the Greeks – which exceeds the amount of 230 billion euros – another 45 billion were added in the last three years. It’s debt towards the Tax Office, with the sole purpose of confiscating real and mobile private property. At the same time, the average citizen saw 1 in 4 people losing their jobs. Every work right was abolished. They saw 1 in 3 losing even the possibility of insurance, while the base salary was reduced by at least 40%. Saw the regime of general poverty and unemployment going hand-in-hand with a regime of absolute immunity, where the worker is literally a derelict.

They watched as 3 out of 4 workers, who still have the “luxury” of having a job, either getting blackmailed and paid under even the base salary or facing delayed payments. Today, 3 out of 5 workers that have a job, face 5-month-old delayed payments. That is, they haven’t been paid for 5 months on average. The average Greek citizen saw the majority of self-employed workers getting destroyed with a single stroke. They make up 32% of the total employment figures. They saw half of small and medium-sized businesses shutting down, while the big ones have their earnings, suppliers and workers ravaged by their owners, so that they can flee Greece or vastly reduce their activities. They saw the volume of investment dropping extremely from 22% of GDP in 2009 to 12% today, turning Greece to the country with the biggest disinvestment worldwide. They also saw poverty and hardship double in two years. Rampaging immigration, notably of the younger generations, close to the levels of the ’60s – a time when the Greek society was faced with the biggest immigration wave it ever had. They saw – in a two year period, from 2011 to 2012 – the population decreasing by 80,000 in absolute figures, for the first time in the post-War period.

After all this, is the 98% of the Greek population, who according to measurements expect the worst, in the wrong? No. They’re absolutely right. If we keep following the same path, if we hold on to the euro – especially now, on the road to the European Federation, as declared by the prior Maoist Barroso – now that the right of composing and publishing the state budget, while the European Commission has officially obtained the status of a super-government, with the ECB having direct supervision and control of the banking system under its absolute jurisdiction, in the eurozone and the EU.

For us, the dilemma is clear: You either come in terms with the current situation and just seek ways of managing it better with increasingly worsening effects for the people or you overturn it. There is no middle ground. As long as we wait for a divine intervention, a miracle, we’ll keep experiencing absolute destruction. Not only us in Greece but all the peoples of the eurozone. A realistic approach is one that doesn’t leave the people open to today’s threats. One that doesn’t allow them to sink any more into anguish and despair, poverty and extinction. Our duty is majorly patriotic. Primarily nation-liberating against the worst continental regime that’s been imposed upon the people since Hitler.

Another Europe is indeed feasible. A Europe whose peoples will be free, sovereign and owners of their countries, where they will solely decide for their present and their future. Only such a Europe of independent, autonomous and sovereign peoples can turn into a continent of true peace, democracy and brotherhood.

Brotherhood cannot exist where peoples are slaves of the markets, the banking cartel and the supranational instruments of European integration. Suppression only brings wars. Wars of conquering and enslavement, which can only be responded to with an uprising of the entirety of the people.

One thing is certain: The Greek people won’t allow its extinction. And it’s that close, just that close, to the moment when it will take matters into its own hands. And be assured that it’s ready to assist all other peoples in their fight by any means. In the common fight of all of the peoples of Europe. And not just Europe…

The Greek people have done this before. They’ve set the example. They stood their ground, first winners against the Nazi hordes, for democracy, freedom and national sovereignity. Despite all the sacrifices they suffered. And they will set the example for all peoples again.

2014 will be the year of the Greek people. It will be a landmark year for democracy and freedom in all of Europe. Like it was then, on the 28th of October, 1940, when the Greek people were called to the fight against the fascist invader. First to the battle against the fascists and to defeat them. And now, against the new fascism, the fascism of the markets, against which they will score the first victory on behalf of all European peoples.

Thank you very much.”

* “The Borrower hereby irrevocably and unconditionally waives all immunity to which it is or may become entitled, in respect of itself or its assets, from legal proceedings in relation to this Amendment, including, without limitation, immunity from suit, judgement or other order, from attachment, arrest or injunction prior to judgement, and from execution and enforcement against its assets to the extent not prohibited by mandatory law.”

Excerpt from the “AMENDMENT TO THE EUR 80 000 000 000 LOAN FACILITY AGREEMENT” text

Αναρτήθηκε από ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΑΖΑΚΗΣ στις 11:25 π.μ.

closing speech


the whole conference 

A SPEECH FOR GREECE at the International Conference of the United People’s Front (EPAM)



by JIM REYNOLDS, Vice Chairman, Campaign for an Independent Britain (CIB)

Dear Friends,

My name is Jim Reynolds and I am a Vice Chairman representing the Campaign for an Independent Britain. On behalf of our organisation, I come to  Greece in full hearted  friendship for the Greek people and for our colleagues from all over Europe, who are fighting for the return of democratic self government to their countries and deliverance from their debt slavery , enforced by that imperial project, the Euro currency.  We in the Campaign for an Independent Britain are from all parties and none. We come from right, left and centre and all we want is our country back!

Our organisation was formed in 1969 under a different name as a cross-party coalition, opposed to “Common Market” entry in 1973. It is an umbrella group, supported by public donations, to which other Eurosceptic organisations are affiliated. We campaign for the restoration of full national sovereignty to the United Kingdom by its withdrawal from the obligations of the treaties of the European Union and the repeal of the European Communities Act 1972 (as amended), so that Parliament may legislate freely and may co-operate with other nations as it sees fit. We are a “broad church” of political opinion but will not tolerate racists or extremists and reject any organisation known to be motivated by anti-democratic intentions.

Our country has been betrayed by certain Prime Ministers. Edward Heath in 1972 took us into what was then called a Common Market – on a narrow vote in Parliament of 309 to 301, whilst concealing from all MPs the terms of entry. Harold Wilson in 1975 claimed he had secured new terms of membership and, aided by a lavishly funded campaign, the full support of the BBC and almost all British newspapers, he secured a 67% vote by 65% of the electorate to stay in.

In 1983, the men who later became our Prime Ministers, Tony Blair and Gordon Brown, gained their seats in Parliament for the first time by promising, if elected, to take us out of the European Union – but changed their minds when elected.

Over many years we have printed and distributed millions of factual leaflets on many subjects and organised public gatherings and films. We have a website  HYPERLINK “”  . In 2010, after our most recent general election to Parliament, we supplied every member of the House of Commons and of the House of Lords with a booklet entitled “ A HOUSE DIVIDED: Can parliament serve Two Masters, the Nation and the European Union?”. I have brought a number of copies with me to make them available to you. It tells of the lies and deceits perpetrated in order to maintain public support for the EU  – and of the loss of our Parliamentary sovereignty.

Turning now to those countries of Europe which, with us have joined the EU -Something very strange has happened to the countries of Europe over the last fifty years through the deceit of our politicians – the leaders who should be serving the interests of their own  peoples who elect them. By  meeting together with politicians from other countries in the EU they have increasingly discovered that, as a class, they have more in common with each other and with the bankers than they do with the people they are supposed to serve. Little by little they have created a super – state structure to which they have given their loyalty and obedience  which  should  only be   to their own countries and peoples.

In any other age this would have been called treason and would have been punished as such. They are people who dress like us, look like us and talk like us but whose loyalty is elsewhere – to that strange anti-democratic structure in Brussels. What was presented to us as a free association of sovereign nations co-operating in trade always was intended to develop into  a super-state, a single despotism over all the peoples of Europe.

Britain was slowly enmeshed in this plot against its own people by  its political class – but not without a struggle. As a country, we had spent all of our money and much of our blood to free the countries of Europe from fascism and the natural goodwill of democrats towards their fellows in other European countries was gradually subverted to this evil project.

One man who saw this clearly in the Forties was the Labour Foreign Secretary, Ernest Bevin.

A man of the working class, he was intensely suspicious of the early moves towards European integration. He knew enough of Greek mythology to coin a keenly true but amusing mixed metaphor. He said of the European project.

“If you open that Pandora’s box, you don’t know how many Trojan horses will come flying out”.

Unfortunately for us and for Europe, Ernest Bevin was overruled by American pressure. Britain was bankrupt and the Americans controlled the flow of dollars. In fact, we have evidence that the CIA funded the European Movement from the beginning, just as the American government today puts diplomatic pressure on our country, telling us that we must stay in the EU.

Well, whilst the Trojan Horse was originally a Greek stratagem against the Trojans, there are now whole herds of them from Brussels within the walls  of  Greece today – and in every EU country.  Wherever you see that ring of stars announcing another project assisted by the EU, a little bit of your country has been shaped to suit the policy makers of Brussels.  Around all these projects – and the ones you don’t see or hear of – are the people who do well out of them. Some of them are gradually entrapped bit by bit, often unwittingly at the time, into giving their first loyalty to their Brussels paymasters.

The Commissioners in Brussels and the heads of government of other EU countries are far away and, whilst we can rage about what they do, there is little we can do to affect them. They are hermetically sealed in a world of privilege beyond our reach. It was our own, treacherous  politicians who delivered us into the hands of these people. In doing it they became more like them, as prophetically described by the poet G.K. Chesterton eighty years ago.

“They have given us into the hand of new unhappy lords,

Lords without anger and honour who dare not carry their swords.

They fight by shuffling papers; they have bright dead alien eyes.

They look at our labour and laughter as a tired man looks at flies”

Brussels has not taken any power from our countries  which has not been handed over by our own politicians and officials. Sometimes in the mistaken belief that it was somehow for the peace and good of Europe – we have let them do it. Sometimes we were just too late to stop them. Now  is the time to insist that they take back the power – our power to rule ourselves -  and bring it home where it belongs – each in our own country.

And if they won’t do it, then throw the rogues out!

By meeting together,  co-ordinating our efforts and sharing information, we can each be much more effective in in our own countries where  the real fight is.

I mentioned  Ernest Bevin, the socialist politician of the Nineteen Forties, as one who understood the dangers of the European project. The last British politician to stand against the creation of the EU superstate was very different politically – Margaret Thatcher.  The President of the EU Commission, Jacques Delors, had proposed more or less what we have now – The EU Commission as the executive government of the EU, the so-called EU parliament as its token democratic assembly and the European Council of heads of government as its senate.

To each of these proposals in turn, Mrs Thatcher said “No!” “No!” “No!” and so was betrayed by the europhiles in her own party whose loyalty was to the EU and not to the most solemn oath they had sworn to their own sovereign and country.  That is the rottenness at the heart of every EU member state, not just Britain.

If we had been meeting just over a month ago on October 28th , we could have joined with our Greek friends in celebrating “No!” day, the anniversary of Greece’s short response to the ultimatum by the Italian dictator Mussolini. The admiration which Britain then felt for Greece standing up to a much bigger country is reflected today in our support for your campaign to restore your country’s honour and self government. It is a common struggle which we share, so I share the sentiment of Lord Byron

“The mountains look on Marathon -

And Marathon looks on the sea;

And musing there an hour alone,

I dreamed that Greece still might be free;

For standing on the Persians’ grave,

I could not deem myself a slave”



Are we really free to choose and is the people’s power acknowledged? “Debt Management” is a short documentary on the illusion of freedom (the case of the “boiling frog”) and the illusion of choice (as in the example of “Plato’s cave”), from an economic perspective. The Greek crisis is just another round in the constant struggle between those who take decisions that determine the will of whole societies and the real power of the people. How can entire societies become powerless, from an economic point of view? By what means is that being achieved in modern Europe?

see the whole documentary here

Debt Management – Διαχείριση χρέους (Ελληνικοί υπότιτλοι, Greek subs)

without Greek subtitles


Maria Delivani N., economist, former dean of the University of Macedonia.
Craig Wherlock, since 2008 “Journalist of the crisis.”
Didac S. – Costa, sociologist.
Albert Broomhead, economist and analyst.
Dimitris Kazakis, economist, author, columnist.
General co Kastrinakis P. Alexander.
In Charis.



Μαρία Δεληβάνη Ν., οικονομολόγος, πρώην πρύτανης του Πανεπιστημίου Μακεδονίας.
Craig Wherlock, από το 2008 «δημοσιογράφος της κρίσης».
Didac S.- Costa, κοινωνιολόγος.
Albert Broomhead, οικονομολόγος, αναλυτής.
Δημήτρης Καζάκης, οικονομολόγος, συγγραφέας, αρθρογράφος.
Γενική επιμέλεια Αλέξανδρος Καστρινάκης Π..
Στη Χαρούλα.

Money – The World’s Most Dominant Religion

1. Money, Banking and the Federal Reserve

This extraordinary documentary, made by the Mises Institute in 1996, is the clearest, most compelling explanation ever offered of the Fed. (42 mins)

2. Conspiracies – Iraq:

A 2006 Sky documentary revealing the only WMD Saddam Hussein had, was the Euros he charged for Iraqi oil. As this was a direct challenge to the US petrodollar, Hussein had to go. (46 mins)

3. Money As Debt:

A fast-paced and highly entertaining animated feature. It explains today’s banking system in terms that are easy to understand. (47 mins)

4. Woody Harrelson Presents – Ethos:

Presented by actor & activist Woody Harrelson, this powerful 2011 documentary blows the lid off our corrupt monetary and political system. (70 min)

5. The Money Fix – Monetary Reform:

This movie examines the human & the natural world. We learn how we can empower ourselves by redesigning the economy at the community level. (80 mins)

6. The Secret of Oz:

Governments should issue debt free money. This is the solution as revealed by L. Frank Baum in “The Wonderful Wizard of Oz. (112 mins)

Hellenism is in danger, humanity is in danger


A paradigm is a set of values and norms that is publicly accepted and acknowledged as the suitable ones, and can be said to be the basic values of a certain civilization

An anti-Hellenic lobby paved the way for the establishment of the Rothschild-Zionist dogma

Before the global elite can launch a long desired global paradigm shift an induced shift of the main and basic human values and norms, the old foundations, must first be accused, slandered and falsified and facts must be distorted. Various other cultures have had to endure this throughout history (North-South American Indians, Celts, Persians, Arabs, Africans, Polynesians and others). However now it’s not about the destruction of a culture but the destruction of the whole of the Hellenic foundations of the western civilization. The globalists, who themselves claim that they are *Zionists and this regardless of whether they are jewish or not, now aim to replace the basic human values that is the base of western societies, by a very aggressive propaganda opposing the old values, freedom, justice, humanityHellenism is the cradle of the values Rothschild-Zionism detest.

Hellenism = Hellenistic (also called classic) schooling, education and upbringing, ie classical Greek literature-philosophy-science-arts-music-theater-athletics (martial arts) taught properly in balance and in adequate symbiosis with each other,.. plus a moral approach towards humans and humanity, has proved to offer the most essential safeguards against tyranny, despotism, monarchy and oligarchy – Hellenism, as a broader term, originates from the word ellinismos (describes the genetic, geographic, cultural and spiritual roots of the Hellenes/Greeks) and is NOT limited to only the classical period of ancient Greece and later Rome, as Wikipedia and many other encyclopedias suggest. The word describes the ENTIRE history of the Hellenes (the Ionian and the Doric tribes). Hellenism has throughout the recorded history been *Zionisms and its predecessors, the Pharisees, enemy No. 1. This of course, because it represents a direct threat to what later became the *Zionist worldview, the Zionist dogma. Hellenism highlights the importance of human freedom, it develops free thinking and offer the spiritual and intellectual tools, so that each individual can be able to develop  independent, free, critical thinking. *Zionism, in which the individual and free critical thinking is seen as a weakness for the collective and in which the individual is seen as merely a cog in a larger machinery, considered the Hellenic thoughts about the free human as nonsense and even dangerous for the community. This ‘attitude’ towards Hellenic teachings is also what is diligently spread in the schools and in the common encyclopedias today.

This is why today the concept of freedom is distorted and changed into freedom without responsibilities (capitalism, neo-liberalism)or even into, too much freedom is dangerous for the human societies (conservatism, totalitarianism, autocracy).

“when truth has been peeled out of history, all that is left of it, is a worthless story”


Since about 70 years now an anti-Hellenic lobby has deliberately been spreading false teachings and pseudo-arguments among secondary school’s, college’s and university’s, with the aim to undermine the classic, Hellenistic education. Anyone who is a bit familiar with the recorded facts in the history of mankind notice this without difficulties, primarily through the major lexicons and encyclopedias obvious omission and distortion of important knowledge and facts about the legacy of the Greeks. On closer examination you can very easy discover a deliberate manipulation of facts behind the history of the Hellenes’, their discoveries, their knowledge, their origin and their language.

Pure cultural persecution has been conducted against Hellenism from a Rothschild-Zionist lobby amongst academics, with the aim to minimize the possibilities for students to discover the genuine European heritage and the real western spiritual origin and instead replace it with a Rothschild-Zionist worldview. Tens of thousands of concerned academics worldwide, has been sounding the alarm about this over decades. A large number of professors from all over the world argue that there is a deliberate anti-Hellenic lobby within the academic world, that want to remove Greek education in general from the curriculum in the major universities. A climate thrives in these where Hellenism is considered to be “overrated” and as being based on an up-picking of achievements of neighboring cultures. All such claims can of course be rebutted quite thoroughly and without any difficulties, not least by the neighboring cultures own literature, but the damage is still done because the vast majority of the students never make an effort to search for the real facts on these issues. They tend to stick to the common approach to this heritage. An approach to knowledge which by itself actually proves the increasing dissociation from the Hellenic approach to knowledge  It seem fairly unnecessary to most people to question the established encyclopedias, popular science magazines and some of the top universities ways to convey the valuable heritage of the Greeks. It is even less believed that, in our “enlightened” time, they would deliberately distort the truths about our existence, our origins and our true history.

Brave professors, lecturers and academics as Mary Lefkowitz, Victor Hansen and Bruce S Thornton among many others have alarmed about this. Since it exists so much written in Greek, which through the ancient, original texts, proves that the ‘anti-Hellenic lobby’ is spreading sheer lies about Greek culture, the Latin replaced classical Greek a few decades ago as the language of literature, philosophy and science. Most major encyclopedias today (relatively undetected), therefore ignore the actual, original texts and refers only to them through, far too often, very shallow interpretations and pure guesses by translators who have tried to comprehend the thinking of the ancient Greeks. They could have let the Classic Greek remain and even teach it more in its talking form, so that every student himself/herself could read the original texts and interpret them himself/herself. After all more than 85% of the books and scrolls in the infamous Library of Alexandria was in Greek. Why must these books content be explained to the world today by a bunch of interpreters?

Short idea-historic retrospective on Zionism and Hellenism:

The Hebreo-Chaldean tribes praised the ‘importance of the collective’ and built their world view and their view on humans and humanity largely on religion, mythology, the natural conditions, ‘necessities’ for the survival of the tribes and pure superstition. ‘Science’, Philosophy and Religion in these cultures had to comply with eachother and the authority, the ‘king’, the ‘emperor’, the ‘demigod’, the ‘prophet’ who was considered to have direct contact with “God” and could therefore NOT be criticized openly. He was infallible and his word could not be questioned. Any ‘weakness’ of their authority was supposed to cause chaos and anarchy in a society. They were “theocentric”, ie with a god and a priesthood in the center of their societies. They felt in these tribes that they needed and that they wanted a ‘shepherd’, THEIR ‘shepherd’. From around 1 500 BC the elite of the Sanhedrin, ie the highest Jewish council of the synagogue of ancient times and today’s Rothschild-Zionism (not necessarily jewish), has always seen Hellenism as its archenemyThis, because automatically, through its main characteristics, its literature and its ancient mystery traditions, Hellenism forms a constant threat to the Rothschild-Zionism’s worldview and its fundamental views on humanity. Precursors of Rothschild-Zionism is actually NOT the whole of Sanhedrin but only a specific group within the ancient Sanhedrin, the highest Jewish council in the synagogue, namely the Pharisees. If you look deeper in their key political, religious, jewish currents as a common denominator, then the Rothschild-Zionists today are the heirs of the Pharisees. Phariséism was a jewish, religious, political party who interpreted the Torah and the law of Moses literally, but also rigidly (it was dictated instead of inspired) so the actual ethos and the spirit of the law became rigid and stiff and thus an extremely favorable tool for elitism, racism and tyranny. Today’s fundamentalism, extremism and racism in any religion or ideology is based on this kind of a rigid ethos.

The Ionian and Doric tribes ie the Hellenes (Greeks), praised the individuals importance and placed the Human Being in the center of their concern and they built their worldview and their view on Humanity on critical observations, science and knowledge of the human role in nature and in universe. They were “anthropocentric”, with the human being in the centre and they looked at the world and mankind from an investigative perspective based on their own observations and studies. They did not live particularly different from their neighbors, but THE WAY THEY LOOKED UPON HOW THEY LIVED constituted their uniqueness in comparison with ALL other cultures in the ancient world. They examined everything from a critical perspective and this critical, investigative approach they also turned towards their own functions, behavior, institutions, ideas and thinking. Where most other cultures saw more or less similar patterns the Greeks, through their perspective, distinguished details, differences and exceptions. They could place their focus of observation beyond nature, humans and even the gods and examine everything from a rational, investigative, scientific perspective. The Greeks had the ability to see life steadily and see it whole, rather than remain enslaved by custom, tradition, superstition, nature or by the brute force of the political and clerical elite. It sought to free itself from the ‘shackles’, the kind of existence that often dictate people’s lives through dogma, creeds, traditions, customs and practices and therefore breed non-examined, ingrained, ‘mechanical’, behavior patterns and routines. The Hellenes wanted to be fully ‘conscious’ in their perception and their behavior. To them it was therefore essential that Science, Philosophy and Religion were decoupled from each other, in order for free thinking to develop at all. This was something that was unthinkable in ALL the other cultures as this view was seen as dangerous and as a threat to the order, the monarchy and the clerical elite.

The biggest achievement, with this approach to life was the birth of the organized, critical thinking and thus the concept of freedom. Something that before the Greeks, only existed for kings and emperors with their courts. From that critical thinking, an organized idea that all human beings are born free and independent and therefore has the right to form and decide about their lives, was born,.. so therefore for instance slavery was seriously criticized and later abolished in ancient Athens around 300 BC (about 2000 years before anyone else). They showed by their celebration of the development of human qualities, that they did not want to be dependent on any ‘shepherd’, but that they themselves were capable of becoming the best ‘shepherds’ for their own lives, as long as they learned to understand the microcosmos and the macrocosmos and the natural principles that govern nature and universe.

The Hebrews were looking for “God” outside themselves and the Hellenes were looking for “God” in themselves…

It is really this ancient schizm between two contradicting idea-worlds and spiritual traditions,… this “schizophrenia” between Hellenism and Rothschild-Zionism, that the ruling classes have tried to crowd into ONE in the ‘modern Western civilization’. This paradox and this fundamental clash of ideas, is what really reflects the whole Western society in all its institutions, its culture its societies, its social character and its basic views on humans and Humanity.

  • We believe that we base our societies and ‘democratic’ states on noble values, but everywhere we structurally violate these values on a daily basis for the sake of financial profit, power and self-pleasure.
  • We believe that we are freer than others, but we captivate ourselves more than any other culture by the shackles of materialism and the devotion of only the physical, the flesh..
  • We say that we defend freedom and human rights, but its obvious that the western Governments and institutions doesn’t count in all of humanity in the same standard, only the lords and the elite of the western world.

We claim Hellenism in our thoughts and our writings but we are devoted to Zionism in our behaviour and our practiced values, our institutions and our administrations. In our so called ‘democratic institutions’, a tremendous dehumanization of others is an accepted ingredient in our relations to others. In fact every bizarre paradox that we discover in the western societies can be traced back to this particular cultural and spiritual “schizophrenia” between Hellenism and Zionism.

Today Zionism is striving to bury Hellenism and go back to pre-Hellenic idea-worlds where the kings (todays: royalties, corporate leaders and bankers), the emperors (todays: leaders of superpowers and international nation-unions, international organizations and alliances), the priests (todays: pseudo-science, media, entertainment and show business) and the demigods (todays: ruling elite and celebrities) again are telling humanity what’s best for us. We are again deceived to believe that we are unable to deal with our lives without the elite’s directions and laws. For that paradigm-shift to be fully implemented the pure and original Hellenic ingredients in human thinking has to first be ridiculed, humiliated and forgotten by humanity.


Kosmas Loumakis

Stockholm 2013-10-22


*Zionism is normally considered to be Theodor Hertzl’s organized Jewish movement for the achievement of a country for the Jewish people, the Jewish state of Israel (which in fact content elitism, racism and totalitarism as structural policies)… In this article though when I refer to Zionism I describe Rothschild’s version of Zionism (identic with the ancient Phariseeism), which actually is more about the cultural “kidnapping” of the true Jewish people (ca 15% of those claiming to be jews today), their religion and their traditions, to serve an oligarchic global family’s empire aims for global power, with the current state of Israel as its shield and its vehicle towards this goal and with the USA as its guard…  There are Christian Zionists and Muslim Zionists no matter how strange that can sound, simply because today’s Rothschild-Zionism has nothing to do with the real Jewish religion but only with the aims of those families and their plans with the state of Israel. They consider themselves as “kings” and “emperors” of humanity and they are using Israel and the jews in order to fulfill that quest.

Ποια είναι η αποστολή της αντιπολίτευσης εκτός από το να εγγυάται την κυριαρχία των κυβερνώντων;

Λογότυπο ΕΠΑΜ



Τελικά, πυροτέχνημα το ζήτημα του δημοψηφίσματος. Επτά προτάσεις δημοψηφίσματος κατατέθηκαν στο κοινοβούλιο. Οι κυβερνώντες με άνεση τις πέταξαν στο καλάθι των αχρήστων και όλοι έμειναν ικανοποιημένοι. Οι κυβερνώντες πέρασαν αυτά που ήθελαν χωρίς σοβαρή αντίσταση. Η αντιπολίτευση έκανε το κομμάτι της στο κοινοβούλιο και μαζί με τους γνωστούς συνδικαλιστές της ΓΕΝΟΠ τα μάζεψαν και λούφαξαν στη γωνιά τους. Βλέπετε πολλοί οι σκελετοί στα ντουλάπια και ακόμη περισσότερες οι σκοπιμότητες.

Να ένα ακόμη δείγμα για το πώς περνούν τόσο εύκολα οι πολιτικές του καθεστώτος. Οι κυβερνώντες επιτελούν το καταστροφικό τους έργο. Η αντιπολίτευση καμώνεται πώς κάνει αντιπολίτευση μακριά από την κοινωνία και τελικά χαμένος πάντα βγαίνει ο ελληνικός λαός. Κι όλοι μαζί κατόπιν τα ρίχνουν στον κόσμο. Δεν είναι ώριμος, δεν καταλαβαίνει και τα σχετικά.

Ούτε στο δημοψήφισμα δεν μπόρεσαν να τα βρουν.

Το εκνευριστικό όμως με την όλη υπόθεση του δημοψηφίσματος είναι που φάνηκε για μια ακόμη φορά η ιδιοτέλεια των κομματικών μηχανισμών. Η πρωτοβουλία για δημοψήφισμα ήταν από την αρχή μια χαμένη ιστορία. Μια μπαλοθιά με άσφαιρα. Όλοι το γνώριζαν αυτό. Όμως τι θα στοίχιζε στην ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ να συμφωνήσει με την πρόταση του ΚΚΕ;

Ή τι θα στοίχιζε στον Περισσό να τα βρει με τους υπόλοιπους για κοινή πρόταση δημοψηφίσματος; Για να υπάρξει έστω μια ενιαία πρόταση δημοψηφίσματος, που έτσι ή αλλιώς δεν θα περνούσε. Όχι για τίποτε άλλο, αλλά έτσι, για την τιμή των όπλων.

Ούτε αυτή τη στοιχειώδη συνενόηση δεν είναι σε θέση να πετύχουν για μια ενέργεια που όλοι ήξεραν εξαρχής ότι δεν έχει κανένα σοβαρό πολιτικό αντίκρυσμα. Ούτε καν προσπάθησαν και αμφιβάλλω σφόδρα αν είχαν καν την πρόθεση.

Οι ηγεσίες αυτών των κομμάτων απ’ ότι φαίνεται έχουν μια και μόνη αποστολή. Να κρατούν τον κόσμο διχασμένο, σκόρπιο, κατακερματισμένο απέναντι σ’ έναν αντίπαλο που ξέρει να ενώνεται ενάντια στον λαό. Να πείσουν δηλαδή τον λαό ότι είναι παντελώς αδύνατη η οποιαδήποτε συμπόρευση κι επομένως είναι άξιος της μοίρας του.

Είναι να απορεί κανείς. Δεν τους καίγεται καρφί για το γεγονός ότι η πατρίδα και ο λαός χάνεται;  Δεν ενδιαφέρονται στο ελάχιστο να αναχαιτίσουν έστω τον οδοστρωτήρα του γενικού ξεπουλήματος; Αν τους ένοιαζε έστω και στο παραμικρό θα φρόντιζαν να κάτσουν σε κοινό τραπέζι για να διευρευνύσουν τη δυνατότητα κοινής δράσης εναντίον του καθεστώτος και των επιλογών του.

Αντίθετα, δεν υπάρχει πρόφαση και ιδεοληψία που δεν έχουν επιστρατεύσει προκειμένου να κάνουν αδύνατη την από κοινού δράση μέσα στο λαό, στα μέτωπα πάλης της κοινωνίας. Κι ο εχθρός προχωρά ακάθεκτος. Άραγε τι περιμένουν; Να γίνουμε πρώτα Ουκρανία; Να έχουμε ξένους στρατούς στη υπό κατάλυση χώρα μας; Αν και όπως έχουν τα πράγματα, πολύ φοβάμαι, ακόμη και σ’ αυτή την περίπτωση ο Περισσός θα μιλά για καπιταλισμό γενικά, η Κουμουνδούρου για ευρωπαική προοπτική και οι υπόλοιποι θα βολοδέρνουν με ζητούμενο την παραμονή τους στο εικονικό κοινοβούλιο.

Μόνο με συμφωνία και κοινή δράση υπάρχει ελπίδα.

Μπορεί να υπάρξει έστω και η παραμικρή ελπίδα να γλυτώσει ο λαός και η πατρίδα από το μοιραίο, αν δεν υπάρξει η ευρύτερη δυνατή συνενόηση ανάμεσα στις πολιτικές δυνάμεις που υποτίθεται αντιτάσσονται στο επίσημο καθεστώς; Πώς αλλιώς μπορεί να δημιουργηθεί ένα ρωμαλέο πλειοψηφικό ρεύμα ανατροπής μέσα στην κοινωνία; Όχι του Αγίου Ποτέ, αλλά εδώ και τώρα. Πριν ολοκληρωθεί η καταστροφή.

Μην αναρωτιέσται σε ποια βάση. Ο ίδιος ο κόσμος έχει δώσει την απάντηση. Τι τον πνίγει και δεν τον αφήνει ούτε καν να επιβιώσει; Δεν είναι η εφορία που τον έχει φέρει σε πλήρες αδιέξοδο; Μάλιστα τώρα στα τέλη του Ιούλη θα πρέπει να καταβάλει την πρώτη δόση από τους φόρους του 2014. Πόσοι θα μπορέσουν να το κάνουν; Δεν μπορούμε λοιπόν να απαιτήσουμε και να αγωνιστούμε από κοινού για την διαγραφή όλων των χρεών προς την εφορία που έχουν φορτωθεί τα λαϊκά νοικοκυριά και οι μικρομεσαίοι;

Το Σεπτέμβριο θα κατατεθεί ο νέος κώδικας ποινικής δικονομίας, που δημιούργησε ο Ράιχενμπαχ, ώστε να μπορούν να μας κατάσχουν τελεσίδικα σπίτια και περιουσίες μέσα σε τρεις μήνες. Ταυτόχρονα θα αυξηθούν για τον πολίτη ακόμη περισσότερο τα κόστη προσφυγής στη δικαιοσύνη. Τι θα γίνει; Δεν μπορούμε να συμφωνήσουμε από κοινού να θέσουμε τέλος στο καθεστώς αυθαιρεσίας με τους εκαντοτάδες μνημονιακούς νόμους που έχουν δημιουργήσει ένα παρασύνταγμα προς όφελος των δανειστών και των ολιγαρχών της χώρας;

Η Ελλάδα χάνει βαθμιαία την ίδια την υπόστασή της. Χωρίς τηλεπικοινωνίες, ενέργεια, μεταφορές, νερό και υποδομές που ξεπουλιούνται δεν μπορεί να σταθεί ανεξάρτητο κράτος. Χωρίς παράκτια ζώνη δεν μπορεί να υπάρξει χώρα. Και χωρίς αρχαιολογικούς χώρους δεν μπορεί να υπάρξει ελληνισμός. Όλα αυτά άπτονται του σκληρού πυρήνα των κυριαρχικών δικαιωμάτων της χώρας. Χωρίς αυτά δεν μπορεί να σταθεί η Ελλάδα ακόμη και με την μορφή που την ξέραμε.

Τόσο δύσκολο είναι να τα βρούμε από κοινού και να πούμε ότι όποιος επενδύσει στην διάλυση και την εκποίηση της χώρας, θα χάσει τα λεφτά του; Τόσο δύσκολο είναι να συμφωνήσουμε αριστεροί και δεξιοί να υπερασπιστούμε την εθνική αυτοδιάθεση του λαού μας, το δικαίωμά του να ζει σε ελεύθερη και ανεξάρτητη πατρίδα; Να έχει δικαίωμα στην ιστορία του και στην περιουσία του;

Γιατί δεν μπορούμε να ξεκινήσουμε από αυτά και ότι άλλο βρίσκεται στην πρώτη γραμμή της αγωνίας του λαού; Τι θα γίνει έτσι και τα βρούμε σ’ αυτά τα μέτωπα πάλης; Θα πέσει ο ουρανός να μας πλακώσει; Θα υποφέρει από το μίασμα ο Περισσός, ή η Κουμουνδούρου; Ή θα χάσουν τον αντικαπιταλιστικό προσανατολισμό τους οι εκτελεστές αποτυχημένων εκτρώσεων – όπως τους έλεγε πολύ εύστοχα ο Γκράμσι – που υπόκεινται ήδη στον ποινικό κώδικα της ιστορίας;

Βαδίζουμε χώρια, αλλά χτυπάμε μαζί…

Ας διατηρήσει ο καθένας από εμάς, η κάθε πολιτική δύναμη, την δική της ιδιαίτερη ταυτότητα, αλλά και τις θέσεις της, που θα έχει το δικαίωμα να τις ζυμώνει ελεύθερα στον από κοινού αγώνα. Τι φοβούνται όλοι τους; Αν η ηγεσία του ΚΚΕ θεωρεί ότι έχει δίκιο στο πρόγραμμά της, γιατί φοβάται να το ζυμώσει ελεύθερα μέσα στις πλατύτερες μάζες που θα συνεγείρει μια ενωτική προσπάθεια, δηλαδή η κοινή δράση όλων μαζί εναντίον του καθεστώτος; Τι φοβάται;

Όποιος δεν φοβάται για το δίκιο των θέσεών του και των επιχειρημάτων του, δεν τρέμει την ανοιχτή αντιπαράθεση, την ελεύθερη ζύμωση μέσα στα πλαίσια ενός κινήματος κοινής δράσης. Όποιος όμως βάζει τη δική του περιχαράκωση πάνω από την μοίρα του λαού, των εργαζομένων και της πατρίδας, τότε – το ξέρει, δεν το ξέρει – λειτουργεί ως πέμπτη φάλαγγα του καθεστώτος. Όσο αντικαπιταλιστής κι αν δηλώνει.

Βαδίζουμε χώρια, ο καθένας αυτοτελώς, αλλά οφείλουμε να χτυπάμε τον κοινό εχθρό μαζί. Πόσο δύσκολο είναι να το αντιληφθεί κανείς; Πόσο δύσκολο είναι να κατανοήσει κανείς ότι στο βαθμό που θα συμβεί κάτι τέτοιο, θα απελευθερώσει πρωτοφανείς δυναμικές μέσα στον λαό και τους εργαζόμενους. Πόσο δύσκολο είναι να κατανοήσει κανείς ότι όσο δεν υπάρχει αυτή η ενότητα στην κοινή δράση, ο εχθρός, το καθεστώς, οι κυβερνώντες θα κάνουν περίπατο με την πολιτική τους και οι εκατόμβες των θυμάτων θα πολλαπλασιάζονται ισοπεδώντας κυριολεκτικά την χώρα και τον λαό της.

Εμείς οφείλουμε να τους χαλάμε την σούπα.

Τι περιμένουμε λοιπόν; Η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ αφού πέταξε στα σκουπίδια τον αγώνα για τη ΔΕΗ, καλεί για σήμερα ευρεία συνάντηση για τις παραλίες, κοκ. Ευρεία συνάντηση, αλλά με αυστηρό πρωτόκολλο. Δεν τους θέλει όλους. Καλεί μόνο εκείνες τις “συλλογικότητες” που θεωρεί ότι ελέγχει ο μηχανισμός της με κολαούζους κάποιους από την αριστερά, αλλά π.χ. αγνοεί το ΕΠΑΜ επιδεικτικά. Ο λόγος είναι απλός. Χαλάμε την σούπα.

Είναι ένα ακόμη δείγμα για το πώς εννοεί η Κουμουνδούρου τα ανοίγματα. Ανοίγματα μόνο στους “δικούς μας” και σε εκείνους που ξέρουμε εξαρχής ότι θα πούνε όχι. Όπως π.χ. το ΚΚΕ και η ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Πώς αλλιώς θα προχωρήσει η συνεύρεση με την κεντροαριστερά; Πώς αλλιώς θα τα βρουν με τον Κουβέλη, ή με την Δημοκρατική Παράταξη που εγκυμονεί ο Βενιζέλος και η συμμορία του;

Εμείς πάντως σαν ΕΠΑΜ θα βρεθούμε εκεί. Δεν έχει καμιά σημασία που δεν μας κάλεσαν. Δεν έχει καμιά σημασία που ξέρουμε ότι θα κάνουν τα αδύνατα, δυνατά να πνίξουν την φωνή μας και να μας “ξεχάσουν” ακόμη κι ως αναφορά, όπως ήδη έκαναν σε προηγούμενες ανάλογες περιπτώσεις. Εμείς πάντως θα βρισκόμαστε πάντα εκεί και θα τους βάζουμε προ των ευθυνών τους.

Είμαστε ειδικοί στο να χαλάμε τις σούπες και τα στημένα παιχνίδια των κομματικών μηχανισμών. Όχι μόνο με τον ΣΥΡΙΖΑ, αλλά και με όλους τους αποκαλούμενους αντιμνημονιακούς. Εντός και εκτός Βουλής. Μην ανησυχείτε, η οργάνωσή μας είναι αρκετά ισχυρή και η πολιτική μας επιρροή αρκετά πλατιά, ώστε να μην μπορεί κανείς να μας κλείσει το στόμα με τη βία.

Όσο οι ηγεσίες αρνούνται να καθίσουμε όλοι μαζί σε κοινό τραπέζι  να τα βρούμε εναντίον του κοινού εχθρού, εμείς δεν θα τους αφήσουμε σε χλωρό κλαρί μέσα στην κοινωνία. Θα τους χαλάμε τις φιέστες των δήθεν ανοιγμάτων και θα θέτουμε το κεντρικό πρόβλημα που όλη η πάσχουσα κοιωνία πια συμμερίζεται. Και θα το κάνουμε μέχρις ότου κατανοήσει ακόμη και ο πιο ανόητος ότι χωρίς κοινή δράση δεν μπορεί να υπάρξει ούτε καν ελπίδα.

Αναρτήθηκε από ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΑΖΑΚΗΣ στις 10:05 π.μ.

Η ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΤΟΥ Δ. ΚΑΖΑΚΗ ΣΤΟΝ Ν. ΝΙΚΟΛΟΠΟΥΛΟ για τον διάλογο που έχει ανοίξει “ΤΟ ΧΩΝΙ”

Λογότυπο ΕΠΑΜ

Την περασμένη βδομάδα, ο Νίκος Νικολόπουλος μέσω ανοικτής επιστολής του, που δημοσιεύθηκε Στο ΧΩΝΙ, (ΒΛΕΠΕ ΠΑΡΑΚΑΤΩ) απευθύνθηκε στον Δημήτρη Καζάκη καλώντας τον να συνδράμει ενεργά στη σύνθεση του επιδιωκόμενου εκλογικού σχήματος. Σήμερα, ο Δημήτρης Καζάκης απαντά στον ανεξάρτητο βουλευτή. Θέτει τους προβληματισμούς του, ζητά να δει αποτελέσματα, διατυπώνει τις αγωνίες του. Και κυρίως, αποσαφηνίζει ότι οποιαδήποτε επίσημη πρόσκληση θα πρέπει να απευθυνθεί στα όργανα του κόμματος και όχι στον ίδιο προσωπικά. Ακολουθεί το κείμενο της απαντητικής επιστολής:

Αγαπητέ κ. Νικολόπουλε,

Η ανοιχτή επιστολή σας απευθύνεται σε εμένα προσωπικά, προφανώς αγνο¬ώντας ότι ανήκω σε συγκεκριμένο πο¬λιτικό σχηματισμό, το ΕΠΑΜ. Στο ΕΠΑΜ δεν είμαι εγώ που αποφασίζω, επειδή τυχαίνει να είμαι Γενικός Γραμματέας της Πολιτικής Γραμματείας του Μετώ¬που. Θεωρώ, δηλαδή, ότι στην επιστολή σας διαπράξατε ολίσθημα ανάλογο με του Θηβαίου κήρυκα στις Ικέτιδες του Ευριπίδη, ο οποίος απευθυνόμενος στο Θησέα τον ρώτησε «τίς γης τύραννος;» Κι ο Θησέας του απάντησε: «πρώτον μεν ήρξω του λόγου ψευδώς, ξένε, ζητών τύραννον ένθάδ’ • ού γαρ άρχε¬ται ενός προς ανδρός άλλ’ ελευθέρα πόλις. Δήμος δ’ άνάσσει διαδοχαΐσιν έν μέρει ένιαυσίαισιν…»

Στο ΕΠΑΜ υπάρχουν όργανα και συλλογικές διαδικασίες που εξασφαλί¬ζουν όχι μόνο τη συμμετοχή όλων των μελών του στις αποφάσεις του Μετώπου, αλλά και το γεγονός ότι η «γη» του Μετώπου ούτε «τύραννον» διαθέ¬τει ούτε «άρχεται ενός προς ανδρός». Η δική μου άποψη και θέσπ δεν δια¬φέρει από εκείνη των υπολοίπων με¬λών της Πολιτικής Γραμματείας του Μετώπου και δεν πρόκειται να διαφο¬ροποιηθεί από τη θέση που έχει πάρει ή θα πάρει στο μέλλον το ΕΠΑΜ.

Ωστόσο, μια και κάνατε τον κόπο να μου απευθυνθείτε προσωπικά, θα ήθε¬λα με τη σειρά μου να σας απευθύνω ορισμένες απορίες που μου γέννησε η επιστολή σας. Μιλάτε για την συγκρό¬τηση ενός «ευμεγέθους ανπμνημονιακού μετώπου, που θα συνεκροτείτο από το σύνολο των δημοκρατικών αντιμνημονιακών δυνάμεων, συσπειρώ¬νοντας και ενσωματώνοντας ευρύτερες κοινωνικές ομάδες, ως ισχυρή πολιτική απάντηση στις ημεδαπές και αλλοδαπές κατοχικές δυνάμεις». Συμφωνούμε α¬πόλυτα.

Μόνο μια ερώτηση: πώς αυτό το μέτωπο θα δημιουργηθεί; Με ποια δι¬αδικασία; Διότι αυτό που εγώ προσω¬πικά παρατηρώ είναι δηλώσεις στις κάμερες και τον Τύπο, αλλά από ουσία τίποτε. Έχουν περάσει πάνω από τέσ¬σερις εβδομάδες από τις δηλώσεις Κομ¬μένου Στο ΧΩΝΙ, στις οποίες αναφέρε¬στε κι εσείς. Το ΕΠΑΜ απάντησε ότι είναι ανοιχτό σε έναν τέτοιο διάλογο. Κι από τότε επικράτησε η σιωπή των αμνών.

Τόσο δύσκολο είναι να βρεθούν από κοινού όλες οι διαθέσιμες δυνάμεις για να συζητήσουν ανοιχτά και μπροστά στον κόσμο τις δυνατότητες μιας τέ¬τοιας συνεργασίας; Πώς θα γίνει ο πο¬λιτικός διάλογος, αν όχι πρόσωπο με πρόσωπο; Μήπως δια αλληλογραφίας; Ή δια του Τύπου; Μήπως τελικά το όλο ζήτημα είναι για τη δημιουργία εντυ¬πώσεων; Μήπως η πρόταση Καμμένου έγινε αποκλειστικά και μόνο για δική του εσωτερική κατανάλωση; Τουλάχι¬στον εμένα αυτή την εντύπωση μου έχει δώσει. Μακάρι να πέφτω έξω.

Το ξέρετε καλά ότι το ΕΠΑΜ δεν αρνήθηκε ποτέ να κάτσει στο τραπέζι του διαλόγου. Και, μάλιστα, χωρίς προ¬απαιτούμενα. Αρκεί να υπάρχει ισότι¬μη μεταχείριση όλων των πολιτικών σχημάτων, αμοιβαίος σεβασμός και ειλικρινής διάθεση να τα βρούμε ενα¬ντίον του κοινού εχθρού. Αυτό διατυ¬πώνει για μια ακόμη φορά και η από¬φαση της πολιτικής γραμματείας της 25ης Ιουνίου, στην οποία αναφέρεστε κι εσείς.

Τότε, γιατί δεν υπήρξε κανενός εί¬δους ανταπόκριση; Ούτε καν από τον κ. Καμμένο, στις προτάσεις του οποίου η πολιτική γραμματεία απαντούσε. Να τι είπε στην ανακοίνωση της:«Επίσης, τις τελευταίες ημέρες γίναμε μάρτυρες, μέσω δημοσιευμάτων, μιας πρωτοβου¬λίας που αναλαμβάνει ο πρόεδρος των ΑΝΕΛ κ. Π. Καμμένος, μέσω της εφη¬μερίδας Το ΧΩΝΙ. Δεν γνωρίζουμε κά¬τι πιο συγκεκριμένο, ούτε προς το παρόν έχουμε λάβει, την οποιαδήποτε πρό-σκληση, έστω ανεπίσημα. Εάν τέτοια πρόσκληση υπάρξει, είμαστε έτοιμοι να την αποδεχθούμε, αρκεί ο οποιοσδήπο¬τε διάλογος να γίνει δημόσια, χωρίς διαμεσολαβητές, αλλά απευθείας και ενώπιον του λαού».

Το ζήτημα είναι ότι ποτέ τέτοια πρό¬σκληση δεν ήρθε, αλλά και στη δική μας έκκληση δεν υπήρξε ακόμη καμιά ανταπόκριση. Με εξαίρεση τη δική σας επιστολή, η οποία, να μου επιτρέψετε να σας πω, δεν προσέθεσε τίποτε ου¬σιαστικό στον πολιτικό διάλογο. Εκτός βεβαίως, από τη δήλωση της δικής σας διαθεσιμότητας.

Λέτε ότι «τα μεμονωμένα τραπέζια διαλόγου, αναντίλεκτα δεν αφαιρούν αλλά και δεν προσθέτουν τα επιδιω¬κόμενα. Ο χώρος, έχει ανάγκη από ένα κεντρικό μεγάλο τραπέζι διαλόγου και συνεννόησης, που θα φιλοξενήσει το σύνολο των πατριωτικών δυνάμεων. Και σε αυτό το τραπέζι έχουμε την ιερά υποχρέωση να καθίσουμε όλοι. Χωρίς ιδεοληψίες, αυταρέσκειες και ηγεμο¬νισμούς». Ειλικρινά δεν ξέρω σε ποιους αναφέρεστε. Πάντως όχι στο ΕΠΑΜ. Διότι το ΕΠΑΜ δεν μίλησε ποτέ για «μεμονωμένα τραπέζια διαλόγου», αλ¬λά ανοιχτό δημόσιο διάλογο με ισότι¬μους όρους μπροστά σ’ ολόκληρο τον κόσμο που αγωνιά για το τι μέλλει γε-νέσθαι με την πατρίδα του. Πού δια¬φωνείτε μ’ αυτό;

Λέτε επίσης, ότι εσείς και ο κ. Κομ¬μένος τα βρήκατε στο πλαίσιο της πα¬τριωτικής συμμαχίας. Μπράβο σας. Μόνο που το τί βρήκατε, δηλαδή ποια είναι η βάση πάνω στην οποία πατά η όποια συμφωνία σας, μάς είναι παντε¬λώς άγνωστη. Πώς είναι δυνατόν να κρίνουμε τη συμφωνία της συνεργασί¬ας σας, όταν δεν ξέρουμε το περιεχόμε¬νο της; Πώς είναι δυνατόν να συμφω¬νήσουμε με κάτι που δεν γνωρίζουμε επί της ουσίας;

Προσωπικά, μου δημιουργεί αλγεινή εντύπωση το γεγονός ότι μιλάτε για συνεργασία και το μόνο που όλοι εμείς βλέπουμε δεν είναι παρά διαδικασίες κορυφής πίσω από κλειστές πόρτες. Οι αληθινές συνεργασίες μπορούν να οι¬κοδομηθούν με ειλικρίνεια και εμπι¬στοσύνη μόνο στο φως της ημέρας, δημόσια, ανοιχτά μπροστά στον κόσμο και μέσα στο λαό, όπου ο καθένας παίρ¬νει τις ευθύνες του. Διαφορετικά είναι αλισβερίσια με άλλες σκοπιμότητες. Αυτό λέει η πείρα.

Τέλος, θα ήθελα να θυμίσω τα λόγια της Π.Γ. του ΕΠΑΜ: «Το ΕΠΑΜ θα προ¬σέλθει και θα συμμετάσχει σε οποιοδή¬ποτε ειλικρινή διάλογο με σκοπό την ευρύτερη συνεργασία με κάθε συλλογι-κότητα και πολιτικό φορέα, χωρίς προ¬απαιτούμενα, παρά τις ξεκάθαρες θέσεις του. Προαπαιτούμενα, που θα μπορού¬σαν να θεωρηθούν, ως προσπάθεια τορ¬πιλισμού της όποιας σύγκλισης είναι δυνατόν να επιτευχθεί».

Το γιατί δεν υφίσταται ακόμη ένας τέτοιος διάλογος, που από την επιστο¬λή σας φαίνεται να επιθυμείτε κι εσείς, μην ζητάτε ευθύνες από το ΕΠΑΜ. Το ΕΠΑΜ είναι διαθέσιμο και θα τον επι¬διώξει με όποιον ανταποκριθεί. Αρκεί να υπάρξει ειλικρινής διάθεση ανοιχτού και δημόσιου διαλόγου. Αρκεί να μην χάνουμε το στόχο, που δεν μπορεί να είναι άλλος από την άμεση ανακούφιση του ελληνικού λαού και την ανατροπή αυτού του άθλιου καθεστώτος κατοχής, σφετερισμού και εσχάτης προδοσίας.

11/7/2014 Δημήτρης Καζάκης

ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΤΟΥ Ν. ΝΙΚΟΛΟΠΟΥΛΟΥ: Ενημερώθηκα για την απαντητική επιστολή του Δ. Καζάκη και έχω να σχολιάσω τα εξής:
Τα πολλά λόγια είναι περιττά. Την Τρίτη 15 Ιουλίου στις 21:00 το βράδυ, θα είμαι στην Πολιτική Γραμματεία του Ε.ΠΑ.Μ. , για να τα οργανώσουμε όλα μαζί.

Την προηγούμενη βδομάδα,(06-06-2014) Το ΧΩΝΙ δημοσίευσε την έγγραφη ανακοίνωση του ΕΠΑΜ, αναφορικά με τις προσκλήσεις που έχει δεχθεί, προκειμένου να συμμετάσχει σε ένα ενωτικό μέτωπο ενό¬ψει των επερχόμενων εκλο¬γών. Τώρα, έρχεται να πάρει τη σκυτάλη ο ανεξάρτητος βουλευτής, και Πρόεδρος του Χριστιανοδημοκρατικού Κόμ¬ματος, Νίκος Νικολόπουλος, που με ανοικτή του επιστολή απευθύνεται προσωπικά στον Δημήτρη Καζάκη καλώντας τον να ενισχύσει την κοινή προσπάθεια. Ο διάλογος ξεκίνησε…

Ακολουθεί το κείμενο της επιστολής του Νίκου Νικολόπουλου προς τον Δημήτρη Καζάκη:
Αγαπητέ Δημήτρη,

αναγιγνώσκοντας, την από 26/6/2014 ανακοίνωση της πο¬λιτικής γραμματείας του ΕΠΑΜ, που δημοσιεύθηκε στο προη¬γούμενο φύλλο της εφημερίδας Το ΧΩΝΙ, ένιωσα την ανάγκη να τοποθετηθώ επί του κεντρικού της μηνύματος.

Το αποτέλεσμα των ευρωεκλογών ανέδειξε ένα παράδοξο: Καίτοι το 70% των εκλογέων ψήφισε αντικυβερνητικά,, ο κυ¬βερνητικός συνασπισμός δεν υπέστη τον αναγκαίο κλονισμό, που θα τον αποδομούσε πάραυτα. Η αντικειμε¬νική πολιτική και εκλογική ανάλυση ορίζει ως βασικό αίτιο αυτού του αι¬τιατού, τον κατακερματισμό των αντικυβερνητικών-αντιμνημονιακών δυνάμεων.

Από ιδρύσεως του, το ΧΡΙ.Κ.Α. διακήρυξε με παρρησία την ανάγκη για τη δημιουργία ενός ευμεγέθους αντιμνημονιακού μετώπου, που θα συνεκροτείτο από το σύνολο των δημοκρατικών αντιμνημονιακών δυνάμεων, συσπειρώνοντας και ενσωματώνοντας ευρύ¬τερες κοινωνικές ομάδες, ως ισχυρή πολιτική απάντηση στις ημεδαπές και αλλοδαπές κατοχικές δυνάμεις.

Οι «εύκολες» πολιτικές και προσωπικές περιχαρακώσεις, δυστυχώς, αποτέλεσαν το βασικό εμπόδιο στην υλοποίηση ενός τέτοιου εγχειρήματος, μέχρι και σήμερα, γιατί στην πραγματικό¬τητα, οι αρνήσεις και τα προσκόμματα ήταν πολιτικώς ατεκμη¬ρίωτα, δεδομένης της οικονομικής, κοινωνικής και πολιτικής συγκυρίας.

Σήμερα, μετά και από το ευανάγνωστο μήνυμα, που προσλάβαμε από το αποτέλεσμα των ευρωεκλογών, οφείλουμε όλες οι πολιτικές δυνάμεις, που αναμετρούμαστε με το κατοχικό-μνημονιακό κατεστημένο, να χαράξουμε με γενναιότητα και μεγα¬λοψυχία την οριοθέτηση του πολιτικού μας χώρου (αντικυβερνητικός-αντιμνημονικός).

Τα μεμονωμένα τραπέζια διαλόγου, αναντίλεκτα δεν αφαιρούν αλλά και δεν προσθέτουν τα επιδιωκόμενα. Ο χώρος, έχει ανάγκη από ένα κεντρικό μεγάλο τραπέζι διαλόγου και συνεννόησης, που θα φιλοξενήσει το σύνολο των πατριω¬τικών δυνάμεων. Και σε αυτό το τρα¬πέζι έχουμε την ιερά υποχρέωση να καθίσουμε όλοι. Χωρίς ιδεοληψίες, αυταρέσκειες και ηγεμονισμούς.

Το ΧΡΙ.Κ.Α., συνεπές με τη διακή¬ρυξη του, περί ενότητας του αντιμνημονικού πολιτικού χώρου, ανταποκρίθηκε στην πρόσκληση του Π. Καμμένου, που απηύθυνε μέσω της εφημερίδας Το ΧΩΝΙ -για τη διαμόρφωση μιας νέας πατριωτικής συμμαχίας-, αποφασίζοντας να συνεργαστεί πολιτικά και εκλο¬γικά με τους ANEA, διατηρώντας την πολιτική και οργανωτική του αυτονομία. Δεν θα ήταν πολιτικώς φρόνιμο και ορθόδοξο, εάν ισχυριζόμουν ότι το ΧΡΙ.Κ.Α. και οι ANEA έχουν κάτσει ήδη στο κεντρικό τραπέζι της αντιμνημονιακής συνεννόησης.

Πιστεύω όμως, ότι έγινε ένα πρώτο βήμα, για μια νέα μεγά¬λη πατριωτική συμμαχία. Και σε αυτήν την συμμαχία το ΕΠΑΜ πρέπει να είναι παρόν.

Νίκος I. Νικολόπουλος Πρόεδρος ΧΡΙ.Κ.Α.

Το Ε.Πα.Μ. για τον διάλογο περί συνεργασιών


Το τελευταίο διάστημα, αμέσως μετά τις πρόσφατες εκλογικές αναμετρήσεις και το συγκεχυμένο πολιτικό τοπίο, που δημιουργήθηκε εξ αιτίας των αποτελεσμάτων τους, πληθαίνουν οι δημόσιες εκκλήσεις, από διάφορες πλευρές, για τη δημιουργία συμμαχικών εκλογικών σχημάτων και συνεργασιών, απέναντι στις δυνάμεις που συγκροτούν το κατοχικό καθεστώς, εν όψει μάλιστα των πιθανολογούμενων εθνικών εκλογών το ερχόμενο φθινόπωρο.

Το Ενιαίο Παλλαϊκό Μέτωπο, ανεξάρτητα των σκοπιμοτήτων που μπορεί, να υποκρύπτει η οποιαδήποτε πρόταση συνεργασίας και ανεξάρτητα, επίσης, με το ότι πιθανώς, πηγάζει μέσα από την κοινωνία ένα τέτοιο αίτημα, να «τα βρουν», δηλαδή, οι πολιτικές δυνάμεις του λεγόμενου «αντιμνημονιακού» χώρου, καλωσορίζειτις όποιες ειλικρινείς προσπάθειες προς αυτήν την κατεύθυνση.

Είναι γνωστό, ότι το Ε.Πα.Μ., από την εποχή της ίδρυσής του κιόλας, το καλοκαίρι του 2011, εργάζεται αδιάλειπτα προς την κατεύθυνση της δημιουργίας ενός ευρύτατου δημοκρατικού μετώπου, που θα συσπειρώσει και θα προσφέρει αυτοπεποίθηση στον ελληνικό λαό, για να προχωρήσει μπροστά και να γίνει ο ίδιος ο ρυθμιστής των εξελίξεων στη χώρα και τελικά της ζωής του. Είναι γνωστές σε όλους οι πρωτοβουλίες μας, για τη συγκρότηση του μετώπου του «ΟΧΙ», ήδη από το φθινόπωρο του 2011, οι δημόσιες προσκλήσεις μας προς τα κοινοβουλευτικά κόμματα, οι πρωτοβουλίες που κατέληξαν στη μεγάλη συγκέντρωση δυνάμεων στο «ΜΑΧ» του Πολυτεχνείου τον περασμένο Νοέμβρη κτλ.. Δυστυχώς μικροπολιτικοί υπολογισμοί και σκοπιμότητες δεν έφεραν, μέχρι τώρα, το ποθητό αποτέλεσμα.

Φαίνεται, ότι το αποτέλεσμα των εκλογών βοήθησε πολλούς να επανεξετάσουν τη στάση «αυτάρκειάς» τους. Ωστόσο το Ε.Πα.Μ. δεν στέκεται σε αυτό και δηλώνει πάντοτε έτοιμο, να συμμετάσχει στον οποιοδήποτε ειλικρινή δημόσιο διάλογο, που θα μπορούσε να καταλήξει στη δημιουργία ενός αξιόπιστου συμμαχικού σχήματος, ικανού να αντιπαρατεθεί αποτελεσματικά και να αλλάξει, προς όφελος της μεγάλης πλειοψηφίας της κοινωνίας, τους όρους του «παιγνιδιού».

Στην πραγματικότητα, ουδέποτε το Ε.Πα.Μ. έπαψε να προσπαθεί να δημιουργήσει συνθήκες ενότητας στη βάση και στις δράσεις, σύμφωνα και με τις ομόφωνες αποφάσεις των δύο Συνεδρίων του, αλλά και να συμμετέχει σε πρωτοβουλίες διαλόγου με διάφορες συλλογικότητες και πολιτικά σχήματα. Πάντα όμως δημόσια, αρνούμενο να συμμετάσχει σε «υπόγειες» συνομιλίες «κορυφής» και σε τυχοδιωκτικές «συνευρέσεις».

Έτσι και σήμερα, αποδεχόμενο την πρόσκληση του κόμματος των «Πειρατών», θα προσέλθει με αντιπροσωπεία του, στο κάλεσμά τους, την Τρίτη 1η Ιουλίου, για συνάντηση και ανταλλαγή απόψεων πλέον των 16 συλλογικοτήτων και σχηματισμών. Προσερχόμαστε χωρίς προαπαιτούμενα και χωρίς δεσμεύσεις, με ειλικρίνεια και με μοναδικό σκοπό, πέραν της διερεύνησης των προθέσεων, την επιτυχία, με βάση την αξιοπιστία και την αποτελεσματικότητα, του εγχειρήματος.

Ταυτόχρονα, παρακολουθούμε με προσοχή τις διεργασίες στο κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσηςκαι τη δημόσια έκκληση του Προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ κ. Α. Τσίπρα, για συμπαράταξη όλων των δημοκρατικών δυνάμεων. Μολονότι, ο ΣΥΡΙΖΑ, ουδέποτε απάντησε στις επανειλημμένες εκκλήσεις μας, αλλά και στα ερωτήματα που τίθενται, από τα πράγματα, σε κυριαρχικά ζητήματα, που αφορούν την απεμπλοκή μας από τα μνημόνια και τη ριζική αλλαγή πορείας που έχει ανάγκη η χώρα, δηλώνουμε ετοιμότητα κοινών δράσεων και αγώνων, που εξ άλλου ουδέποτε αρνηθήκαμε, αλλά πάντα βρισκόμαστε στην πρωτοπορία.

Επίσης, τις τελευταίες ημέρες, γίναμε μάρτυρες, μέσω δημοσιευμάτων, μιας πρωτοβουλίας που αναλαμβάνει ο Πρόεδρος των ΑΝΕΛ κ. Π. Καμμένος, μέσω της εφημερίδας το «ΧΩΝΙ». Δεν γνωρίζουμε κάτι πιο συγκεκριμένο, ούτε, προς το παρόν έχουμε λάβει, την οποιαδήποτε πρόσκληση, έστω ανεπίσημα. Εάν τέτοια πρόσκληση υπάρξει, είμαστε έτοιμοι να την αποδεχθούμε, αρκεί ο οποιοσδήποτε διάλογος να γίνει δημόσια, χωρίς διαμεσολαβητές, αλλά απ’ ευθείας και ενώπιον του λαού. Δηλαδή να είναι ανοικτός με δυνατότητα παρακολούθησης ελεύθερα από τον κόσμο, η δε εφημερίδα το «ΧΩΝΙ» θα μπορούσε να έχει την ευθύνη του καλέσματος κομμάτων, πολιτικών σχηματισμών κλπ, καθώς και την ευθύνη της διοργάνωσης σε ανάλογο χώρο και όχι απλά μέσω αντιπαράθεσης δημοσιευμάτων και άρθρων από τις στήλες μιας εφημερίδας.

Το Ε.Πα.Μ. θα προσέλθει και θα συμμετάσχει σε οποιοδήποτε ειλικρινά διάλογο με σκοπό την ευρύτερη συνεργασία με κάθε συλλογικότητα και πολιτικό φορέα, χωρίς προαπαιτούμενα, παρά τις ξεκάθαρες θέσεις του. Προαπαιτούμενα, που θα μπορούσαν, να θεωρηθούν, ως προσπάθεια τορπιλισμού της όποιας σύγκλισης είναι δυνατόν να επιτευχθεί. Όμως, αρνείται να συμμετάσχει σε οποιαδήποτε συζήτηση με όλους αυτούς τους καιροσκόπους και τους τυχάρπαστους γυρολόγους -που όλοι γνωρίζουμε- και που εδώ και τρία χρόνια δεν κάνουν τίποτε άλλο, από το να προσπαθούν, να διαλύσουν την οποιαδήποτε υγιή κοινή προσπάθεια. Καιροσκόπους και τυχοδιωκτικά στοιχεία, που αντιλήφθηκαν, ότι η συγκυρία τους ευνοεί τώρα, για να ξαναπιάσουν «δουλειά».

Επίσης, το Ε.Πα.Μ. δεν πρόκειται να συμμετάσχει στον οποιοδήποτε διάλογο τείνει να αναπτυχθεί, που δεν θα κατατείνει στην άμεση ανακούφιση του ελληνικού λαού από τη σκληρή μνημονιακή πολιτική των τελευταίων χρόνων και δεν θα στοχεύει στην αποκατάσταση της δημοκρατικής νομιμότητας και της δικαιοσύνης, που επλήγησαν βάναυσα από τα αλλεπάλληλα πραξικοπήματα του καθεστώτος, από το Μάιο του 2010 και μετά, με ταυτόχρονη παραπομπή στο φυσικό τους δικαστή και την τιμωρία, όλων των ενόχων, για την κατάσταση στην οποία έφεραν την πατρίδα και τον λαό μας, σύμφωνα με το Σύνταγμα και τους Νόμους του Ελληνικού Κράτους, όπως αυτοί ίσχυαν πριν (και, θεωρητικά μόνον, ισχύουν ακόμη). Διαφορετικά θα ήταν, γι’ εμάς, όπως κατά τη διάρκεια της επτάχρονης δικτατορίας, που ορισμένοι, καλοείδαν τη νομιμοποίηση της χούντας μέσω της «φιλελευθεροποίησης» του Μαρκεζίνη.

Αθήνα 25 Ιουνίου 2014
Η Πολιτική Γραμματεία του Ε.Πα.Μ.

Γιατί είναι τόσο δύσκολο να αντιληφθούμε το αυτονόητο;

Λογότυπο ΕΠΑΜ


Άλλη μια παρωδία κοινοβουλευτισμού ζήσαμε χθες. Με 51 ψήφους υπέρ, έναντι 46 κατά και ένα «παρών» από τον Νικήτα Κακλαμάνη πέρασε χθες το απόγευμα το νομοσχέδιο για το 30% της ΔΕΗ. Απουσίαζαν οι βουλευτές της Χρυσής Αυγής, Ηλίας Παναγιώταρος και Ηλίας Κασιδιάρης, είχαν με πιο σοβαρά θέματα να ασχοληθούν.

Μετά την υπερψήφιση του νομοσχεδίου για τη ΔΕΗ, κατατέθηκαν οι πρώτες προτάσεις των κομμάτων της Αντιπολίτευσης για τη διεξαγωγή δημοψηφίσματος. Την πρόταση του ΣΥΡΙΖΑ υπογράφουν 71 βουλευτές, την προτάση των Ανεξάρτητων Ελλήνων 14, την πρόταση των Ανεξάρτητων Βουλευτών επίσης 14 και την πρόταση της ΧΑ 16 βουλευτές. Σήμερα κατατίθεται η πρόταση της ΔΗΜΑΡ ενώ την δική του πρόταση θα καταθέσει και το ΚΚΕ. Βάλτε τώρα που γυρίζει.

Τελικά, έξι προτάσεις δημοψηφίσματος θα κατατεθούν. Μαζί με της ΧΑ επτά. Κι όλοι αισθάνονται ικανοποιημένοι. Κάνανε το καθήκον τους. Η αντιπαράθεση με το ξεπούλημα της χώρας έχει αναχθεί σε κάποια εκδοχή δημοψηφίσματος.

Δεν έχει σημασία που καμιά από τις προτάσεις δεν έχει πραγματικό αντίκρυσμα. Θυμίζουμε εδώ ότι η πρωτοβουλία του ΣΥΡΙΖΑ για δημοψήφισμα βασίζεται στο άρθρο 116 του Κανονισμού της Βουλής. Πρέπει να προσυπογράψουν την πρόταση τα δύο πέμπτα των βουλευτών για να εισαχθεί προς συζήτηση και για να γίνει αποδεκτή απαιτούνται τα τρία πέμπτα. Δηλαδή φέξε μου και γλύστρησα.

Ποιο είναι το αίτημα;

Ποιο όμως είναι το επίδικο ζήτημα; Να μην πουληθεί η “μικρή ΔΕΗ”, ή να μην επιτραπεί ούτε στο ελάχιστο το άνοιγμα του δικτύου παραγωγής, μεταφοράς και διανομής ηλεκτρικής ενέργειας στις δυνάμεις αγοράς; Τα πράγματα είναι εξαιρετικά απλά. Η αγορά δεν μπορεί να εξασφαλίσει με κανένα τρόπο τις οικονομίες κλίμακας που απαιτεί μια ορθολογική ανάπτυξη ενός ενιαίου πανεθνικού δικτύου ηλεκτρικής ενέργειας, το οποίο μπορεί να εξασφαλίσει επάρκεια στη χώρα και φθηνές τιμές ειδικά για τα λαικά νοικοκυριά. Με όρους αγοράς αυτό είναι αδύνατο.

Αυτό μπορεί να γίνει μόνο από μια ενιαία και αδιαίρετη ΔΕΗ. Όχι μια ΔΕΗ Α.Ε., έρμαιο της χρηματιστικής κερδοσκοπίας και της ασυδοσίας των κυβερνώντων. Από μια ΔΕΗ που οφείλει να ανοίκει ολοκληρωτικά στο κράτος και να λειτουργεί με όρους πλήρους διαφάνειας, οικονομικής ιδιοσυντήρησης, ανεξαρτησίας από κάθε κυβέρνηση, χωρίς διορισμένες διοικήσεις και εκλεκτούς των κομματικών μηχανισμών και υπό καθεστώς άμεσου κοινωνικού και κοινοβουλευτικού ελέγχου.

Η επιλογή είναι καθαρή. Ας αναρωτηθούμε το εξής απλό. Μπορεί να υπάρξει ανεξάρτητο και κυρίαρχο κράτος χωρίς να έχει υπό τον έλεγχό του τουλάχιστον τις τηλεπικοινωνίες, την ενέργεια, το νερό και τις μεταφορές; Μπορεί να υπάρξει έστω εθνική άμυνα, χωρίς αυτούς τους κρίσιμους και στρατηγικούς τομείς υπό τον άμεσο έλεγχο του κράτους;

Τηλεποικιωνίες η Ελλάδα δεν διαθέτει από τότε που ο όμιλος ΟΤΕ ξεπουλήθηκε στην DeutscheTelecom. Η χώρα και ο πληθυσμός της έχουν μετατραπεί σε καταναλωτές τηλεποικιωνιών, αλλά το δίκτυο των τηλεπικοινωνιών δεν το ελέγχουν, δεν τους ανήκει καν. Έρμαιο των ξένων ιδιωτών που ελέγχουν το σύστημα είναι και οι ένοπλες δυνάμεις της χώρας. Είναι σαν να εξαρτούν τις τηλεπικοινωνίες τους από τούρκους παρόχους. Από άποψη ουσίας είναι το ίδιο.

Το ίδιο πάει να γίνει τώρα και με την ΔΕΗ.

Μόνο μια χώρα που θέλει να αυτοκαταλυθεί, που το κράτος της έχει μετατραπεί σε απλή βιτρίνα ιδιωτικών συμφερόντων, πρωτίστως ξένων, που η ίδια η εθνική της άμυνα δεν έχει κανένα μα κανένα νόημα, προχωρά στο ξεπούλημα αυτών των τόσο κρίσιμων και στρατηγικών τομέων. Μόνο ένας λαός που αναζητά τρόπους εθνικού και κοινωνικού αυτοχειριασμού, αποδέχεται τέτοιες επιλογές.

Όχι πώς ενδιαφέρει τους κυβερνώντες. Αυτοί έχουν κάνει τις επιλογές τους. Το ερώτημα είναι με όλους τους άλλους. Αλήθεια, τι περιμένουν άλλο να δουν; Ξεπουλιούνται τα πάντα. Η ενέργεια με την ΔΕΗ είναι μόνο η αρχή. Ήδη έχουν δρομολογηθεί για συγκεκριμένα ιδιωτικά συμφέροντα το 90% των παραλιών της Ελλάδας. Σειρά προς πώληση έχουν πάρει και οι αρχαιολογικοί χώροι. Τι θα απομείνει από τούτη την χώρα; Ο ραγιάς λαός της;

Γιατί δεν μπορούμε να τα βρούμε;

Χάνεται η πατρίδα! Τι άλλο θα πρέπει να γίνει για να το αντιληφθούν οι κομματικοί σχηματισμοί; Τι αλλο περιμένουν; Να ξεσπάσει πρώτα πόλεμος για να δούμε ολοι πόσο ανοχύρωτη χώρα μας έχουν καταντήσει; Να οδηγηθεί στη σφαγή ο λαός, όπως οδηγήθηκε στην Ουκρανία, ή όπως συμβαίνει σήμερα στη Μέση Ανατολή από μια “ανίερη συμμαχία” σιωνιστών και τζιχαδιστών;

Γιατί δεν κάνουμε το αυτονόητο; Γαιτί δεν συμμαχούμε όλοι όσοι αντιτασόμαστε σ’ αυτές τις πολιτικές, στη βάση ορισμένων πολύ άμεσων και ζωτικών αιτημάτων που μπορούν, αφενός, να αναχαιτήσουν το ξεπούλημα της χώρας. Και, αφετέρου, να ενώσουν όλο τον λαό πάνω σε πολύ συγκεκριμένα προβλήματα όπως τα χρέη προς την εφορία, τις τράπεζες, τα ασφαλιστικά ταμεία, τα εργασιακά και το συνταξιοδοτικό, κοκ.

Ας το σκεφτούμε λίγο. Τι είναι πιο αποτελεσματικό ενάντια στην κυβερνώσα συμμορία; Το κουβεντολόι για δημοψήφισμα, ή να διατρανώσουμε όλοι μαζί και από κοινού, μέσα στον λαό, ότι όποιος επενδύσει στο ξεπούλημα της χώρας, θα χάσει τα λεφτά του. Τόσο απλά.

Ας βάλουμε στην άκρη τις πολλές και εξαιρετικά σημαντικές διαφορές μας. Άλλωστε το ποιος έχει δίκιο θα αποδειχθεί αναπόφευκτα μέσα στην ίδια την πράξη. Ο αγώνας και η ελεύθερη ζύμωση θέσεων και απόψεων είναι εκείνη που τελικά κρίνει το αποτέλεσμα. Ας αναδείξουμε αυτό που μας ενώνει: η εδώ και τώρα σωτηρία του λαού και της πατρίδας. Τόσο δύσκολο είναι να τα βρούμε πάνω σ’ αυτά;

Πάντως το ΕΠΑΜ θα αναλάβει για μια ακόμη φορά την πρωτοβουλία να συναντηθεί με όλες τις δυνάμεις της λεγόμενης αντιμνημονιακής αντιπολίτευσης (ΚΚΕ, ΣΥΡΙΖΑ, ΑΝΕΛ, Ανεξάρτητοι), ώστε να διερευνηθεί η δυνατότητα κοινής δράσης και συμπαράταξης – παρά τις μεγάλες διαφορές μας – σε ορισένα πολύ κρίσιμα μέτωπα για την ίδια την επιβίωση του λαού και της πατρίδας. Το ίδιο ισχύει για τις δυνάμεις και τα κινήματα που δρουν εκτός κοινονουλίου. Για να δούμε. Πόσο δύσκολο είναι τελικά να αντιληφθούμε όλοι το αυτονόητο;

Αναρτήθηκε από ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΑΖΑΚΗΣ στις 10:15 π.μ.

Αναμνήσεις από το κοντινό μας μέλλον…

Λογότυπο ΕΠΑΜ


Απρόσμενες αυξήσεις τιμών του ηλεκτρικού ρεύματος έως και 700%, επαναλαμβανόμενες διακοπές και “μπλακ άουτ”, αυστηρός περιορισμός της χρήσης ηλεκτρικών συσκευών ανά νοικοκυριό, ή επιχείρηση διότι το δίκτυο δεν επαρκεί, επιβολή ορίων κατανάλωσης, πρόστιμα, ή προσαυξήσεις για κατανάλωση πέραν των ορίων, αυτόματη διακοπή συνδέσεων λόγω καθυστέρησης στην πληρωμή λογαριασμών, χαράτσι επανσύνδεσης, κοκ. Αυτά μας υπόσχονται όσοι επιδιώκουν την ιδιωτικοποίηση της ΔΕΗ.

Δεν έχει παρά να δει κανείς τι συμβαίνει στην γειτονική μας Βουλγαρία, όπου έχει επέλθει η ιδιωτικοποίηση της ηλεκτρικής ενέργειας. Δεν έχει παρά να δει κανείς τι συμβαίνει στη Βρετανία, όπου ο κατακερματισμός του ενιαίου δικτύου και η πώλησή του σε ιδιώτες παρώχους, έχει μετατρέψει το ηλεκτρικό σε είδος εν ανεπαρκεία. Ιδίως για τα πιο φτωχά νοικοκυριά.

Μετά την ιδιωτικοποίηση ολόκληρο το δίκτυο από την παραγωγή έως την κατανάλωση, λειτουργεί πάντα στα όρια. Έτσι κάθε φορά που ο χειμώνας είναι λίγο πιο βαρύς από το συνηθισμένο, ή το καλοκαίρι λίγο πιο ζεστό, αρχίζουν οι διακοπές και τα μπλακ άουτ. Αυτός είναι ο κανόνας όχι μόνο για την Βρετανία, αλλά ακόμη και για τις ΗΠΑ, όπου ο εφιάλτης της Enron στοιχειώνει ακόμη πολιτείες όπως της Νέας Υόρκης.

Κι όλα αυτά γιατί; Για τα υπερκέρδη πολύ συγκεκριμένων ιδιωτικών συμφερόντων που θέλουν να εκμεταλλευτούν την μονοπωλιακή θέση που κατέχει η ηλεκτρική ενέργεια για την οικονομία και την κοινωνία. Δεν υπάρχει κανένας άλλος λόγος.

Ολοταχώς πίσω…

Άλλωστε το τι σημαίνει ιδιώτης πάροχος ηλεκτρικής ενέργειας, το γνωρίζει πολύ καλά η ίδια η Ελλάδα. Μέχρι το 1955 η παροχή ηλεκτρικής ενέργειας στην Ελλάδα ήταν αποκλειστικά στα χέρια ιδιωτών και μάλιστα ξένων εταιρειών. Ήταν η εποχή των ιδιωτικών ηλεκτρικών εταιρειών που υποστήριζαν τα δίκτυα κυρίως των αστικών κέντρων.

Χαρακτηριστική περίπτωση ήταν ιδιωτική Ηλεκτρική Εταιρεία Αθηνών και Πειραιά, η οποία ιδρύθηκε το 1925 από αγγλοαμερικανικά κεφάλαια. Το αποτέλεσμα ήταν  το ηλεκτρικό ρεύμα να συνιστά είδος πολυτελείας όχι μόνο για τα λαικά νοικοκυριά, αλλά και για τις περισσότερες μικρές και μεσαίες επιχειρήσεις. Το κόστος του ηλεκτρικού ήταν τέτοιο που δεν επέτρεπε όχι μόνο την επέκταση της οικιακής κατανάλωσης, αλλά ούτε καν την ανάπτυξη βιοτεχνικής και βιομηχανικής παραγωγής.

Κι όπως μπορεί εύκολα να αντιληφθεί ο καθένας, ο ιδιώτης πάροχος ενός τόσο κρίσιμου κοινωνικού αγαθού, είχε στα χέρια του ένα σαρωτικό μέσο εκβιασμού. Έτσι οι άνοδοι της τιμής του ρεύματος και οι εκβιασμοί με μπλακ άουτ ήταν συνεχείς με κύριο σκοπό να αποσπούν από την εκάστοτε κυβέρνηση πλουσιοπάροχες κρατικές επιδοτήσεις με πρόσχημα τον “εκσυγχρονισμό” της ηλεκτρικής υποδομής.

Ήδη από την εποχή του μεσοπολέμου είχε αναδειχθεί σαν αίτημα η εθνικοποίηση των ηλεκτρικών εταιρειών, αφενός, για να πάψει η ασυδοσία και οι εκβιασμοί του ιδιώτη παρόχου και, αφετέρου, για να επιτευχθεί επιτέλους ο εξηλεκτρισμός της χώρας. Την εποχή των ιδιωτικών ηλεκτρικών εταιρειών έως την εποχή που τις απορόφησε η ΔΕΗ, μόλις το ένα στα τρία νοικοκυριά διέθετε μόνιμη παροχή ηλεκτρικού ρεύματος, ενώ ολόκληρη η επαρχία ζούσε στο σκοτάδι με ελάχιστες εξαιρέσεις.

Μετά την απελευθέρωση και εν μέσω μιας απόλυτα κατεστραμμένης χώρας, η σημασία του εξηλεκτρισμού για την ανοικοδόμηση, αλλά και η απελευθέρωση του ηλεκτρικού από τα δεσμά των ιδιωτών παρόχων, αναδείχθηκε σε παλλαϊκό αίτημα αιχμής. Τα κυρίως ξένα συμφέροντα που έλεγχαν τις ιδιωτικές ηλεκτρικές εταιρείες συνέχιζαν τον χαβά τους. Εκβιασμοί για νέες επιδοτήσεις, συνεχισείς αυξήσεις του ηλεκτρικού ρεύματος, διακοπές ηλεκτροδότησης σε φτωχογειτονιές και βιοτεχνικές περιοχές, κοκ.

Η δικτατορία των ξένων εταιρειών

Να τι έγραφε η εφημερίδα Ελευθερία στις 7/9/1948: “Ο αγών, τον οποίον ο υπουργός μεταφορών κ. Καραμανλής μετά θάρρους ανέλαβε προς απαλλαγήν της ελληνικής οικονομίας από την δικτατορίαν των ξένων εταιρειών, είναι άξιος παντός επαίνου και πάσης υποστηρίξεως. Ειδικώς προκειμένου περί της Ηλεκτρικής Εταιρείας, η οποία γίνεται πρόξενος συνεχών και σοβαρότατων ζημιών εις βάρος της παραγωγής, πρέπει να ληφθούν σύντονα και σύντομα μέτρα.”

Ο Καραμανλής της εποχής εκείνης είχε κάνει σημαία του να απαλλάξει την οικονομία από την δικτατορία της διαβόητης Πάουερς και των άλλων ξένων εταιρειών που εκμεταλλεύονταν “φυσικά μονοπώλια”, όπως ήταν η ηλεκτροδότηση, το νερό και οι τηλεπικοινωνίες. Το καθεστώς αυτό δεν μπορούσε να συνεχιστεί. Αποτελούσε τροχοπέδη ακόμη και στην ίδια την ιδέα της ανοικοδόμησης.

Υπό καθεστώς ιδιωτικών ηλεκτρικών εταιρειών η ρευματοκλοπή είχε πάρει διαστάσεις μάστιγας. Κάθε τρεις και λίγο η Ηλεκτρική Εταιρεία Αθηνών-Πειραιά εξέδιδε δημόσιες αυστηρές διακοινώσεις με απειλές για όσους τολμούν να κλέψουν από το δίκτυό της. Το ίδιο συμβαίνει και στις λαϊκές συνοικίες των μεγαλουπόλεων, όπως της Νέας Υόρκης, ή του Λονδίνου, όπου έχει ιδιωτικοποιηθεί η παροχή ηλεκτρικού ρεύματος.

Όμως κάτι τέτοιο ήταν και είναι απόλυτα φυσιολογικό επακόλουθο της κατάστασης πανάκριβου ρεύματος που η ίδια η Ηλεκτρική Εταιρεία είχε δημιουργήσει προκειμένου ο ιδιώτης πάροχος να προσπορίζεται μονοπωλιακά υπερκέρδη.  Ενώ κάθε φορά που εκτιμούσε ότι χρειαζόταν έκτακτη κεφαλαιακή ενίσχυση, ο ιδιώτης πάροχος ξεκινούσε τις διακοπές ρεύματος. Η δικαιολογία ήταν πάντα η ανάγκη “εκσυγχρονισμού” του δικτύου ή της ηλεκτροπαραγωγής και πάντα με κρατικά χρήματα.

Η λύτρωση με την ΔΕΗ…

Η ΔΕΗ με νόμο άρχισε να εξαγοράζει τις ιδιωτικές ηλεκτρικές εταιρείες το 1955 και να δημιουργεί ένα ενιαίο σύστημα παραγωγής, μεταφοράς και διάθεσης  ηλεκτρικού ρεύματος σε πανεθνικό επίπεδο. Μόνο από τις οικονομίες κλίμακας μιας τέτοιας προσπάθειας έδωσε την δυνατότητα στην ΔΕΗ από το 1956 να εφαρμόσει για πρώτη φορά το ενιαίο τιμολόγιο και να ρίξει την τιμή ρεύματος στο 10% από το επίπεδο που το κρατούσαν οι ιδιώτες πάροχοι.

Με την ΔΕΗ εξηλεκτρίστικε η Ελλάδα. Όχι μόνο στην επαρχία, αλλά και στις πόλεις. Πάνω από το 60% των νοικοκυριών της χώρας απέκτησε σταθερή σύνδεση ηλεκτρικού ρεύματος χάρις στην ΔΕΗ. Ταυτόχρονα με το πανεθνικό της δίκτυο και τα έργα υποδομής, μπόρεσε να μειώσει δραστικά το κόστος παραγωγής και διάθεσης του ηλεκτρικού ρεύματος, έτσι ώστε να μετατρέψει το ηλεκτρικό ρεύμα σε αληθινό δημόσιο αγαθό προσβάσιμο σε όλους.

Χωρίς ενιαία κρατική ΔΕΗ εξηλεκτρισμός δεν θα υπήρχε, ούτε θα μπορούσε να αναπτυχθεί η παραγωγή στην Ελλάδα. Ας μην ξεχνάμε ότι η ΔΕΗ έως το 2001, διατηρούσε γύρω στους 33 χιλιάδες μόνιμο τακτικό προσωπικό, σχεδόν το διπλάσιο απ’ ότι σήμερα, με παραγωγικότητα υψηλότερη τουλάχιστον κατά 20% από οποιαδήποτε άλλη ιδιωτική εταιρεία στη βιομηχανία και με τιμή ηλεκτρικού ρεύματος μόλις στο 1/3 του σημερινού ήταν πάντα πλεονασματική. Λέμε πλεονασματική γιατί το αν η επιχείρηση παρουσίαζε κέρδη ή όχι εξαρτιόταν αποκλειστικά από την πολιτική βούληση της εκάστοτε κυβέρνησης.

Μετά το 2001 όταν ο πρύτανης της διαπλοκής Κ. Σημίτης άρχισε την ιδιωτικοποίησή της με πρώτη πράξη την μετοχοποίησή της και την απαρχή του κατακερματισμού της, η τιμή άρχισε να καλπάζει και η σκόπιμη απαξίωση του δικτύου, αλλά και οι πολιτικές των διοικήσεων έκαναν τις διακοπές ρεύματος μέρος της καθημερινότητας του έλληνα πολίτη.

Φυσικά η ΔΕΗ, όπως και όλες οι δημόσιες επιχειρήσεις, χρησιμοποιήθηκε ως βιτρίνα ασύδοτου χρηματισμού, κομματισμού, άκρατου δανεισμού για τις μαύρες τρύπες του προϋπολογισμού, κοκ. Πώς θα μπορούσε να γίνει αλλιώς; Τέτοιες κυβερνήσεις είχαμε και έχουμε, οι οποίες ανέκαθεν θεωρούσαν το κράτος, το ταμείο και την περιουσία του, ως δικό τους ιδιωτικό φέουδο.

Κι αφού αυτές οι κυβερνήσεις λεηλάτησαν όσο δεν έπαιρνε τις δημόσιες επιχειρήσεις, μαζί και την ΔΕΗ, τώρα θέλουν να επιστρέψουν την Ελλάδα πίσω στην κατάσταση των ιδιωτικών παρόχων, των ιδιωτικών ηλεκτρικών εταιρειών. Να παραδώσουν δηλαδή την χώρα και τον λαό της στη δικτατορία των ιδιωτικών μονοπωλίων. Βαφτίζουν την οπισθοδρόμηση, πρόοδο και μας υπόσχονται την επιστροφή στην Ελλάδα του μεσοπολέμου όπου το ηλεκτρικό ρεύμα ήταν αγαθό πολυτελείας. Ειδικά για τα λαϊκά νοικοκυριά.

Αναρτήθηκε από ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΑΖΑΚΗΣ στις 8:47 π.μ.

Όταν η παγκόσμια οικονομία εγκυμονεί νέα μεγαλύτερα κραχ

Λογότυπο ΕΠΑΜ


Σύμφωνα με τις επίσημες εκθέσεις των διεθνών οργανισμών και επιτελείων, η παγκόσμια οικονομία βρίσκεται ακόμη σε ανάρωση, δηλαδή σε ανάκαμψη από την χρηματιστική κρίση του 2008. Κι όπως συνηθίζουν μετά το τελευταίο κραχ όλες οι εκθέσεις των διεθνών οργανισμών προβλέπουν ότι τον επόμενο χρόνο τα πράγματα θα πάνε καλύτερα. Πρόκειται για την υπόσχεση του τυφλού, ότι του χρόνου θα βλέπει.

Ωστόσο, το πρόβλημα της ανεργίας συνεχίζει να οξύνεται, η ανέχεια ακόμη και στον πρώτο λεγόμενο κόσμο, δηλαδή τις ανεπτυγμένες οικονομίες, καλπάζει με τριτοκοσμικούς ρυθμούς και οι πραγματικές οικονομίες συνεχίζουν να σέρνονται σε επίπεδα χαμηλότερα από την περίοδο πριν το 2007. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι το επίπεδο επενδύσεων στις ανεπτυγμένες οικονομίες το οποίο συνεχίζει να κατρακυλάει κάτω από το19% του ΑΕΠ. Βρίσκεται δηλαδή στο χαμηλότερο επίπεδο ολόκληρης της μεταπολεμικής περιόδου.

Με κίνητρο όχι το κέρδος, αλλά την κερδοσκοπία.

Το 2013, η παγκόσμια χρηματιστηριακή αγορά συνέχισε να διογκώνεται σημαντικά με ρυθμό αύξησης 17% φτάνοντας τα 64,2 τρις δολάρια. Έφθασε και πάλι το επίπεδο που παρατηρήθηκε κατά το πρώτο εξάμηνο του 2008, πριν την πτώχευση της LehmanBrothers. Αν και τα κεφάλαια που αντλήθηκαν από τα χρηματιστήρια το 2013 δεν πλησίασαν καν το επίπεδο του 2008. Το 2013 αντλήθηκαν γύρω στα 701 δις δολάρια, ενώ το 2008 αντλήθηκαν πάνω από 969 δις δολάρια.

Με άλλα λόγια, η εκτίναξη της κεφαλαιοποίησης των χρηματιστηρίων δεν είχε σαν βασική κινητήρια δύναμη την άντληση κεφαλαίων από τους επιχειρηματικούς ομίλους για επενδύσεις, αλλά την κερδοσκοπία με τίτλους. Επίσης, το 2013 το σύνολο των χρεογράφων, δηλαδή των τίτλων χρέους, ξεπέρασε τα 100 τρις δολάρια παγκόσμια. Δηλαδή γύρω στο 128% του παγκόσμιου ΑΕΠ.

Τι κινεί λοιπόν την παγκόσμια οικονομία; Οι επενδύσεις στην παραγωγή; Τα επιχειρηματικά κέρδη; Ή μήπως η επέκταση της καταναλωτικής δαπάνης στην οικονομία; Τίποτε απ’ όλα αυτά. Αυτό που κινεί την παγκόσμια οικονομία είναι η διεθνής χρηματιστική κερδοσκοπία και η διόγκωση των χρηματαγορών πολύ πάνω και πέρα από τα περιθώρια αντοχής και ανοχής της πραγματικής οικονομίας.

Κι ο λόγος είναι απλός. Βασικό κίνητρο της παγκόσμια ιθύνουσας τάξης δεν είναι απλά το ιδιωτικό κέρδος, αλλά η πάση θυσία αύξηση του ιδιωτικού χρηματοπιστωτικού πλούτου, ο οποίος περιλαμβάνει ρευστό διαθέσιμο χρήμα, καταθέσεις, επενδύσεις στην χρηματαγορά και κάθε μορφής χρηματιστικό τίτλο, που διαθέτουν τα χαρτοφυλάκια των ιδιωτών. Ο ιδιωτικός αυτός χρηματοπιστωτικός πλούτος αυξήθηκε κατά 14,6% το 2013 σε σχέση με το 2012 και έφτασε τα 152,0 τρις δολάρια. Σχεδόν το υπερδιπλάσιο του παγκόσμιου ΑΕΠ την ίδια χρονιά.

Πόσοι διαθέτουν αυτόν τον πλούτο; Κοντά στα 16,3 εκατ. φυσικά πρόσωπα, ή στο 1,1% του παγκόσμιου πληθυσμού, αντιστοιχεί κοντά στο 50% αυτού του ιδιωτικού πλούτου, ήτοι γύρω στα 72 τρις δολάρια. Δηλαδή όσο το παγκόσμιο ΑΕΠ το 2012.

Η “φούσκα” διογκώνεται όσο δεν παίρνει…

Το 2007 αυτός ο ιδιωτικός χρηματοπιστωτικός πλούτος είχε φτάσει τα 111,7 τρις δολάρια με παγκόσμιο ΑΕΠ, σύμφωνα με την Παγκόσμια Τράπεζα, τα 56,5 τρις δολάρια. Το 2008 λόγω του κραχ ο ιδιωτικός χρηματοπιστωτικός πλούτος υποχώρησε αισθητά, μειώθηκε κατά 11,0% και έφτασε τα 100,0 τρις δολάρια. Με παγκόσμιο ΑΕΠ της τάξης 61,9 τρις δολάρια.

Ύστερα από αυτή την χασούρα ύψους 11,7 τρις δολαρίων, η παγκόσμια ιθύνουσα τάξη βάλθηκε να ανακτήσει ότι έχασε. Έτσι έβαλε το πολιτικό προσωπικό των κυβερνήσεων ανά τον κόσμο, αλλά και τα επιτελεία των ευαγών ιδρυμάτων της παγκόσμιας διακυβέρνησης, αφενός, να εκθέσουν περισσότερο τις οικονομίες τους στις χρηματαγορές και, αφετέρου, να ακολουθήσουν πολιτικές λυντσαρίσματος των λαών τους. Έστω κι αν όλα αυτά θα είχαν δραματικές επιπτώσεις στην πραγματική οικονομία παγκόσμια.

Το αποτέλεσμα φάνηκε από τον πρώτο χρόνο μετά το κραχ.  Το 2009 ο ιδιωτικός χρηματοπιστωτικός πλούτος έφτασε τα 111,6 τρις δολάρια. Παρά το γεγονός ότι την ίδια χρονιά το παγκόσμιο ΑΕΠ έπεσε στα 58,7 τρις δολάρια. Η διόγκωση προήλθε κατά κύριο λόγο από τις πολιτικές διάσωσης που ακολούθησε η κυβέρνηση των ΗΠΑ, αλλά και η μετατροπή της Κίνας σε προνομιακό πεδίο κερδοσκοπίας για την παγκόσμια οικονομία.

Το 2010 ο ιδιωτικός χρηματοπιστωτικός πλούτος αυξήθηκε ακόμη περισσότερο και έφτασε στα 121,8 τρις δολάρια.  Με το παγκόσμιο ΑΕΠ στα 64,3 τρις δολάρια. Το 2011 ο ιδιωτικός χρηματοπιστωτικός πλούτος αυξήθηκε ακόμη περισσότερο και έφτασε τα 122,8 τρις δολάρια. Με το παγκόσμιο ΑΕΠ την ίδια χρονιά να φτάνει τα 71,2 τρις δολάρια.

Το 2012 ο ιδιωτικός χρηματοπιστωτικός πλούτος εκτινάχθηκε στα 132,7 τρις δολάρια με το παγκόσμιο ΑΕΠ να φτάνει την ίδια χρονιά τα 72,7 τρις δολάρια. Βασικοί μοχλοί της επέκτασης αυτού του πλούτου ήταν για όλα αυτά τα χρόνια και κυρίως το 2012 και 2013, η εκτίναξη του χρέους και η κεφαλαιοποίηση των χρηματιστηρίων. Κι όλα αυτά παρά το γεγονός ότι η παγκόσμια οικονομία συνεχίζει να σέρνεται.

Στην πραγματικότητα τα χρόνια μετά το κραχ του 2008 είχαμε μια επέκταση της παγκόσμιας οικονομίας που στηρίχθηκε σχεδόν αποκλειστικά στην επέκταση των χρηματαγορών. Και συνεχίζει στο ίδιο μοτίβο και μέσα στο 2014.

Ενώ η διόγκωση των διεθνών χρηματαγορών έχει πιάσει πλέον διψήφιους ετήσιους ρυθμούς, το διεθνές εμπόριο και οι επενδύσεις, ακόμη και ο ρυθμός ανόδου του παγκόσμιου ΑΕΠ είναι σε εξαιρετικά χαμηλά επίπεδα.

…ενώ η πραγματική οικονομία υστερεί

Οι παγκόσμιες εξαγωγές εμπορευμάτων και το ακαθάριστο εγχώριο προϊόν (ΑΕΠ) αυξήθηκε κατά 2,5% το 2012, σύμφωνα με τα στοιχεία του Παγκόσμιου Οργανισμού Εμπορίου. Η Αφρική και η Βόρεια Αμερική παρουσίασαν τη μεγαλύτερη αύξηση των εξαγωγών εμπορευμάτων από άποψη όγκου, σημειώνοντας 6,0% και 45%, αντίστοιχα. Η υψηλότερη αύξηση των εισαγωγών καταγράφηκε από την Αφρική και τη Μέση Ανατολή, με 11,5% και 8,0%, αντίστοιχα. Οι παγκόσμιες εξαγωγές εμπορευμάτων και το ΑΕΠ είχε θετική ανάπτυξη από την οικονομική κρίση του 2009, αλλά τα ποσοστά τους έχουν μειωθεί σταθερά. Οι εξαγωγές εμπορευμάτων μειώθηκαν από 14,0% σε 2,3% μεταξύ 2010 και 2012, ενώ το ΑΕΠ μειώθηκε από 4,0% σε 2,0% κατά την ίδια περίοδο.

Το παγκόσμιο εμπόριο εμπορευμάτων αυξήθηκε 2,1% το 2013 σε όρους όγκου, πολύ κοντά στην αύξηση κατά 2,3% από το προηγούμενο έτος. Η πρόγνωση του εμπορίου από τον Παγκόσμιο Οργανισμό Εμπορίου για το 2014 έχει αναβαθμιστεί σε 4,7% από 4,5%, αν και εξακολουθεί να βρίσκεται κάτω από το μέσο όρο 20 ετών, 5,3% (1983-2013). Μια αύξηση κατά 5,3% στο εμπόριο προβλέπεται για το 2015. Ακόμη όμως κι αν πιάσει αυτή την επίδοση, το παγκόσμιο εμπόριο εξακολουθεί να κάνει χαμηλές πτήσεις σχετικά με την δεκαετία του ’90 – την “χρυσή περίοδο” της παγκοσμιοποίησης – και την περίοδο έως το κραχ του 2008.

Το ίδιο φαινόμενο παρατηρείται και με τις παγκόσμιες άμεσες ξένες επενδύσεις (FDI). Οι παγκόσμιες άμεσες ξένες επενδύσεις (FDI) αυξήθηκαν κατά 11% το 2013, σε ένα κατ’ εκτίμηση επίπεδο της τάξης των 1,46 τρις δολλαρίων ΗΠΑ. Το επίπεδο αυτό βρίσκεται μόλις κάτω από το μέσο επίπεδο του 2005-2007, το οποίο κυμάνθηκε στα 1,49 τρις δολάρια. Πιο συγκεκριμένα. Το ύψος ρεκόρ των άμεσων ξένων επενδύσεων  παγκόσμια επιτεύχθηκε το 2007 όταν ξεπέρασαν τα 2 τρις δολάρια.

Τη χρονιά του κραχ, το 2008, οι παγκόσμιες άμεσες ξένες επενδύσεις έπεσαν στα 1,8 τρις δολάρια, ενώ το 2009 υποχώρησαν ακόμη περισσότερο στα 1,22 τρις δολάρια. Το 2010 παρατηρήθηκε μια περιορισμένη αύξηση φτάνωντας λίγο πάνω από τα 1,4 τρις δολάρια. Το 2011 παρατηρήθηκε η σημαντικότερη αύξηση των παγκόσμιων άμεσων επενδύσεων, οι οποίες έφτασαν στα 1,69 τρις δολάρια.

Ωστόσο, τα δυο επόμενα χρόνια οι παγκόσμιες άμεσες επενδύσεις βυθίζονται λίγο πάνω από 1,3 τρις δολάρια το 2012, ενώ το 2013 έφτασαν μόλις και μετά βίας τα 1,46 τρις. Οι Ροές FDI στις ανεπτυγμένες χώρες παρέμειναν σε ιστορικά χαμηλό ποσοστό του παγκόσμιου συνόλου (39%) για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά. Αυξήθηκαν κατά 12% σε 576 δισεκατομμύρια δολάρια ΗΠΑ, αλλά μόνο στο 44% της μέγιστης τιμής τους το 2007. Οι ΑΞΕ στην Ευρωπαϊκή Ένωση (ΕΕ) αυξήθηκαν, ενώ οι ροές προς τις Ηνωμένες Πολιτείες συνέχισαν την πτώση τους.

Οι ροές ΑΞΕ προς τις αναπτυσσόμενες οικονομίες έφθασαν σε νέα υψηλά από 759 δισεκατομμύρια δολάρια ΗΠΑ, αντιπροσωπεύοντας το 52% των παγκόσμιων εισροών ΞΑΕ το 2013. Σε περιφερειακό επίπεδο, οι ροές προς τη Λατινική Αμερική και την Καραϊβική, την Αφρική σημείωσαν άνοδο. Οι εισροές ΑΞΕ στις οικονομίες μετάβασης επίσης κατέγραψαν νέο υψηλό από 126 δισεκατομμύρια δολάρια ΗΠΑ – έως 45% από το προηγούμενο έτος, αντιπροσωπεύοντας το 9% των παγκόσμιων εισροών ΑΞΕ.

Οι διασυνοριακές συγχωνεύσεις και εξαγορές (M & As) αυξήθηκαν κατά  5% το 2013, ενώ ανακοινωθείσες επενδύσεις σε αναξιοποίητη ζώνη παρέμειναν αμετάβλητες σε σχέση με το 2012. Οι M & A στις αναπτυσσόμενες οικονομίες ανέκαμψαν στο επίπεδο πριν από την κρίση, κυρίως από τις πωλήσεις σε άλλες πολυεθνικές εταιρείες των αναπτυσσόμενων οικονομιών.

Οι προσδοκίες για ανάκαμψη το 2013 των διασυνοριακών συγχωνεύσεων και εξαγορών δεν υλοποιήθηκαν καθώς οι πολυεθνικές εταιρείες διατήρησαν επιφυλακτική στάση. Η αξία των διασυνοριακών M & A αυξήθηκαν μόνο οριακά κατά 5% για να φθάσουν τα 337 δισεκατομμύρια δολάρια ΗΠΑ, το 2013. Η αύξηση αυτή προήλθε κυρίως από την Ανατολική και Νοτιοανατολική Ασία, ιδιαίτερα την Κίνα, τη Σιγκαπούρη και την Ταϊλάνδη.

Η αξία των ανακοινωθέντων νέων σχεδίων επενδύσεων συνέχισαν να μειώνονται το 2013, αν και μόνο ελάχιστα, κατά 1,7% από το προηγούμενο έτος. Λόγω του κραχ, οι πολυεθνικές προσπάθησαν να ανεβάσουν τα νέα σχέδια επενδύσεων, τα οποία ανήλθαν το 2008 σε ύψος ρεκόρ των 1,7 τρις δολάρια. Από την επόμενη χρονιά, όμως, άρχισε η πτώση με αποτέλεσμα το 2013 να μην ξεπερνούν τα 600 δις δολάρια. Κι αυτά αφορούν κυρίως σε χώρες όπως η Νικαράγουα, το Μεξικό, το Ιράκ, η Ιορδανία, η Μιανμάρ και το Βιετνάμ.

Μια παγκόσμια οικονομία έτοιμη να εκραγεί

Η υπερδιόγκωση των χρηματαγορών μπορεί να συνδέεται με την άνοδο της αξίας των μεγάλων περιουσιών, αλλά δεν μπορεί πια να τροφοδοτήσει την επέκταση της παγκόσμιας οικονομίας. Ούτε καν με τον τρόπο που το έκανε πριν από το κραχ του 2008. Κι έτσι η παγκόσμια οικονομία έχει εγκλωβιστεί σ’ έναν φαύλο κύκλο όπου οι μεγάλες περιουσίες αυξάνουν φορτώνοντας χρέη σε λαούς, οικονομίες και κράτη.

Και καθώς οι ανεπτυγμένες οικονομίες βουλιάζουν κάτω από το δυσβάσταχτο βάρος της υπερδιόγκωσης των χρηματαγορών, το ενδιαφέρον έχει στραφεί στις αναπτυσσόμενες οικονομίες. Μόνο που εκεί για να υπάρξει περιθώριο κερδοφόρας τοποθέτησης για το μέγεθος των κεφαλαίων που αργούν, δεν αρκεί απλά η συμπίεση εργατικών αμοιβών και δικαιωμάτων, αλλά η ισοπέδωση ολόκληρων χωρών.

Να γιατί ο πόλεμος στις μέρες μας έχει μετεξελιχθεί σε ένα ακόμη μέσο οικονομικής επέκτασης και πολιτικής. Οι τρομακτικές ευκαιρίες που παρουσιάζει μια χώρα, η οποία έχει ισοπεδωθεί από τον πόλεμο, τις εμφύλιες συρράξεις, ή τις φυλετικές συγκρούσεις, αποτελεί στις μέρες μας το προνομιοκώτερο πεδίο επενδύσης ξένων κεφαλαίων. Όσο μεγαλύτερη η καταστροφή, τόσο καλύτερα. Όσο μεγαλύτερος ο εξανδραποδισμός του λαού, ακόμη καλύτερα.

Να γιατί σήμερα το να επιμένει κανείς να περιμένει την “ανάκαμψη” της οικονομίας μέσα από το άνοιγμα στις διεθνείς χρηματαγορές είτε για δανεισμό, είτε για ξένες επενδύσεις, δεν είναι μόνο ουτοπικό. Είναι κάτι πολύ χειρότερο. Είναι σαν να προσκαλεί τον Αρμαγεδώνα στην χώρα του. Καμιά οικονομία που βασίζεται στην εισαγωγή κεφαλαίου, είτε δανειακού, είτε επενδυτικού, δεν θα γλυτώσει την εσωτερική της διάλυση, την κατεδάφισή της, ακόμη και με την φωτιά του πολέμου.

Να είστε σίγουροι για ένα πράγμα. Το 2014 θα είναι η χρονιά όπου ο πόλεμος θα αναδειχθεί όχι απλά ως άσκηση της πολιτικής με άλλα μέσα, όπως έγραφε ο Κλαούζεβιτς, αλλά ως ένας από τους βασικούς μοχλούς που το παγκόσμιο σύστημα επιχειρεί να επανεκκινήσει την οικονομία του. Είναι ο καλύτερος τρόπος γενικευμένης καταστορφής υλικών αξιών, προκειμένου να συνεχίσει να αυξάνεται ο όγκος και η αξία των χρηματοπιστωτικών περιουσιών της παγκόσμιας ιθύνουσας τάξης. Δημοσιεύτηκε στο Χωνί, 18/6/2014

Αναρτήθηκε από ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΑΖΑΚΗΣ στις 10:07 π.μ.

Εκτιμήσεις και συμπεράσματα για τους συσχετισμούς μετά τις εκλογές και οι προοπτικές μπροστά μας*


Λογότυπο ΕΠΑΜ


Η συζήτηση όπως έχει διεξαχθεί μέσα στο ΕΠΑΜ, αλλά και ευρύτερα, έθεσε μερικά σοβαρά ζητήματα, τα οποία χρειάζεται να τα διευκρινίσουμε.

Το πρώτο ερώτημα που τίθεται είναι το εξής: Το εκλογικό αποτέλεσμα είναι δυσμενές μόνο για το ΕΠΑΜ, ή είναι δυσμενές για το σύνολο των λεγόμενων αντιμνημονιακών δυνάμεων;

Αν ειναι μόνο για το ΕΠΑΜ, είναι κάτι τελείως διαφορετικό από το αν είναι για το σύνολο των λεγόμενων αντιμνημονιακών δυνάμεων.

Το εκλογικό αποτέλεσμα είναι δυσμενές για το σύνολο των λεγόμενων αντιμνημονιακών δυνάμεων. Όλοι έχασαν. Και το ΕΠΑΜ δεν ήταν ανάμεσα σε κείνους που υπέστη την πιο σφοδρή ήττα. Ακόμη και εκλογικά.

Ποιος ήταν ο στόχος μας; Να αποτυπώσουμε στο εκλογικό αποτέλεσμα μια δυναμική τέτοια που να μας δώσει τη δυνατότητα να μετατραπούμε – τουλάχιστον στα μάτια του κόσμου – σε ρυθμιστικό παράγοντα των πολιτικών εξελίξεων.

Γιατί το λέγαμε αυτό; Για να αναγκάσουμε τις υπόλοιπες αντιμνημονιακές δυνάμεις να κάτσουν στο τραπέζι μαζί μας. Κι ο λόγος είναι απλός. Επειδή για εμάς η άνοδος μιας αντιμνημονιακής κυβέρνησης, μπορεί να μην αποτελεί διέξοδο για το κεντρικό πρόβλημα της χώρας, αλλά δεν είναι το ίδιο με μια κυβέρνηση σαν την σημερινή. Επομένως, θέλαμε να επιδράσουμε στον τρόπο διαμόρφωσης αυτής της αντιιμνημονιακής προοπτικής.

Δυσμενέστεροι οι πολιτικοί συσχετισμοί

Υπάρχει, με τους σημερινούς συσχετισμούς δύναμης, δυνατότητα αντιμνημονιακής κυβέρνησης μετά το πρόσφατο εκλογικό αποτέλεσμα; Όχι δεν υπάρχει. Εκτός κι αν πιστεύει κανείς ότι ο ΣΥΡΙΖΑ είναι σε θέση να τα βρει με το ΚΚΕ, ή να κερδίσει αυτοδυναμία. Όμως ακόμη κι αν γίνει αυτό, η αυτοδυναμία ισοδυναμεί με κατοχύρωση της πλήρους αυθαιρεσίας της κομματικής ηγεσίας και του μηχανισμού νομής της εξουσίας. Το ξέρουμε αυτό από την εμπειρία ολόκληρης της μεταπολίτευσης.

Επομένως, το εκλογικό αποτέλεσμα δεν συνιστά πολιτική ήττα μόνο για το ΕΠΑΜ, αλλά για όλους όσους προσδοκούσαν μια αλλαγή στα πολιτικά πράγματα της χώρας προς αντιμνημονιακή κατεύθυνση. Έστω κι αν αυτή περιοριζόταν απλά και μόνο στην ανατροπή της σημερινής κυβέρνησης εντολοδόχων των δανειστών.

Ο ΣΥΡΙΖΑ κέρδισε μεν την πρωτιά, αλλά με σοβαρές απώλειες ψήφων, τις οποίες αναπλήρωσε μόνο εν μέρει από τις άλλες αντιμνημονιακές δυνάμεις. Κι έτσι εξάντλησε τις πολιτικές του εφεδρείες. Τώρα είναι αναγκασμένος, για να κυβερνήσει, να παίξει στο παιχνίδι της “οικουμενικής” που προωθείται ανοιχτά από την ιθύνουσα πολιτική τάξη και τους δανειστές. Ή να υποστεί τη συστηματική φθορά ενός κόμματος που πόνταρε στη νομή της εξουσίας, αλλά αδυνατεί πλέον να την κερδίσει για τον εαυτό του.

Τι νομίζετε ότι θα κάνουν όλοι αυτοί που εντάχθηκαν στο ΣΥΡΙΖΑ στην προοπτική της εξουσίας; Τι νομίζετε ότι θα κάνει το “σύστημα ΠΑΣΟΚ” που βρήκε καταφύγιο στον ΣΥΡΙΖΑ, όταν θα διαπιστώσει ότι αδυνατεί να λειτουργήσει ως τέτοιο; Όπου φύγει-φύγει. Η μόνη χρησιμότητα που έχει η παρουσία του αυτή την στιγμή είναι να πνίγει με τον κομματικό του μηχανισμό κάθε κινηματικό σκίρτημα της κοινωνίας, κάθε πρωτοβουλία από τα κάτω, κάθε προσπάθεια συνέυρεσης πάνω σε κοινούς άμεσους στόχους πάλης.

Η κυβερνώσα παράταξη κέρδισε την πρωτοβουλία των κινήσεων και σημαντικό πολιτικό χώρο για να μεταλλαχθεί έναντι μιας αντιπολίτευσης που δεν μπορεί και δεν θέλει να κινηθεί “εκτός των τειχών”. Το εκλογικό αποτέλεσμα δίνει τη δυνατότητα στη μνημονιακή διακυβέρνηση να παίξει με την αντιπολίτευση από θέση ισχύος. Ιδίως από την στιγμή που η αντιπολίτευση στο σύνολό της αδυνατεί, ή δεν θέλει να κινηθεί μέσα στην κοινωνία με κινηματικούς όρους.

Παγιώθηκε μια φασιστική ακροδεξιά, η οποία λειτουργεί τόσο σε επίπεδο κυβερνητικό, όσο και σε επίπεδο αντικυβερνητικό ως συγκοινωνούντα δοχεία. Και το χειρότερο, ένα τμήμα του εκλογικού σώματος δέχεται να εκφράζεται μέσα από τέτοιες καταστάσεις χωρίς να νοιάζεται για τις συνέπειες. Χωρίς να νιώθει καν την απειλή στην ίδια την υπόσταση της χώρας. Ψηφίζει υπόκοσμο για να τιμωρήσει τους πάντες. Ακόμη και τον εαυτό του.

Το ΚΚΕ έχει αναδειχθεί σε βασική εγγυήτρια δύναμη της διατήρησης στην εξουσία της μνημονιακής πολιτικής. Λειτουργεί αντικειμενικά στο πολιτικό σύστημα σαν το alterego της ΧΑ και εξασφαλίζει ότι δεν πρόκειται, όσο περνά από το χέρι του, να υπάρξουν ευρείες συναινέσεις και συνεργασίες που θα επιτρέψουν μια πιθανή αντιμνημονιακή διακυβέρνηση. Κι επομένως η ψήφος στο ΚΚΕ λειτουργεί αντικειμενικά όπως η ψήφος στην ΧΑ.

Η λογική που αποπνέει η πολιτική της ηγεσίας του, “υποταγή στο ΚΚΕ, ή να πάτε να χαθείτε όλοι σας, να πεθάνει η χώρα κι ο λαός της”, δεν διαφέρει σε τίποτε από κοινωνική, ταξική και εθνικοαπελευθερωτική σκοπιά από τις λογικές του αναδυόμενου φασισμού. Όποιος δεν το αντιλαμβάνεται αυτό, τότε δεν είναι λίγοτερο θύμα από τον ψηφοφόρο της ΧΑ, ή από όποιον υποβαθμίζει σήμερα τον κίνδυνο του φασισμού, που εκπορεύεται από το ίδιο το καθεστώς κατοχής.

Άλλωστε όσοι θεωρούν ακόμη ως aprioriαντικαθεστωτικές τις δυνάμεις της επίσημης αριστεράς σήμερα, ξεχνούν ή θέλουν να ξεχνούν ότι οι ηγεσίες τους ήταν και παραμένουν οι χειρότεροι απολογητές του καθεστώτος αποικιακής κατοχής που έχει επιβληθεί στην χώρα και το λαό της. Συνεχίζουν ακόμη και σήμερα να εντοπίζουν το όλο πρόβλημα μόνο στις πολιτικές που εφαρμόζονται, να αρνούνται ότι υπάρχει καθεστώς κατοχής και το κυριότερο να αναπαράγουν τη θεωρία της “ιερότητας του προσώπου” για τους πολιτικούς που δολοφονούν εν ψυχρώ έναν ολόκληρο λαό και μια χώρα.  Οι πολιτικοί, μας λένε τα παπαγαλάκια της αριστεράς, που κυβερνούν μπορούν μόνο να κρίνονται πολιτικά και όχι να διώκονται για πράξεις εσχάτης προδοσίας και σφετερισμού της εξουσίας. Ότι ακριβώς πίστευαν και οι σκοταδιστές εκπρόσωποι της απολυταρχίας από την εποχή του μεσαίωνα, οι οποίοι θεωρούσαν το πρόσωπο του μονάρχη κυβερνήτη, ως “ιερό” κι άρα υπεράνω κάθε φυσικού δικαστή.

Οι ΑΝΕΛ από την πλευρά τους βρίσκονται σε διαδικασία αποσύνθεσης. Κι αυτό όχι μόνο γιατί έχουν υποστεί την μεγαλύτερη εκλογική ήττα από ολόκληρο τον αντιμνημονιακό χώρο. Λειτούργησαν εξαρχής ως μια ευκαιριακή συνάθροιση παραγόντων με προσωπικές ατζέντες. Σήμερα αποτελούν τη βασική δεξαμενή απ’ όπου αντλούνται οι αναγκαίοι “ανεξάρτητοι” βουλευτές, που το επίσημο πολιτικό κατεστημένο χρειάζεται ως μπαλαντέρ στις ήδη κυοφορούμενες πολιτικές διεργασίες του. Ακριβώς όπως συνέβη και την εποχή των Ιουλιανών του 65, προκειμένου το επίσημο καθεστώς να ανοίξει με κοινοβουλευτικό μανδύα τον δρόμο προς την χούντα.

Η μόνη διαφορά ήταν και παραμένει το γεγονός ότι η ηγεσία των ΑΝΕΛ δεν ενδιαφέρθηκε ποτέ για συνεργασία σε κινηματικό επίπεδο και μέσα στην κοινωνία. Δημιουργήθηκε ως ένα άκρως τυχοδιωκτικό μόρφωμα, αντιγραφή του κόμματος της ΝΔ, απ’ όπου προήλθαν και τα περισσότερα στελέχη του.

Ο τυχοδιωκτισμός και η αμετροέπεια αποτελεί βασικό στοιχείο του πολιτικού λόγου και της δράσης του ακόμη και μετά από μια τέτοια ήττα. Ο κ. Καμμένος κάνει προτάσεις “συνεργασίας” μόνο όταν βρίσκεται μπροστά σε κάμερες, την ίδια ώρα που αντιμάχεται κάθε πρόταση ανοιχτού πολιτικού διαλόγου και μεθοδεύει συνευρέσεις χωρίς αρχές στο παρασκήνιο. Προσπαθεί απλά να περισώσει ότι μπορεί από το κόμμα του. Το εκλογικό αποτέλεσμα για το ΕΠΑΜ

Επομένως, αν θέλει κανείς να κρίνει με νηφαλιότητα το εκλογικό αποτέλεσμα του ΕΠΑΜ, θα πρέπει να το κρίνει με βάση αυτά τα δεδομένα. Χρειάζεται, δηλαδή, να αποκτήσουμε την αίσθηση του μέτρου.

Ναι ήταν πολιτική ήττα το γεγονός ότι δεν πετύχαμε το πολιτικό στόχο που είχαμε θέσει. Όμως στις συγκεκριμένες συνθήκες επίτευξη του πολιτικού στόχου μας θα σήμαινε μια ευρύτερη ανατροπή των πολιτικών συσχετισμών. Ήταν έτοιμη η κοινωνία για κάτι τέτοιο; Εκ του αποτελέσματος φαίνεται πώς όχι.

Κι αυτό γιατί στην κοινωνία κυριαρχεί ο φόβος και η ηττοπάθεια. Και στην διαχείριση του φόβου και της ηττοπάθειας υπερτερεί πάντα το σύστημα εξουσίας και ο υπόκοσμος. Μόνο αυτοί ξέρουν να μιλάνε την γλώσσα του φόβου και να τον διαχειρίζονται με επάρκεια.

Πρέπει να ξέρουμε ότι ο φόβος είναι πάντα κακός σύμβουλος. Σύντροφός του είναι πάντα το μίσος, το μίσος απέναντι σ’ όλους. Το μίσος γεννά την ωμότητα, τον κυνισμό, την αναξιοπρέπεια και την αδιαλλαξία.

Γιατί κυριάρχησε ο φόβος και το μίσος; Τα ΜΜΕ; Όχι. Η κινηματική άπνοια οδήγησε σ’ αυτά τα αποτελέσματα. Και γι’ αυτήν φρόντισαν επαρκώς οι κομματικοί μηχανισμοί πρωτίστως της αριστεράς, αλλά και οι συνδικαλιστικές ηγεσίες.

Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι η εργαζόμενη κοινωνία έχει χάσει προ πολλού τη συνοχή της και την έκφρασή της μέσα από τις δικές της συλλογικότητες κοινής δράσης. Κυριαρχεί ο ατομισμός. Ο καθένας για την πάρτη του και ο Θεός για όλους. Και καθώς οι απειλές πληθαίνουν και βαθαίνουν για την ίδια την ύπαρξη και την επιβίωση της μεγάλης πλειοψηφίας, η κοινωνική συνείδηση ανταγωνίζεται με τα πιο πρωτόγονα ένστικτα του φόβου.

Ο φόβος όμως δεν αντιμετωπίζεται παρά μόνο με οργάνωση και συλλογική δράση. Δεν υπάρχει άλλος τρόπος. Δεν υπάρχει άλλο μέσο. Είχε φτάσει το ΕΠΑΜ τους οργανωτικούς και συλλογικούς του δεσμούς με την πάσχουσα κοινωνία σε τέτοιο βαθμό που να άντεχαν μέσα σε τέτοιες συνθήκες φόβου ώστε να έδιναν ένα καλό εκλογικό αποτέλεσμα; Προφανώς όχι. Κι αυτό – είτε μας αρέσει, είτε δεν μας αρέσει – είναι το βασικό συμπέρασμα από το εκλογικό αποτέλεσμα του ΕΠΑΜ.

Σαν Μέτωπο έχουμε κατακτήσει μια αξιόλογη επιρροή μέσα στην κοινωνία. Μια επιρροή με βάση αυτά που λέμε, το ποιοι είμαστε, το ποιόν μας και τις θέσεις μας. Το μέγεθος αυτής της κοινωνικής επιρροής το διαπιστώσαμε σε κάθε βήμα και της προεκλογικής περιόδου. Είναι αυτό που εξέθρεψε στις γραμμές μας τις ιδιαίτερα θετικές προσδοκίες για το αποτέλεσμα.

Δεν ήταν λάθος η εικόνα που είχαμε για την κοινωνική επιρροή του πολιτικού μας λόγου. Για την ανταπόκριση του κόσμου. Όμως δεν αρκεί αυτό. Χρειάζεται και κάτι παραπάνω. Έπρεπε να είχαμε δεθεί περισσότερο με τον κόσμο αυτόν που έβλεπε και βλέπει σε μας μια πιθανή διέξοδο.

Έπρεπε να είχαμε δεθεί περισσότερο στη γειτονιά και στους εργασιακούς χώρους. Να έχουμε αποδείξει στην πράξη, στην καθημερινή πράξη ότι μας χρειάζεται. Και παρά τα μεγάλα βήματα που έχουμε κάνει, αυτό δεν το έχουμε κατακτήσει ακόμη. Να λοιπόν το βασικό συμπέρασμα που πρέπει να μας απασχολήσει σοβαρά.

Επομένως, ότι και να λέμε για το τι έφταιξε στον τρόπο που πολιτευτήκαμε μέσα στην προεκλογική περίοδο, ένα πράγμα δεν πρέπει να ξεχνάμε. Θα εισπράττουμε πάντα το αντίτιμο της δικής μας δουλειάς μέσα στην κοινωνία. Το αντίτιμο της κοινωνικής μας παρέμβασης στα πιο ζωτικά και άμεσα προβλήματα της πάσχουσας κοινωνίας.

Πρέπει λοιπόν να ξεκαθαρίσουμε ένα πράγμα. Άψογα να πήγαιναν όλα κατά την προεκλογική περίοδο. Ακόμη κι αν φτιάχναμε μια επικοινωνιακή εικόνα πολύ σικάτη και με σεξαπήλ, το εκλογικό αποτέλεσμα θα ήταν οριακά μόνο καλύτερο. Ποια είναι τα βασικά προβλήματά μας

Για να πετυχαίναμε τον εκλογικό μας στόχο και να ανατρέπαμε ουσιαστικά το πολιτικό σκηνικό, θα έπρεπε τα κλιμάκια του ΕΠΑΜ να είχαν οργώσει όλη την Ελλάδα, τουλάχιστον δυό, ή τρεις φορές. Να είχαν κατακτήσει την αναγνώριση και την εμπιστοσύνη του κόσμου. Από τις πιο κακοπαθημένες γειτονιές της Αθήνας, έως το πιο απόμακρο βουνό της χώρας.

Δυστυχώς ξεκινήσαμε αργά να το κάνουμε και με πενιχρά μέσα. Να γιατί το βασικό μας καθήκον σήμερα είναι να δημουργήσουμε τις οργανωτικές δυνατότητες για να κάνουμε ακριβώς αυτό. Να βρούμε τα μέσα, να ενεργοποιήσουμε τα χιλιάδες μέλη και φίλους σ’ όλη την επικράτεια, ώστε να μην υπάρχει ούτε ένα χωριό, ούτε μια γειτονιά, χωρίς να γνωρίζει το ΕΠΑΜ, χωρίς να υπάρχουν σύνδεσμοι, ή πυρήνες του ΕΠΑΜ.

Μπορούμε να το πετύχουμε αυτό; Ναι μπορούμε. Το διαπιστώσαμε όχι μόνο κατά την διάρκεια των εκλογών, αλλά και μετά. Όπου κι αν πήγαμε, ακόμη κι εκεί που δεν μας ξέρανε, βρήκαμε ανθρώπους να μας ακούσουν, βρήκαμε ανταπόκριση. Σε ορισμένες περιοχές, που ούτε καν μας γνώριζαν, δεν χρειάστηκε παρά μόνο μια επίσκεψη για να κερδίσουμε ψήφους από το μηδέν. Όπου η πολιτική δουλειά ήταν συστηματική, πόρτα την πόρτα, πρόσωπο το πρόσωπο, είδαμε να επιτυγχάνονται εκλογικά αποτελέσματα που είχαμε θέσει ως άτυπο στόχο επικρατείας.

Ότι κερδίσαμε μέχρι τώρα, το κερδίσαμε στον δρόμο, πρόσωπο με πρόσωπο, στην πρώτη γραμμή. Δεν πρέπει να το ξεχνάμε ούτε στιγμή αυτό.

Όποιος νομίζει ότι με μια μαγική επικοινωνιακή πολιτική θα μας ανοίξουν οι πόρτες των ΜΜΕ και οι καρδιές του πλήθους που άγεται και φέρεται απ’ αυτά, τότε ειλικρινά δεν έχει καταλάβει ούτε την άλφα-βήτα.

Κατά τη γνώμη μου όλη αυτή η κουβέντα περί επικοινωνιακής πολιτικής κρύβει δυο σοβαρές συγχύσεις. Αφενός, μια υπόκωφη διάθεση υποταγής στους κυρίαρχους τρόπους διαμόρφωσης της κοινής γνώμης. Χωρίς τα ΜΜΕ και τους διαμορφωτές της κοινής γνώμης δεν μπορούμε να τα καταφέρουμε, φαίνεται να πιστεύουν ορισμένοι. Κι αυτό είναι τραγικό λάθος. Είναι σαν να αποδέχεσαι ότι έχει χάσει πριν καν να δώσεις την μάχη.

Αφετέρου, λογικές ανάθεσης. Να αναθέσουμε σε κάποιους άλλους, έξω από εμάς και την συλλογική προσωπική μας δουλειά, σε κάποιους ειδήμονες, ειδικούς της επικοινωνίας, ή στην ίδια την επικοινωνία, αυτό που αδυνατούμε εμείς οι ίδιοι να κάνουμε. Δηλαδή να επικοινωνήσουμε απευθείας με τον κόσμο και να του φανούμε άμεσα και πρακτικά ωφέλιμοι στο πρόβλημά του.

Οι λογικές αυτές, ακόμη κι όταν δεν ομολογούνται ανοιχτά, απηχούν το αίσθημα της ήττας που πλημμυρίζει την κοινωνία και επιδρά και σε μας τους ίδιους. Όχι κύριοι, δεν κάνουν αδιαφιλονίκητο κουμάντο τα ΜΜΕ και οι διαμορφωτές κοινής γνώμης. Όχι, στον βαθμό που εμείς ξέρουμε να κάνουμε με σύστημα και συνέπεια την δουλειά μας.

Κι αυτή δεν είναι άλλη από το να συγκροτούμε γύρω από κάθε πυρήνα μας έναν ευρύ κύκλο φίλων του ΕΠΑΜ και ένα ακόμη πιο ευρύ σε συμμετοχή και απήχηση δίκτυο κοινωνικών μορφών πρωτογενούς οργάνωσης ευρύτερων στρωμάτων με βάση τα πιο ζωτικά και επείγοντα προβλήματα της πάσχουσας κοινωνίας. Μόνο έτσι μπορούμε να πορευτούμε και να κερδίζουμε τις μάχες μας. Ακόμη και τις εκλογικές.

Επομένως, τα κλιμάκια του ΕΠΑΜ θα πρέπει να επαναλάβουν τις περιοδείες που έκαναν. Θα πρέπει να τους δείξουμε ότι κρατάμε τις υποσχέσεις μας. θα πρέπει να τους δείξουμε ότι δεν είμαστε διάττοντες αστέρες της προεκλογικής περιόδο,υ όπως όλοι οι άλλοι. Αν δεν το κάνουμε, απλά θα δείξουμε ότι είμαστε ανίκανοι της εμπιστοσύνης τους.

Ταυτόχρονα θα πρέπει να ενισχύσουμε με κάθε μέσο την παρέμβασή μας στην κοινωνία. Όχι προς άγρα ψήφων. Ούτε προς αναζήτηση ηλιθίων που πιστεύουν σε προεκλογικές υποσχέσεις. Πρέπει να παρέμβουμε με τέτοιο τρόπο ώστε να αμυνθεί συλλογικά η κοινωνία από την επίθεση μαζικής εξόντωσης που δέχεται. Να μην αφήσουμε μέτωπο κοινωνικής δράσης, ή αγώνα, που να μην παρέμβουμε με τρόπο λυτρωτικό για την κοινωνία. Για να κερδιθεί η εμπιστοσύνη πλατύτερων μαζών στη δική τους αυτενέργεια και αυτοοργάνωση. Να αναπτυχθεί η οργανωτικότητα και η συλλογική δράση των μαζών. Να αντιτάξουμε σφορδή αντίσταση ενάντια στον εναγκαλισμό με κομματικού μηχανισμούς, που έχει σαν στόχο να πνίξει, ή να καθυποτάξει την πρωτοβουλία της κοινωνίας.
Οι δέκα λόγοι που πρέπει να τηρούμε ως ευαγγέλιο

Για να γίνει αυτό, θα πρέπει να ξαναθυμηθούμε ορισμένες βασικές αρετές που έκαναν να ξεχωρίσει το κίνημά μας.

1ο. Πρέπει να μάθουμε περισσότερο να ακούμε και λιγότερο να μιλάμε. Πρέπει να μάθουμε να καταλαβαίνουμε τον άλλο και λιγότερο να του επιβάλλουμε την άποψή μας ως μέτρο του αλάνθαστου. Δεν είμαστε ιεροκήρυκες στην έρημο. Ούτε ιεραπόστολοι ανάμεσα σε βάρβαρους ιθαγενείς. Είμαστε το ίδιο με τον λαό. Πρέπει να αποβάλουμε το άγχος να πείσουμε. Πρέπει να μάθουμε να συζητάμε και να αφήνουμε να εκφραστεί τον άλλο ελεύθερα, χωρίς ενοχές και επικρίσεις. Δεν πρέπει να κάνουμε διακρίσεις και οφείλουμε να απευθυνόμαστε σε όλους με τον τρόπο που ο καθένας κατανοεί ή βιώνει το πρόβλημα σήμερα.

2ο. Πρέπει να μάθουμε να συζητάμε ήρεμα, ήσυχα κι απλά. Όπως ξέρουμε να μιλάμε στους δικούς μας. Και η μεγάλη πλειοψηφία είναι δικοί μας και εμείς δικοί τους. Δεν ξεχωρίζουμε, ούτε διαφέρουμε από τον απλό κόσμο. Για να μας ακούσει θα πρέπει πρώτα τον ακούσουμε και ύστερα να μάθουμε να καταλαβαινόμαστε. Δεν είμαστε ούτε δεξιό, ούτε αριστερό γκρουπούσκουλο για να επενδύουμε στα αρνητικά του αντανακλαστικά. Εμείς οφείλουμε να απευθυνόμαστε στη λογική του και στην καρδιά του. Να τον κερδίζουμε με τη λογική και την καρδιά μας.

3ο. Πρέπει να αποκτήσουμε σχέσεις εμπιστοσύνης και να μην ξεχνάμε ότι το ΕΠΑΜ είναι μια ανοιχτή οργάνωση. Πρέπει επιτέλους να δείχνουμε εμπιστοσύνη στους συναγωνιστές, αλλά και στους φίλους. Να τους εμπλέκουμε στις διαδικασίες της οργάνωσης και στις δράσεις της. Δεν πρέπει επ’ ουδενί να κλεινόμαστε μέσα στους πυρήνες, ή μέσα στα όργανα με μια λογική αυτάρκειας που δεν ταιριάζει στο ΕΠΑΜ. Ο πυρήνας οφείλει να αναπτύξει τέτοιους δεσμούς με το κοινωνικό του περιβάλλον που η ίδια η κοινωνία να αναφέρεται σ’ αυτόν για όλα τα επίκαιρα προβλήματά της. Όπου έγινε αυτό, το ΕΠΑΜ απέκτησε την αίγλη και τον χαρακτήρα του Μετώπου που οφείλει να είναι.

4ο. Πρέπει να μάθουμε επιτέλους να ασκούμε και να μας ασκούν κριτική. Η οξύτητα του λόγου, οι αντιπαραθέσεις, ακόμη και οι χαρακτηρισμοί είναι πρακτικές που μπορούν να αντιμετωπιστούν μέσα στις διαδικασίες του ΕΠΑΜ. Αρκεί να τηρούνται αυτές οι διαδικασίες. Για κανένα μέλος του ΕΠΑΜ δεν υπάρχουν όρια στην κριτική που ασκεί, ούτε στον τρόπο που την ασκεί. Αρκεί να ασκείται με γνώμονα το καλό του ΕΠΑΜ, για την παραπέρα ανάπτυξή του. Αν ασκείται μόνο και μόνο για ρίξει ανάθεμα στο Μέτωπο, ώστε αυτός ή αυτοί που την ασκούν να την χρησιμοποιούν ως άλλοθι για να ακολουθήσουν άλλο δρόμο, για να αναζητήσουν βοσκή σε γνωστά κομματικά παχνιά, ή νοσηρές καταστάσεις, είναι κι αυτό δικαίωμα τους και δείχνει το ήθος και το επίπεδό τους. Δεν πρέπει να ξεχνάμε ποτέ ότι μέτρο αλάνθαστο για καθένα μας ατομικά, αλλά και συλλογικά είναι η πράξη. Εκεί κρίνονται όλοι. Ότι κι αν λένε, όσο κουρνιαχτό κι αν σηκώνουν.

5ο. Το ΕΠΑΜ δεν διαθέτει και σωστά δεν διαθέτει, διαδικασίες σωφρονισμού. Όμως διαθέτει αρχές και διαδικασίες δημοκρατίας που μπορούν να λειτουργούν και να αποδίδουν μόνο στο βαθμό που το κάθε μέλος του ξεχωριστά και όλα μαζί ξέρουν να τις υπερασπίζονται και να τις τηρούν. Παρατράγουδα συμβαίνουν και θα συμβαίνουν. Αυτή είναι η διαλεκτική της ζωής μιας οργάνωσης. Όσο δημοκρατική κι αν είναι. Η γκρίνια όμως δεν ωφελεί σε κανέναν. Και γκρίνια είναι να με ενοχλεί κάτι και να μην χρησιμοποιώ τις προβλεπόμενες διαδικασίες του ΕΠΑΜ προκειμένου να το διορθώσω. Και οφείλουμε να πούμε ότι το ΕΠΑΜ διαθέτει διαδικασίες που επιτρέπουν ακόμη και στο πιο πρόσφατο μέλος του να κυνηγήσει ένα θέμα που το απασχολεί μέχρι τέλους, μέχρι να βρει τη λύση του. Εκτός κι αν η γκρίνια κρύβει προσωπικές βλέψεις και νοσηρές επιδιώξεις.

6ο. Πρέπει να μάθουμε να αντιμετωπίζουμε συναγωνιστές και φίλους με ηπιότητα. Δεν υπάρχει κανένας λόγος να αντιμετωπίζουμε ως παρείες, ή εχθρούς όσους π.χ. δεν δούλεψαν κατά τη διάρκεια των εκλογών, όσους λύγισαν κάτω από το βάρος των υποχρεώσεων, ή του αγώνα. Και κυρίως δεν πρέπει επ’ ουδενί να αντιμετωπίσουμε ως βλάκες, ηλίθιους, ή δεν ξέρω κι ‘γω τι όσους δεν μας ψήφισαν, έστω κι αν υπολογίζαμε στην ψήφο τους. Δεν υπάρχει χειρότερος κοινοβουλευτικός κρετινισμός απ’ αυτόν που μετρά τη δυναμική και το εκτόπισμα μιας δύναμης με βάση τις ψήφους που παίρνει. Ας αφήσουμε όλους τους άλλους να συμπεριφέρονται ως χουλιγκάνοι, με όλο το οπαδικό, ή κοπαδικό μένος που εμφυτεύει η πολιτική ως άθλημα ηλιθίων και κομματόσκυλων. Αυτό το λάθος δεν πρέπει να το κάνουμε. Πρέπει να καλωσορίζουμε στο πλευρό μας όποιον δέχεται να παλέψει μαζί μας, έστω κι αν νιώθουμε προδομένοι από την προηγούμενη στάση του, ή από την ψήφο του στις εκλογές.

7ο. Πρέπει επιτέλους να ανοίξουμε τους πυρήνες στην κοινωνία. Η απλή σύσκεψη με φίλους, η τακτική περιοδεία στον κοινωνικό χώρο ευθύνης, η παρέμβαση στα προβλήματα που ταλανίζουν τον κόσμο, η συμμετοχή σ’ όλα τα μέτωπα και τις δράσεις που αναπτύσσονται στην περιοχή, όλα αυτά κι άλλα πολλά συνιστούν την παρουσία του πυρήνα στην κοινωνία. Πρέπει οι πυρήνες να γίνουν σημείο αναφοράς στην κοινωνία για το ήθος, το επίπεδο και την δράση για το καλό όλων. Πρέπει να σταματήσουμε να τιμωρούμε τους εαυτούς μας και τους άλλους, όταν δεν βλέπουμε γρήγορα και απτά αποτελέσματα. Η δουλειά που κάνουμε είναι μακρόχρονη και λειτουργεί συσσωρευτικά. Ξαφνικά θα γίνει το μπαμ και θα φανεί το αποτέλεσμα της δουλειάς μας. Γι’ αυτό και πρέπει να απαλλαγούμε από το άγχος του γρήγορου απτού αποτελέσματος. Το μονοπάτι που έχουμε πάρει είναι μακρύ, δύσβατο και ομιχλώδες και μόνο αυτοί που ξέρουν πώς να το περπατήσουν θα μπορέσουν να δουν τελικά τις ολοφώτεινες κορυφές του αγώνα για μια νέα Ελλάδα.

8ο. Πρέπει επιτέλους να σταματήσουμε να αντιμετωπίζουμε τα όργανα του ΕΠΑΜ ως διορισμένη ηγεσία του Μετώπου και τα μέλη τους ως αξιωματούχους. Τα μέλη των οργάνων δεν είναι αξιωματούχοι. Είναι υπηρέτες των μελών και του Μετώπου. Είναι συναγωνιστές που διαφέρουν ως προς τα άλλα μέλη, μόνο ως προς το γεγονός ότι έχουν φορτωθεί μεγαλύτερες ευθύνες κι επομένως είναι πολύ περισσότερο εκτεθειμένοι τόσο εντός, όσο και εκτός του ΕΠΑΜ.

Όποιος έχει βρεθεί σε κάποιο από τα όργανα γνωρίζει από πρώτο χέρι τι απαιτήσεις υπάρχουν από τον ίδιο σε χρόνο, σε αφοσίωση, σε αποτελεσματικότητα. Τα μέλη των οργάνων δεν έχουν οικογένειες, τις έχουν εγκαταλείψει. Δεν έχουν προσωπική ζωή, επίσης την έχουν εγκαταλείψει. Δεν έχουν καμιά, μα καμιά προσωπική απολαβή, διότι καμιά ανταμοιβή δεν προβλέπεται. Ούτε υπάρχει. Κι όλα αυτά εθελοντικά, προκειμένου να διεκπεραιώσουν τα καθήκοντά τους στο μέτρο πάντα του προσωπικά δυνατού.

Στους ρυθμούς αυτούς και σ’ αυτές τις συνθήκες ελάχιστοι αντέχουν. Πολλοί καταρρέουν, φθείρονται και λυγίζουν. Και είναι φυσιολογικό. Γι’ αυτό και έχουμε τακτικό ετήσιο συνέδριο, έτσι ώστε να αλλάζει η σύνθεση των οργάνων. Προβλέπουμε την ανάκληση για όποιον δεν στέκεται στο ύψος των απαιτήσεων. Έχουμε οριζόντια μορφή οργάνωσης, έτσι ώστε να μην επαφίενται τα πάντα στους αιρετούς των οργάνων.

Άλλωστε μέσα στο ΕΠΑΜ οι τρομακτικές απαιτήσεις όσων καταλαμβάνουν θέσεις κεντρικών οργάνων είναι η αναγκαία φυσική επιλογή για όσους λατρεύουν την καρέκλα, αλλά είναι πολύ λίγοι για τις απαιτήσεις αυτής της καρέκλας. Τα προηγούμενα χρόνια είχαμε αρκετούς που μετά την προσωπική τους αποτυχία να αντέξουν την πίεση των απαιτήσεων και των καθηκόντων, έφυγαν καταγγέλλοντας το Μέτωπο για ήθη και πρακτικές που οι ίδιοι ήταν εθισμένοι. Όταν είσαι μηδενικό και νομίζεις πώς κάτι είσαι, ενώ δεν είσαι ικανός για ένα δράμι πρακτικής δουλειάς, είναι εύκολο να καταγγείλεις όλους τους άλλους που μπορούν να επιτελούν αυτό στο οποίο απέτυχες εσύ παταγωδώς.

Όλα αυτά οφείλει να μην τα ξεχνά κανένας και πρωτίστως οι συναγωνιστές των οργάνων. Διαταγές και εντολές στο ΕΠΑΜ δεν υπάρχουν. Κανείς δεν μπορεί να δίνει εντολή ελέω κεντρικού οργάνου. Μόνο πειθώ και συναίνεση μπορεί να υπάρξει, αλλά και κύρος που κατακτιέται εν τοις πράγμασι κι όχι λόγω θέσης.

Κι ο λόγος είναι απλός. Η πολιτική δουλειά στο Μέτωπο βασίστηκε και βασίζεται στην εθελοντική προσφορά κι επομένως όλοι μας – πρωτίστως τα μέλη των οργάνων – πρέπει να σεβόμαστε την προσφορά του κάθε μέλους, ή φίλου του ΕΠΑΜ. Και να μην ξεχνάμε ότι όλοι μας λογοδοτούμε για ότι κάνουμε κι όχι μόνο τα όργανα.

Βέβαια, οι συναγωνιστές των κεντρικών οργάνων συνιστούν έναν εύκολο στόχο για όποιον θέλει να τους μετατρέψει σε σάκο του μποξ. Το καθήκον όμως κάθε μέλους του ΕΠΑΜ, που σέβεται τον εαυτό του και το Μέτωπο, είναι να κρίνει συγκεκριμένα την απόδοση των οργάνων, αλλά και όσων τα απαρτίζουν. Συγκεκριμένα σημαίνει με βάση πράξεις και ενέργειες, ή πολιτικές, που σε όλους είναι γνωστές και ο καθένας μπορεί να τις κρίνει. Διαφορετικά η κριτική που ρίχνει απλά ανάθεμα γενικά και αόριστα, δεν είναι παρά χαρακτηριστική ένδειξη εκφυλισμού, ή δολιότητας. Δυστυχώς δεν υπάρχει πιο καρεκλοκένταυρος στην αντίληψη και στην πρακτική από αυτόν που κατακρίνει τα όργανα και τους ρίχνει ανάθεμα χωρίς να μιλά συγκεκριμένα. Η τακτική κρύβει τη γνωστή λογική του φύγε εσύ, να έρθω εγώ. Ή το γνωστό σύνδρομο του Ιζνογκούντ.

9ο. Πρέπει να είμαστε ξεκάθαροι στα ζητήματα πολιτικής ηθικής που αντιπροσωπεύει το ΕΠΑΜ. Είμαστε σαν του άλλους, ή κάτι ριζικά διαφορετικό στον τρόπο δράσης και αντίληψης; Μήπως πρέπει να γίνουμε σαν τους άλλους προκειμένου να μπορούμε, ίσως, πιο εύκολα να συγκεντρώνουμε ψήφους; Προσωπικά θεωρώ ότι είμαστε ο μόνος πολιτικός σχηματισμός που – με όλα τα προβλήματα και τις αδυναμίες μας – φέρνει νέα ήθη και τρόπους συμπεριφοράς στην πολιτική ζωή του τόπου. Μας αγγίζει κάτι τέτοιο; Ή μήπως είναι καλύτερα να γίνουμε κάτι σαν τον ΣΥΡΙΖΑ; Είμαι σίγουρος ότι ξέρετε την διαφορά ανάμεσα στην αξιοπρέπεια ενός μαχητή της ζωής, που δεν ενδίδει έστω κι αν περνά δύσκολα, έστω κι αν αντιμετωπίζει αδιέξοδα και σ’ εκείνον που εντυπωσιάζεται από τα φρου-φρου και τα αρώματα των επίσημων σαλονιών της πολιτικής.

Άλλωστε το δίλημμα πάντα υπήρχε, μαχητής της ζωής, ή κοκότα πολυτελείας στα σαλόνια της επίσημης πολιτικής; Όποιος ντρέπεται να βρίσκεται, ή να συμπορεύεται με μια πληβειακή οργάνωση σαν το ΕΠΑΜ και ζηλεύει τα σαλόνια της επίσημης πολιτικής, είναι ελεύθερος να πάει. Είναι σαν το μπλε χάπι του Μάτριξ. Μόνο όποιος έχει ψυχή, μυαλό, σθένος και αξιοπρέπεια μπορεί να αντιμετωπίσει την πραγματικότητα και να την πολεμήσει μέχρι τέλους. Οι υπόλοιποι θα σαγεινεύονται πάντα από τον επίσημο εικονικό κόσμο, έστω κι αν αυτός απαιτεί ηθική και αξιοπρέπεια κοκότας.

Πρέπει λοιπόν να αποφασίσουμε τι είμαστε. Τι θέλουμε να ειμαστε. Μαχητές, ή κοκότες προς εξαγορά από τον πλειοδοτούντα; Δίνουμε την μάχη για μια καλύτερη ζωή, για μια νέα Ελλάδα, ή για προσωπική πολιτική καριέρα; Προσωπικά θέλω να τοποθετηθεί ο κάθε συναγωνιστής, γιατί θέλω να ξέρω σε τι οργάνωση ανήκω. Αν επιτρέπουμε προσωπικές στρατηγικές μέσα στο ΕΠΑΜ. Αν επιτρέπουμε όποιος έχει χρήματα να κάνει τον δικό του προεκλογικό αγώνα για να μαζέψει την δική του πολιτική προίκα, για να την κάνει άραγε τι; Αν επιτρέπουμε λογικές σταυροδοσίας μέσα στο ΕΠΑΜ, ή να χρησιμοποιούνται οι οργανώσεις του Μετώπου ως εκλογικά κέντρα συγκεκριμένων υποψηφίων.

Αν δεν μας ενοχλούν όλα αυτά, τότε οφείλω να το ξέρω, διότι εγώ προσωπικά – δεν ξέρω για εσάς – δεν μπορώ να υπηρετήσω μια τέτοια οργάνωση. Κι όπως το έχω πει κι άλλοτε. Ο δρόμος μου είναι ήδη χαραγμένος. Και ξέρω να τον περπατήσω ακόμη και μοναχός μου αν χρειαστεί. Και δεν με νοιάζει να καταλήξω σαν τον γιατρό στο έργο του Ίψεν, Ο εχθρός του Λαού.

10ο. Χωρίς όλα τα παραπάνω δεν μπορεί να υπάρξει ΕΠΑΜ. Δεν υπάρχει λόγος να υπάρχει ΕΠΑΜ, διότι πολύ απλά ότι κι αν κάνει, ότι κι αν λέει δεν θα είναι τίποτε άλλο εκτός μια από τα ίδια. Να γιατί οφείλουμε όλα τα παραπάνω να τα τηρούμε με θρησκευτική ευλάβεια. Όχι από προσωπικό γινάτι. Ούτε από προσωπική ανάγκη. Αν είναι να κερδίσουμε την πατρίδα μας, αν είναι να ελπίζουμε ότι δεν θα χαθούμε στις στάχτες μιας χώρας σε αποκαίδια, κι ενός λαού σε γεγοκτονία, αν θέλουμε να υπάρχει έστω μια αμυδρή ελπίδα ότι τελικά θα τα καταφέρουμε, αυτό μπορεί να γίνει μόνο με μια τέτοια μορφή οργάνωση, όπως είναι το ΕΠΑΜ. Δεν μπορεί να γίνει αλλιώς.

3.000 χρόνια ιστορίας κοινωνικών αγώνων για την πρόοδο, την ελευθερία και την ανθρώπινη αξιοπρέπεια διδάσκει ότι μόνο μια πρωτογενώς μετωπική, ανοιχτή, οριζόντια από τα κάτω και ταυτόχρονα ενιαία οργάνωση που απευθύνεται με ριζικά νέους όρους συμπεριφοράς στους καταπιεσμένους μπορεί να τα καταφέρει. Καμιά άλλη. Όλες οι άλλες μορφές οδήγησαν είτε σε τραγικές ήττες και οπισθοδρομήσεις, είτε σε τερατογεννέσεις στην περίπτωση που η διαλεχτική της ζωής τους επέτρεψε να επικρατήσουν.

Δεν έχουμε ακόμη το Μέτωπο που όλοι ονειρευόμαστε, αλλά δεν πρόκειται να το έχουμε ποτέ αν δεν επιμείνουμε στο να αποβάλουμε το σαράκι του γκρουπούσκουλου που μας ταλαιπωρεί. Στον προεκλογικό αγώνα υπήρχαν συναγωνιστές που δυστυχώς έδιναν τον αγώνα με λογική και φρασολογία αριστερού γκρουπούσκουλου. Σαν να ήταν εν δυνάμει συνιστώσα του ΣΥΡΙΖΑ, ή του ΑΝΤΑΡΣΥΑ, ή ακόμη χειρότερα σαν ΚΟΒ του ΚΚΕ.

Όσο πρόβλημα συνιστά στο Μέτωπο να παρασυρθεί από εθνικιστικές λογικές, που ειδικά στις μέρες μας οδηγούν αναγκαστικά στην αγκαλιά του φασισμού, αλλο τόσο επικίνδυνο είναι να ταυτατιστεί με κάποια παραλλαγή της αριστεράς. Τι πρέπει να γίνει για να κατανοήσουμε ότι δεξιά-αριστερά σήμερα δεν υφίσταται παρά μόνο για να διασπά και να σπέρνει διχόνοια μέσα στον λαό; Τι πρέπει να υποστούμε για να αντιληφθούμε ότι το να προσεγγίζουμε τα προβλήματα ως δεξιά, ή αριστερά, παίζουμε το παιχνίδι του καθεστώτος και σ’ αυτό θα κερδίζουν πάντα οι κομματικοί και άλλοι μηχανισμοί της εξουσίας;

Όσο επικίνδυνος είναι για την πατρίδα σήμερα ο βαμμένος δεξιός, ή ο θρησκόληπτος που απαιτεί να πιστεύει κανείς σαν την αφεντομουτσουνάρα του για να σταθεί στο πλευρό του, άλλο τόσο επικίνδυνος είναι κι εκείνος που εξισώνει την αριστερά με την πρόοδο. Και πολύ χειρότερος είναι εκείνος που τυφλωμένος από τις ιδεοληψίες του, θεωρεί ότι οι σημερινοί κομματικοί σχηματισμοί είναι αιώνιοι, ελέω Γιαχβέ και μπορούν να παίξουν άλλο ρόλο, απ’ αυτόν που παίζουν εδώ και δεκαετίες. Αρκεί να υπάρξει καλή διάθεση, ή μια άλλη καλή ηγεσία.

Όλοι αυτοί που σκέφτονται έτσι να είστε σίγουροι, θα είναι οι πρώτοι που θα σηκώσουν όπλο, ή χέρι εναντίον των αντιπάλων τους, που θα δικαιολογήσουν την βία και την ανοιχτή καταστολή της κυβέρνησης του δικού τους κόμματος, όταν ο κομματικός μηχανισμός επικαλεστεί τα ιερά και όσια της ιδεολοψίας, ή της θρσηκοληψίας τους. Ή θα κρυφτούν στο σπίτι τους όταν διαψευσθούν οι αυταπάτες τους, αφήνοντας να γίνει η Ελλάδα και ο λαός της στάχτη και μπούρμπερι. Από τέτοια ψυχικά και πνευματικά ερείπεια έχει πλημμυρίσει ο τόπος στις μέρες μας.

Όταν ο νους και η ψυχή σου έχει αιχμαλωτιστεί από τους δαίμονες της μεταφυσικής των ιδεών, τότε μετατρέπεσαι πολύ εύκολα σε δήμιο του διπλανού σου, του αδελφού, ή του συγγενή σου, της ίδιας της πατρίδας σου. Γιατί απέναντι σ’ όλους αυτούς υπάρχει κάτι πολύ ανώτερο που οφείλεις να υπηρετείς τυφλά. Η ιδεολογία σου, ή η θρησκεία σου. Μια ιδεολογία που όπως όλες οι ιδεολογίες και οι δίδυμες αδερφές τους, οι θρησκείες, συνιστούν την αποκάλυψη της πιο απόλυτης αλήθειας επί της γης. Κι επομένως κανείς άπιστος δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται ισότιμα, σαν συμπατριωτης, ή έστω σαν συνάνθρωπος.

Να τελειώνουμε επιτέλους με όλα αυτά. Πρώτα και κύρια στις γραμμές μας.

Και κάτι άλλο. Σέχτα δεν είναι μια οργάνωση, ή μια πολιτική επιλογή που την ακολουθούν λίγοι. Άλλωστε, ο κλασσικός τύπος σέχτας είναι η θρησκευτική που πολλές απ’ αυτές είχαν και έχουν εκατομμύρια οπαδούς. Σέχτα είναι η οργανωμένη προσπάθεια να επιβληθεί στην κοινωνία ένα δόγμα παρά και ενάντια στις ανάγκες της ζωντανής πραγματικότητας. Ο αριθμός των οπαδών δεν αλλάζει τον χαρακτήρα της σέχτας, ακόμη κι αν την μετατρέπει σε μόδα για τους πολλούς.

Τι άλλο εκτός από σέχτες απέναντι στην κοινωνία είναι τα σημερινά κόμματα; Το γεγονός ότι διαθέτουν ακολουθίες οπαδών, αυτό δεν φανερώνει τίποτε άλλο εκτός από την μετάλλαξη του ελληνικού έθνους σε ένα έθνος δούλων, ραγιάδων και υπεξουσίων. Μια μετάλλαξη που επήλθε τουλάχιστον τα τελευταία τριάντα χρόνια και οδήγησε στην ψυχοπνευματική οπισθοδρόμηση του Έλληνα στην κατάσταση που περιγράφει ο Ανώνυμος συγγραφέας της Ελληνικής Νομαρχίας του 1805. Να τρέμει να διεκδικήσει ακόμη και τα πιο φυσικά, ή αναπαλλοτρίωτα δικαιώματα της ανεξάρτητης ύπαρξής του.

Ο Ανώνυμος Έλληνας του 1805 δεν αντιπροσώπευε κανενός είδους σέχτα, έστω κι αν τις απόψεις του και τις προτροπές του τις αποδέχονταν κυριολεκτικά ελάχιστοι. Ίσως πολύ λιγότεροι κι απ΄ όσοι υπολογίζουμε εμείς σήμερα. Έστω κι αν τον αντιμετώπιζαν ως σέχτα, σχεδόν όλοι οι σύγχρονοί του.

Στην πράξη συνιστούσε τη σπίθα που θα άναβε αναγκαστικά, αν το έθνος, ή το γένος όπως αυτοπροσδιοριζόταν στα πρώτα του επαναστατικά βήματα, επέλεγε τον λυτρωμό του. Κι έτσι έγινε. Αν δεν γινόταν, απλά θα έσβηνε και μαζί της θα έσβηνε και η δυνατότητα να υπάρξει ανεξάρτητο και ελεύθερο ελληνικό έθνος.

Όσο εμείς στο ΕΠΑΜ, τόσο εντός, όσο και εκτός, παλεύουμε ασυμβίβαστα εναντίον της ιδεολογικής και θρηκσευτικής περιχαράκωσης που διχάζει τον λαό. Όσο ασκούμε ανελέητη κριτική σε αριστερές και δεξιές θρησκοληψίες, σε ιδεοληπτικές καθαρότητες, που τείνουν να συγκαλύψουν τα κοινά συμφέροντα του λαού και την ανάγκη για τον εθνικοαπελευθερωτικό του αγώνα. Όσο αγωνιζόμαστε να κρατάμε την οργάνωση του Μετώπου ανοιχτή για να λειτουργούμε ως καταλύτης ενότητας του ίδιου του λαού, ως μοχλός για την δική του απελευθέρωση. Τόσο το Μέτωπο θα καταπολεμά κάθε λογική και πρακτική σέχτας. Ακόμη κι αν όλη η κοινωνία βυθίζεται στον σεχταρισμό, τον σκοταδισμό και την ανυποληψία.

*Πολιτική Εισήγηση στην 4η Τακτική Σύνοδο του Εθνικού Συντονιστικού Συμβουλίου του ΕΠΑΜ, 14-15/6/2014.

Αναρτήθηκε από ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΑΖΑΚΗΣ στις 7:42 μ.μ.


Λογότυπο ΕΠΑΜ



“Για να κατεβάσετε ένα pdf από scribd, θα πρέπει να κάνετε Upload ένα δικό σας κείμενο πρώτα. Οπότε, φτιάξτε ένα λογαριασμό εκεί και στη συνέχεια κανετε click το download στο βιβλίο που θέλετε, μετά επιλέξτε Upload, επιλέξτε το αρχείο που θέλετε να ανεβάστε (εγώ μπήκα wikipedia και αντέγραφα κομάτια από τυχαίες σελίδες σε ένα word και έκανα Upload το word αυτο). Προσθέστε όνομα και περιγραφή καθώς γίνεται upload και όταν τελειώσει επιλέχτε Save. Θα σας εμφανιστεί ένα link στη μέση της σελίδας για να κατεβάσετε το pdf που ζητήσατε νωρίτερα. Δεν είναι δύσκολο, μετά από 1-2 φορές, θα το πιάστε το “κόλπο”.

Ελπίζω ο κόπος μου να σας φανεί χρήσιμος… Καλή λευτεριά…”



Εδώ μια λίστα με τα βιβλία που ανέφερε:

  1. Το γλωσσικό ζήτημα για τον ελληνικό διαφωτισμό (Δημαράς) [35:15][/li]

  2. ΕΑΜ-ΕΛΑΣ – Όπλα (Στίνας) [36:33]

  3. Ο Καραμανλής και το Κυπριακό (Σπύρος Παπαγεωργίου) [37:20]

  4. Εξαρτημένη Αναάπτυξη: η Ελληνική Περίπτωση (Φωτόπουλος) [38:38]

  5. Ο Ηγεμόνας (Μακιαβέλι) [39:15]

  6. Απομνημονεύματα του Μακρυγιάννη [Στρατηγού Μακρυγιάννη] (1 Τόμος) [39:29]

  7. Άπαντα του Ροϊδη (4 τόμοι) [>>] (είναι πέντε τόμοι)

  8. Ο Τύπος στη Λαϊκή Δημοκρατία (Ζιούτου) [41:09]

  9. Εκκλησία και κράτος (Γιώργος Κραγιάννης) [45:27]

  10. Προοδευτικές μορφές στην Ελλάδα (Κορδάτος) [45:51]

  11. Φασισμός/Ανιφασισμός – Οι δύο όψεις του ίδιου νομίσματος (Ζαν Μπαρώ) [47:28]

  12. Μικρή πολιτική εγκυκλοπαίδεια (2 τόμοι) [48:18]

  13. Παγκόσμιοι κυβερνήτες είανισ ήμερα οι τραπεζίτες (άρθρο) [48:40]

  14. Οι επεμβάσεις των Άγγλων στην Ελλάδα (Κορδάτος) [49:07]

  15. Η αρχαία ελληνική δημοκρατία και η σημασία της για μας σήμερα (κορνήλιος Καστοριάδης) [49:37]

  16. Το δικαίωμα αντίστασης μεσα στο ελληνικό Σύνταγμα (μελέτη) [50:30]

  17. Μηλιός (Γιατί δεν υφίσταται το έθνος [;]) [50:52]
    Δεν το βρήκα το συγκεκριμένο ακριβώς, μπορεί να είναι το παρακάτω:

  18. Μαρξ/Ένγκελς – Διαλεχτά έργα [51:40]

  19. Δήμου καταλύσεως και Τυρρανίδος (Παναγή Λεκατσά) [51:51]

  20. Η αυτολογοκριμένη μνήμη (Τάσος Κωστόπουλος) [55:18]

  21. Η νεολαία της 4ης Αυγούστου (Ελένη Μαχαίρα) [55:33]

  22. (μελέτη) Εθνογένεση, Συγκρότηση εθνικής συνείδησης – Aπό το ορθόδοξο γένος στο ελληνικό έθνος [55:43]

  23. Η απέλαση των Πολωνών επαναστατών και η δίκη του Μακρυγιάννη [56:02] –

  24. Δεκεμβριανά(;) Γρηγοριάδης [57:33]

  25. Η μαζική ψυχολογία του φασισμού – Βίλχελμ Ράιχ [59:29]

  26. Κατοχικόν δάνειον και δαπάναι κατοχής (Σωτήριος Κοτζαμάνης) [59:45]

  27. Η κοινωνική σημασία της Ελλ. Επαναστάσεως του 1821 (Κορδάτος) [1:00:33]

  28. Ν. Ι. Σαρίπολος – Απομνημονεύματα [1:00:51]

  29. Ζημίαι των αρχαιοτήτων εκ του πολέμου και των στρατών κατοχής (1946) [1:01:38]

  30. Εργασία και πολιτική στην Ελλάδα του Μεσοπολέμου (Αντώνης Λιάκος) [1:03:08]

  31. Ιστορία των εθνικών δανείων (Ανδρεάδου) [1:03:21]

  32. 21η Απριλίου 1967 (Κων/νος Πλεύρης) [1:03:40]

  33. Ελληνικός Εθνικισμός – Μαεκεδονικό Ζήτημα (Τάσου Κωστόπουλου, Λ. Εμπειρίκος, Δ. Λιθοξόου) [1:03:52] -

  34. Το ξένο κεφάλαιο στην Ελλάδα (Νίκος Μπελογιάννης) [1:05:50]

  35. Το Ελληνικό 1848 (Τάσος Δουνάς) [1:06:00]

  36. La questione meridionale/Some aspects of the southern question (Αντόνιο Γκράμσι/Antonio Gramsci) [1:07:30]

  37. Καρλ Μαρξ – Το Κεφάλαιο (3 τρόμοι) [1:09:46]

  38. Ο Φασισμός και η 4η Αυγούτσου (Νίκος Ψιρούκης) [1:10:05]

  39. Ο πόλεμος του 1940-41 και η μάχη της κρήτης (Σπύρος Λιναρδάτος) [1:10:46]

  40. Ο ταξικός Αγώνας στον Αρχαίο Ελληνικό Κόσμο (Croix) [1:11:00] (και για Πελοπ/ακο πόλεμο)

  41. Ελαυθερία και Αναγκαιότητα (Τζόαν Ρόμπινσον) [1:11:58]

  42. Η εξαθλίωση του λαού και ο πλούτος της χώρας (Βάσος Γεωργίου) [1:12:24] (+ Η βαριά βιομηχανία στην Ελλάδα – Δημήτρης Μπάτσης)

  43. Η διαμάχη στο Αιγαίο (Νίκος Ψυρούκης) [1:14:16]

  44. Νεοελληνική εξωτερική Πολιτική (Νίκος Ψυρούκης) [1:14:27]

  45. Ελληνική Νομαρχία (Λόγος περί ελευθερίας) (Ανώνυμος) [1:15:47]

  46. Οι μελανοχίτωνες της Ευρώπης – Η Ευρωπαϊκη΄ακροδεξιά από το ’45 μέχρι σήμερα (Πιέρ Μιλζά/Pierre Milza) [1:17:40]

  47. Αρχαία και Σύγχρονη Δημοκρατία (M.I. Finley) [1:18:00]

  48. Φραγκίσκος Νίττι Μπολσεβικισμός Φασισμός Και Δημοκρατία (Φρανσέσκο Νίτι/Francesco Nitti) [1926] [1:18:35]

  49. Εξωτερική Πολιτική 1914-1923 (Ρούκουνας) [1:19:06]

  50. Η Μικρασιατική Καταστροφή και το ξερίζωμα του Ελληνισμού (Τάσος Βουρνάς) [1:19:39]

  51. Τι είν’ η πατρίδα μας – Εθνοκεντρισμός στην Εκπαίδευση (Άννα Φραγκουδάκη/Θάλλια Δραγώνα) [1:20:22]

  52. Ευτυχώς ηττηθήκαμε σύντροφοι (Τάκης Λαζαρίδης) [1:21:02]

  53. Η Πολιτεία του ‘Ηλιου (Λεκατσάς) [1:21:46]

  54. Ιστορία και Αγιογραφία στα ελληνικά σχολεία (Χριστίνα Κουλούρη) [1:22:08]

  55. Από τη Δημοκρατία στη Λαοκρατία (Σταυριανός) [1:23:28]

  56. Λαός, Έθνος και Πολίτες στη Συνταγματική Ιστορία του 109ου αίώνα (Δημήτρης Δημούλης) [1:23:52]

  57. Η δουλεία στην Αρχαία Ελλάδα (Yβόν Γκαρλάν/Yvon Garlan) [1:24:07]

  58. Έθνη και Εθνικισμός (Ernest Gellner/Έρνεστ Γκέλνερ) [1:24:29]

  59. Ταξική διαστρωμάτωση στην Ελλάδα [1:24:57]

  60. Η Έκθεση των Αγγλικών Εργατικών Συνδικάτων, Ο Συνδικαλισμός και η κατάσταση στην Ελλάδα μετά την Κατοχή (Έκθεση Σιτρίν) [1:25:18]

  61. Η γέννηση του νεο-φασισμού στην Ελλάδα (Γιάννης Κάτρης) [1:25:44]

  62. Οι Λαοκρατικοί θεσμοί της Λαϊκής Αντίστασης (Τσομπαρόπουλος) [1:26:28]

  63. Φιλάρετος Γεώργιος Ν., Αι Ελληνικαί πολιτείαι μέχρι της ρωμαϊκής κυριαρχίας (έκδ. 1914)[1:26:57]

  64. Η εξωτερική πολιτική της 4ης Αυγούστου (Σπύρος Λιναρδάτος) [1:27:10]

  65. Κόμματα και κοινωνικές συμμαχίες στην προ-διδακτορική Ελλάδα [1:27:30]

  66. Η φαιά πανούκλα (Ντανιέλ Γκερέν) [1:27:55]

  67. Η Βιογραφία του Στρατηγού Γεωργίου Καραϊσκάκη [1:28:17]

  68. Σύνοψη του “Κεφαλαίου” (Φρήντριχ Ένγκελς) [1:28:36]

  69. Κράτος και Επανάσταση (Λένιν) [1:30:05]

  70. Ομιλίες (Ίδρυμα Βουλής) [1:30:19]

  71. Οι ψευδαισθήσεις της προόδου (Ζώρζ Σορέλ/Georges Sorel) [1:31:00]

  72. Ο Νεοελληνικός Διαφωτισμός (Δημαράς) [1:31:13]

  73. Ο Φιλελευθερισμός στην Ελλάδα (Πάσχος Μανδραβέλης) [1:32:19]

  74. ΤΑ ΝΕΑ – Ιστορία του Νέου Ελληνισμού, 1770-2000 [1:32:47]

  75. Πολιτικοί Προσανατολισμοί του νέου Ελληνισμού (Ίδρυμα Βουλής) [1:33:21]

  76. Βρετανική πολιτική και Αντιστασιακά κινήματα στην Ελλάδα (Ντέιβιντ Γουάλας/David Wallace) [1:33:37]

  77. Το Πρότυπο βασίλειο και η Μεγάλη Ιδέα (Έλλη Σκοπετέα) [1:33:58]

  78. Τι είναι και τι θέλει το Εθνικό Απελευθερωτικό Μέτωπο (Δημήτρης Γλήνός) [1:34:14]

  79. Ο Αναρχισμός σήμερα (Γιόχεν Βαιχολντ) [1:34:29]

  80. Εθνικισμός και Πολιτισμός (Ρούντολφ Ροκερ) [1:34:44]

  81. Ο Βιασμός της Ελληνικής Δημοκρατίας – Παπαχελάς [1:35:20]

  82. Για τον Μακιαβέλι (Αντόνιο Γκράμσι) [1:37:34]

  83. Η συγκρότηση της ιστοτικής επιστήμης και διδασκαλίας της Ιστορίας (Πανεπιστήμιο Αθηνών) [1:37:53]

  84. Επιλεγμένη Πολιτική Αρθρογραφία 1916-1925 (Αντόνιο Γκράμσι) [1:38:37]

  85. Άρης, ο Αρχηγός των Ατάκτων (Διονύσης Χαριτόπουλος) [1:39:10]

  86. Η ελληνική παροικία (της Βιέννης) [1:40:03]

  87. Φως εις το σκότος της Κατοχής, Εθνική Αντίσταση ’41-’44, Ηρωισμοί, Αυτοθυσία, Αθλιότητες, Προδοσία (Αντωνακέας) [1:40:22]

  88. Πλαστήρας, Βιογραφία (Γιάννης Στρατηγάκης) [1:40:59]

  89. Το Ανατολικό Ζήτημα [1:44:27]

  90. Ο Αναρχισμός – Από την Θεωρία στην Πράξη (Ντανιέλ Γκερέν) [1:44:49]

  91. Ο Ελληνικός Εμφύλιος Πόλεμος (Μελέτες ’43-’50) [1:45:03]

  92. Δάνειο, Χρέος, Οφειλή, Τόκος στην Αρχαία Ελλάδα (Γκιλής) [1:45:17]

  93. Αναρχισμός (Clifford Harper/Κλίφορντ Χάρπερ) [1:45:51]

  94. Έγκλημα εναντίον της Κύπρου [1:46:27]

  95. Ιστορία της Νεοελληνικής Λογοτεχνίας (Λίνος Πολίτης) [1:50:26]

  96. Πεπραγμένα (Φαρμακίδης) [1:50:51]

  97. Η Δολοφονία του Καποδίστρια (Τάσος Βουρνάς) [1:51:47]

  98. Σοσιαλισμός ή Βαρβαρότητα (Κορνήλιος Καστοριάδης) [1:52:10]

  99. Οι Αναρχικοί (Τζέημς Τζολ) [1:52:40]

  100. Οι ξένες επεμβάσεις στην Ελλάδα [1:52:55]

  101. Ιστορία του Ελληνικού Εργατικού Κινήματος (Γιάννης Κορδάτος) [1:53:23]

  102. Δημοκρατία, φασισμός, Αναρχία (Ερρίκο Μαλατέστα) [1:53:45]

  103. Διήγησης συμβάντων της ελληνικής φυλής από τα 1770 έως τα 1836 Υπαγόρευσε Θεόδωρος Κωνσταντίνου Κολοκοτρώνης [1:54:01]

  104. Έθνη και Εθνικισμός από το 1780 μέχρι σήμερα (HOBSBAWM J. ERIC) [2:05:10]

  105. Αναρχισμός και Αναρχο-συνδικαλισμός (Ρούντολφ Ρόκερ) [2:06:33]

  106. Η Αρχή του Τέλους, Η Επιχείρηση κατά της Ελλάδος (Εμμανουέλε Γκράτσι) [2:06:46]

  107. Ο Κοινοβουλευτισμός εν Ελλάδι, Πολιτική Ψυχολογία (Νεοκλής Καζάζης) [2:07:31]

  108. Τουρκοκρατούμενη Ελλάδα (Σάθας) [2:08:19]




sign the petition

On April 27 2014, it was scheduled to start the destruction of 100 tonnes of chemical weapons of the 1400 tonnes that were sold to Syria by the War Industries. At the moment it is posponed… The decommissioning process, with the method of hydrolysis, is scheduled to take place in international waters between Crete (Greece), Libya, Italy and Malta, under the auspices of the UN, NATO and the European Union. This dangerous experiment will occur for the first time at sea, as the candidate countries, Albania, Belgium, Norway, etc., refused the destruction of these weapons on their territory, despite the strong countervailing benefits that they were offered.

The transport and destruction of Syria’s chemical weapons in the Mediterranean Sea violates the limitations laid down by the United Nations “Convention on the Law of the Sea” (UNCLOS 1982; and the “London Convention on the Prevention of Marine Pollution by Dumping of Wastes and Other Matter” (LC 1972;, which have been adopted to protect the marine environment and to set up criteria for the transportation and dumping of toxic waste.

Scientists from Greece and Israel have already expressed serious concerns over the effectiveness of the method of hydrolysis to neutralise chemicals, such as sarin, mustard gas and VX (nerve gas), while the residues of this process are toxic waste. The consequences will be devastating for the marine and coastal ecosystems, for the people and the economy, as the Mediterranean is a closed sea with very slow water-renewal. Such an action does not respect the local communities of the Mediterranean, disregards the international treaties, and places at risk the highly sensitive ecosystems and marine species that live in the area.

The place and the way chosen for the destruction of the chemical weapons reveals once again the role that is determined for the Global South by the powerful capitalist economies and their local partners. This area has been selected to maintain the Warfare Economy through artificial economic and military conflicts; as the dumping site for the hazardous wastes of “development”; as a place where life has no value.

We do not accept the role they have assigned for us.



Κύκλος αυτομόρφωσης, καλοκαίρι 2014

Λογότυπο ΕΠΑΜ

Ημερομηνία Θέμα
Σάββατο 21-Ιουν Τι είναι πατρίδα, έθνος, λαός.
Κυριακή 22-Ιουν Τι είναι δημοκρατία χθες και σήμερα
Σάββατο 28-Ιουν Τι είναι η Ευρωπαϊκή Ένωση
Κυριακή 29-Ιουν Τι είναι νόμισμα, χρήμα, τόκος
Σάββατο 5-Ιουλ Τι είναι κρίση, ύφεση, αποπληθωρισμός
Κυριακή 6-Ιουλ Τι είναι και πώς διαγράφεται το χρέος

Οι κύκλοι αυτομόρφωσης συνεχίζονται στην Καλλιθέα, Ελευθερίου Βενιζέλου (Θησέως) 4, 4ος όροφος.

*Η βιβλιογραφία δίνεται σε ηλεκτρονική μορφή επί τόπου.

Αν δεν συμμετέχετε επί τόπου, παρά μέσον διαδυκτίου η ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ  ΕΔΩ

ΣΕΜΙΝΑΡΙΟ ΕΠΑΜ, Καλλιθέα 7 Ιουνίου 2014

Κύκλος αυτομόρφωσης ΕΠΑΜ 8-6-2014 – Δημήτρης Καζάκης – (μέρος A)

Κύκλος αυτομόρφωσης ΕΠΑΜ 8-6-2014 – Δημήτρης Καζάκης – (μέρος Β)

Τι είναι πατρίδα, έθνος, λαός.

3α. ΣΕΜΙΝΑΡΙΟ ΕΠΑΜ, Καλλιθέα 21 Ιουνίου 2014, α’ μέρος

3β. ΣΕΜΙΝΑΡΙΟ ΕΠΑΜ, Καλλιθέα 21 Ιουνίου 2014, β’ μέρος

Τι είναι δημοκρατία χθες και σήμερα

4α. ΣΕΜΙΝΑΡΙΟ ΕΠΑΜ, Καλλιθέα 22 Ιουνίου 2014, α’ μέρος

4β. ΣΕΜΙΝΑΡΙΟ ΕΠΑΜ, Καλλιθέα 22 Ιουνίου 2014, β’ μέρος

Τι είναι η Ευρωπαϊκή Ένωση

5α. ΣΕΜΙΝΑΡΙΟ ΕΠΑΜ, Καλλιθέα 28 Ιουνίου 2014, α’ μέρος

5β. ΣΕΜΙΝΑΡΙΟ ΕΠΑΜ, Καλλιθέα 28 Ιουνίου 2014, β’ μέρος

Τι είναι κρίση, ύφεση, αποπληθωρισμός

6α. ΣΕΜΙΝΑΡΙΟ ΕΠΑΜ, Καλλιθέα 29 Ιουνίου 2014, α’ μέρος

6β. ΣΕΜΙΝΑΡΙΟΕΠΑΜ, Καλλιθέα 29 Ιουνίου 2014, β’ μέρος

%d bloggers like this: